descriptionTreść orzeczenia

Uzasadnienie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

Sygn. akt XVIII K 141/21

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1

1.1.2

O. V. (1)

1. w okresie od bliżej nieustalonego czasu, jednak nie później niż od września 2014 roku do 15 grudnia 2015 roku w W., działając w celu osiągnięcia dla siebie korzyści majątkowej, doprowadził L. O. oraz W. O. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kolekcji odznak sportowych o łącznej wartości 580.000,00 złotych, w ten sposób, że w zamian za przekazanie na podstawie szeregu umów zawartych z inną ustaloną osobą, prawa własności do niniejszej kolekcji, zobowiązał się na podstawie umowy z dnia 02 grudnia 2014 roku o numerze (...) do wybudowania na rzecz pokrzywdzonych lokalu mieszkalnego o powierzchni około 100 m2 z tarasem w miejscowości H., poprzez wprowadzenie ich w błąd co do zamiaru wywiązania się z przyjętego przez siebie zobowiązania,

tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.

2. w dniu 27 grudnia 2018 roku w Komisariacie Policji G. w G., posługując się uprzednio podrobioną umową pożyczki pieniędzy w kwocie 280.000,00 złotych z dnia 15 grudnia 2015 roku, z obawy przed grożącą jemu odpowiedzialnością karną, zeznał nieprawdę na okoliczność zawarcia wyżej wymienionej umowy z L. O., tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art. 233 § 1a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

L. i W. O. byli w posiadaniu cennej kolekcji odznak sportowych, która została przez nich wyceniona na kwotę 580.000,00 złotych. Małżonkowie podjęli decyzję o spieniężeniu kolekcji, w celu zabezpieczenia przyszłości swoich dzieci. Ofertą nabycia kolekcji zainteresował się O. V. (1), który w zamian za przekazanie mu odznak sportowych zaproponował małżeństwu O. prawo własności apartamentu mającego być wybudowanym w miejscowości, o powierzchni ok. 100 m 2.

zeznania świadka L. O.

k. 1-3,

k. 8-8v,

k. 231-232,

k. 262-263,

k. 280-281,

k. 602-612,

k. 1792v-1793v

dokumentacja fotograficzna

k. 101-189v

zeznania świadka W. O.

k. 195-196

k. 733-734

W dniu 18 listopada 2014 roku w G. pomiędzy L. O., a Przedsiębiorstwem (...) zawarto umowę sprzedaży numer (...) dot. kolekcji starych odznak sportowych posiadających unikalną wartość dla historii sportu, dotyczących federacji i organizacji sportowych, w skład której wchodzi 170 sztuk odznak sportowych. Na jej mocy kupująca (tj. K. V.) zobowiązywała się do zapłacenia pieniędzy w kwocie 51.000,00 złotych.

Tego samego dnia L. O. podpisał dowód wpłaty – pokwitowanie na kwotę 51.000,00 złotych. Do przekazania pieniędzy w wyżej wymienionej kwocie nigdy jednak nie doszło.

Również w dniu 18 listopada 2014 roku w G., pomiędzy L. O., a Przedsiębiorstwem (...) zawarto umowę sprzedaży numer (...) dot. kolekcji starych odznak sportowych posiadających unikalną wartość dla historii sportu, dotyczących federacji i organizacji sportowych, w skład której wchodzi 160 sztuk odznak sportowych. Na jej mocy kupująca (tj. K. V.) zobowiązywała się do zapłacenia pieniędzy w kwocie 48.000,00 złotych.

Tego samego dnia L. O. podpisał dowód wpłaty – pokwitowanie na kwotę 48.000,00 złotych. Do przekazania pieniędzy w wyżej wymienionej kwocie nigdy jednak nie doszło.

W dniu 25 listopada 2014 roku w G., pomiędzy L. O., a Przedsiębiorstwem (...) zawarto umowę sprzedaży numer (...) dot. kolekcji starych odznak sportowych posiadających unikalną wartość dla historii sportu, dotyczących federacji i organizacji sportowych, w skład której wchodzi 180 sztuk odznak sportowych. Na jej mocy kupująca (tj. K. V.) zobowiązywała się do zapłacenia pieniędzy w kwocie 54.000,00 złotych.

Tego samego dnia L. O. podpisał dowód wpłaty – pokwitowanie na kwotę 54.000,00 złotych. Do przekazania pieniędzy w wyżej wymienionej kwocie nigdy jednak nie doszło.

W dniu 25 listopada 2014 roku w G., pomiędzy L. O., a Przedsiębiorstwem (...) zawarto umowę sprzedaży numer (...) dot. kolekcji starych odznak sportowych posiadających unikalną wartość dla historii sportu, dotyczących federacji i organizacji sportowych, w skład której wchodzi 170 sztuk odznak sportowych. Na jej mocy kupująca (tj. K. V.) zobowiązywała się do zapłacenia pieniędzy w kwocie 51.000,00 złotych.

Tego samego dnia L. O. podpisał dowód wpłaty – pokwitowanie na kwotę 51.000,00 złotych. Do przekazania pieniędzy w wyżej wymienionej kwocie nigdy jednak nie doszło.

W dniu 02 grudnia 2014 roku w G., pomiędzy L. O., a Przedsiębiorstwem (...) zawarto umowę sprzedaży numer (...) dot. kolekcji starych odznak sportowych posiadających unikalną wartość dla historii sportu, dotyczących federacji i organizacji sportowych, w skład której wchodzi 160 sztuk odznak sportowych. Na jej mocy kupująca (tj. K. V.) zobowiązywała się do zapłacenia pieniędzy w kwocie 48.000,00 złotych.

Tego samego dnia L. O. podpisał dowód wpłaty – pokwitowanie na kwotę 48.000,00 złotych. Do przekazania pieniędzy w wyżej wymienionej kwocie nigdy jednak nie doszło.

W dniu 02 grudnia 2014 roku w G., pomiędzy L. O., a Przedsiębiorstwem (...) zawarto umowę sprzedaży numer (...) dot. kolekcji starych odznak sportowych posiadających unikalną wartość dla historii sportu, dotyczących federacji i organizacji sportowych, w skład której wchodzi 160 sztuk odznak sportowych. Na jej mocy kupująca (tj. K. V.) zobowiązywała się do zapłacenia pieniędzy w kwocie 48.000,00 złotych.

Tego samego dnia L. O. podpisał dowód wpłaty – pokwitowanie na kwotę 48.000,00 zł. Do przekazania pieniędzy w wyżej wymienionej kwocie nigdy jednak nie doszło.

Również, w dniu 02 grudnia 2014 roku L. O. podpisał oświadczenie, którym potwierdził otrzymanie pieniędzy w kwotach wynikających z zawarcia powyższych umów.

zeznania świadka L. O.

k. 1-3

k. 8-8v

k. 231-232

k. 262-263

k. 280-281

k. 602-612

k. 1792v-1793v

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 18 listopada 2014 roku

k. 16-17

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 18

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 18 listopada 2014 roku

k. 19-20

k. 350-351

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 21

k. 360

k. 883

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 25 listopada 2014 roku

k. 22-23

k. 203-204

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 24

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 25 listopada 2014 roku

k. 25-26

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 27

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 2 grudnia 2014 roku

k. 28-29

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 30

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 2 grudnia 2014 roku

k. 31-32

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 33

oświadczenie

k. 34

k. 884

częściowo wyjaśnienia oskarżonego O. V. (1)

k. 295-298

k. 379-379v

k. 598-601

W dniu 02 grudnia 2014 roku w Kancelarii Notarialnej (...) X. D. (1), w obecności O. i K. V. oraz W. i L. O., podpisano umowę przedwstępną zobowiązującą O. V. (1) do wybudowania budynku z lokalem mieszkalnym zgodnie z prawem, w miejscowości H., w powiecie (...), na nieruchomości oznaczonej numerem (...), dla której Sąd Rejonowy w Wejherowie prowadzi księgę wieczystą numer (...). Lokal ten miał być położony na trzecim piętrze, o powierzchni około 100 m ( 2) z tarasem. Łączna cena lokalu została ustalona na kwotę 300.000,00 złotych. Zakończenie realizacji zadania inwestycyjnego miało nastąpić do dnia 31 grudnia 2015 roku.

O. V. (1) podpisał również oświadczenie o przyjęciu pieniędzy w kwocie 300.000,00 złotych z tytułu zawarcia niniejszej umowy, jednakże do ich wpłaty nigdy nie doszło, gdyż na poczet niniejszej umowy W. i L. O. przekazali mu swoją kolekcję odznak sportowych.

Własnoręczny podpis złożony przez O. V. (1) na powyższym dokumencie został potwierdzony aktem notarialnym repertorium A nr (...).

Własnoręczny podpis złożony przez L. O. na powyższym dokumencie został potwierdzony aktem notarialnym repertorium A nr (...).

zeznania świadka L. O.

k. 1-3

k. 8-8v

k. 231-232

k. 262-263

k. 280-281

k. 602-612

k. 1792v-1793v

umowa przedwstępna zobowiązująca do nabycia lokalu mieszkalnego z dnia 2 grudnia 2014 roku, numer (...)

k. 9-10

oświadczenie

k. 11

k. 12

akt notarialny repertorium A nr (...)

k. 14

akt notarialny repertorium A nr (...)

k. 36

L. O. chcąc sprawdzić wiarygodność kontrahenta O. V. (1), w czerwcu 2015 roku pod pretekstem wyjazdu za granicę poprosił o pożyczkę w kwocie 10.000,00 złotych. O. V. (1) udzielił pożyczki wskazując aby została zawarta kolejna umowa zobowiązująca do wybudowania lokalu mieszkalnego, pomniejszona o kwotę pożyczki, tj. na kwotę 290.000,00 złotych.

zeznania świadka L. O.

k. 1-3

k. 8-8v

k. 231-232

k. 262-263

k. 280-281

k. 602-612

k. 1792v-1793v

W dniu 15 grudnia 2015 roku w W.pomiędzy L. O. i W. O., a O. V. (1), została zawarta umowa przedwstępna zobowiązująca do wybudowania lokalu mieszkalnego o numerze (...) Dotyczyła ona tego samego lokalu co umowa o numerze (...), z tym, że cena sprzedaży lokalu została wskazana w kwocie 290.000,00 złotych, a termin realizacji miał nastąpić do dnia 30 czerwca 2016 roku. Cena uległa pomniejszeniu o kwotę pożyczki, tj. 10.000,00 złotych.

O. V. (1) podpisał również oświadczenie o przyjęciu kwoty 290.000,00 złotych z tytułu zawarcia niniejszej umowy, jednakże do jej wpłaty nigdy nie doszło, gdyż na poczet niniejszej umowy W. i L. O. przekazali mu swoją kolekcję odznak sportowych.

Własnoręczny podpis złożony przez O. V. (1) na powyższym dokumencie został potwierdzony aktem notarialnym repertorium A nr (...).

Własnoręczne podpisy na powyższym dokumencie złożone przez L. O., W. O. i O. V. (1) zostały potwierdzony aktem notarialnym repertorium A nr (...).

umowa przedwstępna zobowiązująca do nabycia lokalu mieszkalnego z dnia 15 grudnia 2015 roku, numer (...)

k. 40-41

k. 223-223v

oświadczenie

k. 38

akt notarialny repertorium A nr (...)

k. 39

akt notarialny repertorium A nr (...)

k. 42

rysunki techniczne budynku

k. 43-53

plan H.

k. 73-74

W dniu 15 grudnia 2015 roku w W.pomiędzy L. O., a K. V. zawarto umowę sprzedaży numer (...) dot. kolekcji starych odznak sportowych posiadających unikalną wartość dla historii sportu, dotyczących federacji i organizacji sportowych, w skład której wchodzi 170 sztuk odznak sportowych. Na jej mocy kupująca (tj. K. V.) zobowiązywała się do zapłacenia pieniędzy w kwocie 51.000,00 złotych.

Tego samego dnia L. O. podpisał dowód wpłaty – pokwitowanie na kwotę 51.000,00 złotych. Do przekazania pieniędzy w wyżej wymienionej kwocie nigdy jednak nie doszło.

W dniu 15 grudnia roku w W., pomiędzy L. O., a K. V. zawarto umowę sprzedaży numer (...) dot. kolekcji starych odznak sportowych posiadających unikalną wartość dla historii sportu, dotyczących federacji i organizacji sportowych, w skład której wchodzi 180 sztuk odznak sportowych. Na jej mocy kupująca (tj. K. V.) zobowiązywała się do zapłacenia pieniędzy w kwocie 54.000,00 złotych.

Tego samego dnia L. O. podpisał dowód wpłaty – pokwitowanie na kwotę 54.000,00 złotych. Do przekazania pieniędzy w wyżej wymienionej kwocie nigdy jednak nie doszło.

W dniu 15 grudnia 2015 roku w W., pomiędzy L. O., a K. V. zawarto umowę sprzedaży numer (...) dot. kolekcji starych odznak sportowych posiadających unikalną wartość dla historii sportu, dotyczących federacji i organizacji sportowych, w skład której wchodzi 170 sztuk odznak sportowych. Na jej mocy kupująca (tj. K. V.) zobowiązywała się do zapłacenia pieniędzy w kwocie 51.000,00 złotych.

Tego samego dnia L. O. podpisał dowód wpłaty – pokwitowanie na kwotę 51.000,00 złotych. Do przekazania pieniędzy w wyżej wymienionej kwocie nigdy jednak nie doszło.

W dniu 15 grudnia 2015 roku w W., pomiędzy L. O., a K. V. zawarto umowę sprzedaży numer (...) dot. kolekcji starych odznak sportowych posiadających unikalną wartość dla historii sportu, dotyczących federacji i organizacji sportowych, w skład której wchodzi 160 sztuk odznak sportowych. Na jej mocy kupująca (tj. K. V.) zobowiązywała się do zapłacenia kwoty 48.000,00 złotych.

Tego samego dnia L. O. podpisał dowód wpłaty – pokwitowanie na kwotę 48.000,00 złotych. Do przekazania pieniędzy w wyżej wymienionej kwocie nigdy jednak nie doszło.

W dniu 15 grudnia 2015 roku w W. pomiędzy L. O., a K. V. zawarto umowę sprzedaży numer (...) dot. kolekcji starych odznak sportowych posiadających unikalną wartość dla historii sportu, dotyczących federacji i organizacji sportowych, w skład której wchodzi 127 sztuk odznak sportowych. Na jej mocy kupująca (tj. K. V.) zobowiązywała się do zapłacenia pieniędzy w kwocie 38.100,00 złotych.

Tego samego dnia L. O. podpisał dowód wpłaty – pokwitowanie na kwotę 38.100,00 złotych. Do przekazania pieniędzy w wyżej wymienionej kwocie nigdy jednak nie doszło.

