Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 22 lipca 2016 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami
kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi
wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami
kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi
wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Identyfikowanie konglomeratów finansowych
- Rozdział 3 - Nadzór uzupełniający
- Rozdział 4 - Koordynator
- Rozdział 5 - Współpraca i wymiana informacji
- Rozdział 6 - Środki sprawowania nadzoru uzupełniającego
- Rozdział 7 - Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi,
zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi
w skład konglomeratu finansowego , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej ,
2)
ustawą z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych
innych ustaw
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 22 lipca 2016 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
odnośnika nr 1 oraz art. 504 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa:
1)
wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r.
w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej
(Wypłacalność II) ;
2)
w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/14/UE z dnia 21 maja 2013 r. zmieniającą
dyrektywę 2003/41/WE w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych
oraz nadzoru nad takimi instytucjami, dyrektywę 2009/65/WE w sprawie koordynacji przepisów
ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego
inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) i dyrektywę 2011/61/UE w sprawie
zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi w odniesieniu do nadmiernego
polegania na ratingach kredytowych ;
3)
służy stosowaniu rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniającego
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia
działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) ;
4)
służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014 z dnia 26 listopada
2014 r. w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących detalicznych
produktów zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych (PRIIP) .
”
„
Art. 504.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem:
1)
art. 478, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;
2)
art. 3 ust. 1 pkt 4, 5, 12, 17, 21, 23-25, 29, 32, 44 i 48 oraz ust. 6 i 7, art. 44,
art. 374-377, art. 387, art. 390, art. 395, art. 397, art. 398, art. 404, art. 405,
art. 416-418, art. 464 pkt 1 lit. a - w zakresie art. 3 pkt 2a lit. c, oraz art. 500,
które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;
3)
art. 18, art. 19 i art. 21, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2016 r.;
4)
art. 4 ust. 11 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2016 r.;
5)
art. 291, art. 335 ust. 7 i 8, art. 410 ust. 5 i 6 oraz art. 412 ust. 5, które wchodzą
w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.
”
;
2)
odnośnika nr 1 oraz art. 65 ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych
oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
1) Niniejsza ustawa:
1)
wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie
zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE
i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 , dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/14/UE z dnia 21 maja 2013 r. zmieniającą
dyrektywę 2003/41/WE w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych
oraz nadzoru nad takimi instytucjami, dyrektywę 2009/65/WE w sprawie koordynacji przepisów
ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego
inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) i dyrektywę 2011/61/UE w sprawie
zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi w odniesieniu do nadmiernego
polegania na ratingach kredytowych , dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/50/UE z dnia 22 października 2013 r.
zmieniającą dyrektywę 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji
wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe
dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym, dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub
dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych oraz dyrektywę Komisji 2007/14/WE ustanawiającą
szczegółowe zasady wdrożenia niektórych przepisów dyrektywy 2004/109/WE oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/91/UE z dnia 23 lipca 2014 r. zmieniającą
dyrektywę 2009/65/WE w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych
odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe
(UCITS) w zakresie funkcji depozytariusza, polityki wynagrodzeń oraz sankcji ;
2)
służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 345/2013 z dnia 17 kwietnia
2013 r. w sprawie europejskich funduszy venture capital oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 346/2013 z dnia 17 kwietnia
2013 r. w sprawie europejskich funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej .”
„
Art. 65.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego1)Ustawa niniejsza wprowadza do polskiego prawa postanowienia dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie nadzoru uzupełniającego nad instytucjami kredytowymi, przedsiębiorstwami ubezpieczeniowymi i firmami inwestycyjnymi w konglomeracie finansowym oraz w sprawie zmian dyrektyw Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. WE L 035 z 11.02.2003).
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Ustawa określa zasady sprawowania nadzoru uzupełniającego nad instytucjami kredytowymi,
zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi
w skład konglomeratu finansowego oraz zasady objęcia nadzorem uzupełniającym innych
podmiotów działających w konglomeracie finansowym, w tym dominujących podmiotów nieregulowanych.
2.
Ustawa określa także zasady współpracy w zakresie sprawowania nadzoru uzupełniającego
krajowego organu nadzoru z zagranicznymi organami nadzoru.
Art. 2.
1.
Celem nadzoru uzupełniającego jest ochrona stabilności finansowej instytucji kredytowych,
zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji i firm inwestycyjnych wchodzących w skład
konglomeratu finansowego.
2.
Nadzór uzupełniający jest wykonywany poprzez badanie:
1)
adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego oraz strategii postępowania w tym
zakresie;
2)
znaczących transakcji wewnątrzgrupowych;
3)
poziomu koncentracji ryzyka w konglomeracie finansowym oraz znaczącej koncentracji
ryzyka;
4)
ryzyka konfliktu interesów pomiędzy podmiotami w konglomeracie finansowym;
5)
prawidłowości zarządzania ryzykiem;
6)
rzetelności i poprawności kontroli wewnętrznej.
Art. 3.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
instytucja kredytowa:
a)
bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe , zwanej dalej „ustawą - Prawo bankowe”,
b)
bank zagraniczny w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo bankowe,
c)
instytucję kredytową w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy - Prawo bankowe,
d)
(uchylona)
23)W brzmieniu ustalonym przez art. 464 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.)
zakład ubezpieczeń:
a)
krajowy zakład ubezpieczeń w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej
i reasekuracyjnej ,
b)
zagraniczny zakład ubezpieczeń w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 55 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej
i reasekuracyjnej;
2a3)W brzmieniu ustalonym przez art. 464 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.)
zakład reasekuracji:
a)
krajowy zakład reasekuracji w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej
i reasekuracyjnej,
b)
zagraniczny zakład reasekuracji w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 56 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej
i reasekuracyjnej,
c4)Weszła w życie z dniem 25 listopada 2015 r.)
spółka celowa w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej
i reasekuracyjnej;
3)
firma inwestycyjna:
a)
dom maklerski w rozumieniu art. 95 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi , posiadający zezwolenie Komisji Nadzoru Finansowego, o którym mowa w art. 69 ust.
1 tej ustawy,
b)
zagraniczną osobę prawną, o której mowa w art. 115 ust. 1 ustawy, o której mowa w
lit. a,
c)
zagraniczną firmę inwestycyjną w rozumieniu art. 3 pkt 32 ustawy, o której mowa w
lit. a, z wyłączeniem zagranicznych instytucji kredytowych, o których mowa w art.
3 pkt 31 tej ustawy,
f)
podmioty mające siedzibę na terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii
Europejskiej, które prowadzą działalność inwestycyjną lub działalność maklerską w
tym państwie i które podlegają regułom ostrożnościowym co najmniej tak restrykcyjnym,
jak podmioty prowadzące taką działalność w państwie członkowskim Unii Europejskiej,
g7)W brzmieniu ustalonym przez art. 30 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.)
towarzystwo funduszy inwestycyjnych oraz zarządzającego ASI w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi
funduszami inwestycyjnymi , zwanej dalej „ustawą o funduszach inwestycyjnych”, którzy uzyskali zezwolenie na
wykonywanie działalności odpowiednio przez towarzystwo albo przez zarządzającego ASI
na podstawie tej ustawy,
h)
spółkę zarządzającą, o której mowa w art. 2 pkt 10 ustawy o funduszach inwestycyjnych,
lub inny podmiot z siedzibą w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej,
który, w przypadku gdyby jego siedziba znajdowała się w państwie członkowskim Unii
Europejskiej, byłby obowiązany uzyskać zezwolenie właściwego organu na prowadzenie
wykonywanej działalności zgodnie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie
koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się
do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) ,
i9)W brzmieniu ustalonym przez art. 30 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.)
