descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VII Ka 206/26

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 6 sierpnia 2026 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym

w składzie:

Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski (spr.)

Sędziowie: SSO Piotr Mądry

SSR del. do SO Mirella Sprawka

Protokolant: pomoc sekretarza Dariusz Morawski

Uzasadnienie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt II K 122/25

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońcy oskarżonych: C. L. (1), S. C. (1) i S. S. (1)

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

1Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonych C. L. (1) i S. S. (1), zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego C. L. (1), oraz oskarżonego S. S. (1) tj. w zakresie uznania ich za winnych popełnienia czynów z art. 233 § 1 kk oraz w zakresie orzeczonej wobec nich kary i zarzucił:

I W ZAKRESIE OSKARŻONEGO C. L. (1)

1) Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający istotny wpływ na jego treść, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony C. L. (2), składając zeznania w postępowaniach objętych aktem oskarżenia, działał z zamiarem umyślnego złożenia fałszywych zeznań, podczas gdy z całokształtu materiału dowodowego wynika co najwyżej istnienie rozbieżności interpretacyjnych oraz nieprecyzyjnego opisu zdarzenia w sytuacji dynamicznej i chaotycznej, bez wykazania świadomości nieprawdziwości zeznań ani zamiaru wprowadzenia organu procesowego w błąd, co jest warunkiem odpowiedzialności z art. 233 § 1 kk.

2) Obrazę art. 7 kpk poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie nielogicznego wnioskowania, polegającego na przyjęciu, że skoro relacja oskarżonego C. L. (2) nie odpowiada ustaleniom wynikającym z opinii sądowo-lekarskiej, to musi ona stanowić fałszywe zeznania złożone umyślnie, podczas gdy sprzeczność z opinią biegłego nie dowodzi ani świadomości, ani zamiaru.

3) Obrazę art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk oraz art. 424 § 1 pkt 1 kpk, polegająca na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i sporządzeniu uzasadnienia w sposób uniemożliwiający pełną kontrolę instancyjną, poprzez pominięcie przy ocenie strony podmiotowej czynu z art. 233 § 1 kk istotnych okoliczności dotyczących motywacji oskarżonego C. L. (2), a w szczególności:

1. zajmowanego przez niego stanowiska prezesa spółki komunalnej oraz związanych z tym realnych konsekwencji prawnych i zawodowych skazania za przestępstwo umyślne przeciwko wymiarowi sprawiedliwości,

2. braku racjonalnego interesu w składaniu fałszywych zeznań prowadzących do samoobciążenia oraz eskalacji ryzyka karnego i zawodowego,

3. dokonania przez oskarżonego przelewu pieniężnego na rzecz S. C. (3) celem zwrotu kosztów obrony w postępowaniu pierwotnym - jako okoliczności przemawiającej przeciwko istnieniu motywu i zamiaru składania fałszywych zeznań, a wskazującej na refleksję, poczucie odpowiedzialności lub skruchę,

co w konsekwencji doprowadziło do nieuprawnionego przyjęcia zamiaru umyślnego, bez jego rzeczywistego wykazania

a te błędy w ustaleniach faktycznych doprowadziły do błędnej subsumpcji i przypisania oskarżonemu przestępstwa z a art. 233 kk

4) Obrazę art. 424 § 1 pkt 1 kpk, polegająca na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, poprzez brak rzeczywistej analizy strony podmiotowej czynu z art. 233 § 1 kk oraz ograniczenie się do ogólnikowych i domniemanych stwierdzeń o rzekomej „lojalności koleżeńskiej” oskarżonego, bez wskazania dowodów na istnienie takiego motywu i jego wpływ na zamiar.

5) Obrazę art. 410 kpk w zw. z art. 7 kpk, polegająca na oparciu rozstrzygnięcia na wybiórczej ocenie materiału dowodowego, z pominięciem istotnych okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności:

• niekategorycznego i ewoluującego charakteru jego zeznań,

• relacyjnego (zasłyszanego) charakteru części wypowiedzi,

• braku dowodów bezpośrednich pozwalających na jednoznaczne ustalenie jego świadomości i zamiaru w chwili składania zeznań,

II W ZAKRESIE OSKARŻONEGO S. S. (1)

1) Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający istotny wpływ na jego treść, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony S. S. (2), składając zeznania w postępowaniach objętych aktem oskarżenia, działał z zamiarem umyślnego złożenia fałszywych zeznań, podczas gdy z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że nie był on bezpośrednim świadkiem momentu uderzenia, a jego wypowiedzi miały charakter relacyjny, fragmentaryczny i oparty na informacjach zasłyszanych, co wyklucza możliwość przypisania mu świadomości nieprawdziwości zeznań oraz zamiaru wprowadzenia organu procesowego w błąd.

