Ustawaz dnia 10 czerwca 2016 r.o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług 1)Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża: 1) dyrektywę 96/71/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w
ramach świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 18 z 21.01.1997, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie
wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 2, str. 431); 2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego
i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE
dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającą rozporządzenie
(UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany
informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz. Urz. UE L 159
z 28.05.2014, str. 11).
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Warunki zatrudnienia pracowników delegowanych na terytorium RP
- Rozdział 3 - Odpowiedzialność solidarna wykonawcy powierzającego wykonanie prac
- Rozdział 4 - Zadania i uprawnienia Państwowej Inspekcji Pracy
- Rozdział 5 - Obowiązki pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP
- Rozdział 6 - Stosowanie przepisów ustawy do pracownika skierowanego do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim
- Rozdział 7 - Przepisy karne
- Rozdział 8 - Zmiany w przepisach obowiązujących
- Rozdział 9 - Przepisy przejściowe i przepis końcowy
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa zasady:
1)
delegowania pracowników na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach świadczenia
usług;
2)
kontroli przestrzegania przepisów o delegowaniu pracowników oraz realizacji obowiązków
informacyjnych związanych z delegowaniem pracowników;
3)
współpracy z właściwymi organami innych państw członkowskich dotyczącej delegowania
pracowników na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i z tego terytorium;
4)
ochrony pracowników delegowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i z tego
terytorium;
5)
postępowania związanego z realizacją wniosków o powiadomienie o decyzji w sprawie
nałożenia na pracodawcę delegującego pracownika z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej oraz o egzekucję takiej
kary lub grzywny.
Art. 2.
1.
Przepisów ustawy nie stosuje się do:
1)
przedsiębiorstw marynarki handlowej w odniesieniu do załóg morskich statków handlowych;
2)
transportu międzynarodowego, z wyłączeniem przewozów kabotażowych.
2.
Do przewozów kabotażowych nie stosuje się przepisów art. 24 i art. 25.
Art. 3.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
dzień roboczy - dzień kalendarzowy z wyjątkiem sobót oraz dni wolnych od pracy określonych
w przepisach ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy ;
2)
organ wnioskujący - właściwy organ innego państwa członkowskiego, który zwraca się
z wnioskiem o powiadomienie o decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej
lub grzywny administracyjnej w związku z naruszeniem przepisów dotyczących delegowania
pracownika z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub o egzekucję takiej kary lub
grzywny;
3)
państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej oraz państwo, które
przyjęło, w drodze umowy z Unią Europejską, zobowiązanie do implementacji do krajowego
porządku prawnego dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej
delegowania pracowników w ramach świadczenia usług oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie
egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia
usług, zmieniającej rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej
za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie
w sprawie IMI”) ;
4)
pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP - pracodawcę mającego siedzibę oraz
prowadzącego znaczną działalność gospodarczą w innym państwie członkowskim, z którego
terytorium kieruje tymczasowo pracownika do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
a)
w związku z realizacją umowy zawartej przez tego pracodawcę z podmiotem prowadzącym
działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
b)
w oddziale lub przedsiębiorstwie należącym do grupy przedsiębiorstw, do której należy
ten pracodawca, prowadzącym działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
c)
jako agencja pracy tymczasowej;
5)
pracodawca delegujący pracownika z terytorium RP - pracodawcę mającego siedzibę, a
w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą - główne miejsce wykonywania
takiej działalności, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, kierującego tymczasowo
pracownika w rozumieniu przepisów państwa członkowskiego, do którego jest delegowany,
do pracy na terytorium tego państwa:
a)
w związku z realizacją umowy zawartej przez tego pracodawcę z podmiotem prowadzącym
działalność na terytorium innego państwa członkowskiego,
b)
w oddziale lub przedsiębiorstwie należącym do grupy przedsiębiorstw, do której należy
ten pracodawca, prowadzącym działalność na terytorium tego państwa członkowskiego,
c)
jako agencja pracy tymczasowej;
6)
pracownik delegowany na terytorium RP - pracownika zatrudnionego w innym państwie
członkowskim, tymczasowo skierowanego do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
przez pracodawcę delegującego pracownika na terytorium RP;
7)
pracownik delegowany z terytorium RP - pracownika w rozumieniu przepisów państwa członkowskiego,
do którego jest delegowany, wykonującego pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
tymczasowo skierowanego do pracy na terytorium tego państwa przez pracodawcę delegującego
pracownika z terytorium RP;
8)
właściwy organ - organ lub podmiot odpowiedzialny na terytorium danego państwa członkowskiego
za informowanie o przepisach dotyczących delegowania pracowników lub współpracę z
takimi organami lub podmiotami innych państw członkowskich w zakresie monitorowania
przestrzegania tych przepisów.
Rozdział 2
Warunki zatrudnienia pracowników delegowanych na terytorium RP
Art. 4.
1.
Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP zapewnia takiemu pracownikowi warunki
zatrudnienia nie mniej korzystne niż wynikające z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy oraz innych przepisów regulujących prawa i obowiązki pracowników.
2.
Warunki zatrudnienia, o których mowa w ust. 1, dotyczą:
1)
norm i wymiaru czasu pracy oraz okresów odpoczynku dobowego i tygodniowego;
2)
wymiaru urlopu wypoczynkowego;
3)
minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego na podstawie odrębnych przepisów;
4)
wysokości wynagrodzenia i dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych;
5)
bezpieczeństwa i higieny pracy;
6)
ochrony pracownic w okresie ciąży oraz w okresie urlopu macierzyńskiego;
7)
zatrudniania młodocianych oraz wykonywania pracy lub innych zajęć zarobkowych przez
dziecko;
8)
zasady równego traktowania oraz zakazu dyskryminacji w zatrudnieniu, o których mowa
w art. 112 i art. 113 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy;
9)
wykonywania pracy zgodnie z przepisami o zatrudnianiu pracowników tymczasowych.
Art. 5.
1.
Do pracownika delegowanego na terytorium RP nie stosuje się przepisów art. 4 ust.
2 pkt 2-4, jeżeli zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami wykonuje on na danym stanowisku
- przez okres nie dłuższy niż 8 dni w ciągu roku, poczynając od dnia rozpoczęcia pracy
na danym stanowisku - wstępne prace montażowe lub instalacyjne przewidziane w umowie
zawartej przez pracodawcę delegującego pracownika na terytorium RP z podmiotem prowadzącym
działalność na tym terytorium, których wykonanie jest niezbędne do korzystania z dostarczonych
wyrobów.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pracownika, jeżeli wykonuje on na danym stanowisku
prace związane z robotami budowlanymi lub utrzymaniem obiektu budowlanego, w szczególności:
1)
wykopy;
2)
roboty ziemne;
3)
montowanie i demontowanie elementów prefabrykowanych;
4)
wyposażanie lub instalowanie;
5)
renowację;
6)
demontowanie;
7)
rozbiórkę;
8)
konserwację;
9)
prace malarskie i porządkowe.
