Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 16 stycznia 2024 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o delegowaniu pracowników w ramach
świadczenia usług
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach
świadczenia usług
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Warunki zatrudnienia pracowników delegowanych na terytorium RP
- Rozdział 3 - Odpowiedzialność solidarna wykonawcy powierzającego wykonanie prac
- Rozdział 4 - Zadania i uprawnienia Państwowej Inspekcji Pracy
- Rozdział 5 - Obowiązki pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP
- Rozdział 5a - Obowiązki pracodawcy użytkownika, do którego skierowany został do pracy pracownik z innego państwa członkowskiego lub który kieruje pracownika do pracy w innym państwie członkowskim
- Rozdział 5b - Obowiązki pracodawcy delegującego pracownika z terytorium RP
- Rozdział 6 - Stosowanie przepisów ustawy do pracownika skierowanego do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim
- Rozdział 7 - Przepisy karne
- Rozdział 8 - Zmiany w przepisach obowiązujących
- Rozdział 9 - Przepisy przejściowe i przepis końcowy
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych
ustaw ,
2)
ustawą z dnia 28 lipca 2023 r. o delegowaniu kierowców w transporcie drogowym
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 9 stycznia 2024 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 37 i art. 46 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz
niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 37.
W przypadku umów o pracę trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy pracodawca
delegujący pracownika z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres przekraczający
4 kolejne tygodnie, na wniosek pracownika złożony w postaci papierowej lub elektronicznej,
przekazuje informacje, o których mowa w art. 25c ustawy zmienianej w art. 16, w terminie
3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.
”
„
Art. 46.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
2)
art. 47 i art. 49 ustawy z dnia 28 lipca 2023 r. o delegowaniu kierowców w transporcie
drogowym , które stanowią:
„
Art. 47.
W sprawach dotyczących przewozów kabotażowych, wszczętych i niezakończonych na podstawie
ustawy zmienianej w art. 42, stosuje się przepisy dotychczasowe.
”
„
Art. 49.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 4 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 21 sierpnia 2023 r.;
2)
art. 39 pkt 4, 5, 8, pkt 11 lit. b, pkt 12-14, 18 i 19 oraz art. 43, które wchodzą
w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług1)Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża: 1) dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 18 z 21.01.1997, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 173 z 09.07.2018, str. 16 - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 2, str. 431); 2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającą rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz. Urz. UE L 159 z 28.05.2014, str. 11); 3)I) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1152 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie przejrzystych i przewidywalnych warunków pracy w Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 186 z 11.07.2019, str. 105). I) Dodany przez art. 16 pkt 1 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 641), która weszła w życie z dniem 26 kwietnia 2023 r.
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa zasady:
1)
delegowania pracowników na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach świadczenia
usług;
2)
kontroli przestrzegania przepisów o delegowaniu pracowników oraz realizacji obowiązków
informacyjnych związanych z delegowaniem pracowników;
3)
współpracy z właściwymi organami innych państw członkowskich dotyczącej delegowania
pracowników na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i z tego terytorium;
4)
ochrony pracowników delegowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i z tego
terytorium;
5)
postępowania związanego z realizacją wniosków o powiadomienie o decyzji w sprawie
nałożenia na pracodawcę delegującego pracownika z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej oraz o egzekucję takiej
kary lub grzywny.
Art. 2.
1.
Przepisów ustawy nie stosuje się do:
1)
przedsiębiorstw marynarki handlowej w odniesieniu do załóg morskich statków handlowych.
Art. 3.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
dzień roboczy - dzień kalendarzowy z wyjątkiem sobót oraz dni wolnych od pracy określonych
w przepisach ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy ;
2)
organ wnioskujący - właściwy organ innego państwa członkowskiego, który zwraca się
z wnioskiem o powiadomienie o decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej
lub grzywny administracyjnej w związku z naruszeniem przepisów dotyczących delegowania
pracownika z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub o egzekucję takiej kary lub
grzywny;
3)
państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej oraz państwo, które
przyjęło, w drodze umowy z Unią Europejską, zobowiązanie do implementacji do krajowego
porządku prawnego dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia
1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. Urz. WE
L 18 z 21.01.1997, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 173 z 09.07.2018, str. 16 - Dz. Urz.
UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 2, str. 431) oraz dyrektywy Parlamentu
Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy
96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającej
rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem
systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz.
Urz. UE L 159 z 28.05.2014, str. 11);
4)
pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP - pracodawcę mającego siedzibę oraz
prowadzącego znaczną działalność gospodarczą w innym państwie członkowskim:
a)
z którego terytorium kieruje tymczasowo pracownika do pracy na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej:
-
-w związku z realizacją umowy zawartej przez tego pracodawcę z podmiotem prowadzącym działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
-
-w oddziale lub przedsiębiorstwie należącym do grupy przedsiębiorstw, do której należy ten pracodawca, prowadzącym działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
-
-jako podmiot będący agencją pracy tymczasowej albo agencją wynajmującą personel, który skierował do pracodawcy użytkownika osobę pozostającą pracownikiem tego podmiotu przez cały okres skierowania,
b)
będącego podmiotem, który jako agencja pracy tymczasowej albo agencja wynajmująca
personel skierował do pracodawcy użytkownika osobę pozostającą pracownikiem tego podmiotu
przez cały okres skierowania, w przypadku gdy pracodawca użytkownik na terytorium
tego samego lub innego państwa członkowskiego następnie kieruje tymczasowo tego pracownika
do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
5)
pracodawca delegujący pracownika z terytorium RP - pracodawcę mającego siedzibę, a
w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą - stałe miejsce wykonywania
takiej działalności, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
a)
kierującego tymczasowo pracownika w rozumieniu przepisów państwa członkowskiego, do
którego jest delegowany, do pracy na terytorium tego państwa:
-
-w związku z realizacją umowy zawartej przez tego pracodawcę z podmiotem prowadzącym działalność na terytorium innego państwa członkowskiego,
-
-w oddziale lub przedsiębiorstwie należącym do grupy przedsiębiorstw, do której należy ten pracodawca, prowadzącym działalność na terytorium tego państwa członkowskiego,
-
-jako agencja pracy tymczasowej,
b)
będącego agencją pracy tymczasowej, w przypadku gdy taka agencja kieruje pracownika
do pracodawcy użytkownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa
członkowskiego, który następnie kieruje tymczasowo tego pracownika do pracy na terytorium
innego państwa członkowskiego;
6)
pracownik delegowany na terytorium RP - pracownika zatrudnionego w innym państwie
członkowskim, tymczasowo skierowanego do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
przez pracodawcę delegującego pracownika na terytorium RP;
7)
pracownik delegowany z terytorium RP - pracownika w rozumieniu przepisów państwa członkowskiego,
do którego jest delegowany, wykonującego pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
tymczasowo skierowanego do pracy na terytorium tego państwa przez pracodawcę delegującego
pracownika z terytorium RP;
8)
właściwy organ - organ lub podmiot odpowiedzialny na terytorium danego państwa członkowskiego
za informowanie o przepisach dotyczących delegowania pracowników lub współpracę z
takimi organami lub podmiotami innych państw członkowskich w zakresie monitorowania
przestrzegania tych przepisów.
Rozdział 2
Warunki zatrudnienia pracowników delegowanych na terytorium RP
Art. 4.
1.
Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP zapewnia takiemu pracownikowi, do
upływu okresu 12 miesięcy delegowania, warunki zatrudnienia nie mniej korzystne niż
wynikające z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy , zwanej dalej „Kodeksem pracy”, oraz innych przepisów regulujących prawa i obowiązki
pracowników.
