Ustawaz dnia 15 kwietnia 2005 r.o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń i firmami
inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego 1)Ustawa niniejsza wprowadza do polskiego prawa postanowienia dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie nadzoru uzupełniającego nad
instytucjami kredytowymi, przedsiębiorstwami ubezpieczeniowymi i firmami inwestycyjnymi
w konglomeracie finansowym oraz w sprawie zmian dyrektyw Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG,
92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady (Dz. Urz. WE L 035 z 11.02.2003).
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Identyfikowanie konglomeratów finansowych
- Rozdział 3 - Nadzór uzupełniający
- Rozdział 4 - Koordynator
- Rozdział 5 - Współpraca i wymiana informacji
- Rozdział 6 - Środki sprawowania nadzoru uzupełniającego
- Rozdział 7 - Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Ustawa określa zasady sprawowania nadzoru uzupełniającego nad instytucjami kredytowymi,
zakładami ubezpieczeń i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego
oraz zasady objęcia nadzorem uzupełniającym innych podmiotów działających w konglomeracie
finansowym, w tym dominujących podmiotów nieregulowanych.
2.
Ustawa określa także zasady współpracy w zakresie sprawowania nadzoru uzupełniającego
krajowych organów nadzoru z zagranicznymi organami nadzoru.
Art. 2.
1.
Celem nadzoru uzupełniającego jest ochrona stabilności finansowej instytucji kredytowych,
zakładów ubezpieczeń i firm inwestycyjnych wchodzących w skład konglomeratu finansowego.
2.
Nadzór uzupełniający jest wykonywany poprzez badanie:
1)
adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego oraz strategii postępowania w tym
zakresie;
2)
znaczących transakcji wewnątrzgrupowych;
3)
poziomu koncentracji ryzyka w konglomeracie finansowym oraz znaczącej koncentracji
ryzyka;
4)
ryzyka konfliktu interesów pomiędzy podmiotami w konglomeracie finansowym;
5)
prawidłowości zarządzania ryzykiem;
6)
rzetelności i poprawności kontroli wewnętrznej.
Art. 3.1 orzeczenie
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
instytucja kredytowa:
a)
bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe , zwanej dalej „ustawą - Prawo bankowe”,
b)
bank zagraniczny w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo bankowe,
c)
instytucję kredytową w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy - Prawo bankowe,
d)
instytucję pieniądza elektronicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych ;
2)
zakład ubezpieczeń:
a)
krajowy zakład ubezpieczeń w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej , zwanej dalej „ustawą o działalności ubezpieczeniowej”,
b)
zagraniczny zakład ubezpieczeń w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o działalności ubezpieczeniowej;
3)
firma inwestycyjna:
a)
dom maklerski w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami
wartościowymi , zwanej dalej „ustawą - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi”,
b)
zagraniczną osobę prawną, o której mowa w art. 52 ust. 2 ustawy - Prawo o publicznym
obrocie papierami wartościowymi,
c)
zagraniczną firmę inwestycyjną, o której mowa w art. 4 pkt 25 ustawy - Prawo o publicznym
obrocie papierami wartościowymi, z wyłączeniem zagranicznych instytucji kredytowych,
o których mowa w art. 4 pkt 24 tej ustawy,
d)
towarowy dom maklerski, który uzyskał zezwolenie, o którym mowa w art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych ,
e)
zagraniczną osobę prawną prowadzącą działalność maklerską w formie oddziału, o której
mowa w art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, która uzyskała zezwolenie, o którym mowa w art. 38 ust. 3 tej ustawy,
f)
podmioty mające siedzibę na terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii
Europejskiej, które prowadzą działalność inwestycyjną lub działalność maklerską w
tym państwie i które podlegają regułom ostrożnościowym co najmniej tak restrykcyjnym,
jak podmioty prowadzące taką działalność w państwie członkowskim Unii Europejskiej,
g)
towarzystwo funduszy inwestycyjnych utworzone na podstawie ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych , zwanej dalej „ustawą o funduszach inwestycyjnych”,
h)
spółkę zarządzającą, o której mowa w art. 2 pkt 10 ustawy o funduszach inwestycyjnych;
4)
podmiot regulowany - instytucję kredytową, zakład ubezpieczeń lub firmę inwestycyjną;
5)
dominujący podmiot nieregulowany - podmiot dominujący, niebędący podmiotem regulowanym,
który wraz z podmiotami zależnymi, z których co najmniej jeden jest podmiotem regulowanym
mającym siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej, tworzy konglomerat finansowy;
6)
regulacje sektorowe - przepisy określające warunki wykonywania działalności przez
podmioty regulowane;
7)
grupa - grupę podmiotów składającą się z podmiotu dominującego, podmiotów od niego
zależnych i podmiotów powiązanych z nimi poprzez znaczący udział kapitałowy, a także
grupę podmiotów powiązanych ze sobą umową o zarządzanie, o której mowa w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych , lub inną umową o podobnym charakterze, jak również w ten sposób, że dany podmiot
ma wpływ na kierowanie polityką finansową i operacyjną innego podmiotu;
8)
sektor bankowy - sektor, który tworzą instytucje kredytowe, instytucje finansowe w
rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy - Prawo bankowe lub przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt
12 tej ustawy;
9)
sektor ubezpieczeniowy - sektor, który tworzą zakłady ubezpieczeń lub dominujący podmiot
ubezpieczeniowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 13a ustawy o działalności ubezpieczeniowej;
10)
sektor usług inwestycyjnych - sektor, który tworzą firmy inwestycyjne;
11)
sektor finansowy - sektor, który tworzy co najmniej jeden podmiot z sektora bankowego,
ubezpieczeniowego lub usług inwestycyjnych, zwanych dalej „sektorami”, lub co najmniej
jeden dominujący podmiot nieregulowany;
12)
podmiot dominujący - podmiot w rozumieniu art. 4 pkt 16 ustawy - Prawo o publicznym
obrocie papierami wartościowymi;
13)
podmiot zależny - podmiot w rozumieniu art. 4 pkt 16a ustawy - Prawo o publicznym
obrocie papierami wartościowymi;
14)
znaczący udział kapitałowy - udział oznaczający posiadanie przez podmiot bezpośrednio
lub pośrednio co najmniej 20% kapitału innego podmiotu lub prawa do wykonywania co
najmniej 20% głosów w organie stanowiącym, a także innych praw do kapitału podmiotu
ustanawiających z nim trwałe związki umożliwiające uzyskiwanie korzyści przez podmiot
dysponujący tymi prawami;
15)
bliskie powiązania - powiązania przez:
a)
znaczący udział kapitałowy w innym podmiocie lub
b)
pozostawanie z innym podmiotem w stosunku dominacji lub zależności, lub
c)
posiadanie jako akcjonariusz, wspólnik lub udziałowiec innego podmiotu uprawnienia
do wykonywania większości praw głosu na podstawie umowy o zarządzanie, o której mowa
w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej z innymi akcjonariuszami, wspólnikami
lub udziałowcami tego podmiotu;
16)
państwa członkowskie - państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz państwa Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;
17)
krajowe organy nadzoru - Komisję Nadzoru Bankowego, Komisję Papierów Wartościowych
i Giełd oraz Komisję Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych;
18)
zagraniczne organy nadzoru - organy nadzoru z innych niż Rzeczpospolita Polska państw
członkowskich, uprawnione do sprawowania nadzoru nad podmiotami regulowanymi;
19)
koordynator - krajowy organ nadzoru sprawujący nadzór uzupełniający;
20)
koordynator zagraniczny - zagraniczny organ nadzoru sprawujący nadzór uzupełniający;
21)
zainteresowane organy nadzoru:
a)
krajowe organy nadzoru lub zagraniczne organy nadzoru, sprawujące nadzór skonsolidowany
lub dodatkowy nad podmiotami wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego, w rozumieniu
regulacji sektorowych,
b)
koordynatora lub koordynatora zagranicznego,
c)
inne organy nadzoru wskazane przez organy, o których mowa w lit. a i b, w szczególności
gdy udział nadzorowanych przez te organy podmiotów regulowanych wchodzących w skład
konglomeratu finansowego przekracza 5% udziału w aktywach netto lub udziału w składce
przypisanej brutto danego sektora rynku w państwie, w którym są zarejestrowane, oraz
ze względu na rolę, jaką w konglomeracie finansowym odgrywają podmioty nadzorowane
przez te organy;
22)
transakcja wewnątrzgrupowa - transakcję, na podstawie której należący do konglomeratu
finansowego podmiot regulowany lub podmiot, wobec którego podmiot wchodzący w skład
konglomeratu finansowego pełni funkcję organu zarządzającego, bezpośrednio lub pośrednio
zobowiązuje się wobec innego podmiotu z tej samej grupy lub innego podmiotu blisko
powiązanego z podmiotem z tej grupy do określonego zachowania lub do spełnienia określonego
świadczenia;
23)
znacząca koncentracja ryzyka - możliwość poniesienia przez podmiot regulowany wchodzący
w skład konglomeratu finansowego straty, która jest wystarczająco istotna, by zagrozić
wypłacalności lub sytuacji finansowej podmiotów regulowanych w tym konglomeracie finansowym.
Rozdział 2
Identyfikowanie konglomeratów finansowych
Art. 4.
1.
Konglomerat finansowy tworzy grupa spełniająca łącznie następujące warunki:
1)
co najmniej jeden z podmiotów w grupie jest podmiotem regulowanym, przy czym:
a)
jest on podmiotem dominującym wobec podmiotu z sektora finansowego lub podmiotu powiązanego
z podmiotem z sektora finansowego poprzez znaczący udział kapitałowy, umowę o zarządzanie,
o której mowa w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, lub inną umowę o podobnym charakterze albo
b)
nie jest podmiotem, o którym mowa w lit. a, a grupa prowadzi działalność głównie w
sektorze finansowym w rozumieniu art. 6 ust. 1;
2)
co najmniej jeden z podmiotów w grupie należy do sektora ubezpieczeniowego i co najmniej
jeden należy do sektora bankowego lub sektora usług inwestycyjnych;
3)
skonsolidowana działalność podmiotów grupy należących do sektora ubezpieczeniowego
oraz skonsolidowana działalność podmiotów należących do sektora bankowego i sektora
usług inwestycyjnych są znaczące w rozumieniu art. 6 ust. 2 lub 3.
2.
Koordynator informuje podmiot wiodący w konglomeracie finansowym o spełnieniu przez
grupę warunków, o których mowa w ust. 1, oraz o swojej właściwości jako koordynatora
dla tego konglomeratu finansowego.
3.
Informację, o której mowa w ust. 2, koordynator przekazuje także zagranicznym organom
nadzoru, które udzieliły zezwolenia podmiotom regulowanym w grupie, oraz Komisji Europejskiej.
4.
Podmiot wiodący w konglomeracie finansowym, zwany dalej „podmiotem wiodącym”, informuje
podmioty regulowane wchodzące w skład konglomeratu finansowego o spełnianiu przez
grupę warunków, o których mowa w ust. 1.
5.
Podmiotem wiodącym jest podmiot dominujący będący podmiotem regulowanym lub dominującym
podmiotem nieregulowanym. Jeżeli w konglomeracie finansowym jest kilka podmiotów dominujących,
podmiotem wiodącym jest podmiot dominujący będący podmiotem regulowanym o największej
sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze finansowym konglomeratu finansowego.
W przypadku braku podmiotu dominującego, podmiotem wiodącym jest podmiot regulowany
o największej sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze finansowym konglomeratu
finansowego.
6.
W innych przypadkach niż określone w ust. 5 podmiotem wiodącym jest podmiot regulowany
wchodzący w skład konglomeratu finansowego, wskazany przez koordynatora w drodze decyzji,
po zasięgnięciu opinii krajowych organów nadzoru.
Art. 5.
Jeżeli dana grupa, spełniając warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1, wchodzi w skład
innej grupy, która także spełnia te warunki, konglomeratem finansowym jest wyłącznie
ta druga grupa i wyłącznie do podmiotów tej drugiej grupy stosuje się przepisy ustawy.
Art. 6.
1.
Grupa prowadzi działalność głównie w sektorze finansowym, jeśli udział sumy bilansowej
podmiotów sektora finansowego w grupie w odniesieniu do sumy bilansowej całej grupy
przekracza 40%.
2.
Działalność grupy w poszczególnych sektorach jest znacząca, jeżeli średnia arytmetyczna
ze wskaźnika struktury tego sektora i wskaźnika wypłacalności tego sektora wynosi
więcej niż 10%. Obliczając średnią, sektor bankowy i sektor usług inwestycyjnych uwzględnia
się łącznie.
3.
Działalność grupy w poszczególnych sektorach jest również znacząca, jeżeli suma bilansowa
najmniej istotnego sektora w grupie przekracza równowartość 6 mld euro.
4.
Wskaźnik struktury sektora w grupie jest liczony jako iloraz sumy bilansowej wszystkich
podmiotów w grupie należących do danego sektora oraz sumy bilansowej wszystkich podmiotów
w grupie należących do sektora finansowego.
5.
