Ustawaz dnia 24 lipca 2020 r.o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych
innych ustaw 1)Niniejsza ustawa wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957 z
dnia 28 czerwca 2018 r. zmieniającą dyrektywę 96/71/WE dotyczącą delegowania pracowników
w ramach świadczenia usług (Dz. Urz. UE L 173 z 09.07.2018, str. 16).
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług wprowadza się następujące zmiany:
1)
w odnośniku nr 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą
delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 18 z 21.01.1997,
str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 173 z 09.07.2018, str. 16 - Dz. Urz. UE Polskie wydanie
specjalne, rozdz. 5, t. 2, str. 431);
”
;
2)
w art. 3 pkt 3-5 otrzymują brzmienie:
„
3)
państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej oraz państwo, które
przyjęło, w drodze umowy z Unią Europejską, zobowiązanie do implementacji do krajowego
porządku prawnego dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia
1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. Urz. WE
L 18 z 21.01.1997, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 173 z 09.07.2018, str. 16 - Dz. Urz.
UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 2, str. 431) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE
z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania
pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającej rozporządzenie (UE) nr 1024/2012
w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji
na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) ;
4)
pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP - pracodawcę mającego siedzibę oraz
prowadzącego znaczną działalność gospodarczą w innym państwie członkowskim:
a)
z którego terytorium kieruje tymczasowo pracownika do pracy na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej:
-
-w związku z realizacją umowy zawartej przez tego pracodawcę z podmiotem prowadzącym działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
-
-w oddziale lub przedsiębiorstwie należącym do grupy przedsiębiorstw, do której należy ten pracodawca, prowadzącym działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
-
-jako podmiot będący agencją pracy tymczasowej albo agencją wynajmującą personel, który skierował do pracodawcy użytkownika osobę pozostającą pracownikiem tego podmiotu przez cały okres skierowania,
b)
będącego podmiotem, który jako agencja pracy tymczasowej albo agencja wynajmująca
personel skierował do pracodawcy użytkownika osobę pozostającą pracownikiem tego podmiotu
przez cały okres skierowania, w przypadku gdy pracodawca użytkownik na terytorium
tego samego lub innego państwa członkowskiego następnie kieruje tymczasowo tego pracownika
do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
5)
pracodawca delegujący pracownika z terytorium RP - pracodawcę mającego siedzibę, a
w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą - stałe miejsce wykonywania
takiej działalności, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
a)
kierującego tymczasowo pracownika w rozumieniu przepisów państwa członkowskiego, do
którego jest delegowany, do pracy na terytorium tego państwa:
-
-w związku z realizacją umowy zawartej przez tego pracodawcę z podmiotem prowadzącym działalność na terytorium innego państwa członkowskiego,
-
-w oddziale lub przedsiębiorstwie należącym do grupy przedsiębiorstw, do której należy ten pracodawca, prowadzącym działalność na terytorium tego państwa członkowskiego,
-
-jako agencja pracy tymczasowej,
b)
będącego agencją pracy tymczasowej, w przypadku gdy taka agencja kieruje pracownika
do pracodawcy użytkownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa
członkowskiego, który następnie kieruje tymczasowo tego pracownika do pracy na terytorium
innego państwa członkowskiego;
”
;
3)
w art. 4:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP zapewnia takiemu pracownikowi, do
upływu okresu 12 miesięcy delegowania, warunki zatrudnienia nie mniej korzystne niż
wynikające z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy , zwanej dalej „Kodeksem pracy”, oraz innych przepisów regulujących prawa i obowiązki
pracowników.
”
,
b)
w ust. 2:
-
-pkt 3 otrzymuje brzmienie:„
3)
wynagrodzenia za pracę;”, -
-uchyla się pkt 4,
-
-w pkt 8 wyrazy „ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy” zastępuje się wyrazami „Kodeksu pracy”,
-
-uchyla się pkt 9,
-
-dodaje się pkt 10 w brzmieniu:„
10)
należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową z miejsca pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do którego pracownik został delegowany, do innego miejsca pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.”,
c)
dodaje się ust. 3-6 w brzmieniu:
„
3.