2.
Warunki zatrudnienia, o których mowa w ust. 1, dotyczą:
1)
norm i wymiaru czasu pracy oraz okresów odpoczynku dobowego i tygodniowego;
2)
wymiaru urlopu wypoczynkowego;
3)
wynagrodzenia za pracę;
4)
(uchylony)
5)
bezpieczeństwa i higieny pracy;
6)
ochrony pracownic w okresie ciąży oraz w okresie urlopu macierzyńskiego;
7)
zatrudniania młodocianych oraz wykonywania pracy lub innych zajęć zarobkowych przez
dziecko;
8)
zasady równego traktowania oraz zakazu dyskryminacji w zatrudnieniu, o których mowa
w art. 112 i art. 113 Kodeksu pracy;
9)
(uchylony)
10)
należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową z miejsca pracy na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, do którego pracownik został delegowany, do innego miejsca
pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub poza terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
3.
Ustalając wynagrodzenie za pracę, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, bierze się pod uwagę
wszystkie obowiązkowe składniki wynagrodzenia wynikające z przepisów, o których mowa
w ust. 1, w tym dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych.
4.
Przy porównywaniu wynagrodzenia wypłacanego pracownikowi delegowanemu i wynagrodzenia
za pracę, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, porównuje się całkowite kwoty wynagrodzenia
brutto, a nie poszczególne składniki wynagrodzeń.
5.
Do wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, wlicza się dodatek z tytułu
delegowania w części, która nie stanowi zwrotu wydatków faktycznie poniesionych w
związku z delegowaniem, takich jak koszty podróży, wyżywienia i zakwaterowania. W
przypadku gdy prawo właściwe dla stosunku pracy pracownika delegowanego na terytorium
RP nie określa części dodatku z tytułu delegowania, która stanowi zwrot wydatków faktycznie
poniesionych w związku z delegowaniem, cały dodatek uznaje się za zwrot tych wydatków.
6.
Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się do pracodawcy, o którym mowa w art. 3 pkt 4 lit.
a tiret trzecie i lit. b.
Art. 4a.
1.
Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP zapewnia takiemu pracownikowi warunki
zatrudnienia określone w art. 4 ust. 1 i 2 przez okres dłuższy niż 12 miesięcy, nieprzekraczający
jednak 18 miesięcy od dnia rozpoczęcia świadczenia usługi, pod warunkiem złożenia
Państwowej Inspekcji Pracy umotywowanego powiadomienia, nie później niż do upływu
okresu 12 miesięcy tego delegowania.
2.
Umotywowane powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej:
1)
dane identyfikacyjne pracodawcy, o których mowa w art. 24 ust. 3 pkt 1;
2)
datę, w której upływa okres 12 miesięcy delegowania;
3)
dane pracownika delegowanego na terytorium RP, wobec którego mają być stosowane warunki
zatrudnienia określone w art. 4 ust. 1 i 2, obejmujące jego imię i nazwisko, datę
urodzenia oraz obywatelstwo;
4)
adres miejsca pracy pracownika delegowanego na terytorium RP, o którym mowa w pkt
3;
5)
umotywowanie potrzeby świadczenia usługi po upływie okresu 12 miesięcy delegowania.
3.
Umotywowane powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, składa się w języku polskim lub
w języku angielskim w formie pisemnej, w postaci papierowej albo elektronicznej, w
tym za pośrednictwem Punktu Informacji dla Przedsiębiorcy, o którym mowa w dziale III ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy .
Art. 4b.
1.
W przypadku gdy okres delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
przekracza 12 miesięcy, a w przypadku złożenia Państwowej Inspekcji Pracy umotywowanego
powiadomienia, o którym mowa w art. 4a ust. 1, przekracza 18 miesięcy, pracodawca
delegujący pracownika na terytorium RP zapewnia takiemu pracownikowi, oprócz warunków
zatrudnienia określonych w art. 4 ust. 1 i 2, także inne warunki zatrudnienia nie
mniej korzystne niż wynikające z przepisów Kodeksu pracy oraz innych przepisów regulujących prawa i obowiązki pracowników.
2.
Warunki zatrudnienia, o których mowa w ust. 1, nie obejmują:
1)
zasad i trybu:
a)
zawierania i rozwiązywania umów o pracę,
b)
stosowania klauzul o zakazie konkurencji;
2)
pracowniczych programów emerytalnych oraz pracowniczych planów kapitałowych.
Art. 4c.
1.
Przy obliczaniu okresów delegowania, o których mowa w art. 4 ust. 1, art. 4a ust.
1 i art. 4b ust. 1, sumuje się okres delegowania wszystkich pracowników delegowanych
na terytorium RP kolejno przez danego pracodawcę delegującego pracownika na terytorium
RP do wykonywania tego samego zadania w tym samym miejscu.
2.
Dokonując oceny, czy dochodzi do wykonywania tego samego zadania w tym samym miejscu,
bierze się pod uwagę w szczególności tożsamość świadczonej usługi, wykonywaną pracę
oraz adres albo adresy miejsca jej wykonywania.
Art. 4d.
1.
Pracodawca, o którym mowa w art. 3 pkt 4 lit. a tiret trzecie i lit. b, zapewnia pracownikowi
delegowanemu na terytorium RP - w okresie wykonywania przez niego pracy na rzecz pracodawcy
użytkownika, do którego został skierowany - warunki pracy i inne warunki zatrudnienia
nie mniej korzystne niż przysługujące pracownikom tymczasowym zgodnie z przepisami
o zatrudnianiu pracowników tymczasowych.
2.
Warunki pracy i inne warunki zatrudnienia, o których mowa w ust. 1, mogą wynikać z
przepisów, o których mowa w art. 4 ust. 1, a także z postanowień układów zbiorowych
pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających
prawa i obowiązki stron stosunku pracy, o których mowa w art. 9 Kodeksu pracy.
3.
Pracodawca, o którym mowa w art. 3 pkt 4 lit. a tiret trzecie i lit. b, zapewnia pracownikowi
delegowanemu na terytorium RP także warunki zakwaterowania, jeżeli są one zapewniane
pracownikom znajdującym się z dala od ich normalnego miejsca pracy na podstawie postanowień
układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów
i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy, o których mowa w
art. 9 Kodeksu pracy.
Art. 5.
1.
Do pracownika delegowanego na terytorium RP nie stosuje się warunków zatrudnienia
dotyczących wymiaru urlopu wypoczynkowego oraz wynagrodzenia za pracę, jeżeli zgodnie
z posiadanymi kwalifikacjami wykonuje on na danym stanowisku - przez okres nie dłuższy
niż 8 dni w ciągu roku, poczynając od dnia rozpoczęcia pracy na danym stanowisku -
wstępne prace montażowe lub instalacyjne przewidziane w umowie zawartej przez pracodawcę
delegującego pracownika na terytorium RP z podmiotem prowadzącym działalność na tym
terytorium, których wykonanie jest niezbędne do korzystania z dostarczonych wyrobów.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pracownika, jeżeli wykonuje on na danym stanowisku
prace związane z robotami budowlanymi lub utrzymaniem obiektu budowlanego, w szczególności:
1)
wykopy;
2)
roboty ziemne;
3)
montowanie i demontowanie elementów prefabrykowanych;
4)
wyposażanie lub instalowanie;
5)
renowację;
6)
demontowanie;
7)
rozbiórkę;
8)
konserwację;
9)
prace malarskie i porządkowe.