2) Obrazę art. 7 kpk poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie nielogicznego wnioskowania, polegającego na uznaniu, że sprzeczność relacji oskarżonego S. S. (2) z ustaleniami opinii sądowo-lekarskiej automatycznie oznacza złożenie fałszywych, zeznań, podczas gdy oskarżony nie relacjonował własnych obserwacji, lecz informacje pochodzące od innych uczestników zdarzenia.

co w konsekwencji doprowadziło do nieuprawnionego przyjęcia zamiaru umyślnego, bez jego rzeczywistego wykazania. A te błędy w ustaleniach faktycznych doprowadziły do błędnej subsumpcji i przypisania oskarżonemu przestępstwa z a art. 233 kk

3) Obrazę art. 424 § 1 pkt 1 kpk, polegająca na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, poprzez brak jakiejkolwiek analizy strony podmiotowej czynu przypisanego S. S. (2) oraz nieuwzględnienie faktu, że oskarżony nie był bezpośrednim świadkiem kluczowego momentu zdarzenia.

4) Obrazę art. 410 kpk w zw. z art. 7 kpk, polegająca na oparciu rozstrzygnięcia na wybiórczej i uproszczonej ocenie materiału dowodowego, z pominięciem fundamentalnej okoliczności, jaką jest brak bezpośredniej obserwacji zdarzenia przez oskarżonego S. S. (2), co czyni niemożliwym przypisanie mu zamiaru umyślnego złożenia fałszywych zeznań.

Obrońca oskarżonego S. C. (1) zaskarżyła wyrok w zakresie rozstrzygnięcia o winie tegoż oskarżonego i zarzuciła mu:

1/ rażącą obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady obiektywizmu oraz dokonania dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, interpretując je tylko i wyłącznie na niekorzyść oskarżonego S. C. (1), w zakresie:

a/ nieuzasadnionej odmowy przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego S. C. (1), w których nie przyznawał się do winy i w toku postępowania sądowego przed Sądem Rejonowym w Giżycku w sprawie sygn. akt : II K 442/18 i II K 83/20 wskazał osobę rzeczywistego sprawcy uderzenia pokrzywdzonego butelką, który to sprawca C. L. (1) sam się do tego S. C. (1) przyznał i tym samym uznanie, iż oskarżony S. C. (1) oraz pozostali oskarżeni zawarli ze sobą porozumienie mające na celu ochronienie przed negatywnymi konsekwencjami oskarżonego S. C. (3), na co absolutnie nie wskazuje żaden z przeprowadzonych dowodów i co jest tylko i wyłącznie niczym nie popartym przypuszczeniem Sądu I instancji,

b/ nieuzasadnionej odmowy przyznania waloru wyjaśnieniom osk. C. L. (1), i S. S. (1) a także S. C. (3) składanych już w toku postępowania sądowego, kiedy to C. L. (1) mając świadomość, że S. C. (3) może niewinnie ponieść odpowiedzialność kamą za czyn, którego się nie dopuścił przyznał się do tego że to on faktycznie przypadkowo uderzył butelką w głowę pokrzywdzonego, ponadto fakty podane przez C. L. (1) odnośnie jego sprawstwa tj. uderzenia pokrzywdzonego dokonanego przez C. L. (1) potwierdzili w/w wskazując na powody zmiany swoich zeznań tj. na strach i początkową niechęć do obciążenia kolegi, przy jednoczesnym błędnym uznaniu przez Sąd I instancji za w pełni wiarygodne zeznań świadków S. G. (2), A. A., R. X. i J. L.. mimo, iż świadkowie ci odmiennie relacjonowali zdarzenie objęte aktem oskarżenia zarówno na etapie postępowania przygotowawczego jak i sądowego, sami w zakresie podawanych przez siebie okoliczności zaprzeczali sobie czyli ich zeznania były wewnętrznie sprzeczne, ponadto wersje poszczególnych świadków towarzyszących pokrzywdzone wzajemnie różnią się zasadniczo miedzy sobą , ponadto zdarzenie było bardzo dynamiczne i nie było możliwe, aby wskazać sprawcę w sposób nie budzący wątpliwości zwłaszcza z uwagi na późną porę nocną, a także błędne przyjęcie , że sprzeczność relacji oskarżonych z ustaleniami opinii sądowo-lekarskiej automatycznie oznacza złożenie fałszywych zeznań, podczas gdy oskarżony S. C. (1) podał również informacje pochodzące od innych uczestników zdarzenia,

