descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt XII K 389/25

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 21 stycznia 2026 roku

Sąd Okręgowy w Warszawie, XII Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SR (del) Sylwia Słowiok-Janus

Protokolant: Katarzyna Hydzik

Orzeka

I. oskarżonego Z. F. w ramach zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia czynu uznaje za winnego tego, że w dniu 22 lipca 2025r. w tramwaju linii 9 na wysokości ul. (...) użył przemocy wobec U. E. w postaci uderzenia pokrzywdzonego w twarz otwartą dłonią, pięścią oraz głową powodu jego przynależności narodowej tj. czynu z art. 119 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 119 § 1 k.k. skazuje go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II. na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego obowiązek zapłaty nawiązki na rzecz pokrzywdzonego U. E. w kwocie 3.000 zł (trzech tysięcy złotych);

III. oskarżonego Z. F. w ramach zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia czynu uznaje za winnego tego, że w dniu 22 lipca 2025r. w tramwaju linii 9 na wysokości ul. (...) groził T. E. (1), popełnieniem przestępstwa na jego szkodę tj. pozbawieniem życia, które to groźby wzbudziły w T. E. (1) uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, a także naruszył jego nietykalność cielesną w postaci dwukrotnego oplucia go, przy czym T. E. (1) w obronie koniecznej odpierał zamach na U. E., chroniąc bezpieczeństwo lub porządek publiczny tj. czynu z art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 231b§1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 231b§1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. skazuje go a na podstawie art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

IV. na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego obowiązek zapłaty nawiązki na rzecz pokrzywdzonego T. E. (1) w kwocie 3.000 zł (trzech tysięcy złotych);

V. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone wobec oskarżonego Z. F. jednostkowe kary pozbawienia wolności łączy i wymierza oskarżonemu jedną karę łączną w wymiarze 1 ( jednego) roku pozbawienia wolności;

VI. na podstawie art. 63 § 1 i § 5 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 22.07.2025r. godz. 11.30 do dnia 23.07.2025r. godz. 13.40;

VII. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. O. J. wynagrodzenie w kwocie 1200 zł ( tysiąc dwieście złotych) plus VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu urzędu;

VIII. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 250 zł ( dwieście pięćdziesiąt złotych) tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 180 zł ( sto osiemdziesiąt złotych) złotych tytułem opłaty.

Uzasadnienie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

Z. F.

I. w dniu 22 lipca 2025r. w tramwaju linii 9 na wysokości ul. (...) użył przemocy wobec U. M. w postaci uderzenia pokrzywdzonego w twarz otwartą dłonią, pięścią oraz głową z powodu jego przynależności narodowej, tj. o czyn z art. 119 § 1 k.k.

II. w dniu 22 lipca 2025r. w tramwaju linii 9 na wysokości ul. (...) groził T. E. (1), popełnieniem przestępstwa na jego szkodę tj. pozbawieniem życia, które to groźby wzbudziły w T. E. (1) uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, a także naruszył jego nietykalność cielesną w postaci dwukrotnego oplucia go, przy czym T. E. (1) w obronie koniecznej odpierał zamach na U. E., chroniąc bezpieczeństwo lub porządek publiczny,

tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 231b § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Z. F. w dniu 22 lipca 2025r. w tramwaju linii 9 na wysokości ul. (...) użył przemocy wobec U. E. w postaci uderzenia pokrzywdzonego w twarz otwartą dłonią, pięścią oraz głową z powodu jego przynależności narodowej, czym dopuścił się popełnienia czynu z art. 119 § 1 k.k.

Z. F. w dniu 22 lipca 2025r. w tramwaju linii 9 na wysokości ul. (...) groził T. E. (1), popełnieniem przestępstwa na jego szkodę tj. pozbawieniem życia, które to groźby wzbudziły w T. E. (1) uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, a także naruszył jego nietykalność cielesną w postaci dwukrotnego oplucia go, przy czym T. E. (1) w obronie koniecznej odpierał zamach na U. E., chroniąc bezpieczeństwo lub porządek publiczny, czym dopuścił się popełnienia czynu z art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 231b § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Z. F. był uprzednio sześciokrotnie prawomocnie skazany. Nie leczył się odwykowo ani psychiatrycznie.

wyjaśnienia oskarżonego Z. F.

k. 49-49v, 161-161v

protokół zatrzymania Z. F.