Art. 6.
Skorzystanie przez pracownika delegowanego na terytorium RP albo pracownika delegowanego
z terytorium RP z uprawnienia do wszczęcia postępowania administracyjnego lub sądowego
przeciwko pracodawcy delegującemu pracownika na terytorium RP albo pracodawcy delegującemu
pracownika z terytorium RP nie może być podstawą niekorzystnego traktowania w zatrudnieniu.
Rozdział 3
Odpowiedzialność solidarna wykonawcy powierzającego wykonanie prac
Art. 7.
1.
Wykonawca powierzający wykonanie prac określonych w art. 5 ust. 2 pracodawcy delegującemu
pracownika na terytorium RP ponosi wobec pracownika delegowanego na terytorium RP
odpowiedzialność solidarną z tym pracodawcą za jego zobowiązania powstałe w trakcie
wykonywania tych prac z tytułu zaległego wynagrodzenia za każdy miesiąc do wysokości
minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu
za pracę, oraz wynagrodzenia i dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych.
2.
Do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania określone w ust. 1 stosuje się przepisy
ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny .
Art. 8.
1.
W przypadku dochowania należytej staranności przez wykonawcę, o którym mowa w art.
7 ust. 1, polegającej na przekazaniu pracodawcy delegującemu pracownika na terytorium
RP pisemnej informacji o warunkach zatrudnienia, o których mowa w art. 4 ust. 2 lub
art. 4b albo art. 4d, oraz odebraniu od niego potwierdzenia złożenia oświadczenia,
o którym mowa w art. 24 ust. 3, wykonawca ten nie ponosi odpowiedzialności solidarnej.
2.
Przekazanie pisemnej informacji, o której mowa w ust. 1, może nastąpić przez pisemne
wskazanie strony internetowej, o której mowa w art. 13 ust. 1 - w zakresie informacji
o warunkach zatrudnienia zamieszczonych na tej stronie, zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt
1 albo 1a. W przypadku wskazania strony internetowej w zakresie informacji, o której
mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1a, wykonawca przekazuje pracodawcy, o którym mowa w art.
3 pkt 4 lit. a tiret trzecie, dodatkowo pisemną informację o warunkach zatrudnienia,
o których mowa w art. 4d ust. 2 i 3, wynikających z postanowień układów zbiorowych
pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających
prawa i obowiązki stron stosunku pracy, o których mowa w art. 9 Kodeksu pracy.
Rozdział 4
Zadania i uprawnienia Państwowej Inspekcji Pracy
Art. 9.
1.
Państwowa Inspekcja Pracy pełni rolę właściwego organu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
2.
Do zadań Państwowej Inspekcji Pracy należy:
1)
udzielanie, na wniosek zainteresowanego, informacji o warunkach zatrudnienia, o których
mowa w art. 4 ust. 2 lub art. 4b, oraz o zakresie ich stosowania do pracownika delegowanego
na terytorium RP;
1a)
udzielanie, na wniosek zainteresowanego, informacji o warunkach zatrudnienia, o których
mowa w art. 4d, oraz o zakresie ich stosowania do pracownika delegowanego na terytorium
RP, z wyjątkiem warunków zatrudnienia oraz warunków zakwaterowania określonych w postanowieniach
układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów
i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy, o których mowa w
art. 9 Kodeksu pracy;
2)
przyjmowanie oświadczeń, o których mowa w art. 24 ust. 3;
2a)
przyjmowanie umotywowanego powiadomienia, o którym mowa w art. 4a;
3)
prowadzenie i aktualizacja strony internetowej, o której mowa w art. 13 ust. 1;
4)
współpraca z właściwymi organami innych państw członkowskich dotycząca delegowania
pracowników oraz zwalczania nadużyć lub reagowania na przypadki nielegalnej działalności
związanych z delegowaniem pracowników, polegająca w szczególności na:
a)
udzielaniu właściwemu organowi informacji o warunkach zatrudnienia pracowników delegowanych
na terytorium RP,
b)
informowaniu właściwego organu o stwierdzonych nieprawidłowościach związanych z delegowaniem
pracownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo z tego terytorium lub o wykroczeniach,
o których mowa w art. 27 i art. 28,
c)
występowaniu do właściwego organu z uzasadnionym wnioskiem o udzielenie informacji
dotyczących delegowania pracowników na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo z
tego terytorium lub o przeprowadzenie kontroli,
d)
udzielaniu niezbędnych informacji dotyczących delegowania pracowników na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej albo z tego terytorium w odpowiedzi na uzasadnione wnioski
właściwych organów, w szczególności dotyczących tych pracowników, warunków ich zatrudnienia
oraz pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP albo pracodawcy delegującego
pracownika z terytorium RP, a także na przeprowadzaniu kontroli na wniosek takich
organów;
5)
powiadamianie, na wniosek organu wnioskującego, pracodawcy delegującego pracownika
z terytorium RP o decyzji w sprawie nałożenia na tego pracodawcę administracyjnej
kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej w związku z naruszeniem przepisów dotyczących
delegowania pracowników;
6)
powiadamianie, na wniosek organu wnioskującego, pracodawcy delegującego pracownika
z terytorium RP o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny
administracyjnej nałożonej na tego pracodawcę w związku z naruszeniem przepisów dotyczących
delegowania pracowników oraz sprawdzanie i przekazywanie naczelnikowi urzędu skarbowego
takiego wniosku.
3.
Współpraca w zakresie określonym w ust. 2 pkt 4 odbywa się za pośrednictwem systemu
wymiany informacji na rynku wewnętrznym, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 z dnia 25 października
2012 r. w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji
na rynku wewnętrznym i uchylającym decyzję Komisji 2008/49/WE („rozporządzenie w sprawie
IMI”) . Do tej współpracy stosuje się w niezbędnym zakresie postanowienia umów lub porozumień
dwustronnych dotyczących współpracy i wzajemnej pomocy między właściwymi organami
państw członkowskich.
3a.
Państwowa Inspekcja Pracy informuje Komisję Europejską o każdym przypadku powtarzających
się opóźnień w udzielaniu informacji, o których mowa w ust. 2 pkt 4 lit. c, dotyczących
delegowania pracowników na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności za
pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym, o którym mowa w ust.
3.
4.
Współpraca z organami wnioskującymi innych państw członkowskich związana z realizacją
wniosków tych organów o powiadomienie pracodawcy delegującego pracownika z terytorium
RP o decyzji w sprawie nałożenia na pracodawcę administracyjnej kary pieniężnej lub
grzywny administracyjnej lub o egzekucję takiej kary lub grzywny odbywa się za pośrednictwem
systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym, o którym mowa w ust. 3.
Art. 10.
1.
Współpraca w zakresie określonym w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. c może dotyczyć oceny
okoliczności, o których mowa w art. 14 ust. 2-4, w szczególności dotyczących miejsca
rzeczywistego prowadzenia znacznej działalności pracodawcy delegującego pracownika
na terytorium RP oraz tymczasowości delegowania pracownika przez takiego pracodawcę.
2.
Do realizacji współpracy, o której mowa w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. d, art. 14 ust.
2-4 stosuje się odpowiednio.
Art. 11.
1.