2/ obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj. art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygniecie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego S. C. (1) mimo, iż w toku postępowania nie doszło do poczynienia ustaleń pozwalających na zrekonstruowanie przebiegu zdarzenia nadto z materiału dowodowego w sprawie sygn. akt : II K 442/18 i II K 83/20 wynikały wątpliwości co do osoby rzeczywistego sprawcy,

2/ obrazę przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia tj. art. 74 § 1 k.p.k. poprzez naruszenie zasady nemo se ipsum accusare tenetur, wyrażającej się w założeniu, iż oskarżony nie miał obowiązku dowodzenia swej niewinności, gdyż ciężar udowodnienia jego winy spoczywa na oskarżycielu publicznym,

3/ obrazę przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia tj. art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez oparcie wyroku skazującego jedynie na części zgromadzonego materiału dowodowego, a nie wszystkich dowodach, ocenianych całościowo i przeprowadzonych na rozprawie,

4/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mający istotny wpływ na treść wyroku poprzez uznanie, iż S. C. (1) umyślnie dopuścił się popełnienia przypisanych mu przestępstw podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy absolutnie nie daje podstaw do przyjęcia, iż S. C. (1) będąc pouczony o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy zeznał nieprawdę w szczególności gdy C. L. (1) przyznał się do uderzenia pokrzywdzonego butelką, opisał przebieg zdarzenia z jego udziałem , co potwierdzili również S. S. (1), S. C. (3) oraz oskarżony S. C. (1) i brak jest dowodów podważających przyznanie się C. L. (1) do uderzenia pokrzywdzonego - co wyklucza możliwości przypisania osk. S. C. (1) zamiaru umyślnego popełnienia przypisanych mu przestępstw, jego zeznania były oparte bowiem na wiarygodnych relacjach w/w osób i nie miał on żadnej świadomości co do ich ewentualnej nieprawdziwości i nie działał z zamiarem wprowadzenia kogokolwiek w błąd,

5/ obrazę art. 425 § 2 k.p.k. w zakresie uzasadnienia wyroku jako nieodpowiadającemu wymogom art. 424 k.p.k., w szczególności w zakresie ustalenia podstawy faktycznej i prawnej orzeczenia oraz oceny, materiału dowodowego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacje obrońców oskarżonych nie zasługiwały na podzielenie.

Ponadto z uwagi na praktyczną tożsamość zarzutów możliwe jest jednoczesne się do nich ustosunkowanie.

Na wstępie odnosząc się do zarzutów zawartych w środkach odwoławczych, zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał trafnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia winy i kwalifikacji prawnej przypisanych oskarżonym czynów. Stąd też odnosząc się do podnoszonych zarzutów należy stwierdzić, że są one chybione albowiem w istocie skarżący faktycznie polemizują z ustaleniami Sądu I instancji albowiem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (faktycznie lakonicznego) dostatecznie wynikają powody rozstrzygnięcia o winie oskarżonych, a Sąd Okręgowy podziela przedstawioną tam argumentację . Natomiast apelacje, mimo obszerności zarzutów i ich uzasadnień, faktycznie nie wskazują na takie okoliczności, które wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć.

W zakresie zarzutów dotyczących przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcia winy oskarżonego w oparciu o przede wszystkim analizę twierdzeń pokrzywdzonych w takim zakresie ich twierdzeń w jakim obciążali oni oskarżonego, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg zdarzeń opisanych w zaskarżonym wyroku oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie rewizyjnym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia. (II KR 114/74 OSNKW 1975/2/28).

