descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VII Ka 383/26

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 5 sierpnia 2026 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym

w składzie:

Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski

Protokolant: pomoc sekretarza Dariusz Morawski

III w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

IV zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

FORMULARZ UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO (UK 2)

Uzasadnienie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

Sygn. akt VII K 383/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydział Karny wydany w dniu 4 marca 2026 r.

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy I. P.

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego H. P.

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Prokurator wyrok zaskarżył:

- w zakresie punktu II i VI sentencji wyroku, uniewinniającego oskarżonego H. P. w punkcie II od popełnienia czynu z art. 288§1 k.k., które skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia w punkcie VI o ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów procesu w zakresie uniewinnienia - na niekorzyść oskarżonego H. P.,

- w zakresie punktów I, III, IV i V sentencji wyroku, tj. w zakresie kar jednostkowych orzeczonych wobec oskarżonego H. P. za czyny opisane odpowiednio w punkcie I, III i IV sentencji wyroku oraz w zakresie punktu V sentencji wyroku co do orzeczonej kary łącznej - na niekorzyść oskarżonego H. P. i zarzucił mu:

1/ błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia z punktu II sentencji wyroku, uniewinniającego oskarżonego H. P. od popełnienia czynu z art. 288 § 1 k.k., mający wpływ na jego treść, a polegający na dowolnym, nie popartym żadnym dowodem ustaleniu, iż oskarżony nie posiadając oryginalnego klucza do drzwi frontowych i garażowych domu położonego przy (...) w K. i próbując siłowo otworzyć te drzwi przy użyciu innych niż oryginalne klucze oraz dodatkowo przy użyciu innych narzędzi, nie przewidywał i nie godził się na to, że swoim zachowaniem może spowodować uszkodzenie zamków (wkładek) w drzwiach, tj. że oskarżony nie działał z zamiarem co najmniej ewentualnym uszkodzenia mienia lecz zgodnie z ustaleniem Sądu działał nieumyślnie, podczas gdy opisane zachowanie oskarżonego wskazuje na odmienny stan rzeczy i wyczerpanie swoim zachowaniem znamion czynu z art. 288 § 1 k.k., działania umyślnego w zamiarze ewentualnym (art. 438 pkt 3 k.p.k.);

2/ obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie innym niż kwalifikacja prawna czynu, tj.

a/ art. 37a§1 k.k., poprzez wymierzenie oskarżonemu H. P. w punkcie I sentencji wyroku kary wolnościowej w postaci kary grzywny przy zastosowaniu tego przepisu, podczas gdy zastosowanie tego przepisu w sytuacji przypisania przestępstw popełnionych w warunkach art. 12 § 1 k.k., o które oskarżony został H. P., jest wykluczone z uwagi na treść art. 57b k.k., a który to przepis art. 57b k.k. Sąd pominął przy wydaniu rozstrzygnięciu, a ponadto niezależnie od tej okoliczności przy uwzględnieniu treści art. 4 § 1 k.k., Sąd I instancji zaniechał wydania rozstrzygnięcia o obligatoryjnym wówczas środku karnym, środku kompensacyjnym lub przepadku (art. 438 pkt 1a k.p.k.);

b/art. 57b k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 października 2023 r., poprzez pominięcie tego przepisu przy podstawie wymiaru kar wymierzonych oskarżonemu H. P. w punktach I i IV sentencji wyroku, odpowiednio za czyn z art. 267 § 3 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zb. z art. 191a § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz za czyn z art. 267 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., w sytuacji gdy kara powinna być orzeczona powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia;

c/ rażącą niewspółmierność kar orzeczonych wobec oskarżonego H. P. w punkcie III i IV sentencji wyroku w odniesieniu do kar jednostkowych - odpowiednio za czyn z art. 193 § 1 k.k. oraz za czyn z art. 267 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. poprzez wymierzenie za oba te czyny kar o charakterze wolnościowym w postaci grzywny, nieadekwatnych do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu, zamiast w każdym przypadku kary pozbawienia wolności, adekwatnych do stopnia winy oraz uwzględniających prawnie chronione interesy pokrzywdzonej I. P., a w konsekwencji w odniesieniu do kary łącznej orzeczonej w punkcie V sentencji wyroku (art. 438 pkt 4 k.p.k.).

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej zaskarżył wyrok w całości - na niekorzyść oskarżonego H. P. i zarzucił mu:

1/ obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, art. 4. k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.c. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, łamiącą zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady prawidłowego rozumowania poprzez uznanie za wiarygodne wyjaśnieifóskarżóiiegó w r i: zakresie w jakim wskazywał, iż nie miał zamiaru uszkodzenia zamka w drzwiach garażowych oraz T. H. (2) w zakresie w jakim wskazywała na motywację oskarżonego w używaniu niepasującego klucza oraz młotka, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności nagrania na pendrive, zeznania pokrzywdzonej oraz świadka C. C. wskazują jednoznacznie, że oskarżony chciał zniszczyć zamek w drzwiach garażowych i robił to złośliwie oraz celem dokuczenia pokrzywdzonej po tym, jak bez jego wiedzy pokrzywdzona wprowadziła się do jej domu, wymieniając zamki w drzwiach oraz wystawiając rzeczy osobiste oskarżonego;