zarządzającego z UE, o którym mowa w art. 2 pkt 10c ustawy o funduszach inwestycyjnych,
lub inny podmiot z siedzibą w państwie niebędącym państwem członkowskim, który, w
przypadku gdyby jego siedziba znajdowała się w państwie członkowskim, byłby obowiązany
uzyskać zezwolenie na prowadzenie wykonywanej działalności zgodnie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie
zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE
i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 ;
4)
podmiot regulowany - instytucję kredytową, zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji
lub firmę inwestycyjną;
5)
dominujący podmiot nieregulowany - podmiot dominujący, niebędący podmiotem regulowanym,
który wraz z podmiotami zależnymi, z których co najmniej jeden jest podmiotem regulowanym
mającym siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej, tworzy konglomerat finansowy;
6)
regulacje sektorowe - przepisy określające warunki wykonywania działalności przez
podmioty regulowane;
7)
grupa - grupę podmiotów składającą się z podmiotu dominującego, podmiotów od niego
zależnych i podmiotów powiązanych z nimi poprzez znaczący udział kapitałowy, a także
grupę podmiotów powiązanych ze sobą umową o zarządzanie, o której mowa w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych , lub inną umową o podobnym charakterze, jak również w ten sposób, że dany podmiot
ma wpływ na kierowanie polityką finansową i operacyjną innego podmiotu;
8)
sektor bankowy - sektor, który tworzą instytucje kredytowe, instytucje finansowe w
rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy - Prawo bankowe lub przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt
12 tej ustawy;
911)W brzmieniu ustalonym przez art. 464 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
sektor ubezpieczeniowy - sektor, który tworzą zakłady ubezpieczeń, zakłady reasekuracji
lub dominujący podmiot ubezpieczeniowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej
i reasekuracyjnej;
10)
sektor usług inwestycyjnych - sektor, który tworzą firmy inwestycyjne, o których mowa
w pkt 3 lit. a-f;
11)
sektor finansowy - sektor, który tworzy co najmniej jeden podmiot z sektora bankowego,
sektora ubezpieczeniowego lub sektora usług inwestycyjnych, zwanych dalej „sektorami”,
lub co najmniej jeden z podmiotów, o których mowa w pkt 3 lit. g-i;
12)
podmiot dominujący - podmiot, który sprawuje nad innym podmiotem kontrolę w rozumieniu
art. 3 ust. 1 pkt 37 lit. a-d ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości , lub podmiot, który w ocenie krajowego organu nadzoru sprawuje w inny sposób kontrolę
nad innym podmiotem;
13)
podmiot zależny - podmiot, wobec którego inny podmiot jest podmiotem dominującym;
14)
znaczący udział kapitałowy - udział oznaczający posiadanie przez podmiot bezpośrednio
lub pośrednio co najmniej 20% kapitału innego podmiotu lub prawa do wykonywania co
najmniej 20% głosów w organie stanowiącym, a także innych praw do kapitału podmiotu
ustanawiających z nim trwałe związki umożliwiające uzyskiwanie korzyści przez podmiot
dysponujący tymi prawami;
15)
bliskie powiązania - powiązania przez:
a)
znaczący udział kapitałowy w innym podmiocie lub
b)
pozostawanie z innym podmiotem w stosunku dominacji lub zależności, lub
c)
posiadanie jako akcjonariusz, wspólnik lub udziałowiec innego podmiotu uprawnienia
do wykonywania większości praw głosu na podstawie umowy o zarządzanie, o której mowa
w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej z innymi akcjonariuszami, wspólnikami
lub udziałowcami tego podmiotu;
16)
państwa członkowskie - państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz państwa Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;
17)
krajowy organ nadzoru - Komisja Nadzoru Finansowego;
18)
zagraniczne organy nadzoru - organy nadzoru z innych niż Rzeczpospolita Polska państw
członkowskich, uprawnione do sprawowania nadzoru nad podmiotami regulowanymi;
19)
koordynator - krajowy organ nadzoru sprawujący nadzór uzupełniający;
20)
koordynator zagraniczny - zagraniczny organ nadzoru sprawujący nadzór uzupełniający;
21)
zainteresowane organy nadzoru:
a)
krajowy organ nadzoru lub zagraniczne organy nadzoru, sprawujące nadzór skonsolidowany
lub dodatkowy nad podmiotami wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego, w rozumieniu
regulacji sektorowych,
b)
koordynatora lub koordynatora zagranicznego,
c)
inne organy nadzoru wskazane przez organy, o których mowa w lit. a i b;
22)
transakcja wewnątrzgrupowa - transakcję, na podstawie której należący do konglomeratu
finansowego podmiot regulowany lub podmiot, wobec którego podmiot wchodzący w skład
konglomeratu finansowego pełni funkcję organu zarządzającego, bezpośrednio lub pośrednio
zobowiązuje się wobec innego podmiotu z tej samej grupy lub innego podmiotu blisko
powiązanego z podmiotem z tej grupy do określonego zachowania lub do spełnienia określonego
świadczenia;
23)
znacząca koncentracja ryzyka - możliwość poniesienia przez podmiot regulowany wchodzący
w skład konglomeratu finansowego straty, która jest wystarczająco istotna, by zagrozić
wypłacalności lub sytuacji finansowej podmiotów regulowanych w tym konglomeracie finansowym.
Rozdział 2
Identyfikowanie konglomeratów finansowych
Art. 4.
1.
Konglomerat finansowy stanowi grupa, na czele której stoi podmiot regulowany, albo
grupa, w której co najmniej jeden z podmiotów zależnych jest podmiotem regulowanym,
która:
1)
w przypadku gdy na czele grupy stoi podmiot regulowany, spełnia łącznie następujące
warunki:
a)
podmiot stojący na czele grupy jest podmiotem dominującym wobec podmiotu sektora finansowego,
podmiotem posiadającym znaczący udział kapitałowy w podmiocie sektora finansowego
lub podmiotem powiązanym z podmiotem sektora finansowego przez umowę o zarządzanie,
o której mowa w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, lub inną umowę o podobnym charakterze,
b)
co najmniej jeden z podmiotów w grupie prowadzi działalność w sektorze ubezpieczeniowym
i co najmniej jeden z nich prowadzi działalność w sektorze bankowym lub w sektorze
usług inwestycyjnych lub jest jednym z podmiotów, o których mowa w art. 3 pkt 3 lit.
g-i,
c)
skonsolidowana lub zagregowana działalność wchodzących w skład grupy podmiotów prowadzących
działalność w sektorze ubezpieczeniowym oraz podmiotów prowadzących działalność w
sektorze bankowym i w sektorze usług inwestycyjnych jest znacząca w rozumieniu art.
6 ust. 2 lub 3;
2)
w przypadku gdy co najmniej jeden z podmiotów zależnych w grupie jest podmiotem regulowanym,
spełnia łącznie następujące warunki:
a)
działalność grupy jest prowadzona głównie w sektorze finansowym w rozumieniu art.
6 ust. 1,
b)
co najmniej jeden z podmiotów w grupie prowadzi działalność w sektorze ubezpieczeniowym
i co najmniej jeden z nich prowadzi działalność w sektorze bankowym lub w sektorze
usług inwestycyjnych lub jest jednym z podmiotów, o których mowa w art. 3 pkt 3 lit.
g-i,
c)
skonsolidowana lub zagregowana działalność wchodzących w skład grupy podmiotów prowadzących
działalność w sektorze ubezpieczeniowym oraz podmiotów prowadzących działalność w
sektorze bankowym i w sektorze usług inwestycyjnych jest znacząca w rozumieniu art.
6 ust. 2 lub 3.
2.
Koordynator informuje podmiot wiodący w konglomeracie finansowym o spełnieniu przez
grupę warunków, o których mowa w ust. 1, oraz o swojej właściwości jako koordynatora
dla tego konglomeratu finansowego.
3.
Informację, o której mowa w ust. 2, koordynator przekazuje także zagranicznym organom
nadzoru, które udzieliły zezwolenia podmiotom regulowanym w grupie, zagranicznemu
organowi nadzoru państwa, w którym znajduje się siedziba dominującego podmiotu nieregulowanego,
oraz Wspólnemu Komitetowi Europejskich Urzędów Nadzoru, zwanemu dalej „Wspólnym Komitetem”.
4.