Ustalając wynagrodzenie za pracę, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, bierze się pod uwagę
wszystkie obowiązkowe składniki wynagrodzenia wynikające z przepisów, o których mowa
w ust. 1, w tym dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych.
4.
Przy porównywaniu wynagrodzenia wypłacanego pracownikowi delegowanemu i wynagrodzenia
za pracę, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, porównuje się całkowite kwoty wynagrodzenia
brutto, a nie poszczególne składniki wynagrodzeń.
5.
Do wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, wlicza się dodatek z tytułu
delegowania w części, która nie stanowi zwrotu wydatków faktycznie poniesionych w
związku z delegowaniem, takich jak koszty podróży, wyżywienia i zakwaterowania. W
przypadku gdy prawo właściwe dla stosunku pracy pracownika delegowanego na terytorium
RP nie określa części dodatku z tytułu delegowania, która stanowi zwrot wydatków faktycznie
poniesionych w związku z delegowaniem, cały dodatek uznaje się za zwrot tych wydatków.
6.
Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się do pracodawcy, o którym mowa w art. 3 pkt 4 lit.
a tiret trzecie i lit. b.
”
;
4)
po art. 4 dodaje się art. 4a-4d w brzmieniu:
„
Art. 4a.
1.
Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP zapewnia takiemu pracownikowi warunki
zatrudnienia określone w art. 4 ust. 1 i 2 przez okres dłuższy niż 12 miesięcy, nieprzekraczający
jednak 18 miesięcy od dnia rozpoczęcia świadczenia usługi, pod warunkiem złożenia
Państwowej Inspekcji Pracy umotywowanego powiadomienia, nie później niż do upływu
okresu 12 miesięcy tego delegowania.
2.
Umotywowane powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej:
1)
dane identyfikacyjne pracodawcy, o których mowa w art. 24 ust. 3 pkt 1;
2)
datę, w której upływa okres 12 miesięcy delegowania;
3)
dane pracownika delegowanego na terytorium RP, wobec którego mają być stosowane warunki
zatrudnienia określone w art. 4 ust. 1 i 2, obejmujące jego imię i nazwisko, datę
urodzenia oraz obywatelstwo;
4)
adres miejsca pracy pracownika delegowanego na terytorium RP, o którym mowa w pkt
3;
5)
umotywowanie potrzeby świadczenia usługi po upływie okresu 12 miesięcy delegowania.
3.
Umotywowane powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, składa się w języku polskim lub
w języku angielskim w formie pisemnej, w postaci papierowej albo elektronicznej, w
tym za pośrednictwem Punktu Informacji dla Przedsiębiorcy, o którym mowa w dziale III ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy .
Art. 4b.
1.
W przypadku gdy okres delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
przekracza 12 miesięcy, a w przypadku złożenia Państwowej Inspekcji Pracy umotywowanego
powiadomienia, o którym mowa w art. 4a ust. 1, przekracza 18 miesięcy, pracodawca
delegujący pracownika na terytorium RP zapewnia takiemu pracownikowi, oprócz warunków
zatrudnienia określonych w art. 4 ust. 1 i 2, także inne warunki zatrudnienia nie
mniej korzystne niż wynikające z przepisów Kodeksu pracy oraz innych przepisów regulujących prawa i obowiązki pracowników.
2.
Warunki zatrudnienia, o których mowa w ust. 1, nie obejmują:
1)
zasad i trybu:
a)
zawierania i rozwiązywania umów o pracę,
b)
stosowania klauzul o zakazie konkurencji;
2)
pracowniczych programów emerytalnych oraz pracowniczych planów kapitałowych.
Art. 4c.
1.
Przy obliczaniu okresów delegowania, o których mowa w art. 4 ust. 1, art. 4a ust.
1 i art. 4b ust. 1, sumuje się okres delegowania wszystkich pracowników delegowanych
na terytorium RP kolejno przez danego pracodawcę delegującego pracownika na terytorium
RP do wykonywania tego samego zadania w tym samym miejscu.
2.