Również, w dniu 15 grudnia 2015 roku L. O. podpisał oświadczenie, którym potwierdził otrzymanie pieniędzy w kwotach wynikających z zawarcia umów (...), (...).

Własnoręczny podpis złożony przez L. O. na powyższym dokumencie został potwierdzony aktem notarialnym repertorium A nr (...).

Również, w dniu 15 grudnia 2015 roku L. O. podpisał oświadczenie, którym potwierdził otrzymanie pieniędzy w kwotach wynikających z zawarcia umów (...).

Własnoręczny podpis złożony przez L. O. na powyższym dokumencie został potwierdzony aktem notarialnym repertorium A nr (...).

zeznania świadka L. O.

k. 1-3

k. 8-8v

k. 231-232

k. 262-263

k. 280-281

k. 602-612

k. 1792v-1793v

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 15 grudnia 2015 roku

k. 54-55

k. 205-206

k. 374-375

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 56

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 15 grudnia 2015 roku

k. 57-58

k. 207-208

k. 352-353

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 59

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 15 grudnia 2015 roku

k. 60-61

k. 209-210

k. 354-355

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 62

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 15 grudnia 2015 roku

k. 63-64

k. 211-212

k. 356-357

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 65

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 15 grudnia 2015 roku

k. 66-67

k. 213-214

k. 358-359

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 68

oświadczenia

k. 69

k. 71

k. 348

k. 885

akt notarialny repertorium A nr (...)

k. 72

W dniu 15 grudnia 2015 roku w I. miała zostać rzekomo zawarta pomiędzy O. V. (1), jako pożyczkodawcą, i L. O., jako pożyczkobiorcą, umowa pożyczki na kwotę 280.000,00 złotych, z terminem spłaty do dnia 31 grudnia 2016 roku.

O. V. (1) składając zeznania w trybie art. 183 k.p.k., na Komisariacie Policji G. w G. w dniu 27 grudnia 2018 roku, będąc uprzedzonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, posłużył się podrobioną umową pożyczki z dnia 15 grudnia 2015 roku, zeznając nieprawdę, iż zawarł taką umowę z L. O..

Wykonana przez biegłego K. T. ekspertyza pisma ręcznego i podpisów złożonych na umowie pożyczki z dnia 15 grudnia 2015 roku wykazała, że podpisy te nie zostały nakreślone przez L. O..

umowa pożyczki

k. 228-229

k. 250

zeznania świadka L. O.

k. 1-3

k. 8-8v

k. 231-232

k. 262-263

k. 280-281

k. 602-612

k. 1792v-1793v

wyjaśnienia O. V. (1)

k. 295-298

k. 379-379v

k. 598-601

ekspertyza pisma ręcznego

k. 1919-1934

k. 1977v-1978

Finalnie kolekcja odznak sportowych trafiła do O. V. (1), o czym świadczy między innymi fakt, iż elementy kolekcji były oferowane na portalu (...).pl na aukcjach wystawianych z profilu oskarżonego.

O. V. (1) nigdy nie wywiązał się z zobowiązania przekazania własności lokalu mieszkalnego o powierzchni ok. 100 m ( 2) na rzecz małżeństwa O., z uwagi na fakt, iż do wybudowania apartamentowca w miejscowości H. nigdy nie doszło. W momencie zawierania umowy z pokrzywdzonymi oskarżony nie był właścicielem działki w miejscowości H., na której miała zostać przeprowadzona inwestycja. Nie nabył również niniejszej działki w późniejszym okresie i obecnie nie ma do niej żadnego tytułu prawnego.

O. V. (1) jest znany w środowisku kolekcjonerów jako osoba nierzetelna i niedotrzymująca umów. Wielokrotnie próbował oszukać kolekcjonerów wysyłając im odznaki podrobione lub będące w złym stanie. Wyżej wymieniony dopuścił się również wysłania do jednego z kolekcjonerów paczki z zawartością dwóch książek, zamiast kolekcji odznak, tłumacząc, iż przesyłka musiała zostać przejęta, a jej zawartość podmieniona.

X. S. w dniu 08 lipca 2017 roku złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez O. V. (1), który zamiast zakupionych odznak przesłał dwie książki. Wszczęto dochodzenie w sprawie doprowadzenia w dniu 08 lipca 2017 roku w Ł.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 35000,00 złotych w związku z zakupem odznak okolicznościowych działając tym na szkodę X. S.. Po postawieniu zarzutu, O. V. (1) udał się do X. S. aby przekazać mu odznaki będące przedmiotem transakcji. W związku z powyższym postępowanie umorzono.

Przed złożeniem zawiadomienia X. S. wysłał do innych kolekcjonerów maila zatytułowanego „Uwaga oszust!”, w którego treści przestrzegał przed dokonywaniem transakcji z O. V. (1).

zeznania świadka L. O.

k. 1-3

k. 8-8v

k. 231-232

k. 262-263

k. 280-281

k. 602-612

k. 1792v-1793v

zeznania świadka W. O.

k. 195-196,

k. 733-734

zeznania świadka R. K.

k. 243-245

k. 853

zeznania świadka X. S.

k. 252-254

k. 729-732v

zeznania świadka I. Z. (1)

k. 258-259

k. 854-854v

zeznania świadka I. O.

k. 267-268

k. 856-857

zeznania świadka K. K. (1)

k. 282-284

k. 853v-854

kopia akt sprawy Prokuratury Rejonowej w G. o sygn. PR (...)

k. 762-799

k. 800-850

e-mail

k. 75

Biegli lekarze psychiatrzy X. D. (2) oraz R. D. – wydający opinię sądowo-psychiatryczną na etapie postępowania przygotowawczego – mimo rozpoznania organicznego zaburzenia osobowości i nastroju oraz zaburzeń afektywnych dwubiegunowych w wywiadzie, stwierdzili, że w czasie inkryminowanym w odniesieniu do zarzucanych O. V. (1) czynów nie występowały choroby psychiczne lub inne zakłócenia czynności psychicznych, które znosiłyby lub w znacznym stopniu ograniczały zdolność do rozpoznania znaczenia czynów lub pokierowania swoim postępowaniem (k. 338-346).

Również, biegli lekarze psychiatrzy X. F. i A. I. – wydający opinię sądowo-psychiatryczną na etapie postępowania sądowego – wskazali, że u O. V. (1) nie stwierdzono w okresie czynów, objawów choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego, ani innych zakłóceń psychicznych znoszących lub w znacznym stopniu ograniczających możliwość rozpoznania znaczenia zarzucanych czynów, lub pokierowania swoim postępowaniem. Miał zachowaną poczytalność w czasie czynów. Rozpoznano u niego zaburzenia nastrojów i osobowości, co nie daje podstaw do kwestionowania jego poczytalności w stosunku do zarzucanych czynów. Aktualny stan psychiczny nie stanowił przeszkody do uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu ani do prowadzenia obrony w sposób samodzielny oraz rozsądny (k. 567-584). Zostało to potwierdzone również kolejną uzupełniającą opinią wyżej wskazanych biegłych lekarzy psychiatrów z dnia 07 października 2024 roku (k. 1736-1740) oraz opinią uzupełniającą ustną z dnia 13 kwietnia 2026 roku, złożoną do protokołu rozprawy (k. 1976v-1977).

opinia sądowo-psychiatryczna

k. 338-346

k. 567-584

k. 1736-1740

k. 1976v-1977

Informacje o oskarżonym O. V. (1)

wywiad środowiskowy

k. 459

k. 501-508

k. 510-512

informacja o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2014

k. 673

informacja o dochodach za rok podatkowy 2015

k. 674

informacja o dochodach za rok podatkowy 2016

k. 675

informacja o dochodach za rok podatkowy 2017

k. 676

informacja o dochodach za rok podatkowy 2018

k. 677

informacja o dochodach za rok podatkowy 2019

k. 454

k. 678

informacja o dochodach za rok podatkowy 2020

k. 622

k. 679

informacja o dochodach za rok podatkowy 2021

k. 623

k. 680

informacja o dochodach za rok podatkowy 2022

k. 1.537

informacja o dochodach za rok podatkowy 2024

k. 1.945

k. 1.967

Informacje dotyczące żony oskarżonego – K. V.

informacja o dochodach za rok podatkowy 2014

k. 681

informacja o dochodach za rok podatkowy 2015

k. 682

informacja o dochodach za rok podatkowy 2016

k. 683

informacja o dochodach za rok podatkowy 2017

k. 684

informacja o dochodach za rok podatkowy 2018

k. 685

informacja o dochodach za rok podatkowy 2019

k. 686

informacja o dochodach za rok podatkowy 2020

k. 687

informacja o dochodach za rok podatkowy 2021

k. 688

Dotychczasowa karalność oskarżonego O. V. (1)

informacja z Krajowego Rejestru Karnego

k. 347, 399, 457, 624, 1.571, 1.721, 1.729 i k. 1.944

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2. OCena DOWOdów

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

1.1.2

wyjaśnienia oskarżonego O. V. (1)

k. 295-298

k. 379-379v

k. 598-601

Sąd dokonując oceny wyjaśnień oskarżonego O. V. (1) uznał je w części za zgodne z prawdą, a w części odmówił im waloru wiarygodności. Za zgodne z prawdą Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego O. V. (1) jedynie w zakresie, w jakim potwierdza on fakt zobowiązania do wybudowania apartamentu w miejscowości H. dla L. O.. Nie było powodów, by w tym zakresie odmówić mu wiary.

Szczegółowo wyjaśnienia oskarżonego omówiono poniżej w punkcie 2.2.

1.1.1

1.1.2

zeznania świadka L. O.

k. 1-3

k. 8-8v,

k. 231-232,

k. 262-263,

k. 280-281,

k. 602-612,

k. 1792v-1793v

Sąd dokonując oceny zeznań świadka L. O. uznał je za wiarygodne i co do zasady spójne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym, który uznał za zgodny z prawdą, bowiem nie ma podstaw do ich kwestionowania, w zakresie istotnym dla odpowiedzialności karnej oskarżonego O. V. (1).

L. O. w dniu 27 czerwca 2018 roku (k. 1-3) złożył ustne zawiadomienie o przestępstwie. Wskazał wtedy, że był w posiadaniu kolekcji odznak sportowych z okresu przedwojennego. Podjął decyzję o ich sprzedaży, o czym dowiedział się jego dobry znajomy – O. V. (1). Na przełomie sierpnia i września 2014 roku wyżej wymieniony przyjechał do niego do I. celem ich obejrzenia. O. V. (1) po upływie miesiąca skontaktował się ze świadkiem i zaproponował wówczas, że za odznaki przekaże jeden z apartamentowców na (...). W związku z tym L. O. wraz z żoną – W., wybrali się na H.. O. V. (1) pokazał im wówczas apartamentowiec przy ul. (...), którego był właścicielem. Zaproponował, iż w zamian za kolekcję odznak może przekazać apartament na parterze o powierzchni 60 m ( 2). Z uwagi na jego niewystarczającą wartość pokazał ponadto dwupoziomowy apartament na ostatnim piętrze lecz wycofał się z tej oferty wskazując, że na ten ma już kupca. Powiedział również o budowie kolejnych apartamentów w okolicy, przy skrzyżowaniu ul. (...) i ul. (...), pokazując jednocześnie teren pod jego budowę, która miała rozpocząć się w najbliższym czasie. Kolekcja L. O. została wyceniona na kwotę 550.000,00 złotych, chcąc wyrównać kwotę do wartości zaproponowanego apartamentu dołożył znaczki olimpijskie o wartości 30.000,00 złotych, co sumarycznie dało kwotę 580.000,00 złotych. O. V. (1) zaproponował aby w ramach transakcji na umowie sporządzonej u notariusza uwzględnić 50% rabat, dlatego też umowa opiewa na kwotę 290.000,00 złotych.

Świadek wskazał, że pierwszą umowę zawarł w dniu 02 grudnia 2014 roku w W. w Kancelarii (...) X. D. (1), w obecności O. V. (1), jego żony – M. oraz swojej żony – D.. Została wówczas zawarta przedwstępna umowa numer (...) zobowiązująca do wybudowania lokalu mieszkalnego. Ponadto, w dniu 02 grudnia 2014 roku O. V. (1) kwitował notarialnie odbiór 300.000,00 złotych z tytułu zawarcia wskazanej umowy, lecz fizycznie do przekazania takowej kwoty nie doszło, z uwagi na przekazanie kolekcji odznak sportowych. Do przekazania odznak doszło dwukrotnie – pierwszy raz w J., prawdopodobnie przed zawarciem umowy. Drugim razem przekazano odznaki olimpijskie w W. gdy O. V. (1) przyjechał do świadka. Podczas podpisania umowy świadek poprosił o zawarcie informacji o wielkości lokalu, tj. 109,8 m ( 2). Wówczas oskarżony wycenił metr kwadratowy na kwotę 6.000,00 złotych, a uwzględniając 50% rabat miał zaproponować kwotę 3.000,00 złotych co miało pokryć kwotę za otrzymane odznaki.

L. O. chcąc sprawdzić wiarygodność kontrahenta w czerwcu 2015 roku, pod pretekstem wyjazdu za granicę poprosił o pożyczkę w kwocie 10.000,00 złotych. O. V. (1) udzielił pożyczki chcąc aby została zawarta kolejna umowa o tożsamej treści jak ta wskazana powyżej, tyle że pomniejszona o kwotę pożyczki, czyli na 290.000,00 złotych. Takowa umowa o numerze (...) została zawarta w dniu 15 grudnia 2015 roku w Kancelarii Notarialnej (...) w W.. Podczas podpisania umowy obecne były K. V. i W. O..

W początkowej fazie rozmów O. V. (1) twierdził, że do realizacji dojdzie szybko, dlatego zaproponowany wówczas termin 30 czerwca 2016 roku nie stanowił problemu. Oskarżony chcąc uwiarygodnić swoją wypłacalność chciał zainwestować w spółkę (...) i zakupić udziały na kwotę 1.500.000,00 złotych, jednak po kilku miesiącach wycofał się z tego.

W międzyczasie zaczęły się pojawiać problemu – O. V. (1) miał zostać rzekomo zatrzymany przez Policję za odebranie broni funkcjonariuszowi. Miało być to przyczyną opóźnienia się inwestycji. Według zapewnień oskarżonego, do finalizacji miało dojść po zimie 2017 roku.

W sierpnia 2017 roku świadek dowiedział się od znajomego kolekcjonera – X. S., że miał on zakupić od O. V. (1) kolekcję o wartości 35.000,00 złotych, której ostatecznie nie otrzymał. Gdy świadek chciał skonfrontować z O. V. (1) tę kwestię, otrzymał jedynie pokrętne wyjaśnienia. Później świadek powziął wiedzę, że po złożeniu zawiadomienia przez X. S. do Prokuratury w G., O. V. (1) zwrócił się o wybranie odznak kolekcjonerskich na poczet wpłaconej kwoty, co w efekcie doprowadziło do umorzenia postępowania. X. S. po tym incydencie wysłał wiadomość do kolekcjonerów w kraju i za granicą o treści „uwaga oszust”.