Podmiot wiodący w konglomeracie finansowym, zwany dalej „podmiotem wiodącym”, informuje
podmioty regulowane wchodzące w skład konglomeratu finansowego o spełnianiu przez
grupę warunków, o których mowa w ust. 1.
5.
Podmiotem wiodącym jest podmiot dominujący będący podmiotem regulowanym lub dominującym
podmiotem nieregulowanym. Jeżeli w konglomeracie finansowym jest kilka podmiotów dominujących,
podmiotem wiodącym jest podmiot dominujący będący podmiotem regulowanym o największej
sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze finansowym konglomeratu finansowego.
W przypadku braku podmiotu dominującego, podmiotem wiodącym jest podmiot regulowany
o największej sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze finansowym konglomeratu
finansowego.
6.
W innych przypadkach niż określone w ust. 5 podmiotem wiodącym jest podmiot regulowany
wchodzący w skład konglomeratu finansowego, wskazany przez koordynatora w drodze decyzji.
Art. 4a.
1.
Krajowy organ nadzoru wyraża ocenę, o której mowa w art. 3 pkt 12, w formie decyzji.
Od tej decyzji nie przysługuje odwołanie.
2.
Podmiot uznany za podmiot dominujący może zwrócić się do krajowego organu nadzoru
o ponowne rozpatrzenie sprawy.
3.
Od decyzji krajowego organu nadzoru rozstrzygającej wniosek o ponowne rozpatrzenie
sprawy podmiot uznany za podmiot dominujący może wnieść skargę do sądu administracyjnego
w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
Art. 5.
Jeżeli dana grupa, spełniając warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1, wchodzi w skład
innej grupy, która także spełnia te warunki, konglomeratem finansowym jest wyłącznie
ta druga grupa i wyłącznie do podmiotów tej drugiej grupy stosuje się przepisy ustawy.
Art. 6.
1.
Grupa prowadzi działalność głównie w sektorze finansowym, jeśli udział sumy bilansowej
podmiotów sektora finansowego w grupie w odniesieniu do sumy bilansowej całej grupy
przekracza 40%.
2.
Działalność grupy w poszczególnych sektorach jest znacząca, jeżeli średnia arytmetyczna
ze wskaźnika struktury tego sektora i wskaźnika wypłacalności tego sektora wynosi
więcej niż 10%. Obliczając średnią, sektor bankowy i sektor usług inwestycyjnych uwzględnia
się łącznie.
3.
Działalność grupy w poszczególnych sektorach jest również znacząca, jeżeli suma bilansowa
najmniej istotnego sektora w grupie przekracza równowartość 6 mld euro.
4.
Wskaźnik struktury sektora w grupie jest liczony jako iloraz sumy bilansowej wszystkich
podmiotów w grupie należących do danego sektora oraz sumy bilansowej wszystkich podmiotów
w grupie należących do sektora finansowego.
512)W brzmieniu ustalonym przez art. 464 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Wskaźnik wypłacalności sektora w grupie jest liczony jako iloraz sumy wymogów kapitałowych
w sektorze bankowym i inwestycyjnym lub kapitałowego wymogu wypłacalności w sektorze
ubezpieczeniowym wszystkich podmiotów w grupie należących do danego sektora oraz sumy
wymogów kapitałowych w sektorze bankowym i inwestycyjnym lub kapitałowego wymogu wypłacalności
w sektorze ubezpieczeniowym wszystkich podmiotów należących do sektora finansowego.
6.
Najmniej istotnym sektorem w konglomeracie finansowym jest sektor o najniższej średniej,
o której mowa w ust. 2, a najistotniejszym sektorem w konglomeracie finansowym jest
sektor o najwyższej średniej.
6a.
Podmiot wymieniony w art. 3 pkt 3 lit. g-i zalicza się do tego sektora, do którego
należy on w ramach grupy. Jeżeli podmiot ten nie należy wyłącznie do jednego sektora
w ramach grupy, zalicza się go do najmniej istotnego sektora w konglomeracie finansowym.
7.
Równowartość w złotych sumy, o której mowa w ust. 3, oblicza się według średniego
kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu bilansowym,
na który sporządzane jest sprawozdanie finansowe.
Art. 6a.
Koordynator może, jeżeli jest to szczególnie przydatne dla celów nadzoru uzupełniającego,
po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organów nadzoru, zastąpić lub uzupełnić kryterium,
o którym mowa w art. 6 ust. 1, kryterium opartym na:
1)
strukturze przychodów lub
2)
działalności pozabilansowej, lub
3)
sumie zarządzanych aktywów.
Art. 7.
1.
Wielkości, o których mowa w art. 6, oblicza się na podstawie zbadanych skonsolidowanych
sprawozdań finansowych.
2.
W przypadku podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego, dla których nie
sporządza się skonsolidowanych sprawozdań finansowych lub gdy skonsolidowane sprawozdania
finansowe nie obejmują wymaganych danych, wielkości, o których mowa w art. 6, określa
się na podstawie zagregowanej sumy bilansowej podmiotów wchodzących w skład grupy.
Zagregowaną sumę bilansową określa się na podstawie zbadanych rocznych sprawozdań
finansowych, przy uwzględnieniu sumy bilansowej danego podmiotu w części proporcjonalnie
odpowiadającej zaangażowaniu kapitałowemu grupy w tym podmiocie.
3.
Obliczając wielkości, o których mowa w art. 6, aktywów funduszy inwestycyjnych oraz
aktywów zbiorczych portfeli papierów wartościowych w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych nie uwzględnia się.
Art. 8.
1.
Podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego podlegają nadzorowi uzupełniającemu
od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 4 ust. 2.
2.
W przypadku gdy właściwym w zakresie sprawowania nadzoru uzupełniającego jest koordynator
zagraniczny, podmioty regulowane podlegające nadzorowi sprawowanemu przez krajowy
organ nadzoru, podlegają nadzorowi uzupełniającemu od dnia poinformowania o spełnieniu
przez grupę warunków uznania za konglomerat finansowy, o których mowa w art. 4 ust.
1.
3.
Podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego podlegają nadzorowi uzupełniającemu
do dnia doręczenia podmiotowi wiodącemu informacji, o której mowa w art. 12 ust. 1,
albo upływu okresu, na jaki została wydana decyzja, o której mowa w art. 10 ust. 1,
albo doręczenia decyzji o uchyleniu tej decyzji.
4.
W przypadku gdy właściwym w zakresie sprawowania nadzoru uzupełniającego jest koordynator
zagraniczny, przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 9.
1.
Jeżeli grupa, spełniając warunek, o którym mowa w art. 6 ust. 2, nie spełnia warunku,
o którym mowa w art. 6 ust. 3, albo spełniając warunek, o którym mowa w art. 6 ust.
3, nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 6 ust. 2, koordynator, po zasięgnięciu
opinii zainteresowanych organów nadzoru, może, w drodze decyzji skierowanej do podmiotu
wiodącego, ustalić, że grupa nie będzie podlegała nadzorowi uzupełniającemu albo że
nie będą podlegać temu nadzorowi znaczące transakcje wewnątrzgrupowe, znacząca koncentracja
ryzyka lub zarządzanie ryzykiem i kontrola wewnętrzna, o których mowa w rozdziale
3 w oddziałach 3-5, jeżeli ze względu na cele nadzoru uzupełniającego byłoby to niewłaściwe
lub mylące.
2.
O decyzji, o której mowa w ust. 1, koordynator informuje zainteresowane organy nadzoru
sprawujące nadzór nad podmiotami wchodzącymi w skład grupy, której dotyczy ta decyzja.
Art. 9a.