Dokonując oceny, czy dochodzi do wykonywania tego samego zadania w tym samym miejscu,
bierze się pod uwagę w szczególności tożsamość świadczonej usługi, wykonywaną pracę
oraz adres albo adresy miejsca jej wykonywania.
Art. 4d.
1.
Pracodawca, o którym mowa w art. 3 pkt 4 lit. a tiret trzecie i lit. b, zapewnia pracownikowi
delegowanemu na terytorium RP - w okresie wykonywania przez niego pracy na rzecz pracodawcy
użytkownika, do którego został skierowany - warunki pracy i inne warunki zatrudnienia
nie mniej korzystne niż przysługujące pracownikom tymczasowym zgodnie z przepisami
o zatrudnianiu pracowników tymczasowych.
2.
Warunki pracy i inne warunki zatrudnienia, o których mowa w ust. 1, mogą wynikać z
przepisów, o których mowa w art. 4 ust. 1, a także z postanowień układów zbiorowych
pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających
prawa i obowiązki stron stosunku pracy, o których mowa w art. 9 Kodeksu pracy.
3.
Pracodawca, o którym mowa w art. 3 pkt 4 lit. a tiret trzecie i lit. b, zapewnia pracownikowi
delegowanemu na terytorium RP także warunki zakwaterowania, jeżeli są one zapewniane
pracownikom znajdującym się z dala od ich normalnego miejsca pracy na podstawie postanowień
układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów
i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy, o których mowa w
art. 9 Kodeksu pracy.
”
;
5)
w art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Do pracownika delegowanego na terytorium RP nie stosuje się warunków zatrudnienia
dotyczących wymiaru urlopu wypoczynkowego oraz wynagrodzenia za pracę, jeżeli zgodnie
z posiadanymi kwalifikacjami wykonuje on na danym stanowisku - przez okres nie dłuższy
niż 8 dni w ciągu roku, poczynając od dnia rozpoczęcia pracy na danym stanowisku -
wstępne prace montażowe lub instalacyjne przewidziane w umowie zawartej przez pracodawcę
delegującego pracownika na terytorium RP z podmiotem prowadzącym działalność na tym
terytorium, których wykonanie jest niezbędne do korzystania z dostarczonych wyrobów.
”
;
6)
w art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Wykonawca powierzający wykonanie prac określonych w art. 5 ust. 2 pracodawcy delegującemu
pracownika na terytorium RP ponosi wobec pracownika delegowanego na terytorium RP
odpowiedzialność solidarną z tym pracodawcą za jego zobowiązania powstałe w trakcie
wykonywania tych prac z tytułu zaległego wynagrodzenia za każdy miesiąc do wysokości
minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu
za pracę, oraz wynagrodzenia i dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych.
”
;
7)
art. 8 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 8.
1.
W przypadku dochowania należytej staranności przez wykonawcę, o którym mowa w art.
7 ust. 1, polegającej na przekazaniu pracodawcy delegującemu pracownika na terytorium
RP pisemnej informacji o warunkach zatrudnienia, o których mowa w art. 4 ust. 2 lub
art. 4b albo art. 4d, oraz odebraniu od niego potwierdzenia złożenia oświadczenia,
o którym mowa w art. 24 ust. 3, wykonawca ten nie ponosi odpowiedzialności solidarnej.
2.
Przekazanie pisemnej informacji, o której mowa w ust. 1, może nastąpić przez pisemne
wskazanie strony internetowej, o której mowa w art. 13 ust. 1 − w zakresie informacji
o warunkach zatrudnienia zamieszczonych na tej stronie, zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt
1 albo 1a. W przypadku wskazania strony internetowej w zakresie informacji, o której
mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1a, wykonawca przekazuje pracodawcy, o którym mowa w art.
3 pkt 4 lit. a tiret trzecie, dodatkowo pisemną informację o warunkach zatrudnienia,
o których mowa w art. 4d ust. 2 i 3, wynikających z postanowień układów zbiorowych
pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających
prawa i obowiązki stron stosunku pracy, o których mowa w art. 9 Kodeksu pracy.