Wskaźnik wypłacalności sektora w grupie jest liczony jako iloraz sumy wymogów kapitałowych
w sektorze bankowym i inwestycyjnym lub marginesu wypłacalności w sektorze ubezpieczeniowym
wszystkich podmiotów w grupie należących do danego sektora oraz sumy wymogów kapitałowych
w sektorze bankowym i inwestycyjnym lub marginesu wypłacalności w sektorze ubezpieczeniowym
wszystkich podmiotów należących do sektora finansowego.
6.
Najmniej istotnym sektorem w konglomeracie finansowym jest sektor o najniższej średniej,
o której mowa w ust. 2, a najistotniejszym sektorem w konglomeracie finansowym jest
sektor o najwyższej średniej.
7.
Równowartość w złotych sumy, o której mowa w ust. 3, oblicza się według średniego
kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu bilansowym,
na który sporządzane jest sprawozdanie finansowe.
Art. 7.
1.
Wielkości, o których mowa w art. 6, oblicza się na podstawie zbadanych skonsolidowanych
sprawozdań finansowych.
2.
W przypadku podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego, dla których nie
sporządza się skonsolidowanych sprawozdań finansowych lub gdy skonsolidowane sprawozdania
finansowe nie obejmują wymaganych danych, wielkości, o których mowa w art. 6, określa
się na podstawie zagregowanej sumy bilansowej podmiotów wchodzących w skład grupy.
Zagregowaną sumę bilansową określa się na podstawie zbadanych rocznych sprawozdań
finansowych, przy uwzględnieniu sumy bilansowej danego podmiotu w części proporcjonalnie
odpowiadającej zaangażowaniu kapitałowemu grupy w tym podmiocie.
3.
Obliczając wielkości, o których mowa w art. 6, aktywów funduszy inwestycyjnych oraz
aktywów zbiorczych portfeli papierów wartościowych w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych nie uwzględnia się.
Art. 8.
1.
Podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego podlegają nadzorowi uzupełniającemu
od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 4 ust. 2.
2.
W przypadku gdy właściwym w zakresie sprawowania nadzoru uzupełniającego jest koordynator
zagraniczny, podmioty regulowane, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności
wydane przez krajowe organy nadzoru, podlegają nadzorowi uzupełniającemu od dnia poinformowania
o spełnieniu przez grupę warunków uznania za konglomerat finansowy, o których mowa
w art. 4 ust. 1.
3.
Podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego podlegają nadzorowi uzupełniającemu
do dnia doręczenia podmiotowi wiodącemu informacji, o której mowa w art. 12 ust. 1,
albo doręczenia decyzji, o której mowa w art. 10 ust. 3, albo do dnia upływu okresu,
na jaki została wydana decyzja, o której mowa w art. 10 ust. 1.
4.
W przypadku gdy właściwym w zakresie sprawowania nadzoru uzupełniającego jest koordynator
zagraniczny, przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 9.
Jeżeli grupa spełniając warunek, o którym mowa w art. 6 ust. 3, nie spełnia warunku,
o którym mowa w art. 6 ust. 2, koordynator, po zasięgnięciu opinii zainteresowanych
organów nadzoru, może, w drodze decyzji skierowanej do podmiotu wiodącego, ustalić,
że grupa nie będzie podlegała nadzorowi uzupełniającemu, jeżeli ze względu na cele
nadzoru uzupełniającego byłoby to niewłaściwe lub mylące.
Art. 10.
1.
W przypadku gdy grupa przestała spełniać kryteria określone w art. 6, koordynator,
po zasięgnięciu opinii innych zainteresowanych organów nadzoru, może, w drodze decyzji
wydanej na okres nie dłuższy niż 3 lata, określić, że podmioty wchodzące w skład grupy
będą nadal podlegać nadzorowi uzupełniającemu w okresie nie dłuższym niż okres, na
jaki decyzja została wydana, jeżeli:
1)
wysokość wskaźników, o których mowa w art. 6 ust. 1 i 2, wynosi odpowiednio 35% i
8% lub
2)
wysokość sumy bilansowej, o której mowa w art. 6 ust. 3, przekracza równowartość 5
mld euro.
2.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest natychmiast wykonalna.
3.
Przed upływem okresu, na jaki została wydana decyzja, o której mowa w ust. 1, koordynator,
po zasięgnięciu opinii innych zainteresowanych organów nadzoru, może ją uchylić pomimo
spełniania przez grupę kryteriów, o których mowa w ust. 1.
4.
Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 3, doręcza się niezwłocznie podmiotowi wiodącemu.
5.
Równowartość w złotych sumy, o której mowa w ust. 1 pkt 2, oblicza się według średniego
kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu bilansowym,
na który sporządzane jest sprawozdanie finansowe.
Art. 11.
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli podmiotem wiodącym jest podmiot mający siedzibę na
terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim, a podmioty regulowane mające
siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie podlegają nadzorowi uzupełniającemu
sprawowanemu przez organy nadzoru państwa niebędącego państwem członkowskim w zakresie
odpowiadającym nadzorowi sprawowanemu na podstawie przepisów ustawy, do tych podmiotów
regulowanych stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 3.
2.
Krajowy organ nadzoru sprawujący nadzór nad podmiotem regulowanym o największej sumie
bilansowej w najistotniejszym sektorze finansowym może nakazać, w drodze decyzji skierowanej
do tego podmiotu regulowanego, wydanej po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organów
i koordynatora, utworzenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmiot wiodący
lub inny podmiot wchodzący w skład tego konglomeratu finansowego dominującego podmiotu
nieregulowanego, pod rygorem zastosowania środków określonych w regulacjach sektorowych
w stosunku do podmiotu regulowanego.
Art. 12.
1.
Jeżeli grupa przestała spełniać warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1 albo w art.
10 ust. 1, koordynator niezwłocznie informuje o tym podmiot wiodący.
2.
Informację, o której mowa w ust. 1, koordynator przekazuje także zagranicznym organom
nadzoru, które udzieliły zezwolenia podmiotom regulowanym w grupie, lub zagranicznym
organom nadzoru państwa członkowskiego, w którym dominujący podmiot nieregulowany
posiada siedzibę, ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych oraz Komisji
Europejskiej.
3.
Podmiot wiodący informuje podmioty regulowane wchodzące w skład konglomeratu finansowego
o zaprzestaniu spełniania przez grupę warunków, o których mowa w art. 4 ust. 1 albo
w art. 10 ust. 1.
Art. 13.
1.
Członkiem organu zarządzającego dominującego podmiotu nieregulowanego mającego siedzibę
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może być wyłącznie osoba fizyczna, która spełnia
łącznie następujące warunki:
1)
posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
2)
daje rękojmię należytego pełnienia funkcji członka organu zarządzającego dominującego
podmiotu nieregulowanego, przy uwzględnieniu istoty jego działalności oraz roli w
konglomeracie finansowym;
3)
nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione umyślnie.
2.
W przypadku gdy dominujący podmiot nieregulowany mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej nie posiada organu zarządzającego, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio
do osoby lub osób odpowiedzialnych za prowadzenie spraw dominującego podmiotu nieregulowanego.
Art. 14.
Krajowy organ nadzoru dokonuje nie rzadziej niż raz w roku kalendarzowym przeglądu
sektora finansowego, w zakresie swojej właściwości, w celu identyfikowania grup spełniających
kryteria, o których mowa w art. 4 ust. 1, oraz sporządza informację z tych przeglądów
dla krajowych organów nadzoru.
Art. 15.
1.
Krajowe organy nadzoru odbywają wspólne posiedzenia w celu omówienia spraw z zakresu
nadzoru uzupełniającego, w tym informacji, o których mowa w art. 14.
2.
Wspólne posiedzenia krajowych organów nadzoru, zwane dalej „Komitetem Koordynacyjnym
do spraw Konglomeratów Finansowych”, odbywają się nie rzadziej niż raz w roku kalendarzowym.
Art. 16.
1.
Każdy z przewodniczących krajowych organów nadzoru oraz minister właściwy do spraw
instytucji finansowych może wystąpić do przewodniczącego Komitetu Koordynacyjnego
do spraw Konglomeratów Finansowych o zwołanie posiedzenia Komitetu. Przewodniczący
Komitetu może także zwołać nadzwyczajne posiedzenie Komitetu z własnej inicjatywy.
2.
Przewodniczący Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów Finansowych zwołuje
posiedzenie w terminie 14 dni od dnia wystąpienia o zwołanie posiedzenia.
3.
Przewodniczący Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów Finansowych może w
przypadkach szczególnie uzasadnionych zwołać posiedzenie w krótszym terminie.
4.
W celu zasięgnięcia opinii pozostałych krajowych organów nadzoru posiedzenie Komitetu
Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów Finansowych zwoływane jest w każdym przypadku,
gdy krajowy organ nadzoru zidentyfikuje nową grupę spełniającą kryteria, o których
mowa w art. 4 ust. 1, przed przekazaniem informacji, o której mowa w art. 4 ust. 2.
Art. 17.
Z posiedzenia Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów Finansowych sporządza
się sprawozdanie zawierające w szczególności informację o:
1)
działających na krajowym rynku finansowym konglomeratach finansowych;
2)
koordynatorach właściwych do sprawowania nadzoru uzupełniającego nad konglomeratami
finansowymi;
3)
stabilności systemu finansowego wynikającej z przeglądu informacji, o których mowa
w art. 14;
4)
grupach, o których mowa w art. 9, niepodlegających nadzorowi uzupełniającemu.
Art. 18.
1.
Posiedzenia Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów Finansowych odbywają się
w sposób określony w regulaminie prac Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów
Finansowych.
2.
Regulamin, o którym mowa w ust. 1, określa w szczególności:
1)
tryb działania, w tym podejmowania rozstrzygnięć przez Komitet Koordynacyjny do spraw
Konglomeratów Finansowych z uwzględnieniem uprawnień poszczególnych członków krajowych
organów nadzoru, wynikających z regulacji sektorowych;
2)
sposób obsługi posiedzeń Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów Finansowych
przez krajowe organy nadzoru;
3)
sposób i tryb wyboru przewodniczącego Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów
Finansowych spośród członków krajowych organów nadzoru;
4)
sposób i tryb zmiany regulaminu prac Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów
Finansowych.
Rozdział 3
Nadzór uzupełniający
Oddział 1
Zasady nadzoru uzupełniającego
Art. 19.
Nadzór uzupełniający jest realizowany poprzez podmioty regulowane, które uzyskały,
wydane przez krajowe organy nadzoru, zezwolenie na wykonywanie działalności:
1)
będące podmiotem dominującym w konglomeracie finansowym;
2)
których podmiotem dominującym jest dominujący podmiot nieregulowany mający siedzibę
na terytorium państwa członkowskiego;
3)
powiązane z innym podmiotem sektora finansowego umową o zarządzanie, o której mowa
w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, lub inną umową o podobnym charakterze.
Art. 20.
Podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego są obowiązane udzielać koordynatorowi
informacji niezbędnych dla wykonywania nadzoru uzupełniającego nad tym konglomeratem
finansowym.
Oddział 2
Adekwatność kapitałowa
Art. 21.
Nadzorowi uzupełniającemu podlega adekwatność kapitałowa konglomeratu finansowego
oraz strategia postępowania konglomeratu finansowego w zakresie adekwatności kapitałowej.
Art. 22.
1.
Fundusze własne konglomeratu finansowego powinny być utrzymywane na poziomie nie niższym
od wymogów z tytułu adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego (adekwatność
kapitałowa konglomeratu finansowego).
2.
Koordynator może, w porozumieniu z organami sprawującymi nad podmiotami w konglomeracie
finansowym nadzór indywidualny, zobowiązać podmioty regulowane wchodzące w skład konglomeratu
finansowego do utrzymywania funduszy własnych na poziomie zapewniającym pokrycie niedoboru
funduszy własnych konglomeratu finansowego pozycjami, które mogą zostać uznane za
składniki funduszy własnych na podstawie regulacji sektorowych.
Art. 23.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, mając na celu uniemożliwienie wielokrotnego
uwzględniania pozycji zaliczanych do funduszy własnych i niewłaściwego wewnątrzgrupowego
tworzenia funduszy własnych oraz umożliwienie efektywnego sprawowania nadzoru uzupełniającego
w zakresie adekwatności kapitałowej przy zastosowaniu instrumentów sprawozdawczości
finansowej, po zasięgnięciu opinii krajowych organów nadzoru, określi, w drodze rozporządzenia,
w odniesieniu do konglomeratów finansowych:
1)
metody obliczania funduszy własnych i wymogów z tytułu adekwatności kapitałowej oraz
metody przeprowadzania rachunku adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego,
które mogą być wskazane przez koordynatora do obliczania rachunku adekwatności kapitałowej;
2)
szczegółowe metody i sposoby sporządzania sprawozdań w zakresie adekwatności kapitałowej.
Art. 24.
1.
Podmiot wiodący mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany
przeprowadzać rachunek adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego. Rachunek
adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego przeprowadza się na podstawie danych
dotyczących podmiotów sektora finansowego, przekazanych przez podmioty regulowane
oraz przez dominujący podmiot nieregulowany.
2.
Podmiot wiodący jest obowiązany przekazywać koordynatorowi wyniki obliczeń wymogu
z tytułu adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego nie rzadziej niż raz w
roku.
3.