Odpowiedź na wnioski, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. d, Państwowa Inspekcja
Pracy przekazuje właściwemu organowi innego państwa członkowskiego w terminie 25 dni
roboczych od dnia otrzymania wniosku, chyba że te organy uzgodniły krótszy termin,
a jeżeli we wnioskach wskazano przyczyny uzasadniające konieczność ich pilnej realizacji
i zawarto w nich prośbę o udzielenie informacji znajdujących się w krajowych rejestrach,
takich jak rejestr podatników VAT, odpowiedź na wnioski jest przekazywana niezwłocznie,
nie później jednak niż w terminie 2 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku.
2.
Jeżeli udzielenie odpowiedzi na wnioski, o których mowa w ust. 1, napotyka trudności,
Państwowa Inspekcja Pracy niezwłocznie informuje o tym właściwy organ innego państwa
członkowskiego w celu znalezienia rozwiązania.
Art. 12.
1.
Państwowa Inspekcja Pracy ma prawo występować do:
1)
pracodawcy delegującego pracownika z terytorium RP,
2)
przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców
- z żądaniem udzielenia informacji dotyczących ich działalności, niezbędnych do zamieszczenia
w odpowiedzi na wnioski, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. d.
2.
Państwowa Inspekcja Pracy ma prawo występować również do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,
a także naczelników urzędów skarbowych i innych organów administracji publicznej,
z wnioskiem o udzielenie informacji niezbędnych do zamieszczenia w odpowiedzi na wnioski,
o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. d.
2a.
Państwowa Inspekcja Pracy ma prawo występować do podmiotów, o których mowa w ust.
1 i 2, z żądaniem albo z wnioskiem o udzielenie niezbędnych informacji dotyczących
delegowania pracownika z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, także w przypadku podejrzenia
naruszenia przepisów państwa członkowskiego, do którego skierowany został pracownik
delegowany z terytorium RP.
3.
Wnioski, o których mowa w ust. 2 i 2a, kierowane do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
zawierają:
1)
w przypadku ubezpieczonych - dane określone w art. 50 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
społecznych ;
2)
w przypadku płatników - dane określone w art. 50 ust. 7 pkt 2 ustawy wymienionej w
pkt 1.
4.
Podmioty, o których mowa w ust. 1, mają obowiązek udzielenia informacji w terminie
10 dni roboczych od dnia otrzymania żądania Państwowej Inspekcji Pracy.
5.
Podmioty, o których mowa w ust. 2, mają obowiązek udzielenia informacji w terminie
10 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku Państwowej Inspekcji Pracy, chyba że udzielenie
informacji przez te podmioty wymaga przeprowadzenia uprzedniego postępowania wyjaśniającego
lub kontroli. O przyczynach opóźnienia podmiot informuje niezwłocznie Państwową Inspekcję
Pracy.
Art. 13.
1.
Strona internetowa utworzona w ramach Punktu Informacji dla Przedsiębiorcy, o którym
mowa w dziale III ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy, prowadzona i aktualizowana przez Państwową Inspekcję Pracy, zawiera w szczególności
informacje dotyczące:
1)
warunków zatrudnienia, o których mowa w art. 4 ust. 2 i art. 4b, ze wskazaniem, w
zakresie wynagrodzenia za pracę, wszystkich obowiązkowych składników takiego wynagrodzenia,
oraz zakresu ich stosowania do pracownika delegowanego na terytorium RP;
1a)
warunków zatrudnienia, o których mowa w art. 4d, z wyjątkiem warunków zatrudnienia
oraz warunków zakwaterowania określonych w postanowieniach układów zbiorowych pracy
i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających
prawa i obowiązki stron stosunku pracy, o których mowa w art. 9 Kodeksu pracy;
2)
obowiązków pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP, o których mowa w rozdziale
5;
3)
odpowiedzialności solidarnej, o której mowa w rozdziale 3;
4)
procedury składania skarg i dochodzenia roszczeń ze stosunku pracy na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przez pracowników delegowanych na terytorium RP;
5)
danych kontaktowych osoby odpowiedzialnej w Państwowej Inspekcji Pracy za udzielanie
informacji, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 1;
6)
podmiotów odpowiedzialnych za udzielanie informacji na temat prawa krajowego i praktyki
krajowej, które mają zastosowanie do pracowników delegowanych na terytorium RP oraz
pracodawców delegujących pracowników na terytorium RP, w zakresie ich praw i obowiązków.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1, mogą być zawarte w odesłaniach do odpowiednich
stron internetowych.
3.
Strona internetowa, o której mowa w ust. 1, jest prowadzona i aktualizowana w języku
polskim oraz w co najmniej jednym innym języku oficjalnym Unii Europejskiej.
3a.
Strona internetowa, o której mowa w ust. 1, jest prowadzona w sposób zapewniający
przejrzystość i dokładność zawartych na niej informacji oraz aktualizowana bez zbędnej
zwłoki.
4.
Na stronie internetowej, o której mowa w ust. 1, Państwowa Inspekcja Pracy zamieszcza
pomocniczy wzór formularza oświadczenia, o którym mowa w art. 24 ust. 3.
Art. 14.
1.
Państwowa Inspekcja Pracy kontroluje prawidłowość delegowania pracowników na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, gdy zaistnieją wątpliwości, czy dany pracownik może zostać
uznany za pracownika delegowanego na terytorium RP.
2.
Kontrola, o której mowa w ust. 1, dotyczy w szczególności ustalenia:
1)
czy pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP rzeczywiście prowadzi znaczną
działalność na terytorium innego państwa członkowskiego inną niż działalność zarządcza
lub administracyjna o charakterze wyłącznie wewnętrznym;
2)
czy pracownik delegowany na terytorium RP wykonuje pracę na tym terytorium tylko tymczasowo.
3.
W celu dokonania ustaleń w zakresie określonym w ust. 2 pkt 1 Państwowa Inspekcja
Pracy dokonuje - biorąc pod uwagę szeroki przedział czasowy - oceny wszystkich okoliczności
uznanych za niezbędne, cechujących działalność prowadzoną przez pracodawcę delegującego
pracownika na terytorium RP w państwie członkowskim jego siedziby lub miejsca zamieszkania
i, w razie konieczności, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do których mogą
należeć w szczególności:
1)
miejsce, w którym przedsiębiorca ma zarejestrowaną działalność, prowadzi obsługę administracyjną,
korzysta z pomieszczeń biurowych, podlega obowiązkom podatkowym z tytułu prowadzonej
działalności i obowiązkom z tytułu ubezpieczeń społecznych oraz - tam, gdzie jest
to wymagane - w którym, zgodnie z prawem państwa członkowskiego siedziby przedsiębiorcy,
posiada stosowny dokument uprawniający do prowadzenia działalności danego rodzaju
lub jest zarejestrowany w izbach handlowych lub organizacjach branżowych;
2)
miejsce, w którym prowadzi się nabór pracowników delegowanych i z którego są oni delegowani;
3)
prawo właściwe dla umów zawieranych przez pracodawcę delegującego pracownika na terytorium
RP ze swoimi pracownikami oraz prawo właściwe dla umów zawieranych z klientami tego
pracodawcy;
4)
miejsce, w którym przedsiębiorca prowadzi znaczną działalność gospodarczą oraz w którym
zatrudnia personel administracyjny;
5)
liczba wykonanych umów lub wielkość obrotu uzyskanego w państwie członkowskim siedziby
przedsiębiorcy, z uwzględnieniem szczególnej sytuacji przedsiębiorców, w tym małych
i średnich przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców oraz nowo powstałych przedsiębiorców.
4.