Koordynator, po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organów nadzoru, może, w drodze
decyzji skierowanej do podmiotu stojącego na czele grupy:
1)
w przypadkach określonych w art. 26 pkt 1-3 nie uwzględnić podmiotu wchodzącego w
skład grupy przy obliczaniu wskaźników, o których mowa w art. 6, chyba że podmiot
przeniósł siedzibę z państwa członkowskiego do państwa niebędącego państwem członkowskim,
a istnieją podstawy do stwierdzenia, że podmiot przeniósł siedzibę, aby nie być objętym
nadzorem uzupełniającym;
2)
uwzględniać osiąganie progów procentowych określonych w art. 6 ust. 1 i 2 przez określony
czas, nie dłuższy niż 3 kolejne lata obrotowe, w przypadku gdy istnieją podstawy do
stwierdzenia, że osiągnięcie tych progów może mieć charakter przejściowy, albo nie
uwzględniać osiągania takich progów, jeżeli w strukturze grupy zachodzą znaczące zmiany;
3)
wyłączyć jeden znaczący udział kapitałowy lub większą liczbę znaczących udziałów kapitałowych
w najmniej istotnym sektorze, jeżeli udziały te mają decydujące znaczenie dla zidentyfikowania
konglomeratu finansowego i łącznie nie są istotne ze względu na cele nadzoru uzupełniającego.
Art. 10.
1.
W przypadku gdy grupa przestała spełniać kryteria określone w art. 6, koordynator,
po zasięgnięciu opinii innych zainteresowanych organów nadzoru, może, w drodze decyzji
wydanej na okres nie dłuższy niż 3 lata, określić, że podmioty wchodzące w skład grupy
będą nadal podlegać nadzorowi uzupełniającemu w okresie nie dłuższym niż okres, na
jaki decyzja została wydana, jeżeli:
1)
wysokość wskaźników, o których mowa w art. 6 ust. 1 i 2, wynosi odpowiednio 35% i
8% lub
2)
wysokość sumy bilansowej, o której mowa w art. 6 ust. 3, przekracza równowartość 5
mld euro.
1a.
W okresie, na który wydano decyzję, o której mowa w ust. 1, przejściowe niespełnienie
kryteriów określonych w tym przepisie nie wywołuje skutków dla utrzymania nadzoru
uzupełniającego.
2.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest natychmiast wykonalna.
3.
Przed upływem okresu, na jaki została wydana decyzja, o której mowa w ust. 1, koordynator,
po zasięgnięciu opinii innych zainteresowanych organów nadzoru, może ją uchylić pomimo
spełniania przez grupę kryteriów, o których mowa w ust. 1.
4.
Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 3, doręcza się niezwłocznie podmiotowi wiodącemu.
5.
Równowartość w złotych sumy, o której mowa w ust. 1 pkt 2, oblicza się według średniego
kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu bilansowym,
na który sporządzane jest sprawozdanie finansowe.
Art. 11.
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli podmiotem wiodącym jest podmiot mający siedzibę na
terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim, a podmioty regulowane mające
siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie podlegają nadzorowi uzupełniającemu
sprawowanemu przez organy nadzoru państwa niebędącego państwem członkowskim w zakresie
odpowiadającym nadzorowi sprawowanemu na podstawie przepisów ustawy, do tych podmiotów
regulowanych stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 3.
2.
Krajowy organ nadzoru może nakazać, w drodze decyzji skierowanej do podmiotu regulowanego
o największej sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze finansowym, wydanej po
zasięgnięciu opinii zainteresowanych organów, utworzenie na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przez podmiot wiodący lub inny podmiot wchodzący w skład tego konglomeratu
finansowego, dominującego podmiotu nieregulowanego, pod rygorem zastosowania środków
określonych w regulacjach sektorowych w stosunku do podmiotu regulowanego.
Art. 12.
1.
Jeżeli grupa przestała spełniać warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1, koordynator
niezwłocznie informuje o tym podmiot wiodący.
2.
Informację, o której mowa w ust. 1, koordynator przekazuje także zagranicznym organom
nadzoru, które udzieliły zezwolenia podmiotom regulowanym w grupie, lub zagranicznym
organom nadzoru państwa członkowskiego, w którym dominujący podmiot nieregulowany
posiada siedzibę, ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych oraz Wspólnemu
Komitetowi.
3.
Podmiot wiodący informuje podmioty regulowane wchodzące w skład konglomeratu finansowego
o zaprzestaniu spełniania przez grupę warunków, o których mowa w art. 4 ust. 1.
Art. 13.
1.
Członkiem organu zarządzającego dominującego podmiotu nieregulowanego mającego siedzibę
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może być wyłącznie osoba fizyczna, która spełnia
łącznie następujące warunki:
1)
posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
2)
daje rękojmię należytego pełnienia funkcji członka organu zarządzającego dominującego
podmiotu nieregulowanego, przy uwzględnieniu istoty jego działalności oraz roli w
konglomeracie finansowym;
3)
nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione umyślnie.
2.
W przypadku gdy dominujący podmiot nieregulowany mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej nie posiada organu zarządzającego, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio
do osoby lub osób odpowiedzialnych za prowadzenie spraw dominującego podmiotu nieregulowanego.
Art. 14.
Krajowy organ nadzoru dokonuje nie rzadziej niż raz w roku kalendarzowym przeglądu
sektorów finansowych, w celu identyfikowania grup spełniających kryteria, o których
mowa w art. 4 ust. 1.
Art. 15.
(uchylony)
Art. 16.
(uchylony)
Art. 17.
(uchylony)
Art. 18.
(uchylony)
Rozdział 3
Nadzór uzupełniający
Oddział 1
Zasady nadzoru uzupełniającego
Art. 19.
Nadzór uzupełniający jest realizowany przez podmioty regulowane podlegające nadzorowi
sprawowanemu przez krajowy organ nadzoru:
1)
będące podmiotem dominującym w konglomeracie finansowym;
2)
których podmiotem dominującym jest dominujący podmiot nieregulowany mający siedzibę
na terytorium państwa członkowskiego;
3)
powiązane z innym podmiotem sektora finansowego umową o zarządzanie, o której mowa
w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, lub inną umową o podobnym charakterze.
Art. 20.
Podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego są obowiązane udzielać koordynatorowi
informacji niezbędnych dla wykonywania nadzoru uzupełniającego nad tym konglomeratem
finansowym.
Oddział 2
Adekwatność kapitałowa
Art. 21.
Nadzorowi uzupełniającemu podlega adekwatność kapitałowa konglomeratu finansowego
oraz strategia postępowania konglomeratu finansowego w zakresie adekwatności kapitałowej.
Art. 22.
1.
Fundusze własne konglomeratu finansowego powinny być utrzymywane na poziomie nie niższym
od wymogów z tytułu adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego (adekwatność
kapitałowa konglomeratu finansowego).
2.
Koordynator może zobowiązać podmioty regulowane wchodzące w skład konglomeratu finansowego
do utrzymywania funduszy własnych na poziomie zapewniającym pokrycie niedoboru funduszy
własnych konglomeratu finansowego pozycjami, które mogą zostać uznane za składniki
funduszy własnych na podstawie regulacji sektorowych.
Art. 23.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, mając na celu uniemożliwienie wielokrotnego
uwzględniania pozycji zaliczanych do funduszy własnych i niewłaściwego wewnątrzgrupowego
tworzenia funduszy własnych oraz umożliwienie efektywnego sprawowania nadzoru uzupełniającego
w zakresie adekwatności kapitałowej przy zastosowaniu instrumentów sprawozdawczości
finansowej, po zasięgnięciu opinii krajowego organu nadzoru, określi, w drodze rozporządzenia,
w odniesieniu do konglomeratów finansowych:
1)
metody obliczania funduszy własnych i wymogów z tytułu adekwatności kapitałowej oraz
metody przeprowadzania rachunku adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego,
które mogą być wskazane przez koordynatora do obliczania rachunku adekwatności kapitałowej;
2)
szczegółowe metody i sposoby sporządzania sprawozdań w zakresie adekwatności kapitałowej.
Art. 24.
1.
Podmiot wiodący mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany
przeprowadzać rachunek adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego. Rachunek
adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego przeprowadza się na podstawie danych
dotyczących podmiotów sektora finansowego, przekazanych przez podmioty regulowane
oraz przez dominujący podmiot nieregulowany.
2.