Art. 6.
Skorzystanie przez pracownika delegowanego na terytorium RP albo pracownika delegowanego
z terytorium RP z uprawnienia do wszczęcia postępowania administracyjnego lub sądowego
przeciwko pracodawcy delegującemu pracownika na terytorium RP albo pracodawcy delegującemu
pracownika z terytorium RP nie może być podstawą niekorzystnego traktowania w zatrudnieniu.
Rozdział 3
Odpowiedzialność solidarna wykonawcy powierzającego wykonanie prac
Art. 7.
1.
Wykonawca powierzający wykonanie prac określonych w art. 5 ust. 2 pracodawcy delegującemu
pracownika na terytorium RP ponosi wobec pracownika delegowanego na terytorium RP
odpowiedzialność solidarną z tym pracodawcą za jego zobowiązania powstałe w trakcie
wykonywania tych prac z tytułu zaległego wynagrodzenia i dodatku, o których mowa w
art. 4 ust. 2 pkt 3 i 4.
2.
Do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania określone w ust. 1 stosuje się przepisy
ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny .
Art. 8.
W przypadku dochowania należytej staranności przez wykonawcę, o którym mowa w art.
7 ust. 1, polegającej na przekazaniu pracodawcy delegującemu pracownika na terytorium
RP pisemnej informacji o warunkach zatrudnienia, o których mowa w art. 4 ust. 2, i
odebraniu od niego potwierdzenia złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 24 ust.
3, wykonawca ten nie ponosi odpowiedzialności solidarnej.
Rozdział 4
Zadania i uprawnienia Państwowej Inspekcji Pracy
Art. 9.
1.
Państwowa Inspekcja Pracy pełni rolę właściwego organu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
2.
Do zadań Państwowej Inspekcji Pracy należy:
1)
udzielanie, na wniosek zainteresowanego, informacji o warunkach zatrudnienia, o których
mowa w art. 4 ust. 2, oraz o zakresie ich stosowania do pracownika delegowanego na
terytorium RP;
2)
przyjmowanie oświadczeń, o których mowa w art. 24 ust. 3;
3)
prowadzenie i aktualizacja strony internetowej, o której mowa w art. 13 ust. 1;
4)
współpraca z właściwymi organami innych państw członkowskich polegająca w szczególności
na:
a)
udzielaniu właściwemu organowi informacji o warunkach zatrudnienia pracowników delegowanych
na terytorium RP,
b)
informowaniu właściwego organu o stwierdzonych nieprawidłowościach związanych z delegowaniem
pracownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo z tego terytorium lub o wykroczeniach,
o których mowa w art. 27 i art. 28,
c)
występowaniu do właściwego organu z uzasadnionym wnioskiem o udzielenie informacji
dotyczących delegowania pracowników na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo z
tego terytorium lub o przeprowadzenie kontroli,
d)
udzielaniu niezbędnych informacji dotyczących delegowania pracowników na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej albo z tego terytorium w odpowiedzi na uzasadnione wnioski
właściwych organów, w szczególności dotyczących tych pracowników, warunków ich zatrudnienia
oraz pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP albo pracodawcy delegującego
pracownika z terytorium RP, a także na przeprowadzaniu kontroli na wniosek takich
organów;
5)
powiadamianie, na wniosek organu wnioskującego, pracodawcy delegującego pracownika
z terytorium RP o decyzji w sprawie nałożenia na tego pracodawcę administracyjnej
kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej w związku z naruszeniem przepisów dotyczących
delegowania pracowników;
6)
powiadamianie, na wniosek organu wnioskującego, pracodawcy delegującego pracownika
z terytorium RP o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny
administracyjnej nałożonej na tego pracodawcę w związku z naruszeniem przepisów dotyczących
delegowania pracowników oraz sprawdzanie i przekazywanie naczelnikowi urzędu skarbowego
takiego wniosku.
3.
Współpraca w zakresie określonym w ust. 2 pkt 4 odbywa się za pośrednictwem systemu
wymiany informacji na rynku wewnętrznym, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 z dnia 25 października
2012 r. w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji
na rynku wewnętrznym i uchylającym decyzję Komisji 2008/49/WE („rozporządzenie w sprawie
IMI”) . Do tej współpracy stosuje się w niezbędnym zakresie postanowienia umów lub porozumień
dwustronnych dotyczących współpracy i wzajemnej pomocy między właściwymi organami
państw członkowskich.
4.
Współpraca z organami wnioskującymi innych państw członkowskich związana z realizacją
wniosków tych organów o powiadomienie pracodawcy delegującego pracownika z terytorium
RP o decyzji w sprawie nałożenia na pracodawcę administracyjnej kary pieniężnej lub
grzywny administracyjnej lub o egzekucję takiej kary lub grzywny odbywa się za pośrednictwem
systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym, o którym mowa w ust. 3.
Art. 10.
1.
Współpraca w zakresie określonym w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. c może dotyczyć oceny
okoliczności, o których mowa w art. 14 ust. 2-4, w szczególności dotyczących miejsca
rzeczywistego prowadzenia znacznej działalności pracodawcy delegującego pracownika
na terytorium RP oraz tymczasowości delegowania pracownika przez takiego pracodawcę.
2.
Do realizacji współpracy, o której mowa w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. d, art. 14 ust.
2-4 stosuje się odpowiednio.
Art. 11.
1.
Odpowiedź na wnioski, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. d, Państwowa Inspekcja
Pracy przekazuje właściwemu organowi innego państwa członkowskiego w terminie 25 dni
roboczych od dnia otrzymania wniosku, chyba że te organy uzgodniły krótszy termin,
a jeżeli we wnioskach wskazano przyczyny uzasadniające konieczność ich pilnej realizacji
i zawarto w nich prośbę o udzielenie informacji znajdujących się w krajowych rejestrach,
takich jak rejestr podatników VAT, odpowiedź na wnioski jest przekazywana niezwłocznie,
nie później jednak niż w terminie 2 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku.
2.