”
;
8)
w art. 9:
a)
w ust. 2:
− pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
udzielanie, na wniosek zainteresowanego, informacji o warunkach zatrudnienia, o których
mowa w art. 4 ust. 2 lub art. 4b, oraz o zakresie ich stosowania do pracownika delegowanego
na terytorium RP;
”
,
− po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu:
„
1a)
udzielanie, na wniosek zainteresowanego, informacji o warunkach zatrudnienia, o których
mowa w art. 4d, oraz o zakresie ich stosowania do pracownika delegowanego na terytorium
RP, z wyjątkiem warunków zatrudnienia oraz warunków zakwaterowania określonych w postanowieniach
układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów
i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy, o których mowa w
art. 9 Kodeksu pracy;
”
,
− po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu:
„
2a)
przyjmowanie umotywowanego powiadomienia, o którym mowa w art. 4a;
”
,
− w pkt 4 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
„
współpraca z właściwymi organami innych państw członkowskich dotycząca delegowania
pracowników oraz zwalczania nadużyć lub reagowania na przypadki nielegalnej działalności
związanych z delegowaniem pracowników, polegająca w szczególności na:
”
,
b)
po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
„
3a.
Państwowa Inspekcja Pracy informuje Komisję Europejską o każdym przypadku powtarzających
się opóźnień w udzielaniu informacji, o których mowa w ust. 2 pkt 4 lit. c, dotyczących
delegowania pracowników na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności za
pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym, o którym mowa w ust.
3.
”
;
9)
w art. 12:
a)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
Państwowa Inspekcja Pracy ma prawo występować do podmiotów, o których mowa w ust.
1 i 2, z żądaniem albo z wnioskiem o udzielenie niezbędnych informacji dotyczących
delegowania pracownika z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, także w przypadku podejrzenia
naruszenia przepisów państwa członkowskiego, do którego skierowany został pracownik
delegowany z terytorium RP.
”
,
b)
w ust. 3 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
„
Wnioski, o których mowa w ust. 2 i 2a, kierowane do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
zawierają:
”
;
10)
w art. 13:
a)
w ust. 1:
-
-pkt 1 otrzymuje brzmienie:„
1)
warunków zatrudnienia, o których mowa w art. 4 ust. 2 i art. 4b, ze wskazaniem, w zakresie wynagrodzenia za pracę, wszystkich obowiązkowych składników takiego wynagrodzenia, oraz zakresu ich stosowania do pracownika delegowanego na terytorium RP;”, -
-po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu:„
1a)
warunków zatrudnienia, o których mowa w art. 4d, z wyjątkiem warunków zatrudnienia oraz warunków zakwaterowania określonych w postanowieniach układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy, o których mowa w art. 9 Kodeksu pracy;”,
b)
po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
„
3a.
Strona internetowa, o której mowa w ust. 1, jest prowadzona w sposób zapewniający
przejrzystość i dokładność zawartych na niej informacji oraz aktualizowana bez zbędnej
zwłoki.
”
;
11)
w art. 14 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
„
6.
W przypadku gdy w wyniku całościowej oceny przeprowadzonej na podstawie ust. 1-5 zostanie
ustalone, że w sposób niedozwolony stworzono pozory delegowania, stosuje się prawo
właściwe, jednak nie może to prowadzić do objęcia pracownika warunkami zatrudnienia
mniej korzystnymi niż te, które mają zastosowanie do pracowników delegowanych na terytorium
RP.
”
;
12)
w art. 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Państwowa Inspekcja Pracy kontroluje warunki zatrudnienia pracowników delegowanych
na terytorium RP, o których mowa w art. 4 ust. 2, z zastrzeżeniem art. 5, art. 4b
oraz art. 4d, spełnienie przez pracodawcę delegującego pracownika na terytorium RP
obowiązków, o których mowa w art. 24 ust. 3-5 oraz art. 25, a także spełnienie przez
pracodawcę użytkownika obowiązków, o których mowa w rozdziale 5a.