2/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na uznaniu, że celem oskarżonego było wejście do nieruchomości, zaś ułamanie kluczy było następstwem „niefortunnej próby otwarcia drzwi, nie zaś jego celowym działaniem”, i tym samym wobec braku zamiaru bezpośredniego nie sposób przypisać oskarżonemu winy w zniszczeniu mienia w postaci zamka w drzwiach garażowych, podczas gdy Sąd Rejonowy całkowicie pominął, iż dostanie się do wnętrza nieruchomości wymagało od oskarżonego sforsowania zamka w drzwiach, do którego oskarżony nie miał klucza, więc celem oskarżonego było uszkodzenie zamka, by dostać się do domu i oskarżony co najmniej musiał godzić się z tym, iż uszkodzi zamek w drzwiach w czasie, gdy będzie próbował go otworzyć przy użyciu niepasującego klucza i młotka, tym samym przyjąć należy, iż działanie oskarżonego było umyślne.

3/ rażącą niewspółmierność orzeczonych kar jednostkowych oraz kary łącznej, poprzez wymierzenie oskarżonemu kar jednostkowych oraz kary łącznej grzywny, która pozostaje całkowicie nieadekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu, okresu, w którym oskarżony posługiwał się urządzeniami podsłuchowymi, stopnia ingerencji oskarżonego w prywatność i intymność pokrzywdzonej, celu, w którym działał oskarżony, a także skutków czynów.

Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok w części, tj. o do pkt I, III-V oraz VII i zarzucił mu:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, który miał wpływ na treść wyroku, a polegający na całkowitym pominięciu przez sąd okoliczności związanych ze stosowaniem przez pokrzywdzoną przemocy psychicznej wobec małoletnich dzieci stron, przejawiającej się w krzyczeniu na córki i używaniu słów wulgarnych, co znalazło odzwierciedlenie w znajdujących się w aktach nagraniach, a co świadczy o powodach podjęcia przez oskarżonego decyzji o umieszczeniu w domu urządzeń rejestrujących;

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, który miał wpływ na treść wyroku, a polegający na przyjęciu, że oskarżony miał zamiar popełnienia czynu z pkt. I i uzyskania informacji do których nie był uprawniony, podczas gdy o braku takowego zamiaru świadczy fakt nieujawnienia nigdy i nikomu przedmiotowych nagrań, nie wykorzystywania ich i nie udostępniania osobom trzecim, podobnie celem oskarżonego nie było też uzyskanie nieuprawnionego dostępu do informacji dla niego nieprzeznaczonych w postaci danych do logowania na portale społecznościowe, komunikatory i do bankowości elektronicznej;

3. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej i pobieżnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego H. P., poprzez uznanie jego relacji za niewiarygodną w zakresie, w jakim zanegował bezprawność wtargnięcia do nieruchomości w kwietniu 2023 r. w sytuacji, gdy sąd I instancji w całości pomija fakt uprzedniego, bezprawnego wtargnięcia i wyrzucenia oskarżonego z domu przez pokrzywdzoną, zatrzymania jego przedmiotów osobistych i wymiany zamków, co wobec braku reakcji ze strony wezwanej przez oskarżonego Policji powodowało u H. P. przekonanie o bezkarności i legalności takiego działania, przy czym wymieniony nie kwestionował nigdy samego zdarzenia, sam poprosił kolegę żeby wszystko nagrywał z uwagi na obawę posądzenia go o kradzież przez I. P.;

4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, który miał wpływ na treść wyroku, a polegający na przyjęciu, że H. P. miał zamiar dokonania czynu z pkt. III i naruszenia miru domowego, podczas gdy wymieniony jak wynika z jego relacji był przekonany o przysługującym mu uprawnieniu do zamieszkiwania w nieruchomości i w konsekwencji wejścia do niej, konsultował to z ówczesnym pełnomocnikiem, do domu dostał się za pomocą klucza i nie pokonywał żadnych zabezpieczeń, a nadto nagrywał zdarzenie w obecności poproszonych przez siebie świadków, co świadczy jednoznacznie o braku zamiaru bezprawnego działania i woli popełnienia przestępstwa, w tym również wyrażenia ewentualnej zgody na jego popełnienie (zamiar ewentualny);

5. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, który miał wpływ na treść wyroku, a polegający na przyjęciu, że zachowanie oskarżonego polegające na wejściu do domu przy ul. (...) w K. w dniu 20.04.2023 r. charakteryzowało się wysoką społeczną szkodliwością czynu podczas gdy sąd nie wziął w ogóle pod uwagę okoliczności związanych z silnym konfliktem między stronami i zachowaniem pokrzywdzonej polegającym na bezprawnej eksmisji oskarżonego, wyrzuceniu go z domu i wymianie zamków w drzwiach, motywacją H. P., który chciał wyłącznie odzyskać niezbędne mu przedmioty, nagrał całą sytuację w celach dowodowych i nie ukrywał tej okoliczności, co świadczy o braku jakiejkolwiek złej woli po jego stronie, oskarżony nie wyrządził przy tym żadnej szkody, zaś z ówczesnych okoliczności sprawy wynika, że był przekonany o przysługującym mu uprawnieniu do korzystania z domu i możliwości wejścia do niego, co w konsekwencji daje podstawy do ustalenia, że społeczna szkodliwość czynu była znikoma;

ewentualnie w zakresie zarzutu z pkt III wyroku:

6. obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 193 § 1 kk polegającą na jego zastosowaniu i uznaniu oskarżonego winnym popełnienia czynu z pkt. III, podczas gdy H. P. do chwili rozwiązania małżeństwa stron był uprawniony do korzystania i mieszkania w domu na podstawie art. 281 kro, na czas rozwodu nie było ustanowione żadne zabezpieczenie w zakresie korzystania z mieszkania, zaś co do oskarżonego nie zostało wydane żadne orzeczenie o jego eksmisji, czy nakazie opuszczenia wspólnie zajmowanego lokalu, wobec czego jego wejście do domu w dniu 20.04.2023 r. nie nosi cech bezprawności i nie wypełnia znamion czynu zabronionego z art. 193 § 1 kk;

7. obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 193 § 1 kk polegającą na jego zastosowaniu i uznaniu oskarżonego winnym popełnienia czynu z pkt. III, podczas gdy H. P. w dniu 20.04.2023 r. realizował wyłącznie uprawnienie w zakresie dozwolonej samopomocy, a polegające na odebraniu należących do niego przedmiotów znajdujących się w domu po bezprawnym pozbawieniu go posiadania przez I. P. w dniu 13.02.2023 r., wobec czego jego wejście do domu w dniu 20.04.2023 r. nie nosi cech bezprawności i nie wypełnia znamion czynu zabronionego z art. 193 § 1 kk;

8. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, który miał wpływ na treść wyroku, a polegający na przyjęciu, że oskarżony dokonał złamania elektronicznych zabezpieczeń, omijał je i wchodził w posiadanie informacji dla niego nieprzeznaczonych do czego wykorzystał wcześniej utrwalone nagrania i zdjęcia, na których zarejestrował wpisywane przez pokrzywdzoną dane, podczas gdy ze znajdujących się w aktach nagrań nie ma możliwości odczytania wpisywanego przez pokrzywdzoną hasła, a nadto brak jest danych (nr IP i nr portów urządzeń) i dowodów na to, że oskarżony logował się na pocztę, portale i do bakowości elektronicznej pokrzywdzonej, nie potwierdziła tego żadna z opinii biegłego, który tymczasem jednoznacznie wskazał, że nie ujawniono programów i plików do przełamywania zabezpieczeń telefonów komórkowych i haseł do usług internetowych, co jest w pełni zgodne z wyjaśnieniami oskarżonego, których wiarygodności sąd I instancji nie kwestionował, a który jednoznacznie wskazał, że hasła były zapisane w niezabezpieczonym komputerze I. P. z którego swobodnie korzystali wszyscy domownicy, a oskarżony nie używał żadnych programów do przełamywania haseł, nigdy czegoś takiego nie posiadał i nie wchodził na konto bankowe byłej żony;

ewentualnie w zakresie zarzutu z pkt IV wyroku:

9. obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 267 § 1 kk polegającą na jego błędnej wykładni oraz zastosowaniu i uznaniu oskarżonego winnym popełnienia czynu z pkt. IV wyroku, podczas gdy samo posiadanie, a nawet bezprawne posługiwanie się danymi do logowania w postaci loginu i hasła umożliwiającymi dostęp do informacji nie stanowi przestępstwa z art. 267 § 1 kk, albowiem przepis ten penalizuje zachowanie polegające na przełamywaniu elektronicznych, magnetycznych lub innych szczególnych zabezpieczeń, co w konsekwencji powoduje, że zachowanie oskarżonego nie wyczerpuje znamion w/w czynu zabronionego.

☒ zasadne zarzuty prokuratora

☒ częściowo zasadne zarzuty pełnomocnika

☒ niezasadne zarzuty obrońcy

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na podzielnie.

Na uwzględnienie generalnie zasługiwały apelacje prokuratora i pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, przy czym z uwagi na praktyczna tożsamość zarzutów możliwe jest jednoczesne się do nich ustosunkowanie.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w środku odwoławczym obrońcy, to przede wszystkim zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody w zakresie przypisanych H. P. czynów w pkt i, III i IV sentencji Sąd meriti co do zasady poddał trafnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia winy i kwalifikacji prawnej przypisanych oskarżonemu czynów. Stąd też odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów należy stwierdzić, że są one chybione. Zauważyć trzeba, że podnosząc tego rodzaju zarzuty skarżący faktycznie polemizuje z ustaleniami Sądu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody rozstrzygnięcia o winie H. P., a Sąd Okręgowy podziela przedstawioną tam argumentację . Apelacja w istocie nie wskazuje na takie okoliczności, które wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i należy jedynie zaakcentować te elementy, które przemawiają za odmową podzielania stanowiska skarżącej.

W zakresie zarzutów obrońcy oskarżonego stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg zdarzeń oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie rewizyjnym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia. (II KR 114/74 OSNKW 1975/2/28). Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd Rejonowy trafne ustalenia oparł na dowodach, które przeprowadzone zostały na rozprawie głównej i ocenił je w sposób uwzględniający wszystkie okoliczności zdarzeń a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym a ocena ta zasługuje na podzielenie.

Wskazać przy tym należy, że skarżący w swojej apelacji faktycznie nie kwestionuje podejmowanych przez H. P. zachowań ale przedstawia argumentacją, która w jego ocenie miałaby świadczyć, że oskarżany nie wyczerpał znamion zarzucanych mu czynów.

