Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 1
Sygnatura akt
Sygn. akt II K 2073/24
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
1.USTALENIE FAKTÓW
0.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.
M. S.
art. 190a § 2 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
1. M. S. w dniu 29 czerwca 2021 roku oraz w dniu 6 lipca 2021 roku w R., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podszył się pod W. W. wykorzystując jego dane osobowe za pomocą, których jest on publicznie identyfikowany, posłużył się jego dowodem osobistym przy zawieraniu dwóch umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych z (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. w dniu 29.06.2021r. nr (...) (...) oraz w dniu 06.07.2021r. nr (...) (...) na podstawie, których otrzymał dwa telefony komórkowe marki S. (...) G, podrabiając ww. umowy, w celu użycia za autentyczne, nakreślił podpisy W. W., czym wprowadził w błąd pracownika ww. spółki co do tożsamości osoby zawierającej ww. umowy, jak i zamiaru oraz możliwości wywiązania się z zawartych umów i doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 7 586,74 zł (...) sp. z o.o. oraz wyrządził szkodę osobistą i majątkową W. W..
1.Pisemne zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa wraz z załącznikami,
2.Zeznania W. W.,
3.Zeznania K. S.,
4.Informacja z (...),
5.Zeznania P. S.,
6.Opinia z klasycznych badań dokumentów.
1.k.1-29, 81-98,
2.k.34, 146,
3.k.105, 123v,
4.k.110-111,
5.k.120v,
6.k.152-164.
2.M. S. ma (...)lata, wykształcenie zawodowe- (...). Jest rozwiedziony, ma na utrzymaniu troje dzieci. Bezrobotny, aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności. Bez majątku. Był leczony psychiatrycznie. Był karany, w tym wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 06 sierpnia 2019 roku w sprawie II K (...) za czyn z art. 278 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą zakończył wykonywać w dniu 24 października 2020 roku.
3.U M. S. zarówno obecnie jak i w okresie popełnienia przypisanego mu czynu nie rozpoznano choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego ani innego zakłócenia czynności psychicznych. Rozpoznano u niego zaburzenia zachowania w przebiegu uzależnienia od alkoholu. W okresie popełnienia przypisanego u czynu miał zachowaną zdolność do rozpoznania jego znaczenia i kierowania swoim postępowaniem.
1.Oświadczenie,
2.Informacja z K.,
3.Opinia sądowo-psychiatryczna.
1.k.187-188, 247,
2.k.263-269,
3.k.204-205.
0.1. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
1.OCena DOWOdów
1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1.
Zeznania W. W.
Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego W. W., który konsekwentnie wskazywał, iż podpis widniejący na przedmiotowych umowach nie został nakreślony przez niego, lecz przez jego byłego szwagra M. S.. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym w opinii z klasycznych badań dokumentów. Brak jest więc powodów, by podważyć wiarygodność zeznań pokrzywdzonego.
1.
Zeznania K. S.,
Zeznania P. S.
Sąd dał wiarę twierdzeniom ww. świadków. Są oni osobami obcymi dla oskarżonego, a zatem nie mieli żadnych powodów, by zeznawać nieprawdę. Ponadto ich twierdzenia dotyczą wyłączne okoliczności zasłyszanych i zaobserwowanych w toku wykonywania czynności służbowych. Ich zeznania były spójne i logiczne. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do podważenia wiarygodności twierdzeń świadków.
1 i 3.
Opinia z klasycznych badań dokumentów
Opinia sądowo-psychiatryczna
Opinie spełniają wymogi określone przepisami prawa. Zostały sporządzone przez biegłych w zakresie ich kwalifikacji. Cechują się jasnością i spójnością, brak w nich wewnętrznych sprzeczności. W sposób kompleksowy wyczerpują podjętą w nich problematykę. W ocenie Sądu opinie te stanowią miarodajny dowód w sprawie.
1-2.
Zebrana w sprawie dokumentacja i jej kserokopia
Dokumenty i ich kserokopie zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez uprawnione do tego organy. Nie były też kwestionowane przez żadną ze stron niniejszego postępowania. Tym samym mogły one stanowić podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.
1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
1.
Wyjaśnienia oskarżonego M. S.
Sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, który zaprzeczył swemu sprawstwu. Jego wyjaśnienia są sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.