Jeżeli udzielenie odpowiedzi na wnioski, o których mowa w ust. 1, napotyka trudności,
Państwowa Inspekcja Pracy niezwłocznie informuje o tym właściwy organ innego państwa
członkowskiego w celu znalezienia rozwiązania.
Art. 12.
1.
Państwowa Inspekcja Pracy ma prawo występować do:
1)
pracodawcy delegującego pracownika z terytorium RP,
2)
przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
- z żądaniem udzielenia informacji dotyczących ich działalności, niezbędnych do zamieszczenia
w odpowiedzi na wnioski, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. d.
2.
Państwowa Inspekcja Pracy ma prawo występować również do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,
a także naczelników urzędów skarbowych i innych organów administracji publicznej,
z wnioskiem o udzielenie informacji niezbędnych do zamieszczenia w odpowiedzi na wnioski,
o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. d.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, kierowany do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zawiera:
1)
w przypadku ubezpieczonych - dane określone w art. 50 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
społecznych ;
2)
w przypadku płatników - dane określone w art. 50 ust. 7 pkt 2 ustawy wymienionej w
pkt 1.
4.
Podmioty, o których mowa w ust. 1, mają obowiązek udzielenia informacji w terminie
10 dni roboczych od dnia otrzymania żądania Państwowej Inspekcji Pracy.
5.
Podmioty, o których mowa w ust. 2, mają obowiązek udzielenia informacji w terminie
10 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku Państwowej Inspekcji Pracy, chyba że udzielenie
informacji przez te podmioty wymaga przeprowadzenia uprzedniego postępowania wyjaśniającego
lub kontroli. O przyczynach opóźnienia podmiot informuje niezwłocznie Państwową Inspekcję
Pracy.
Art. 13.
1.
Strona internetowa utworzona w ramach pojedynczego punktu kontaktowego, o którym mowa
w rozdziale 2a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, prowadzona i aktualizowana przez Państwową Inspekcję Pracy, zawiera w szczególności
informacje dotyczące:
1)
warunków zatrudnienia, o których mowa w art. 4 ust. 2, oraz zakresu ich stosowania
do pracownika delegowanego na terytorium RP;
2)
obowiązków pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP, o których mowa w rozdziale
5;
3)
odpowiedzialności solidarnej, o której mowa w rozdziale 3;
4)
procedury składania skarg i dochodzenia roszczeń ze stosunku pracy na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przez pracowników delegowanych na terytorium RP;
5)
danych kontaktowych osoby odpowiedzialnej w Państwowej Inspekcji Pracy za udzielanie
informacji, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 1;
6)
podmiotów odpowiedzialnych za udzielanie informacji na temat prawa krajowego i praktyki
krajowej, które mają zastosowanie do pracowników delegowanych na terytorium RP oraz
pracodawców delegujących pracowników na terytorium RP, w zakresie ich praw i obowiązków.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1, mogą być zawarte w odesłaniach do odpowiednich
stron internetowych.
3.
Strona internetowa, o której mowa w ust. 1, jest prowadzona i aktualizowana w języku
polskim oraz w co najmniej jednym innym języku oficjalnym Unii Europejskiej.
4.
Na stronie internetowej, o której mowa w ust. 1, Państwowa Inspekcja Pracy zamieszcza
pomocniczy wzór formularza oświadczenia, o którym mowa w art. 24 ust. 3.
Art. 14.
1.
Państwowa Inspekcja Pracy kontroluje prawidłowość delegowania pracowników na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, gdy zaistnieją wątpliwości, czy dany pracownik może zostać
uznany za pracownika delegowanego na terytorium RP.
2.
Kontrola, o której mowa w ust. 1, dotyczy w szczególności ustalenia:
1)
czy pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP rzeczywiście prowadzi znaczną
działalność na terytorium innego państwa członkowskiego inną niż działalność zarządcza
lub administracyjna o charakterze wyłącznie wewnętrznym;
2)
czy pracownik delegowany na terytorium RP wykonuje pracę na tym terytorium tylko tymczasowo.
3.
W celu dokonania ustaleń w zakresie określonym w ust. 2 pkt 1 Państwowa Inspekcja
Pracy dokonuje - biorąc pod uwagę szeroki przedział czasowy - oceny wszystkich okoliczności
uznanych za niezbędne, cechujących działalność prowadzoną przez pracodawcę delegującego
pracownika na terytorium RP w państwie członkowskim jego siedziby lub miejsca zamieszkania
i, w razie konieczności, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do których mogą
należeć w szczególności:
1)
miejsce, w którym przedsiębiorca ma zarejestrowaną działalność, prowadzi obsługę administracyjną,
korzysta z pomieszczeń biurowych, podlega obowiązkom podatkowym z tytułu prowadzonej
działalności i obowiązkom z tytułu ubezpieczeń społecznych oraz - tam, gdzie jest
to wymagane - w którym, zgodnie z prawem państwa członkowskiego siedziby przedsiębiorcy,
posiada stosowny dokument uprawniający do prowadzenia działalności danego rodzaju
lub jest zarejestrowany w izbach handlowych lub organizacjach branżowych;
2)
miejsce, w którym prowadzi się nabór pracowników delegowanych i z którego są oni delegowani;
3)
prawo właściwe dla umów zawieranych przez pracodawcę delegującego pracownika na terytorium
RP ze swoimi pracownikami oraz prawo właściwe dla umów zawieranych z klientami tego
pracodawcy;
4)
miejsce, w którym przedsiębiorca prowadzi znaczną działalność gospodarczą oraz w którym
zatrudnia personel administracyjny;
5)
liczba wykonanych umów lub wielkość obrotu uzyskanego w państwie członkowskim siedziby
przedsiębiorcy, z uwzględnieniem szczególnej sytuacji przedsiębiorców, w tym małych
i średnich przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz nowo powstałych przedsiębiorców.
4.
W celu dokonania ustaleń w zakresie określonym w ust. 2 pkt 2 Państwowa Inspekcja
Pracy dokonuje oceny wszystkich okoliczności uznanych za niezbędne, cechujących pracę
i sytuację danego pracownika delegowanego na terytorium RP, do których mogą należeć
w szczególności:
1)
wykonywanie pracy przez ograniczony okres na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
data rozpoczęcia delegowania;
3)
delegowanie pracownika do państwa członkowskiego innego niż państwo, w którym lub
z którego ten pracownik zwyczajowo wykonuje swoją pracę, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca
2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) lub z Konwencją o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartą do podpisu w
Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku (Dz. Urz. UE C 169 z 08.07.2005, str. 10);
4)
powrót pracownika do państwa członkowskiego, z którego został delegowany, lub przewidywanie,
że ponownie podejmie on pracę w tym państwie po zakończeniu wykonywania pracy lub
usług, do których wykonania został delegowany;
5)
charakter pracy;
6)
zapewnienie pracownikowi transportu, zakwaterowania i wyżywienia lub zwrot kosztów,
a w przypadku ich zapewnienia lub zwrotu kosztów - sposób, w jaki jest to zapewniane,
lub metoda, jaka jest stosowana przy zwrocie kosztów;
7)
wykonywanie pracy w poprzednich okresach na danym stanowisku przez tego samego lub
innego pracownika.