”
;
13)
w art. 24 w ust. 5 wyrazy „o których mowa w ust. 3 pkt 1, 6 i 7 oraz ust. 4” zastępuje się wyrazami „o których mowa w ust. 3 i 4”;
14)
w art. 25 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
dokumentów określających wysokość wynagrodzenia pracownika delegowanego na terytorium
RP, na podstawie których składniki wynagrodzenia są łatwo identyfikowalne zgodnie
z właściwym prawem, wraz z wysokością dokonanych odliczeń zgodnie z właściwym prawem
oraz dowodów wypłaty pracownikowi wynagrodzenia lub ich kopii.
”
;
15)
po rozdziale 5 dodaje się rozdział 5a w brzmieniu:
„
Rozdział 5a
Obowiązki pracodawcy użytkownika, do którego skierowany został do pracy pracownik z innego państwa członkowskiego lub który kieruje pracownika do pracy w innym państwie członkowskim
Art. 25a.
Pracodawca użytkownik przekazuje pracodawcy, o którym mowa w art. 3 pkt 4 lit. a tiret
trzecie, pisemną informację o stronie internetowej, o której mowa w art. 13 ust. 1,
w zakresie informacji zamieszczonych na tej stronie, zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt
1a, oraz pisemną informację o warunkach zatrudnienia, o których mowa w art. 4d ust.
2 i 3, wynikających z postanowień układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie
porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron
stosunku pracy, o których mowa w art. 9 Kodeksu pracy.
Art. 25b.
1.
Pracodawca użytkownik w rozumieniu przepisów o zatrudnianiu pracowników tymczasowych,
do którego został skierowany pracownik przez pracodawcę, o którym mowa w art. 3 pkt
5 lit. b, informuje tego pracodawcę o zamiarze skierowania tego pracownika do pracy
w innym państwie członkowskim - co najmniej 15 dni roboczych przed planowanym skierowaniem.
2.
Pracodawca użytkownik informuje podmiot, który jako agencja pracy tymczasowej albo
agencja wynajmująca personel, skierował do tego pracodawcy osobę pozostającą pracownikiem
tego podmiotu przez cały okres skierowania i który ma siedzibę oraz prowadzi znaczną
działalność gospodarczą w innym państwie członkowskim, o zamiarze skierowania tego
pracownika do pracy w innym państwie członkowskim - co najmniej 15 dni roboczych przed
planowanym skierowaniem.
”
;
16)
po art. 28 dodaje się art. 28a i art. 28b w brzmieniu:
„
Art. 28a.
Kto, będąc pracodawcą użytkownikiem nie przekazuje pracodawcy, o którym mowa w art.
3 pkt 4 lit. a tiret trzecie, informacji, o których mowa w art. 25a, podlega karze
grzywny od 1000 do 30 000 zł.
Art. 28b.
1.
Kto, będąc pracodawcą użytkownikiem w rozumieniu przepisów o zatrudnianiu pracowników
tymczasowych, do którego został skierowany pracownik przez pracodawcę, o którym mowa
w art. 3 pkt 5 lit. b, nie informuje w terminie tego pracodawcy o zamiarze skierowania
tego pracownika do pracy w innym państwie członkowskim, zgodnie z art. 25b ust. 1,
podlega karze grzywny od 1000 do 30 000 zł. 2. Tej samej karze podlega pracodawca
użytkownik, który nie informuje podmiotu, który jako agencja pracy tymczasowej albo
agencja wynajmująca personel, skierował do tego pracodawcy osobę pozostającą pracownikiem
tego podmiotu przez cały okres skierowania i który ma siedzibę oraz prowadzi znaczną
działalność gospodarczą w innym państwie członkowskim, o zamiarze skierowania pracownika
do pracy w innym państwie członkowskim, zgodnie z art. 25b ust. 2.
”
;
17)
art. 29 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 29.
Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 27-28b, następuje w trybie przepisów
ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia .
”
.
Art. 2.
W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w art. 299 w § 3 po pkt 15 dodaje się pkt 15a w brzmieniu: „15a) organom Państwowej
Inspekcji Pracy - w zakresie niezbędnym do realizacji jej zadań ustawowych, o których
mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, 3, 4, 9a, 14, 14b, 15, 15b-15d ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r.
o Państwowej Inspekcji Pracy ;”.