Podmiot wiodący jest obowiązany przekazywać koordynatorowi wyniki obliczeń wymogu
z tytułu adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego nie rzadziej niż raz w
roku.
3.
Podmiot wiodący przeprowadza rachunek adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego
zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 23, według stanu na koniec ostatniego
dnia miesiąca kończącego każdy kwartał.
4.
Podmiot wiodący przekazuje koordynatorowi na piśmie w terminie 90 dni od dnia kończącego
rok:
1)
wyniki rachunku adekwatności kapitałowej obliczone według danych na dzień kończący
rok zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 23;
2)
listę podmiotów należących do konglomeratu finansowego, sporządzoną zgodnie z przepisami
wydanymi na podstawie art. 23.
Art. 25.
W odniesieniu do konglomeratu finansowego, którego podmiot wiodący ma siedzibę na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wyboru metody przeprowadzania rachunku adekwatności
kapitałowej spośród metod określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 23 dokonuje,
w drodze decyzji, koordynator, po zasięgnięciu opinii innych zainteresowanych organów
nadzoru.
Art. 26.
W decyzji, o której mowa w art. 25, koordynator może wyłączyć z rachunku adekwatności
kapitałowej konglomeratu finansowego podmiot wchodzący w jego skład, jeżeli:
1)
podmiot ma siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim, a istnieją prawne
przeszkody w przekazywaniu informacji niezbędnych dla efektywnego sprawowania nadzoru,
z zachowaniem właściwych regulacji sektorowych dotyczących obowiązku odmowy udzielenia
zezwoleń przez zagraniczne organy nadzoru, lub
2)
podmiot ma nieistotne znaczenie z punktu widzenia celów nadzoru uzupełniającego, lub
3)
objęcie podmiotu nadzorem uzupełniającym ze względu na jego cele byłoby niewłaściwe
lub mylące.
Art. 27.
1.
Przepisu art. 26 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli miałyby zostać wyłączone co najmniej
dwa podmioty, które łącznie mają istotne znaczenie z punktu widzenia celów nadzoru
uzupełniającego.
2.
W przypadku określonym w art. 26 pkt 3 koordynator zasięga opinii krajowego organu
nadzoru i zagranicznych organów nadzoru, z wyjątkiem przypadków niecierpiących zwłoki.
3.
Podmiot wiodący ma obowiązek udzielić krajowemu organowi nadzoru lub zagranicznym
organom nadzoru informacji o podmiotach regulowanych wyłączonych przez koordynatora
na podstawie art. 26 pkt 2 i 3, które mogą ułatwić sprawowanie przez nie nadzoru nad
tymi podmiotami regulowanymi.
Art. 28.
Podmiot wiodący mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
1)
w terminie 30 dni od dnia przekazania przez podmiot wiodący koordynatorowi wyników
rachunku adekwatności kapitałowej, określonego zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie
art. 23, opracowuje i przekazuje koordynatorowi strategię postępowania konglomeratu
finansowego w zakresie adekwatności kapitałowej;
2)
powiadamia koordynatora o zmianach strategii postępowania konglomeratu finansowego
w zakresie adekwatności kapitałowej w terminie 30 dni od dnia ich dokonania.
Oddział 3
Znaczące transakcje wewnątrzgrupowe
Art. 29.
Znaczące transakcje wewnątrzgrupowe w konglomeracie finansowym podlegają nadzorowi
uzupełniającemu.
Art. 30.
Transakcje wewnątrzgrupowe nie mogą zagrażać stabilności finansowej podmiotów regulowanych
wchodzących w skład konglomeratu finansowego.
Art. 31.
1.
Koordynator, niezwłocznie po zidentyfikowaniu konglomeratu finansowego i po zasięgnięciu
opinii zainteresowanych organów nadzoru, określa, w drodze decyzji skierowanej do
podmiotu wiodącego, rodzaje transakcji wewnątrzgrupowych zawieranych przez podmioty
wchodzące w skład konglomeratu finansowego objętych obowiązkiem sprawozdawczym.
2.
W decyzji, o której mowa w ust. 1, koordynator może wskazać próg uznania transakcji
wewnątrzgrupowej za znaczącą.
3.
W przypadku gdy podmioty objęte nadzorem uzupełniającym wchodzą w skład konglomeratu
finansowego, który posiada koordynatora zagranicznego, obowiązkom sprawozdawczym podlegają
znaczące transakcje wewnątrzgrupowe, których wartość przekracza próg określony przez
krajowy organ nadzoru w drodze decyzji wydanej na wniosek koordynatora zagranicznego.
4.
Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 3, są natychmiast wykonalne.
5.
W przypadku gdy krajowy organ nadzoru samodzielnie jako koordynator albo na wniosek
koordynatora zagranicznego nie określi progu, o którym mowa w ust. 2 i 3, za znaczącą
uznaje się każdą transakcję wewnątrzgrupową, której wartość przekracza 5% wartości
wymogu z tytułu adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego.
Art. 32.
1.
Podmioty regulowane podlegające nadzorowi sprawowanemu przez krajowy organ nadzoru,
niezwłocznie informują podmiot wiodący o każdym przypadku zawartej z ich udziałem
znaczącej transakcji wewnątrzgrupowej, ze wskazaniem rodzaju transakcji, jej przedmiotu
i wartości.
2.
W przypadku podmiotu wiodącego mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
informacje o znaczących transakcjach wewnątrzgrupowych, zawartych z udziałem tego
podmiotu, są bieżąco gromadzone przez ten podmiot.
Art. 33.
1.
Podmiot wiodący mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przekazuje
koordynatorowi albo koordynatorowi zagranicznemu, nie później niż z upływem 7 miesięcy
od końca roku kalendarzowego, sprawozdanie w zakresie znaczących transakcji wewnątrzgrupowych
na poziomie konglomeratu finansowego za dany rok kalendarzowy.
2.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1)
informacje przekazane, zgodnie z art. 32 ust. 1, przez krajowe podmioty regulowane;
2)
informacje przekazane przez inne podmioty regulowane wchodzące w skład konglomeratu
finansowego i mające siedzibę w państwach członkowskich;
3)
informacje zgromadzone przez podmiot wiodący, zgodnie z art. 32 ust. 2;
4)
informację dodatkową w zakresie stwierdzonych przez podmiot przekazujący sprawozdanie
zagrożeń dla wypłacalności podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu
finansowego w związku ze znaczącymi transakcjami wewnątrzgrupowymi na poziomie konglomeratu
finansowego bądź braku takich zagrożeń oraz działań, które zostały podjęte lub mają
być podjęte w celu przywrócenia prawidłowych stosunków w przypadku stwierdzenia takich
zagrożeń.
3.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywane koordynatorowi zagranicznemu
w języku polskim oraz języku urzędowym państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę.
Art. 34.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, po zasięgnięciu opinii
krajowego organu nadzoru, w drodze rozporządzenia:
1)
rodzaje transakcji dokonywanych przez podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego,
które mogą zostać wskazane przez koordynatora jako podlegające obowiązkowi sprawozdawczemu,
o którym mowa w art. 33,
2)
formę sporządzania i tryb przekazywania koordynatorowi sprawozdania w zakresie znaczących
transakcji wewnątrzgrupowych na poziomie konglomeratu finansowego
- uwzględniając konieczność zapewnienia stabilności finansowej konglomeratu finansowego
oraz prawidłowej alokacji funduszy własnych lub środków własnych.
Oddział 4
Znacząca koncentracja ryzyka
Art. 35.
Znacząca koncentracja ryzyka podlega nadzorowi uzupełniającemu.
Art. 36.
Znacząca koncentracja ryzyka nie może zagrażać stabilności finansowej podmiotów regulowanych
wchodzących w skład konglomeratu finansowego.
Art. 37.
1.
Podmioty regulowane podlegające nadzorowi sprawowanemu przez krajowy organ nadzoru,
niezwłocznie informują podmiot wiodący o każdym przypadku wystąpienia znaczącej koncentracji
ryzyka, przy uwzględnieniu art. 39 ust. 1 lub art. 40 ust. 1.