Pod koniec 2017 roku L. O. kontaktował się z O. V. (1) celem ustalenia jakie postępy zostały poczynione na inwestycji. Dostawał telefoniczne zapewnienia o tym, że apartamentowiec się buduje, opowiadał wszystko ze szczegółami. Unikał natomiast kontaktu mailowego oraz przesłania zdjęć budowy. Świadek miał przyjechał do O. V. (1) w styczniu 2018 roku lecz ostatecznie wizyta została przełożona na koniec kwietnia 2018 roku. Świadek wraz z żoną udali się do G. W dniu 03 maja 2018 roku otrzymał od O. V. (1) smsa, w którym wskazano inną inwestycję pod adresem ul. (...). Świadek zrezygnował w związku z tym z wizyty na H.. L. O. poprosił o pomoc znajomego w celu zweryfikowania czy faktycznie budowa apartamentowca się odbywa, a następnego dnia dostał mmsa ze zdjęciem przedstawiającym teren porośnięty trawą. Od tamtej pory próby kontaktu z O. V. (1) kończyły się niepowodzeniem. Kontakt odbywał się jedynie drogą mailową. Umówili się oni na spotkanie w hotelu (...) w dniu 27 czerwca 2018 roku lecz zostało ono odwołane przez O. V. (1) wiadomością o treści „Witam T. odwołuję dzisiejsze spotkanie ze względu na rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji na mój temat”. W wiadomości odesłał ponadto do swojego pełnomocnika K. J.. Zdaniem świadka, w całym procederze uczestniczyła również K. V., która podpisywała umowy sprzedaży kolekcji odznak.

Podczas kolejnego przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 22 sierpnia 2018 roku (k. 8-8v) świadek L. O. zeznał, że dostarczył dokumenty, o których wspominał podczas poprzedniego przesłuchania. Ponadto wskazał, że od znajomego otrzymał informacje, iż jego odznaki są sprzedawane na platformie (...) przez K. V. posługującą się nickiem (...) oraz O. V. (1) posługującego się nickiem „(...)”.

Kolejno L. O. został przesłuchany, również na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 06 lutego 2019 roku (k. 231-232). Zeznał, iż okazano mu kopię umowy z dnia 15 grudnia 2015 roku zawartą między nim, a O. V. (1), z której wynika, iż pożyczono mu 280.000,00 złotych. Podkreślił, iż do takiej umowy nigdy nie doszło i została ona sfałszowana. W tym dniu podpisywali inne umowy i dokumenty w obecności notariusza.

Podczas następnego przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 21 maja 2019 roku (k. 262-263) świadek L. O. zeznał, iż w dniu 17 kwietnia 2019 roku zadzwonił do niego O. V. (1) z propozycją spotkania, które miało odbyć się w weekend majowy. Ostatecznie do spotkania nie doszło. Ponadto świadek wskazał, iż I. O. sprzedawał swoją kolekcję znaczków, za co O. V. (1) zaproponował mu apartament w (...). I. O. znając historię L. O. nie zgodził się na ofertę. Ostatecznie O. V. (1) udał się do K. gdzie zapłacił 50.000,00 złotych i wybrał 20 sztuk odznak.

Kolejne przesłuchanie L. O. na etapie postępowania przygotowawczego miało miejsce w dniu 17 września 2019 roku (k. 280-281). Zeznał on, że w dniu 15 grudnia 2015 roku podpisywał umowy z K. V., która wówczas oświadczyła, że zapomniała jednej z umów wydrukować i poprosiła L. O. o złożenie podpisu in blanco. Zdaniem świadka złożone przez niego podpisy mogły zostać wykorzystane do sfałszowania umowy pożyczki z dnia 15 grudnia 2015 roku, przedstawionej przez O. V. (1).

Następnie, L. O. został przesłuchany na etapie postępowania sądowego w dniu 05 lipca 2022 roku (k. 602-612). Świadek co do zasady opisał przebieg zdarzeń zgodnie z poprzednimi zeznaniami, podając jedynie dodatkowe szczegóły. Wskazał, że w 2014 roku gdy były prowadzone rozmowy dotyczące apartamentowca, skontaktował się z nim rzekomy architekt, z którym były prowadzone długie rozmowy na temat wyboru barierek, co miało uwiarygodnić całą inwestycję. Podczas wizyty w kancelarii notarialnej w dniu 02 grudnia 2014 roku O. V. (1) był sam i przyniósł ze sobą umowy już podpisane przez K. V.. Ich treść była wcześniej uzgadniana między świadkiem, a K. V.. W styczniu 2015 roku świadek zaczął sprawdzać ceny za metr kwadratowy apartamentów na H.. Uznał, że w podpisanych umowach nie ma podanej wartości apartamentu ani w całości ani za metr kwadratowy, co uznał za niewłaściwe. Wtedy stwierdził, iż nie przekaże całej kolekcji, tylko część odpowiadającą wartości wpisanej w umowach – czyli połowę kolekcji za 300.000,00 złotych. Do jej przekazania doszło w O. i wówczas świadek oświadczył, że muszą pójść do kancelarii i podpisać kolejną umowę na pozostałą wartość kolekcji – co miało miejsce 15 grudnia 2015 roku. Podczas tej czynności obecna już była K. V. jako strona umowy. Nie było żadnego obrotu gotówką. Wtedy także zostały złożone podpisy in blanco przez L. O. pod umową nr (...), której nigdy nie otrzymał. Przed wejściem do kancelarii strony spotkały się w kawiarni nieopodal, ale nie były wtedy składane żadne podpisy „na kolanie”. Zdaniem świadka, O. V. (1) podsłuchał jego rozmowę z I. R. dotyczącą konieczności znalezienia nowego inwestora dla spółki (...). Dlatego O. V. (1) został przyłączony do spółki, ale przez rok nie wpłacił żadnej kwoty na jej działalność.

Właścicielem działki, na której miał powstać apartamentowiec była spółka (...). Zdaniem świadka, K. V. wiedziała, że w tym miejscu nie może powstać żaden apartament, gdyż to spółka, w której byli inni udziałowcy musiałaby wyrazić na to zgodę.

Otrzymane od L. O. odznaki były sprzedawane m.in. na portalu (...). Schemat działania polegał na pokazaniu jednej odznaki na portalu, a potem przesłaniu potencjalnemu klientowi bogatszej oferty, zawierającej odznaki świadka.

Świadek nie otrzymał od K. V. zapłaty z tytułu sprzedaży kolekcji odznak.

Po okazaniu świadkowi oświadczenia z k. 34, zeznał on, iż jest to jego podpis. K. przedstawiła oświadczenie ze względów podatkowych, ale umówili się, iż nie dojdzie do żadnego obrotu gotówki bowiem K. V. miałaby dać L. O. 300.000,00 złotych, które ten po chwili miałby jej oddać.

Następnie okazano świadkowi następujące dokumenty: umowę sprzedaży nr (...) z k. 16-17, dowód wpłaty z k. 18, umowę sprzedaży nr (...) z k. 19-20, dowód wpłaty z k. 21, umowę sprzedaży nr (...) z k. 22-23, dowód wpłaty z k. 24, umowę sprzedaży nr (...) z k. 25-26, dowód wpłaty z k. 27, umowę sprzedaży nr (...) z k. 28-29, dowód wpłaty z k. 30, umowę sprzedaży nr (...) z k. 31-32 oraz dowód wpłaty z k. 33. Świadek po okazaniu wyżej wymienionych dokumentów oświadczył, że są to jego podpisy w przypadku umów z 2014 roku. Zostały on podpisane wcześniej przez K. V. i przywiezione przez O. V. (1). Świadek podpisał je w dobrej wierze, w przekonaniu, że jako prawnik przygotowała je zgodnie z prawem.

Kontynuując zeznania, w odpowiedzi na pytanie obrońcy oskarżonego, świadek podał, że posługuje się adresem mailowy teyvip@op.pl od 30-paru lat. wskazał ponadto, że maile, o których okazanie wnosił obrońca, a których kart nie podano są spreparowane i nigdy do niego nie dotarły. Prawdziwy jest natomiast e-mail z czerwca 2018 roku, w którym O. V. (1) napisał, że rozliczy się do końca wakacji, do końca sierpnia.

Następnie, świadek potwierdził treść ujawnionych mu jego zeznań z postępowania przygotowawczego z dnia 27 czerwca 2018 roku z k. 1-3, wskazując, że na policji zeznał, iż w czasie pierwszej wizyty w kancelarii notarialnej uczestniczyła K. V. co jest nieprawdą, wynikającą z dużych emocji. Następnie świadek doprecyzował, że kolekcja była warta 580.000,00 złotych. Wskazana przez niego w dniu przesłuchania na rozprawie kwota 600.000,00 złotych wynikała zapewne z faktu ustalenia, że pierwsza transakcja w kancelarii notarialnej opiewała na 300.000,00 złotych.

Dalej świadek potwierdził treść ujawnionych mu jego zeznań z postępowania przygotowawczego: z dnia 22 sierpnia 2018 roku z k. 8-8v, z dnia 06 lutego 2019 roku z k. 231-232, z dnia 21 maja 2019 roku z k. 262-263 oraz z dnia 17 września 2019 roku z k. 280-281.

Następnie L. O. został przesłuchany na rozprawie w dniu 05 lutego 2025 roku (k. 1792v-1793v). Wskazał on, że w transakcjach nie było żadnego obrotu gotówki. Oskarżony wraz z żoną przyjęli linię obrony wskazującą na rzekome pożyczki, podpisywanie umowy pod schodami i przekazanie gotówki w kwocie 280.000,00 złotych. L. O. przystał na propozycję O. V. (1) na obniżenie wartości odznak o połowę za obniżenie o połowę wartości metra kwadratowego apartamentu na H., co było argumentowane względami podatkowymi. Następnie świadek zorientował się, że wartość metra kwadratowego takiej nieruchomości zaczyna się od 14.000,00 złotych, więc przy obiecanym metrażu 110 m ( 2) byłaby to gigantyczna kwota. Orientując się, że kwota 300.000,00 złotych ma się nijak do wartości rynkowej apartamentu wyraził do O. V. (1) swoje wątpliwości wskazując, iż zostanie wezwany przez Urząd Skarbowy w sytuacji zaniżenia wartości nieruchomości.

Oskarżony faktycznie udzielił L. O. pożyczki w kwocie 10.000,00 złotych i kwota ta została odliczona od wartości umowy. Dlatego też wartość kolekcji została wyceniona na 580.000,00 złotych.

Apartament na H. został wybudowany i oddany do użytku w 2024 roku, a więc O. V. (1) miał możliwość wywiązania się z umowy. Nie zrobił tego jednak, gdyż grunt na którym znajduje się nieruchomość jest własnością spółki, której prezesem jest K. V., a oskarżony prokurentem.

Zdaniem Sądu zeznania świadka L. O. są konsekwentne, logiczne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym uznanym za wiarygodny w toku całego postępowania. W ocenie Sądu, nie ujawniły się również w toku rozprawy żadne okoliczności podważające wiarygodność zeznań wyżej wymienionego. Podnieść należy, że Sąd nie dopatrzył się również w wypowiedziach świadka chęci fałszywego oskarżenia O. V. (1), albowiem depozycje świadka znajdują potwierdzenie przede wszystkim w załączonej do akt sprawy dokumentacji, w tym umowach sprzedaży odznak, umowach przedwstępnych zobowiązujących do wybudowania lokalu mieszkalnego, jak też w treści opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego, a nadto w zeznaniach świadków. Oczywiście, z uwagi na upływ czasu od zdarzeń i emocje towarzyszące zaistniałym sytuacjom, pewne szczegóły zajść mogły zatrzeć się w pamięci świadka, jednak nie świadczy to o tym, że świadek nie mówił prawdy. W ocenie Sądu, wypowiedzi świadka L. O. należy ocenić jako konsekwentne i niezmienne. Wobec powyższego, zeznania tego świadka odnośnie danych wydarzeń w korelacji z innymi dowodami pozwoliły na ustalenie stanu faktycznego.

1.1.1

zeznania świadka W. O.

k. 195-196

k. 733-734

Sąd dokonując oceny zeznań świadka W. O. uznał je za wiarygodne i co do zasady spójne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym, który uznał za zgodny z prawdą, bowiem nie ma podstaw do ich kwestionowania, w zakresie istotnym dla odpowiedzialności karnej oskarżonego O. V. (1).

Podczas przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 08 grudnia 2018 roku (k. 195-196) świadek W. O. zeznała, że jej mąż – L. O. od kilkudziesięciu lat zbierał odznaki sportowe. Małżeństwo podjęło decyzję o sprzedaży ich części aby zainwestować w coś co można pozostawić dzieciom. Jako pierwszy na ofertę sprzedaży odpowiedział O. V. (1). Latem 2014 roku podczas urlopu w J. spotkali się z O. V. (1), który w zamian za kolekcję znaczków zaproponował apartament na H.. Gdy się tam udali pokazał im apartamenty wybudowane przy ul. (...), ale twierdził, że lokale w tym budynku są już sprzedane, natomiast zamierzał w najbliższym czasie rozpocząć kolejną budowę w pobliżu, na potwierdzenie czego pokazał im działkę. Podczas oględzin obecna była również żona O. V. (1) K. i ich córka. Państwo O. przystali na propozycję otrzymania apartamentu w zamian za kolekcję odznak. W momencie podpisywania umowy przedwstępnej nr (...) z dnia 02 grudnia 2014 roku zobowiązującej do wybudowania lokalu, kolekcja odznak była już w posiadaniu O. V. (1). Podpisy na wskazanej umowie zostały poświadczone przez notariusza w dzielnicy B.. Nie zostały przekazane żadne pieniądze, gdyż zapłatą miały być odznaki sportowe. Za sprzedane K. V. odznaczenia uzyskali 50% rabat na zakup lokalu na H.. W dniu 15 grudnia 2015 roku została podpisana druga umowa przedwstępna zobowiązująca do wybudowania lokalu mieszkalnego, o numerze (...), ze względu na pożyczkę uzyskaną przez L. O. od O. V. (1) w kwocie 10.000,00 złotych. Został zawarty zapis o obniżeniu kwoty za lokal o wskazane 10.000,00 złotych. O. V. (1) w późniejszym czasie często dzwonił do L. O. mówiąc o problemach w rozpoczęciu budowy. W maju 2018 roku małżeństwo O. chciało udać się na H. i obejrzeć postępy na budowie, ale w ostatniej chwili O. V. (1) odwołał spotkanie. Postanowili pojechać samodzielnie na H., gdzie stwierdzili, iż na działce którą oglądali w 2014 roku nic się nie zmieniło. Odznaki sportowe zostały wystawione przez K. V. na sprzedaż na platformie (...).