Podmiot wiodący przeprowadza rachunek adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego
zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 23, według stanu na koniec ostatniego
dnia miesiąca kończącego każdy kwartał.
4.
Podmiot wiodący przekazuje koordynatorowi na piśmie w terminie 30 dni od dnia kończącego
rok:
1)
wyniki rachunku adekwatności kapitałowej obliczone według danych na dzień kończący
rok zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 23;
2)
listę podmiotów należących do konglomeratu finansowego, sporządzoną zgodnie z przepisami
wydanymi na podstawie art. 23.
Art. 25.
W odniesieniu do konglomeratu finansowego, którego podmiot wiodący ma siedzibę na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wyboru metody przeprowadzania rachunku adekwatności
kapitałowej spośród metod określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 23 dokonuje,
w drodze decyzji, koordynator, po zasięgnięciu opinii innych zainteresowanych organów
nadzoru.
Art. 26.
W decyzji, o której mowa w art. 25, koordynator może wyłączyć z rachunku adekwatności
kapitałowej konglomeratu finansowego podmiot wchodzący w jego skład, jeżeli:
1)
podmiot ma siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim, a istnieją prawne
przeszkody w przekazywaniu informacji niezbędnych dla efektywnego sprawowania nadzoru,
z zachowaniem właściwych regulacji sektorowych dotyczących obowiązku odmowy udzielenia
zezwoleń przez zagraniczne organy nadzoru, lub
2)
podmiot ma nieistotne znaczenie z punktu widzenia celów nadzoru uzupełniającego, lub
3)
objęcie podmiotu nadzorem uzupełniającym ze względu na jego cele byłoby niewłaściwe
lub mylące.
Art. 27.
1.
Przepisu art. 26 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli miałyby zostać wyłączone co najmniej
dwa podmioty, które łącznie mają istotne znaczenie z punktu widzenia celów nadzoru
uzupełniającego.
2.
W przypadku określonym w art. 26 pkt 3 koordynator zasięga opinii krajowych organów
nadzoru i zagranicznych organów nadzoru, z wyjątkiem przypadków niecierpiących zwłoki.
3.
Podmiot wiodący ma obowiązek udzielić krajowym organom nadzoru lub zagranicznym organom
nadzoru informacji o podmiotach regulowanych wyłączonych przez koordynatora na podstawie
art. 26 pkt 2 i 3, które mogą ułatwić sprawowanie przez nie nadzoru nad tymi podmiotami
regulowanymi.
Art. 28.
Podmiot wiodący mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
1)
w terminie 30 dni od dnia przekazania przez podmiot wiodący koordynatorowi wyników
rachunku adekwatności kapitałowej, określonego zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie
art. 23, opracowuje i przekazuje koordynatorowi strategię postępowania konglomeratu
finansowego w zakresie adekwatności kapitałowej;
2)
powiadamia koordynatora o zmianach strategii postępowania konglomeratu finansowego
w zakresie adekwatności kapitałowej w terminie 30 dni od dnia ich dokonania.
Oddział 3
Znaczące transakcje wewnątrzgrupowe
Art. 29.
Znaczące transakcje wewnątrzgrupowe w konglomeracie finansowym podlegają nadzorowi
uzupełniającemu.
Art. 30.
Transakcje wewnątrzgrupowe nie mogą zagrażać stabilności finansowej podmiotów regulowanych
wchodzących w skład konglomeratu finansowego.
Art. 31.
1.
Koordynator, niezwłocznie po zidentyfikowaniu konglomeratu finansowego i po zasięgnięciu
opinii zainteresowanych organów nadzoru, określa, w drodze decyzji skierowanej do
podmiotu wiodącego, rodzaje transakcji wewnątrzgrupowych zawieranych przez podmioty
wchodzące w skład konglomeratu finansowego objętych obowiązkiem sprawozdawczym.
2.
W decyzji, o której mowa w ust. 1, koordynator może wskazać próg uznania transakcji
wewnątrzgrupowej za znaczącą.
3.
W przypadku gdy podmioty objęte nadzorem uzupełniającym wchodzą w skład konglomeratu
finansowego, który posiada koordynatora zagranicznego, obowiązkom sprawozdawczym podlegają
znaczące transakcje wewnątrzgrupowe, których wartość przekracza próg określony przez
właściwe krajowe organy nadzoru w drodze decyzji wydanych na wniosek koordynatora
zagranicznego.
4.
Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 3, są natychmiast wykonalne.
5.
W przypadku gdy koordynator lub właściwy krajowy organ nadzoru na wniosek koordynatora
zagranicznego nie określi progu, o którym mowa w ust. 2 i 3, za znaczącą uznaje się
każdą transakcję wewnątrzgrupową, której wartość przekracza 5% wartości wymogu z tytułu
adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego.
Art. 32.
1.
Podmioty regulowane, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności wydane
przez krajowe organy nadzoru, niezwłocznie informują podmiot wiodący o każdym przypadku
zawartej z ich udziałem znaczącej transakcji wewnątrzgrupowej, ze wskazaniem rodzaju
transakcji, jej przedmiotu i wartości.
2.
W przypadku podmiotu wiodącego mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
informacje o znaczących transakcjach wewnątrzgrupowych, zawartych z udziałem tego
podmiotu, są bieżąco gromadzone przez ten podmiot.
Art. 33.
1.
Podmiot wiodący mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przekazuje
koordynatorowi albo koordynatorowi zagranicznemu, nie później niż z upływem 3 miesięcy
od końca roku kalendarzowego, sprawozdanie w zakresie znaczących transakcji wewnątrzgrupowych
na poziomie konglomeratu finansowego za dany rok kalendarzowy.
2.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1)
informacje przekazane, zgodnie z art. 32 ust. 1, przez krajowe podmioty regulowane;
2)
informacje przekazane przez inne podmioty regulowane wchodzące w skład konglomeratu
finansowego i mające siedzibę w państwach członkowskich;
3)
informacje zgromadzone przez podmiot wiodący, zgodnie z art. 32 ust. 2;
4)
informację dodatkową w zakresie stwierdzonych przez podmiot przekazujący sprawozdanie
zagrożeń dla wypłacalności podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu
finansowego w związku ze znaczącymi transakcjami wewnątrzgrupowymi na poziomie konglomeratu
finansowego bądź braku takich zagrożeń oraz działań, które zostały podjęte lub mają
być podjęte w celu przywrócenia prawidłowych stosunków w przypadku stwierdzenia takich
zagrożeń.
3.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywane koordynatorowi zagranicznemu
w języku polskim oraz języku urzędowym państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę.
Art. 34.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, po zasięgnięciu opinii
krajowych organów nadzoru, w drodze rozporządzenia:
1)
rodzaje transakcji dokonywanych przez podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego,
które mogą zostać wskazane przez koordynatora jako podlegające obowiązkowi sprawozdawczemu,
o którym mowa w art. 33,
2)
formę sporządzania i tryb przekazywania koordynatorowi sprawozdania w zakresie znaczących
transakcji wewnątrzgrupowych na poziomie konglomeratu finansowego
- uwzględniając konieczność zapewnienia stabilności finansowej konglomeratu finansowego
oraz prawidłowej alokacji funduszy własnych lub środków własnych.
Oddział 4
Znacząca koncentracja ryzyka
Art. 35.
Znacząca koncentracja ryzyka podlega nadzorowi uzupełniającemu.
Art. 36.
Znacząca koncentracja ryzyka nie może zagrażać stabilności finansowej podmiotów regulowanych
wchodzących w skład konglomeratu finansowego.
Art. 37.
1.
Podmioty regulowane, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności wydane
przez krajowe organy nadzoru, niezwłocznie informują podmiot wiodący o każdym przypadku
wystąpienia znaczącej koncentracji ryzyka, przy uwzględnieniu art. 39 ust. 1 lub art.
40 ust. 1.
2.
W przypadku podmiotu wiodącego z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
informacje w zakresie określonym w ust. 1 dotyczące tego podmiotu są na bieżąco gromadzone
przez ten podmiot.
Art. 38.
1.
Podmiot wiodący z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przekazuje koordynatorowi
lub koordynatorowi zagranicznemu, nie później niż z upływem 3 miesięcy od końca roku
kalendarzowego, sprawozdanie w zakresie znaczącej koncentracji ryzyka za dany rok
kalendarzowy.
2.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje również informacje dotyczące znaczącej
koncentracji ryzyka w dominującym podmiocie nieregulowanym.
3.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1)
informacje, o których mowa w art. 37 ust. 1;
2)
informacje przekazane przez inne podmioty regulowane wchodzące w skład konglomeratu
finansowego i mające siedzibę w państwach członkowskich;
3)
informacje zgromadzone przez podmiot wiodący, zgodnie z art. 37 ust. 2;
4)
informację dodatkową w zakresie stwierdzonych przez podmiot wiodący zagrożeń dla wypłacalności
podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu finansowego w związku ze znaczącą
koncentracją ryzyka lub braku takich zagrożeń oraz działań, które zostały lub mają
być podjęte w celu przywrócenia prawidłowych stosunków w przypadku stwierdzenia takich
zagrożeń.
4.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywane koordynatorowi zagranicznemu
w języku polskim oraz języku urzędowym państwa członkowskiego, w którym ma on siedzibę.
Art. 39.
1.
Koordynator, niezwłocznie po zidentyfikowaniu konglomeratu finansowego i po zasięgnięciu
opinii zainteresowanych organów nadzoru, określa, w drodze decyzji skierowanej do
podmiotu wiodącego:
1)
rodzaje ryzyka, którego znacząca koncentracja jest objęta obowiązkiem sprawozdawczym,
oraz
2)
kryteria uznawania koncentracji ryzyka za znaczącą.
2.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest natychmiast wykonalna.
3.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, po zasięgnięciu opinii
krajowych organów nadzoru, w drodze rozporządzenia:
1)
rodzaje ryzyka, które mogą zostać wskazane przez koordynatora jako podlegające obowiązkowi
sprawozdawczemu,
2)
sposób ustalania przez koordynatora kryteriów uznawania koncentracji ryzyka za znaczącą
na poziomie konglomeratu finansowego,
3)
formę sporządzania i tryb przekazywania koordynatorowi sprawozdania w zakresie znaczącej
koncentracji ryzyka na poziomie konglomeratu finansowego, o których mowa w pkt 1
- uwzględniając zapewnienie stabilności finansowej podmiotów regulowanych na poziomie
konglomeratu finansowego oraz konieczność unikania konfliktu interesów w konglomeracie
finansowym i naruszania sektorowych regulacji ostrożnościowych.
Art. 40.
1.
W przypadku gdy podmioty objęte nadzorem uzupełniającym wchodzą w skład konglomeratu
finansowego, który posiada koordynatora zagranicznego, krajowe organy nadzoru, na
wniosek koordynatora zagranicznego, wydają decyzje określające rodzaje ryzyka, którego
znacząca koncentracja objęta jest obowiązkiem sprawozdawczym na poziomie konglomeratu
finansowego, oraz kryteria uznawania koncentracji ryzyka za znaczącą.
2.
Decyzje, o których mowa w ust. 1, są natychmiast wykonalne.
Oddział 5
Zarządzanie ryzykiem oraz kontrola wewnętrzna
Art. 41.
Zarządzanie ryzykiem oraz kontrola wewnętrzna na poziomie konglomeratu finansowego
podlegają nadzorowi uzupełniającemu sprawowanemu przez koordynatora.
Art. 42.
Podmioty regulowane, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności wydane
przez krajowe organy nadzoru, wchodzące w skład konglomeratu finansowego, są obowiązane
wdrożyć adekwatne systemy zarządzania ryzykiem oraz systemy kontroli wewnętrznej.
Art. 43.
Wdrożenie systemów zarządzania ryzykiem, o których mowa w art. 42, polega na:
1)
dokonywaniu okresowej weryfikacji przyjętych zasad postępowania odnoszących się do
wszelkich rodzajów podejmowanego ryzyka, w tym w szczególności w zakresie procedur,
o których mowa w pkt 2;
2)
wprowadzeniu zasad postępowania w zakresie adekwatności kapitałowej, uwzględniających
oddziaływanie strategii prowadzonej działalności na profil ryzyka i wymogi kapitałowe
na poziomie konglomeratu finansowego ustalone zgodnie z ustawą;
3)
wprowadzeniu procedur zapewniających efektywność zarządzania ryzykiem w podmiocie
regulowanym, obejmujących w szczególności podejmowanie niezbędnych działań w podmiotach
regulowanych, i umożliwiających mierzenie, analizę i kontrolę ryzyka na poziomie konglomeratu
finansowego.
Art. 44.
1.
Systemy kontroli wewnętrznej, o których mowa w art. 42, mają na celu zapewnienie zgodności
działalności podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego z ustawą oraz
wiarygodności sprawozdań przekazywanych zgodnie z ustawą.
2.
Wdrożenie systemów kontroli wewnętrznej polega na:
1)
wprowadzeniu procedur odnoszących się do adekwatności kapitałowej, pozwalających stwierdzić
i mierzyć poziom ryzyka oraz ustalić dla tego ryzyka odpowiedni poziom funduszy własnych
lub środków własnych;
2)
wprowadzeniu procedur informacyjnych oraz rachunkowych, umożliwiających efektywną
identyfikację i kontrolę transakcji wewnątrzgrupowych w konglomeracie finansowym oraz
przypadków znaczącej koncentracji ryzyka.