W celu dokonania ustaleń w zakresie określonym w ust. 2 pkt 2 Państwowa Inspekcja
Pracy dokonuje oceny wszystkich okoliczności uznanych za niezbędne, cechujących pracę
i sytuację danego pracownika delegowanego na terytorium RP, do których mogą należeć
w szczególności:
1)
wykonywanie pracy przez ograniczony okres na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
data rozpoczęcia delegowania;
3)
delegowanie pracownika do państwa członkowskiego innego niż państwo, w którym lub
z którego ten pracownik zwyczajowo wykonuje swoją pracę, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca
2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) lub z Konwencją o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartą do podpisu w
Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku (Dz. Urz. UE C 169 z 08.07.2005, str. 10);
4)
powrót pracownika do państwa członkowskiego, z którego został delegowany, lub przewidywanie,
że ponownie podejmie on pracę w tym państwie po zakończeniu wykonywania pracy lub
usług, do których wykonania został delegowany;
5)
charakter pracy;
6)
zapewnienie pracownikowi transportu, zakwaterowania i wyżywienia lub zwrot kosztów,
a w przypadku ich zapewnienia lub zwrotu kosztów - sposób, w jaki jest to zapewniane,
lub metoda, jaka jest stosowana przy zwrocie kosztów;
7)
wykonywanie pracy w poprzednich okresach na danym stanowisku przez tego samego lub
innego pracownika.
5.
Niewystąpienie jednej albo większej liczby okoliczności określonych w ust. 3 i 4 nie
oznacza, że dana sytuacja nie stanowi delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej. Ocenę tych okoliczności dostosowuje się do każdego konkretnego przypadku
oraz uwzględnia się specyfikę danej sytuacji.
6.
W przypadku gdy w wyniku całościowej oceny przeprowadzonej na podstawie ust. 1-5 zostanie
ustalone, że w sposób niedozwolony stworzono pozory delegowania, stosuje się prawo
właściwe, jednak nie może to prowadzić do objęcia pracownika warunkami zatrudnienia
mniej korzystnymi niż te, które mają zastosowanie do pracowników delegowanych na terytorium
RP.
Art. 15.
1.
Państwowa Inspekcja Pracy kontroluje warunki zatrudnienia pracowników delegowanych
na terytorium RP, o których mowa w art. 4 ust. 2, z zastrzeżeniem art. 5, art. 4b
oraz art. 4d, spełnienie przez pracodawcę delegującego pracownika na terytorium RP
obowiązków, o których mowa w art. 24 ust. 3-5 oraz art. 25, a także spełnienie przez
pracodawcę użytkownika obowiązków, o których mowa w rozdziale 5a.
2.
W zakresie określonym w ust. 1 właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy mają prawo
stosowania środków prawnych, o których mowa w art. 11 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy , do pracodawców delegujących pracowników na terytorium RP.
Art. 16.
Kontrole pracodawców delegujących pracowników na terytorium RP przeprowadzane przez
Państwową Inspekcję Pracy nie mogą mieć charakteru dyskryminującego ani nie mogą być
nieproporcjonalne.
Art. 17.
1.
W przypadku otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 9 ust. 2 pkt 5, Państwowa Inspekcja
Pracy podejmuje wszelkie niezbędne czynności, aby bez zbędnej zwłoki, nie później
jednak niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku, powiadomić pracodawcę delegującego
pracownika z terytorium RP o decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej
lub grzywny administracyjnej oraz dokumentach, o ile zostały dołączone do wniosku,
jeżeli:
1)
wniosek wskazuje co najmniej:
a)
imię i nazwisko lub nazwę, znany adres oraz wszelkie inne dane umożliwiające ustalenie
tożsamości pracodawcy delegującego pracownika z terytorium RP,
b)
streszczenie faktów i okoliczności naruszenia prawa, charakter tego naruszenia i odpowiednie
przepisy mające zastosowanie w tej sprawie,
c)
decyzję w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej
i wszelkie inne odpowiednie informacje lub dokumenty, w tym o charakterze sądowym,
dotyczące przedmiotowego żądania bądź kary lub grzywny administracyjnej,
d)
nazwę, adres i inne dane kontaktowe organu odpowiedzialnego za rozpatrzenie administracyjnej
kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej oraz, jeżeli nie jest to ten sam organ,
organu, który może udzielić dodatkowych informacji dotyczących takiej kary lub grzywny
lub możliwości odwołania się od obowiązku zapłaty lub zaskarżenia decyzji w sprawie
ich nałożenia,
e)
cel powiadomienia oraz termin, w jakim należy go dokonać;
2)
wniosek zawiera informacje odpowiadające treści decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej
kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej;
3)
do wniosku dołączono decyzję w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej
lub grzywny administracyjnej i wskazane we wniosku dokumenty.
2.
Po sprawdzeniu wniosku w zakresie, o którym mowa w ust. 1, Państwowa Inspekcja Pracy:
1)
przekazuje decyzję w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny
administracyjnej oraz dołączone do niej dokumenty pracodawcy delegującemu pracownika
z terytorium RP, jeżeli wniosek spełnia wymogi określone w ust. 1, albo
2)
zwraca wniosek organowi wnioskującemu, jeżeli wniosek nie spełnia wymogów określonych
w ust. 1.
Art. 18.
1.
W przypadku otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 9 ust. 2 pkt 6, Państwowa Inspekcja
Pracy sprawdza, czy wniosek zawiera:
1)
elementy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a, b i d oraz pkt 2 i 3;
2)
datę, z którą orzeczenie lub decyzja w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej
lub grzywny administracyjnej stały się wykonalne lub ostateczne, opis rodzaju administracyjnej
kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej oraz określenie ich wysokości, wszelkie
daty istotne dla przeprowadzenia egzekucji, w tym informacje, czy doręczono stronie
orzeczenie lub decyzję, a jeżeli tak, to w jaki sposób, lub czy wydano orzeczenie
zaoczne, a także potwierdzenie organu wnioskującego, że od takiej kary lub grzywny
nie przysługuje dalsze odwołanie, i opis żądania, w związku z którym jest składany
wniosek, oraz jego poszczególnych elementów.
2.
Jeżeli wniosek spełnia wymogi określone w ust. 1, Państwowa Inspekcja Pracy:
1)
nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku powiadamia o wniosku oraz
o dołączonych do niego dokumentach pracodawcę delegującego pracownika z terytorium
RP;
2)
przekazuje wniosek naczelnikowi urzędu skarbowego, o ile nie nastąpiła dobrowolna
zapłata administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej i nie wcześniej
niż po upływie 30 dni od dnia doręczenia pracodawcy delegującemu pracownika z terytorium
RP powiadomienia o wniosku, w celu przeprowadzenia egzekucji, dołączając tytuł wykonawczy,
o którym mowa w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zawierający
określenie wysokości należności pieniężnej w walucie polskiej; wysokość tej należności
ustala się, przeliczając wysokość należności wyrażonej w walucie innej niż polska
według średniego kursu złotego w stosunku do tej waluty, określonego przez Narodowy
Bank Polski na dzień wydania decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej
lub grzywny administracyjnej.
3.
Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów określonych w ust. 1, Państwowa Inspekcja Pracy
zwraca wniosek organowi wnioskującemu.
4.