5.
Niewystąpienie jednej albo większej liczby okoliczności określonych w ust. 3 i 4 nie
oznacza, że dana sytuacja nie stanowi delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej. Ocenę tych okoliczności dostosowuje się do każdego konkretnego przypadku
oraz uwzględnia się specyfikę danej sytuacji.
Art. 15.
1.
Państwowa Inspekcja Pracy kontroluje warunki zatrudnienia pracowników delegowanych
na terytorium RP, o których mowa w art. 4 ust. 2, z zastrzeżeniem art. 5.
2.
W zakresie określonym w ust. 1 właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy mają prawo
stosowania środków prawnych, o których mowa w art. 11 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy , do pracodawców delegujących pracowników na terytorium RP.
Art. 16.
Kontrole pracodawców delegujących pracowników na terytorium RP przeprowadzane przez
Państwową Inspekcję Pracy nie mogą mieć charakteru dyskryminującego ani nie mogą być
nieproporcjonalne.
Art. 17.
1.
W przypadku otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 9 ust. 2 pkt 5, Państwowa Inspekcja
Pracy podejmuje wszelkie niezbędne czynności, aby bez zbędnej zwłoki, nie później
jednak niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku, powiadomić pracodawcę delegującego
pracownika z terytorium RP o decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej
lub grzywny administracyjnej oraz dokumentach, o ile zostały dołączone do wniosku,
jeżeli:
1)
wniosek wskazuje co najmniej:
a)
imię i nazwisko lub nazwę, znany adres oraz wszelkie inne dane umożliwiające ustalenie
tożsamości pracodawcy delegującego pracownika z terytorium RP,
b)
streszczenie faktów i okoliczności naruszenia prawa, charakter tego naruszenia i odpowiednie
przepisy mające zastosowanie w tej sprawie,
c)
decyzję w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej
i wszelkie inne odpowiednie informacje lub dokumenty, w tym o charakterze sądowym,
dotyczące przedmiotowego żądania bądź kary lub grzywny administracyjnej,
d)
nazwę, adres i inne dane kontaktowe organu odpowiedzialnego za rozpatrzenie administracyjnej
kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej oraz, jeżeli nie jest to ten sam organ,
organu, który może udzielić dodatkowych informacji dotyczących takiej kary lub grzywny
lub możliwości odwołania się od obowiązku zapłaty lub zaskarżenia decyzji w sprawie
ich nałożenia,
e)
cel powiadomienia oraz termin, w jakim należy go dokonać;
2)
wniosek zawiera informacje odpowiadające treści decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej
kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej;
3)
do wniosku dołączono decyzję w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej
lub grzywny administracyjnej i wskazane we wniosku dokumenty.
2.
Po sprawdzeniu wniosku w zakresie, o którym mowa w ust. 1, Państwowa Inspekcja Pracy:
1)
przekazuje decyzję w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny
administracyjnej oraz dołączone do niej dokumenty pracodawcy delegującemu pracownika
z terytorium RP, jeżeli wniosek spełnia wymogi określone w ust. 1, albo
2)
zwraca wniosek organowi wnioskującemu, jeżeli wniosek nie spełnia wymogów określonych
w ust. 1.
Art. 18.
1.
W przypadku otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 9 ust. 2 pkt 6, Państwowa Inspekcja
Pracy sprawdza, czy wniosek zawiera:
1)
elementy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a, b i d oraz pkt 2 i 3;
2)
datę, z którą orzeczenie lub decyzja w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej
lub grzywny administracyjnej stały się wykonalne lub ostateczne, opis rodzaju administracyjnej
kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej oraz określenie ich wysokości, wszelkie
daty istotne dla przeprowadzenia egzekucji, w tym informacje, czy doręczono stronie
orzeczenie lub decyzję, a jeżeli tak, to w jaki sposób, lub czy wydano orzeczenie
zaoczne, a także potwierdzenie organu wnioskującego, że od takiej kary lub grzywny
nie przysługuje dalsze odwołanie, i opis żądania, w związku z którym jest składany
wniosek, oraz jego poszczególnych elementów.
2.
Jeżeli wniosek spełnia wymogi określone w ust. 1, Państwowa Inspekcja Pracy:
1)
nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku powiadamia o wniosku oraz
o dołączonych do niego dokumentach pracodawcę delegującego pracownika z terytorium
RP;
2)
przekazuje wniosek naczelnikowi urzędu skarbowego, o ile nie nastąpiła dobrowolna
zapłata administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej i nie wcześniej
niż po upływie 30 dni od dnia doręczenia pracodawcy delegującemu pracownika z terytorium
RP powiadomienia o wniosku, w celu przeprowadzenia egzekucji, dołączając tytuł wykonawczy,
o którym mowa w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zawierający
określenie wysokości należności pieniężnej w walucie polskiej; wysokość tej należności
ustala się, przeliczając wysokość należności wyrażonej w walucie innej niż polska
według średniego kursu złotego w stosunku do tej waluty, określonego przez Narodowy
Bank Polski na dzień wydania decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej
lub grzywny administracyjnej.
3.
Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów określonych w ust. 1, Państwowa Inspekcja Pracy
zwraca wniosek organowi wnioskującemu.
4.
Państwowa Inspekcja Pracy może zwrócić wniosek organowi wnioskującemu, jeżeli:
1)
ogólna kwota administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej wynosi
mniej niż 350 euro; jeżeli ogólna kwota takiej kary lub grzywny jest wyrażona w innej
walucie niż euro, należy ją przeliczyć na walutę polską według średniego kursu danej
waluty określonego przez Narodowy Bank Polski na dzień wydania decyzji w sprawie nałożenia
administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej, a następnie otrzymaną
kwotę przeliczyć według średniego kursu złotego w stosunku do euro, określonego przez
Narodowy Bank Polski na ten dzień,
2)
decyzja w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej
jest sprzeczna z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej
- i o fakcie zwrotu wniosku powiadamia pracodawcę delegującego pracownika z terytorium
RP.
