descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II W 1183/25

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 08 października 2025 roku służbę patrolową pełnili funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w U. sierż. sztab. H. X. (1) i st. post. N. U.. Około godziny 8.20 podjęli kontrolę na posterunku statycznym na drodze DK(...) w miejscowości Z. na wysokości posesji nr (...) w miejscu obowiązywania ograniczenia prędkości do 50 km/h. Przed rozpoczęciem kontroli wykonany został test urządzenia kontrolnego.

Około godziny 9.00 policjanci zauważyli nadjeżdżający drogą od miejscowości V. (droga przecinająca się prostopadle z drogą (...)) samochód osobowy marki C.. Po przejechaniu przez skrzyżowanie z drogą DK(...) pojazd ten wyraźnie przyspieszył i odjechał w kierunku miejscowości X.. Sierż. sztab. H. X. (1) dokonał pomiaru prędkości tego pojazdu celując w tylną tablicę rejestracyjną. Dokonany pomiar wykazał 74 km/h.

dowód: zeznania świadka N. U. k. 14 – 15, 70 – 71, zeznania świadka H. X. (1) k. 16 – 17, 52, notatka urzędowa k. 7

Urządzenie pomiarowe (...)-20 (...) o numerze fabrycznym (...) posiadało wymagany certyfikat dopuszczający je do użytkowania i potwierdzający poprawne skalibrowanie oraz spełnienie wszystkich parametrów specyfikacji technicznej dla pomiarów prędkości i odległości. C. również aktualne świadectwo legalizacji ważne do dnia 23 sierpnia 2026 r.

dowód: świadectwo legalizacji k. 9, 40, certyfikat kalibracji k. 10, 41

Ponieważ pojazd, którego prędkość zmierzono oddalał się, policjanci wsiedli do radiowozu i używając sygnałów świetlnych oraz dźwiękowych udali się za nim. Pojazd zatrzymał się do kontroli w miejscowości X. na wysokości posesji nr (...). Kierującym samochodem C. o nr rej. (...) okazał się obwiniony Z. S.. H. X. (1) nałożył na kierującego mandat karny w kwocie 300 złotych oraz 5 punktów karnych, ale obwiniony odmówił jego przyjęcia.

dowód: zeznania świadka N. U. k. 14 – 15, 70 – 71, zeznania świadka H. X. (1) k. 16 – 17, 52, notatka urzędowa k. 7

Sytuacja podczas kontroli stała się nerwowa. Obwiniony odpiął pasy i próbował wysiąść z pojazdu, czego H. X. (1) mu zabronił. Po wypełnieniu pouczenia dla osoby podejrzanej H. X. (1) poprosił Z. S., żeby podszedł do radiowozu w celu przekazania mu kopii pouczenia i pokwitowania jego odbioru. Obwiniony zaczął wówczas nagrywać przebieg interwencji przy pomocy telefonu. Kilkakrotnie żądał okazania mu świadectwa legalizacji urządzenia pomiarowego i chciał wykonać jego zdjęcie. Świadectwo legalizacji zostało mu okazane, a Z. S. usiłował nagrać jego treść na telefon. Gdy H. X. (1) poinformował go o zakończeniu interwencji i zaczął zamykać szybę w drzwiach bocznych radiowozu, Z. S. włożył do wnętrza pojazdu rękę z telefonem trzymając ją na wysokości twarzy policjanta. H. X. (1) odebrał to jako próbę zaatakowania go.

W tym momencie H. X. (1) zatrzymał zamykanie szyby radiowozu, a drugą ręką uderzył w dłoń obwinionego, wytrącając z niej telefon, który upadł do wnętrza radiowozu. Oboje policjanci opuścili pojazd służbowy. Z samochodu C. wysiadł również syn obwinionego C. S., który zaczął nagrywać przebieg zdarzenia telefonem. H. X. (1) trzymał obwinionego za ubranie, albowiem ten nie chciał się podporządkować poleceniom i odejść od radiowozu. Również C. S. nie reagował na polecenie powrotu do samochodu i w dalszym ciągu nagrywał zdarzenie. Ponieważ Z. S. nie reagował na wezwania do uspokojenia się i w dalszym ciągu zachowywał się agresywnie, H. X. (1) użył środków przymusu bezpośredniego obezwładniając go i zakładając kajdanki na ręce trzymane z tyłu. N. U. w tym czasie wezwała wsparcie, zaś H. X. (1) osadził obwinionego wewnątrz radiowozu.