W konsekwencji Sąd Okręgowy nie podzielił zawartych w apelacji zarzutów obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., jak i wywodów przytoczonych na ich poparcie oraz nie dopatrzył się obrazy wskazanych przepisów procedury karnej, które to uchybienia mogłyby rzutować na treść wydanego wyroku zwłaszcza w zakresie uznania winy wszystkich oskarznych. W pełni zatem należy podzielić argumentację Sądu I instancji co do analizy i oceny zebranego i ujawnionego materiału dowodowego. W szczególności obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 kpk nie dowodzi to, że ustalenia w sprawie poczyniono przy odrzuceniu tych wyjaśnień oskarżonych, w których nie przyznali się oni do popełnienia zarzuconych im czynów. Fakt czynienia ustaleń faktycznych w oparciu o dowody niekorzystne z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonych nie może oznaczać, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów postępowania. Tym bardziej wskazać należy, że ustalenia faktyczne winny być dokonane na podstawie dowodów, którym przyznano przymiot wiarygodności. Tym samym wobec przyznania dowodom niekorzystnym z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonych takiej cechy, to chybione są zarzuty, że w postępowaniu doszło do złamania zasady obiektywizmu. Ocena dowodów pozostaje pod ochroną z art. 7 kpk gdy jest poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowana w uzasadnieniu wyroku. Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd Rejonowy trafne ustalenia oparł na dowodach, które przeprowadzone zostały na rozprawie głównej i ocenił je w sposób uwzględniający wszystkie okoliczności zdarzeń a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym a ocena ta zasługuje na podzielenie.

Wobec zarzutów zawartych w apelacji także w ocenie Sądu Okręgowego te wyjaśnienia oskarżonych, w których C. L. (3), S. C. (1) i S. S. (1) nie przyznali się do popełnienia przepisanych im czynów nie zasługiwały na uwzględnienie albowiem jak to trafnie wskazał Sąd I instancji „przyjęta przez oskarżonych wersja zdarzeń, z której wynika, że S. G. (1) doznał obrażeń ciała (głowy) wskutek przypadkowego wyślizgnięcia się butelki z piwem przez C. L. (2), który chciał piwem pokrzywdzonego jedynie oblać jest logicznie nie do przyjęcia wskutek fizycznej niemożliwości doznania przez niego konkretnego rodzaju obrażeń w postaci rany tłuczonej okolicy potylicznej głowy o długości 3 cm powodujących naruszenie prawidłowej czynności narządu ciała na czas do 7 dni” – k. 476 odw. a powyższe pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem w sprawie II K 83/20 Sądu Rejonowego w Giżycku, uprawomocnionym rozstrzygnięciem Sądu Okręgowego w Olsztynie w sprawie VII Ka 433/23.

Także w ocenie Sądu Okręgowego orzekającego w niniejszym postępowaniu apelacyjnym oskarżeni, zeznający jako świadkowie w sprawie, w której oskarżonym o czyn z art. 157§2 kk i art. 57a§1 kk był S. C. (2), podawali tam nie tylko nieprawdziwie i to umyślnie, albowiem byli w pełni świadomi tego, że wersja świadka C. L. (1) nie mogła wskazywać na faktyczną możliwość spowodowania u pokrzywdzonego S. G. (1) stwierdzonych u niego obrażeń okolicy potylicznej głowy.

Przede wszystkim wersji oskarżonych w zakresie tego, że rzekomo nie zeznawali nieprawdy jako świadkowie w sprawie pokrzywdzonego S. G. (1) przeczą zeznania tego ostatniego. Z jego stanowczej i konsekwentnej relacji wynika, że co prawda w jednym oku odczuł uderzenie strumienia gazu, to jednak „za pomocą” drugiego bez ciernia wątpliwości zaobserwował sprawcę uderzenia butelką tj. S. C. (2) oraz wykonany przez niego ruch ręką, co wyklucza wersję o „butelce rzuconej z odległości” czy też wersję o „jej wyślizgnięciu się z ręki”. Podkreślić należy, że M. G. niezwłocznie zawiadomił policję i służby medyczne o zaistniałym zdarzeniu i kategorycznie rozpoznał oskarżonego S. C. (2) jako sprawcę. Znamienne jest i to, że pokrzywdzonemu okazywano bezpośrednio po zdarzeniu również wizerunek C. L. (1), a S. G. to nie w tym ostatnim nim zobaczył sprawcę uderzenia butelką, ale w oskarżonym S. C. (3). Z powyższą relacja korespondowały zeznania świadka A. A.. Zauważyć przy tym należy, że ten świadek stał tuż obok pokrzywdzonego, i także w C. L. rozpoznał jednego z mężczyzn towarzyszących S. C. (2), i co istotne widział, że C. L. stał na samym końcu grupy i nie brał w zdarzeniu udziału a jako sprawcę uderzenia butelką wskazał S. C. (2) oskarżonego. Ta kategoryczność rozpoznania sprawcy posługującego się butelką wynikała również z zeznań J. L. i B. A., których zeznania cechowały się wysokim stopniem szczegółowości, pozwalającym na ich weryfikację w perspektywie miejsca, w którym doszło do zdarzenia.