Art. 19.
Państwowa Inspekcja Pracy bez zbędnej zwłoki informuje organ wnioskujący o:
1)
czynnościach podjętych na jego wniosek o powiadomienie o decyzji w sprawie nałożenia
administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej lub wniosek o egzekucję
takiej kary lub grzywny, w tym o dacie przekazania pracodawcy delegującemu pracownika
z terytorium RP:
a)
powiadomienia o decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny
administracyjnej lub
b)
powiadomienia o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej;
2)
podstawach odmowy podjęcia czynności, o których mowa w pkt 1:
a)
w przypadku gdy wniosek o powiadomienie o decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej
kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej nie spełnia wymogów określonych w art.
17 ust. 1 lub wniosek o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej
nie spełnia wymogów określonych w art. 18 ust. 1,
b)
w przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 4,
c)
w przypadku gdy analiza przeprowadzona przez naczelnika urzędu skarbowego wykazała,
że prognozowane koszty egzekucji administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej
są nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do kwoty, której ma dotyczyć egzekucja, lub
egzekucja taka wiązałaby się z istotnymi trudnościami.
Art. 20.
1.
Jeżeli w trakcie powiadamiania o decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary
pieniężnej lub grzywny administracyjnej taka kara lub grzywna lub związane z nimi
żądanie zostają zakwestionowane lub zostaje złożone od nich odwołanie przez zainteresowaną
stronę, Państwowa Inspekcja Pracy, po otrzymaniu informacji w tej sprawie od organu
wnioskującego, wstrzymuje czynności związane z powiadomieniem do czasu wydania decyzji
przez odpowiedni podmiot lub organ właściwy w danym państwie członkowskim.
2.
Jeżeli w trakcie czynności związanych z wnioskiem o egzekucję administracyjnej kary
pieniężnej lub grzywny administracyjnej taka kara lub grzywna lub związane z nimi
żądanie zostają zakwestionowane lub zostaje złożone od nich odwołanie przez zainteresowaną
stronę, Państwowa Inspekcja Pracy, po otrzymaniu informacji w tej sprawie od organu
wnioskującego, wstrzymuje czynności związane z wnioskiem do czasu wydania decyzji
przez odpowiedni podmiot lub organ właściwy w danym państwie członkowskim, powiadamiając
o tym pracodawcę delegującego pracowników z terytorium RP.
3.
Jeżeli po przekazaniu przez Państwową Inspekcję Pracy wniosku o egzekucję administracyjnej
kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej naczelnikowi urzędu skarbowego taka kara
lub grzywna lub związane z nimi żądanie zostają zakwestionowane lub zostaje złożone
od nich odwołanie przez zainteresowaną stronę, Państwowa Inspekcja Pracy, po otrzymaniu
informacji w tej sprawie od organu wnioskującego, występuje z żądaniem zawieszenia
postępowania egzekucyjnego, powiadamiając o tym pracodawcę delegującego pracowników
z terytorium RP.
4.
Wszelkie odwołania bądź wnioski kwestionujące nałożenie administracyjnej kary pieniężnej
lub grzywny administracyjnej lub związane z nimi żądanie składa się do odpowiedniego
podmiotu lub organu właściwego w danym państwie członkowskim.
Art. 21.
Do umarzania należności z tytułu administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej
nałożonej na pracodawcę delegującego pracownika z terytorium RP nie stosuje się przepisów
art. 56 ust. 1 pkt 5 i art. 57 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach
publicznych .
Art. 22.
Egzekwowanie administracyjnych kar pieniężnych i grzywien administracyjnych nałożonych
na pracodawców delegujących pracowników z terytorium RP następuje w trybie przepisów
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Art. 23.
Kwoty administracyjnych kar pieniężnych lub grzywien administracyjnych nałożonych
na pracodawców delegujących pracowników z terytorium RP są egzekwowane w walucie polskiej
i stanowią dochód budżetu państwa.
Rozdział 5
Obowiązki pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP
Art. 24.
1.
Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP wyznacza osobę upoważnioną do pośredniczenia
w kontaktach z Państwową Inspekcją Pracy oraz do przesyłania i otrzymywania dokumentów
lub zawiadomień, przebywającą w okresie delegowania na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
2.
Na żądanie Państwowej Inspekcji Pracy osoba, o której mowa w ust. 1, niezwłocznie
przekazuje Państwowej Inspekcji Pracy dane osoby upoważnionej przez pracodawcę delegującego
pracownika na terytorium RP do reprezentowania go w trakcie kontroli prowadzonej przez
Państwową Inspekcję Pracy. Dane tej osoby obejmują jej imię i nazwisko, adres, pod
którym przebywa, oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej o charakterze służbowym.
Na uzasadniony wniosek Państwowej Inspekcji Pracy, w związku z prowadzoną kontrolą,
ta osoba powinna być dostępna na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP najpóźniej w dniu rozpoczęcia świadczenia
usługi składa Państwowej Inspekcji Pracy oświadczenie zawierające następujące informacje
niezbędne w celu przeprowadzenia kontroli sytuacji faktycznej w miejscu pracy:
1)
dane identyfikacyjne pracodawcy obejmujące:
a)
nazwę,
b)
siedzibę (adres) oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej o charakterze służbowym,
a w przypadku pracodawcy będącego osobą fizyczną - miejsce zamieszkania (adres) oraz
numer telefonu i adres poczty elektronicznej o charakterze służbowym,
c)
numer identyfikacji podatkowej (NIP) albo numer identyfikacyjny uzyskany w państwie
członkowskim siedziby pracodawcy dla celów podatkowych albo ubezpieczeniowych;
2)
przewidywaną liczbę pracowników delegowanych na terytorium RP wraz z danymi obejmującymi
ich imię i nazwisko, datę urodzenia oraz obywatelstwo;
3)
przewidywaną datę rozpoczęcia i zakończenia delegowania pracowników na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
4)
adresy miejsca pracy pracowników delegowanych na terytorium RP;
5)
charakter usług uzasadniający delegowanie pracowników na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
6)
dane osoby, o której mowa w ust. 1, obejmujące jej imię i nazwisko, adres, pod którym
przebywa, oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej o charakterze służbowym;
7)
miejsce przechowywania dokumentów, o których mowa w art. 25 ust. 1.
4.
Jeżeli pracownik delegowany na terytorium RP ma wykonywać pracę na rzecz pracodawcy
użytkownika w rozumieniu przepisów o zatrudnianiu pracowników tymczasowych, oświadczenie,
o którym mowa w ust. 3, obejmuje ponadto dane identyfikacyjne tego pracodawcy, o których
mowa w ust. 3 pkt 1 lit. a-c.