Art. 45.
Podmioty regulowane, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności wydane
przez krajowe organy nadzoru, są obowiązane wprowadzić procedury kontroli wewnętrznej
zapewniające efektywne uzyskiwanie i przekazywanie wszelkich danych i informacji,
które mogą być istotne dla celów nadzoru uzupełniającego.
Rozdział 4
Koordynator
Art. 46.
Zadaniem koordynatora jest sprawowanie nadzoru uzupełniającego.
Art. 47.
Jeżeli podmiotem wiodącym jest podmiot regulowany z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, koordynatorem jest krajowy organ nadzoru, który udzielił temu podmiotowi
zezwolenia na prowadzenie działalności.
Art. 48.
Jeżeli podmiotem wiodącym jest dominujący podmiot nieregulowany mający siedzibę na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i w skład konglomeratu finansowego wchodzi:
1)
jeden podmiot regulowany z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - koordynatorem
jest krajowy organ nadzoru, który udzielił temu podmiotowi zezwolenia, albo
2)
kilka podmiotów regulowanych, z których jeden otrzymał zezwolenie na prowadzenie działalności
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - koordynatorem jest krajowy organ nadzoru,
który udzielił tego zezwolenia, albo
3)
kilka podmiotów regulowanych z siedzibami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
które otrzymały zezwolenie na prowadzenie działalności w różnych sektorach finansowych
- koordynatorem jest krajowy organ nadzoru, który udzielił zezwolenia podmiotowi działającemu
w najistotniejszym sektorze finansowym.
Art. 49.
Jeżeli w konglomeracie finansowym jest kilka dominujących podmiotów nieregulowanych
mających siedziby w państwach członkowskich i w każdym z tych państw ma swoją siedzibę
co najmniej jeden podmiot regulowany, koordynatorem jest krajowy organ nadzoru, który
udzielił zezwolenia podmiotowi regulowanemu wykazującemu największą sumę bilansową,
jeżeli podmioty regulowane należą do tego samego sektora finansowego, a w przypadku
gdy podmioty regulowane należą do różnych sektorów finansowych - podmiotowi regulowanemu
prowadzącemu działalność w najistotniejszym sektorze finansowym.
Art. 50.
Jeżeli podmiotem wiodącym jest dominujący podmiot nieregulowany, mający siedzibę w
innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, i wszystkie podmioty regulowane
będące podmiotami zależnymi od tego podmiotu wiodącego mają siedziby poza tym państwem
członkowskim, koordynatorem jest krajowy organ nadzoru, jeżeli udzielił zezwolenia
na wykonywanie działalności podmiotowi regulowanemu o największej sumie bilansowej
w najistotniejszym sektorze finansowym, wchodzącemu w skład konglomeratu finansowego.
Art. 51.
Jeżeli w konglomeracie finansowym nie ma podmiotu wiodącego, w rozumieniu art. 4 ust.
5 i 6, oraz jeżeli na podstawie art. 47-50 nie można ustalić koordynatora, koordynatorem
jest krajowy organ nadzoru, jeżeli udzielił zezwolenia na prowadzenie działalności
podmiotowi regulowanemu o największej sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze
finansowym.
Art. 52.
1.
Przepisów art. 47-51 nie stosuje się, jeżeli ze względu na specyfikę struktury konglomeratu
finansowego lub jego działalność w różnych państwach ustalenie koordynatora według
tych przepisów byłoby niewłaściwe lub mylące.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, krajowy organ nadzoru, w porozumieniu z innymi
zainteresowanymi organami nadzoru, może, w drodze decyzji, uznać się za koordynatora.
3.
Jeżeli w drodze porozumienia zainteresowanych organów nadzoru jako właściwy zostanie
wskazany koordynator zagraniczny, krajowy organ nadzoru może, w drodze decyzji, uznać
się za niewłaściwy.
Art. 53.
W szczególnych przypadkach, jeżeli na podstawie art. 47-52 nie można ustalić koordynatora,
krajowy organ nadzoru, w porozumieniu z innymi zainteresowanymi organami nadzoru,
w drodze decyzji, uwzględniając w szczególności specyfikę struktury organizacyjnej
konglomeratu finansowego oraz konieczność zapewnienia efektywności sprawowania nadzoru
nad podmiotami regulowanymi wchodzącymi w skład grupy, uznaje się za koordynatora.
Art. 54.
Do zadań koordynatora należy:
1)
gromadzenie i udostępnianie krajowym i zagranicznym organom nadzoru informacji istotnych
dla wykonywania przez nie zadań ustawowych z zakresu nadzoru nad podmiotami działającymi
w poszczególnych sektorach;
2)
sporządzanie analizy oraz ocena sytuacji finansowej konglomeratu finansowego;
3)
ocena zgodności działalności z zasadami dotyczącymi adekwatności kapitałowej i koncentracji
ryzyka oraz transakcji wewnątrzgrupowych;
4)
ocena struktury, organizacji i systemów kontroli wewnętrznej konglomeratu finansowego;
5)
planowanie i koordynowanie bieżących działań nadzorczych we współpracy z zainteresowanymi
organami nadzoru;
6)
wykonywanie innych zadań, podejmowanie działań i decyzji wynikających z ustawy.
Art. 55.
Koordynator może zawrzeć z innymi zainteresowanymi organami nadzoru porozumienia dotyczące
współpracy w zakresie sprawowania nadzoru uzupełniającego, w szczególności przy podejmowaniu
rozstrzygnięć dotyczących podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu
finansowego.
Rozdział 5
Współpraca i wymiana informacji
Art. 56.
1.
Krajowe organy nadzoru współpracują ze sobą oraz z zagranicznymi organami nadzoru,
w tym przekazują informacje niezbędne do wykonywania zadań związanych z nadzorem uzupełniającym,
z zachowaniem przepisów o tajemnicy zawodowej zawartych w regulacjach sektorowych.
2.
Krajowe organy nadzoru mogą przekazywać, na wniosek innych organów lub z własnej inicjatywy,
zagranicznym organom nadzoru wszelkie informacje niezbędne do wykonywania zadań wynikających
z ustawy oraz z zakresu nadzoru uzupełniającego.
Art. 57.
1.
Współpraca, o której mowa w art. 56, polega w szczególności na gromadzeniu i przekazywaniu
informacji w zakresie:
1)
identyfikacji powiązań w ramach grupy w odniesieniu do wszystkich znaczących podmiotów
wchodzących w skład konglomeratu finansowego, a także organów nadzoru będących właściwymi
dla podmiotów w grupie;
2)
strategii konglomeratu finansowego;
3)
sytuacji finansowej konglomeratu finansowego, w szczególności adekwatności kapitałowej,
znaczących transakcji wewnątrzgrupowych oraz znaczącej koncentracji ryzyka;
4)
znaczących akcjonariuszy i władz podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu
finansowego;
5)
organizacji, zarządzania ryzykiem i systemów kontroli wewnętrznej w konglomeracie
finansowym;
6)
procedur gromadzenia informacji od podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu
finansowego oraz weryfikacji tych informacji;
7)
okoliczności, które mogą mieć wpływ na sytuację finansową podmiotów regulowanych oraz
innych podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego, jeżeli mogą one zaważyć
na sytuacji finansowej podmiotów regulowanych;
8)
nakładania sankcji lub podejmowania innych działań nadzorczych w odniesieniu do podmiotów
objętych nadzorem uzupełniającym.
2.
Jeżeli wymaga tego wykonywanie zadań w zakresie nadzoru uzupełniającego, krajowe organy
nadzoru mogą, zgodnie z przepisami regulacji sektorowych, przekazywać informacje,
o których mowa w ust. 1, bankom centralnym Europejskiego Systemu Banków Centralnych
oraz Europejskiemu Bankowi Centralnemu.
Art. 58.
1.
W przypadku wydawania decyzji i podejmowania innych czynności w stosunku do podmiotów
regulowanych wchodzących w skład konglomeratu finansowego zgodnie z regulacjami sektorowymi,
dotyczących w szczególności:
1)
udzielenia zgody na zmianę akcjonariatu, struktury organizacyjnej lub struktury zarządzania
podmiotów regulowanych w konglomeracie finansowym,
2)
nakładania sankcji lub podejmowania innych działań nadzorczych wobec podmiotów wchodzących
w skład konglomeratu finansowego
- krajowe organy nadzoru, przed ich podjęciem, zwracają się o przekazanie informacji
do zagranicznych organów nadzoru, jeżeli informacje od tych organów mogą mieć znaczenie
dla sprawowania nadzoru uzupełniającego.
2.
W nagłych lub szczególnie uzasadnionych przypadkach krajowe organy nadzoru, wydając
decyzje, o których mowa w ust. 1, lub podejmując inne czynności w ramach nadzoru uzupełniającego,
mogą odstąpić od wystąpienia do zagranicznych organów nadzoru o przekazanie informacji.
O decyzjach podjętych bez wystąpienia o informacje krajowe organy nadzoru informują
zagraniczne organy nadzoru bezzwłocznie.
Art. 59.
1.
Jeżeli koordynator zagraniczny wystąpi do krajowych organów nadzoru o udzielenie informacji
dotyczących podmiotów regulowanych działających w konglomeracie finansowym, informacje
takie przekazuje krajowy organ nadzoru wykonujący nadzór nad podmiotem regulowanym.
W przypadku większej liczby tych podmiotów organem właściwym jest organ, który wydał
zezwolenie na wykonywanie działalności podmiotowi o największej sumie bilansowej.
2.
Jeżeli koordynator zagraniczny zwróci się do krajowych organów nadzoru o udzielenie
przez podmiot wiodący w konglomeracie finansowym mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej informacji istotnych dla wykonywania zadań koordynatora, krajowy organ nadzoru,
wykonujący nadzór nad podmiotem wiodącym, zwraca się do niego o przekazanie tych informacji,
a po ich uzyskaniu przekazuje je koordynatorowi zagranicznemu.
3.
Jeżeli informacje, o których mowa w ust. 2, zostały wcześniej przekazane innemu organowi
zgodnie z regulacjami sektorowymi, organ ten udziela informacji koordynatorowi zagranicznemu
na jego wniosek.
Art. 60.
1.
Krajowy organ nadzoru może wystąpić do zagranicznych organów nadzoru państwa, na którego
terytorium ma siedzibę podmiot wchodzący w skład konglomeratu finansowego, z wnioskiem
o:
1)
przeprowadzenie weryfikacji informacji dotyczących tego podmiotu przez zagraniczny
organ nadzoru;
2)
umożliwienie mu wzięcia udziału w weryfikacji dokonywanej przez inny organ nadzoru.
2.
Na wniosek zagranicznego organu nadzoru krajowy organ nadzoru przeprowadza weryfikację
informacji dotyczących podmiotu regulowanego mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, wchodzącego w skład konglomeratu finansowego. W czynnościach tych mogą,
za zgodą krajowego organu nadzoru, uczestniczyć upoważnieni przedstawiciele organu,
który wystąpił z wnioskiem o weryfikację. Przedstawicielom tym przysługują takie same
prawa i obowiązki, jak pracownikom tego krajowego organu nadzoru.
Rozdział 6
Środki sprawowania nadzoru uzupełniającego
Art. 61.
1.
Krajowe organy nadzoru, na wniosek koordynatora albo koordynatora zagranicznego, podejmują
w stosunku do podmiotów regulowanych, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności
wydane przez te organy i nad którymi sprawują nadzór zgodnie z regulacjami sektorowymi,
środki określone w regulacjach sektorowych, przysługujące w przypadku stwierdzenia
naruszeń przez podmioty regulowane regulacji sektorowych.
2.
Środki określone w regulacjach sektorowych mogą zostać zastosowane przez krajowe organy
nadzoru w przypadku:
1)
naruszenia przepisów ustawy;
2)
zagrożenia wypłacalności podmiotów regulowanych w szczególności na skutek nieutrzymywania
funduszy własnych na odpowiednim poziomie, wystąpienia znaczącej koncentracji ryzyka
lub zawartych znaczących transakcji wewnątrzgrupowych;
3)
utrudnienia prawidłowego sprawowania nadzoru uzupełniającego.
3.
Podejmując środki określone w regulacjach sektorowych, krajowy organ nadzoru bierze
pod uwagę wagę i rodzaj naruszeń przepisów prawa lub innych nieprawidłowości oraz
stopień przyczynienia się danego podmiotu regulowanego do powstania naruszeń przepisów
prawa lub innych nieprawidłowości na poziomie konglomeratu finansowego zagrażających
wypłacalności podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu finansowego
lub prawidłowemu sprawowaniu nadzoru uzupełniającego.
Art. 62.
1.
Jeżeli podmiotem wiodącym jest dominujący podmiot nieregulowany z siedzibą na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, który narusza przepisy ustawy lub wywiera niekorzystny
wpływ na stabilność finansową podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego,
lub nie spełnia warunków, o których mowa w art. 13, koordynator, w drodze decyzji,
określa dominującemu podmiotowi nieregulowanemu termin i sposób przywrócenia stanu
zgodnego z przepisami prawa lub usunięcia zagrożenia dla stabilności finansowej konglomeratu
finansowego.
2.