Przede wszystkim wskazać należy, iż W. W. konsekwentnie wskazywał oskarżonego jako sprawcę przedmiotowego przestępstwa, co znalazło również odzwierciedlenie we wnioskach z opinii z klasycznych badań dokumentów. Ponadto same wyjaśnienia oskarżonego są niekonsekwentne. Podczas składania wyjaśnień w toku postępowania przygotowawczego, oskarżony wskazał, iż rzeczywiście W. W. mieszkał u niego, zaś w toku postępowania sądowego zaprzeczył powyższemu, co stoi w rażącej sprzeczności z wiarygodnymi twierdzeniami W. W.. Nie można również pominąć, iż to na adres zamieszkania oskarżonego zostały dostarczone aparaty telefoniczne.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, Sąd uznał, że wyjaśnienia oskarżonego stanowią wyłącznie przyjętą przez niego linię obrony celem uniknięcia odpowiedzialności za swój czyn.
1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
☐
1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
I
M. S.
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Sąd analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy nie miał wątpliwości, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu.
Typ czynu zabronionego wysłowiony w art. 190a § 2 k.k. charakteryzuje zachowanie sprawcy jako podszywanie się pod inną osobę, niekiedy również postrzegane jako przejaw stalkingu ( R. K., Przestępstwo..., s. 27). „Podszywać się” znaczy tyle, co „podać się fałszywie za kogoś” ( L. D., E. S., Słownik..., s. 400). Zachowanie sprawcy przestępstwa z art. 190a § 2 k.k. polega na wprowadzaniu w błąd odbiorcy informacji co do tożsamości osoby posługującej się określonym wizerunkiem, danymi osobowymi lub innymi danymi ( A. Zoll [w:] Kodeks karny..., t. 2, cz. 1, red. W. Wróbel, A. Zoll, 2017, art. 190a, nt 9). Nie wystarczy tutaj samo wykorzystanie błędu, stąd też omawianego przestępstwa nie można popełnić przez zaniechanie ( zob. A. Lach, Kradzież tożsamości, Prok. i Pr. 2012/3, s. 33; K. Sowirka, Przestępstwo „kradzieży tożsamości” w polskim prawie karnym, „Ius Novum” 2013/1, s. 70). Jakkolwiek jest to typ formalny (bezskutkowy), a zatem błąd odbiorcy nie musi w rzeczywistości powstać, to przyjąć należy, że do realizacji znamion nie dochodzi wówczas, gdy dla przeciętnego człowieka oczywiste jest, że w rzeczywistości nie ma do czynienia z osobą, którą imituje rozmówca (np. ustawiając jako zdjęcie profilowe na portalu społecznościowym wizerunek znanego polityka). Znamię czynnościowe nie jest zrealizowane również wtedy, gdy przekazywane dane są zmodyfikowane (np. poprzez zmianę kolejności liter w nazwisku). Nie bez znaczenia jest bowiem kolejność wymienionych w art. 190a § 2 czynności: „podszywa się (...) wykorzystując”, a nie „wykorzystuje (...) podszywając się”. Znamię „podszywania się” zrealizowane jest przeto jedynie wtedy, gdy zachowanie sprawcy daje sensowne podstawy odbiorcy przekazu do założenia, że ma do czynienia z inną osobą niż rzeczywisty nadawca informacji. Typowymi przykładami zachowań realizujących znamiona typu czynu zabronionego z art. 190a § 2 k.k. będzie zamieszczanie anonsów matrymonialnych w imieniu pokrzywdzonego, wykonywanie na jego rzecz i rachunek zamówień, a w końcu – przy spełnieniu znamion strony podmiotowej – zakładanie profili na portalach społecznościowych.
Zgodnie z treścią art. 275 § 1 k.k. kto posługuje się dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby albo jej prawa majątkowe lub dokument taki kradnie lub go przywłaszcza, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Istota podrobienia dokumentu sprowadza się do sporządzenia takiego zapisu informacji, któremu nadaje się pozory autentyczności, w szczególności zaś tego, że pochodzi od określonego wystawcy. Podrobienie może zostać dokonane w każdy sposób prowadzący do stworzenia takiego zapisu informacji, który z uwagi na swoją treść odpowiadał będzie definicji dokumentu (zob. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 10 maja 2018 roku w sprawie II AKa 18/18).