5.
Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP zawiadamia o każdej zmianie informacji
zawartych w oświadczeniu, o których mowa w ust. 3 pkt 1, 6 i 7 oraz ust. 4, nie później
niż w terminie 7 dni roboczych od dnia zaistnienia zmiany.
6.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, oraz zawiadomienie, o którym mowa w ust. 5,
składa się w języku polskim lub w języku angielskim w formie pisemnej, w postaci papierowej
albo elektronicznej, w tym za pośrednictwem pojedynczego punktu kontaktowego w rozumieniu
przepisów rozdziału 2a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
Art. 25.
1.
Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP jest obowiązany w okresie delegowania
do przechowywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w postaci papierowej lub
elektronicznej:
1)
kopii umowy o pracę pracownika delegowanego na terytorium RP lub innego równoważnego
dokumentu poświadczającego warunki zatrudnienia w ramach nawiązanego stosunku pracy;
2)
dokumentacji dotyczącej czasu pracy pracownika delegowanego na terytorium RP w zakresie
rozpoczęcia i zakończenia pracy oraz liczby godzin przepracowanych w danym dniu lub
jej kopii;
3)
dokumentów określających wysokość wynagrodzenia pracownika delegowanego na terytorium
RP wraz z wysokością dokonanych odliczeń zgodnie z właściwym prawem oraz dowodów wypłaty
pracownikowi wynagrodzenia lub ich kopii.
2.
Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP jest obowiązany, na wniosek Państwowej
Inspekcji Pracy, do udostępniania w okresie delegowania dokumentów, o których mowa
w ust. 1, oraz ich tłumaczenia na język polski nie później niż w terminie 5 dni roboczych
od dnia otrzymania wniosku.
3.
W okresie 2 lat po zakończeniu wykonywania pracy przez pracownika delegowanego na
terytorium RP, na wniosek Państwowej Inspekcji Pracy, pracodawca delegujący pracownika
na terytorium RP dostarcza dokumenty, o których mowa
w ust. 1, nie później niż w terminie 15 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku.
Wniosek może obejmować również żądanie tłumaczenia określonych dokumentów na język
polski.
4.
W sytuacjach, o których mowa w ust. 2 i 3, pracodawca delegujący pracownika na terytorium
RP dostarcza dokumenty lub ich kopie w postaci papierowej albo elektronicznej, w tym
za pośrednictwem pojedynczego punktu kontaktowego w rozumieniu przepisów rozdziału 2a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
Rozdział 6
Stosowanie przepisów ustawy do pracownika skierowanego do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim
Art. 26.
Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio w przypadku wykonywania pracy na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej przez pracownika skierowanego do tej pracy przez pracodawcę
mającego siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim, z zastrzeżeniem przepisów
art. 88 pkt 3 i 4, art. 88c ust. 6 pkt 2 i 3 oraz ust. 9 ustawy z dnia 20 kwietnia
2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy .
Rozdział 7
Przepisy karne
Art. 27.
1.
Kto, będąc pracodawcą delegującym pracownika na terytorium RP lub osobą działającą
w jego imieniu:
1)
nie wyznacza osoby, o której mowa w art. 24 ust. 1,
2)
nie składa Państwowej Inspekcji Pracy najpóźniej w dniu rozpoczęcia świadczenia usługi
oświadczenia, o którym mowa w art. 24 ust. 3,
3)
nie zawiadamia w terminie o każdej zmianie informacji zawartych w oświadczeniu, zgodnie
z art. 24 ust. 5,
4)
nie przechowuje w okresie delegowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w postaci
papierowej lub elektronicznej dokumentów, zgodnie z art. 25 ust. 1,
5)
nie udostępnia w okresie delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
na wniosek Państwowej Inspekcji Pracy, dokumentów oraz ich tłumaczenia na język polski,
zgodnie z art. 25 ust. 2,
6)
nie dostarcza w okresie 2 lat po zakończeniu wykonywania pracy przez pracownika delegowanego
na terytorium RP, na wniosek Państwowej Inspekcji Pracy, dokumentów oraz ich tłumaczenia
na język polski, zgodnie z art. 25 ust. 3,
podlega karze grzywny od 1000 do 30 000 zł.
2.
Tej samej karze podlega pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP lub osoba
działająca w jego imieniu w przypadku stwierdzenia przez Państwową Inspekcję Pracy,
że dany pracownik nie może zostać uznany za pracownika delegowanego na terytorium
RP.
Art. 28.
Kto, będąc pracodawcą delegującym pracownika z terytorium RP lub przedsiębiorcą w
rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej lub osobą działającą w imieniu tego pracodawcy lub przedsiębiorcy, nie udziela informacji
na żądanie Państwowej Inspekcji Pracy, zgodnie z art. 12 ust. 4, podlega karze grzywny
od 1000 do 30 000 zł.
Art. 29.
Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 27 i art. 28, następuje w trybie
przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia .
Rozdział 8
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 30.
W ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w art. 31 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:
„
§ 1a.
Organizacja społeczna, o której mowa w § 1, może brać udział w postępowaniu w imieniu
i na rzecz pracownika delegowanego na terytorium RP lub z terytorium RP albo pracodawcy
delegującego pracownika na terytorium RP lub z terytorium RP - za zgodą strony w imieniu
i na rzecz której występuje w postępowaniu.
”
.
Art. 31.
W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego w art. 11034 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Sprawy z powództwa pracownika dotyczące zapewnienia warunków zatrudnienia zgodnie
z ustawą z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług należą do jurysdykcji krajowej także wtedy, gdy pracownik jest albo był delegowany
do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę
w państwie będącym członkiem Unii Europejskiej.
”
.
Art. 32.
W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 w § 1 w pkt 8 w lit. f średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit.
g w brzmieniu:
„
g)
administracyjnych kar pieniężnych lub grzywien administracyjnych nałożonych na pracodawcę
delegującego pracownika z terytorium RP w związku z naruszeniem przepisów dotyczących
delegowania pracowników w ramach świadczenia usług;
”
;
2)
w art. 5:
a)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Uprawnione do żądania wykonania, w drodze egzekucji administracyjnej, obowiązków,
o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, jest również państwo członkowskie
lub państwo trzecie.
”
,
b)
po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu:
„
§ 2a.
Uprawniona do żądania wykonania, w drodze egzekucji administracyjnej, obowiązków,
o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g, jest Państwowa Inspekcja Pracy.