Art. 3.
W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia w art. 17 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
W sprawach o wykroczenia przeciwko prawom pracownika określonych w Kodeksie pracy, w sprawach o wykroczenia określonych w art. 27-27b ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych , w sprawach o wykroczenia określonych w art. 119-123 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy , w sprawach o wykroczenia określonych w art. 27-28b ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia
usług , w sprawach o wykroczenie określone w art. 8e ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę , w sprawach o wykroczenia określonych w art. 10 ustawy z dnia 10 stycznia 2018 r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta
oraz w niektóre inne dni , a także w sprawach o inne wykroczenia związane z wykonywaniem pracy zarobkowej,
jeżeli ustawa tak stanowi, oskarżycielem publicznym jest inspektor pracy.
”
.
Art. 4.
W ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem,
przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych
nimi sytuacji kryzysowych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. W okresie obowiązywania stanu zagrożenia
epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 3
miesięcy po ich odwołaniu, w celu przeciwdziałania COVID-19 pracodawca może polecić
pracownikowi wykonywanie, przez czas oznaczony, pracy określonej w umowie o pracę,
poza miejscem jej stałego wykonywania (praca zdalna).”;
2)
po art. 4e dodaje się art. 4f w brzmieniu:
„
Art. 4f.
1.
W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii pracodawca
prowadzący jednostkę organizacyjną pomocy społecznej świadczącą usługi całodobowo,
o której mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w celu zapewnienia bezpieczeństwa osobom korzystającym z usług tych jednostek, ciągłości
opieki i funkcjonowania, może po uzyskaniu uprzedniej zgody pracowników, na czas określony:
1) zmienić system lub rozkład czasu pracy pracowników; 2) polecić pracownikom świadczenie
pracy w godzinach nadliczbowych w niezbędnym wymiarze;
3)
polecić pracownikom realizowanie prawa do odpoczynku w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę
bez możliwości jego opuszczania;
4)
zawiesić stosowanie przepisu art. 133 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, przy zachowaniu w każdej dobie nieprzerwanego odpoczynku dobowego, o którym mowa
w art. 132 § 1 tej ustawy.
2.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3, pracodawca jest obowiązany zapewnić
pracownikowi zakwaterowanie i wyżywienie niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb
bytowych pracownika poza godzinami świadczenia pracy. Wartość świadczeń polegających
na zakwaterowaniu i wyżywieniu nie podlega wliczeniu do podstawy wymiaru składek na
ubezpieczenia społeczne oraz nie stanowi przychodu w rozumieniu przepisów o podatku
dochodowym od osób fizycznych.
3.
Przy ustalaniu warunków pracy na zasadach określonych w ust. 1 nie stosuje się art. 42 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
”
;
3)
w art. 15ga dodaje się ust. 15 w brzmieniu:
„
15.
Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może udzielić dofinansowania, o którym mowa w
ust. 1, w stosunku do przedsiębiorców, zgodnie z zasadami udzielania pomocy de minimis,
określonymi we właściwych przepisach prawa Unii Europejskiej, dotyczących pomocy de
minimis.
”
;
4)
w art. 15gg dodaje się ust. 28 w brzmieniu:
„
28.
Do zadań dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy należy w szczególności wydawanie decyzji
administracyjnych o:
1)
odmowie przyznania świadczeń, o których mowa w ust. 1 lub środków, o których mowa
w ust. 2;
2)
obowiązku zwrotu świadczenia w przypadkach, o których mowa w ust. 23.
”
;
5)
po art. 15zze2dodaje się art. 15zze3wbrzmieniu:
„
Art. 15zze3.
1.