Państwowa Inspekcja Pracy może zwrócić wniosek organowi wnioskującemu, jeżeli:
1)
ogólna kwota administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej wynosi
mniej niż 350 euro; jeżeli ogólna kwota takiej kary lub grzywny jest wyrażona w innej
walucie niż euro, należy ją przeliczyć na walutę polską według średniego kursu danej
waluty określonego przez Narodowy Bank Polski na dzień wydania decyzji w sprawie nałożenia
administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej, a następnie otrzymaną
kwotę przeliczyć według średniego kursu złotego w stosunku do euro, określonego przez
Narodowy Bank Polski na ten dzień,
2)
decyzja w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej
jest sprzeczna z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej
- i o fakcie zwrotu wniosku powiadamia pracodawcę delegującego pracownika z terytorium
RP.
Art. 19.
Państwowa Inspekcja Pracy bez zbędnej zwłoki informuje organ wnioskujący o:
1)
czynnościach podjętych na jego wniosek o powiadomienie o decyzji w sprawie nałożenia
administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej lub wniosek o egzekucję
takiej kary lub grzywny, w tym o dacie przekazania pracodawcy delegującemu pracownika
z terytorium RP:
a)
powiadomienia o decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny
administracyjnej lub
b)
powiadomienia o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej;
2)
podstawach odmowy podjęcia czynności, o których mowa w pkt 1:
a)
w przypadku gdy wniosek o powiadomienie o decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej
kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej nie spełnia wymogów określonych w art.
17 ust. 1 lub wniosek o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej
nie spełnia wymogów określonych w art. 18 ust. 1,
b)
w przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 4,
c)
w przypadku gdy analiza przeprowadzona przez naczelnika urzędu skarbowego wykazała,
że prognozowane koszty egzekucji administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej
są nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do kwoty, której ma dotyczyć egzekucja, lub
egzekucja taka wiązałaby się z istotnymi trudnościami.
Art. 20.
1.
Jeżeli w trakcie powiadamiania o decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary
pieniężnej lub grzywny administracyjnej taka kara lub grzywna lub związane z nimi
żądanie zostają zakwestionowane lub zostaje złożone od nich odwołanie przez zainteresowaną
stronę, Państwowa Inspekcja Pracy, po otrzymaniu informacji w tej sprawie od organu
wnioskującego, wstrzymuje czynności związane z powiadomieniem do czasu wydania decyzji
przez odpowiedni podmiot lub organ właściwy w danym państwie członkowskim.
2.
Jeżeli w trakcie czynności związanych z wnioskiem o egzekucję administracyjnej kary
pieniężnej lub grzywny administracyjnej taka kara lub grzywna lub związane z nimi
żądanie zostają zakwestionowane lub zostaje złożone od nich odwołanie przez zainteresowaną
stronę, Państwowa Inspekcja Pracy, po otrzymaniu informacji w tej sprawie od organu
wnioskującego, wstrzymuje czynności związane z wnioskiem do czasu wydania decyzji
przez odpowiedni podmiot lub organ właściwy w danym państwie członkowskim, powiadamiając
o tym pracodawcę delegującego pracowników z terytorium RP.
3.
Jeżeli po przekazaniu przez Państwową Inspekcję Pracy wniosku o egzekucję administracyjnej
kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej naczelnikowi urzędu skarbowego taka kara
lub grzywna lub związane z nimi żądanie zostają zakwestionowane lub zostaje złożone
od nich odwołanie przez zainteresowaną stronę, Państwowa Inspekcja Pracy, po otrzymaniu
informacji w tej sprawie od organu wnioskującego, występuje z żądaniem zawieszenia
postępowania egzekucyjnego, powiadamiając o tym pracodawcę delegującego pracowników
z terytorium RP.
4.
Wszelkie odwołania bądź wnioski kwestionujące nałożenie administracyjnej kary pieniężnej
lub grzywny administracyjnej lub związane z nimi żądanie składa się do odpowiedniego
podmiotu lub organu właściwego w danym państwie członkowskim.
Art. 21.
Do umarzania należności z tytułu administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej
nałożonej na pracodawcę delegującego pracownika z terytorium RP nie stosuje się przepisów
art. 56 ust. 1 pkt 5 i art. 57 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach
publicznych .
Art. 22.
Egzekwowanie administracyjnych kar pieniężnych i grzywien administracyjnych nałożonych
na pracodawców delegujących pracowników z terytorium RP następuje w trybie przepisów
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Art. 23.
Kwoty administracyjnych kar pieniężnych lub grzywien administracyjnych nałożonych
na pracodawców delegujących pracowników z terytorium RP są egzekwowane w walucie polskiej
i stanowią dochód budżetu państwa.
Rozdział 5
Obowiązki pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP
Art. 24.
1.
Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP wyznacza osobę upoważnioną do pośredniczenia
w kontaktach z Państwową Inspekcją Pracy oraz do przesyłania i otrzymywania dokumentów
lub zawiadomień, przebywającą w okresie delegowania na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
2.
Na żądanie Państwowej Inspekcji Pracy osoba, o której mowa w ust. 1, niezwłocznie
przekazuje Państwowej Inspekcji Pracy dane osoby upoważnionej przez pracodawcę delegującego
pracownika na terytorium RP do reprezentowania go w trakcie kontroli prowadzonej przez
Państwową Inspekcję Pracy. Dane tej osoby obejmują jej imię i nazwisko, adres, pod
którym przebywa, oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej o charakterze służbowym.
Na uzasadniony wniosek Państwowej Inspekcji Pracy, w związku z prowadzoną kontrolą,
ta osoba powinna być dostępna na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP najpóźniej w dniu rozpoczęcia świadczenia
usługi składa Państwowej Inspekcji Pracy oświadczenie zawierające następujące informacje
niezbędne w celu przeprowadzenia kontroli sytuacji faktycznej w miejscu pracy:
1)
dane identyfikacyjne pracodawcy obejmujące:
a)
nazwę,
b)
siedzibę (adres) oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej o charakterze służbowym,
a w przypadku pracodawcy będącego osobą fizyczną - miejsce zamieszkania (adres) oraz
numer telefonu i adres poczty elektronicznej o charakterze służbowym,
c)
numer identyfikacji podatkowej (NIP) albo numer identyfikacyjny uzyskany w państwie
członkowskim siedziby pracodawcy dla celów podatkowych albo ubezpieczeniowych;
2)
przewidywaną liczbę pracowników delegowanych na terytorium RP wraz z danymi obejmującymi
ich imię i nazwisko, datę urodzenia oraz obywatelstwo;
3)
przewidywaną datę rozpoczęcia i zakończenia delegowania pracowników na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
4)
adresy miejsca pracy pracowników delegowanych na terytorium RP;
5)
charakter usług uzasadniający delegowanie pracowników na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
6)
dane osoby, o której mowa w ust. 1, obejmujące jej imię i nazwisko, adres, pod którym
przebywa, oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej o charakterze służbowym;
7)
miejsce przechowywania dokumentów, o których mowa w art. 25 ust. 1.
4.
Jeżeli pracownik delegowany na terytorium RP ma wykonywać pracę na rzecz pracodawcy
użytkownika w rozumieniu przepisów o zatrudnianiu pracowników tymczasowych, oświadczenie,
o którym mowa w ust. 3, obejmuje ponadto dane identyfikacyjne tego pracodawcy, o których
mowa w ust. 3 pkt 1 lit. a-c.
5.
Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP zawiadamia o każdej zmianie informacji
zawartych w oświadczeniu, o których mowa w ust. 3 i 4, nie później niż w terminie
7 dni roboczych od dnia zaistnienia zmiany.
6.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, oraz zawiadomienie, o którym mowa w ust. 5,
składa się w języku polskim lub w języku angielskim w formie pisemnej, w postaci papierowej
albo elektronicznej, w tym za pośrednictwem Punktu Informacji dla Przedsiębiorcy,
o którym mowa w dziale III ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy.