”
;
3)
w art. 15 po § 3a dodaje się § 3b w brzmieniu:
„
§ 3b.
Przepisów § 1-3 nie stosuje się do egzekucji należności pieniężnych, o których mowa
w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g.
”
;
4)
w art. 19 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich
środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz do
zabezpieczania takich należności w trybie i na zasadach określonych w dziale IV, z
zastrzeżeniem § 2-8.
”
;
5)
w art. 27 w § 1:
a)
po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu:
„
1a)
oznaczenie organu albo organów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników
w ramach świadczenia usług ;
”
,
b)
w pkt 12 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 13 i 14 w brzmieniu:
„
13)
datę doręczenia zobowiązanemu powiadomienia o wniosku o egzekucję administracyjnej
kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy,
o której mowa w pkt 1a;
14)
datę, do której można prowadzić egzekucję należności pieniężnej, o której mowa w art.
2 § 1 pkt 8 lit. g.
”
;
6)
w art. 28b po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:
„
§ 1a.
Jeżeli w trakcie postępowania egzekucyjnego należności pieniężnej, o której mowa w
art. 2 § 1 pkt 8 lit. g, organ państwa członkowskiego wyda decyzję lub inne orzeczenie
ustalające inną wysokość należności niż objęta tytułem wykonawczym, wierzyciel niezwłocznie
sporządza zmieniony tytuł wykonawczy.
”
;
7)
w art. 32a po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu:
„
§ 3a.
W zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g, przepisu
§ 3 nie stosuje się.
”
;
8)
art. 32c otrzymuje brzmienie:
„
Art. 32c.
§ 1.
Jeżeli wszczęto procedurę wzajemnego porozumiewania, a wynik tej procedury może mieć
wpływ na egzekwowany obowiązek będący przedmiotem wniosku państwa członkowskiego lub
państwa trzeciego o odzyskanie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1
pkt 8 lit. a-f i pkt 9, postępowanie egzekucyjne
ulega zawieszeniu do czasu zakończenia procedury wzajemnego porozumiewania, chyba
że zachodzi potrzeba natychmiastowego wyegzekwowania tych należności w związku z oszustwem
lub niewypłacalnością.
§ 2.
W okresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego w przypadku, o którym mowa w § 1,
organ egzekucyjny może z urzędu lub na wniosek wierzyciela dokonać zabezpieczenia
należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9.
”
;
9)
w art. 33 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
W egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w:
1)
art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f - zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt
6, 8 i 9;
2)
art. 2 § 1 pkt 8 lit. g i pkt 9 - zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w §
1 pkt 6 i 8-10.
”
;
10)
w art. 34 w § 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
„
W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit.
a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się.
”
;
11)
w art. 35:
a)
po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu:
„
§ 2a.
W zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g, przepisu
§ 2 nie stosuje się.
”
,
b)
§ 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Jeżeli w toku postępowania egzekucyjnego wystąpiono o pomoc do państwa członkowskiego
lub państwa trzeciego z wnioskiem o odzyskanie należności pieniężnych, o których mowa
w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, organ egzekucyjny informuje to państwo o okolicznościach,
o których mowa w § 1.
”
;
12)
w art. 64c:
a)
po § 2a dodaje się § 2b w brzmieniu:
„
§ 2b.
Przepisu § 2 nie stosuje się do Państwowej Inspekcji Pracy.
”
,
b)
§ 4b otrzymuje brzmienie:
„
§ 4b.
Nieściągnięte od zobowiązanego wydatki egzekucyjne, poniesione w postępowaniu egzekucyjnym
prowadzonym na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego, zagranicznego tytułu wykonawczego
albo tytułu wykonawczego obejmującego należności pieniężne, o których mowa w art.
2 § 1 pkt 8 lit. g, organ egzekucyjny lub rekwizycyjny pokrywa bezpośrednio z budżetu
państwa.
”
;
13)
w art. 64e § 4a i 4b otrzymują brzmienie:
„
§ 4a.
Organ egzekucyjny z urzędu umarza koszty z tytułu opłat, o których mowa w art. 64
§ 1 i 6, jeżeli opłaty te nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego i powstały w postępowaniu
egzekucyjnym prowadzonym na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego, zagranicznego
tytułu wykonawczego albo tytułu wykonawczego obejmującego należności pieniężne, o
których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g. Nie wydaje się postanowienia w sprawie umorzenia
kosztów egzekucyjnych.
§ 4b.
Przepis § 4a stosuje się odpowiednio do wydatków egzekucyjnych poniesionych w postępowaniu
egzekucyjnym prowadzonym na podstawie:
1)
jednolitego tytułu wykonawczego albo zagranicznego tytułu wykonawczego, chyba że organ
egzekucyjny uzyskał zwrot tych wydatków od państwa członkowskiego lub państwa trzeciego
w przypadkach określonych w art. 29a lub w przypadkach określonych w art. 80 i art.
81 ustawy o wzajemnej pomocy;
2)
tytułu wykonawczego obejmującego należności pieniężne, o których mowa w art. 2 § 1
pkt 8 lit. g.
”
;
14)
w art. 66 w § 4 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
należności dochodzonych na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego, zagranicznego
tytułu wykonawczego albo tytułu wykonawczego obejmującego należności pieniężne, o
których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g.
”
;
15)
w art. 110 § 3a otrzymuje brzmienie:
„
§ 3a.
Organ egzekucyjny podejmuje czynności egzekucyjne związane z egzekucją administracyjną
z nieruchomości po otrzymaniu zaliczki na pokrycie przewidywanych wydatków od wierzyciela
niebędącego naczelnikiem urzędu skarbowego, państwem członkowskim, państwem trzecim
lub Państwową Inspekcją Pracy, zwanego dalej „wierzycielem finansującym”. Przepis
art. 29a stosuje się odpowiednio.
”
;
16)
w art. 155a w § 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie: „3) na wniosek państwa członkowskiego
i na podstawie zarządzenia zabezpieczenia, zagranicznego tytułu wykonawczego, dokumentu
zabezpieczenia albo jednolitego tytułu wykonawczego określonych w przepisach ustawy
o wzajemnej pomocy, w zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1
pkt 8 lit. a-f;”;
17)
art. 166c otrzymuje brzmienie:
„
Art. 166c.
§ 1.
W zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt
9, w postępowaniu zabezpieczającym nie stosuje się przepisów art. 154 § 1-3, 5 i 6,
art. 155, art. 156, art. 157 i art. 163 § 2-3. § 2. W zakresie należności pieniężnych,
o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g, nie stosuje się przepisów działu IV.