Następnie W. O. została przesłuchana na etapie postępowania sądowego w dniu 19 stycznia 2023 roku (k. 733-734). Świadek co do zasady opisała przebieg zdarzeń zgodnie z poprzednimi zeznaniami, podając jedynie dodatkowe szczegóły. Powiedziała wówczas, że podczas pierwszego podpisania umowy w 2014 roku nie była obecna K. V.. Pojawiła się ona dopiero przy podpisaniu umowy w 2015 roku. Padły daty, kiedy apartamentowiec ma zostać wybudowany, ale kiedy to wszystko zaczęła się odwlekać, O. V. (1) mówił, że mieszkańcy sąsiedniego budynku protestują, nie pozwalają zacząć budowy, mówił o saperach, chemikaliach i niewybuchach wojennych. K. V. jest prawniczką i ona sporządzała wszelkie dokumenty, zajmowała się prawną stroną przedsięwzięcia. Jednego razu gdy świadek wraz z mężem wybrali się do J., została przekazana część kolekcji O. V. (1).

Kontynuując zeznania, w odpowiedzi na pytania obrońcy oskarżonego, świadek podała, że jej mąż kwitował odbiór pieniędzy w ten sposób, że K. kupowała formalnie tę kolekcję, choć pieniędzy faktycznie na stole nie było. Świadek potwierdziła ponadto, że jej mąż pożyczył od O. V. (1) 10.000,00 złotych.

Następnie, świadek potwierdziła treść odczytanego jej protokołu przesłuchania z dnia 08 grudnia 2018 roku z k. 195-196, prostując, że na pewno przy podpisywaniu umowy w 2014 roku K. V. nie była obecna. Podpisując protokół przesłuchania musiała nie zwrócić uwagi na ten błąd. Dalej – indagowana przez prokuratora – podała, że nie wie czy w kolekcji będącej przedmiotem postępowania była zdublowane egzemplarze. Kontynuując zeznania, w odpowiedzi na pytanie obrońcy oskarżonego, świadek oświadczyła, że nie wie czy O. V. (1) kupował od jej męża odznaki przed zawarciem umów będących przedmiotem postępowania.

Sąd ocenił zeznania świadka W. O. jako wiarygodne w całości i spójne ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

1.1.1

1.1.2

zeznania świadka R. K.

k. 243-245

k. 853

Sąd dokonując oceny zeznań świadka R. K. uznał je za wiarygodne i co do zasady spójne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym, który uznał za zgodny z prawdą, bowiem nie ma podstaw do ich kwestionowania, w zakresie istotnym dla odpowiedzialności karnej oskarżonego O. V. (1).

Podczas przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 13 marca 2019 roku (k. 243-245) świadek R. K. zeznał, że od około 2015 roku kolekcjonuje odznaki sportowe i zna środowisko kolekcjonerów. Słyszał od X. S. o sprawie innego kolekcjonera – L. O., który został oszukany przez O. V. (1). O. V. (1) sprzedawał odznaki na platformie (...) posługując się nickami „(...)” oraz „(...)” i na swojej stronie internetowej. R. K. w 2015 roku zakupił od niego na (...) dwie odznaki klubowe (...) i „(...)”. Po otrzymaniu przesyłki okazało się, że odznaki są w bardzo złym stanie, znacznie różniące się od opisu i zdjęć na aukcji. Po interwencji O. V. (1) wymienił jedną z odznak na właściwą, a za drugą zwrócił pieniądze, tłumacząc iż jest to wina pracownika, który je pakował. W połowie 2017 roku R. K. zaczął korespondować z O. V. (1) w celu zakupu odznak, m.in. (...) klubów, za którą ustalili cenę 6.000,00 złotych. Gdy jednak R. K. zaproponował, iż przyjedzie odebrać je osobiście przywożąc gotówkę, O. V. (1) oświadczył, iż nie ma takiej możliwości. W związku z podejrzeniem, że coś musi być nie tak, świadek zrezygnował zupełnie z zakupu. Po jakimś czasie otrzymał on od O. V. (1) wiadomość czy nadal jest zainteresowany ich kupnem za pół ceny, jednak świadek nie przystał na propozycję. Według świadka, O. V. (1) miał złą opinię w środowisku kolekcjonerskim, chodziły pogłoski, że kogoś oszukał lub usiłował oszukać. Istniało ponadto podejrzenie o wprowadzaniu do obiegu podrobionych odznak.

Następnie R. K. został przesłuchany na etapie postępowania sądowego w dniu 07 lutego 2023 roku (k. 853). Świadek zeznał, że nie zna O. V. (1). Wie natomiast, że próbował on oszukać pana S.. Świadek wspomniał ponadto o swojej styczności z oskarżonym. Świadek potwierdził treść ujawnionych mu jego zeznań z postępowania przygotowawczego z dnia 13 marca 2019 roku z k. 243-245. Oświadczył też, że nie przypomina sobie aby żona oskarżonego – K. V. sprzedawała odznaki sportowe.

Kontynuując zeznania, w odpowiedzi na pytania obrońcy oskarżonego, świadek podał, że nic nie wie na temat umów V. z O. w sprawie wybudowania apartamentu. Nie miał wiedzy na temat umowy sprzedaży odznak sportowych między L. O., a K. V.. Z V. kontaktował się jedynie mailowo i telefonicznie, nie został finansowo poszkodowany przez jego działalność.

Sąd ocenił zeznania świadka R. K. jako wiarygodne w całości. Wprawdzie nie był on bezpośrednim świadkiem zdarzeń będących przedmiotem postępowania, tym samym nie posiadał wiedzy na temat umów łączących L. O. i V., natomiast słyszał, iż doszło do oszustwa. Przybliżył on jednak swoją historię zakupu odznak od O. V. (1) co przedstawiło obraz osoby oskarżonego w środowisku kolekcjonerów.

1.1.1

zeznania świadka X. S.

k. 252-254

k. 729-732v

Sąd dokonując oceny zeznań świadka X. S. uznał je za wiarygodne i co do zasady spójne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym, który uznał za zgodny z prawdą, bowiem nie ma podstaw do ich kwestionowania, w zakresie istotnym dla odpowiedzialności karnej oskarżonego O. V. (1).

Podczas przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 28 lutego 2019 roku (k. 252-254) świadek X. S. zeznał, że zna sprawę między L. O., a O. V. (1), ale bez większych szczegółów. X. S. od wielu lat kupował odznaki od O. V. (1), choć z czasem jego słowność i terminowość uległy pogorszeniu. W czerwcu 2018 roku jednak O. V. (1) zamiast zakupionych odznak przysłał dwie książki oraz nie przekazał innych odznak o wartości około 20.000,00 złotych, za które wcześniej otrzymał zapłatę. Po okazaniu świadkowi wiadomość e-mail, którą rozesłał do innych kolekcjonerów potwierdził, iż jest ona jego autorstwa. W przedmiotowej sprawie złożył zawiadomienie na Komisariacie Policji w Ł., które zostało przekazane do Komisariatu Policji G.. Postępowanie zakończyło się jednak polubownie, bowiem O. V. (1) wiedząc, że będą mu stawiane zarzuty skontaktował się z X. S. i zaproponował przekazanie innych odznak o podobnej wartości, na co wyżej wymieniony przystał z obawy przed późniejszym brakiem możliwości odzyskania odznak czy wpłaconych pieniędzy. Świadek wskazał ponadto, że zna innych kolekcjonerów wobec których O. V. (1) nie wywiązał się z zawartych umów – I. Z. (3) i R. K.. Ponadto, O. V. (1) wytwarzał i sprzedawał odznaki klubów sportowych bez ich uprzedniej zgody.

Następnie X. S. został przesłuchany na etapie postępowania sądowego w dniu 07 lutego 2023 roku (k. 853). Świadek zeznał, że na temat transakcji będącej przedmiotem postępowania ma niewielką wiedzę. Widział wprawdzie przedwojenne odznaki klubów sportowych gdyż oglądał je u L. O. i po jakimś czasie dowiedział się, że zostały one przekazane O. V. (1). Nie znał szczegółów transakcji bowiem nie był jej stroną, ale dowiedział się od L. O., iż otrzymał on bardzo dobrą ofertę, której sam by nie dorównał.

Kontynuując zeznania, w odpowiedzi na pytania oskarżyciela posiłkowego świadek zeznał, że wysłanie do wszystkich kolekcjonerów wiadomości e-mail „uwaga oszust O. V. (1)” miało związek z jego wcześniejszą transakcją z oskarżonym. Pierwotnie ustalili zakup zestawu odznak sportowych klubu (...) i X. S. wpłacił 8.000,00 złotych. Następnie ustalili kupno kolejnych odznak (...) klubów sportowych za kwotę około 24.000,00 złotych. Po otrzymaniu numeru przesyłki związanej z pierwszymi odznakami świadek dokonał przelewu za kolejne ustalone odznaki. W otrzymanej przesyłce zamiast odznak (...) znajdowały się dwie lub trzy książki. O. V. (1) stwierdził, że paczka musiała zostać naruszona, a jej zawartość wykradziona w transporcie. X. S. złożył reklamację na poczcie, ale podczas ważenia okazało się, że waga jest zgodna z wagą wpisaną na paczce z momentu nadania. O. V. (1) po ponownym kontakcie stwierdził, że bierze winę na siebie, gdyż wysłał odznaki zwykłą nieubezpieczoną paczką i w kolejnych dniach wysłał 2,5 lub 3 tysiące złotych. Później X. S. otrzymał informację, że nie otrzyma odznak (...) klubów z uwagi na problemy małżeńskie oskarżonego. W związku z nieotrzymaniem pełnego zwrotu pieniędzy oraz odznak (...) klubów (...) wyznaczył O. V. (1) termin, do którego oczekuje na wpłatę pieniędzy, a w przeciwnym razie zgłosi sprawę na komendę i wystosuje pismo do kolekcjonerów. Sprawa została przez świadka zgłoszona na komendę. W międzyczasie O. V. (1) wykonał przelew na około 5.000,00 złotych, nie podważał ponadto, że jest winien pieniądze i odznaki. Gdy sprawa została przekazana do prokuratury, O. V. (1) skontaktował się z X. S. i zaproponował inne odznaki sportowe za kwotę którą był winien. Ostatecznie O. V. (1) przyjechał do X. S. i przekazał mu odznaki zaspokajające roszczenia finansowe. Podpisano pismo o polubownym załatwieniu sprawy.

Kontynuując zeznania, w odpowiedzi na pytania oskarżonego świadek podał, że nie potrafi wskazać czy dokładnie te egzemplarze odznak pokazanych na zdjęciu zakupił od L. O.. Z przedstawionych mu klaserów zakupił kilka odznak przed sprzedaniem ich O. V. (1) – około 5 sztuk związanych z Ł.. Reszta w późniejszym czasie nie była dostępna, gdyż została sprzedana O. V. (1). Następnie, w odpowiedzi na pytania pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego świadek zeznał, że w dwóch pokazanych mu przez L. O. klaserach były pojedyncze odznaki, każda inna. Niektóre odznaki mogą funkcjonować na rynku w kilku egzemplarzach.

W toku dalszego przesłuchania świadek potwierdził treść ujawnionych mu jego zeznań z postępowania przygotowawczego z dnia 28 lutego 2019 roku z k. 252-254.

Sąd ocenił zeznania świadka X. S. jako wiarygodne w całości. Wprawdzie nie był on bezpośrednim świadkiem zdarzeń będących przedmiotem postępowania, tym samym nie posiadał wiedzy na temat umów łączących L. O. i V., natomiast słyszał, iż doszło do oszustwa. W swoich depozycjach świadek przybliżył swoją historię zakupu odznak od O. V. (1) co przedstawiło obraz osoby oskarżonego w środowisku kolekcjonerów.

1.1.1

zeznania świadka I. Z. (1)

k. 258-259

k. 854-854v

Sąd dokonując oceny zeznań świadka I. Z. (1) uznał je za wiarygodne i co do zasady spójne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym, który uznał za zgodny z prawdą, bowiem nie ma podstaw do ich kwestionowania, w zakresie istotnym dla odpowiedzialności karnej oskarżonego O. V. (1).

Podczas przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 23 marca 2019 roku (k. 258-259) świadek I. Z. (2) zeznał, że w lutym 2019 roku będąc na giełdzie kolekcjonerskiej w I. dowiedział się o zawarciu umowy między L. O., a O. V. (1). W latach 2010-2012 otrzymał propozycję zakupu kolekcji odznak od O. V. (1), za którą zapłacił 15.000,00 złotych w gotówce bez pokwitowania oraz dał część swoich odznak o wartości około 5.000,00 złotych. Otrzymał kolekcję odznak od O. V. (1) lecz po czasie zorientował się, iż są one prawdopodobnie podrobione. Nie zgłaszał tego faktu do organów ściągania. Będąc na giełdach kolekcjonerskich spotkał osoby oszukane przez O. V. (1), ale nie zna ich danych.

Następnie I. Z. (2) został przesłuchany na etapie postępowania sądowego w dniu 07 lutego 2023 roku (k. 854-854v). Świadek zeznał, że zna pana O. z mediów, gdyż był senatorem, rzecznikiem (...) i dyrektorem (...) i (...) w W.. O. V. (1) to kolekcjoner z województwa (...), z G.. Poznali się jeżdżąc na giełdy kolekcjonerskie. Zakupił od niego odznaki klubu (...) wierząc, iż są one oryginalne. Po pewnym czasie kontaktując się z innymi kolekcjonerami nabrał jednak przekonania, iż są one podrobione. Świadek wskazał, że nie składał zawiadomienia do organów ścigania w związku z oszustwem. Podkreślił jednak, że V. się z nim nie rozliczył. W dalszych zeznaniach, w odpowiedzi na pytanie obrońcy oskarżonego świadek podał, że nie żądał zwrotu pieniędzy ani przyjęcia odznak z powrotem.

Następnie, świadek potwierdził treść ujawnionych mu jego zeznań z postępowania przygotowawczego z dnia 23 marca 2019 roku z k. 258-259.

Kontynuując zeznania, w odpowiedzi na pytanie obrońcy oskarżonego świadek oświadczył, że nie ma wiedzy na temat umów zawartych między O., a V. dot. wybudowania apartamentu ani umów sprzedaży odznak. Od O. V. (1) zakupił odznakę G. mocowaną na szpilkę i z nią było wszystko w porządku.