Wskazać zatem należy, że Sąd Rejonowy zasadnie stwierdził, iż choć oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, negując tym samym karnoprawną ocenę swojego zachowania, to w trakcie składania wyjaśnień nie kwestionował on podejmowania takich czynności jak założenie urządzeń podsłuchowych w domu i samochodzie żony, nagrywanie pokrzywdzonej, próby wejścia do domu w dniu 13 lutego 2023 r. jak i samego wtargnięcia do nieruchomości w kwietniu 2023 r. Jak wynika z argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oskarżony H. P. wprost potwierdził, że podjął decyzję o założeniu urządzeń podsłuchowych w miejscu zamieszkania, w samochodzie żony oraz dokonywał systematycznego jej nagrywania, przy czym przyjęta przez niego linia obrony opierała się nie na zaprzeczaniu faktom, lecz na próbie ich usprawiedliwienia szczególną motywacją, jaką była chęć zgromadzenia dowodów na niewierność małżonki. H. P. nie kwestionował również okoliczności zdarzenia z dnia 13 lutego 2023 r., kiedy to podjął próbę wejścia do domu po uprzedniej wymianie zamków przez żonę i przy użyciu „poprzedniego” klucza oraz narzędzi usiłował otworzyć drzwi wejściowe do domu oraz garażu. Wreszcie na uwadze należy mieć i to, że oskarżony nie kwestionował także okoliczności zdarzenia z kwietnia 2023 roku, przyznając fakt wejścia do nieruchomości pod nieobecność żony i wykorzystanie w tym celu klucza, który jego córka przypadkowo pozostawiła w samochodzie. Oskarżony wprost potwierdził sam fakt wejścia do nieruchomości, jak i zabrania z domu części rzeczy, w tym narzędzi oraz opon samochodowych.

Nie budzi zastrzeżeń ocena zeznań pokrzywdzonej I. P., która w pełni wiarygodnie opisała okoliczności jej bezprawnego nagrywania przez męża oraz wtargnięcia oskarżonego do nieruchomości w kwietniu 2023 r.; relacja ta znajduje potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, w tym w dowodach z nagrań, plikach ujawnionych na laptopie stron oraz w wyjaśnieniach samego oskarżonego.

Sąd I instancji w pełni prawidłowo walorem wiarygodności obdarzył: zeznania świadków T. F. i W. B., tj. kolegów oskarżonego, którzy towarzyszyli mu podczas wejścia do domu w kwietniu 2023 r., nagraniu z telefonu W. B., obrazującego przebieg zdarzenia z kwietnia 2023 r., zeznania świadka W. X., który potwierdził, że na prośbę pokrzywdzonej pomógł jej odblokować laptopa i to on odnalazł na dysku ukryte nagrania oraz zdjęcia; ten ostatni potwierdził, iż komputer był wspólnie używany przez strony, zeznania świadka C. C. – przyjaciółki pokrzywdzonej, która podała, że na prośbę I. P. była obecna w domu 13 lutego 2023 r. podczas wymiany zamków w domu gdy przebywała wewnątrz budynku, oskarżony wrócił na posesję i próbował siłą dostać się do środka nieruchomości, co doprowadziło do uszkodzenia zamków w drzwiach do domu oraz do garażu, zeznania świadka T. H. (1) – siostry oskarżonego, która potwierdziła, że w lutym 2023 r. na prośbę brata przyjechała do jego domu i osobiście widziała wystawione w kartonach rzeczy osobiste oskarżonego oraz fakt wymiany zamków przez pokrzywdzoną a także i to, że oskarżony mówił jej o nagrywaniu żony, co uzasadniał swoimi obawami dotyczącymi jej niewierności i zeznania G. S., który potwierdził, że chciał odebrać od oskarżonego łódź znajdującą się na terenie nieruchomości stron, jednak kontakt z pokrzywdzoną w tej sprawie był znacznie utrudniony, co w istocie Relacja G. potwierdzało istniejące między nimi spory o charakterze finansowym i majątkowym.

W zakresie zachowań z pkt I i IV aktu oskarżenia Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny wniosków płynących z opinii biegłego z zakresu informatyki śledczej, który dokonał odtworzenia plików cyfrowych zgromadzonych na laptopie, na nośnikach pamięci; zabezpieczone nagrania niezbicie dowodzą, że oskarżony rejestrował pokrzywdzoną nie tylko podczas codziennych czynności domowych, ale również w sytuacjach intymnych – utrwalając jej nagi wizerunek oraz czynności seksualne a także rejestrował rozmowy żony z osobami najbliższymi oraz poufną komunikację z jej pełnomocnikiem oraz nagrywał momenty logowania się pokrzywdzonej do bankowości elektronicznej, poczty oraz portali społecznościowych.

Trafnie zatem Sąd I instancji uznał i przyjął, że zgromadzony materiał cyfrowy bezsprzecznie potwierdza, że działania oskarżonego były bezprawne i stanowiły drastyczne naruszenie prywatności pokrzywdzonej i służyły pozyskaniu informacji, do których oskarżony nie był uprawniony. Podzielić zatem należało (wbrew argumentacji apelującego) stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że „skala i charakter zabezpieczonych materiałów przeczą wersji oskarżonego o rzekomo ograniczonym celu jego działań – zbieranie dowodów na niewierność żony. Rejestrowanie prywatnych rozmów, kontaktów z osobami trzecimi, utrwalanie nagiego wizerunku pokrzywdzonej, monitorowanie jej aktywności w sieci świadczy o tym, że oskarżony chciał uzyskać wgląd w całą sferę prywatną pokrzywdzonej. Tak rażące naruszenie prywatności i intymności drugiej osoby nie można usprawiedliwić chęcią ochrony własnych interesów procesowych” – k. 648.