Art. 25.
1.
Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP jest obowiązany w okresie delegowania
do przechowywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w postaci papierowej lub
elektronicznej:
1)
kopii umowy o pracę pracownika delegowanego na terytorium RP lub innego równoważnego
dokumentu poświadczającego warunki zatrudnienia w ramach nawiązanego stosunku pracy;
2)
dokumentacji dotyczącej czasu pracy pracownika delegowanego na terytorium RP w zakresie
rozpoczęcia i zakończenia pracy oraz liczby godzin przepracowanych w danym dniu lub
jej kopii;
3)
dokumentów określających wysokość wynagrodzenia pracownika delegowanego na terytorium
RP, na podstawie których składniki wynagrodzenia są łatwo identyfikowalne zgodnie
z właściwym prawem, wraz z wysokością dokonanych odliczeń zgodnie z właściwym prawem
oraz dowodów wypłaty pracownikowi wynagrodzenia lub ich kopii.
2.
Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP jest obowiązany, na wniosek Państwowej
Inspekcji Pracy, do udostępniania w okresie delegowania dokumentów, o których mowa
w ust. 1, oraz ich tłumaczenia na język polski nie później niż w terminie 5 dni roboczych
od dnia otrzymania wniosku.
3.
W okresie 2 lat po zakończeniu wykonywania pracy przez pracownika delegowanego na
terytorium RP, na wniosek Państwowej Inspekcji Pracy, pracodawca delegujący pracownika
na terytorium RP dostarcza dokumenty, o których mowa w ust. 1, nie później niż w terminie
15 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku. Wniosek może obejmować również żądanie
tłumaczenia określonych dokumentów na język polski.
4.
W sytuacjach, o których mowa w ust. 2 i 3, pracodawca delegujący pracownika na terytorium
RP dostarcza dokumenty lub ich kopie w postaci papierowej albo elektronicznej, w tym
za pośrednictwem Punktu Informacji dla Przedsiębiorcy, o którym mowa w dziale III ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy.
Rozdział 5a
Obowiązki pracodawcy użytkownika, do którego skierowany został do pracy pracownik z innego państwa członkowskiego lub który kieruje pracownika do pracy w innym państwie członkowskim
Art. 25a.
Pracodawca użytkownik przekazuje pracodawcy, o którym mowa w art. 3 pkt 4 lit. a tiret
trzecie, pisemną informację o stronie internetowej, o której mowa w art. 13 ust. 1,
w zakresie informacji zamieszczonych na tej stronie, zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt
1a, oraz pisemną informację o warunkach zatrudnienia, o których mowa w art. 4d ust.
2 i 3, wynikających z postanowień układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie
porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron
stosunku pracy, o których mowa w art. 9 Kodeksu pracy.
Art. 25b.
1.
Pracodawca użytkownik w rozumieniu przepisów o zatrudnianiu pracowników tymczasowych,
do którego został skierowany pracownik przez pracodawcę, o którym mowa w art. 3 pkt
5 lit. b, informuje tego pracodawcę o zamiarze skierowania tego pracownika do pracy
w innym państwie członkowskim - co najmniej 15 dni roboczych przed planowanym skierowaniem.
2.
Pracodawca użytkownik informuje podmiot, który jako agencja pracy tymczasowej albo
agencja wynajmująca personel, skierował do tego pracodawcy osobę pozostającą pracownikiem
tego podmiotu przez cały okres skierowania i który ma siedzibę oraz prowadzi znaczną
działalność gospodarczą w innym państwie członkowskim, o zamiarze skierowania tego
pracownika do pracy w innym państwie członkowskim - co najmniej 15 dni roboczych przed
planowanym skierowaniem.
Rozdział 5b
Obowiązki pracodawcy delegującego pracownika z terytorium RP5)Rozdział dodany przez art. 16 pkt 2 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 641), która weszła w życie z dniem 26 kwietnia 2023 r.
Art. 25c.
1.
Pracodawca delegujący pracownika z terytorium RP na okres przekraczający 4 kolejne
tygodnie, przed delegowaniem takiego pracownika do pracy w innym państwie członkowskim,
odpowiednio aktualizuje informacje, o których mowa w art. 29 § 3 i art. 291 § 2 Kodeksu pracy, oraz dodatkowo informuje takiego pracownika w postaci papierowej lub elektronicznej
o:
1)
wynagrodzeniu za pracę przysługującym zgodnie z prawem państwa członkowskiego, na
terytorium którego pracownik został delegowany;
2)
dodatku z tytułu delegowania lub przepisach dotyczących zwrotu wydatków na pokrycie
kosztów podróży, wyżywienia i zakwaterowania, w przypadku gdy takie świadczenia przewidują
przepisy prawa pracy, postanowienia regulaminów, statutów, układów zbiorowych pracy
lub innych porozumień zbiorowych, lub należnościach na pokrycie kosztów związanych
z podróżą służbową;
3)
linku do oficjalnej strony internetowej prowadzonej przez państwo członkowskie, na
terytorium którego pracownik został delegowany, zawierającej informacje o warunkach
zatrudnienia, które muszą być stosowane do pracowników delegowanych.
2.
Poinformowanie pracownika o warunku zatrudnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, może
nastąpić przez wskazanie w postaci papierowej lub elektronicznej odpowiednich przepisów
państwa członkowskiego, na terytorium którego pracownik został delegowany.
3.
Pracodawca delegujący pracownika z terytorium RP na okres przekraczający 4 kolejne
tygodnie informuje takiego pracownika w postaci papierowej lub elektronicznej o zmianie
jego warunków zatrudnienia, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie, nie później jednak
niż w dniu, w którym taka zmiana ma zastosowanie do pracownika. Nie dotyczy to przypadku,
w którym zmiana warunków zatrudnienia wynika ze zmiany przepisów prawa pracy, postanowień
układów zbiorowych pracy lub porozumień zbiorowych, jeżeli przepisy te lub postanowienia
zostały wskazane w informacji przekazanej pracownikowi.
Art. 25d.
Informacje, o których mowa w art. 25c, pracodawca delegujący pracownika z terytorium
RP może przekazać pracownikowi w postaci elektronicznej, pod warunkiem że będą one
dostępne dla takiego pracownika z możliwością ich wydrukowania oraz przechowywania,
a pracodawca delegujący pracownika z terytorium RP zachowa dowód ich przekazania lub
otrzymania.
Art. 25e.
1.
Dochodzenie przez pracownika delegowanego z terytorium RP udzielenia informacji, o
których mowa w art. 25c, nie może być podstawą jakiegokolwiek niekorzystnego traktowania
pracownika, a także nie może powodować dla niego jakichkolwiek negatywnych konsekwencji,
zwłaszcza nie może stanowić przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie umowy o pracę lub
jej rozwiązanie bez wypowiedzenia przez pracodawcę delegującego pracownika z terytorium
RP, przygotowanie do takiego wypowiedzenia lub rozwiązania umowy albo przyczyny zastosowania
działania mającego skutek równoważny z rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że pracodawca
delegujący pracownika z terytorium RP udowodni, że przy rozwiązywaniu umowy o pracę
lub zastosowaniu działania mającego skutek równoważny z rozwiązaniem umowy o pracę
kierował się innymi powodami.
2.