Sąd ocenił zeznania świadka I. Z. (1) jako wiarygodne w całości. Wprawdzie nie był on bezpośrednim świadkiem zdarzeń będących przedmiotem postępowania, tym samym nie posiadał wiedzy na temat umów łączących L. O. i V., jednak w swoich depozycjach przybliżył on swoją historię zakupu odznak od O. V. (1) co przedstawiło obraz osoby oskarżonego w środowisku kolekcjonerów.

1.1.1

zeznania świadka I. O.

k. 267-268

k. 856-857

Sąd dokonując oceny zeznań świadka I. O. uznał je za wiarygodne i co do zasady spójne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym, który uznał za zgodny z prawdą, bowiem nie ma podstaw do ich kwestionowania, w zakresie istotnym dla odpowiedzialności karnej oskarżonego O. V. (1).

Podczas przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 25 czerwca 2019 roku (k. 267-268) świadek I. O. zeznał, że nie jest mu znana sprawa umowy pomiędzy L. O., a O. V. (1). Kiedyś zakupił od O. V. (1) pojedyncze sztuki odznak kolekcjonerskich. Jeśli budziły wątpliwości proponował zwrot gotówki lub inne wybrane znaczki. Miał on dobrą opinię na rynku. Kiedyś O. V. (1) zaproponował mu, czy byłby zainteresowany w kwestiach rozliczeniowych nieruchomością na H., ale świadek potraktował to jako żart, a temat nie był kontynuowany. Nigdy nie został przez niego oszukany.

Następnie I. O. został przesłuchany na etapie postępowania sądowego w dniu 07 lutego 2023 roku (k. 856-857). Świadek zeznał, że zna zarówno L. O., jak i O. V. (1). Gdy podjął decyzję o sprzedaży swojej kolekcji pomyślał o O. V. (1) bowiem miała ona bardzo dużą wartość, a on miał dobrą opinię bowiem dawał gwarancję, że płacił najwięcej, był rzetelny i wypłacalny. V. zdecydował się na zakup części odznak, za które zapłacił mu gotówką wywiązując się ze zobowiązania. Było to w 2019 roku lub na początku pandemii. W innym miejscu przesłuchania podał, że sprzedał 25 odznak za 50.000,00 złotych. Nic mu nie wiadomo aby O. V. (1) nie wywiązywał się z umów z kontrahentami. W swoich dalszych zeznaniach, indagowany przez prokuratora, świadek podał, że V. miał opinię człowieka, który ma pieniądze, płaci dobrą cenę, która wykracza poza wartość rynkową. Kolekcjonerzy sami zabiegali o kontakty. Następnie, w odpowiedzi na pytania oskarżyciela posiłkowego świadek zeznał, że V. zaproponował mu jakieś posiadłości na H., ale temat nie został podjęty, gdyż został potraktowany jako gruby żart. Świadek wiedział ze środowiska kolekcjonerów, że O. V. (1) jest deweloperem. Nie otrzymał on maila od pana S. „uwaga oszust”. Podał, że

Następnie, świadek potwierdził treść ujawnionych mu jego zeznań z postępowania przygotowawczego z dnia 25 czerwca 2019 roku z k. 267-267v.

Kontynuując zeznania, w odpowiedzi na pytanie prokuratora świadek wskazał, że przy propozycji wymiany odznak za apartament na H. nie padło więcej szczegółów, nie wchodził w dyskusję i nie wykazał żadnego zainteresowania. Nie potraktował tego jako rzeczywistej propozycji.

Sąd ocenił zeznania świadka I. O. jako wiarygodne w całości. Wyżej wymieniony nie był bezpośrednim świadkiem zdarzeń będących przedmiotem postępowania, toteż nie posiadał wiedzy na temat umów łączących L. O. i V.. Natomiast w swoich depozycjach przybliżył swoją historię transakcji z O. V. (1), które w jego przypadku przebiegły bez zarzutów. Najistotniejszy natomiast był fakt otrzymania przez świadka propozycji wymiany odznak na apartament na H., co świadczy, że nie tylko pokrzywdzony L. O. otrzymał taką propozycję transakcji.

1.1.1

zeznania świadka K. K. (1)

k. 282-284

k. 853v-854

Sąd dokonując oceny zeznań świadka K. K. (1) uznał je za wiarygodne i co do zasady spójne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym, który uznał za zgodny z prawdą, bowiem nie ma podstaw do ich kwestionowania, w zakresie istotnym dla odpowiedzialności karnej oskarżonego O. V. (1).

Podczas przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 18 września 2019 roku (k. 282-284) świadek K. K. (2) zeznał, że zna L. O. i słyszał, iż został on oszukany przez O. V. (1). Kilkukrotnie sprzedawał lub wymieniał z O. V. (1) odznaki, ale nie ma o nim najlepszej opinii. Gdy sprzedawał mu odznaki czekał najpierw na otrzymanie zapłaty. Nie miał do niego zaufania bowiem znał L. B., który został przez niego oszukany – nie otrzymał zapłaty 30.000,00 złotych. L. B. przekazał O. V. (1) matryce potrzebne do wykonywania odznak, za które ten nie oddał pieniędzy. Na prośbę kolegi świadek dzwonił wtedy do O. V. (1) aby wyjaśnić sytuację lecz ten nie odbierał telefonu pewnie podejrzewając w jakiej sprawie dzwoni. W rozmowach z kolekcjonerami słyszał o różnych przypadkach oszustwa przez O. V. (1). Ostatnio była to osoba związana z klubem (...) lecz po interwencji prawników pieniądze zostały zwrócone.

Następnie K. K. (2) został przesłuchany na etapie postępowania sądowego w dniu 07 lutego 2023 roku (k. 853v-854). Świadek opisał okoliczności jak wcześniej oraz zeznał, że poznał O. V. (1) na giełdzie kolekcjonerskiej. Wiele lat wcześniej na jego prośbę świadek zakupił dla niego odznaki i wysłał. Nie otrzymał jednak przelewu mimo zapewnień, iż został on wykonany. Na tamte czasu 200-300 złotych to była duża kwota lecz ostatecznie nie złożył zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa.

Następnie, świadek potwierdził treść ujawnionych mu jego zeznań z postępowania przygotowawczego z dnia 18 września 2019 roku z k. 282-283. Kontynuując zeznania, w odpowiedzi na pytania obrońcy oskarżonego świadek oświadczył, że zna L. O. od 30 lat. Opowiadał mu on o zdarzeniu związanym z umowami na wybudowanie apartamentu przez V. oraz umowami z K. V. dot. sprzedaży odznak. Dodał, że nie wie czy odznaki L. O. pojawiły się potem na rynku. Wycofał się on z kolekcjonowania odznak gdyż to środowisko przeżarte jest korupcją i oszustwem.

Sąd ocenił zeznania świadka K. K. (1) jako wiarygodne w całości. Wyżej wymieniony nie był bezpośrednim świadkiem zdarzeń będących przedmiotem postępowania, toteż nie posiadał wiedzy na temat umów łączących L. O. i V.. Natomiast w swoich depozycjach przybliżył swoją historię transakcji zakupu odznak od O. V. (1) co przedstawiło obraz osoby oskarżonego w środowisku kolekcjonerów.

1.1.1

umowa przedwstępna zobowiązująca do nabycia lokalu mieszkalnego z dnia 2 grudnia 2014 roku, numer (...)

k. 9-10

Sąd ocenił dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, a ujawnione w toku przewodu sądowego, w tym: umowę przedwstępną zobowiązującą do nabycia lokalu mieszkalnego z dnia 2 grudnia 2014 roku, numer (...) (k. 9-10), oświadczenie (k. 11, 12), akt notarialny repertorium A nr (...) (k. 14), umowę sprzedaży numer (...) z dnia 18 listopada 2014 roku (k. 16-17), dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...) (k. 18), umowę sprzedaży numer (...) z dnia 18 listopada 2014 roku (k. 19-20, k. 350-351), dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...) (k. 21, 360, 883), umowę sprzedaży numer (...) z dnia 25 listopada 2014 roku (k. 22-23, 203-204), dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...) (k. 24), umowę sprzedaży numer (...) z dnia 25 listopada 2014 roku (k. 25-26), dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...) (k. 27), umowę sprzedaży numer (...) z dnia 2 grudnia 2014 roku (k. 28-29), dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...) (k. 30), umowę sprzedaży numer (...) z dnia 2 grudnia 2014 roku (k. 31-32), dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...) (k. 33), oświadczenie (k. 34, k. 884), akt notarialny repertorium A nr (...) (k. 36), oświadczenie (k. 38), akt notarialny repertorium A nr (...) (k. 39), umowę przedwstępną zobowiązującą do nabycia lokalu mieszkalnego z dnia 15 grudnia 2015 roku, numer 1/(...) (k. 40-41, k. 223-223v), akt notarialny repertorium A nr (...) (k. 42), rysunki techniczne budynku (k. 43-53), umowę sprzedaży numer (...) z dnia 15 grudnia 2015 roku (k. 54-55, k. 205-206, k. 374-375), dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...) (k. 56), umowę sprzedaży numer (...) z dnia 15 grudnia 2015 roku (k. 57-58, k. 207-208, k. 352-353), dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...) (k. 59), umowę sprzedaży numer (...) z dnia 15 grudnia 2015 roku (k. 60-61, k. 209-210, k. 354-355), dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...) (k. 62), umowę sprzedaży numer (...) z dnia 15 grudnia 2015 roku (k. 63-64, k. 211-212, k. 356-357), dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...) (k. 65), umowę sprzedaży numer (...) z dnia 15 grudnia 2015 roku (k. 66-67, k. 213-214, k. 358-359), dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...) (k. 68), oświadczenia (k. 69, k. 71, k. 348, k. 885), plan H. (k. 73-74), e-mail (k. 75), dokumentację fotograficzną (k. 101-189v), akt notarialny repertorium (...) nr (...) (k. 72) – jako pełnowartościowy materiał dowodowy. Dowody te nadto korespondują z pozostałym ujawnionym w toku przewodu sądowego materiałem dowodowym, m.in. w postaci zeznań świadków L. O. i W. O..

Natomiast załączoną do akt sprawy, a ujawnioną w toku przewodu sądowego, umowę pożyczki z dnia 15 grudnia 2015 roku (k. 228-229, k. 250), w konfrontacji z wnioskami opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego, Sąd uznał za niewiarygodny dokument.

Sąd ocenił dalsze dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, a ujawnione w toku przewodu sądowego, w tym: wywiad środowiskowy (k. 459, k. 501-508, k. 510-512) i kopię akt sprawy Prokuratury Rejonowej w G. o sygn. PR (...) (k. 762-799, k. 800-850) – jako nienasuwające wątpliwości, co do zgodności z prawdziwym stanem rzeczy, a tym samym stanowiące pełnowartościowy materiał dowodowy, a nadto żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności. Dowody te nadto korespondują z pozostałym ujawnionym w toku przewodu sądowego materiałem dowodowym, m.in. w postaci zeznań świadków.

oświadczenie

k. 11 i k. 12

akt notarialny repertorium (...) nr (...)

k. 14

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 18 listopada 2014 roku

k. 16-17

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 18

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 18 listopada 2014 roku

k. 19-20 i 350-351

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 21, 360 i 883

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 25 listopada 2014 roku

k. 22-23 i 203-204

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 24

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 25 listopada 2014 roku

k. 25-26

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 27

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 2 grudnia 2014 roku

k. 28-29

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 30

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 2 grudnia 2014 roku

k. 31-32

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 33

oświadczenie

k. 34 i k. 884

akt notarialny repertorium A nr (...)

k. 36

oświadczenie

k. 38

akt notarialny repertorium A nr (...)

k. 39

umowa przedwstępna zobowiązująca do nabycia lokalu mieszkalnego z dnia 15 grudnia 2015 roku, numer (...)

k. 40-41

k. 223-223v

akt notarialny repertorium A nr (...)

k. 42

rysunki techniczne budynku

k. 43-53

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 15 grudnia 2015 roku

k. 54-55, 205-206

i k. 374-375

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 56

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 15 grudnia 2015 roku

k. 57-58, 207-208

i k. 352-353

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 59

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 15 grudnia 2015 roku

k. 60-61, 209-210

i k. 354-355

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 62

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 15 grudnia 2015 roku

k. 63-64, 211-212

i k. 356-357

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 65

umowa sprzedaży numer (...) z dnia 15 grudnia 2015 roku

k. 66-67, 213-214

i k. 358-359

dowód wpłaty – pokwitowanie do umowy (...)

k. 68

oświadczenia

k. 69, 71, 348 i 885

plan H.

k. 73-74

e-mail

k. 75

dokumentacja fotograficzna

k. 101-189v

akt notarialny repertorium A nr (...)

k. 72

umowa pożyczki

k. 228-229 i k. 250

wywiad środowiskowy

k. 459, 501-508

i k. 510-512

kopia akt sprawy Prokuratury Rejonowej w G. o sygn. PR (...)

k. 762-799 i k. 800-850

1.1.1

opinia sądowo-psychiatryczna

k. 338-346

k. 567-584

k. 1736-1740

k. 1976v-1977

W ocenie Sądu sporządzone do sprawy:

- opinie sądowo-psychiatryczne (k. 338-346, k. 567-584, k. 1736-1740, k. 1976v-1977)

- ekspertyza pisma ręcznego (k. 1919-1934, k. 1977v-1978)

są wiarygodne i posiadają moc dowodową, zostały zaprezentowane przez osoby posiadające wymagane wiadomości specjalne i w oparciu o tę wiedzę, stosownie do wymogów ustawowych, a więc w sposób fachowy i z zachowaniem reguł sztuki. Są pełne w swej treści, pozbawione wewnętrznych sprzeczności, jasne i przejrzyste.

ekspertyza pisma ręcznego

k. 1919-1934

k. 1977v-1978

1.1.1

informacja o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2014

k. 673

Sąd ocenił zgromadzone w aktach sprawy dokumenty w postaci: informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2014 (k. 673), informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2015 (k. 674), informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2016 (k. 675), informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2017 (k. 676), informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2018 (k. 677), informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2019 (k. 454, k. 678), informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2020 (k. 622, k. 679), informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2021 (k. 623, k. 680), informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2022 (k. 1.537), informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2024 (k. 1.945, k. 1.967), informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2014 (k. 681), informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2015 (k. 682), informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2016 (k. 683), informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2017 (k. 684), informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2018 (k. 685), informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2019 (k. 686), informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2020 (k. 687), informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych za rok podatkowy 2021 (k. 688) – jako nienasuwające wątpliwości, co do zgodności z prawdziwym stanem rzeczy, a tym samym stanowiące pełnowartościowy materiał dowodowy. Zostały sporządzone przez uprawnione do tego podmioty, a nadto żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności.

informacja o dochodach za rok podatkowy 2015

k. 674

informacja o dochodach za rok podatkowy 2016

k. 675

informacja o dochodach za rok podatkowy 2017

k. 676

informacja o dochodach za rok podatkowy 2018

k. 677

informacja o dochodach za rok podatkowy 2019

k. 454 i 678

informacja o dochodach za rok podatkowy 2020

k. 622 i 679

informacja o dochodach za rok podatkowy 2021

k. 623 i 680

informacja o dochodach za rok podatkowy 2022

k. 1.537

informacja o dochodach za rok podatkowy 2024

k. 1.945 i 1.967

informacja o dochodach za rok podatkowy 2014

k. 681

informacja o dochodach za rok podatkowy 2015

k. 682

informacja o dochodach za rok podatkowy 2016

k. 683

informacja o dochodach za rok podatkowy 2017

k. 684

informacja o dochodach za rok podatkowy 2018

k. 685

informacja o dochodach za rok podatkowy 2019

k. 686

informacja o dochodach za rok podatkowy 2020

k. 687

informacja o dochodach za rok podatkowy 2021

k. 688

1.1.1

informacja z Krajowego Rejestru Karnego

karty: 347, 399, 457, 624, 1.571, 1.721, 1.729 i 1.944

Sąd ocenił dokumenty zebrane w aktach sprawy w postaci informacji z Krajowego Rejestru Karnego, jako sporządzone prawidłowo, treść zgodna z oświadczeniem oskarżonego O. V. (1) co do jego uprzedniej niekaralności, nie była kwestionowana przez żadną ze stron.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1

1.1.2

wyjaśnienia O. V. (1)

k. 295-298

k. 379-379v

k. 598-601

Sąd dokonując oceny wyjaśnień oskarżonego O. V. (1) w dużej mierze odmówił im waloru wiarygodności.

