Wniosek o umorzenie egzekucji składa się pisemnie do komornika prowadzącego sprawę, podając sygnaturę (KM), dane stron oraz podstawę umorzenia — np. spłatę długu, porozumienie z wierzycielem albo pozbawienie tytułu wykonalności. Egzekucję zawsze umarza wniosek samego wierzyciela. Dłużnik może żądać umorzenia tylko w sytuacjach przewidzianych w Kodeksie postępowania cywilnego.
Kiedy egzekucja podlega umorzeniu
Najprostsza droga wiedzie przez wierzyciela: egzekucję umarza się na jego wniosek, bo to on dysponuje postępowaniem. Dlatego po spłacie długu lub zawarciu ugody należy uzyskać od wierzyciela zobowiązanie, że złoży taki wniosek. Egzekucja jest też umarzana z mocy prawa, gdy wierzyciel przez sześć miesięcy pozostaje bezczynny.
Dłużnik może skutecznie żądać umorzenia przede wszystkim wtedy, gdy tytuł wykonawczy został pozbawiony wykonalności prawomocnym orzeczeniem, gdy orzeczenie będące podstawą egzekucji uchylono lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Samo twierdzenie, że dług jest spłacony albo przedawniony, zwykle nie wystarczy komornikowi — wymaga najpierw wyroku w sprawie przeciwegzekucyjnej.
Co powinien zawierać wniosek
Wniosek kieruje się do komornika prowadzącego postępowanie. Pismo powinno być zwięzłe i kompletne — komornik rozstrzyga na jego podstawie postanowieniem, na które przysługuje skarga.
- oznaczenie komornika i sygnaturę akt sprawy (KM),
- dane wnioskodawcy: imię, nazwisko, adres, PESEL,
- oznaczenie wierzyciela i tytułu wykonawczego,
- żądanie: umorzenie egzekucji w całości lub w części (np. co do jednego składnika majątku),
- podstawę umorzenia z uzasadnieniem,
- załączniki: dowód spłaty, ugodę, prawomocny wyrok pozbawiający tytuł wykonalności lub inne dokumenty,
- podpis i datę.
Skutki umorzenia i koszty
Umorzenie kończy postępowanie egzekucyjne i uchyla dokonane zajęcia — komornik zawiadamia bank i pracodawcę o zwolnieniu blokad. Umorzenie nie niweczy jednak samego długu ani tytułu wykonawczego: jeśli dług nadal istnieje, wierzyciel może w przyszłości wszcząć egzekucję ponownie.
Kwestię kosztów reguluje ustawa o kosztach komorniczych. Zasadniczo przy umorzeniu na wniosek wierzyciela lub z powodu jego bezczynności opłatą obciążany jest wierzyciel; jeżeli jednak wykaże, że przyczyną było dobrowolne spełnienie świadczenia przez dłużnika po wszczęciu egzekucji albo zawarcie porozumienia, opłatę w odpowiedniej wysokości ponosi dłużnik. Rozliczenie kosztów następuje w postanowieniu o umorzeniu, które również można zaskarżyć.
Podstawa prawna
Opracowanie: zespół Prawnet, na podstawie publicznych aktów prawnych (Dz.U., M.P.). To ogólna informacja prawna, nie porada — w indywidualnej sprawie skonsultuj się ze specjalistą.