Użycie podrobionego lub przerobionego dokumentu oznacza, że sprawca wykorzystuje dokument w celu typowym dla autentyku tj. realizuje w ten sposób typową funkcję danego dokumentu. Użycie dokumentu oznacza wprowadzenie go do obrotu prawnego i posłużenie się takim dokumentem dla wykazania wynikających z dokumentu praw, istnienia stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne (zob. szerzej W. Wróbel w: A. Zoll [red.], Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 kk, Lex 2013 – komentarz do art. 270 kk oraz przywołane tamże uzasadnienie wyroku SN z dnia 15 października 2002 roku, III KKN 90/00). Sprawcy użycia podrobionego dokumentu musi przyświecać wyartykułowany w art. 270 kk motyw tj. użycie takiego dokumentu jako autentycznego. Oznacza to, że sprawca wprowadza odbiorcę treści dokumentu w błąd co do jego autentyczności mając co najmniej świadomość tego, że dokument ten nie jest autentyczny i godząc się na użycie takiego dokumentu jako autentyku. Przesądza to, że przestępstwo z art. 270 kk można popełnić umyślnie z zamiarem bezpośrednim albo ewentualnym.
Kodeks karny w art. 115 § 14 wskazuje, że dokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne. Bez wątpienia umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych jest dokumentem w rozumieniu art. 115 § 14 k.k.
Przestępstwo oszustwa z art. 286 § 1 k.k. penalizuje doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Celem tego działania jest osiągnięcie korzyści majątkowej. Wprowadzenie w błąd oznacza, że sprawca swoimi podstępnymi zabiegami doprowadza inną osobę do mylnego wyobrażenia o rzeczywistym stanie rzeczy. Środkiem użytym do wprowadzenia w błąd może być słowo, pismo, fałszywe narzędzia, urządzenia techniczne itp. Rozporządzenie stanowi każdy akt powodujący zmianę w majątku osoby pokrzywdzonej, a więc zarówno akt o skutkach rzeczowych, jak i obligacyjnych. Transakcja taka musi być jednocześnie niekorzystna, co może polegać na poniesieniu rzeczywistego uszczerbku na majątku lub na przyjęciu zobowiązań majątkowych, przy czym powstanie szkody w mieniu nie jest koniecznym warunkiem do przyjęcia, że doszło do tak pojmowanego niekorzystnego rozporządzenia. Z brzmienia art. 286 § 1 k.k. wynika, że oszustwo jest przestępstwem umyślnym, zaliczanym do tzw. celowościowej odmiany przestępstw kierunkowych ( dolus directus coloratus). Ustawa wymaga, aby zachowanie sprawcy było ukierunkowane na określony cel, którym w przypadku oszustwa jest osiągnięcie korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie w błąd innej osoby. Istotne dla bytu występku oszustwa jest to, że sprawca musi mieć zamiar doprowadzenia innej osoby do niekorzystnego rozporządzania mieniem w chwili podjęcia określonych działań.
W świetle okoliczności niniejszej sprawy oczywiste jest, że zachowanie oskarżonego polegające na tym że w dniu 29 czerwca 2021 roku oraz w dniu 6 lipca 2021 roku w R., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podszył się pod W. W. wykorzystując jego dane osobowe za pomocą, których jest on publicznie identyfikowany, posłużył się jego dowodem osobistym przy zawieraniu dwóch umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych z (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. w dniu 29.06.2021r. nr (...) (...) oraz w dniu 06.07.2021r. nr (...) (...) na podstawie, których otrzymał dwa telefony komórkowe marki S. (...) G, podrabiając ww. umowy, w celu użycia za autentyczne, nakreślił podpisy W. W., czym wprowadził w błąd pracownika ww. spółki co do tożsamości osoby zawierającej ww. umowy, jak i zamiaru oraz możliwości wywiązania się z zawartych umów i doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 7 586,74 zł (...) sp. z o.o. oraz wyrządził szkodę osobistą i majątkową W. W., wypełniło znamiona przestępstw z art. 190a § 2 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art. 286 § 1 k.k.
W realiach niniejszej sprawy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozostawiła wątpliwości, iż oskarżony działał w sposób celowy, ukierunkowany na osiągnięcie korzyści majątkowej. Zdaniem Sądu oskarżony już w chwili zawarcia przedmiotowych umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych nie miał zamiaru wywiązać się z zaciągniętego zobowiązania. Świadczy o tym fakt, iż oskarżony wprowadził w błąd pracowników (...) sp. z o.o. co do swojej tożsamości posługując się danymi W. W. i w jego imieniu zawierając ww. umowy. Oczywiste jest to, iż w ten sposób chciał skierować roszczenia wierzyciela w stronę W. W., a sam uniknąć konsekwencji cywilnoprawnych. Nie ulega więc wątpliwości, że oskarżony obejmował swoją świadomością i zamiarem całość przestępczego działania.