W przypadku bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w ust. 1, koordynator może
w odniesieniu do dominującego podmiotu nieregulowanego z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, w drodze decyzji:
1)
nakazać zbycie w określonym terminie akcji lub udziałów posiadanych w podmiocie regulowanym
lub akcji lub udziałów w podmiocie dominującym wobec podmiotu regulowanego lub
2)
zawiesić na czas określony wykonywanie przez niego prawa głosu w organie stanowiącym
podmiotu regulowanego lub podmiotu dominującego wobec podmiotu regulowanego, lub
3)
nałożyć na niego karę pieniężną do wysokości 10 000 000 zł.
3.
Wykonywanie prawa głosu z akcji, które nie zostały zbyte, zgodnie z ust. 2, oraz z
których prawa głosu zostały zawieszone, jest bezskuteczne.
4.
Podejmując środki, o których mowa w ust. 2, koordynator bierze pod uwagę wagę i rodzaj
naruszeń przepisów prawa lub innych nieprawidłowości oraz stopień przyczynienia się
danego dominującego podmiotu nieregulowanego do powstania naruszeń przepisów prawa
lub innych nieprawidłowości na poziomie konglomeratu finansowego zagrażających wypłacalności
podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu finansowego lub prawidłowemu
sprawowaniu nadzoru uzupełniającego.
Art. 63.
1.
Wpływy z tytułu kar pieniężnych nakładanych na podstawie art. 61 i art. 62 ust. 2
stanowią dochód budżetu państwa.
2.
Do egzekucji kar pieniężnych nakładanych na podstawie art. 61 i art. 62 ust. 2 stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji .
Art. 64.
W przypadku stwierdzenia naruszeń przepisów prawa lub innych nieprawidłowości na poziomie
konglomeratu finansowego koordynator informuje zagraniczne organy nadzoru o potrzebie
podjęcia odpowiednich działań w stosunku do podmiotów wchodzących w skład konglomeratu
finansowego, mających siedziby w państwach członkowskich.
Rozdział 7
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Art. 65.
W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 36a:
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Udzielenie przez Komisję zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej spółce
akcyjnej:
1)
która jest podmiotem zależnym od instytucji kredytowej, w rozumieniu art. 4 ust. 1
pkt 17 ustawy - Prawo bankowe, albo od zakładu ubezpieczeń posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności
wydane przez zagraniczny organ nadzoru państwa członkowskiego,
2)
która jest podmiotem zależnym od podmiotu dominującego wobec instytucji kredytowej,
w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy - Prawo bankowe, albo zakładu ubezpieczeń posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności wydane
przez zagraniczny organ nadzoru państwa członkowskiego,
3)
na którą znaczny wpływ wywierają te same osoby fizyczne lub prawne, które wywierają
znaczny wpływ na instytucję kredytową, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy -
Prawo bankowe, albo na zakład ubezpieczeń posiadający zezwolenie na prowadzenie działalności wydane
przez zagraniczny organ nadzoru państwa członkowskiego
- następuje po zasięgnięciu pisemnej opinii organu państwa członkowskiego, który udzielił
podmiotowi, o którym mowa w pkt 1-3, zezwolenia na prowadzenie działalności w tym
państwie; celem uzyskania opinii jest dokonanie oceny akcjonariuszy podmiotu należącego
do tej samej grupy kapitałowej co wnioskodawca, jak również ocena wiarygodności i
doświadczenia członków zarządu podmiotu należącego do tej samej grupy kapitałowej
co wnioskodawca, lub innych osób mających wpływ na zarządzanie tym podmiotem.
”
,
b)
dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Przez wywieranie znacznego wpływu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i w ust. 2 pkt 3,
rozumie się posiadanie nie mniej niż 20% i nie więcej niż 50% głosów na walnym zgromadzeniu
akcjonariuszy lub zgromadzeniu wspólników - w przypadku spółki akcyjnej lub spółki
z ograniczoną odpowiedzialnością, lub uprawnienie do podejmowania decyzji dotyczącej
kształtowania polityki finansowej lub bieżącej działalności gospodarczej tej osoby
prawnej.
”
;
2)
w art. 44 w ust. 8 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie:
„
Podmioty uprawnione do badania sprawozdań finansowych domu maklerskiego, podmiotu
dominującego wobec domu maklerskiego lub podmiotu wywierającego na dom maklerski znaczny
wpływ w rozumieniu art. 36a ust. 3 są obowiązane niezwłocznie przekazać Komisji informacje,
w posiadanie których weszły w związku z wykonywanymi czynnościami, dotyczące zdarzeń
powodujących:
”
;
3)
w art. 50 ust. 7 i 8 otrzymują brzmienie:
„
7.
W przypadku gdy podmiotem nabywającym akcje domu maklerskiego jest zagraniczna firma
inwestycyjna, bank zagraniczny, instytucja kredytowa w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt
17 ustawy - Prawo bankowe albo zakład ubezpieczeń posiadający zezwolenie na prowadzenie działalności wydane
przez zagraniczny organ nadzoru państwa członkowskiego, Komisja zasięga opinii organu
nadzoru, który udzielił zezwolenia na prowadzenie działalności przez te podmioty.
8.
Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podmiotem nabywającym akcje
domu maklerskiego jest podmiot dominujący wobec podmiotu, o którym mowa w ust. 7,
lub podmiot wywierający znaczny wpływ w rozumieniu art. 36a ust. 3 na podmiot, o którym
mowa w ust. 7, a także w przypadku, jeżeli w wyniku takiego nabycia podmiot, którego
akcje są przedmiotem nabycia, stałby się podmiotem zależnym od nabywcy albo podmiotem,
na który nabywca zacznie wywierać znaczny wpływ w rozumieniu art. 36a ust. 3.
”
;
4)
w art. 160 w ust. 1b:
a)
pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
w przypadkach określonych w art. 15a, art. 85 ust. 2a oraz w art. 161 ust. 7, 10a
i 10c,
”
,
b)
po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu:
„
5a)
przez dom maklerski, zagraniczną osobę prawną, o której mowa w art. 52 ust. 2, lub
przez zagraniczną firmę inwestycyjną:
a)
podmiotowi wiodącemu w rozumieniu art. 4 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r.
o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń i firmami
inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego (Dz. U. Nr 83, poz. 719),
zwanej dalej „ustawą o nadzorze uzupełniającym”,
b)
koordynatorowi w rozumieniu art. 3 pkt 19 ustawy o nadzorze uzupełniającym,
c)
koordynatorowi zagranicznemu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy o nadzorze uzupełniającym
- w wykonaniu obowiązków określonych ustawą o nadzorze uzupełniającym,
”
;
5)
w art. 161:
a)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Komisja lub jej upoważniony przedstawiciel może przekazywać i otrzymywać informacje,
w tym opinie od Komisji Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych, Prezesa Narodowego
Banku Polskiego oraz Komisji Nadzoru Bankowego, niezbędne do:
1)
prawidłowego wykonywania zadań w zakresie nadzoru, w tym zadań określonych ustawą
o nadzorze uzupełniającym, lub
2)
zapewnienia prawidłowego toku postępowań administracyjnych lub karnych w sprawach
związanych z wykonywaniem nadzoru.
”
,
b)
po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
„
3a.
Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 3, określają porozumienia zawarte
przez Komisję z tymi organami nadzoru.
”
,
c)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Komisja lub jej upoważniony przedstawiciel może przekazywać i otrzymywać informacje
niezbędne w celach określonych w ust. 3 od zagranicznego organu nadzoru nad rynkiem
papierów wartościowych lub rynkiem finansowym. Tryb udzielania tych informacji określa
porozumienie zawarte przez Komisję z tym organem nadzoru.
”
,
d)
po ust. 10 dodaje się ust. 10a-10c w brzmieniu:
„
10a.
W zakresie wykonywania zadań określonych ustawą o nadzorze uzupełniającym, Komisja
lub jej upoważniony przedstawiciel przekazuje posiadane informacje organowi nadzoru
w państwie członkowskim lub koordynatorowi zagranicznemu, o którym mowa w art. 3 pkt
20 ustawy o nadzorze uzupełniającym, zarówno na żądanie, jak i z własnej inicjatywy.
10b.
W przypadku gdy podmioty, o których mowa w ust. 10a, wystąpiły o przekazanie informacji,
a Komisja ich nie posiada, podejmuje ona niezbędne czynności w celu ich uzyskania
lub zawiadamia te podmioty o braku możliwości uzyskania żądanych informacji.
10c.
Jeżeli wymaga tego wykonywanie zadań określonych ustawą o nadzorze uzupełniającym,
Komisja może przekazywać i otrzymywać informacje od banków centralnych państw członkowskich,
Europejskiego Systemu Banków Centralnych oraz Europejskiego Banku Centralnego; przepisy
ust. 4-6 stosuje się odpowiednio.
”
.
Art. 66.
W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 4 w ust. 1:
a)
pkt 10 i 11 otrzymują brzmienie:
„
10)
holding finansowy - grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest
instytucja finansowa, która nie jest dominującym podmiotem nieregulowanym w rozumieniu
art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami
kredytowymi, zakładami ubezpieczeń i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu
finansowego (Dz. U. Nr 83, poz. 719), zwanej dalej „ustawą o nadzorze uzupełniającym”,
a w skład grupy wchodzą wyłącznie lub w większości banki, instytucje kredytowe lub
instytucje finansowe, przy czym przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy,
bank zagraniczny lub instytucja kredytowa,
11)
holding mieszany - grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest
podmiot niebędący bankiem, instytucją kredytową, instytucją finansową ani dominującym
podmiotem nieregulowanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym,
a przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank zagraniczny lub instytucja
kredytowa,
”
,
b)
pkt 11c otrzymuje brzmienie:
„
11c)
holding hybrydowy - grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest
instytucja finansowa niebędąca dominującym podmiotem nieregulowanym w rozumieniu art.
3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym, a w skład grupy wchodzą w większości podmioty
niebędące bankami krajowymi, bankami zagranicznymi, instytucjami kredytowymi ani instytucjami
finansowymi, zaś przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy,
”
;
2)
w art. 52 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Do obliczania należnych odsetek od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku przyjmuje
się, że rok liczy 365 dni, chyba że umowa stanowi inaczej.
”
;
3)
w art. 105 w ust. 1 w pkt 2 dodaje się lit. o w brzmieniu:
„
o)
koordynatora w związku z wykonywaniem przez niego nadzoru uzupełniającego nad konglomeratem
finansowym w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym,
”
;
4)
w art. 131 dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu:
„
6.
Komisja Nadzoru Bankowego udziela i otrzymuje od zagranicznych organów nadzoru informacje
niezbędne do wykonywania zadań związanych z nadzorem uzupełniającym nad konglomeratem
finansowym w zakresie określonym w ustawie o nadzorze uzupełniającym.
7.
Do informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem zadań ustawowych od właściwych władz
nadzorczych stosuje się przepisy o ochronie informacji w rozumieniu art. 55 ustawy o Narodowym Banku Polskim.
”
;
5)
w art. 135 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„
4.
Uwzględniając potrzebę zachowania szczególnych środków bezpieczeństwa, przy wyborze
biegłego rewidenta do badania sprawozdania finansowego banku określonego w ust. 2, przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych nie stosuje się.
”
;
6)
art. 140a otrzymuje brzmienie:
„
Art. 140a.
1.
Przed wydaniem zezwolenia na utworzenie banku krajowego lub zezwolenia, o którym mowa
w art. 25, Komisja Nadzoru Bankowego zasięga opinii właściwych władz nadzorczych państwa
członkowskiego, gdy bank ten będzie:
1)
podmiotem zależnym od:
a)
instytucji kredytowej,
b)
podmiotu dominującego wobec instytucji kredytowej,
c)
zakładu ubezpieczeń lub firmy inwestycyjnej, które uzyskały odpowiednie zezwolenia
na wykonywanie działalności w państwie członkowskim,
d)
podmiotu dominującego wobec zakładu ubezpieczeń lub firmy inwestycyjnej, które uzyskały
odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności w państwie członkowskim,
2)
kontrolowany przez te same osoby fizyczne lub prawne, które kontrolują instytucję
kredytową, zakład ubezpieczeń lub firmę inwestycyjną, które uzyskały odpowiednie zezwolenia
na wykonywanie działalności w państwie członkowskim.
2.
Komisja Nadzoru Bankowego zasięga opinii właściwych władz nadzorczych, dokonując oceny
osób zaangażowanych w zarządzanie innym podmiotem tej samej grupy w rozumieniu art.
3 pkt 7 ustawy o nadzorze uzupełniającym. Komisja Nadzoru Bankowego i inne polskie
właściwe władze nadzorcze przekazują sobie nawzajem oraz innym właściwym władzom nadzorczym
wszelkie informacje niezbędne dla udzielenia zezwolenia i celów bieżącego wykonywania
nadzoru.
”
;
7)
w art. 141f dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
„
5.
W przypadku gdy bank krajowy wchodzi w skład konglomeratu finansowego, którego podmiotem
dominującym jest dominujący podmiot nieregulowany w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym,
stosuje się przepisy ustawy o nadzorze uzupełniającym.
”
;
8)
w art. 141i dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2-4 w brzmieniu:
„
2.