O. V. (1) w czasie przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 5 listopada 2019 roku (k. 295-298), nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił, że z L. i W. O. łączyła go znajomość o charakterze koleżeńskim dopóki nie został pomówiony wraz ze swoją żoną K. o oszustwo, co nie jest prawdą. W jego ocenie jest to zemsta za niewybudowanie dla nich apartamentu na H. o znacznej wartości. L. O. rości sobie od niego pieniędzy z dwóch tytułów: umowy o wybudowanie lokalu mieszkalnego na H., a także umowy o sprzedaż odznak w bliżej nieokreślonej kwocie. Był on jedynie stroną umowy o wybudowanie lokalu. Natomiast stroną umowy o sprzedaż odznak była K. V.. Zaprzeczył aby cena za sprzedaż odznak była powiązana w jakikolwiek sposób z ceną wskazaną w umowie o wybudowanie lokalu. Podał, że L. O. zwrócił się do niego z pytaniem czy nie jest zainteresowany zakupem odznak sportowych. Oskarżony wskazał, że on nie jest, lecz jego żona prowadzi działalność antykwaryczną. L. O. skorzystał z tego kontaktu, a rozmowy zostały zakończone umową zakupu. W tym czasie oskarżony miał zamiar przeprowadzić inwestycję budowlaną w H. polegającą na wybudowaniu budynku wielorodzinnego. W dniu 15 grudnia 2015 roku zawarł umowę z O. na wybudowanie mieszkania. W związku z nieuzyskaniem własności gruntu nie wybudował wskazanego budynku. Na poczet umowy o wybudowanie przyjął od państwa O. kwotę 290.00,00 złotych i nie kwestionuje, iż podlega ona zwrotowi. L. O. pomija jednak dług w stosunku do niego bowiem zawarł umowę pożyczki na kwotę 280.000,00 złotych. O. V. (1) nie otrzymał zwrotu pieniędzy, mimo iż zwrot był wymagany do dnia 31 grudnia 2016 roku. Do protokołu załączył wiadomości między nim, a L. O. z dnia 2 i 3 grudnia 2015 roku. O. nie chciał podpisać żadnej umowy pożyczki, jednak ostatecznie doszło do jej podpisania. Oskarżony wskazał, że czuje się zastraszany przez L. O.. Z tego co wie, jego żona zapłaciła za wszystkie odznaki. Umowa pożyczki jest prawdziwa i jest zdziwiony, że ekspertyza wykazała coś innego. Poza kwotą 280.000,00 złotych udzielił O. pożyczki w kwocie 10.000,00 złotych, do dnia przesłuchania nie otrzymał zwrotu pożyczonych pieniędzy.

Następnie, oskarżony O. V. (1) został przesłuchany, również na etapie postępowania przygotowawczego, w dniu 21 lipca 2020 roku (k. 379-379v). Wskazał, że podtrzymuje uprzednio składane wyjaśnienia oraz podał, że umowa pożyczki została zawarta w dniu 15 grudnia 2015 roku w W.przy ul. (...), przed wejściem do Kancelarii Notarialnej (...) i X. V.. Podpisy były składane na klatce schodowej w warunkach nietypowych, w kuckach i pod presją czasu. Biegły grafolog wydając opinię nie dysponował materiałem porównawczym i nie znał warunków składania podpisów.

W czasie przesłuchania na rozprawie w dniu 5 lipca 2022 roku (k. 598-601) oskarżony O. V. (1) oświadczyła, że zrozumiał treść zarzutów i nie przyznaje się do ich popełnienia. Wyjaśnił, że w dniu 15 grudnia 2015 roku zawarł umowę pożyczki z L. O., która została zainicjowana przez L. O.. Poprzedzona została rozmowami telefonicznymi i korespondencją email. L. O. był udziałowcem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...) i zachęcał go do wstąpienia do przedmiotowej spółki. W dniu 02 grudnia 2014 roku otrzymał od państwa O. kwotę 300.000,00 złotych, a w zamian przekazał potwierdzenie wpłaty. Z tych pieniędzy udzielił rok później pożyczki L. O.. Rok później w grudniu 2015 roku nie otrzymał kwoty 290.000,00 złotych, a była to kwota wcześniej wpłaconych pieniędzy w kwocie 300.000,00 złotych, pomniejszona o kwotę pożyczki 10.000,00 złotych, których L. O. nie oddał w terminie. Umowa z grudnia 2015 roku została zawarta ze względu na to, że umowa z 2014 roku wygasła. Zakwestionował zarzut w zakresie wyceny odznak na kwotę 580.000,00 złotych.

Następnie, oskarżony potwierdził treść ujawnionego mu protokołu przesłuchania z dnia 5 listopada 2019 roku, z k. 295-298. Na pytanie o wyjaśnienie różnić między złożonymi właśnie wyjaśnieniami, a odczytanymi z postępowania przygotowawczego - oskarżony wskazał, że podtrzymuje to, co powiedział przed chwilą, że kwota przekazana przez O. to 300.000,00 złotych w dniu 02 grudnia 2014 roku. Dalej, potwierdził treść ujawnionych mu drugich wyjaśnień z postępowania przygotowawczego z dnia 21 lipca 2020 roku, z k. 379-379v.

Natomiast na rozprawie dnia 05 lutego 2025 roku oskarżony O. V. (1) złożył oświadczenie, które stanowi uzupełniające wyjaśnienia (k.: 1791v-1792, tom IX). W swoich uzupełniających wyjaśnieniach oskarżony ponownie przedstawił własną wersję zdarzeń i zakwestionował swoją winę.

Sąd przyjął, że wyżej wymienione wyjaśnienia oskarżonego O. V. (1) nieprzyznającego się do popełnienia zarzucanych mu czynów i twierdzenia, iż umowy sprzedaży odznak oraz wybudowania apartamentu nie miały ze sobą powiązania stanowią przyjętą przez niego linię obrony skonstruowaną na potrzeby niniejszego postępowania mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej.

Również, Sąd odmówił waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim podał, że umowa pożyczki z dnia 15 grudnia 2015 roku jest oryginalnym dokumentem podpisanym przez L. O., gdyż wyżej wymienionemu udzielił pożyczki w kwocie 280.000,00 złotych, zaś przedmiotową umowę pożyczkobiorca w osobie L. O. miał podpisać w niekomfortowych warunkach, albowiem nie znajdują one potwierdzenia w zeznaniach świadka L. O. oraz korespondujących z nimi wnioskach ekspertyzy pisma ręcznego i podpisów, sporządzonej przez biegłego sądowego z zakresu ekspertyzy pisma ręcznego K. T., z której jednoznacznie wynika, że zapisy ręczne w postaci podpisu o treści: (...), znajdujące się na umowie pożyczki zawartej dnia 15.12.2015 roku w W. pomiędzy O. V. (2) – zwanym pożyczkodawcą, a L. O. - zwanym pożyczkobiorcą, w pozycji: dolny margines (k. 250) i w pozycji: „Pożyczkobiorca” (k. 250v) – nie zostały nakreślone przez L. O..

Przy ocenie wyjaśnień oskarżonego Sąd miał też na uwadze zeznania pozostałych świadków, którzy wprawdzie nie byli bezpośrednimi świadkami zdarzeń będących przedmiotem niniejszego postępowania, jednak odnieśli się do oceny osoby oskarżonego jako partnera w transakcjach dotyczących handlu odznakami, które to opinie nie należały w większości do pochlebnych, a to wskazuje tym bardziej na wiarygodność depozycji pokrzywdzonego L. O. odnośnie do transakcji z oskarżonym O. V. (1).

Wobec powyższego, Sąd ocenił wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim nakreślił korzystną dla niego wersję wydarzeń, a którym Sąd odmówił waloru wiarygodności, za przyjętą przez niego linię obrony, obliczoną na uniknięcie odpowiedzialności karnej w niniejszej sprawie.

1.1.1

opinia i sprawozdanie z przeprowadzonych badań porównawczych pisma ręcznego

k. 271-275

Do akt sprawy została załączona opinia z przeprowadzonych badań porównawczych pisma ręcznego sporządzona przez biegłego sądowego O. M. (k.: 271-274, tom II), w oparciu o materiał porównawczy w postaci próbek pisma ręcznego L. O. (k.: 234-235, tom II) i podpisów pod dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy.

Ponadto do protokołu rozprawy z dnia 19 stycznia 2023 roku biegły sądowy O. M. wydał ustną uzupełniającą opinię (k.: 727-728, tom IV).

Postanowieniem z dnia 21 marca 2025 roku Sąd uznał, iż analiza pisemnej opinii wskazuje, że można mieć pewne zastrzeżenia co do metodologii pracy biegłego sądowego, co może podważać poprawność wniosków końcowych wydanej przez niego opinii. W związku z powyższym powołano innego biegłego sądowego z zakresu ekspertyzy pisma ręcznego – K. T. celem wydania nowej opinii.

Dlatego też opinia pisemna, jak i ustna, wydane przez biegłego O. M. okazały się zbędne dla niniejszego postępowania.

opinia ustna biegłego O. M.

k. 727v-728v

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

3.1. ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Punkt I podpunkt 1) i podpunkt 2) sentencji wyroku

O. V. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Punkt I podpunkt 1) wyroku.

Zgodnie z punktem I aktu oskarżenia O. V. (1) został oskarżony o to, że w okresie od sierpnia 2014 roku do 15 grudnia 2015 roku w W., działając w celu osiągnięcia dla siebie korzyści majątkowej, doprowadził L. O. oraz W. O. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kolekcji odznak sportowych o łącznej wartości 580.000,00 złotych, w ten sposób, że w zamian za przekazanie na podstawie szeregu umów zawartych z inną ustaloną osobą, prawa własności do niniejszej kolekcji, zobowiązał się na podstawie umowy z dnia 02 grudnia 2014 roku o numerze (...) do wybudowania na rzecz pokrzywdzonych lokalu mieszkalnego o powierzchni około 100 m ( 2) z tarasem w miejscowości H., poprzez wprowadzenie ich w błąd co do zamiaru wywiązania się z przyjętego przez siebie zobowiązania, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.

Przechodząc do rozważań prawnych odnośnie do czynu z art. 286 § 1 k.k., pod zarzutem popełnienia którego stanął oskarżony O. V. (1), to stosownie do treści art. 286 § 1 k.k., odpowiada za oszustwo ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd (oszustwo czynne) albo wyzyskania błędu tej osoby (oszustwo bierne), przy czym wprowadzenie w błąd oznacza, że sprawca swoimi podstępnymi zabiegami doprowadza inną osobę do mylnego wyobrażenia o rzeczywistym stanie rzeczy. Elementy przedmiotowe oszustwa muszą być objęte świadomością sprawcy, który chcąc uzyskać nienależną korzyść majątkową działa świadomie w określony sposób. Jeżeli jeden z tych elementów nie jest objęty świadomością nie ma oszustwa i jeżeli któregoś z nich sprawca nie chce, lecz tylko się nań godzi, to również nie wypełnia znamion tego przestępstwa. Oszustwo może być zatem przestępstwem popełnionym tylko umyślnie z zamiarem bezpośrednim, kierunkowym, obejmującym cel i sposób działania (Komentarz do Kodeksu karnego pod red. prof. dr hab. Andrzeja Wąska, Wydanie CH Beck Warszawa 2004, nb. 28, 87 i 89 do art. 286, str. 859 i 870, tom II).

Powyższe oznacza, że do popełnienia przez sprawcę oszustwa od strony przedmiotowej wymagane jest: wprowadzenie w błąd lub wyzyskanie błędu innej osoby oraz doprowadzenie tymi sposobami tej innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Tym samym wprowadzenie w błąd musi poprzedzać niekorzystne rozporządzenie mieniem. Istotny jest zatem związek przyczynowy między wprowadzeniem w błąd lub wyzyskaniem błędu, a niekorzystnym rozporządzeniem mieniem. Ponadto wprowadzenie w błąd musi dotyczyć okoliczności istotnych, to jest takich, które mogłyby mieć wpływ na decyzję pokrzywdzonego o rozporządzeniu mieniem, a zwłaszcza okoliczności decydujących o tym, że dokonane przez pokrzywdzonego rozporządzenie mieniem jest dla niego niekorzystne. (Kodeks Karny Część szczególna tom II Komentarz pod redakcją Andrzeja Wąska, Wydawnictwo C.H. Beck 2004, str. 861).

Jak słusznie zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 lipca 2007 r., II KK 327/06 „Określone w art. 286 k.k. przestępstwo oszustwa jest przestępstwem umyślnym, zaliczanym do tzw. celowościowej odmiany przestępstw kierunkowych. Ustawa wymaga, aby zachowanie sprawcy było ukierunkowane na określony cel, którym w przypadku oszustwa jest osiągnięcie korzyści majątkowej. Sprawca podejmując działanie, musi mieć wyobrażenie pożądanej dla niego sytuacji, która stanowić ma rezultat jego zachowania. Powyższe ujęcie znamion strony podmiotowej wyklucza możliwość popełnienia oszustwa z zamiarem ewentualnym, zamiar bezpośredni winien obejmować zarówno cel, jak i sam sposób działania zmierzający do zrealizowania tego celu. Sprawca musi chcieć takiego właśnie sposobu działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i cel ten musi stanowić punkt odniesienia każdego ze znamion przedmiotowych przestępstwa. Przypisując sprawcy popełnienie przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. należy wykazać, że obejmował on swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim (kierunkowym) nie tylko to, że wprowadza w błąd inną osobę (względnie wyzyskuje błąd), ale także i to, że doprowadza ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - i jednocześnie chce wypełnienia tych znamion.”