Z uwagi na to, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona dwóch przestępstw, zastosowanie względem niego miał art. 11 § 2 k.k.
Oskarżony podjął dwa zachowania w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dlatego też zastosowanie względem niego miał art. 12 § 1 k.k.
Ponadto M. S. był wielokrotnie karany, w tym wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 06 sierpnia 2019 roku w sprawie II K (...) za czyn z art. 278 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą zakończył wykonywać w dniu 24 października 2020 roku, zatem należy przyjąć, że swojego czynu dopuścił się w warunkach art. 64 § 1 k.k., tj. recydywie podstawowej.
☐
1.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐
1.4. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☐
1.5. Umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
☐
1.6. Uniewinnienie
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
M. S.
I
I
Na wstępie, Sąd pragnie wskazać, że zgodnie z dyspozycją art. 4 § 1 k.k. orzekał na podstawie przepisów obowiązujących uprzednio, gdyż były one względniejsze dla sprawcy (zaostrzeniu uległ art. 64 § 1 k.k.).
Sąd na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, uznając ją za adekwatną wobec stopnia jego winy i społecznej szkodliwości jego czynu.
Należy zauważyć, iż oskarżony jest osobą dorosłą, w pełni dojrzałą. Niewątpliwie zna obowiązujące normy prawne i konsekwencje ich nie przestrzegania. Z pewnością zdawał sobie sprawę, że jego czyn spotka się z odpowiednią reakcją prawnokarną, a mimo to zdecydował się podjąć przestępczy proceder. Sąd nie dopatrzył się żadnej okoliczności pozwalającej wyłączyć winę lub odpowiedzialność karną oskarżonego.
Przy wymiarze kary Sąd uwzględnił wysokość szkody wyrządzonej czynem oskarżonego, jego zaplanowany sposób działania, a także fakt, iż oskarżony jednym zachowaniem wypełnił znamiona kilku przestępstw.
Okolicznością obciążająca było to, że oskarżony swojego czynów dopuścił się w warunkach art. 64 § 1 k.k., tj. recydywy podstawowej. Powyższe zdaniem Sądu świadczy o demoralizacji oskarżonego. Zdaniem Sądu wyłącznie kara izolacyjna, którą oskarżony będzie wykonywał w zakładzie karnym, uświadomi mu naganność swojego postępowania i wpłynie na niego w sposób wychowawczy. Zmieni też postawę oskarżonego na przyszłość i wykształci u niego choćby minimalny szacunek dla cudzego mienia, wiarygodności dokumentów i wolności drugiej osoby. Charakter popełnionego przez oskarżonego przestępstwa wskazuje bowiem, że takich wartości jest on pozbawiony. Na pewno kara tego rodzaju i w takim wymiarze spełni swe cele w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej.
Jednocześnie Sąd uznał, iż wystarczające będzie orzeczenie kary w najniższym wymiarze przewidzianym przez ustawę, gdyż samo zdarzenie miało miejsce 4 lata temu, a oskarżony zmaga się z problemem alkoholowym.
Reasumując po uwzględnieniu właściwości i warunków osobistych oskarżonego oraz okoliczności popełnienia przestępstwa Sąd ocenił, że wymierzona kara, biorąc pod uwagę górną granicę ustawowego zagrożenia, nie jest niewspółmiernie surowa. Jest to kara sprawiedliwa i adekwatnie dolegliwa.
M. S.
II
I
Jednocześnie uwzględniając cel postępowania karnego jakim jest ochrona interesów pokrzywdzonego oraz z uwagi na charakter popełnionego przestępstwa, Sąd na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprze zapłatę kwoty 7 586,74 zł na rzecz (...) Sp. z o.o.
1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
1.6. inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
7. KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
III
Z uwagi na to, że oskarżony w postępowaniu przygotowawczym korzystał z pomocy obrońcy z urzędu, Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej (...) kwotę 984 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu.
IV
Sąd uwzględniając sytuację osobistą i majątkową oskarżonego, zwolnił go od zapłaty opłaty sądowej, lecz obciążył go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 3 008,87 zł. Zasadą jest bowiem, iż to oskarżony ponosi koszty wygenerowane swoim przestępczym zachowaniem.
1.1Podpis