Powiatowy urząd pracy może pozyskiwać z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, przy wykorzystaniu
systemów teleinformatycznych prowadzonych przez ministra właściwego do spraw pracy,
w postaci elektronicznej, dane zgromadzone na koncie płatnika składek lub koncie ubezpieczonego,
o których mowa w art. 50 ust. 14-16 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w celu ustalenia okoliczności, o których mowa w art. 15zzb ust. 8, ust. 10 pkt 3,
5 i 6 oraz ust. 12, art. 15zzc ust. 6, ust. 8 pkt 3 i ust. 10, art. 15zze ust. 7,
ust. 9 pkt 2-4 i ust. 11 oraz art. 15zee2ust. 6, ust. 8 pkt 1-3 i ust. 10.
2.
Wojewódzki urząd pracy może pozyskiwać z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, przy wykorzystaniu
systemów teleinformatycznych prowadzonych przez ministra właściwego do spraw pracy,
w postaci elektronicznej, dane zgromadzone na koncie płatnika składek lub koncie ubezpieczonego,
o których mowa w art. 50 ust. 14-16 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w celu ustalenia lub weryfikacji okoliczności, o których mowa w art. 15g ust. 2-4,
7, 10 i 16-18, art. 15ga ust. 1-3, 5 i 6 i ust. 9 pkt 2 i 3 oraz art. 15gg.
3.
Publiczne służby zatrudnienia w celu realizacji zadań ustawowych mogą pozyskiwać w
postaci elektronicznej, w sposób automatyczny, przy wykorzystaniu systemów teleinformatycznych
prowadzonych przez ministra właściwego do spraw pracy, informacje przetwarzane w Krajowym
Rejestrze Sądowym, w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej
oraz w Powszechnym Elektronicznym Systemie Ewidencji Ludności.
”
;
6)
w art. 31a dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu:
„
4.
Minister właściwy do spraw pracy - dysponent Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
może przekazać wojewódzkim urzędom pracy środki na finansowanie kosztów obsługi realizacji
rozwiązań przewidzianych dla podmiotów, o których mowa w art. 15g ust. 1 i 2, art.
15ga ust. 1 i 5 oraz art. 15gg ust. 1 i 2, w wysokości maksymalnie do 0,5% kwoty przekazanej
przez dysponenta Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na realizację tych
zadań.
5.
Do przekazania środków na koszty obsługi, o których mowa w ust. 4, postanowienia art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w
razie niewypłacalności pracodawcy w zakresie środków, o których mowa w art. 31 ust. 3 tej ustawy, stosuje się odpowiednio.
”
;
7)
w art. 36 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Przepisy art. 4-4d, art. 5, art. 6 ust. 1, art. 7b, art. 7d, art. 8, art. 10-11c,
art. 12 i art. 12b, art. 13 i art. 14-14b i art. 14h tracą moc po upływie 180 dni
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
”
.
Art. 5.
W ustawie z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku
z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 w art. 98 w ust. 2 w pkt 4 w lit. c kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się
lit. d w brzmieniu:
„
d)
organ administracji publicznej.
”
.
Art. 6.
W ustawie z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych
udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu
o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 uchyla się art. 82.
Art. 7.
1.
Do delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej trwającego w dniu
wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
2.
W przypadku delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej trwającego
w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy wykonawca, o którym mowa w art. 7 ust. 1
ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie ponosi odpowiedzialności
solidarnej, o której mowa w tym przepisie, również w przypadku, gdy przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy dochował należytej staranności, zgodnie z art. 8 ustawy
zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 8.
1.
W przypadku delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej trwającego
w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy pracodawca delegujący pracownika na terytorium
RP zapewnia takiemu pracownikowi warunki zatrudnienia określone w art. 4 ust. 1 i
2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą do upływu okresu
18 miesięcy od dnia rozpoczęcia świadczenia usługi; w takim przypadku nie stosuje
się art. 4a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, pracodawca delegujący pracownika na terytorium
RP zapewnia takiemu pracownikowi, po upływie okresu 18 miesięcy od dnia rozpoczęcia
świadczenia usługi, warunki zatrudnienia określone w art. 4b ustawy zmienianej w art.
1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 9.
1.
Przepisów niniejszej ustawy nie stosuje się do przewozów kabotażowych.
2.
Do przewozów kabotażowych stosuje się przepisy art. 3 pkt 3-5, art. 4, art. 5 ust.