Tymczasem wersja C. L. była nie do przyjęcia, choćby z uwagi na to w jakich okolicznościach miałby rzekomo dokonać uszkodzenia ciała pokrzywdzonego S. G. (1).

W tym miejscu odwołać należy się do fragmentu uzasadnienia Sądu Okręgowego w Olsztynie w sprawie VII Ka 433/23 gdzie między innymi stwierdzono, że: „ Przeprowadzenie przez sąd a quo dowodu z opinii biegłego medyka tylko potwierdziło niedorzeczność wersji świadka L.. Tenże świadek w postępowaniu przygotowawczym przedstawił wersję zupełnie inną, ale ujawnił też kilka faktów, które w sposób zdecydowany wyjaśniają wątpliwości… co do charakteru miejsca, w którym doszło do uderzenia pokrzywdzonego butelką w głowę. Jak zeznał świadek L. „słyszeliśmy jakąś muzykę, więc wpadliśmy na pomysł żeby się gdzieś przejść (…), doszliśmy do deptaka przy nabrzeżu aż doszliśmy do jakiegoś lokalu (…), lokal był otwarty tam było ze 30 osób (…) jakoś tak było, że S. wyszedł i powiedział, że tam stoją łódki (…)”. Z tych zeznań choćby wynika, że do zdarzenia doszło blisko lokalu, w którym bawiło się przy muzyce około 30 osób. Nadto, z tych właśnie cytowanych zeznań świadka wynika, że obok niego przeleciała jakaś butelka, która uderzyła pokrzywdzonego, a oskarżony był blisko swojego brata, który „zaindukował” całe zdarzenie swoim prowokacyjnym zachowaniem wobec osób, które spędzały czas wolny na terenie prywatnym. W żadnym fragmencie jego relacji nie pojawia się wersja mogąca mieć jakiekolwiek zaczepienie w tej zaprezentowanej podczas rozprawy głównej. Co ciekawe, w zeznaniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym przez świadka S. S. (1), który również potwierdził, że do zdarzenia doszło w pobliżu lokalu, w którym trwała zabawa przy muzyce, oskarżony pojawia się jako człowiek, który w ogóle się nie wtrącał do zajścia, stał obok niego, a przecież zupełnie inaczej tę sytuację opisał świadek L., według którego oskarżony był w centrum zajścia, tuż obok swojego brata. Świadek S. co prawda zmodyfikował tę relację mówiąc, że jednak również oskarżony pobiegł „do S.” (k. 413), jednakże nie był w stanie tej nowej wersji ostatecznie potwierdzić stwierdzając ostatecznie, że zmiana wynikła tylko z powodu upływu czasu (k. 413 verte). Brat oskarżonego przedstawił wersję, że oskarżony w ogóle w zdarzeniu nie uczestniczył, co przecież sprzeczne jest z zeznaniami świadka L.. Nie dość na tym, zgodnie z jego zeznaniami świadek L. nie tylko jako jedyny wspierał go podczas zdarzenia, ale również „zamachnął się ręką z butelką na pokrzywdzonego” (k. 464 verte), która to wersja nijak nie przystaje nie tylko do tej lansowanej pierwotnie, ale również do wersji świadka L..” – k. 276 odw.

Zatem to wersja pokrzywdzonego S. G. oraz świadków J. L. i B. A. była spójna i logiczna a podawane przez nich okoliczności w pełni korespondowały nie tylko ze sobą ale i z wnioskami płynącymi z opinia biegłego A. U., który zdecydowanie zakwestionował możliwości powiązania obrażeń pokrzywdzonego z zachowaniem C. L., stwierdzając między innymi, że „mechanizm taki należy praktycznie wykluczyć” – k. 252.

Ponadto w pełni zgodzić się należało z argumentacją Sądu Okręgowego i uznać ją za własną, że „przyznanie się świadka L. do czynu, którego przecież w kontekście wnikliwie, zgodnie z wymaganiami art. 7 kpk przeanalizowanego przez sąd a quo materiału dowodowego, tenże nie popełnił, miało doprowadzić do uwolnienia od odpowiedzialności karnej najpierw oskarżonego (S. C. (2)) , a w dalszej kolejności świadka L.. Niewiarygodność jego wersji w kontekście pozostałych dowodów czyniłaby ją bowiem niemogącą stanowić podstawy ustalenia faktów dlań niekorzystnych. Tak więc wprowadzenie do procesu takiej właśnie linii obrony ma głęboki sens, albowiem z założenia (niezależnie od osiągniętego skutku) służy całkowitemu uwolnieniu od odpowiedzialności karnej sprawcy spowodowania obrażeń ciała innej osoby” – k. 275.