Pracownik, który uważa, że umowa o pracę została z nim rozwiązana albo zastosowano
działanie mające skutek równoważny z rozwiązaniem umowy o pracę z powodu dochodzenia
udzielenia informacji, o których mowa w art. 25c,może, w terminie 7 dni od dnia złożenia
oświadczenia woli pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę albo zastosowania działania
mającego skutek równoważny z rozwiązaniem umowy o pracę, złożyć do pracodawcy wniosek
w postaci papierowej lub elektronicznej o przedstawienie należycie uzasadnionych powodów
tego rozwiązania albo zastosowania działania.
3.
Pracodawca udziela pracownikowi odpowiedzi na wniosek, o którym mowa w ust. 2, w postaci
papierowej lub elektronicznej, w terminie 7 dni od dnia złożenia przez pracownika
wniosku.
4.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do pracownika, który udzielił w jakiejkolwiek
formie wsparcia pracownikowi korzystającemu z uprawnień przysługujących na podstawie
art. 25c.
Art. 25f.
1.
Pracownik, o którym mowa w art. 25e ust. 1, którego prawo wynikające z art. 25c zostało
naruszone przez pracodawcę, ma prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż
minimalne wynagrodzenie za pracę, ustalane na podstawie odrębnych przepisów.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do pracownika, który udzielił w jakiejkolwiek
formie wsparcia pracownikowi korzystającemu z uprawnień przysługujących na podstawie
art. 25c.
Rozdział 6
Stosowanie przepisów ustawy do pracownika skierowanego do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim
Art. 26.
Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio w przypadku wykonywania pracy na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej przez pracownika skierowanego do tej pracy przez pracodawcę
mającego siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim, z zastrzeżeniem przepisów
art. 88 ust. 1 pkt 3 i 4, art. 88c ust. 6 pkt 2 i 3 oraz ust. 9 ustawy z dnia 20 kwietnia
2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 139a ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach .
Rozdział 7
Przepisy karne
Art. 27.
1.
Kto, będąc pracodawcą delegującym pracownika na terytorium RP lub osobą działającą
w jego imieniu:
1)
nie wyznacza osoby, o której mowa w art. 24 ust. 1,
2)
nie składa Państwowej Inspekcji Pracy najpóźniej w dniu rozpoczęcia świadczenia usługi
oświadczenia, o którym mowa w art. 24 ust. 3,
3)
nie zawiadamia w terminie o każdej zmianie informacji zawartych w oświadczeniu, zgodnie
z art. 24 ust. 5,
4)
nie przechowuje w okresie delegowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w postaci
papierowej lub elektronicznej dokumentów, zgodnie z art. 25 ust. 1,
5)
nie udostępnia w okresie delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
na wniosek Państwowej Inspekcji Pracy, dokumentów oraz ich tłumaczenia na język polski,
zgodnie z art. 25 ust. 2,
6)
nie dostarcza w okresie 2 lat po zakończeniu wykonywania pracy przez pracownika delegowanego
na terytorium RP, na wniosek Państwowej Inspekcji Pracy, dokumentów oraz ich tłumaczenia
na język polski, zgodnie z art. 25 ust. 3,
76)Dodany przez art. 16 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
nie informuje pracownika w terminie o warunkach jego zatrudnienia, o których mowa
w art. 25c, naruszając w ten sposób rażąco ten przepis,
podlega karze grzywny od 1000 do 30 000 zł.
2.
Tej samej karze podlega pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP lub osoba
działająca w jego imieniu w przypadku stwierdzenia przez Państwową Inspekcję Pracy,
że dany pracownik nie może zostać uznany za pracownika delegowanego na terytorium
RP.
Art. 28.
Kto, będąc pracodawcą delegującym pracownika z terytorium RP lub przedsiębiorcą w
rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców lub osobą działającą w imieniu tego pracodawcy lub przedsiębiorcy, nie udziela informacji
na żądanie Państwowej Inspekcji Pracy, zgodnie z art. 12 ust. 4, podlega karze grzywny
od 1000 do 30 000 zł.
Art. 28a.
Kto, będąc pracodawcą użytkownikiem nie przekazuje pracodawcy, o którym mowa w art.
3 pkt 4 lit. a tiret trzecie, informacji, o których mowa w art. 25a, podlega karze
grzywny od 1000 do 30 000 zł.
Art. 28b.
1.
Kto, będąc pracodawcą użytkownikiem w rozumieniu przepisów o zatrudnianiu pracowników
tymczasowych, do którego został skierowany pracownik przez pracodawcę, o którym mowa
w art. 3 pkt 5 lit. b, nie informuje w terminie tego pracodawcy o zamiarze skierowania
tego pracownika do pracy w innym państwie członkowskim, zgodnie z art. 25b ust. 1,
podlega karze grzywny od 1000 do 30 000 zł.
2.
Tej samej karze podlega pracodawca użytkownik, który nie informuje podmiotu, który
jako agencja pracy tymczasowej albo agencja wynajmująca personel, skierował do tego
pracodawcy osobę pozostającą pracownikiem tego podmiotu przez cały okres skierowania
i który ma siedzibę oraz prowadzi znaczną działalność gospodarczą w innym państwie
członkowskim, o zamiarze skierowania pracownika do pracy w innym państwie członkowskim,
zgodnie z art. 25b ust. 2.
Art. 29.
Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 27-28b, następuje w trybie przepisów
ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia .
Rozdział 8
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 30-38.
(pominięte)
Rozdział 9
Przepisy przejściowe i przepis końcowy
Art. 39.
Do powierzenia wykonania prac określonych w art. 5 ust. 2 przez wykonawcę powierzającego
wykonywanie tych prac pracodawcy delegującemu pracownika na terytorium RP, które nastąpiło
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nie stosuje się odpowiedzialności solidarnej,
o której mowa w art. 7.
Art. 40.
W przypadku delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej trwającego
w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy pracodawca delegujący pracownika na terytorium
RP składa oświadczenie, o którym mowa w art. 24 ust. 3, w terminie 3 miesięcy od dnia
wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 41.
1.
W przypadku delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej trwającego
w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy pracodawca delegujący pracownika na terytorium
RP dopełnia obowiązku przechowywania dokumentów, o którym mowa w art. 25 ust. 1, w
terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
W przypadku delegowania, o którym mowa w ust. 1, pracodawca delegujący pracownika
na terytorium RP udostępnia dokumenty w sytuacji określonej w art. 25 ust. 2 po upływie
3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 42.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 18 czerwca 2016 r.
1)
Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża: 1) dyrektywę 96/71/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w
ramach świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 18 z 21.01.1997, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L
173 z 09.07.2018, str. 16 - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 2,
str. 431); 2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja
2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników
w ramach świadczenia usług, zmieniającą rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie
współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym
(„rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz. Urz. UE L 159 z 28.05.2014, str. 11); 3)I) dyrektywę
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1152 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie
przejrzystych i przewidywalnych warunków pracy w Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L
186 z 11.07.2019, str. 105). I) Dodany przez art. 16 pkt 1 ustawy z dnia 9 marca 2023 r.
o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 641), która
weszła w życie z dniem 26 kwietnia 2023 r.
2)
Przez art. 42 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2023 r. o delegowaniu kierowców w transporcie
drogowym (Dz. U. poz. 1523), która weszła w życie z dniem 19 sierpnia 2023 r.
3)
Przez art. 42 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2023 r.
poz. 1273, 1407, 1429, 1641, 1693 i 1872.
5)
Rozdział dodany przez art. 16 pkt 2 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy
- Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 641), która weszła w życie
z dniem 26 kwietnia 2023 r.
6)
Dodany przez art. 16 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.