2.
W przypadku podmiotu wiodącego z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
informacje w zakresie określonym w ust. 1 dotyczące tego podmiotu są na bieżąco gromadzone
przez ten podmiot.
Art. 38.
1.
Podmiot wiodący z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przekazuje koordynatorowi
lub koordynatorowi zagranicznemu, nie później niż z upływem 7 miesięcy od końca roku
kalendarzowego, sprawozdanie w zakresie znaczącej koncentracji ryzyka za dany rok
kalendarzowy.
2.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje również informacje dotyczące znaczącej
koncentracji ryzyka w dominującym podmiocie nieregulowanym.
3.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1)
informacje, o których mowa w art. 37 ust. 1;
2)
informacje przekazane przez inne podmioty regulowane wchodzące w skład konglomeratu
finansowego i mające siedzibę w państwach członkowskich;
3)
informacje zgromadzone przez podmiot wiodący, zgodnie z art. 37 ust. 2;
4)
informację dodatkową w zakresie stwierdzonych przez podmiot wiodący zagrożeń dla wypłacalności
podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu finansowego w związku ze znaczącą
koncentracją ryzyka lub braku takich zagrożeń oraz działań, które zostały lub mają
być podjęte w celu przywrócenia prawidłowych stosunków w przypadku stwierdzenia takich
zagrożeń.
4.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywane koordynatorowi zagranicznemu
w języku polskim oraz języku urzędowym państwa członkowskiego, w którym ma on siedzibę.
Art. 39.
1.
Koordynator, niezwłocznie po zidentyfikowaniu konglomeratu finansowego i po zasięgnięciu
opinii zainteresowanych organów nadzoru, określa, w drodze decyzji skierowanej do
podmiotu wiodącego:
1)
rodzaje ryzyka, którego znacząca koncentracja jest objęta obowiązkiem sprawozdawczym,
oraz
2)
kryteria uznawania koncentracji ryzyka za znaczącą.
2.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest natychmiast wykonalna.
3.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, po zasięgnięciu opinii
krajowego organu nadzoru, w drodze rozporządzenia:
1)
rodzaje ryzyka, które mogą zostać wskazane przez koordynatora jako podlegające obowiązkowi
sprawozdawczemu,
2)
sposób ustalania przez koordynatora kryteriów uznawania koncentracji ryzyka za znaczącą
na poziomie konglomeratu finansowego,
3)
formę sporządzania i tryb przekazywania koordynatorowi sprawozdania w zakresie znaczącej
koncentracji ryzyka na poziomie konglomeratu finansowego, o których mowa w pkt 1
- uwzględniając zapewnienie stabilności finansowej podmiotów regulowanych na poziomie
konglomeratu finansowego oraz konieczność unikania konfliktu interesów w konglomeracie
finansowym i naruszania sektorowych regulacji ostrożnościowych.
Art. 40.
1.
W przypadku gdy podmioty objęte nadzorem uzupełniającym wchodzą w skład konglomeratu
finansowego, który posiada koordynatora zagranicznego, krajowy organ nadzoru, na wniosek
koordynatora zagranicznego, wydaje decyzje określające rodzaje ryzyka, którego znacząca
koncentracja objęta jest obowiązkiem sprawozdawczym na poziomie konglomeratu finansowego,
oraz kryteria uznawania koncentracji ryzyka za znaczącą.
2.
Decyzje, o których mowa w ust. 1, są natychmiast wykonalne.
Oddział 5
Zarządzanie ryzykiem oraz kontrola wewnętrzna
Art. 41.
Zarządzanie ryzykiem oraz kontrola wewnętrzna na poziomie konglomeratu finansowego
podlegają nadzorowi uzupełniającemu sprawowanemu przez koordynatora.
Art. 42.
1.
Wchodzące w skład konglomeratu finansowego podmioty regulowane podlegające nadzorowi
sprawowanemu przez krajowy organ nadzoru są obowiązane wdrożyć odpowiednie systemy
zarządzania ryzykiem oraz systemy kontroli wewnętrznej.
213)W brzmieniu ustalonym przez art. 464 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Podmiot wiodący przekazuje koordynatorowi na piśmie, w terminie 90 dni od dnia kończącego
rok obrotowy, szczegółowe informacje o strukturze prawnej, strukturze zarządzania
i strukturze organizacyjnej podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu
finansowego, w tym o podmiotach zależnych niebędących podmiotami regulowanymi oraz
istotnych oddziałach instytucji kredytowych, o których mowa w art. 141f ust. 12, 13
i 17 ustawy - Prawo bankowe, istotnych oddziałach domów maklerskich, o których mowa w art. 98a ust. 12a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi oraz istotnych oddziałach zakładów ubezpieczeń i istotnych oddziałach zakładów reasekuracji,
o których mowa w art. 354 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 z dnia 10 października 2014 r.
uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania
i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) .
3.
Podmiot wiodący, w terminie 90 dni od dnia kończącego rok obrotowy, udostępnia na
swojej stronie internetowej opis struktury prawnej, struktury zarządzania i struktury
organizacyjnej podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu finansowego
w pełnej formie lub przez zamieszczenie odnośników do informacji równoważnych.
Art. 43.
Wdrożenie systemów zarządzania ryzykiem, o których mowa w art. 42, polega na:
1)
dokonywaniu okresowej weryfikacji przyjętych zasad postępowania odnoszących się do
wszelkich rodzajów podejmowanego ryzyka, w tym w szczególności w zakresie procedur,
o których mowa w pkt 2;
2)
wprowadzeniu zasad postępowania w zakresie adekwatności kapitałowej, uwzględniających
oddziaływanie strategii prowadzonej działalności na profil ryzyka i wymogi kapitałowe
na poziomie konglomeratu finansowego ustalone zgodnie z ustawą;
3)
wprowadzeniu procedur zapewniających efektywność zarządzania ryzykiem w podmiocie
regulowanym, obejmujących w szczególności podejmowanie niezbędnych działań w podmiotach
regulowanych, i umożliwiających mierzenie, analizę i kontrolę ryzyka na poziomie konglomeratu
finansowego;
4)
wprowadzeniu i systematycznej aktualizacji zasad postępowania w zakresie tworzenia
i rozwoju, w razie potrzeby, odpowiednich planów i ustaleń naprawczych i restrukturyzacyjnych.
Art. 44.
1.
Systemy kontroli wewnętrznej, o których mowa w art. 42, mają na celu zapewnienie zgodności
działalności podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego z ustawą oraz
wiarygodności sprawozdań przekazywanych zgodnie z ustawą.
2.
Wdrożenie systemów kontroli wewnętrznej polega na:
1)
wprowadzeniu procedur odnoszących się do adekwatności kapitałowej, pozwalających stwierdzić
i mierzyć poziom ryzyka oraz ustalić dla tego ryzyka odpowiedni poziom funduszy własnych
lub środków własnych;
2)
wprowadzeniu procedur informacyjnych oraz rachunkowych, umożliwiających efektywną
identyfikację i kontrolę transakcji wewnątrzgrupowych w konglomeracie finansowym oraz
przypadków znaczącej koncentracji ryzyka.
Art. 45.
Podmioty regulowane podlegające nadzorowi sprawowanemu przez krajowy organ nadzoru,
są obowiązane wprowadzić procedury kontroli wewnętrznej zapewniające efektywne uzyskiwanie
i przekazywanie wszelkich danych i informacji, które mogą być istotne dla celów nadzoru
uzupełniającego.
Rozdział 4
Koordynator
Art. 46.
Zadaniem koordynatora jest sprawowanie nadzoru uzupełniającego.
Art. 47.
Jeżeli podmiot wiodący ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, koordynatorem
jest krajowy organ nadzoru.
Art. 48.
(uchylony)
Art. 49.