Co do C. L. znamienne jest właśnie to, że tej wersji o rzekomym „wyślizgnięciu się” z jego ręki butelki brak w pierwszych zeznaniach, złożonych bezpośrednio po zdarzaniu w dniu 19 sierpnia 2018 r – porównaj k. 26-27 i co znamienne nie „pojawiła się” ona nawet na rozprawie 28 lutego 2019 r. – k. 43 ale dopiero na kolejnym terminie rozprawy tj, w dniu 29 maja 2029 r.(k. 52 odw.) a zatem już po tym jak swoje zeznania złożyli i S. C. (1) i S. S. (1).

Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do uznania, że rzekomo miało w relacjach ówczesnych świadków dojść jedynie do rozbieżności interpretacyjnych i nieprecyzyjnym opisaniu zdarzenia, w którym pokrzywdzony był S. G..

Twierdzenia wszystkich oskarżonych, którzy zeznawali jako świadkowie po pouczeniu o konsekwencjach karnych, stanowiły dowody podlegające ocenie w sprawie uszkodzenia ciała S. G. a C. L., S. C. (1) i S. S. zatem winni byli mówić prawdę. Tymczasem z przyczyn faktycznie tylko im wiadomym zdecydowali się (każdy w swoim zakresie) na fałszywe zeznawanie, które miało uwolnić od odpowiedzialności za popełniony czyn S. C. (2); ( znamienne przy tym jest to, że od skazującego tego ostatniego wyroku nie została wniesiona kasacja).

W zakresie S. S., także się można zgodzić się za zarzutem apelacji, że rzekomo” nie był on bezpośrednim świadkiem momentu uderzenia, a jego wypowiedzi miały charakter relacyjny, fragmentaryczny i oparty na informacjach zasłyszanych, co wyklucza możliwość przypisania mu świadomości nieprawdziwości zeznań oraz zamiaru wprowadzenia organu procesowego w błąd”. Zwrócić bowiem uwagę należy, że S. S. zaprzeczał aby to S. C. (2) uderzał pokrzywdzonego butelką albowiem rzekomo miał z nim siedzieć na ławce, gdy tymczasem właśnie to S. C. (2) dopuścił się czynu z art. 157§2 kk.

Analogicznie potraktować należało zarzuty apelacji wniesionej na korzyść S. C. (1), albowiem nie może budzić wątpliwości, że sprawcą uszkodzenia ciała (...) G. był jego brat S. a nie C. L.; odwołać się w tym zakresie także należy do faktu, że wersja o niechcącym uderzeniu butelką, trzymaną uprzednio przez C. L. czy wręcz o zamachnięciu pojawiła się dopiero na rozprawach w 2019 i w 2021 roku, gdy tymczasem brak jest jakiegokolwiek o niej śladu w relacji składanej bezpośrednio po zdarzeniu – porównaj k. 32.

Powyższe w ocenie Sądu Okręgowego ewidentnie świadczy o tym, że wszyscy oskarżeni świadomie, umyślnie zeznawali nieprawdę w okolicznościach wskazanych w zarzucanych im czynów.

Wniosek

I Obrońca C. L. (1) oraz S. S. (1) oparciu o powyżej sformułowane zarzuty, wniósł o:

1/ zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów; względnie,

2/ uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

II obrońca S. C. (1) wniósł o:

1/ zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanych mu czynów,

2/ ewentualnie z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na powyżej wskazane okoliczności nie uznano za zasadnych zarzutów skarżących.

1OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

1ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt II K 122/25

jako prawidłowy utrzymano go w mocy.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

W sprawie nie stwierdzono zarzucanej obrazy prawa procesowego oraz błędu w ustaleniach faktycznych.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

1Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Zasadzono od oskarżonych koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym odpowiednie opłaty uznając, że przemawiają za tym ich właściwości i warunki osobiste.

1PODPIS

ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Załącznik do formularza UK 2

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonych C. L. (1) i S. S. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt II K 122/25

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Załącznik do formularza UK 2

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego S. C. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt II K 122/25

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana