Używasz jej, gdy przed rozpoczęciem współpracy, negocjacjami albo w ich trakcie musisz ujawnić drugiej stronie informacje poufne — know-how, dane finansowe, plany biznesowe, kod źródłowy — i chcesz zabezpieczyć się przed ich ujawnieniem lub wykorzystaniem do innych celów. NDA to standard przy rozmowach inwestorskich, sprzedaży firmy czy współpracy z podwykonawcami.
Co przygotować
- Dane obu stron (firma/osoba fizyczna)
- Definicja informacji poufnych — co jest, a co nie jest nimi objęte
- Cel, w jakim informacje mogą być wykorzystywane
- Okres obowiązywania obowiązku poufności (w tym po zakończeniu współpracy)
- Kary umowne za naruszenie poufności
- Wyjątki: informacje publicznie dostępne, ujawnienie wymagane przepisami prawa
Co powinna zawierać dobra klauzula poufności
Kluczowa jest precyzyjna definicja „informacji poufnych" — zbyt ogólna definicja (np. „wszystkie informacje przekazane przez stronę") utrudnia egzekwowanie umowy, bo trudno wykazać, co konkretnie zostało naruszone. Warto też jasno określić wyjątki: informacje już publicznie znane, uzyskane niezależnie, albo których ujawnienia wymagają przepisy prawa lub decyzja sądu.
Okres obowiązywania poufności warto ustalić na czas określony po zakończeniu współpracy (np. 2–5 lat), a nie bezterminowo — bezterminowe klauzule bywają kwestionowane jako nadmiernie ograniczające.
Kara umowna jako zabezpieczenie
Kara umowna za naruszenie poufności ułatwia dochodzenie roszczeń — nie musisz wykazywać wysokości poniesionej szkody, wystarczy sam fakt naruszenia. Zastrzeż jednocześnie możliwość dochodzenia odszkodowania przewyższającego karę umowną, jeśli rzeczywista szkoda jest większa.
Rozważ też zobowiązanie do zwrotu lub zniszczenia nośników z informacjami poufnymi po zakończeniu współpracy oraz potwierdzenie tego faktu na piśmie.
Opracowanie: zespół Prawnet, na podstawie publicznych aktów prawnych (Dz.U.). Wzór ma charakter ogólnej informacji prawnej, nie porady — w indywidualnej sprawie skonsultuj się ze specjalistą.