Osoby wchodzące w skład zarządu podmiotu dominującego w holdingu finansowym powinny
dawać rękojmię stabilnego i ostrożnego zarządzania tym podmiotem.
3.
Bank krajowy działający w holdingu mieszanym obowiązany jest posiadać odpowiednie
mechanizmy kontroli wewnętrznej i procesy zarządzania ryzykiem, obejmujące procedury
sprawozdawcze i księgowe w celu identyfikacji, mierzenia, monitorowania i kontrolowania
transakcji banku z podmiotem dominującym w holdingu oraz podmiotami zależnymi w holdingu.
4.
Bank krajowy, o którym mowa w ust. 3, jest obowiązany informować Komisję Nadzoru Bankowego
o każdej znaczącej transakcji w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym z podmiotami,
o których mowa w ust. 3, z wyłączeniem transakcji dotyczących zaangażowań w rozumieniu
art. 71.
”
;
9)
w art. 141k dodaje się ust. 3-5 w brzmieniu:
„
3.
W przypadku gdy bank krajowy działa w holdingu bankowym zagranicznym lub w holdingu
finansowym, którego podmiot dominujący ma siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie,
a brak jest porozumienia, o którym mowa w art. 141f ust. 3, Komisja Nadzoru Bankowego
sprawdza, czy bank krajowy podlega nadzorowi skonsolidowanemu odpowiedniemu do zasad
określonych w niniejszym rozdziale.
4.
Komisja Nadzoru Bankowego przeprowadza czynności, o których mowa w ust. 5, z urzędu
lub na wniosek podmiotu dominującego w holdingu lub na wniosek podmiotu regulowanego,
w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy o nadzorze uzupełniającym, który posiada zezwolenie
na prowadzenie działalności w państwie członkowskim.
5.
W przypadku gdy w wyniku przeprowadzonego postępowania sprawdzającego okaże się, że
bank krajowy, o którym mowa w art. 141f ust. 3, nie podlega nadzorowi skonsolidowanemu
odpowiedniemu do zasad określonych w niniejszym rozdziale, stosuje się przepisy niniejszego
rozdziału.
”
;
10)
w art. 183 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
„
2.
Umowy, w związku z którymi przed dniem 1 stycznia 1998 r. wydano dowody na okaziciela,
które nie zostały przekształcone w myśl ust. 1, wygasają z dniem 1 stycznia 2006 r.,
z tym że środki pieniężne należne z tytułu tych umów zwracane są posiadaczom tych
dowodów z oprocentowaniem, od dnia 1 stycznia 2006 r. w wysokości oprocentowania środków
pieniężnych gromadzonych na rachunkach oszczędnościowych prowadzonych w banku na podstawie
umów zawartych na czas nieoznaczony.
”
.
Art. 67.
W ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych w art. 54 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Nie narusza obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej:
1)
przekazywanie, przechowywanie oraz ujawnianie danych w trybie i na warunkach określonych
w ustawie z dnia 14 lutego 2003 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych ,
2)
przekazywanie informacji przez towarowy dom maklerski lub zagraniczną osobę prawną
prowadzącą działalność maklerską w formie oddziału:
a)
podmiotowi wiodącemu w rozumieniu art. 4 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r.
o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń i firmami
inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego (Dz. U. Nr 83, poz. 719),
zwanej dalej „ustawą o nadzorze uzupełniającym”,
b)
koordynatorowi w rozumieniu art. 3 pkt 19 ustawy o nadzorze uzupełniającym,
c)
koordynatorowi zagranicznemu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy o nadzorze uzupełniającym
- w wykonaniu obowiązków określonych ustawą o nadzorze uzupełniającym.
”
.
Art. 68.
W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności
i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami art. 5 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 5.
Skutki prawne wynikające z ogłoszenia upadłości lub podjęcia zagranicznego postępowania
upadłościowego wobec podmiotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
będącego uczestnikiem systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych
podlegających prawu innego państwa członkowskiego, odnoszące się do praw i obowiązków
tego podmiotu pozostających w związku z uczestnictwem w takim systemie, są określone
przez prawo właściwe dla tego systemu.
”
.
Art. 69.
W ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 w ust. 1:
a)
po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu:
„
2a)
firma inwestycyjna - firmę inwestycyjną w rozumieniu ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r.
o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń i firmami
inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego (Dz. U. Nr 83, poz. 719),
zwanej dalej „ustawą o nadzorze uzupełniającym”;
”
,
b)
po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu:
„
3a)
instytucja kredytowa - instytucję kredytową w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym;
”
,
c)
po pkt 5 dodaje się pkt 5a-5c w brzmieniu:
„
5a)
konglomerat finansowy - konglomerat finansowy w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym;
5b)
mieszany dominujący podmiot ubezpieczeniowy - podmiot dominujący, który nie jest:
a)
zakładem ubezpieczeń,
b)
dominującym podmiotem ubezpieczeniowym,
c)
dominującym podmiotem nieregulowanym w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym
- jeżeli przynajmniej jednym z jego podmiotów zależnych jest zakład ubezpieczeń;
5c)
nadzór dodatkowy - nadzór dodatkowy sprawowany nad krajowym zakładem ubezpieczeń,
wchodzącym w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej zgodnie z przepisami ustawy
bądź nad zagranicznym zakładem ubezpieczeń, wchodzącym w skład ubezpieczeniowej grupy
kapitałowej zgodnie z odpowiednimi regulacjami przyjętymi w państwach członkowskich
Unii Europejskiej;
”
,
d)
po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu:
„
8a)
podmiot zależny - podmiot zależny w rozumieniu ustawy - Prawo o publicznym obrocie
papierami wartościowymi;
”
,
e)
pkt 12 otrzymuje brzmienie:
„
12)
ubezpieczeniowa grupa kapitałowa - grupę podmiotów, w skład której wchodzi zakład
ubezpieczeń podlegający nadzorowi dodatkowemu oraz co najmniej:
a)
inny zakład ubezpieczeń, będący podmiotem zależnym zakładu ubezpieczeń podlegającego
nadzorowi dodatkowemu lub w którym zakład ubezpieczeń podlegający nadzorowi dodatkowemu
posiada znaczący udział kapitałowy lub jest w inny sposób blisko powiązany z zakładem
ubezpieczeń podlegającym nadzorowi dodatkowemu lub
b)
dominujący podmiot ubezpieczeniowy, zakład ubezpieczeń wykonujący działalność wyłącznie
w zakresie reasekuracji lub zagraniczny zakład ubezpieczeń z siedzibą w państwie niebędącym
państwem członkowskim Unii Europejskiej, będące podmiotami dominującymi zakładu ubezpieczeń
podlegającego nadzorowi dodatkowemu, lub
c)
mieszany dominujący podmiot ubezpieczeniowy będący podmiotem dominującym zakładu ubezpieczeń
podlegającego nadzorowi dodatkowemu, a także
d)
podmioty będące podmiotami zależnymi, podmiotami ze znaczącym udziałem kapitałowym
lub w inny sposób blisko powiązane z zakładem ubezpieczeń podlegającym nadzorowi dodatkowemu,
e)
podmioty dominujące, posiadające znaczący udział kapitałowy lub w inny sposób blisko
powiązane z zakładem ubezpieczeń podlegającym nadzorowi dodatkowemu,
f)
podmioty będące podmiotami zależnymi, podmiotami ze znaczącym udziałem kapitałowym
lub w inny sposób blisko powiązane z podmiotami, o których mowa w lit. e;
”
,
f)
po pkt 13 dodaje się pkt 13a i 13b w brzmieniu:
„
13a)
dominujący podmiot ubezpieczeniowy - podmiot dominujący, niebędący dominującym podmiotem
nieregulowanym w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym, który posiada znaczące
udziały kapitałowe w podmiotach zależnych i którego podmiotami zależnymi są wyłącznie
lub w większości zakłady ubezpieczeń, a przynajmniej jednym z tych zakładów ubezpieczeń
jest krajowy zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład ubezpieczeń, który uzyskał
zezwolenie w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej;
13b)
znaczący udział kapitałowy - znaczący udział kapitałowy w rozumieniu ustawy o nadzorze
uzupełniającym;
”
,
g)
pkt 17 otrzymuje brzmienie:
„
17)
bliskie powiązania - bliskie powiązania w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym;
”
;
2)
w art. 19 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
„
5.
Nie narusza obowiązku zachowania tajemnicy, o której mowa w ust. 1, złożenie zawiadomienia
o popełnieniu przestępstwa.
”
;
3)
w art. 30 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
W przypadku krajowego zakładu ubezpieczeń wchodzącego w skład ubezpieczeniowej grupy
kapitałowej i podlegającego nadzorowi dodatkowemu zgodnie z przepisami ustawy regulacje
wewnętrzne, o których mowa w ust. 1, powinny zapewniać:
1)
należyte gromadzenie i przekazywanie informacji i danych na potrzeby sprawowania nadzoru
dodatkowego;
2)
identyfikowanie, mierzenie, monitorowanie i kontrolę nad transakcjami przeprowadzonymi
z udziałem tego zakładu ubezpieczeń w ubezpieczeniowej grupie kapitałowej.
”
;
4)
w art. 35:
a)
ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
1.
Podmiot, który zamierza, bezpośrednio lub pośrednio poprzez podmioty zależne lub w
drodze porozumień, nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń
w liczbie zapewniającej dysponowanie albo przekroczenie 10% głosów na walnym zgromadzeniu
lub udziału w kapitale zakładowym, jest obowiązany każdorazowo zawiadomić o tym organ
nadzoru nie później niż 30 dni przed nabyciem albo objęciem, wraz ze wskazaniem liczby
nabywanych albo obejmowanych akcji lub praw z akcji.
2.
Podmiot, który zamierza, bezpośrednio lub pośrednio poprzez podmioty zależne lub w
drodze porozumień, nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń
w liczbie zapewniającej dysponowanie albo przekroczenie odpowiednio 20%, 33%, 50%
głosów na walnym zgromadzeniu lub udziału w kapitale zakładowym, jest obowiązany każdorazowo
zawiadomić organ nadzoru o zamiarze nabycia albo objęcia. Podmiot, który zamierza
podjąć inne działania, o których mowa w art. 4 pkt 16 ustawy - Prawo o publicznym
obrocie papierami wartościowymi, powodujące, że krajowy zakład ubezpieczeń stanie
się jego podmiotem zależnym, obowiązany jest każdorazowo zawiadomić o tym zamiarze
organ nadzoru. Podmiot dokonujący zawiadomienia przekazuje również informację o posiadanych
bezpośrednio lub pośrednio poprzez podmioty zależne lub w drodze porozumień akcjach
lub prawach z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń, jak również o podmiotach dominujących
tego podmiotu i zawartych przez ten podmiot porozumieniach, stanach faktycznych i
prawnych pozwalających innym podmiotom na wykonywanie praw z akcji krajowego zakładu
ubezpieczeń lub podejmowanie działań, o których mowa w art. 4 pkt 16 ustawy - Prawo
o publicznym obrocie papierami wartościowymi.
”
,
b)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:
„
2a.
Jeżeli wskutek nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji, o którym mowa w ust. 2,
albo wskutek podjęcia innych działań określonych w ust. 2, krajowy zakład ubezpieczeń
stałby się podmiotem zależnym lub podmiotem, w którym posiadany byłby znaczący udział
kapitałowy:
1)
zakładu ubezpieczeń, instytucji kredytowej lub firmy inwestycyjnej, które uzyskały
zezwolenia na wykonywanie działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub
w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, lub
2)
podmiotu dominującego zakładu ubezpieczeń, instytucji kredytowej lub firmy inwestycyjnej,
które uzyskały zezwolenia na wykonywanie działalności na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, lub
3)
osoby fizycznej lub prawnej posiadającej znaczący udział kapitałowy w instytucji kredytowej
lub firmie inwestycyjnej, które uzyskały zezwolenia na wykonywanie działalności na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej
- zawiadomienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera odpowiednią informację w tym zakresie,
wskazującą w szczególności podmioty, w stosunku do których krajowy zakład ubezpieczeń
stałby się podmiotem zależnym lub podmiotem, w którym posiadałyby one znaczący udział
kapitałowy.
2b.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2a, organ nadzoru występuje na piśmie do właściwego
organu nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie informacji dotyczących
nadzorowanego przez ten organ zakładu ubezpieczeń, instytucji kredytowej, firmy inwestycyjnej,
założycieli, akcjonariuszy lub udziałowców tych podmiotów, podmiotów dominujących
w stosunku do tych podmiotów lub osób fizycznych lub prawnych posiadających znaczący
udział kapitałowy w tych podmiotach celem ustalenia, czy zachodzą przesłanki, o których
mowa w ust. 4.
”
,
c)
ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:
„
3.
Organ nadzoru może, w drodze decyzji, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zawiadomienia,
o którym mowa w ust. 2, zgłosić sprzeciw co do nabycia albo objęcia akcji lub praw
z akcji albo co do podjęcia innych działań, o których mowa w art. 4 pkt 16 ustawy
- Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, powodujących, że krajowy zakład
ubezpieczeń stanie się podmiotem zależnym podmiotu składającego zawiadomienie. W przypadku
gdy organ nadzoru nie zgłasza sprzeciwu, może, w drodze decyzji, ustalić maksymalny
termin nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji albo podjęcia innych działań, o
których mowa w art. 4 pkt 16 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi,
powodujących, że krajowy zakład ubezpieczeń stanie się podmiotem zależnym podmiotu
składającego zawiadomienie.