W konsekwencji słusznie Sąd Rejonowy uznał wyjaśnienia oskarżonego za niewiarygodne w zakresie, w jakim wskazywał on, że jego działania polegające na nagrywaniu żony nie były bezprawne z uwagi na brak udostępniania materiałów osobom trzecim oraz chęć gromadzenia dowodów zdrady. W ślad za Sądem I instancji podkreślenia wymaga to, że analiza zabezpieczonych nagrań wskazuje, że oskarżony rejestrował nie tylko codzienne czynności wykonywane przez żonę, ale także jej rozmowy z pełnomocnikiem, jej nagi wizerunek oraz czynności o charakterze seksualnych i w tych okolicznościach nie sposób przyjąć, aby działanie oskarżonego mieściło się w granicach prawa czy społecznej akceptacji, stanowiąc rażące naruszenie prywatności i intymności pokrzywdzonej, przy czym poprzez systematyczne rejestrowanie obrazu i dźwięku oskarżony uzyskał nieuprawniony dostęp do portali społecznościowych, poczty elektronicznej oraz bankowości internetowej pokrzywdzonej i tym samym H. P. w sposób celowy i bezprawny dążył do uzyskania informacji, do których nie był uprawniony.

Brak było podstaw do podzielenia stanowisku skarżącego co do rzekomego prawnego wejścia H. P. do domu w kwietniu 2023 r. Nie budzi wątpliwości to, że nieruchomość w tym czasie należała (i należy) do I. P. a oskarżony miał pełną świadomość, że dom stanowił wówczas wyłączne centrum życiowe pokrzywdzonej. Zatem „chęć odzyskania narzędzi czy opon nie stanowi okoliczności wyłączającej bezprawność wejścia do domu bez zgody jego dysponenta. Oskarżony powinien zdawać sobie sprawę, że spory majątkowe winny być rozstrzygane na drodze cywilnoprawnej, a nie poprzez podejmowanie bezprawnych działań faktycznych pod nieobecność domownika i właściciela nieruchomości. Oskarżony winien był oczekiwać na stosowne rozstrzygnięcie sądu cywilnego w tym przedmiocie, nie zaś dopuszczać się czynów naruszających mir domowy pokrzywdzonej”- k. 649 odw. Powyższego w żaden sposób nie może podważyć argumentacja skarżącego jak na k. 688-689 odwołująca się do istniejącego wówczas małżeństwa stron i uprawnień H. P. jako małżonka wynikających z kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Poza wspomnianą już okolicznością, że to I. P. była właścicielką nieruchomości a zatem i budynku mieszkalnego , podkreślić, że w dniu 3 listopada 2022 r. ustanowiona została pomiędzy stronami rozdzielność majątkowa i to z dniem 11 kwietnia 2022 r. – k. 21-23, a zatem w roku 2023 H. P. do budynku mógł wejść jedynie za zgodą I. P. a brak takiej zgody wynika chociażby z okoliczności związanych z zachowaniem H. P. z dnia 13 lutego 2023 r.; w tym czasie oskarżony nie zamieszkiwał już w przedmiotowej nieruchomości, która stanowiła wyłączne centrum życiowe I. P. i miał pełną świadomość, że pokrzywdzona nie wyraża zgody na jego pobyt w domu; fakt, że strony pozostawały w sporze majątkowym, nie dawał oskarżonemu prawa do samowolnego wchodzenia do domu pod nieobecność domownika a oskarżony winien realizować swoje roszczenia majątkowe na drodze cywilnoprawnej, a nie poprzez bezprawne wtargnięcie.

Jednocześnie wobec ustalonego stanu faktycznego nie sposób było uwzględnić wniosku obrońcy oskarżonego w zakresie uznania, że zachowanie z kwietnia 2023 r. cechowało się znikomym stopniem społecznej szkodliwości; wprawdzie oskarżony udokumentował swoje wejście do budynku i zabrał jedynie swoje rzeczy, to jednocześnie wszedł tam wbrew wyraźnej woli nieobecnej wówczas w domu I. P. i z wykorzystaniem zagubionego klucza.

Wskazać również należy, że wyczerpanie dyspozycji przepisów wskazanych w pkt I i IV aktu oskarżenia nie budzi wątpliwości i zostało oskarżonemu udowodnione.

W istocie w apelacji brak jest zarzutów kwestionujących sprawstwo H. P. co do rozstrzygnięcia zasady skazania jak w pkt I sentencji wyroku - porównaj k. 687 odw.

Nie sposób było także podzielić zarzutów co do rzekomego braku wyczerpania znamion czynu z pkt IV sentencji wyroku. Sąd Okręgowy jedynie sprecyzował, że H. P. „ominął” (a nie przełamał) zabezpieczenia elektroniczne i w tym zakresie zaaprobował stanowisko doktryny wyrażone w komentarzu (w LEX) W. Wróbla pod red. A. Zolla do Kodeksu Karnego, gdzie w tezach 20 i 21 wskazano co następuje:

„Ominięcie zabezpieczenia może przybierać rozmaite postaci: wprowadzenia w błąd człowieka (np. przez podanie się za osobę uprawnioną w celu wyłudzenia hasła), wprowadzenie w błąd systemu (np. przez fałszowanie adresu IP) oraz wykorzystywanie luk w systemach operacyjnych (na ten temat wyczerpująco F. Radoniewicz, Odpowiedzialność karna za hacking..., s. 293 i n.; F. Radoniewicz, Odpowiedzialność karna za przestępstwo...; P. Bogacki, „Hacking”..., s. 925). Ominięcie zabezpieczeń w przypadku zabezpieczeń informatycznych może polegać np. na skorzystaniu z błędów (bugów) w programie komputerowym, czyli błędów w jego kodzie źródłowym bądź błędów wynikłych na etapie kompilacji, skutkujących nieprawidłowym jego działaniem, umożliwiających napastnikowi ominięcie zabezpieczeń bez konieczności ich pokonywania i dostęp do informacji znajdujących się w programie bez posiadania stosownych uprawnień.

Ominięcie zabezpieczenia może również polegać na wykorzystaniu luki backdoor, czyli luki celowo stworzonej do późniejszego skorzystania z niej w celu dostępu do programu z ominięciem zabezpieczeń; Za nietrafną należy uznać tezę Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, który w wyroku z 14.10.2008 r., II AKa 120/08, LEX nr 508308, stwierdził: „Nie stanowi przestępstwa z art. 267 § 1 k.k. bezprawne posługiwanie hasłami lub kodami umożliwiającymi dostęp do informacji. Nie do zaaprobowania pozostaje stanowisko jakoby nielegalne, tj. bez zgody posiadacza, czy też nawet przy użyciu podstępu, uzyskanie kodów i haseł dostępu do konta bankowego tożsame było pojęciu przełamania”. Wyłudzenie hasła w celu jego wykorzystania do uzyskania dostępu do zabezpieczonych danych stanowi ominięcie zabezpieczenia, a zatem realizuje znamiona opisane w art. 267. Uzyskanie dostępu do informacji należy bowiem traktować w sposób analogiczny do przełamania zabezpieczenia, o którym mowa w przypadku kradzieży z włamaniem (art. 279).

Każde uzyskanie dostępu do informacji z wykorzystaniem bezprawnie uzyskanego „klucza” dostępu do informacji (hasła, klucza szyfru, klucza do sejfu, w którym złożono dokumenty) będzie stanowić realizację znamion art. 267 § 1. Za przyjęciem powyższej interpretacji przemawiają te same względy, które nakazują traktować posłużenie się kradzionym kluczem jako włamanie. W tej perspektywie nie zachodzą bowiem żadne istotne różnice między kradzieżą mienia a kradzieżą informacji”.

Prawidłowo zatem Sąd Rejonowy ustalił i przyjął, że oskarżany w tym zakresie wykorzystał wcześniej utrwalone nagrania i zdjęcia, na których zarejestrował wpisywane przez pokrzywdzoną dane do tych portali, loginy a następnie poprzez odzyskiwanie haseł dokonał ominięcia elektronicznego zabezpieczenia i wszedł w posiadanie informacji dla niego nieprzeznaczonych, w tym prywatnej korespondencji i danych finansowych.

Co do apelacji oskarżycieli w zakresie rozstrzygnięcia z pkt II sentencji, to w pełni zgodzić się należało z postulatem o uchylenie wyroku w tym punkcie i o przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania.

Podzielić należało stanowisko skarżących co do tego, że Sąd I instancji odnośnie do zachowania zarzucanego H. P. w pkt II aktu oskarżenia poczynił błędne ustalenia faktyczne, które skutkowały uniewinnieniem oskarżonego H. P. od popełnienia czynu z art. 288 § 1 k.k. Sąd Rejonowy przyjął, iż oskarżony działał w tym zakresie nieumyślnie, zaś uszkodzenie zamków będące następstwem ułamania kluczy, było wynikiem niefortunnej próby otwarcia przez niego drzwi, nie zaś celowym działaniem oskarżonego; zatem uszkodzenie zamków wynikało z determinacji H. P. podyktowanej chęcią dostania się do nieruchomości, nie zaś chęcią wyrządzenia szkody w mieniu.

Tymczasem zauważyć należy, że oskarżony H. P. posiadał wiedzę i świadomość tego, iż w dniu 13 lutego 2023 r. właścicielka domu przy ul. (...) w K. I. P. zmieniła zamki w drzwiach frontowych prowadzących do części mieszkalnej oraz w drzwiach garażowych; przecież właśnie ta okoliczność była powodem zainicjowanej przez niego samego interwencji Policji. Co więcej, po zakończeniu interwencji oskarżony mając pełną wiedzę i świadomość tego, iż nie posiada oryginalnych kluczy do nowych zamków jeszcze tego samego dnia rozpoczął siłowe otwieranie drzwi frontowych i garażowych, w celu dostania się do wnętrza domu, używając do tego celu innych niż oryginalne klucze oraz innych narzędzi. Pomimo tego, iż zamki stawiały opór, oskarżony kontynuował swoje czynności aż do złamania kluczy w zamkach, powodując uszkodzenia wkładek.

Tym samym i wbrew ustaleniom Sądu I instancji towarzyszący oskarżonemu H. P. kontekst emocjonalny i faktyczny zdarzenia, wskazuje na co najmniej ewentualny a nawet i bezpośredni zamiar uszkodzenia mienia; oskarżony, jest osobą dorosłą i w pełni zdawał sobie sprawę, że próba siłowego otwarcia drzwi, przy użyciu innych niż oryginalne klucze oraz innych narzędzi, skutkować będzie uszkodzeniem zamków; zatem S. P. kontynuował swoje czynności aż do złamania kluczy, przy czym rzekomego celu jakim było otwarcie drzwi nie osiągnął a jego zachowanie doprowadziło do uszkodzenia mienia.

W zakresie zakwestionowania rozstrzygnięcia o karze i kwalifikacji prawnej, to podzielić należało zarzuty oskarżyciela publicznego (w konsekwencji zarzut pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej nie mógł być uwzględniony).

Co do apelacji prokuratora w zakresie skazania za czyn z art. 267 § 3 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zb. z art. 191a § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., (pkt I sentencji) a także i skazania za czyn z art. 267§1 kk w zw. z art. 12§1 kk (pkt IV sentencji), to trafnie w niej wskazano, że brak było podstaw do zastosowania art. 37a § 1 k.k., a to z uwagi na słusznie przyjęcie w obu wypadkach czynu ciągłego co powoduje konsekwencje z art. 57b k.k. Zasadnie prokurator odwołując się do konsekwentnego orzecznictwa Sądu Najwyższego przytoczonego jak na k. 660 odw.-661 wskazał, że art. 57b k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 października 2023r.) stanowił, że skazując za przestępstwo określone w art. 12§1 kk sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia do podwójnej wysokości górnej granicy ustawowego zagrożenia a w konsekwencji z uwagi na obligatoryjny charakter normy ujętej w przepisie art. 57b k.k., zobowiązującej do wymierzenia kary przewidzianej za przypisane sprawcy przestępstwo, powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia zastosowanie art. 37a § 1 k.k. jest wykluczone.

Ponadto trafnie w apelacji podniesiono, że w opisanej kwalifikacji prawnej czynu, podstawę wymiaru kary (z uwagi na brzmienie art. 11 § 3 k.k.) stanowić winien przepis art. 191a § 1 k.k., który to przepis zarówno aktualnie, jak i w brzmieniu obowiązującym w dacie czynu zagrożony był i jest samodzielnie wyłącznie karą pozbawienia wolności w wymiarze od 3 miesięcy do lat 5.

Zgodzić się także należało z oskarżycielem publicznym co do celowości wymierzenia oskarżonemu zamiast kar grzywny za czyn z art. 193 § 1 k.k. (punkt III sentencji wyroku) oraz za czyn z art. 267 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. (punkt IV sentencji wyroku), kar pozbawienia wolności.

Wniosek

Prokurator wniósł o:

1/ uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w zakresie punktu II i VI sentencji wyroku i przekazanie w sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania,

2/ zmianę zaskarżonego orzeczenia w punktach I, III, IV sentencji wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu H. P. kar jednostkowych:

- za czyn opisany w punkcie I sentencji wyroku z art. 267 § 3 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zb. z art. 191a § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. - na podstawie art. 191a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 57b k.k. - kary 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

- za czyn opisany w punkcie III sentencji wyroku z art. 193 § 1 k.k. — kary 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,

3/ zmianę rozstrzygnięcia z punktu V sentencji wyroku w zakresie kary łącznej, poprzez orzeczenie wobec oskarżonego H. P. w oparciu o przepisy art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. - kary łącznej 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, w miejsce orzeczonej kary łącznej grzywny,

4/ dodanie rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy art. 69 § 1 i § 2 k.k., art. 70 § 1 k.k. i art. 72 § 1 pkt 1 k.k. o warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności wobec oskarżonego H. P. na okres próby 2 (dwóch) lat i zobowiązanie oskarżonego H. P. do informowania Sądu o przebiegu okresu próby jeden raz na sześć miesięcy w formie pisemnej,

5/ zmianę numeracji poszczególnych punktów sentencji wyroku - stosowanie do wydanych rozstrzygnięć.

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej wniósł o

1. uchylenie wyroku w zakresie uniewinnienia oskarżonego w pkt II wyroku oraz w pkt VI wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania;

2. zmianę wyroku w pkt I, III, IV i V wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kar jednostkowych oraz kary łącznej ograniczenia wolności.

Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynów z pkt I, III i IV, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w części i umorzenie postępowania w zakresie czynu z pkt III.

☒ zasadne zarzuty prokuratora

☒ częściowo zasadne zarzuty pełnomocnika

☒ niezasadne zarzuty obrońcy

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z przyczyn wskazanych wyżej uznano za zasadne jedynie zarzuty oskarżycieli w zakresie rozstrzygnięcia co do czynu z art. 288§1 kk oraz w zakresie kary i kwalifikacji prawnej.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydziału Karnego z dnia 4 marca 2026 r., sygn. akt II K 1896/24 zmieniono w ten sposób, że:

- uchylono rozstrzygnięcie z pkt V sentencji o karze łącznej grzywny,

- w zakresie rozstrzygnięcia z pkt I sentencji w miejsce orzeczonej wobec oskarżonego H. P. kary grzywny na podstawie art. 191a§1 kk w zw. z art. 11§3 kk i przy zastosowaniu art. 57b kk orzeczono karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności,

- w zakresie rozstrzygnięcia z pkt III sentencji w miejsce orzeczonej wobec oskarżonego H. P. kary grzywny na podstawie art. 193§1 kk orzeczono karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,