dowód: zeznania świadka N. U. k. 14 – 15, 70 – 71, zeznania świadka H. X. (1) k. 16 – 17, 52, zeznania świadka C. S. k. 60, nagranie zdarzenia k. 49, notatka urzędowa k. 7

Gdy pasażer samochodu C. udał się do wnętrza swojego auta został wylegitymowane przez funkcjonariuszy Policji i poinformowany o skierowaniu przeciwko niemu wniosku o ukaranie.

dowód: zeznania świadka H. X. (1) k. 16 – 17, 52, zeznania świadka C. S. k. 60, notatka urzędowa k. 7

Po przybyciu na miejsce wsparcia policjanci stwierdzili, iż ustał stan zagrożenia wobec czego obwinionemu zostały zdjęte kajdanki, a następnie po sporządzeniu dokumentacji został on zwolniony.

dowód: zeznania świadka N. U. k. 14 – 15, 70 – 71, zeznania świadka H. X. (1) k. 16 – 17, 52, zeznania świadka C. S. k. 60, notatka urzędowa k. 7

Obwiniony Z. S. figuruje w ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi naruszających przepisy ruchu drogowego jako dwukrotnie karany mandatami karnymi za przekroczenie dopuszczalnej prędkości.

dowód: informacja o naruszeniach wpisanych do ewidencji k. 11.

W chwili obecnej w Prokuraturze Rejonowej w Radomsku toczy się śledztwo w sprawie (...)-0.Ds.692.2026 prowadzone w kierunku przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w U. w dniu 08 października 2025 r. w X., gm. A. poprzez nieuzasadnione użycie środków przymusu bezpośredniego w postaci założenia kajdanek na ręce oraz umieszczenie w radiowozie, co stanowiło bezpodstawne pozbawienia wolności oraz spowodowanie u Z. S. obrażeń ciała, skutkujących naruszeniem czynności ogranizmu pokrzywdzonego na czas poniżej siedmiu dni, to jest o czyn z at. 231 § 1 kk w zw. z art. 189 § 1 kk w zw. z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Aktualnie w sprawie dopuszczono dowód z opinii biegłego lekarza i oczekuje się na sporządzenie opinii.

dowód: kopie z akt (...)-0.Ds.692.2026 k. 78 – 108.

Wyrokiem nakazowym z dnia 22 grudnia 2025 r. wydanym w sprawie (...) C. S. za czyn z art. 65a KW ukarany został prawomocnie karą 500 złotych grzywny.

dowód: akta sprawy (...)

Na etapie czynności sprawdzających Z. S. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu wykroczeń i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień.

Również na etapie postępowania sądowego obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Złożył do akt sprawy wyjaśnienia na piśmie, w których kwestionował dopuszczenie do użytkowania urządzenia, którym dokonano pomiaru prędkości. Wskazał także, iż wykonywał wszystkie polecenia wydawane przez funkcjonariuszy Policji. Dopiero gdy próbował nagrać na telefon miernik znajdujący się w radiowozie i włożył do środka pojazdu rękę z telefonem, policjant stał się agresywny, wytrącił mu z ręki telefon i zaczął krzyczeć do koleżanki, aby wzywała posiłki, bo obwiniony jest agresywny.

Nadto obwiniony wskazał, iż złożył skargę na zachowanie policjantów i toczy się przeciwko nim postępowanie.

dowód: wyjaśnienia Z. S. k. 18 – 19, 42 – 45, 51 v.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje

Zebrany w sprawie materiał dowodowy w ocenie Sądu w sposób nie budzący wątpliwości pozwala przyjąć, iż obwiniony Z. S. jest sprawcą zarzucanych mu wykroczeń.