4.
Organ nadzoru może zgłosić sprzeciw, o którym mowa w ust. 3, jeżeli nabywający albo
obejmujący akcje albo podejmujący inne działania, o których mowa w art. 4 pkt 16 ustawy
- Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, wskutek których krajowy zakład
ubezpieczeń stanie się podmiotem zależnym tego podmiotu, nie wykaże, że:
1)
daje rękojmię prowadzenia spraw krajowego zakładu ubezpieczeń w sposób należycie zabezpieczający
interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia;
2)
w okresie od dnia zawiadomienia organu nadzoru o zamiarze, o którym mowa w ust. 2,
do dnia nabycia włącznie, środki przeznaczone na nabycie albo objęcie akcji lub praw
z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń lub na podjęcie innych działań, o których mowa
w art. 4 pkt 16 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, powodujących,
że krajowy zakład ubezpieczeń stanie się podmiotem zależnym, nie pochodzą z kredytu
lub pożyczki albo nie są w inny sposób obciążone;
3)
wpłaty na akcje lub na podjęcie innych działań, o których mowa w art. 4 pkt 16 ustawy
- Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, powodujących, że krajowy zakład
ubezpieczeń stanie się podmiotem zależnym, nie pochodzą z nielegalnych lub nieujawnionych
źródeł.
”
;
5)
po art. 37 dodaje się art. 37a-37c w brzmieniu:
„
Art. 37a.
1.
Członkiem organu zarządzającego dominującego podmiotu ubezpieczeniowego z siedzibą
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może być wyłącznie osoba fizyczna, która spełnia
łącznie następujące warunki:
1)
posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
2)
daje rękojmię należytego pełnienia funkcji członka organu zarządzającego dominującego
podmiotu ubezpieczeniowego;
3)
nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione umyślnie.
2.
W przypadku gdy dominujący podmiot ubezpieczeniowy z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej nie posiada organu zarządzającego, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio
do osoby lub osób odpowiedzialnych za prowadzenie spraw podmiotu.
Art. 37b.
1.
W przypadku naruszeń prawa lub innych nieprawidłowości zagrażających wypłacalności
zakładu ubezpieczeń wchodzącego w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej, w tym
na wniosek organu nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym siedzibę
ma zakład ubezpieczeń, organ nadzoru może podjąć w stosunku do dominującego podmiotu
ubezpieczeniowego z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środki określone
w art. 209 lub art. 212 ust. 1 pkt 1 i 2, przy czym górna granica wysokości kary pieniężnej
nakładanej na dominujący podmiot ubezpieczeniowy nie może przekroczyć 10 000 000 zł.
2.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1, organ nadzoru może, w drodze decyzji, zakazać
wykonywania praw głosu z akcji lub udziałów posiadanych w zakładzie ubezpieczeń przez
dominujący podmiot ubezpieczeniowy.
Art. 37c.
1.
Organ nadzoru, po zasięgnięciu opinii organów nadzoru państw członkowskich Unii Europejskiej,
w których zezwolenia uzyskały zakłady ubezpieczeń wchodzące w skład ubezpieczeniowej
grupy kapitałowej, może, w drodze decyzji skierowanej do krajowego zakładu ubezpieczeń
wchodzącego w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej i podlegającego nadzorowi dodatkowemu,
uznać, że na potrzeby sprawowania nadzoru dodatkowego zgodnie z przepisami ustawy
nie uważa się niektórych podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 lit. a-c,
za wchodzące w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej.
2.
Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, organ nadzoru uwzględnia rolę danego podmiotu
w ubezpieczeniowej grupie kapitałowej oraz prawidłowe i skuteczne wykonywanie nadzoru
dodatkowego.
”
;
6)
w art. 92 w ust. 3 dodaje się pkt 23 w brzmieniu:
„
23)
oświadczenie założycieli, czy krajowy zakład ubezpieczeń będzie podmiotem zależnym
lub podmiotem ze znaczącym udziałem kapitałowym:
a)
zakładu ubezpieczeń, instytucji kredytowej lub firmy inwestycyjnej, które uzyskały
odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności w państwie członkowskim Unii Europejskiej,
b)
podmiotu dominującego w stosunku do zakładu ubezpieczeń, instytucji kredytowej lub
firmy inwestycyjnej, które uzyskały odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności
w państwie członkowskim Unii Europejskiej,
c)
osoby fizycznej lub prawnej, posiadającej znaczący udział kapitałowy w zakładzie ubezpieczeń,
instytucji kredytowej lub firmie inwestycyjnej, które uzyskały odpowiednie zezwolenia
na wykonywanie działalności w państwie członkowskim Unii Europejskiej
- z informacją o nazwach i adresach siedziby podmiotów, o których mowa w lit. a-c.
”
;
7)
po art. 93 dodaje się art. 93a w brzmieniu:
„
Art. 93a.
Jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 92 ust. 3 pkt 23, przed wydaniem zezwolenia
na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej organ nadzoru występuje na piśmie do
właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie informacji
dotyczących:
1)
nadzorowanego przez ten organ zakładu ubezpieczeń, instytucji kredytowej lub firmy
inwestycyjnej,
2)
założycieli, akcjonariuszy lub udziałowców podmiotów, o których mowa w pkt 1,
3)
podmiotów dominujących w stosunku do podmiotów, o których mowa w pkt 1,
4)
osób fizycznych lub prawnych posiadających znaczący udział kapitałowy w podmiotach,
o których mowa w pkt 1
- które mogą być przydatne dla oceny, czy założyciele, akcjonariusze, udziałowcy lub
osoby przewidziane na członków zarządu lub rady nadzorczej krajowego zakładu ubezpieczeń
dają rękojmię prowadzenia spraw krajowego zakładu ubezpieczeń w sposób należyty.
”
;
8)
w art. 146 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Zakład ubezpieczeń jest obowiązany posiadać środki własne w wysokości nie niższej
niż margines wypłacalności i nie niższej niż kapitał gwarancyjny.
”
;
9)
w art. 148:
a)
ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
1.
Środki własne zakładu ubezpieczeń są to aktywa zakładu ubezpieczeń, z wyłączeniem
aktywów przeznaczonych na pokrycie wszelkich przewidywalnych zobowiązań i wartości
niematerialnych i prawnych oraz akcji i udziałów własnych będących w posiadaniu zakładu
ubezpieczeń.
2.
Z aktywów stanowiących środki własne zakładu ubezpieczeń, podlegającego nadzorowi
dodatkowemu, wyłącza się posiadane przez ten zakład ubezpieczeń akcje i inne aktywa
finansujące kapitały własne zakładów ubezpieczeń należących do tej samej ubezpieczeniowej
grupy kapitałowej.
”
,
b)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a-2d w brzmieniu:
„
2a.
Z aktywów stanowiących środki własne zakładu ubezpieczeń wchodzącego w skład konglomeratu
finansowego wyłącza się posiadane przez zakład ubezpieczeń akcje lub udziały finansujące
kapitały własne innych zakładów ubezpieczeń, instytucji kredytowych i instytucji finansowych
w rozumieniu prawa bankowego oraz firm inwestycyjnych.
2b.
Z aktywów stanowiących środki własne zakładu ubezpieczeń wyłącza się posiadane przez
zakład ubezpieczeń w odniesieniu do innych zakładów ubezpieczeń, instytucji kredytowych
i instytucji finansowych w rozumieniu prawa bankowego oraz firm inwestycyjnych:
1)
udzielone przez zakład ubezpieczeń pożyczki podporządkowane spełniające warunki określone
w ust. 4 pkt 2;
2)
skumulowane niezapłacone dywidendy z tytułu akcji uprzywilejowanych.
2c.
Na wniosek zakładu ubezpieczeń, jeżeli udziały lub akcje w innej instytucji kredytowej,
firmie inwestycyjnej, instytucji finansowej lub zakładzie ubezpieczeń, posiadane są
tymczasowo do celów pomocy finansowej przeznaczonej na reorganizację oraz utrzymanie
podmiotu, organ nadzoru może wyrazić zgodę na odstąpienie od stosowania przepisów
w sprawie odliczeń określonych w ust. 2a lub 2b.
2d.
Na wniosek zakładu ubezpieczeń podlegającemu dodatkowemu nadzorowi organ nadzoru może
wyrazić zgodę na odstąpienie od pomniejszania środków własnych zakładu ubezpieczeń
o elementy określone w ust. 2a lub 2b, odnoszące się do podmiotów określonych w ust.
2a lub 2b, jeżeli podlegają one dodatkowemu nadzorowi zgodnie z właściwymi przepisami.
”
,
c)
ust. 8 otrzymuje brzmienie:
„
8.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy sposób ustalania środków własnych krajowych zakładów ubezpieczeń wchodzących
w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej uwzględniając, aby w ubezpieczeniowej grupie
kapitałowej do środków własnych nie były zaliczane podwójnie, w sposób bezpośredni
lub pośredni, te same aktywa.
”
;
10)
w art. 154 ust. 8 otrzymuje brzmienie:
„
8.
Nie stanowią aktywów na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych krajowego zakładu
ubezpieczeń, podlegającego nadzorowi dodatkowemu, aktywa finansujące kapitały własne
zakładów ubezpieczeń należących do tej samej ubezpieczeniowej grupy kapitałowej.
”
;
11)
w art. 173:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Krajowy zakład ubezpieczeń podlegający dodatkowemu nadzorowi oraz główny oddział jest
obowiązany do sporządzenia i przekazywania organowi nadzoru wraz ze sprawozdaniem,
o którym mowa w art. 169 ust. 1, rocznych sprawozdań dotyczących transakcji przeprowadzanych
w ubezpieczeniowej grupie kapitałowej w szczególności w zakresie:
1)
pożyczek;
2)
gwarancji oraz innych transakcji pozabilansowych;
3)
środków stanowiących pokrycie marginesu wypłacalności;
4)
lokat;
5)
działalności reasekuracyjnej;
6)
porozumień co do podziału kosztów.
”
,
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Organ nadzoru, w przypadku stwierdzenia, że transakcje, o których mowa w ust. 1, zagrażają
bądź mogą zagrozić wypłacalności zakładu ubezpieczeń, może podjąć środki określone
w art. 187, art. 189 ust. 1, art. 209 i art. 212.
”
;
12)
art. 204 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 204.
1.
W przypadku ubezpieczeniowej grupy kapitałowej, w skład której wchodzi krajowy zakład
ubezpieczeń oraz zagraniczny zakład ubezpieczeń mający siedzibę w państwie członkowskim
Unii Europejskiej, organ nadzoru może zawrzeć z organami nadzoru państw członkowskich
Unii Europejskiej porozumienie w zakresie współpracy w sprawowaniu dodatkowego nadzoru
nad zakładami ubezpieczeń wchodzącymi w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej.
2.
Organ nadzoru, stosownie do porozumień zawartych zgodnie z ust. 1, może, na wniosek
organu nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej, przeprowadzić kontrolę krajowego
zakładu ubezpieczeń wchodzącego w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej bądź zapewnić
możliwość przeprowadzenia takiej kontroli przez przedstawicieli organu nadzoru państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, zgodnie z przepisami art. 208 ust. 1-4 oraz przepisami
wydanymi na podstawie art. 208 ust. 5.
3.
Organ nadzoru, stosownie do porozumień zawartych zgodnie z ust. 1, może wystąpić do
organu nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przeprowadzenie kontroli
zagranicznego zakładu ubezpieczeń, który uzyskał zezwolenie w tym państwie członkowskim,
bądź o zapewnienie przedstawicielom organu nadzoru możliwości przeprowadzenia takiej
kontroli.
”
;
13)
po art. 207 dodaje się art. 207a w brzmieniu:
„
Art. 207a.
1.
Organ nadzoru może żądać od podmiotu innego niż zakład ubezpieczeń, wchodzącego w
skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej i mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, informacji, wyjaśnień lub danych niezbędnych dla sprawowania nadzoru dodatkowego.
2.
W przypadku gdy podmiot, o którym mowa w ust. 1, nie przekaże w wyznaczonym terminie
wymaganych informacji, wyjaśnień lub danych, organ nadzoru może podjąć w stosunku
do takiego podmiotu środki określone w art. 212 ust. 1 pkt 1 i 2, przy czym górna
granica wysokości kary pieniężnej nakładanej na ten podmiot nie może przekroczyć 10 000 000
zł.
”
;
14)
po art. 208 dodaje się art. 208a w brzmieniu:
„
Art. 208a.
1.
Organ nadzoru może przeprowadzić, w każdym czasie, kontrolę podmiotów, o których mowa
w art. 207a, w zakresie rzetelności informacji, wyjaśnień lub danych przekazanych
w trybie art. 207a.
2.
Do kontroli przeprowadzanej na podstawie ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy art.
208 ust. 3 i 4 oraz przepisy wydane na podstawie art. 208 ust. 5.
3.