Jeżeli w konglomeracie finansowym jest kilka dominujących podmiotów nieregulowanych
mających siedziby w państwach członkowskich i w każdym z tych państw ma swoją siedzibę
co najmniej jeden podmiot regulowany, koordynatorem jest krajowy organ nadzoru, sprawujący
nadzór nad podmiotem regulowanym wykazującym największą sumę bilansową, jeżeli podmioty
regulowane należą do tego samego sektora finansowego, a w przypadku gdy podmioty regulowane
należą do różnych sektorów finansowych - nad podmiotem regulowanym prowadzącym działalność
w najistotniejszym sektorze finansowym.
Art. 50.
Jeżeli podmiotem wiodącym jest dominujący podmiot nieregulowany, mający siedzibę w
innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, i wszystkie podmioty regulowane
będące podmiotami zależnymi od tego podmiotu wiodącego mają siedziby poza tym państwem
członkowskim, koordynatorem jest krajowy organ nadzoru, jeżeli sprawuje nadzór nad
podmiotem regulowanym o największej sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze finansowym,
wchodzącym w skład konglomeratu finansowego.
Art. 51.
Jeżeli w konglomeracie finansowym nie ma podmiotu wiodącego, w rozumieniu art. 4 ust.
5 i 6, oraz jeżeli na podstawie art. 47, 49 i 50 nie można ustalić koordynatora, koordynatorem
jest krajowy organ nadzoru, jeżeli sprawuje nadzór nad podmiotem regulowanym o największej
sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze finansowym.
Art. 52.
1.
Przepisów art. 47-51 nie stosuje się, jeżeli ze względu na specyfikę struktury konglomeratu
finansowego lub jego działalność w różnych państwach ustalenie koordynatora według
tych przepisów byłoby niewłaściwe lub mylące.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, krajowy organ nadzoru, w porozumieniu z innymi
zainteresowanymi organami nadzoru, może, w drodze decyzji, uznać się za koordynatora.
3.
Jeżeli w drodze porozumienia zainteresowanych organów nadzoru jako właściwy zostanie
wskazany koordynator zagraniczny, krajowy organ nadzoru może, w drodze decyzji, uznać
się za niewłaściwy.
Art. 53.
W szczególnych przypadkach, jeżeli na podstawie art. 47-52 nie można ustalić koordynatora,
krajowy organ nadzoru, w porozumieniu z innymi zainteresowanymi organami nadzoru,
w drodze decyzji, uwzględniając w szczególności specyfikę struktury organizacyjnej
konglomeratu finansowego oraz konieczność zapewnienia efektywności sprawowania nadzoru
nad podmiotami regulowanymi wchodzącymi w skład grupy, uznaje się za koordynatora.
Art. 54.
Do zadań koordynatora należy:
1)
gromadzenie i udostępnianie zagranicznym organom nadzoru informacji istotnych dla
wykonywania przez nie zadań ustawowych z zakresu nadzoru nad podmiotami działającymi
w poszczególnych sektorach;
2)
sporządzanie analizy oraz ocena sytuacji finansowej konglomeratu finansowego;
3)
ocena zgodności działalności z zasadami dotyczącymi adekwatności kapitałowej i koncentracji
ryzyka oraz transakcji wewnątrzgrupowych;
4)
ocena struktury, organizacji i systemów kontroli wewnętrznej konglomeratu finansowego;
5)
planowanie i koordynowanie bieżących działań nadzorczych we współpracy z zainteresowanymi
organami nadzoru;
6)
wykonywanie innych zadań, podejmowanie działań i decyzji wynikających z ustawy.
Art. 55.
1.
Koordynator może zawrzeć z innymi zainteresowanymi organami nadzoru porozumienia dotyczące
współpracy w zakresie sprawowania nadzoru uzupełniającego, w szczególności przy podejmowaniu
rozstrzygnięć dotyczących podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu
finansowego.
2.
Porozumienia dotyczące współpracy, o których mowa w ust. 1, są uwzględniane w uzgodnieniach
koordynacyjnych zawartych na podstawie regulacji sektorowych.
Art. 55a.
Odpowiednią koordynację nadzoru uzupełniającego i współpracę z właściwymi organami
nadzoru państw niebędących państwami członkowskimi zapewniają kolegia organów nadzoru
powołane na podstawie regulacji sektorowych.
Rozdział 5
Współpraca i wymiana informacji
Art. 56.
1.
Krajowy organ nadzoru współpracuje z zagranicznymi organami nadzoru, w tym przekazuje
informacje niezbędne do wykonywania zadań związanych z nadzorem uzupełniającym, z
zachowaniem przepisów o tajemnicy zawodowej zawartych w regulacjach sektorowych.
2.
Krajowy organ nadzoru może przekazywać zagranicznym organom nadzoru wszelkie informacje
niezbędne do wykonywania zadań wynikających z ustawy oraz z zakresu nadzoru uzupełniającego.
Art. 56a.
Krajowy organ nadzoru współpracuje ze Wspólnym Komitetem dla celów nadzoru uzupełniającego
oraz przekazuje mu niezwłocznie wszelkie informacje niezbędne do wypełniania jego
obowiązków.
Art. 57.
1.
Współpraca, o której mowa w art. 56, polega w szczególności na gromadzeniu i przekazywaniu
informacji w zakresie:
1)
struktury prawnej grupy, jej struktury zarządzania i struktury organizacyjnej, w tym
o podmiotach regulowanych, podmiotach zależnych niebędących podmiotami regulowanymi
oraz istotnych oddziałach instytucji kredytowych, o których mowa w art. 141f ust.
12, 13 i 17 ustawy - Prawo bankowe, i domów maklerskich, o których mowa w art. 98a ust. 12a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, wchodzących w skład konglomeratu finansowego, podmiotach posiadających bezpośrednio
lub pośrednio akcje lub prawa z akcji podmiotów regulowanych w liczbie zapewniającej
osiągnięcie albo przekroczenie 10% ogólnej liczby głosów w organie stanowiącym lub
udziału w kapitale zakładowym danego podmiotu regulowanego, a także organów nadzoru
właściwych dla podmiotów regulowanych wchodzących w skład grupy;
2)
strategii konglomeratu finansowego;
3)
sytuacji finansowej konglomeratu finansowego, w szczególności adekwatności kapitałowej,
znaczących transakcji wewnątrzgrupowych oraz znaczącej koncentracji ryzyka;
4)
znaczących akcjonariuszy i władz podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu
finansowego;
5)
organizacji, zarządzania ryzykiem i systemów kontroli wewnętrznej w konglomeracie
finansowym;
6)
procedur gromadzenia informacji od podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu
finansowego oraz weryfikacji tych informacji;
7)
okoliczności, które mogą mieć wpływ na sytuację finansową podmiotów regulowanych oraz
innych podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego, jeżeli mogą one zaważyć
na sytuacji finansowej podmiotów regulowanych;
8)
nakładania sankcji lub podejmowania innych działań nadzorczych w odniesieniu do podmiotów
objętych nadzorem uzupełniającym.
2.
Jeżeli wymaga tego wykonywanie zadań w zakresie nadzoru nad podmiotami regulowanymi,
które wchodzą w skład konglomeratu finansowego, krajowy organ nadzoru może, zgodnie
z przepisami regulacji sektorowych, przekazywać informacje, o których mowa w ust. 1, bankom centralnym zainteresowanych państw członkowskich, Europejskiemu Systemowi
Banków Centralnych, Europejskiemu Bankowi Centralnemu oraz Europejskiej Radzie ds.
Ryzyka Systemowego zgodnie z art. 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego
nad systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego .
3.
Koordynator przekazuje Wspólnemu Komitetowi informacje, o których mowa w ust. 1 pkt
1 i art. 42 ust. 2, niezwłocznie po ich otrzymaniu.
Art. 58.
1.
W przypadku wydawania decyzji i podejmowania innych czynności w stosunku do podmiotów
regulowanych wchodzących w skład konglomeratu finansowego zgodnie z regulacjami sektorowymi,
dotyczących w szczególności:
1)
udzielenia zgody na zmianę akcjonariatu, struktury organizacyjnej lub struktury zarządzania
podmiotów regulowanych w konglomeracie finansowym,
2)
nakładania sankcji lub podejmowania innych działań nadzorczych wobec podmiotów wchodzących
w skład konglomeratu finansowego
- krajowy organ nadzoru, przed ich podjęciem, zwraca się o przekazanie informacji
do zagranicznych organów nadzoru, jeżeli informacje od tych organów mogą mieć znaczenie
dla sprawowania nadzoru uzupełniającego.