Ustaleń faktycznych w sprawie Sąd dokonał zgodnie z zeznaniami funkcjonariuszy H. X. (2) i N. U.. Sąd dał wiarę zeznaniom wyżej wymienionych świadków bowiem są jasne i wzajemnie się uzupełniają. W świetle zgromadzonych i przeprowadzonych dowodów przyjąć należało, iż pomiar prędkości pojazdu obwinionego przy użyciu laserowego miernika wykonany był przez H. X. (2) prawidłowo. Przeprowadzony został bowiem przy użyciu przyrządu, który posiadał ważne świadectwo legalizacji i certyfikat kalibracji oraz przez funkcjonariusza, który odbył odpowiednie przeszkolenie i nie miał żadnych wątpliwości odnośnie poprawności wymienionej czynności. Poza tym, pojazd obwinionego był wówczas jedynym, który poruszał się tą drogą od strony miejscowości V.. Jeśli punkt celowniczy „zsunie się” z celu, wówczas przyrząd nie wykonuje pomiaru co komunikuje odpowiednio. Wykluczyć zatem należało, aby zmierzona prędkość dotyczyła innego auta niż pojazd obwinionego.

Podnoszona przez obwinionego okoliczność, iż urządzenie dokonujące pomiaru w rzeczywistości miało inny numer niż ten widniejący w aktach sprawy i nie spełniało warunków określonych przez przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, bowiem urządzenie, którym posługiwali się policjanci w chwili zdarzenia posiadało stosowne świadectwo legalizacji oraz certyfikat kalibracji dopuszczające je do użytkowania służbowego. Brak jest również podstaw do przyjęcia, iż policjanci posługiwali się innym urządzeniem, niż to wskazane w dokumentach, skoro sam Z. S. załączył do akt sprawy zdjęcie certyfikatu kalibracji właśnie tego urządzenia, którego dokumentu znajdują się w aktach sprawy.

W związku z tym, w ocenie Sądu depozycje świadków H. X. (1) i N. U., iż pomiaru dokonano w sposób należyty są logiczne oraz przekonujące i brak jest podstaw do tego, aby podzielić zarzuty podnoszone przez obwinionego. Poza tym, funkcjonariusze Policji są osobami obcymi dla obwinionego i nie mieli jakiegokolwiek interesu w złożeniu relacji obciążającej Z. S..

Tożsama sytuacja dotyczy drugiego zarzutu dotyczącego. Wbrew twierdzeniem obwinionego, który w swoich pisemnych wyjaśnieniach podnosił, że wykonywał wszystkie polecenia policjantów, istnieją podstawy do przyjęcia, że wyjaśnienia te nie polegają na prawdzie. Pomijając już fakt, że oboje policjanci wskazywali konsekwentnie, że Z. S. zachowywał się nerwowo, agresywnie i nie reagował na polecenia, w szczególności dotyczące nienagrywania zdarzenia, to na sprawstwo obwinionego w tym zakresie wskazują nagrania załączone do akt sprawy przez samego Z. S.. Wynika z nich jednoznacznie, iż wbrew zakazowi policjanta włożył on rękę z telefonem do wnętrza radiowozu i usiłował nagrywać urządzenie kontrolno – pomiarowego.

Wyjaśnienia obwinionego wobec powyższego nie zasługują na przyznanie im waloru wiarygodności. H. one przyjętą przez niego linię obrony. Obwiniony w celu uniknięcia odpowiedzialności próbował wszelkimi sposobami podważyć czynności policjantów oraz zdyskredytować ich działania. Sąd celowo nie odnosi do kwestii związanych z użyciem przez H. X. (2) wobec obwinionego środków przymusu bezpośredniego w postaci zapięcia kajdanek na ręce przełożone do tyłu oraz umieszczenia wewnątrz radiowozu. Kwestie te są bowiem przedmiotem toczącego się aktualnie postępowania (...)-0.Ds.692.2026 Prokuratury Rejonowej w Radomsku. W tej sytuacji dokonywanie ustaleń w tym przedmiocie przez Sąd w niniejszym postępowaniu i ocena wiarygodności poszczególnych dowodów dotyczących tego incydentu stanowiłyby przedsąd w sprawie (...)-0.Ds.692.2026, do czego Sąd nie jest upoważniony.

Drugorzędne znaczenie dla rozstrzygnięcia mają zeznania świadka C. S.. Świadek, nie widział bowiem z jaką prędkością porusza się pojazd prowadzony przez jego ojca. Depozycje dotyczące przebiegu samej interwencji także mają drugorzędne znaczenie, bowiem C. S. przez większość tej interwecji pozostawał wewnątrz samochodu C., a gdy go opuścił zajmował się nagrywaniem zdarzenia na telefonie komórkowym. Na marginesie wskazać jedynie należy, iż zachowanie te stanowiło także naruszenie poleceń funkcjonariuszy Policji i skutkowało ukaraniem C. S. w postępowaniu w sprawie II (...).