1, art. 7 ust. 1, art. 8, art. 9 ust. 2 pkt 1 i 4, art. 12 ust. 3, art. 13 ust. 1
pkt 1, art. 15 ust. 1 i art. 29 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym
oraz art. 17 § 2 ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 10.
1.
W przypadku złożenia do dnia 30 czerwca 2020 r. wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacenia
należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo ustawy zmienianej w art. 4,
w brzmieniu dotychczasowym, zwalnia się z obowiązku opłacenia należnych składek wykazanych
w deklaracji rozliczeniowej za marzec, kwiecień i maj 2020 r., w wysokości określonej
w art. 31zo, także wówczas, gdy składki te zostały opłacone lub na poczet tych składek
Zakład Ubezpieczeń Społecznych zaliczył z urzędu nienależnie opłacone składki. Opłacone
składki lub zaliczone z urzędu nienależnie opłacone składki podlegają zwrotowi na
zasadach określonych w art. 24 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych .
2.
Zwolnieniu z obowiązku opłacenia, o którym mowa w ust. 1, podlegają należne składki
wykazane w deklaracji rozliczeniowej za marzec, kwiecień i maj 2020 r. znane na dzień
ponownego rozpatrzenia wniosku o zwolnienie z opłacenia składek.
Art. 11.
1.
Przesyłki, o których mowa w art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d ustawy zmienianej w art. 5,
niedoręczone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, uznaje się za doręczone
po upływie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe dokonał zwrotu przesyłki, a organ administracji publicznej ponownie wysłał pismo
podlegające doręczeniu za potwierdzeniem odbioru.
Art. 12.
1.
Do obliczenia na rok 2021 kwoty wydatków zgodnie z art. 112aa ust. 1 lub art. 112d ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach
publicznych , prognozowaną kwotę wydatków w projekcie ustawy budżetowej na rok 2021 przedłożonym
Sejmowi, o której mowa w art. 112aa ust. 3 pkt 1 tej ustawy, pomniejsza się o prognozowane
na ten rok wydatki jednostek samorządu terytorialnego oraz ich związków, o których
mowa w art. 236 ust. 4 tej ustawy.
2.
Do wydatków, dla których ustanowiono nieprzekraczalny limit wydatków, obliczony zgodnie
z art. 112aa ust. 3 lub art. 112d ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach
publicznych, na rok 2021 nie wlicza się:
1)
planowanych w projekcie ustawy budżetowej na rok 2021 przedłożonym Sejmowi wydatków
budżetu państwa, o których mowa w art. 124 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, oraz wydatków inwestycyjnych z przeznaczeniem na realizację programów finansowanych
z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 tej ustawy;
2)
planowanych na rok 2021 wydatków inwestycyjnych ujętych w projektach planów finansowych
funduszy utworzonych, powierzonych lub przekazanych Bankowi Gospodarstwa Krajowego
na podstawie odrębnych ustaw.
Art. 13.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 4 pkt 1 i 7, które wchodzą w życie z dniem 5 września 2020 r.;
2)
art. 4 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;
3)
art. 4 pkt 3-5, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2020 r.;
4)
art. 4 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą
od dnia 31 marca 2020 r.;
5)
art. 5, art. 6 oraz art. 11, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;
6)
art. 10, który wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
1)
Niniejsza ustawa wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957 z
dnia 28 czerwca 2018 r. zmieniającą dyrektywę 96/71/WE dotyczącą delegowania pracowników
w ramach świadczenia usług (Dz. Urz. UE L 173 z 09.07.2018, str. 16).
2)
Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja
podatkowa, ustawę z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia,
ustawę z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem,
przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych
nimi sytuacji kryzysowych, ustawę z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach
wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 oraz ustawę z dnia
19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom
dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu
w związku z wystąpieniem COVID-19.
3)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2020 r. poz. 567, 568, 695,
875, 1086, 1106 i 1422.
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r.
poz. 1622, 1649, 2020 i 2473 oraz z 2020 r. poz. 284, 374, 568, 695 i 1175.