W ocenie Sądu stwierdzić należy, że przytoczony powyżej materiał dowodowy jest niewątpliwym dowodem stwierdzającym winę oskarżonego O. V. (1) w zakresie czynu, którego popełnienia Sąd uznał go za winnego.

Gdy małżonkowie L. i W. O. podjęli decyzję o sprzedaży kolekcji odznak sportowych, ofertą zainteresował się O. V. (1), który w zamian za ich przekazanie zaproponował prawo własności apartamentu mającego powstać w miejscowości H., o powierzchni ok. 100 m ( 2). W listopadzie 2014 roku, w G., podpisano szereg umów pomiędzy L. O., a Przedsiębiorstwem (...) dot. kolekcji odznak sportowych na łączną kwotę 300.000,00 złotych (umowy o numerach (...), (...), (...)). Do każdej z umów L. O. podpisał dowody wpłaty – pokwitowania na wskazane kwoty, mimo iż do przekazania jakichkolwiek pieniędzy nigdy nie doszło.

W dniu 02 grudnia 2014 roku w Kancelarii (...) X. D. (1), w obecności O. i K. V. oraz W. i L. O., podpisano umowę przedwstępną zobowiązującą O. V. (1) do wybudowania budynku z lokalem mieszkalnym zgodnie z prawem, w miejscowości H., w powiecie (...), na nieruchomości oznaczonej numerem (...)dla której Sąd Rejonowy w Wejherowie prowadzi księgę wieczystą numer (...). Lokal ten miał być położony na trzecim piętrze, o powierzchni około 100 m ( 2) z tarasem. Łączna cena lokalu została ustalona na kwotę 300.000,00 złotych. Zakończenie realizacji zadania inwestycyjnego miało nastąpić do dnia 31 grudnia 2015 roku.

W dniu 15 grudnia 2015 roku w W. pomiędzy L. O. i W. O., a O. V. (1), została zawarta umowa przedwstępna zobowiązująca do wybudowania lokalu mieszkalnego o (...). Dotyczyła ona tego samego lokalu co umowa o numerze (...), z tym, że cena sprzedaży lokalu została wskazana w kwocie 290.000,00 złotych, a termin realizacji miał nastąpić do dnia 30 czerwca 2016 roku. Cena uległa pomniejszeniu o kwotę pożyczki udzielonej L. O. przez O. V. (1), tj. 10.000,00 złotych.

O. V. (1) podpisał również oświadczenia o przyjęciu kwot 300.000,00 złotych oraz 290.000,00 złotych z tytułu zawarcia przedmiotowych umów, jednakże do ich wpłaty nigdy nie doszło, gdyż na poczet niniejszych umów W. i L. O. przekazali mu swoją kolekcję odznak sportowych. Choć w żadnej umowie nie było wprost wskazane, iż nieruchomość ma stanowić zapłatę za kolekcję odznak, to jednak fakt ten wynikał z ustnej umowy między stronami, co wynika z zeznań świadków L. O. i W. O., które Sąd ocenił jako wiarygodne.

W dniu 15 grudnia 2015 roku w W.pomiędzy L. O., a K. V. zawarto umowy sprzedaży o numerach (...) oraz (...) dot. kolekcji odznak sportowych na łączną kwotę 242.100,00 złotych. Do każdej z umów L. O. podpisał dowody wpłaty – pokwitowania na wskazane kwoty, mimo iż do przekazania jakichkolwiek pieniędzy nigdy nie doszło.

Sąd nie traci z pola widzenia faktu, iż umowy o numerach(...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) oraz (...) były podpisywane przez K. V., jednak to O. V. (1) był znanym w środowisku kolekcjonerem i to on prowadził z L. i W. O. negocjacje dotyczące zapłaty za kolekcję odznak nieruchomością w H.. (Według umów i pokwitowań O. mieli otrzymać pieniądze za kolekcję odznak od K. V., którymi następnie mieli zapłać O. V. (1) za lokal mieszkalny w H., co oznacza, że to oskarżony O. V. (1) był osobą zobowiązaną do wywiązania się z warunków zawartej umowy/umów). Ostatecznie do powstania apartamentowca nigdy nie doszło, a kolekcja odznak sportowych mimo wszystko trafiła do O. V. (1), o czym świadczy między innymi fakt, iż elementy kolekcji były oferowane na portalu (...).pl na aukcjach wystawianych z profilu oskarżonego. Oskarżony O. V. (1) nie wywiązał się z zobowiązania przekazania własności lokalu mieszkalnego na rzecz małżeństwa O.. W momencie zawierania umowy z pokrzywdzonymi oskarżony nie był nawet właścicielem działki na H., na której miała zostać przeprowadzona inwestycja. Nie nabył również niniejszej działki w dalszym okresie i nie ma do niej żadnego tytułu prawnego. Poprzez swoje działania niewątpliwie wprowadził L. i W. O. w błąd celem uzyskania korzyści w postaci kolekcji odznak sportowych o wartości 580.000,00 złotych. W realiach niniejszej sprawy, ustalono, że L. i W. O. nie zawarliby umowy na sprzedaż swojej kolekcji odznak sportowych, wiedząc jaki jest faktyczny stan prawny działki oraz możliwości oskarżonego w zakresie wybudowania apartamentowca i wydania im lokalu mieszkalnego.

Biorąc pod uwagę okoliczność, że oskarżony O. V. (1) doprowadził pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 580.000,00 złotych, bo na taką kwotę pokrzywdzeni wycenili kolekcję odznak, którą utracili w wyniku przestępstwa, to mamy tutaj do czynienia z wyczerpaniem znamion czynu zabronionego stypizowanego w treści art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., którego to czynu popełnienia Sąd uznał oskarżonego za winnego, albowiem z treści art. 294 § 1 k.k. wynika, że kto dopuszcza się przestępstwa określonego m. in. w art. 286 § 1 k.k. w stosunku do mienia znacznej wartości podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Mieniem znacznej wartości - zgodnie z art. 115 § 5 k.k. - jest mienie, którego wartość w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza 200.000 złotych.

Po przeprowadzaniu postępowania dowodowego i dokonaniu ustaleń faktycznych Sąd skorygował opis czynu dokonany w akcie oskarżenia, bowiem ustalił, w oparciu o zeznania L. O., który podał, że O. V. (1) przyjechał do niego, aby zobaczyć kolekcję na przełomie sierpnia i września 2014 roku, że do zdarzenia doszło w okresie od bliżej nieustalonego czasu, jednak nie później niż od września 2014 roku.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, przytoczony powyżej materiał dowodowy jest niewątpliwym dowodem stwierdzającym winę oskarżonego O. V. (1) w zakresie poniżej opisanego czynu, którego popełnienia Sąd uznał go winnego, bowiem w świetle tego materiału dowodowego bezspornym jest, że oskarżony O. V. (1) dopuścił się popełnienia czynu polegającego na tym, że w okresie od bliżej nieustalonego czasu, jednak nie później niż od września 2014 roku do 15 grudnia 2015 roku w W., działając w celu osiągnięcia dla siebie korzyści majątkowej, doprowadził L. O. oraz W. O. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kolekcji odznak sportowych o łącznej wartości 580.000,00 złotych, w ten sposób, że w zamian za przekazanie na podstawie szeregu umów zawartych z inną ustaloną osobą, prawa własności do niniejszej kolekcji, zobowiązał się na podstawie umowy z dnia 02 grudnia 2014 roku o numerze (...) do wybudowania na rzecz pokrzywdzonych lokalu mieszkalnego o powierzchni około 100 m ( 2) z tarasem w miejscowości H., poprzez wprowadzenie ich w błąd co do zamiaru wywiązania się z przyjętego przez siebie zobowiązania, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.

Punkt I podpunkt 2) wyroku.

Zgodnie z punktem II aktu oskarżenia O. V. (1) został oskarżony o to, że w dniu 27 grudnia 2018 roku w Komisariacie Policji G. w G., posługując się uprzednio podrobioną umową pożyczki pieniędzy w kwocie 280.000,00 złotych z dnia 15 grudnia 2015 roku, z obawy przed grożącą jemu odpowiedzialnością karną, zeznał nieprawdę na okoliczność zawarcia wyżej wymienionej umowy z L. O., tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art. 233 § 1a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Przechodząc do rozważań prawnych odnośnie do czynu z art. 270 § 1 k.k., pod zarzutem popełnienia którego stanął oskarżony O. V. (1), to wskazać należy, że treść art. 270 § 1 k.k. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że statuuje odpowiedzialność karną za trzy postacie zabronionego zachowania, stanowiącego przestępstwo fałszowania dokumentów, tj.: podrobienie dokumentu w celu użycia go jako autentyczny, przerobienie dokumentu w celu użycia go jako autentyczny oraz użycie dokumentu podrobionego lub przerobionego jako autentycznego. Fałszowanie dokumentu związane jest zatem z ingerencją w jego treść lub formę. Dlatego ważne jest podkreślenie celu, z jakim działa sprawca podrabiając lub przerabiając dokument. Natomiast trzecia postać zachowania wymienionego w art. 270 k.k., tj. „użycie jako autentycznego”, oznacza takie posłużenie się sfałszowanym dokumentem, które sprawia, że realizuje on swoją funkcję przewidzianą w ustawie, stanowiąc dowód stosunku prawnego lub faktów mających znaczenie prawne.

Dobrem prawnym chronionym przez art. 270 § 1 k.k. jest dobro ogólne w postaci wiarygodności dokumentów. Bezpośrednim przedmiotem ochrony art. 270 § 1 k.k. jest interes publiczny, a więc dobro ogółu jakim jest powszechne zaufanie do dokumentów jako oryginalnych, a przez to wiarygodnych, co stanowi warunek niezakłóconego funkcjonowania obrotu prawnego. Bezpośrednim przedmiotem ochrony art. 270 § 1 k.k. jest zaufanie do dokumentu jako formalnego sposobu stwierdzenia istnienia prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mogącej mieć znaczenie prawne, nie zaś samo prawo, czy stosunek prawny, z którym konkretna osoba wiąże swój własny interes, ten ulega naruszeniu lub zagrożeniu, ale w sposób pośredni, nieokreślony wprost znamionami art. 270 § 1 k.k. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt II AKa 197/19).

Przestępstwo określone w art. 233 k.k. może być popełnione m.in. w postaci złożenia fałszywego zeznania (w typie podstawowym – art. 233 § 1 k.k. i w typie uprzywilejowanym – art. 233 § 1a k.k., gdy sprawca składa fałszywe zeznania w obawie przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym). We wszystkich formach popełnienia przestępstwa z art. 233 k.k., (oprócz przestępstwa nieumyślnego z § 4a) warunkiem odpowiedzialności jest zarówno obiektywna nieprawdziwość zeznania, a więc jego niezgodność z rzeczywistością - jak i nieprawdziwość subiektywna, a więc świadomość sprawcy istnienia obiektywnej niezgodności z rzeczywistością. Warunkiem odpowiedzialności za przestępstwo z art. 233 k.k. jest, aby zeznanie, opinia, tłumaczenie czy oświadczenie miało służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy. Kolejnym warunkiem jest złożenie zeznania (opinii, tłumaczenia, oświadczenia) przed organem, który jest uprawniony do ich przyjęcia z uprzedzeniem o odpowiedzialności karnej lub odebraniem przyrzeczenia. W przestępstwie tym nie występuje przedmiot bezpośredniego działania. (R. A. Stefański (red.), Kodeks karny. Komentarz, wyd. 29, 2026).

Według słów O. V. (1), w dniu 15 grudnia 2015 roku wW. miała zostać rzekomo zawarta pomiędzy O. V. (1), jako pożyczkodawcą, i L. O., jako pożyczkobiorcą, umowa pożyczki na kwotę 280.000,00 złotych, z terminem spłaty do dnia 31 grudnia 2016 roku. O. V. (1) składając zeznania w trybie art. 183 k.p.k., na Komisariacie Policji G. w G. w dniu 27 grudnia 2018 roku, będąc uprzedzonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, posłużył się podrobioną umową pożyczki z dnia 15 grudnia 2015 roku, zeznając nieprawdę, iż zawarł taką umowę z L. O.. Świadek L. O. kategorycznie zaprzeczył, aby taka sytuacja miała miejsce. Jedyna pożyczka udzielona mu przez O. V. (1) opiewała na kwotę 10.000,00 złotych i została udzielona na prośbę samego L. O. celem sprawdzenia wiarygodności kontrahenta.

W wiarygodnej ekspertyzie pisma ręcznego i podpisów, biegły sądowy z zakresu ekspertyzy pisma ręcznego K. T. stwierdził, że zapisy ręczne w postaci podpisu o treści: (...), znajdujące się na umowie pożyczki zawartej dnia 15.12.2015 roku w W.pomiędzy O. V. (2) – zwanym pożyczkodawcą, a L. O. - zwanym pożyczkobiorcą, w pozycji: dolny margines (k. 250) i w pozycji: „Pożyczkobiorca” (k. 250v) – nie zostały nakreślone przez L. O..

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, przytoczony powyżej materiał dowodowy jest niewątpliwym dowodem stwierdzającym winę oskarżonego O. V. (1) w zakresie poniżej opisanego czynu, którego popełnienia Sąd uznał go winnego, bowiem w świetle tego materiału dowodowego bezspornym jest, że oskarżony O. V. (1) dopuścił się popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 27 grudnia 2018 roku w Komisariacie Policji G. w G., posługując się uprzednio podrobioną umową pożyczki pieniędzy w kwocie 280.000,00 złotych z dnia 15 grudnia 2015 roku, z obawy przed grożącą odpowiedzialnością karną, zeznał nieprawdę na okoliczność zawarcia wyżej wymienionej umowy z L. O., tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art. 233 § 1a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Natomiast, mając na uwadze wnioski z przeprowadzonych badań sądowo-psychiatrycznych, Sąd uznał, że oskarżony O. V. (1), mimo rozpoznania u niego zaburzenia nastrojów i osobowości, był świadomy swojego zachowania niezgodnego z przepisami prawa. Powyższe oznacza, że wszelkie działania podejmowane przez oskarżonego były świadome.