Konstruując postawę faktyczną rozstrzygnięcia, Sąd posiłkował się również treścią notatki urzędowej, informacją o wpisach do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, treścią nagrania części zdarzenia załączoną przez obwinionego oraz treścią wyroku w sprawie II (...), gdyż przywoływane dowody nieosobowe posiadały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nie były kwestionowane przez strony. Stąd też, Sąd przyznał im moc dowodową.

Mając na względzie dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne Sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów. Podsumowując Sąd chciałby podkreślić jeszcze jedną okoliczność dość skrzętnie przemilczaną przez obwinionego. W ciągu kilku miesięcy przed przedmiotowym zdarzeniem był on dwukrotnie karany mandatami i punktami karnymi za przekroczenie prędkości. W ocenie Sądu kolejne zatrzymanie z powodu przekroczenia prędkości w dość krótkim czasie mogło spowodować u Z. S. obawę, że utraci on prawo do kierowania pojazdami z powodu przekroczenia limitu punktów i stąd jego nerwowe zachowanie oraz kwestionowanie swojego sprawstwa.

Zachowanie obwinionego wskazane w punkcie I wniosku o ukaranie wypełniło dyspozycję wykroczenia określonego w art. 92a § 1 kw. Na odcinku drogi po którym poruszał się obwiniony obowiązywało bowiem ograniczenie prędkości do 50km/h z uwagi na to, iż był to teren zabudowany. W związku z tym, Z. S., poruszając się z prędkością 74 km/h, niewątpliwie nie zastosował się do obowiązującego w tym miejscu ograniczenia, a jego zachowanie wyczerpało dyspozycję wykroczenia z art. 92a § 1 kw penalizującego nie stosowanie się przez prowadzącego pojazd do ograniczenia prędkości określonego między znakiem drogowym, przy czym naruszenie obowiązującej prędkości nie przekracza 30 km/h.

Natomiast zachowanie polegające na tym, iż podczas trwającej interwencji Policji, obwiniony nie stosował się do poleceń umundurowanych funkcjonariusza Policji, co istotnie utrudniało wykonanie przez niego czynności służbowej wyczerpuje dyspozycję art. 65a KW. Podczas interwencji wbrew poleceniom policjanta H. X. (1) obwiniony nie zaprzestał nagrywania zdarzenia telefonem, a następnie włożył rękę wraz z telefonem do wnętrza radiowozu policyjnego. W rezultacie, aby dokonać niezbędnych czynności, policjanci zmuszeni byli do użycia środków przymusu bezpośredniego w postaci zastosowania chwytów transportowych oraz założenia obwinionemu kajdanek na ręce założone z tyłu. Tym samym zachowanie Z. S. wyczerpało dyspozycję art. 65a KW.

Zgodnie z treścią art. 39 § 1 kw w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można – biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy – odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego.

Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie, w przypadku obwinionego celowym jest skorzystanie ze wskazanej powyżej regulacji i odstąpienie od wymierzenia Z. S. kary.

Podejmując takową decyzję Sąd wziął pod uwagę fakt toczącego się przeciwko policjantom śledztwa o przekroczenie uprawnień w związku z przeprowadzoną interwencją oraz spowodowanie u obwinionego obrażeń ciała na okres poniżej 7 dni. Niekwestionowanym jest, iż przedmiotowa interwencja miała charakter nerwowy i to po obu stronach jej uczestników, bowiem i policjanci, a w szczególności H. X. (1) także przejawiali nerwowe i nie do końca adekwatne zachowania.

Sąd biorąc pod uwagę powyżej wymienione okoliczności oraz fakt, że Z. S. nie był dotychczas karany, uznał, iż wystarczające będzie poprzestanie na stwierdzeniu sprawstwa obwinionego z jednoczesnym odstąpieniem na podstawie art. 39 § 1 kw, od wymierzenia jej kary. Sam fakt prowadzenia przeciwko obwinionemu postępowania sądowego jest wystarczającą dolegliwością.

Rozstrzygniecie o kosztach postępowania oparto na treść art. 121 § 1 kpw w zw. z art. 624 § 1 kpk. Sąd uznał, iż względy słuszności przemawiają za tym, by obwinionego zwolnić z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Obwiniony swoim zachowaniem w trakcie postepowania nie utrudniał jego przeprowadzenia.