k. 2-2v

protokół przeszukania osoby jej odzieży i podręcznych przedmiotów

k. 5-6v

protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu

k. 7-7v

protokół oględzin osoby wraz z kartą medycznych czynności ratunkowych i dokumentacją fotograficzną

k. 14-19

zeznania świadka M. O.

k. 20-21

zeznania świadka G. B.

k. 29-30

zeznania świadka S. D.

k. 31-32

zeznania świadka T. E. (1)

k. 38-39v, 162v-163

zeznania świadka R. T.

k. 117-118v

zeznania świadka U.

k. 8-9, 162-162v

informacje z (...)

k. 24-26v, 143-144v

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

Z. F.

j.w.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2. OCena DOWOdów

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego Z. F.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów oraz potwierdził swoje wcześniejsze wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym. Wyjaśnienia te korespondują z pozostałym materiałem dowodowym i nie noszą cech konfabulacji. Wyjaśnienia oskarżonego korespondują z zeznaniami świadków, w tym z zeznaniami pokrzywdzonych, a także z protokołem oględzin osoby wraz z dokumentacją fotograficzną.

protokół zatrzymania Z. F.

Sąd dał wiarę dokumentom albowiem zostały one sporządzone w odpowiedniej formie, przez uprawniony do tego organ. Żadna ze stron nie podważała ich wiarygodności.

protokół przeszukania osoby jej odzieży i podręcznych przedmiotów

protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu

protokół oględzin osoby wraz z kartą medycznych czynności ratunkowych i dokumentacją fotograficzną

1.1.1.

zeznania świadka M. O.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadków, uznając je za szczere, konsekwentne oraz logiczne, a nadto korespondujące z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym.

Świadkowie relacjonowali przebieg zdarzeń w sposób zgodny co do okoliczności istotnych dla sprawy. Ich zeznania są spójne, konsekwentne ( dot. pokrzywdzonych) i wzajemnie się uzupełniały. Sąd także nie dopatrzył się u świadków motywów, które mogłyby skłaniać ich do składana nieprawdziwych zeznań bądź obciążania oskarżonego w sposób nieuzasadniony.

W oparciu o zeznania świadków sąd ustalił, że oskarżony uderzał pokrzywdzonego U. E. w twarz otwartą dłonią, pięścią oraz głową i uderzając go krzyczał do niego : „spierdalaj na Ukrainę Ukraińcu”, „ukraińsko kurwo”.

Nadto w oparciu o zeznania świadków sąd ustalił, że oskarżony wypowiadał wobec pokrzywdzonego T. E. (1) słowa, że go znajdzie i dojedzie oraz dwukrotnie napluł na niego. Z zeznań tych świadków wynika również, że gdy oskarżony wypowiadał w/w słowa oraz napluł na pokrzywdzonego T. E. (2), ten próbował powstrzymać oskarżonego od dalszego stosowania przemocy wglądem innego pasażera.

zeznania świadka G. B.

zeznania świadka S. D.

zeznania świadka T. E. (1)

zeznania świadka R. T.

zeznania świadka U.

informacje z KRK

Wydruk z rządowego Systemu. Brak podstaw do kwestionowania jego wiarygodności.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Z. F.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Czyn z pkt I

Głównym przedmiotem ochrony w przypadku art.119 k.k. jest wolność od dyskryminacji w formie stosowania przemocy lub groźby bezprawnej wobec grup i osób wyróżnionych według kryterium przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, politycznej, wyznaniowej lub kryterium bezwyznaniowości (L. Gardocki [w:] System Prawa Karnego, t. 8, red. L. Gardocki, s. 32). Dodatkowym przedmiotem ochrony jest także nietykalność cielesna, godność człowieka, a także – w pewnej perspektywie – zdrowie człowieka (szczególnie psychiczne).

Strona przedmiotowa komentowanego przestępstwa polega na stosowaniu przemocy lub groźby bezprawnej wobec grupy osób lub poszczególnej osoby z powodu jej przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, politycznej, wyznaniowej lub z powodu jej bezwyznaniowości.

Przemocą w kontekście art. 119 k.k. jest fizyczne oddziaływanie (stosowanie siły fizycznej) na drugiego człowieka, z tym że w grę wchodzi jedynie przemoc bezpośrednia (oddziaływanie fizyczne wprost na ciało pokrzywdzonego – np. bicie po ciele), ustawodawca stanowi bowiem w znamionach „kto stosuje przemoc... wobec grupy osób lub poszczególnej osoby...”. Trafnie stwierdził SA w Lublinie, że „istotą przestępstwa z art. 119 § 1 k.k. jest stosowanie przemocy (lub groźby bezprawnej) wobec grupy osób lub poszczególnej osoby z powodów w tym przepisie określonych. Treść przepisu jest jasna i nie wymaga innych metod wykładni niż prosta wykładnia językowa. W jego świetle chodzi wyłącznie o przemoc wobec właśnie osoby lub grupy osób.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że bezspornym jest, że oskarżony stosował wobec pokrzywdzonego przemoc. Oskarżony bowiem uderzał pokrzywdzonego w twarz otwartą dłonią, pięścią oraz głową.

Nadto oskarżony uderzając pokrzywdzonego krzyczał do niego : „ spierdalaj na Ukrainę Ukraińcu”, „ ukraińsko kurwo”. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że oskarżony stosował przemoc wobec pokrzywdzonego z powodu jego przynależności narodowej. Pokrzywdzony nie jest bowiem narodowości Polskiej.

Tym samym oskarżony użył przemocy wobec U. E. z powodu jego przynależności narodowej, czym dopuścił się popełnienia czynu z art. 119 § 1 k.k.

Czyn z pkt III

Przedmiotem ochrony przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. jest wolność od obawy popełnienia przestępstwa na szkodę zagrożonego lub osoby dla niego najbliższej (K. Daszkiewicz-Paluszyńska, Groźba w polskim prawie karnym, Warszawa 1958, s. 32–33). Chodzi więc o ochronę komfortu psychicznego człowieka, który może być zakłócony poprzez wyartykułowanie groźby karalnej wobec pokrzywdzonego. Można też sądzić, że przepis ten w pewnej perspektywie chroni także zdrowie psychiczne człowieka, gdyż strach (obawa) powstały u osoby pokrzywdzonej może mieć negatywny wpływ na zdrowie jednostki.

„Grozić” to tyle co „straszyć kogoś czymś złym, wypowiadać groźby” Zachowanie sprawcze obejmuje więc wszelkiego rodzaju zachowania, których istotą jest wyartykułowanie w stosunku do pokrzywdzonego zapowiedzi popełnienia przestępstwa na jego szkodę lub na szkodę osoby dla niego najbliższej. Grożenie może mieć formę ustną, pisemną, może być wyrażone także gestem (np. gest symulowania podcięcia gardła wyrażony za pomocą palca) czy też innym zachowaniem, którego treścią jest zapowiedź popełnienia przestępstwa.

Przestępstwo z art. 222 k.k. polega na naruszeniu nietykalności cielesnej funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas pełnienia obowiązków służbowych lub w związku z ich pełnieniem. Znamię „narusza” obejmuje w istocie wszelkie możliwe sposoby ingerencji sprawcy w nietykalność cielesną drugiej osoby, w tym np. popchnięcie, odepchnięcie (postanowienie SN z 24.06.2010 r., II KK 145/10, LEX nr 619619).

Znamię „nietykalność cielesna” oznacza, że czynność sprawcy jest nakierowana na ciało funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej. Nie obejmuje ona w tym przepisie ataku słownego. Nie jest konieczne spowodowanie jakiegokolwiek skutku, np. w postaci uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza. Jest to przestępstwo formalne.

Pojęcie funkcjonariusza publicznego zostało określone w art. 115 § 13 k.k. Jest to definicja ustawowa, której zastosowanie jest obowiązkiem organu ścigania lub sądu.

Znamiona „podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych” zostały przez ustawodawcę wskazane alternatywnie, na co wskazuje użycie łącznika „lub”. Sformułowanie „podczas pełnienia obowiązków służbowych” odnosi się do czasu pełnienia obowiązków służbowych, nie ma znaczenia miejsce ich pełnienia. Znamię „w związku z pełnieniem obowiązków służbowych” oznacza, że chodzi tylko o związek z pełnieniem obowiązków służbowych w rozumieniu związku z ich istotą, zakresem. Jeżeli funkcjonariusz publiczny ma w zakresie obowiązków służbowych zapewnienie bezpieczeństwa, to jego reakcja poza godzinami pełnienia obowiązków (podczas pełnienia obowiązków), która ma na celu usunięcie niebezpieczeństwa, np. reakcja na agresywne zachowanie, winna być uznana za związaną z pełnieniem obowiązków służbowych. Jeżeli obowiązkiem prokuratora jest strzeżenie praworządności, to jego reakcja na zachowania naruszające praworządność podjęte nie podczas pełnienia obowiązków służbowych winny być uznane za pozostające w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Pojęcie obowiązków służbowych nie jest tożsame z pojęciem czynności służbowych. Jest pojęciem szerszym, oznaczającym obowiązki, które funkcjonariusz publiczny wykonuje, a które nie są czynnościami służbowymi (wyrok SN z 25.08.2020 r., V KK 136/19, LEX nr 3068896). Obowiązkiem może być zapewnienie bezpieczeństwa, strzeżenie praworządności w rozumieniu dbania o przestrzeganie prawa, a czynnościami mogą być np. czynności procesowe wykonywane przez funkcjonariusza publicznego w postaci sporządzania protokołu oględzin, przesłuchania świadka, sporządzania pisma.

W odniesieniu do art. 231b k.k., czyli obrony koniecznej - § 1 osoba, która w obronie koniecznej odpiera zamach na jakiekolwiek cudze dobro chronione prawem, chroniąc bezpieczeństwo lub porządek publiczny, korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że oskarżony Z. F. wypowiadając wobec pokrzywdzonego słowa, że go znajdzie i dojedzie groził T. E. (1), popełnieniem przestępstwa na jego szkodę tj. pozbawieniem życia. Mając na uwadze okoliczności, w których oskarżony groził pokrzywdzonemu, po wcześniejszym użyciu przemocy wobec innego pasażera tramwaju oraz w czasie gdy pokrzywdzony próbował powstrzymać oskarżonego od dalszego stosowania przemocy wglądem innego pasażera, pokrzywdzony T. E. (1) obawiał się spełnienia groźby. Przy czym obawa ta była obiektywnie uzasadniona.

Ponadto oskarżony dwukrotnie opluwając pokrzywdzonego T. E. (1) naruszył jego nietykalność cielesną.

Co istotne oskarżony groził pokrzywdzonemu T. E. (1) popełnieniem przestępstwa na jego szkodę oraz naruszył jego nietykalność cielesną podczas gdy pokrzywdzony T. E. (1) w odpierał zamach na U. E., który był uderzany przez oskarżonego. Tym samym pokrzywdzony T. E. (1) działał w obronie koniecznej, chroniąc bezpieczeństwo lub porządek publiczny.

W świetle powyższego oskarżony dopuścił się popełnienia czynu z art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 231b § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się

do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

Z. F.

I

I

Sąd uznał oskarżonego Z. F. za winnego popełnienia czynu z pkt I aktu oskarżenia i wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności.

Sąd ocenił stopień zawinienia oskarżonego jako znaczny. Oskarżony jest osobą dorosłą i zdrową. Ma wykształcenie średnie. Miał on pełną świadomość podejmowanych przez siebie bezprawnych działań.

Sąd przy wymiarze kary wziął pod uwagę także okoliczności łagodzące i obciążające.

Okoliczności obciążające:

- rodzaj naruszonych dóbr prawnych : godność człowieka rozumiana jako poczucie osobistej wartości danej osoby fizycznej, porządek publiczny, wolność od dyskryminacji, wolność człowieka rozumiana jako wolność od strachu, przy czym nie są to dobra najważniejsze jak zdrowie i życie

- stosowanie przemocy a nie tylko groźby,

- stosowanie przemocy przez dłuższy czas,

- nie zaprzestanie stosowania przemocy samodzielnie, tylko dopiero po interwencji osób trzecich

-popełnienie przestępstwa w stanie nietrzeźwości

-dotychczasowa karalność oskarżonego, w tym za naruszenie nietykalności cielesnej

Okoliczności łagodzące :

- przyznanie się do winy oskarżonego,

- przeproszenie pokrzywdzonych

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Sąd doszedł do wniosku, iż kara pozbawienia wolności w wyżej wskazanym wymiarze jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu.

Wskazać należy, iż funkcją kary orzekanej wobec sprawcy przestępstwa jest zapobieżenie powrotowi do przestępstwa, a cel ten może być zrealizowany wyłącznie poprzez jej dolegliwość mającą uzmysłowić sprawcy swoistą nieopłacalność powrotu na drogę przestępstwa. Kara zawsze zatem musi stanowić dolegliwość, do tego sprowadza się jej istota. Jak wynika z danych o karalności oskarżonego orzekane wobec niego kary wolnościowe nie powtrzymały go przed popełnieniem kolejnego przestępstwa. Tym samym niecelowym jest orzekanie wobec oskarżonego kary wolnościowej. W ocenie Sądu jedynie kara pozbawienia wolności uzmysłowi mu naganność popełnionego przez niego czynu oraz spełni swoje cele zapobiegawcze.

Podkreślić należy również, iż kara wymierzona oskarżonemu ma realizować także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Ogół zadań jakie stoją przed sądami do wypełnienia ze względu na konieczność oddziaływania ogólnoprewencyjnego wydawanych wyroków w sposób pełny i syntetyczny przedstawia SA z Lublina w wyr. z 12.1.2006 r. (II AKA 290/05, KZS 2006, Nr 6, poz. 84) wskazując na potrzebę przekonania społeczeństwa o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra, wzmożenia poczucia odpowiedzialności, ugruntowania poszanowania prawa i wyrobienia właściwego poczucia sprawiedliwości oraz poczucia bezpieczeństwa. Nie jest to równoznaczne z wymaganiem wymierzania wyłącznie tylko surowych kar. Oznacza to przede wszystkim potrzebę wymierzania takich kar, które odpowiadają społecznemu poczuciu sprawiedliwości, dają gwarancję skutecznego zwalczania przestępczości oraz tworzą atmosferę zaufania do obowiązującego systemu prawnego.

W świetle powyższego orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności we wskazanym wyżej wymiarze spełni również swoje cele w zakresie prewencji generalnej. Jest to bowiem kara dotkliwa i kara, która może powstrzymać inne osoby od popełniania podobnych przestępstw.

III

II

Sąd uznał oskarżonego Z. F. za winnego popełnienia czynu z pkt II aktu oskarżenia i wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.

Sąd ocenił stopień zawinienia oskarżonego jako znaczny. Oskarżony jest osobą dorosłą i zdrową. Ma wykształcenie średnie. Miał on pełną świadomość podejmowanych przez siebie bezprawnych działań.

Sąd przy wymiarze kary wziął pod uwagę także okoliczności łagodzące i obciążające.

Okoliczności obciążające:

- rodzaj naruszonych dóbr prawnych : wolność człowieka rozumiana jako wolność od strachu, obawy przed popełnieniem przestępstwa na szkodę zagrożonego, nietykalność cielesna, przy czym nie są to dobra najważniejsze jak zdrowie i życie

- okoliczności wypowiadania groźby, po wcześniejszym stosowaniu przemocy wobec innej osoby

-popełnienie przestępstwa w stanie nietrzeźwości

-dotychczasowa karalność oskarżonego, w tym za naruszenie nietykalności cielesnej

Okoliczności łagodzące :

- przyznanie się do winy oskarżonego,

- przeproszenie pokrzywdzonych

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Sąd doszedł do wniosku, iż kara pozbawienia wolności w wyżej wskazanym wymiarze jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu.

Sąd przy wymiarze kary wziął również pod uwagę cele kary omówione wyżej.

V

I. i II.

Sąd, na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego Z. F. karę łączną w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności.

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 k.k. Sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa (od 11 miesięcy pozbawienia wolności) do ich sumy (do 18 miesięcy pozbawienia wolności).

Orzekając w przedmiocie wymiaru kary łącznej, Sąd miał na uwadze treść art. 85a k.k., zgodnie z którym orzekając karę łączną, Sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Przy ustalaniu wysokości kary łącznej pozbawienia wolności w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze także treść orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Łodzi II AKa 63/01 z dnia 09 maja 2001 r. (Prok. i Pr. 2002, Nr 7-8, póz. 20) w myśl którego – „zastosowanie zasady absorpcji, asperacji czy kumulacji przy orzekaniu tak kary łącznej, jak i wydawaniu wyroku łącznego uwarunkowane jest przede wszystkim relacjami zachodzącymi pomiędzy prawomocnie osądzonymi czynami, objętymi tymże skazaniem. Relacje te sprowadzają się do określenia, jak bliski związek przedmiotowo - podmiotowy łączy te czyny oraz w jakich odstępach czasu zostały popełnione. Im bliższe są te relacje, tym bardziej wyrok łączny powinien być zbliżony do dopuszczanego minimum, uwarunkowanego wysokością kar orzeczonych za przestępstwa, objętych tym wyrokiem”. Wprawdzie obecnie brak jest podstaw prawnych do zastosowania zasady absorpcji, jednakże powyższe orzeczenie nadal pozostaje aktualne. „Bliskość czasowa popełnionych czynów jest tylko jednym z wielu kryteriów przedmiotowych pozwalających na wykazanie związku zbiegających się realnie przestępstw i jest największa, gdy czyny przestępcze popełniane są równocześnie lub bezpośrednio po sobie. Niezależnie od tego bierze się przecież także pod uwagę takie czynniki, jak liczba osób pokrzywdzonych, rodzaj naruszonego dobra prawnego, sposób działania sprawcy.” (vide postanowienie SN z dnia 10.02.2021 r., III KK 5/21, LEX nr 3119645). W wyroku z dnia 31 sierpnia 2023 r., II AKa 435/22 Sąd Apelacyjny w Gdańsku wskazał, że „ustalając związek podmiotowo-przedmiotowy zbiegających się czynów należy mieć na względzie przede wszystkim następujące okoliczności: liczbę popełnionych przestępstw - im większa, tym surowsza powinna być wymierzona za nie kara łączna; jednorodzajowość albo podobieństwo rodzajowe zbiegających się przestępstw; czas popełnienia każdego z przestępstw, zwłaszcza ich bliskość (zwartość) czasową; bliski związek miejscowy przestępstw; powiązanie przestępstw wspólnym zamiarem lub ciągiem działań sprawcy; motywację sprawcy; rodzaj naruszonego dobra prawnego, zwłaszcza godzenie w zbliżone lub tożsame dobra prawne; liczbę i zbieżność osób pokrzywdzonych, zwłaszcza pokrzywdzenie kilkoma przestępstwami tej samej osoby; przebieg procesu resocjalizacji.”

Odnosząc się do kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie V. wyroku należy stwierdzić, iż pomiędzy czynami, z pkt I i III wyroku zachodzi łączność czasowa. Czyny te zostały popełnione tego samego dnia, w tym samym czasie. Pomiędzy tymi czynami nie zachodzi jednak łączność przedmiotowa. Czyny te naruszają różne dobra prawnie chronione i zostały popełnione na szkodę różnych osób.

Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu brak jest podstaw do orzeczenia kary łącznej w oparciu o zasadę kumulacji (bliskość czasowa,) oraz w najniższym wymiarze przewidzianym w art. 86 § 1 k.k. (brak łączności przedmiotowej, różni pokrzywdzeni, dotychczasowa karalność). Z tych wszystkich względów Sąd orzekł wobec oskarżonego karę łączną pozbawienia wolności przy zastosowaniu zasady asperacji.

Sąd doszedł do przekonania, że orzeczona kara łączna spełni cele zapobiegawcze w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Jest to bowiem kara dotkliwa z uwagi na rodzaj i jej wymiar.

II., IV

I. i II.

Sąd, na postawie art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek zapłaty nawiązki na rzec pokrzywdzonego U. E. w kwocie 3.000 złotych.

Sąd, na postawie art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek zapłaty nawiązki na rzec pokrzywdzonego T. E. (1) w kwocie 3.000 złotych.

Orzekając wobec oskarżonego obowiązek zapłaty nawiązek na rzecz pokrzywdzonych, Sąd miał na względzie konieczność zrekompensowania pokrzywdzonym doznanej szkody i krzywdy. W niniejszej sprawie nawiązka stanowi w tej sytuacji adekwatny i sprawiedliwy środek kompensacyjny, uwzględniający charakter naruszonych dóbr oraz rozmiar doznanych przez pokrzywdzonych negatywnych następstw czynów.

5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

Z. F.

VI

I. i II.

Na podstawie art. 63 § 1 i § 5 k.k., Sąd na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 22.07.2025 r. godz. 11.30 do dnia 23.07.2025 r. godz. 13.40.

VII

I. i II.

Sąd, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. O. J. wynagrodzenie w kwocie 1.200 zł plus VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Postanowieniem z dnia 3 lutego 2026 roku, Sąd w trybie art. 105 § 1 k.p.k. sprostował oczywistą omyłkę pisarską w pkt III wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2026 roku, sygn. akt XII K 389/25, gdzie omyłkowo wpisano ,,w pkt I’’ zamiast ,,w pkt II’’. Powyższe zostało uwzględnione w niniejszym uzasadnieniu.

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

VIII

Sąd zasądził od oskarżonego Z. F. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 250 złotych, w tym kwotę 180 złotych tytułem opłaty, nie znajdując podstaw do zwolnienia go od kosztów sądowych. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż oskarżony jest osobą dorosłą, zdrową, pracującą na stanowisku kucharza. Tym samym jest on w stanie ponieść koszty postępowania bez uszczerbku dla siebie czy swojej rodziny.

Podpis