3.2. ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

3.3. ☐Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

3.4. ☐Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

3.5. ☐Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się

do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

O. V. (1)

I

Punkt I podpunkt 1) i 2) sentencji wyroku

Sąd, w punkcie I podpunkt 1) sentencji wyroku wymierzył oskarżonemu O. V. (1) za czyn zarzucony mu w punkcie I aktu oskarżenia, wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 roku) w zw. z art. 4 § 1 k.k. – przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. – na podstawie wyżej wymienionych przepisów karę w wysokości 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz – przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. – na podstawie art. 33 § 2 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 roku) karę grzywny w wysokości 500 (pięciuset) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 150 (stu pięćdziesięciu) złotych.

Sąd, w punkcie I podpunkt 2) sentencji wyroku wymierzył oskarżonemu O. V. (1) za czyn zarzucony mu w punkcie II aktu oskarżenia, wyczerpujący dyspozycję art. 270 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 roku) w zb. z art. 233 § 1a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. – przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. – na podstawie art. 233 § 1a k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. karę w wysokości 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.

W ocenie Sądu, powyższe kary jednostkowe wymierzone oskarżonemu za poszczególne przestępstwa będą sprawiedliwe, mimo iż w niewielkim stopniu wykorzystują zakres sankcji karnej przewidzianej każdorazowo za przypisane przestępstwa, godzące w mienie, bo oszustwa i skierowane przeciwko wymiarowi sprawiedliwości w połączeniu z przestępstwem godzącym w wiarygodność dokumentów.

Sąd uznał, że oskarżony O. V. (1) każdorazowo swoim działaniem zagroził porządkowi prawnemu w sposób uzasadniający odpowiedzialność karną. Przestępstwo oszustwa jest bowiem niestety powszechnym zjawiskiem w naszym kraju i jest bardzo dotkliwe dla osób nim dotkniętych. Popełnione przez oskarżonego przestępstwo podważa wzajemne zaufanie członków społeczeństwa, a także godzi pośrednio w abstrakcyjne dobry, jakim jest pewność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Nadto, zachowanie oskarżonego może rodzić podobną postawę u innych osób, które widząc łatwo uzyskane w ten sposób środki finansowe, same mogą dopuszczać się identycznych przestępstw. Również, popełnione przez oskarżonego przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów i przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, bo składania fałszywych zeznań przy posłużeniu się sfałszowaną umową zasługuje na potępienie, bo godzi w wymiar sprawiedliwości.

Jednakże, Sąd uznał, że wymierzone oskarżonemu kary jednostkowe są każdorazowo adekwatne do stopnia jego zawinienia, bowiem popełnione przez niego przestępstwa przeciwko mieniu i przeciwko wymiarowi sprawiedliwości w połączeniu z przestępstwem przeciwko wiarygodności dokumentów, mają charakter umyślny, jak też są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynów, który każdorazowo Sąd ocenił jako znaczny. Za takim stanowiskiem przemawia rodzaj i charakter oraz okoliczności podjętych każdorazowo przez oskarżonego działań składających się na przypisane mu przestępstwa.

Natomiast na ocenę stopnia winy oskarżonego O. V. (1) miał także wpływ poziom jego rozwoju intelektualnego, bowiem działał on w stanie pełnej poczytalności, co także wynika z załączonych do akt sprawy opinii sądowo – psychiatrycznych (k. 338-346, k. 567-584, k. 1736-1740 i k. 1976v-1977). Także, na ocenę stopnia winy oskarżonego miał wpływ stopień jego wiedzy, doświadczenie życiowe i zawodowe, zdolności percepcyjne, a w związku z tym rozpoznawalność sytuacji, w której się znalazł w sferze faktów, jak i prawnego ich wartościowania. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że oskarżony w chwili popełnienia każdego z przypisanych mu czynów był w pełni poczytalny, nie działał pod wpływem błędu, dlatego można przypisać mu winę.

Przy wymiarze kar jednostkowych Sąd miał na uwadze także rażące lekceważenie prawa przez oskarżonego, który działał z niskich pobudek powodowany chęcią zysku, w szczególnie zuchwały sposób odnośnie do przestępstwa oszustwa i który składał fałszywe zeznania posługując się uprzednio podrobioną umową, z obawy przed grożącą mu odpowiedzialnością, co świadczy o lekceważeniu wymiaru sprawiedliwości. W niniejszym przypadku elementem obciążającym oskarżonego odnośnie do przestępstwa oszustwa jest konsekwencja w dążeniu do osiągnięcia celu i premedytacja z jaką działał w stosunku do pokrzywdzonych L. O. i W. O., co świadczy o zaangażowaniu oskarżonego w przestępny proceder. Nadto, orzeczona wobec oskarżonego kara jest adekwatna do podjętych licznych zachowań wypełniających znamiona oszustwa i do wartości szkody wyrządzonej tym przestępstwem. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przypisane oskarżonemu przestępstwo zostało popełnione z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej, a zachowania oskarżonego, w tym sporządzone liczne umowy, stanowiły środek do celu, jakim było w konsekwencji dokonanie przestępstwa wyrządzenia szkody majątkowej pokrzywdzonym. Ponadto, orzeczona wobec oskarżonego kara za czyn z punktu I aktu oskarżenia jest adekwatna do wysokości osiągniętej przez wyżej wymienionego nienależnej korzyści majątkowej. Również, orzeczona wobec oskarżonego kara jednostkowa za czyn z punktu II aktu oskarżenia, czyli przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości w połączeniu z przestępstwem przeciwko wiarygodności dokumentów jest adekwatna do podjętych zachowań wypełniających znamiona przypisanego oskarżonemu tego czynu zabronionego.

Sąd uznał, że wymierzone oskarżonemu jednostkowe kary pozbawienia wolności za każde z przypisanych mu przestępstw uwzględniają charakter tych czynów i ich następstwa. Nie bez znaczenia dla wymiaru kary jest również okres czasu w jakim oskarżony podejmował swoje działania, jak też upływ czasu od każdego ze zdarzeń, który jest znaczny, bowiem miały one miejsce w okresie 2014-2015 oraz w roku 2018 roku.

Również, nie bez znaczenia dla wymiaru kar jednostkowych był fakt związany z dotychczasową niekaralnością oskarżonego O. V. (1), co wynika z załączonych do akt sprawy informacji z Krajowego Rejestru Karnego.

Także pozostałe z grupy elementów przedmiotowych, jak też elementy podmiotowe czynu, w tym m.in. umyślność w zamiarze bezpośrednim, działanie w celu osiągniecia korzyści majątkowej odnoście do przestępstwa z punktu I aktu oskarżenia, lekceważący stosunek do wymiaru sprawiedliwości poprzez dokonanie przestępstwa fałszywych zeznań z obawy przed grożącą odpowiedzialnością karą, zadecydowały w tym wypadku o wymiarze orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych. Zatem wymierzone kary jednostkowe pozbawienia wolności stanowią wyraz stanowczej, odpowiedniej reakcji na naganne zachowanie oskarżonego.

W odniesieniu do orzeczonych kar jednostkowych, stanowiących konsekwencję przyjęcia winy oskarżonego, Sąd orzekając je miał na względzie całość dyrektyw sądowego wymiaru kary i okoliczności istotnych dla ich wymiaru w rozumieniu art. 53 k.k.

Biorąc pod uwagę powyższe, przyjąć należy, że jednostkowe kary pozbawienia wolności w wyżej wymienionym rozmiarze wymierzone oskarżonemu za poszczególne czyny są, w ocenie Sądu, karami sprawiedliwymi.

Nadto, w związki z faktem, iż czyn z punktu I aktu oskarżenia stanowił przestępstwo przeciwko mieniu, Sąd, mając na uwadze treść art. 33 § 2 k.k., orzekł wobec oskarżonego O. V. (1) karę grzywny w wysokości 500 (pięciuset) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 150 (stu pięćdziesięciu) złotych, która chociaż jest stosunkowo wysoka, to – zdaniem Sądu – musi taką być dla osiągnięcia celów karze stawianych, a w szczególności przekonania oskarżonego o nieopłacalności przestępstwa. Wobec powyższego Sąd uznał, że orzeczona kara grzywny jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przestępstwa z punktu I aktu oskarżenia, którego dopuścił się oskarżony i stopnia jego zawinienia, premedytacji w dążeniu do osiągnięcia celu i wysokości osiągniętej nienależnej korzyści majątkowej z tego przestępstwa, jak też uwzględnia sytuację finansową oskarżonego i jego możliwości zarobkowe oraz pozostałą zaprezentowaną powyżej argumentację przemawiającą za wymiarem kary.

O. V. (1)

II

Punkt II sentencji wyroku

Sąd w punkcie II sentencji wyroku, przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. - na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 lipca 2015 roku do dnia 23 czerwca 2020 roku) wymierzył oskarżonemu O. V. (1) karę łączną pozbawienia wolności w wysokości 2 (dwóch) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy.

Przy wymiarze kary łącznej Sąd nie badał tych samych przesłanek, które legły u podstaw wymiaru kar jednostkowych za poszczególne czyny przypisane oskarżonemu w niniejszej sprawie, rozważał natomiast czy pomiędzy poszczególnymi czynami istnieje ścisły związek podmiotowy lub przedmiotowy, uwzględnił ilość czynów przypisanych sprawcy, brał również pod uwagę uprzednią niekaralność oskarżonego przed zdarzeniami będącymi przedmiotem niniejszego postępowania. Ponadto, Sąd miał na uwadze, aby orzeczona kara łączna wobec oskarżonego w należyty sposób realizowała wszystkie stawiane jej cele. Decydujące znaczenie przy wymiarze kary łącznej oskarżonemu miał zatem wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary, w znaczeniu prewencji indywidualnej i ogólnej. Popełnienie dwóch lub więcej przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji.

Należy więc podnieść, że oskarżony O. V. (1) został skazany na kary pozbawienia wolności za popełnienie 2 (dwóch) przestępstw. Z uwagi na istniejące różnice podmiotowe i przedmiotowe między poszczególnymi czynami nie można, w ocenie Sądu, stosować zasady absorpcji. Stwierdzić należy, że przestępstwa przypisane oskarżonemu, za które został skazany na kary pozbawienia wolności, były kierowane przeciwko mieniu oraz przeciwko wymiarowi sprawiedliwości w połączeniu z przestępstwem przeciwko wiarygodności dokumentów. Nadto, różnią się one w zakresie okoliczności, miejsca oraz sposobu ich popełnienia. Zauważyć także należy, że oskarżony działał na przestrzeni dłuższego okresu czasu, bo około czterech lat, od nie później niż września 2014 roku do grudnia 2018 roku, co miało też wpływ na wymiar orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności.

Sąd wymierzając oskarżonemu karę łączną pozbawienia wolności miał też na uwadze względy prewencji ogólnej, jak również to aby orzeczona kara łączna pozbawienia wolności realizowała stawiane jej cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Powyżej wskazane okoliczności nie pozwoliły Sądowi na zastosowanie w niniejszej sprawie zasady absorpcji odnośnie do kary pozbawienia wolności. Wobec powyższego, Sąd doszedł do przekonania, że orzeczona wobec oskarżonego O. V. (1) kara łączna pozbawienia wolności w wysokości 2 (dwóch) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy będzie adekwatna do ilości przypisanych mu przestępstw, za których kary pozbawienia wolności podlegają łączeniu oraz wymiaru kar jednostkowych za każde z nich, a nadto wyrobi u oskarżonego szacunek dla norm prawnych oraz przekonanie, iż państwo reaguje na każdy fakt złamania normy sanacyjnej, w czym jest zainteresowane całe społeczeństwo.

O. V. (1)

III

Punkt III sentencji wyroku

Sąd w punkcie III sentencji wyroku, na podstawie art. 46 § 1 k.k., orzekł wobec oskarżonego O. V. (1) obowiązek naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w punkcie 1 (pierwszym) aktu oskarżenia poprzez zwrócenie pokrzywdzonym L. O. i W. O. pieniędzy w kwocie 580.000,00 złotych (słownie: pięćset osiemdziesiąt tysięcy złotych).

Wobec faktu, że oskarżyciel publiczny, jak też oskarżyciele posiłkowi w mowie końcowej złożyli wniosek w trybie art. 46 § 1 k.k. o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem z punktu I aktu oskarżenia przez sprawcę w kwocie 580.000,00 złotych (k. 1978, tom X), to Sąd uwzględniając fakt, iż porządek prawny w poważnym stopniu zależy od właściwej represji i kierując się dyspozycją art. 46 § 1 k.k. zobowiązał oskarżonego O. V. (1) do naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w punkcie I (pierwszym) aktu oskarżenia poprzez zwrócenie pokrzywdzonym L. O. i W. O. pieniędzy w wyżej wymienionej kwocie.

Ustalając wysokość kwoty, którą oskarżony ma uiścić na rzecz pokrzywdzonych, czyli 580.000,00 złotych, Sąd miał na uwadze rozmiar szkody wyrządzonej przestępstwem z punktu I (pierwszego) aktu oskarżenia, bowiem pokrzywdzeni wycenili wartość przekazanych oskarżonemu odznak na tę kwotę, a Sąd uznał, iż jest to rzeczywista wartość kolekcji odznak sportowych abstrahując od kwot wskazanych na zawartych miedzy stronami umowach, które miały zawierać zaniżoną ich wartość.

5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

O. V. (1)

IV

punkt IV sentencji wyroku

Sąd na podstawie art. 44 § 1 i § 2 k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci podrobionej umowy pożyczki z dnia 15 grudnia 2015 roku, przechowywanego w aktach sprawy na karcie 250 i na podstawie art. 195 k.k.w. zrządził jego pozostawienie w aktach sprawy.

7.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

punkt V sentencji wyroku

Sąd na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego O. V. (1) na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty kwotę 15.400,00 złotych (słownie: piętnaście tysięcy czterysta złotych) i koszty postępowania w sprawie w kwocie 11.558,00 złotych (słownie: jedenaście tysięcy pięćset pięćdziesiąt osiem złotych).

Obciążenie oskarżonego kosztami sądowymi na rzecz Skarbu Państwa jest konsekwencją uznania winy oskarżonego i uwzględnia jego sytuację majątkową, co wynika z oświadczenia wyżej wymienionego i informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jak też uwzględnia jego możliwości zarobkowe oraz warunki osobiste i rodzinne. Na koszty postępowania w sprawie składają się koszty związane z uzyskaniem wydanych w sprawie licznych opinii sądowo-psychiatrycznych i z zakresu pisma ręcznego, jak też poniesione wydatki przez Skarb Państwa, koszty uzyskania danych z KRK, ryczałt dla kuratora sądowego za przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, ryczałt za doręczenia oraz koszty związane ze stawiennictwem świadków spoza W.dotyczących zarzucanego oskarżonemu czynu.

6. 1Podpis

SSO Izabela Ledzion