W przypadku gdy podmiot, o którym mowa w ust. 1, utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie
kontroli, organ nadzoru może podjąć w stosunku do takiego podmiotu środki określone
w art. 212 ust. 1 pkt 1 i 2, przy czym górna granica wysokości kary pieniężnej nakładanej
na ten podmiot nie może przekroczyć 10 000 000 zł.
”
;
15)
po art. 214 dodaje się art. 214a w brzmieniu:
„
Art. 214a.
1.
Organ nadzoru może zwrócić się do Komisji Europejskiej z propozycją negocjacji porozumień
z państwami niebędącymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej, dotyczącymi wykonywania
nadzoru dodatkowego nad:
1)
zakładami ubezpieczeń z państw członkowskich Unii Europejskiej, posiadającymi podmioty
partycypujące, których siedziby znajdują się w państwie niebędącym państwem członkowskim
Unii Europejskiej;
2)
zakładami ubezpieczeń z państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej,
posiadającymi podmioty partycypujące, które mają siedzibę w państwie członkowskim
Unii Europejskiej.
2.
Propozycja negocjacji porozumień, o której mowa w ust. 1, powinna mieć na celu zapewnienie:
1)
organom nadzoru z państw członkowskich Unii Europejskiej informacji niezbędnych do
wykonywania dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń, z siedzibą na terytorium
Unii Europejskiej, które posiadają podmioty zależne lub podmioty partycypujące w podmiotach
mających siedzibę w państwach niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej;
2)
organom nadzoru z państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej informacji
niezbędnych do wykonywania dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń, z siedzibą
na terytorium tych państw, które posiadają podmioty zależne lub podmioty partycypujące
w podmiotach mających siedzibę w państwach członkowskich Unii Europejskiej.
3.
Podmiot partycypujący jest to podmiot dominujący lub inny podmiot, który posiada znaczący
udział kapitałowy, lub podmiot powiązany z podmiotem, w taki sposób, że może on podjąć
inne działania, o których mowa w art. 4 pkt 16 ustawy - Prawo o publicznym obrocie
papierami wartościowymi.
”
.
Art. 70.
W ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz Rzeczniku
Ubezpieczonych w art. 17:
1)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Komisja może udzielać organom nadzorującym działalność instytucji finansowych w innych
państwach informacji posiadanych w związku z wykonywaniem ustawowych zadań, jeżeli:
1)
informacje zostaną wykorzystane wyłącznie na potrzeby wykonywanych przez te organy
zadań z zakresu nadzoru;
2)
przekazywanie udzielonych informacji poza te organy następuje wyłącznie po uprzednim
uzyskaniu zgody Komisji.
”
;
2)
dodaje się ust. 4-6 w brzmieniu:
„
4.
W przypadku organów nadzoru państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej
udzielanie informacji, na zasadach określonych w ust. 2, może następować wyłącznie
na zasadzie wzajemności.
5.
Komisja może udzielać zagranicznym organom państw członkowskich Unii Europejskiej
informacji posiadanych w związku z wykonywaniem zadań z zakresu nadzoru nad działalnością
zakładów ubezpieczeń w zakresie związanym z wykonywaniem zadań z zakresu nadzoru uzupełniającego,
o którym mowa w ustawie z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami
kredytowymi, zakładami ubezpieczeń i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu
finansowego (Dz. U. Nr 83, poz. 719).
6.
Komisja może udzielać informacji posiadanych w związku z wykonywaniem ustawowych zadań
bankom centralnym lub innym instytucjom państw członkowskich Unii Europejskiej wykonującym
zadania z zakresu polityki monetarnej oraz innym organom publicznym wykonującym zadania
z zakresu nadzoru nad systemami płatności, jeżeli informacje te zostaną wykorzystane
wyłącznie na potrzeby wykonywanych zadań przez te podmioty. Przekazywanie udzielonych
informacji poza te podmioty następuje wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji.
”
.
Art. 71.
W ustawie z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych w art. 2 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
wielostronne banki rozwoju w rozumieniu art. 1 ust. 19 dyrektywy Rady i Parlamentu Europejskiego 2000/12/WE z dnia 20 marca
2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje
kredytowe ;
”
.
Art. 72.
W ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 49:
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Jeżeli towarzystwo wykonuje działalność, o której mowa w art. 45 ust. 2 pkt 1, kapitał
początkowy ulega zwiększeniu do wysokości wyrażonej w złotych równowartości 730 000
euro przy zastosowaniu średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na dzień
poprzedzający dzień złożenia wniosków, o których mowa w art. 38 ust. 3.
”
,
b)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
Z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli towarzystwo wykonuje działalność, o której mowa w art.
45 ust. 2 pkt 2, kapitał początkowy ulega zwiększeniu do wysokości wyrażonej w złotych
równowartości 175 000 euro przy zastosowaniu średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy
Bank Polski na dzień poprzedzający dzień złożenia wniosków, o których mowa w art.
38 ust. 3.
”
;
2)
w art. 50:
a)
ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
1.
Towarzystwo ma obowiązek utrzymywania kapitału własnego na poziomie nie niższym niż
25% różnicy pomiędzy wartością kosztów ogółem a wartością zmiennych kosztów dystrybucji
poniesionych w poprzednim roku obrotowym, wykazanych w sprawozdaniach przekazywanych
Komisji na podstawie art. 225 ust. 1, a jeżeli towarzystwo nie prowadziło działalności
lub prowadziło ją krócej niż rok - na poziomie nie niższym niż 25% różnicy pomiędzy
wartością kosztów ogółem a wartością zmiennych kosztów dystrybucji określonych w analizie
ekonomiczno-finansowej, o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 3, z zastrzeżeniem ust.
2 i 3.
2.
Towarzystwo jest zobowiązane utrzymywać kapitały własne na poziomie nie niższym niż
określony w art. 49.
”
,
b)
ust. 10 otrzymuje brzmienie:
„
10.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, uwzględniając należytą ochronę
interesów uczestników funduszy, określi, w drodze rozporządzenia, kryteria, które
muszą spełniać koszty dystrybucji, aby można było zaliczyć je do kosztów zmiennych,
o które pomniejsza się koszty ogółem przy wyliczaniu poziomu kapitału własnego, o
którym mowa w ust. 1.
”
;
3)
w art. 282 w ust. 3:
a)
po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu:
„
3a)
przez towarzystwo lub spółkę zarządzającą:
a)
podmiotowi wiodącemu w rozumieniu art. 4 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r.
o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń i firmami
inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego (Dz. U. Nr 83, poz. 719),
zwanej dalej „ustawą o nadzorze uzupełniającym”,
b)
koordynatorowi w rozumieniu art. 3 pkt 19 ustawy o nadzorze uzupełniającym,
c)
koordynatorowi zagranicznemu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy o nadzorze uzupełniającym
- w wykonaniu obowiązków określonych tą ustawą;
”
,
b)
w pkt 4 lit. c otrzymuje brzmienie:
„
c)
na podstawie art. 283 ust. 1, 3 i 9,
”
;
4)
w art. 283:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Komisja lub jej upoważniony przedstawiciel może przekazywać i otrzymywać informacje,
w tym opinie od Komisji Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych, Prezesa Narodowego
Banku Polskiego oraz Komisji Nadzoru Bankowego, niezbędne do:
1)
prawidłowego wykonywania zadań w zakresie nadzoru, w tym zadań określonych ustawą
o nadzorze uzupełniającym, lub
2)
zapewnienia prawidłowego toku postępowań wyjaśniających, kontrolnych, administracyjnych
lub sądowych w sprawach związanych z wykonywaniem nadzoru.
”
,
b)
dodaje się ust. 9 i 10 w brzmieniu:
„
9.
W zakresie wykonywania zadań określonych ustawą o nadzorze uzupełniającym, Komisja
lub jej upoważniony przedstawiciel przekazuje informacje organowi nadzoru w państwie
członkowskim lub koordynatorowi zagranicznemu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy
o nadzorze uzupełniającym, zarówno na żądanie, jak i z własnej inicjatywy.
10.
W przypadku gdy podmioty, o których mowa w ust. 9, wystąpiły o przekazanie informacji,
a Komisja ich nie posiada, podejmuje ona niezbędne czynności w celu ich uzyskania
lub zawiadamia te podmioty o braku możliwości uzyskania żądanych informacji.
”
.
Art. 73.
Do postępowań w sprawach objętych przepisami ustaw zmienianych niniejszą ustawą, wszczętych,
a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy tych ustaw,
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 74.
1.
Pierwsze posiedzenie Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów Finansowych,
o którym mowa w art. 15 ust. 2, zwołuje minister właściwy do spraw instytucji finansowych
w terminie 30 dni od wejścia w życie ustawy. Podczas posiedzenia wybierany jest przewodniczący
Komitetu Koordynacyjnego do spraw Konglomeratów Finansowych na okres 2 lat.
2.
W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy krajowe organy nadzoru obowiązane
są przyjąć, w formie porozumienia wielostronnego, regulamin prac Komitetu Koordynacyjnego
do spraw Konglomeratów Finansowych, o którym mowa w art. 18 ust. 1.
Art. 75.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 68,
który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
1)
Ustawa niniejsza wprowadza do polskiego prawa postanowienia dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie nadzoru uzupełniającego nad
instytucjami kredytowymi, przedsiębiorstwami ubezpieczeniowymi i firmami inwestycyjnymi
w konglomeracie finansowym oraz w sprawie zmian dyrektyw Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG,
92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady (Dz. Urz. WE L 035 z 11.02.2003).
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r.
Nr 126, poz. 1070, Nr 141, poz. 1178, Nr 144, poz. 1208, Nr 153, poz. 1271, Nr 169,
poz. 1385 i 1387 i Nr 241, poz. 2074, z 2003 r. Nr 50, poz. 424, Nr 60, poz. 535,
Nr 65, poz. 594, Nr 228, poz. 2260 i Nr 229, poz. 2276 oraz z 2004 r. Nr 64, poz.
594, Nr 68, poz. 623, Nr 91, poz. 870, Nr 96, poz. 959, Nr 121, poz. 1264, Nr 146,
poz. 1546 i Nr 173, poz. 1808.
3)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 91, poz. 870 i Nr
96, poz. 959 oraz z 2005 r. Nr 48, poz. 447 i Nr 83, poz. 719.
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r.
Nr 240, poz. 2055, z 2003 r. Nr 50, poz. 424, Nr 84, poz. 774, Nr 124, poz. 1151,
Nr 170, poz. 1651 i Nr 223, poz. 2216, z 2004 r. Nr 64, poz. 594, Nr 91, poz. 871,
Nr 96, poz. 959, Nr 116, poz. 1205, Nr 146, poz. 1546 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r.
Nr 62, poz. 551.
5)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 200, poz. 1686,
z 2003 r. Nr 50, poz. 424, Nr 84, poz. 774 i Nr 223, poz. 2216 oraz z 2004 r. Nr 64,
poz. 594 i Nr 273, poz. 2703.
6)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r.
Nr 113, poz. 984, Nr 127, poz. 1090, Nr 141, poz. 1178, Nr 153, poz. 1271, Nr 169,
poz. 1387, Nr 199, poz. 1672, Nr 200, poz. 1679 i Nr 216, poz. 1824, z 2003 r. Nr
80, poz. 718, Nr 135, poz. 1268, Nr 137, poz. 1302, Nr 193, poz. 1884, Nr 217, poz.
2124 i Nr 228, poz. 2255 oraz z 2004 r. Nr 68, poz. 623, Nr 91, poz. 870 i 871, Nr
96, poz. 959 i Nr 116, poz. 1203.
7)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r.
Nr 240, poz. 2055, z 2003 r. Nr 50, poz. 424, Nr 84, poz. 774, Nr 124, poz. 1151,
Nr 170, poz. 1651 i Nr 223, poz. 2216, z 2004 r. Nr 64, poz. 594, Nr 91, poz. 871,
Nr 96, poz. 959, Nr 116, poz. 1205, Nr 146, poz. 1546 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r.
Nr 62, poz. 551.
8)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r.
Nr 126, poz. 1070, Nr 141, poz. 1178, Nr 144, poz. 1208, Nr 153, poz. 1271, Nr 169,
poz. 1385 i 1387 i Nr 241, poz. 2074, z 2003 r. Nr 50, poz. 424, Nr 60, poz. 535,
Nr 65, poz. 594, Nr 228, poz. 2260 i Nr 229, poz. 2276 oraz z 2004 r. Nr 64, poz.
594, Nr 68, poz. 623, Nr 91, poz. 870, Nr 96, poz. 959, Nr 121, poz. 1264, Nr 146,
poz. 1546 i Nr 173, poz. 1808.
9)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr
116, poz. 1207, Nr 145, poz. 1537 i Nr 273, poz. 2703.
10)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 200, poz. 1686,
z 2003 r. Nr 50, poz. 424, Nr 84, poz. 774 i Nr 223, poz. 2216 oraz z 2004 r. Nr 64,
poz. 594 i Nr 273, poz. 2703.
11)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. Nr 60, poz. 535 i Nr
223, poz. 2216 oraz z 2004 r. Nr 64, poz. 594 i Nr 96, poz. 959.
12)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. Nr 170, poz. 1651,
z 2004 r. Nr 93, poz. 891 i Nr 96, poz. 959 oraz z 2005 r. Nr 48, poz. 447.