2.
W nagłych lub szczególnie uzasadnionych przypadkach krajowy organ nadzoru, wydając
decyzje, o których mowa w ust. 1, lub podejmując inne czynności w ramach nadzoru uzupełniającego,
może odstąpić od wystąpienia do zagranicznych organów nadzoru o przekazanie informacji.
O decyzjach podjętych bez wystąpienia o informacje krajowy organ nadzoru informuje
zagraniczne organy nadzoru bezzwłocznie.
Art. 59.
(uchylony)
Art. 60.
1.
Krajowy organ nadzoru może wystąpić do zagranicznych organów nadzoru państwa, na którego
terytorium ma siedzibę podmiot wchodzący w skład konglomeratu finansowego, z wnioskiem
o:
1)
przeprowadzenie weryfikacji informacji dotyczących tego podmiotu przez zagraniczny
organ nadzoru;
2)
umożliwienie mu wzięcia udziału w weryfikacji dokonywanej przez inny organ nadzoru.
2.
Na wniosek zagranicznego organu nadzoru krajowy organ nadzoru przeprowadza weryfikację
informacji dotyczących podmiotu regulowanego mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, wchodzącego w skład konglomeratu finansowego. W czynnościach tych mogą,
za zgodą krajowego organu nadzoru, uczestniczyć upoważnieni przedstawiciele organu,
który wystąpił z wnioskiem o weryfikację. Przedstawicielom tym przysługują takie same
prawa i obowiązki, jak pracownikom tego krajowego organu nadzoru.
Rozdział 6
Środki sprawowania nadzoru uzupełniającego
Art. 61.
1.
Krajowy organ nadzoru, samodzielnie, jeżeli jest koordynatorem albo na wniosek koordynatora
zagranicznego, podejmuje w stosunku do podmiotów regulowanych, nad którymi sprawuje
nadzór zgodnie z regulacjami sektorowymi, środki określone w regulacjach sektorowych,
przysługujące w przypadku stwierdzenia naruszeń przez podmioty regulowane regulacji
sektorowych.
2.
Środki określone w regulacjach sektorowych mogą zostać zastosowane przez krajowy organ
nadzoru w przypadku:
1)
naruszenia przepisów ustawy;
2)
zagrożenia wypłacalności podmiotów regulowanych w szczególności na skutek nieutrzymywania
funduszy własnych na odpowiednim poziomie, wystąpienia znaczącej koncentracji ryzyka
lub zawartych znaczących transakcji wewnątrzgrupowych;
3)
utrudnienia prawidłowego sprawowania nadzoru uzupełniającego.
3.
Podejmując środki określone w regulacjach sektorowych, krajowy organ nadzoru bierze
pod uwagę wagę i rodzaj naruszeń przepisów prawa lub innych nieprawidłowości oraz
stopień przyczynienia się danego podmiotu regulowanego do powstania naruszeń przepisów
prawa lub innych nieprawidłowości na poziomie konglomeratu finansowego zagrażających
wypłacalności podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu finansowego
lub prawidłowemu sprawowaniu nadzoru uzupełniającego.
Art. 62.
1.
Jeżeli podmiotem wiodącym jest dominujący podmiot nieregulowany z siedzibą na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, który narusza przepisy ustawy lub wywiera niekorzystny
wpływ na stabilność finansową podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego,
lub nie spełnia warunków, o których mowa w art. 13, koordynator, w drodze decyzji,
określa dominującemu podmiotowi nieregulowanemu termin i sposób przywrócenia stanu
zgodnego z przepisami prawa lub usunięcia zagrożenia dla stabilności finansowej konglomeratu
finansowego.
2.
W przypadku bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w ust. 1, koordynator może
w odniesieniu do dominującego podmiotu nieregulowanego z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, w drodze decyzji:
1)
nakazać zbycie w określonym terminie akcji lub udziałów posiadanych w podmiocie regulowanym
lub akcji lub udziałów w podmiocie dominującym wobec podmiotu regulowanego lub
2)
zawiesić na czas określony wykonywanie przez niego prawa głosu w organie stanowiącym
podmiotu regulowanego lub podmiotu dominującego wobec podmiotu regulowanego, lub
3)
nałożyć na niego karę pieniężną do wysokości 10 000 000 zł.
3.
Wykonywanie prawa głosu z akcji, które nie zostały zbyte, zgodnie z ust. 2, oraz z
których prawa głosu zostały zawieszone, jest bezskuteczne.
4.
Podejmując środki, o których mowa w ust. 2, koordynator bierze pod uwagę wagę i rodzaj
naruszeń przepisów prawa lub innych nieprawidłowości oraz stopień przyczynienia się
danego dominującego podmiotu nieregulowanego do powstania naruszeń przepisów prawa
lub innych nieprawidłowości na poziomie konglomeratu finansowego zagrażających wypłacalności
podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu finansowego lub prawidłowemu
sprawowaniu nadzoru uzupełniającego.
Art. 63.
1.
Wpływy z tytułu kar pieniężnych nakładanych na podstawie art. 61 i art. 62 ust. 2
stanowią dochód budżetu państwa.
2.
Do egzekucji kar pieniężnych nakładanych na podstawie art. 61 i art. 62 ust. 2 stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji .
Art. 64.
W przypadku stwierdzenia naruszeń przepisów prawa lub innych nieprawidłowości na poziomie
konglomeratu finansowego koordynator informuje zagraniczne organy nadzoru o potrzebie
podjęcia odpowiednich działań w stosunku do podmiotów wchodzących w skład konglomeratu
finansowego, mających siedziby w państwach członkowskich.
Rozdział 7
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Art. 65-72.
(pominięte)
Art. 73.
Do postępowań w sprawach objętych przepisami ustaw zmienianych niniejszą ustawą, wszczętych,
a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy tych ustaw,
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 74.
(pominięty)
Art. 75.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia14)Ustawa została ogłoszona w dniu 13 maja 2005 r., z wyjątkiem art. 68, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
1)
Ustawa niniejsza wprowadza do polskiego prawa postanowienia dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie nadzoru uzupełniającego nad
instytucjami kredytowymi, przedsiębiorstwami ubezpieczeniowymi i firmami inwestycyjnymi
w konglomeracie finansowym oraz w sprawie zmian dyrektyw Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG,
92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady (Dz. Urz. WE L 035 z 11.02.2003).
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 559, 978, 1166, 1223, 1260, 1311, 1348, 1357, 1513, 1634, 1830, 1844, 1854, 1864
i 2281 oraz z 2016 r. poz. 615, 904 i 996.
3)
W brzmieniu ustalonym przez art. 464 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 września 2015 r.
o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844), która weszła
w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
4)
Weszła w życie z dniem 25 listopada 2015 r.
5)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 586, z 2015 r. poz. 73, 978, 1045, 1223, 1260, 1348, 1505, 1513, 1634, 1844 i
1890 oraz z 2016 r. poz. 65, 615, 904 i 996.
6)
Przez art. 30 pkt 1 ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 615), która weszła w życie z dniem 4 czerwca
2016 r.
7)
W brzmieniu ustalonym przez art. 30 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
8)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 73, 978, 1260, 1357, 1634 i 1844 oraz z 2016 r. poz. 615, 904 i 996.
9)
W brzmieniu ustalonym przez art. 30 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
10)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 265 i 1161, z 2015 r. poz. 4, 978, 1333 i 1830 oraz z 2016 r. poz. 615 i 996.
11)
W brzmieniu ustalonym przez art. 464 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
12)
W brzmieniu ustalonym przez art. 464 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
13)
W brzmieniu ustalonym przez art. 464 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
14)
Ustawa została ogłoszona w dniu 13 maja 2005 r.