”
.
Art. 33.
W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy wprowadza się następujące zmiany:
1)
w odnośniku nr 1 do tytułu ustawy uchyla się pkt 19;
2)
w dziale drugim uchyla się rozdział IIa.
Art. 34.
W ustawie z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach wprowadza się następujące zmiany:
1)
po art. 30 dodaje się art. 30a w brzmieniu:
„
Art. 30a.
Dostęp do informacji służących zapewnieniu bezpieczeństwa muzealiom ze względu na
ochronę przed zagrożeniem pożarowym, kradzieżą i innego rodzaju niebezpieczeństwem,
które grozi zniszczeniem lub utratą zbiorów, podlega ograniczeniu.
”
;
2)
w rozdziale 4 uchyla się art. 31a.
Art. 35.
W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia w art. 17 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
W sprawach o wykroczenia przeciwko prawom pracownika określonych w Kodeksie pracy, w sprawach o wykroczenia określonych w art. 119-123 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy , w sprawach o wykroczenia określonych w art. 27 i art. 28 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach
świadczenia usług , a także w sprawach o inne wykroczenia związane z wykonywaniem pracy zarobkowej,
jeżeli ustawa tak stanowi, oskarżycielem publicznym jest inspektor pracy.
”
.
Art. 36.
W ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w art. 88c ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„
6.
W przypadkach, o których mowa w art. 88 pkt 3-5, wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli:
1)
wykonywanie pracy przez cudzoziemca będzie odbywało się na warunkach zgodnych z art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2 i 4-8 oraz art. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r.
o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług ;
2)
wysokość wynagrodzenia, która będzie przysługiwała cudzoziemcowi za wykonywanie pracy,
nie będzie niższa o więcej niż 30% od wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia
w województwie, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie
art. 90 ust. 7;
3)
pracodawca zagraniczny wskazał osobę przebywającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
posiadającą dokumenty potwierdzające wypełnienie obowiązków określonych w pkt 1 oraz
2, działającą w imieniu pracodawcy i upoważnioną do jego reprezentowania wobec wojewody
oraz organów, o których mowa w art. 88f ust. 3.
”
.
Art. 37.
W ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w art. 39:
1)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
W zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 do ponownego wykorzystywania danych CEIDG
stosuje się przepisy ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego .
”
;
2)
uchyla się ust. 8.
Art. 38.
W ustawie z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 10 w ust. 1:
a)
uchyla się pkt 13,
b)
pkt 14 otrzymuje brzmienie:
„
14)
wykonywanie zadań określonych w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług ;
”
;
2)
w art. 13 w pkt 3 na końcu dodaje się przecinek i dodaje się pkt 4 w brzmieniu:
„
4)
pracodawcy delegujący pracowników na terytorium RP w zakresie określonym w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług
”
;
3)
w art. 14 w ust. 2 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu:
„
1a)
w rejestrze podatników VAT;
”
;
4)
w art. 23 w ust. 1 po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu:
„
5a)
żądania od pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP lub osoby działającej
w jego imieniu informacji, dokumentów lub oświadczeń w sprawach delegowania pracowników
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
dotyczących kontroli, o której mowa w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług;
”
.
Rozdział 9
Przepisy przejściowe i przepis końcowy
Art. 39.
Do powierzenia wykonania prac określonych w art. 5 ust. 2 przez wykonawcę powierzającego
wykonywanie tych prac pracodawcy delegującemu pracownika na terytorium RP, które nastąpiło
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nie stosuje się odpowiedzialności solidarnej,
o której mowa w art. 7.
Art. 40.
W przypadku delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej trwającego
w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy pracodawca delegujący pracownika na terytorium
RP składa oświadczenie, o którym mowa w art. 24 ust. 3, w terminie 3 miesięcy od dnia
wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 41.
1.
W przypadku delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej trwającego
w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy pracodawca delegujący pracownika na terytorium
RP dopełnia obowiązku przechowywania dokumentów, o którym mowa w art. 25 ust. 1, w
terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
W przypadku delegowania, o którym mowa w ust. 1, pracodawca delegujący pracownika
na terytorium RP udostępnia dokumenty w sytuacji określonej w art. 25 ust. 2 po upływie
3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 42.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 18 czerwca 2016 r.
1)
Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża: 1) dyrektywę 96/71/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w
ramach świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 18 z 21.01.1997, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie
wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 2, str. 431); 2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego
i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE
dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającą rozporządzenie
(UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany
informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz. Urz. UE L 159
z 28.05.2014, str. 11).
2)
Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania
administracyjnego, ustawę z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego,
ustawę z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ustawę
z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, ustawę z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach,
ustawę z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia,
ustawę z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy,
ustawę z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz ustawę z
dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 1662 oraz z 2015 r. poz. 1066, 1220, 1224, 1240, 1268 i 1735.
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 699, 875, 978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893 oraz z 2016 r.
poz. 65, 352, 615 i 780.
5)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 689, 978, 1037, 1066, 1240, 1268, 1269, 1506, 1649, 1735, 1830, 1893 i 2281 oraz
z 2016 r. poz. 34 i 615.
6)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 938 i 1646, z 2014 r. poz. 379, 911, 1146, 1626 i 1877, z 2015 r. poz. 238, 532,
1045, 1117, 1130, 1189, 1190, 1269, 1358, 1513, 1830, 1854, 1890 i 2150 oraz z 2016 r.
poz. 195.
7)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 765 i 1247, z 2014 r. poz. 486, 579, 786 i 969, z 2015 r. poz. 21, 396, 841,
1186, 1269, 1549, 1707 i 1855 oraz z 2016 r. poz. 178 i 437.
8)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 293, 379, 435, 567, 616, 945, 1091, 1161, 1296, 1585, 1626, 1741 i 1924, z 2015 r.
poz. 2, 4, 218, 539, 978, 1062, 1137, 1199, 1311, 1418, 1419, 1505, 1527, 1567, 1587,
1595, 1634, 1635, 1830 i 1854 oraz z 2016 r. poz. 195 i 437.
9)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 1662 oraz z 2015 r. poz. 1066, 1220, 1224, 1240, 1268 i 1735.
10)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 765 i 1247, z 2014 r. poz. 486, 579, 786 i 969, z 2015 r. poz. 21, 396, 841,
1186, 1269, 1549, 1707 i 1855 oraz z 2016 r. poz. 178 i 437.
11)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 699, 875, 978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893 oraz z 2016 r.
poz. 65, 352, 615 i 780.