- w zakresie rozstrzygnięcia z pkt IV sentencji w opisie przypisanego czynu w miejsce znamienia „przełamywanie” przyjęto znamię „omijanie” oraz w miejsce orzeczonej wobec oskarżonego H. P. kary grzywny na podstawie art. 267§1 kk w zw. z art. 11§3 kk i przy zastosowaniu art. 57b kk orzeczono karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności,

- na podstawie art. 85§1 kk i art. 86§1 kk połączono jednostkowe kary pozbawienia wolności i orzeczono wobec oskarżonego H. P. karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

- na podstawie art. 69§1 kk, art. 70§1 kk i art. 72§1pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności H. P. warunkowo zawieszono tytułem próby na rok i zobowiązano oskarżonego w tym okresie do informowania na piśmie Sądu co 6 (sześć) miesięcy o jej przebiegu,

III w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

Zwięźle o powodach zmiany

Z uwagi na wyżej poczynione uwagi podzielono postulat prokuratora co do tego, że wobec oskarżonego H. P. za czyn z pkt I sentencji wyroku winna być obligatoryjnie wymierzona kara pozbawienia wolności, przy czym z uwagi na okres i skalę zachowań oskarżonego związanych z zakładaniem i posługiwaniem się urządzeniami podsłuchowymi i wizualnymi, w celu uzyskania informacji do których oskarżony nie był uprawniony a także utrwalaniem nagiego wizerunku I. P. oraz wizerunku w trakcie czynności seksualnej, przy użyciu podstępu i posługiwania się urządzeniami wizualnymi, winna być to kara 5 miesięcy pozbawienia wolności.

Co do czynu z art. 193§1 k.k., przeprowadzone dowody pozwoliły na przyjęcie, że oskarżony bez wiedzy pokrzywdzonej i wbrew jej woli, pod jej nieobecność wdarł się do zajmowanego przez nią domu, mając pełną wiedzę i świadomość tego, iż I. P., która zmieniła uprzednio zamki, nie życzy sobie tego rodzaju wizyt. W konsekwencji wobec tego, że H. P. swoim zachowaniem w wysokim stopniu naruszył prywatność pokrzywdzonej oraz jej mir domowy, także i w tym wypadku celowym by orzeczenie zamiast kary grzywny kary pozbawienia wolności, której wymiar ustalono na 2 miesiące.

Odnośnie do czynu z art. 267 § 1 k.k. zasadnie zauważył prokurator, że oskarżony działając w tym wypadku przez okres blisko pięciu miesięcy, naruszał prywatność pokrzywdzonej, i uzyskiwał bez uprawnienia dostęp do jej kont na portalach społecznościowych, w tym na komunikatorze (...), do jej poczty elektronicznej, a tym samym do prowadzonej przez nią korespondencji z różnymi osobami oraz do jej rachunków bankowych, działając w celu uzyskania informacji dla niego nieprzeznaczonych, kierując się wolą zebrania negatywnych danych na temat pokrzywdzonej i kolejno wolą ich wykorzystania w procesie rozwodowym. W konsekwencji i w tym wypadku, mając także na uwadze obostrzenie z art. 57b kk uznano, że adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynów będzie kara wymiarze 3 miesięcy pozbawienia wolności.

Sąd Okręgowy, przy uwzględnieniu okoliczności dotyczących poszczególnych czynów jednostkowych oraz mając na uwadze warunki i właściwości osobiste oskarżonego uznał za możliwe orzeczenie wobec H. P. kary łącznej w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na rok tytułem próby, przy jednoczesnym zobowiązaniu go w tym okresie próby do pisemnego informowania Sądu o przebiegu okresu próby jeden raz co sześć miesięcy.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydziału Karnego z dnia 4 marca 2026 r., sygn. akt II K 1896/24

uchylono co do rozstrzygnięć z pkt II i z pkt VI sentencji i sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Olsztynie przekazano.

☒ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Okoliczności wynikające z przeprowadzonych dowodów ewidentnie świadczą, że oskarżonemu towarzyszył co najmniej ewentualny zamiar uszkodzenia mienia; Sąd I instancji tymczasem niezasadnie przyjął wersję dotyczącą nieumyślnego uszkodzenia mienia przez oskarżonego H. P..

W ocenie Sądu Okręgowego oskarżony H. P. podejmując siłową próbę otwarcia drzwi frontowych i garażowych, przy użyciu nieoryginalnych kluczy oraz innych narzędzi, czego przecież sam nie kwestionował, co najmniej przewidywał i godził się z możliwością uszkodzenia zamków, co ostatecznie miało miejsce.

Tym samym wyrok Sadu I instancji w jego punkcie II i odpowiednio VI, odnoszącym się do kosztów procesu w razie uniewinnienia, został uchylony i w tym zakresie sprawę przekazano do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Olsztynie.

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Sad I instancji winien zatem ponownie przeprowadzić postępowanie w zakresie zarzutu z pkt II aktu oskarżenia z uwzględnieniem przedstawionych uwag i zapatrywań.

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6. Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

Zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

7. PODPIS

ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Załącznik do formularza UK 2

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydział Karny wydany w dniu 4 marca 2026 r.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Załącznik do formularza UK 2

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej I. P.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydział Karny wydany w dniu 4 marca 2026 r.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Załącznik do formularza UK 2

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego H. P.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydział Karny wydany w dniu 4 marca 2026 r.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana