Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 4 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Jeżeli według nowej ustawy za czyn objęty wyrokiem nie można orzec kary w wysokości
kary orzeczonej, wymierzoną karę obniża się do wysokości najsurowszej kary możliwej
do orzeczenia na podstawie nowej ustawy.
”
;
2)
w art. 7 § 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych albo
powyżej 5 000 złotych, karą ograniczenia wolności przekraczającą miesiąc albo karą
pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc.
”
;
3)
w art. 25 uchyla się § 4 i 5;
4)
w art. 28 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Nie popełnia przestępstwa, kto pozostaje w usprawiedliwionym błędzie co do okoliczności
stanowiącej znamię czynu zabronionego.
”
;
5)
w art. 34:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, kara ograniczenia wolności trwa najkrócej miesiąc,
najdłużej 2 lata; wymierza się ją w miesiącach i latach.
”
,
b)
po § 1 dodaje się § 1a i 1b w brzmieniu:
„
§ 1a.
Kara ograniczenia wolności polega na:
1)
obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne,
2)
obowiązku pozostawania w miejscu stałego pobytu lub w innym wyznaczonym miejscu, z
zastosowaniem systemu dozoru elektronicznego,
3)
obowiązku, o którym mowa w art. 72 § 1 pkt 4-7a,
4)
potrąceniu od 10% do 25% wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny
wskazany przez sąd.
§ 1b.
Obowiązki i potrącenie, o których mowa w § 1a, orzeka się łącznie lub osobno.
”
,
c)
w § 2 uchyla się pkt 2,
d)
dodaje się § 3 w brzmieniu:
„
§ 3.
Wymierzając karę ograniczenia wolności, sąd może orzec świadczenie pieniężne wymienione
w art. 39 pkt 7 lub obowiązki, o których mowa w art. 72 § 1 pkt 2 i 3.
”
;
6)
art. 35 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 35.
§ 1.
Nieodpłatna, kontrolowana praca na cele społeczne jest wykonywana w wymiarze od 20
do 40 godzin w stosunku miesięcznym.
§ 2.
Potrącenie wynagrodzenia za pracę może być orzeczone wobec osoby zatrudnionej; w okresie,
na jaki zostało orzeczone potrącenie, skazany nie może rozwiązać bez zgody sądu stosunku
pracy.
§ 3.
Sąd określa czas wykonywania obowiązku, o którym mowa w art. 34 § 1a pkt 2, uwzględniając
warunki pracy skazanego oraz wymiar innych nałożonych obowiązków, przy czym nie może
być on dłuższy niż 12 miesięcy oraz dłuższy niż 70 godzin w stosunku tygodniowym i
12 godzin w stosunku dziennym.
§ 4.
Do orzekania świadczenia pieniężnego wymienionego w art. 39 pkt 7 oraz obowiązków,
o których mowa w art. 72 § 1 pkt 2-5, przepis art. 74 stosuje się odpowiednio.
”
;
7)
w art. 36 uchyla się § 2 i 3;
8)
po art. 37 dodaje się art. 37a i art. 37b w brzmieniu:
„
Art. 37a.
Jeżeli ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8
lat, można zamiast tej kary orzec grzywnę albo karę ograniczenia wolności, o której
mowa w art. 34 § 1a pkt 1, 2 lub 4.
Art. 37b.
W sprawie o występek zagrożony karą pozbawienia wolności, niezależnie od dolnej granicy
ustawowego zagrożenia przewidzianego w ustawie za dany czyn, sąd może orzec jednocześnie
karę pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym 3 miesięcy, a jeżeli górna
granica ustawowego zagrożenia wynosi przynajmniej 10 lat - 6 miesięcy, oraz karę ograniczenia
wolności do lat 2. W pierwszej kolejności wykonuje się wówczas karę pozbawienia wolności,
chyba że ustawa stanowi inaczej.
”
;
9)
art. 38 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 38.
§ 1.
Jeżeli ustawa przewiduje obniżenie albo nadzwyczajne obostrzenie górnej granicy ustawowego
zagrożenia, a ustawowe zagrożenie obejmuje więcej niż jedną z kar wymienionych w art.
32 pkt 1-3, obniżenie albo obostrzenie odnosi się do każdej z tych kar.
§ 2.
Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 810 stawek dziennych grzywny, 2
lat ograniczenia wolności lub 20 lat pozbawienia wolności; karę pozbawienia wolności
wymierza się w miesiącach i latach.
§ 3.
Jeżeli ustawa przewiduje obniżenie górnej granicy ustawowego zagrożenia, kara wymierzona
za przestępstwo zagrożone karą dożywotniego pozbawienia wolności nie może przekroczyć
25 lat pozbawienia wolności, a za przestępstwo zagrożone karą 25 lat pozbawienia wolności
nie może przekroczyć 20 lat pozbawienia wolności.
”
;
10)
w art. 39:
a)
pkt 2b otrzymuje brzmienie:
„
2b)
zakaz przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania się z określonymi
osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego miejsca pobytu
bez zgody sądu,
”
,
b)
pkt 2e otrzymuje brzmienie:
„
2e)
nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym,
”
,
c)
uchyla się pkt 4-6;
11)
w art. 41 § 1a i 1b otrzymują brzmienie:
„
§ 1a.
Sąd może orzec zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich
lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem
małoletnich lub z opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio w razie skazania
na karę pozbawienia wolności za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności
na szkodę małoletniego oraz w razie skazania na karę pozbawienia wolności za umyślne
przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu na szkodę małoletniego.
§ 1b.
Sąd orzeka dożywotnio zakaz, o którym mowa w § 1a, w razie ponownego skazania sprawcy
w warunkach określonych w tym przepisie.
”
;
12)
w art. 41a:
a)
§ 1-3 otrzymują brzmienie:
„
§ 1.
Sąd może orzec zakaz przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania
się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego
miejsca pobytu bez zgody sądu, jak również nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego
wspólnie z pokrzywdzonym, w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej
lub obyczajności na szkodę małoletniego lub inne przestępstwo przeciwko wolności oraz
w razie skazania za umyślne przestępstwo z użyciem przemocy, w tym zwłaszcza przemocy
wobec osoby najbliższej. Zakaz lub nakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania
się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu, a zakaz
zbliżania się do określonych osób - również kontrolowany w systemie dozoru elektronicznego.
§ 2.
Sąd orzeka zakaz przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania
się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego
miejsca pobytu bez zgody sądu, jak również nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego
wspólnie z pokrzywdzonym, w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego
zawieszenia jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności
na szkodę małoletniego. Zakaz lub nakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania
się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu, a zakaz
zbliżania się do określonych osób - również kontrolowany w systemie dozoru elektronicznego.
§ 3.
Sąd może orzec zakaz przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania
się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego
miejsca pobytu bez zgody sądu dożywotnio w razie ponownego skazania sprawcy w warunkach
określonych w § 2.
”
,
b)
po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu:
„
§ 3a.
W razie orzeczenia nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym
za przestępstwa określone w rozdziałach XXV i XXVI sąd orzeka na ten sam okres zakaz
zbliżania się do pokrzywdzonego.
”
,
c)
dodaje się § 5 w brzmieniu:
„
§ 5.
Orzekając nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym,
sąd określa termin jego wykonania.
”
;
13)
w art. 41b § 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Orzekając zakaz wstępu na imprezę masową za czyn popełniony w związku z masową imprezą
sportową, sąd może orzec obowiązek przebywania skazanego w czasie trwania niektórych
imprez masowych objętych zakazem w miejscu stałego pobytu lub w innym wyznaczonym
miejscu, z zastosowaniem systemu dozoru elektronicznego.
”
;
14)
w art. 43:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozbawienie praw publicznych oraz zakaz i nakaz
wymienione w art. 39 pkt 2d i 2e orzeka się w latach, od roku do lat 10, zakazy wymienione
w art. 39 pkt 2-2b i 3 orzeka się w latach, od roku do lat 15, a zakaz wymieniony
w art. 39 pkt 2c orzeka się w latach, od lat 2 do 6.
”
,
b)
po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:
„
§ 1a.
Obowiązek, o którym mowa w art. 41a § 1 zdanie drugie i § 2 zdanie drugie, orzeka
się w miesiącach, najkrócej na 3 miesiące, najdłużej na 12 miesięcy.
”
,
c)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Pozbawienie praw publicznych, zakazy i nakaz obowiązują od uprawomocnienia się orzeczenia.
”
,
d)
po § 2 dodaje się § 2a i 2b w brzmieniu:
„
§ 2a.
Okres, na który orzeczono zakazy, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia
wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo.
§ 2b.
Okres, na który orzeczono pozbawienie praw publicznych za dane przestępstwo, nie biegnie
w czasie odbywania kary pozbawienia wolności za to przestępstwo.
”
;
15)
po art. 43 dodaje się art. 43a-43c w brzmieniu:
„
Art. 43a.
§ 1.
Odstępując od wymierzenia kary, a także w wypadkach wskazanych w ustawie, sąd może
orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym
oraz Pomocy Postpenitencjarnej; wysokość tego świadczenia nie może przekroczyć 60
000 złotych.
§ 2.
W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 178a § 1, art. 179 lub art.
180 sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu
Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5 000
złotych, a w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 178a § 4 co najmniej
10 000 złotych, do wysokości określonej w § 1.
Art. 43b.
Sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości w określony sposób, jeżeli
uzna to za celowe, w szczególności ze względu na społeczne oddziaływanie skazania,
o ile nie narusza to interesu pokrzywdzonego.
Art. 43c.
Sąd, uznając za celowe orzeczenie pozbawienia lub ograniczenia praw rodzicielskich
lub opiekuńczych w razie popełnienia przestępstwa na szkodę małoletniego lub we współdziałaniu
z nim, zawiadamia o tym właściwy sąd rodzinny.
”
;
16)
po art. 43c dodaje się oznaczenie i tytuł rozdziału w brzmieniu:
„
Rozdział Va.
Przepadek i środki kompensacyjne”;
17)
w art. 44 uchyla się § 8;
18)
w art. 45:
a)
§ 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Jeżeli mienie stanowiące korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, o którym mowa
w § 2, zostało przeniesione na osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną
niemającą osobowości prawnej, faktycznie lub pod jakimkolwiek tytułem prawnym, uważa
się, że rzeczy będące w samoistnym posiadaniu tej osoby lub jednostki oraz przysługujące
jej prawa majątkowe należą do sprawcy, chyba że na podstawie okoliczności towarzyszących
ich nabyciu nie można było przypuszczać, że mienie to, chociażby pośrednio, pochodziło
z czynu zabronionego.
”
,
b)
uchyla się § 4 i 6;
19)
po art. 45 dodaje się art. 45a w brzmieniu:
„
Art. 45a.
Sąd może orzec przepadek, jeżeli społeczna szkodliwość czynu jest znikoma, a także
w razie warunkowego umorzenia postępowania lub stwierdzenia, że sprawca dopuścił się
czynu zabronionego w stanie niepoczytalności, o której mowa w art. 31 § 1, albo jeżeli
zachodzi okoliczność wyłączająca ukaranie sprawcy czynu zabronionego.
”
;
20)
art. 46 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 46.
§ 1.
W razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej
orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody
lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się.
§ 2.
Jeżeli orzeczenie obowiązku określonego w § 1 jest znacznie utrudnione, sąd może orzec
zamiast tego obowiązku nawiązkę w wysokości do 200 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego,
a w razie jego śmierci w wyniku popełnionego przez skazanego przestępstwa nawiązkę
na rzecz osoby najbliższej, której sytuacja życiowa wskutek śmierci pokrzywdzonego
uległa znacznemu pogorszeniu. W razie gdy ustalono więcej niż jedną taką osobę, nawiązki
orzeka się na rzecz każdej z nich.
§ 3.
Orzeczenie odszkodowania lub zadośćuczynienia na podstawie § 1 albo nawiązki na podstawie
§ 2 nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze
postępowania cywilnego.
”
;
21)
art. 48 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 48.
Nawiązkę orzeka się w wysokości do 100 000 złotych, chyba że ustawa stanowi inaczej.
”
;
22)
uchyla się art. 49;
23)
uchyla się art. 50-52;
24)
art. 56 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 56.
Przepisy art. 53, art. 54 § 1 oraz art. 55 stosuje się odpowiednio do orzekania innych
środków przewidzianych w tym kodeksie, z wyjątkiem obowiązku naprawienia wyrządzonej
przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
”
;
25)
w art. 58:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Jeżeli ustawa przewiduje możliwość wyboru rodzaju kary, a przestępstwo jest zagrożone
karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, sąd orzeka karę pozbawienia wolności
tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary.
”
,
b)
uchyla się § 2,
c)
§ 2a otrzymuje brzmienie:
„
§ 2a.
Kary ograniczenia wolności w postaci obowiązku, o którym mowa w art. 34 § 1a pkt 1,
nie orzeka się, jeżeli stan zdrowia oskarżonego lub jego właściwości i warunki osobiste
uzasadniają przekonanie, że oskarżony nie wykona tego obowiązku.
”
,
d)
uchyla się § 3 i 4;
26)
art. 59 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 59.
Jeżeli przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat
albo karą łagodniejszego rodzaju i społeczna szkodliwość czynu nie jest znaczna, sąd
może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli orzeka jednocześnie środek karny, przepadek
lub środek kompensacyjny, a cele kary zostaną w ten sposób spełnione.
”
;
27)
w art. 60:
a)
§ 5 otrzymuje brzmienie:
„
§ 5.
W wypadkach określonych w § 3 i 4 sąd, wymierzając karę pozbawienia wolności do lat
5, może warunkowo zawiesić jej wykonanie na okres próby wynoszący do 10 lat, jeżeli
uzna, że pomimo niewykonania kary sprawca nie popełni ponownie przestępstwa; przepisu
art. 69 § 1 nie stosuje się, a przepisy art. 71-76 stosuje się odpowiednio.
”
,
b)
§ 7 otrzymuje brzmienie:
„
§ 7.
Jeżeli czyn zagrożony jest więcej niż jedną z kar wymienionych w art. 32 pkt 1-3,
nadzwyczajne złagodzenie kary polega na odstąpieniu od wymierzenia kary i orzeczeniu
środka karnego wymienionego w art. 39 pkt 2-3, 7 i 8, środka kompensacyjnego lub przepadku;
przepisu art. 61 § 2 nie stosuje się.
”
,
c)
dodaje się § 8 w brzmieniu:
„
§ 8.
Nadzwyczajnego złagodzenia kary nie stosuje się do czynów zagrożonych karą pozbawienia
wolności powyżej 5 lat, do których ma zastosowanie art. 37a.
”
;
28)
po art. 60 dodaje się art. 60a w brzmieniu:
„
Art. 60a.
Uwzględniając wniosek, o którym mowa w art. 335, art. 338a lub art. 387 Kodeksu postępowania karnego, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary także w innych wypadkach niż przewidziane
w art. 60 § 1-4; sąd może także odstąpić od wymierzenia kary i orzec wyłącznie środek
karny, przepadek lub środek kompensacyjny, jeżeli przypisany oskarżonemu występek
jest zagrożony karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności.
”
;
29)
w art. 61 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Odstępując od wymierzenia kary, sąd może również odstąpić od wymierzenia środka karnego,
nawiązki na rzecz Skarbu Państwa oraz przepadku, chociażby jego orzeczenie było obowiązkowe.
”
;
30)
art. 63 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 63.
§ 1.
Na poczet orzeczonej kary zalicza się okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie,
zaokrąglając w górę do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia
wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności, dwóm dniom kary ograniczenia
wolności lub dwóm dziennym stawkom grzywny.
§ 2.
Zaliczając okres rzeczywistego pozbawienia wolności na poczet orzeczonej grzywny określonej
kwotowo, przyjmuje się, że jeden dzień pozbawienia wolności odpowiada kwocie równej
dwukrotności stawki dziennej ustalonej zgodnie z art. 33 § 3.
§ 3.
Na poczet orzeczonych środków karnych, o których mowa w art. 39 pkt 2-3, zalicza się
okres rzeczywistego stosowania odpowiadających im rodzajowo środków zapobiegawczych.
§ 4.
Na poczet orzeczonego środka karnego, o którym mowa w art. 39 pkt 3, zalicza się okres
zatrzymania prawa jazdy lub innego odpowiedniego dokumentu.
§ 5.
Za dzień w rozumieniu § 1 i 2 przyjmuje się okres 24 godzin liczony od chwili rzeczywistego
pozbawienia wolności.
”
;
31)
w art. 67:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Warunkowe umorzenie następuje na okres próby, który wynosi od roku do 3 lat i biegnie
od uprawomocnienia się orzeczenia.
”
,
b)
§ 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Umarzając warunkowo postępowanie karne, sąd nakłada na sprawcę obowiązek naprawienia
szkody w całości albo w części, a w miarę możliwości również obowiązek zadośćuczynienia
za doznaną krzywdę, albo zamiast tych obowiązków orzeka nawiązkę; sąd może nałożyć
na sprawcę obowiązki wymienione w art. 72 § 1 pkt 1-3, 5-6b, 7a lub 7b, a ponadto
orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 lub zakaz prowadzenia pojazdów,
wymieniony w art. 39 pkt 3, do lat 2. Nakładając na sprawcę przestępstwa popełnionego
z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej wobec osoby najbliższej obowiązek wymieniony
w art. 72 § 1 pkt 7b, sąd określa sposób kontaktu sprawcy z pokrzywdzonym.
”
;
32)
w art. 68 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Sąd może podjąć postępowanie karne, jeżeli sprawca w okresie próby rażąco narusza
porządek prawny, w szczególności gdy popełnił inne niż określone w § 1 przestępstwo,
jeżeli uchyla się od dozoru, wykonania nałożonego obowiązku lub orzeczonego środka
karnego, środka kompensacyjnego lub przepadku albo nie wykonuje zawartej z pokrzywdzonym
ugody.
”
;
33)
w art. 69:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze
nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był
skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec
niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa.
”
,
b)
uchyla się § 3,
c)
§ 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
Wobec sprawcy występku o charakterze chuligańskim oraz sprawcy przestępstwa określonego
w art. 178a § 4 sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary jedynie w szczególnie uzasadnionych
wypadkach.
”
;
34)
art. 70 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 70.
§ 1.
Zawieszenie wykonania kary następuje na okres próby, który wynosi od roku do 3 lat
i biegnie od uprawomocnienia się wyroku.
§ 2.
W wypadku zawieszenia wykonania kary wobec sprawcy młodocianego oraz sprawcy, który
popełnił przestępstwo z użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej,
okres próby wynosi od 2 do 5 lat.
”
;
35)
art. 71 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 71.
§ 1.
Zawieszając wykonanie kary, sąd może orzec grzywnę, jeżeli jej wymierzenie obok kary
pozbawienia wolności na innej podstawie nie jest możliwe.
§ 2.
W razie zarządzenia wykonania kary grzywna orzeczona na podstawie § 1 nie podlega
wykonaniu; kara pozbawienia wolności ulega skróceniu o okres odpowiadający połowie
liczby uiszczonych stawek dziennych grzywny z zaokrągleniem w górę do pełnego dnia.
”
;
36)
w art. 72:
a)
w § 1:
-
-wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:„Zawieszając wykonanie kary, sąd zobowiązuje, a jeżeli orzeka środek karny, może zobowiązać skazanego do:”,
-
-pkt 6 i 6a otrzymują brzmienie:„
6)
poddania się terapii uzależnień,6a)
poddania się terapii, w szczególności psychoterapii lub psychoedukacji,”, -
-po pkt 6a dodaje się pkt 6b w brzmieniu:„
6b)
uczestnictwa w oddziaływaniach korekcyjno-edukacyjnych,”, -
-pkt 8 otrzymuje brzmienie:„
8)
innego stosownego postępowania w okresie próby, które może zapobiec popełnieniu ponownie przestępstwa”, -
-po pkt 8 dodaje się część wspólną w brzmieniu:„
-
-przy czym orzeka się przynajmniej jeden z obowiązków.
”, -
b)
§ 1a otrzymuje brzmienie:
„
§ 1a.
Nakładając obowiązek wymieniony w § 1 pkt 7a, sąd wskazuje minimalną odległość od
osób chronionych, którą skazany obowiązany jest zachować.
”
,
c)
po § 1a dodaje się § 1b w brzmieniu:
„
§ 1b.
Nakładając na sprawcę przestępstwa popełnionego z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej
wobec osoby najbliższej obowiązek wymieniony w § 1 pkt 7b, sąd określa sposób kontaktu
skazanego z pokrzywdzonym.
”
,
d)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Sąd może orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 albo zobowiązać skazanego
do naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części, chyba że
orzekł środek kompensacyjny.
”
;
37)
art. 73 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 73.
§ 1.
Zawieszając wykonanie kary, sąd może w okresie próby oddać skazanego pod dozór kuratora
lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej,
do której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub
pomoc skazanym.
§ 2.
Dozór jest obowiązkowy wobec młodocianego sprawcy przestępstwa umyślnego, sprawcy
określonego w art. 64 § 2, a także wobec sprawcy przestępstwa popełnionego w związku
z zaburzeniami preferencji seksualnych oraz sprawcy, który popełnił przestępstwo z
użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej.
”
;
38)
w art. 74:
a)
§ 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
§ 1.
Czas i sposób wykonania nałożonych obowiązków wymienionych w art. 72 sąd określa po
wysłuchaniu skazanego; nałożenie obowiązków wymienionych w art. 72 § 1 pkt 6 i 6a
wymaga nadto zgody skazanego.
§ 2.
Jeżeli względy wychowawcze za tym przemawiają, sąd, wobec skazanego na karę z warunkowym
zawieszeniem jej wykonania, może w okresie próby ustanawiać, rozszerzać lub zmieniać
obowiązki wymienione w art. 72 § 1 pkt 3-8 albo od wykonania nałożonych obowiązków
zwolnić, z wyjątkiem obowiązku wymienionego w art. 72 § 2, jak również oddać skazanego
pod dozór albo od dozoru zwolnić.
”
,
b)
po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu:
„
§ 2a.
Zwolnienie od dozoru może nastąpić także, jeżeli sprawowanie dozoru jest niemożliwe
albo znacznie utrudnione z przyczyn niezawinionych przez skazanego.
”
;
39)
w art. 75:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Sąd zarządza wykonanie kary, jeżeli skazany w okresie próby popełnił podobne przestępstwo
umyślne, za które orzeczono prawomocnie karę pozbawienia wolności bez warunkowego
zawieszenia jej wykonania.
”
,
b)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Sąd może zarządzić wykonanie kary, jeżeli skazany w okresie próby rażąco narusza porządek
prawny, w szczególności gdy popełnił inne przestępstwo niż określone w § 1, albo jeżeli
uchyla się od uiszczenia grzywny, od dozoru, wykonania nałożonych obowiązków lub orzeczonych
środków karnych, środków kompensacyjnych lub przepadku.
”
,
c)
po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu:
„
§ 3a.
Zarządzając wykonanie kary w wypadkach, o których mowa w § 2 i 3, sąd może, uwzględniając
dotychczasowy przebieg próby, a w szczególności wykonanie nałożonych obowiązków, skrócić
orzeczoną karę, nie więcej jednak niż o połowę.
”
,
d)
uchyla się § 5;
40)
po art. 75 dodaje się art. 75a w brzmieniu:
„
Art. 75a.
§ 1.
Wobec skazanego na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania,
który w okresie próby rażąco narusza porządek prawny, w szczególności gdy popełnił
inne przestępstwo niż określone w art. 75 § 1, albo jeżeli uchyla się od uiszczenia
grzywny, od dozoru, wykonania nałożonych obowiązków lub orzeczonych środków karnych,
środków kompensacyjnych lub przepadku, sąd może, jeżeli cele kary zostaną w ten sposób
spełnione, mając na względzie wagę i rodzaj czynu zabronionego przypisanego skazanemu,
zamiast zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności zamienić ją na karę ograniczenia
wolności w formie obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele
społeczne, przyjmując, że jeden dzień kary pozbawienia wolności równa się dwóm dniom
kary ograniczenia wolności, albo na grzywnę, przyjmując, że jeden dzień kary pozbawienia
wolności równa się dwóm stawkom dziennym grzywny. Kara ograniczenia wolności nie może
trwać dłużej niż 2 lata, a grzywna nie może przekroczyć 810 stawek dziennych.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się do skazanego, który nie wykonał obowiązku określonego
w art. 72 § 1 pkt 7b lub w § 2.
§ 3.
Sąd, zamieniając karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania
na karę ograniczenia wolności albo na grzywnę, w miarę możliwości wysłuchuje skazanego.
§ 4.
Zamiana kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na karę
ograniczenia wolności albo na grzywnę nie zwalnia skazanego od wykonania orzeczonych
wobec niego środków karnych, przepadku, środków kompensacyjnych lub środków zabezpieczających,
chociażby następnie orzeczono karę łączną.
§ 5.
Jeżeli skazany uchyla się od wykonywania kary ograniczenia wolności, od uiszczenia
grzywny, wykonania nałożonych na niego obowiązków lub orzeczonych środków karnych,
przepadku lub środków kompensacyjnych, sąd uchyla zamianę i zarządza wykonanie kary
pozbawienia wolności.
§ 6.
W wypadku uchylenia zamiany i zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności na poczet
zarządzonej kary pozbawienia wolności zalicza się dotychczas wykonaną karę grzywny
albo karę ograniczenia wolności, przyjmując, że jeden dzień kary pozbawienia wolności
równa się dwóm stawkom dziennym grzywny albo dwóm dniom kary ograniczenia wolności.
§ 7.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem
jej wykonania została orzeczona na podstawie art. 60 § 5 lub art. 60a.
”
;
41)
art. 76 i art. 77 otrzymują brzmienie:
„
Art. 76.
§ 1.
Skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby.
W wypadku, o którym mowa w art. 75a, zatarcie skazania następuje z upływem okresów
przewidzianych w art. 107 § 4 i 4a. Przepis art. 108 stosuje się.
§ 2.
Jeżeli wobec skazanego orzeczono grzywnę, środek karny, przepadek lub środek kompensacyjny,
zatarcie skazania nie może nastąpić przed ich wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem
ich wykonania.
Art. 77.
§ 1.
Skazanego na karę pozbawienia wolności sąd może warunkowo zwolnić z odbycia reszty
kary tylko wówczas, gdy jego postawa, właściwości i warunki osobiste, okoliczności
popełnienia przestępstwa oraz zachowanie po jego popełnieniu i w czasie odbywania
kary uzasadniają przekonanie, że skazany po zwolnieniu będzie stosował się do orzeczonego
środka karnego lub zabezpieczającego i przestrzegał porządku prawnego, w szczególności
nie popełni ponownie przestępstwa.
§ 2.
W szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd, wymierzając karę wymienioną w art. 32 pkt
3-5, może wyznaczyć surowsze ograniczenia do skorzystania przez skazanego z warunkowego
zwolnienia niż przewidziane w art. 78.
”
;
42)
art. 81 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 81.
W razie odwołania warunkowego zwolnienia ponowne warunkowe zwolnienie nie może nastąpić
przed odbyciem, po ponownym osadzeniu, przynajmniej roku kary pozbawienia wolności,
a w wypadku kary 25 lat pozbawienia wolności lub kary dożywotniego pozbawienia wolności
przed odbyciem przynajmniej 5 lat kary.
”
;
43)
art. 83 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 83.
Skazanego na karę ograniczenia wolności, który odbył przynajmniej połowę orzeczonej
kary, przy czym przestrzegał porządku prawnego, jak również wykonał nałożone na niego
obowiązki, orzeczone środki karne, środki kompensacyjne i przepadek, sąd może zwolnić
od reszty kary, uznając ją za wykonaną.
”
;
44)
w art. 84:
a)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli środki karne wymienione w art. 39 pkt 2, 2a i
3 orzeczono na podstawie art. 41 § 1a albo art. 42 § 2.
”
,
b)
po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu:
„
§ 2a.
Jeżeli środek karny orzeczony został dożywotnio, sąd może uznać go za wykonany, jeżeli
skazany przestrzegał porządku prawnego i nie zachodzi obawa ponownego popełnienia
przestępstwa podobnego do tego, za które orzeczono środek karny, a środek karny był
w stosunku do skazanego wykonywany przynajmniej przez 15 lat.
”
;
45)
uchyla się art. 84a;
46)
art. 85 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 85.
§ 1.
Jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego
rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną.
§ 2.
Podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu, z zastrzeżeniem
art. 89, w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa, o których mowa
w § 1.
§ 3.
Podstawą orzeczenia jednej kary łącznej nie może być kara wymierzona za przestępstwo
popełnione po rozpoczęciu, a przed zakończeniem wykonywania innej kary podlegającej
łączeniu z karą wykonywaną w chwili popełnienia przestępstwa, lub karą łączną, w skład
której wchodzi kara, która była wykonywana w chwili popełnienia czynu.
§ 4.
Karą łączną nie obejmuje się kar orzeczonych wyrokami, o których mowa w art. 114a.
”
;
47)
po art. 85 dodaje się art. 85a w brzmieniu:
„
Art. 85a.
Orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i
wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie
kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
”
;
48)
w art. 86:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne
przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2
lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności; karę pozbawienia wolności
wymierza się w miesiącach i latach.
”
,
b)
§ 2b i 3 otrzymują brzmienie:
„
§ 2b.
Jeżeli chociażby jedna z podlegających łączeniu grzywien została orzeczona na podstawie
przepisu przewidującego wyższą górną granicę ustawowego zagrożenia tą karą niż określona
w art. 33 § 1, sąd wymierza karę łączną grzywny w granicach od najwyższej z kar tego
rodzaju wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak
4 500 stawek dziennych grzywny lub najwyższej z kar grzywny, jeżeli przekracza ona
4 500 stawek dziennych.
§ 3.
Wymierzając karę łączną ograniczenia wolności, sąd określa na nowo obowiązki lub wymiar
potrącenia, o których mowa w art. 34 § 1a, a także może nałożyć na sprawcę obowiązki
wymienione w art. 72 § 1 pkt 2 i 3, jak również orzec świadczenie pieniężne wymienione
w art. 39 pkt 7.
”
,
c)
dodaje się § 4 w brzmieniu:
„
§ 4.
Zasady wymiaru kary łącznej określone w § 1-3 stosuje się odpowiednio, jeżeli przynajmniej
jedną z kar podlegających łączeniu jest już orzeczona kara łączna.
”
;
49)
art. 87 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 87.
§ 1.
W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności i ograniczenia
wolności sąd wymierza karę łączną pozbawienia wolności, przyjmując, że miesiąc ograniczenia
wolności równa się 15 dniom pozbawienia wolności.
§ 2.
Jeżeli za zbiegające się przestępstwa wymierzono kary pozbawienia wolności oraz ograniczenia
wolności i kara łączna pozbawienia wolności nie przekroczyłaby 6 miesięcy, a kara
łączna ograniczenia wolności - 2 lat, sąd może orzec te kary łączne jednocześnie,
jeżeli cele kary zostaną w ten sposób spełnione.
”
;
50)
w art. 89:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym
zawieszeniem i bez warunkowego zawieszenia ich wykonania sąd może warunkowo zawiesić
wykonanie kary łącznej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie
popełnienia każdego z tych przestępstw nie był skazany na karę pozbawienia wolności
i jest to wystarczające do osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia
powrotowi do przestępstwa.
”
,
b)
po § 1a dodaje się § 1b w brzmieniu:
„
§ 1b.
Sąd orzeka karę łączną pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania,
przyjmując, że miesiąc kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania
równa się 15 dniom kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
”
,
c)
uchyla się § 2 i 3;
51)
po art. 89 dodaje się art. 89a w brzmieniu:
„
Art. 89a.
§ 1.
Jeżeli chociażby jedną z kar podlegających łączeniu jest kara pozbawienia wolności
z warunkowym zawieszeniem jej wykonania orzeczona na podstawie art. 60 § 5, sąd może
warunkowo zawiesić wykonanie kary łącznej nieprzekraczającej wymiaru kary pozbawienia
wolności, orzeczonej na podstawie tego przepisu.
§ 2.
Orzekając karę łączną pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania,
sąd może orzec grzywnę określoną w art. 71 § 1, chociażby jej nie orzeczono za pozostające
w zbiegu przestępstwa.
§ 3.
W razie zbiegu orzeczeń o okresach próby sąd orzeka okres próby oraz związane z nim
obowiązki na nowo. W razie zbiegu orzeczeń, o którym mowa w § 1, okres próby może
wynosić do 10 lat.
”
;
52)
w art. 90 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Środki karne, przepadek, środki kompensacyjne, środki zabezpieczające oraz dozór stosuje
się, chociażby orzeczono je tylko co do jednego ze zbiegających się przestępstw.
”
;
53)
w art. 91:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Jeżeli sprawca popełnia w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej
sposobności, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny,
co do któregokolwiek z tych przestępstw, sąd orzeka jedną karę określoną w przepisie
stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw, w wysokości do górnej
granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.
”
,
b)
§ 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Jeżeli sprawca został skazany dwoma lub więcej wyrokami za przestępstwa należące do
ciągu przestępstw określonego w § 1, orzeczona kara łączna nie może przekroczyć górnej
granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, przewidzianego w przepisie stanowiącym
podstawę wymiaru kary dla każdego z tych przestępstw.
”
;
54)
uchyla się art. 92-93;
55)
po art. 93 dodaje się art. 93a-93g w brzmieniu:
„
Art. 93a.
§ 1.
Środkami zabezpieczającymi są:
1)
elektroniczna kontrola miejsca pobytu,
2)
terapia,
3)
terapia uzależnień,
4)
pobyt w zakładzie psychiatrycznym.
§ 2.
Jeżeli ustawa tak stanowi, tytułem środka zabezpieczającego można orzec nakaz i zakazy
określone w art. 39 pkt 2-3.
Art. 93b.
§ 1.
Sąd może orzec środek zabezpieczający, gdy jest to konieczne, aby zapobiec ponownemu
popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego, a inne środki prawne określone w tym
kodeksie lub orzeczone na podstawie innych ustaw nie są wystarczające. Środek zabezpieczający,
o którym mowa w art. 93a § 1 pkt 4, można orzec jedynie, aby zapobiec ponownemu popełnieniu
przez sprawcę czynu zabronionego o znacznej społecznej szkodliwości.
§ 2.
Sąd uchyla środek zabezpieczający, gdy dalsze jego stosowanie nie jest już konieczne.
§ 3.
Środek zabezpieczający i sposób jego wykonywania powinien być odpowiedni do stopnia
społecznej szkodliwości czynu zabronionego, który sprawca może popełnić, oraz prawdopodobieństwa
jego popełnienia, a także uwzględniać potrzeby i postępy w terapii lub terapii uzależnień.
Sąd może zmienić orzeczony wobec sprawcy środek zabezpieczający lub sposób jego wykonywania,
jeżeli poprzednio orzeczony środek stał się nieodpowiedni lub jego wykonywanie nie
jest możliwe.
§ 4.
Wobec tego samego sprawcy można orzec więcej niż jeden środek zabezpieczający; przepisy
§ 1 i 3 stosuje się, biorąc pod uwagę wszystkie orzekane środki zabezpieczające.
§ 5.
Sąd orzeka pobyt w zakładzie psychiatrycznym tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi.
Art. 93c.
Środki zabezpieczające można orzec wobec sprawcy:
1)
co do którego umorzono postępowanie o czyn zabroniony popełniony w stanie niepoczytalności
określonej w art. 31 § 1,
2)
w razie skazania za przestępstwo popełnione w stanie ograniczonej poczytalności określonej
w art. 31 § 2,
3)
w razie skazania za przestępstwo określone w art. 148, art. 156, art. 197, art. 198,
art. 199 § 2 lub art. 200 § 1, popełnione w związku z zaburzeniem preferencji seksualnych,
4)
w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia za umyślne
przestępstwo określone w rozdziale XIX, XXIII, XXV lub XXVI, popełnione w związku
z zaburzeniem osobowości o takim charakterze lub nasileniu, że zachodzi co najmniej
wysokie prawdopodobieństwo popełnienia czynu zabronionego z użyciem przemocy lub groźbą
jej użycia,
5)
w razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z uzależnieniem od alkoholu,
środka odurzającego lub innego podobnie działającego środka.
Art. 93d.
§ 1.
Czasu stosowania środka zabezpieczającego nie określa się z góry.
§ 2.
Uchylając środek zabezpieczający w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym, sąd
może orzec jeden lub więcej ze środków zabezpieczających, o których mowa w art. 93a
§ 1 pkt 1-3.
§ 3.
Sąd ustala potrzebę i możliwości wykonania orzeczonego środka zabezpieczającego nie
wcześniej niż na 6 miesięcy przed przewidywanym warunkowym zwolnieniem lub odbyciem
kary pozbawienia wolności.
§ 4.
Jeżeli wobec sprawcy wykonywana jest kara pozbawienia wolności, środki zabezpieczające,
o których mowa w art. 93a § 1 pkt 1-3, można orzec również do czasu wykonania tej
kary, jednak nie wcześniej niż na 6 miesięcy przed przewidywanym warunkowym zwolnieniem
lub odbyciem kary pozbawienia wolności.
§ 5.
Jeżeli sprawca został skazany na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia
jej wykonania, karę 25 lat pozbawienia wolności lub karę dożywotniego pozbawienia
wolności, orzeczony środek zabezpieczający stosuje się po odbyciu kary lub warunkowym
zwolnieniu, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 6.
Jeżeli zachowanie sprawcy po uchyleniu środka zabezpieczającego wskazuje, że zachodzi
konieczność stosowania środków zabezpieczających, sąd, nie później niż w ciągu 3 lat
od uchylenia środka, może ponownie orzec ten sam środek zabezpieczający lub inny środek,
o którym mowa w art. 93a § 1 pkt 1-3.
Art. 93e.
Sprawca, wobec którego orzeczono elektroniczną kontrolę miejsca pobytu, ma obowiązek
poddania się nieprzerwanej kontroli miejsca swojego pobytu sprawowanej za pomocą urządzeń
technicznych, w tym noszonego nadajnika.
Art. 93f.
§ 1.
Sprawca, wobec którego orzeczono terapię, ma obowiązek stawiennictwa we wskazanej
przez sąd placówce w terminach wyznaczonych przez lekarza psychiatrę, seksuologa lub
terapeutę i poddania się terapii farmakologicznej zmierzającej do osłabienia popędu
seksualnego, psychoterapii lub psychoedukacji w celu poprawy jego funkcjonowania w
społeczeństwie.
§ 2.
Sprawca, wobec którego orzeczono terapię uzależnień, ma obowiązek stawiennictwa we
wskazanej przez sąd placówce leczenia odwykowego w terminach wyznaczonych przez lekarza
i poddania się leczeniu uzależnienia od alkoholu, środka odurzającego lub innego podobnie
działającego środka.
Art. 93g.
§ 1.
Sąd orzeka pobyt w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym wobec sprawcy określonego
w art. 93c pkt 1, jeżeli istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że popełni on ponownie
czyn zabroniony o znacznej społecznej szkodliwości w związku z chorobą psychiczną
lub upośledzeniem umysłowym.
§ 2.
Skazując sprawcę określonego w art. 93c pkt 2 na karę pozbawienia wolności bez warunkowego
zawieszenia jej wykonania, karę 25 lat pozbawienia wolności lub karę dożywotniego
pozbawienia wolności, sąd orzeka pobyt w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym, jeżeli
istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że popełni on czyn zabroniony o znacznej społecznej
szkodliwości w związku z chorobą psychiczną lub upośledzeniem umysłowym.
§ 3.
Skazując sprawcę określonego w art. 93c pkt 3 na karę pozbawienia wolności bez warunkowego
zawieszenia jej wykonania, karę 25 lat pozbawienia wolności lub karę dożywotniego
pozbawienia wolności, sąd orzeka pobyt w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym, jeżeli
istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że skazany popełni przestępstwo przeciwko życiu,
zdrowiu lub wolności seksualnej w związku z zaburzeniem preferencji seksualnych.
”
;
56)
uchyla się art. 94-98;
57)
art. 99 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 99.
§ 1.
Jeżeli sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności określonej
w art. 31 § 1, sąd może orzec tytułem środka zabezpieczającego nakaz lub zakazy wymienione
w art. 39 pkt 2-3.
§ 2.
Zakazy wymienione w art. 39 pkt 2-3 orzeka się bez określenia czasu ich obowiązywania;
sąd uchyla je, gdy ustały przyczyny ich orzeczenia.
”
;
58)
uchyla się art. 100;
59)
w art. 101 § 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
W przypadku:
1)
występków przeciwko życiu i zdrowiu, popełnionych na szkodę małoletniego, zagrożonych
karą, której górna granica przekracza 5 lat pozbawienia wolności,
2)
przestępstw określonych w rozdziale XXV, popełnionych na szkodę małoletniego albo
gdy treści pornograficzne obejmują udział małoletniego
- przedawnienie karalności przestępstwa nie może nastąpić przed ukończeniem przez
niego 30. roku życia.
”
;
60)
art. 102 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 102.
Jeżeli w okresie, o którym mowa w art. 101, wszczęto postępowanie przeciwko osobie,
karalność popełnionego przez nią przestępstwa przedawnia się z upływem 5 lat od zakończenia
tego okresu.
”
;
61)
w art. 103 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Przepis § 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio do środków karnych, środków kompensacyjnych
oraz przepadku.
”
;
62)
w art. 104 uchyla się § 2;
63)
w art. 107:
a)
§ 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
W razie skazania na karę ograniczenia wolności zatarcie skazania następuje z mocy
prawa z upływem 3 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania.
”
,
b)
po § 4 dodaje się § 4a w brzmieniu:
„
§ 4a.
W razie skazania na grzywnę zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku
od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania.
”
,
c)
§ 6 otrzymuje brzmienie:
„
§ 6.
Jeżeli orzeczono środek karny, przepadek lub środek kompensacyjny, zatarcie skazania
nie może nastąpić przed jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem jego wykonania.
Zatarcie skazania nie może nastąpić również przed wykonaniem środka zabezpieczającego.
”
;
64)
uchyla się art. 107a;
65)
art. 114a otrzymuje brzmienie:
„
Art. 114a.
§ 1.
Wyrokiem skazującym jest również prawomocne orzeczenie skazujące za popełnienie przestępstwa
wydane przez sąd właściwy w sprawach karnych w państwie członkowskim Unii Europejskiej,
chyba że według ustawy karnej polskiej czyn nie stanowi przestępstwa, sprawca nie
podlega karze albo orzeczono karę nieznaną ustawie.
§ 2.
W razie skazania przez sąd, o którym mowa w § 1, w sprawach:
1)
stosowania nowej ustawy karnej, która weszła w życie po wydaniu wyroku skazującego,
2)
zatarcia skazania - stosuje się ustawę obowiązującą w miejscu skazania. Przepisu art.
108 nie stosuje się.
§ 3.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli informacje uzyskane z rejestru karnego lub od
sądu państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie są wystarczające do ustalenia skazania
albo orzeczona kara podlega darowaniu w państwie, w którym nastąpiło skazanie.
”
;
66)
art. 139 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 139.
W sprawie o przestępstwo określone w art. 127, art. 128 oraz art. 130 sąd może orzec
przepadek przedmiotów również wtedy, gdy przedmioty nie stanowią własności sprawcy.
”
;
67)
w art. 140 § 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
W sprawie o przestępstwo określone w § 1-3 sąd może orzec przepadek przedmiotów również
wtedy, gdy przedmioty nie stanowią własności sprawcy.
”
;
68)
po art. 231a dodaje się art. 231b w brzmieniu:
„
Art. 231b.
§ 1.
Osoba, która w obronie koniecznej odpiera zamach na jakiekolwiek cudze dobro chronione
prawem, chroniąc bezpieczeństwo lub porządek publiczny, korzysta z ochrony prawnej
przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. § 2. Przepisu § 1 nie stosuje się,
jeżeli czyn sprawcy zamachu skierowany przeciwko osobie odpierającej zamach godzi
wyłącznie w cześć lub godność tej osoby.
”
;
69)
w art. 242 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Kto, korzystając z zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego lub aresztu śledczego
bez dozoru albo zakładu psychiatrycznego dysponującego warunkami podstawowego zabezpieczenia,
bez usprawiedliwionej przyczyny nie powróci najpóźniej w ciągu 3 dni po upływie wyznaczonego
terminu,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
”
;
70)
art. 244 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 244.
Kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania
zawodu, prowadzenia działalności, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i
uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych
środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie
z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania
się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody
sądu albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
”
;
71)
w art. 244a § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto udaremnia lub utrudnia kontrolowanie, w systemie dozoru
elektronicznego, orzeczonego wobec niego obowiązku, o którym mowa w § 1.
”
;
72)
po art. 244a dodaje się art. 244b w brzmieniu:
„
Art. 244b.
§ 1.
Kto nie stosuje się do określonych w ustawie obowiązków związanych z orzeczonym wobec
niego środkiem zabezpieczającym,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto bezprawnie udaremnia wykonywanie orzeczonego wobec
innej osoby środka zabezpieczającego w postaci elektronicznej kontroli miejsca pobytu.
”
;
73)
w art. 323 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Do żołnierzy nie stosuje się przepisów art. 34 § 1a pkt 1, 2 i 4. Kara ograniczenia
wolności może polegać na obowiązku, o którym mowa w art. 72 § 1 pkt 5-7a.
”
.
Art. 2.
W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1a pkt 4c otrzymuje brzmienie:
„
4c)
jednolitym tytule wykonawczym - rozumie się przez to dokument państwa członkowskiego,
o którym mowa w art. 3 pkt 4 ustawy o wzajemnej pomocy;
”
;
2)
w art. 26 § 5b otrzymuje brzmienie:
„
§ 5b.
W przypadku tytułów wykonawczych otrzymanych przez organ egzekucyjny przy wykorzystaniu
systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej doręczenie
wydruku tytułu wykonawczego, o którym mowa w § 1d, uznaje się za doręczenie odpisu
tytułu wykonawczego.
”
;
3)
po art. 55a dodaje się art. 55b w brzmieniu:
„
Art. 55b.
W wypadku postępowania egzekucyjnego dotyczącego nawiązki na rzecz Skarbu Państwa
lub przepadku, jeżeli jego przedmiotem jest kwota pieniężna, naczelnik urzędu skarbowego
jest obowiązany w przypadku częściowego lub całkowitego wykonania zobowiązania lub
jego wygaśnięcia niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia powzięcia
tych informacji, przekazać je wierzycielowi. Wierzyciel występuje do biur informacji
gospodarczej, działających na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie
danych gospodarczych , z żądaniem aktualizacji informacji gospodarczych, przekazując do biura aktualne
dane.
”
.
Art. 3.
W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń wprowadza się następujące zmiany:
1)
po art. 2 dodaje się art. 2a w brzmieniu:
„
Art. 2a.
§ 1.
Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwo
na karę pozbawienia wolności stanowi wykroczenie, orzeczona kara podlegająca wykonaniu
ulega zamianie na karę aresztu w wysokości równej górnej granicy ustawowego zagrożenia
za taki czyn, a jeżeli ustawa nie przewiduje za ten czyn kary aresztu, na karę ograniczenia
wolności, a jeżeli ustawa nie przewiduje za ten czyn kary ograniczenia wolności -
na karę grzywny, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny grzywnie
w kwocie od 10 do 250 złotych i nie przekraczając górnej granicy tego rodzaju kary
przewidzianej za ten czyn.
§ 2.
Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwo
na grzywnę lub karę ograniczenia wolności stanowi wykroczenie, orzeczone kary ulegają
zamianie tylko wówczas, gdy kara grzywny lub ograniczenia wolności podlegająca wykonaniu
przekroczyłaby górną granicę ustawowego zagrożenia przewidzianą za ten czyn. Wówczas
orzeczoną karę grzywny lub ograniczenia wolności zamienia się na karę w wysokości
górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianej za dany czyn. Jeżeli za dany czyn
nie jest przewidziana kara ograniczenia wolności, orzeczoną karę ograniczenia wolności
zamienia się na karę grzywny, przy czym miesiąc ograniczenia wolności przyjmuje się
za równoważny grzywnie od 100 do 2500 złotych nieprzekraczającej górnej granicy ustawowego
zagrożenia za ten czyn.
§ 3.
Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwo
stanowi wykroczenie, orzeczone środki karne, środki kompensacyjne, środki związane
z poddaniem sprawcy próbie, środki zabezpieczające, o których mowa w art. 93a Kodeksu karnego, oraz przepadek podlegają wykonaniu na podstawie przepisów dotychczasowych.
§ 4.
Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym na karę pozbawienia
wolności za przestępstwo stanowi wykroczenie i kara ta była podstawą orzeczenia kary
łącznej, kara łączna traci moc. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym
wyrokiem skazującym na karę ograniczenia wolności albo grzywny stanowi wykroczenie
i kary te były podstawą orzeczenia kary łącznej, kara łączna traci moc tylko w razie
wydania postanowienia w wypadku, o którym mowa w § 2. W razie potrzeby sąd wydaje
wyrok łączny.
§ 5.
Przepisów § 1-4 nie stosuje się, jeżeli ich zastosowanie powoduje skutki prawne mniej
korzystne dla sprawcy niż stosowanie ustawy obowiązującej poprzednio.
”
;
2)
po art. 66 dodaje się art. 66a w brzmieniu:
„
Art. 66a.
Osoba, wobec której wykonuje się karę, środek karny lub środek zabezpieczający, w
systemie dozoru elektronicznego, albo osoba chroniona, która umyślnie dopuszcza do
zniszczenia, uszkodzenia, uczynienia niezdatnym do użytku nadajnika, rejestratora
stacjonarnego lub przenośnego stanowiących środki techniczne służące do wykonywania
dozoru elektronicznego, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
”
.
Art. 4.
W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 pkt 6 otrzymuje brzmienie:
„
6)
sądowy kurator zawodowy oraz kierownik zespołu kuratorskiej służby sądowej,
”
;
2)
w art. 3:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Sąd, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, jest właściwy również w postępowaniu
dotyczącym wykonania tego orzeczenia, chyba że ustawa stanowi inaczej.
”
,
b)
uchyla się § 1a;
3)
w art. 4 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Kary, środki karne, środki kompensacyjne, przepadek, środki zabezpieczające i środki
zapobiegawcze wykonuje się w sposób humanitarny, z poszanowaniem godności ludzkiej
skazanego. Zakazuje się stosowania tortur lub nieludzkiego albo poniżającego traktowania
i karania skazanego.
”
;
4)
w art. 7 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Skargi rozpoznaje sąd właściwy zgodnie z art. 3. W sprawach dotyczących odbywania
kary pozbawienia wolności, zastępczej kary pozbawienia wolności, kary aresztu wojskowego,
kary aresztu lub zastępczej kary aresztu, kary porządkowej oraz środka przymusu skutkującego
pozbawienie wolności, wykonywania orzeczenia o warunkowym przedterminowym zwolnieniu
oraz środka zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu w zakładzie psychiatrycznym
sądem właściwym jest sąd penitencjarny.
”
;
5)
w art. 8:
a)
po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu:
b)
§ 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Skazany pozbawiony wolności może porozumiewać się ze swoim obrońcą, pełnomocnikiem
będącym adwokatem lub radcą prawnym oraz przedstawicielem niebędącym adwokatem ani
radcą prawnym, który został zaaprobowany przez Przewodniczącego Izby Europejskiego
Trybunału Praw Człowieka do reprezentowania skazanego przed tym Trybunałem, podczas
nieobecności innych osób, a rozmowy z tymi osobami w trakcie widzeń i rozmowy telefoniczne
nie podlegają kontroli.
”
;
6)
w art. 8a § 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Przepis § 2 zdanie pierwsze stosuje się odpowiednio do korespondencji skazanego pozbawionego
wolności prowadzonej z organami ścigania, wymiaru sprawiedliwości i innymi organami
państwowymi, organami samorządu terytorialnego, Rzecznikiem Praw Obywatelskich, Rzecznikiem
Praw Dziecka, organami powołanymi na podstawie ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą
Polską umów międzynarodowych dotyczących ochrony praw człowieka oraz przedstawicielem
niebędącym adwokatem ani radcą prawnym, który został zaaprobowany przez Przewodniczącego
Izby Europejskiego Trybunału Praw Człowieka do reprezentowania skazanego przed tym
Trybunałem.
”
;
7)
w art. 11 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Sąd, kierując orzeczenie do wykonania, przesyła jego odpis lub wyciąg, ze wzmianką
o wykonalności, a w wypadku orzeczenia prawomocnego - z datą jego uprawomocnienia
się, odpowiedniemu organowi powołanemu do wykonywania orzeczenia. Kierując do wykonania
orzeczenie dotyczące grzywny, nawiązki na rzecz Skarbu Państwa, świadczenia pieniężnego
na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej oraz należności
sądowych, sąd przesyła także ostatnio uzyskaną informację, o której mowa w art. 213 § 1a Kodeksu postępowania karnego. Sąd przesyła dyrektorowi zakładu karnego lub aresztu śledczego orzeczenie wraz z
uzasadnieniem, jeżeli zostało sporządzone i nie zawiera informacji niejawnych o klauzuli
tajności „tajne” lub „ściśle tajne”.
”
;
8)
po art. 12 dodaje się art. 12a-12d w brzmieniu:
„
Art. 12a.
§ 1.
W wezwaniu do uiszczenia grzywny, również orzeczonej jako kara zastępcza, nawiązki
na rzecz Skarbu Państwa, kwoty pieniężnej stanowiącej przedmiot przepadku, kosztów
sądowych lub pieniężnej kary porządkowej na podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego
wydanego w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie, należy też pouczyć o tym, że w
razie nieuiszczenia tych należności w całości w terminie wynikającym z przepisów niniejszego
kodeksu sąd przekaże do biur informacji gospodarczej, działających na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie
danych gospodarczych , informację gospodarczą o powstaniu tej zaległości.
§ 2.
W razie nieuiszczenia przez skazanego w całości należności, o których mowa w § 1,
w terminie wynikającym z przepisów niniejszego kodeksu sąd niezwłocznie przekazuje
informację gospodarczą o powstaniu tej zaległości do biur informacji gospodarczej,
działających na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie
danych gospodarczych.
§ 3.
Sąd wykonuje obowiązki wierzyciela, o których mowa w art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych
i wymianie danych gospodarczych.
Art. 12b.
Organ wykonujący orzeczenie w razie stwierdzenia, że zachodzą warunki do wydania wyroku
łącznego, niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy sąd.
Art. 12c.
Jeżeli kara lub inny środek podlegający wykonaniu według przepisów niniejszego kodeksu
są określone w tygodniach, miesiącach lub latach, przyjmuje się w postępowaniu wykonawczym,
że tydzień liczy się za dni 7, miesiąc za dni 30, a rok za dni 365.
Art. 12d.
Za dzień trwania kary pozbawienia wolności, zastępczej kary pozbawienia wolności,
kary aresztu wojskowego, kary aresztu, zastępczej kary aresztu, kary porządkowej oraz
środka przymusu skutkującego pozbawienie wolności przyjmuje się okres 24 godzin liczony
od chwili rzeczywistego pozbawienia wolności.
”
;
9)
w art. 15 § 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
Wykonywanie kary pozbawienia wolności, zastępczej kary pozbawienia wolności, kary
aresztu wojskowego, kary aresztu lub zastępczej kary aresztu, kary porządkowej oraz
środka przymusu skutkującego pozbawienie wolności w tej samej lub innej sprawie wstrzymuje
bieg przedawnienia.
”
;
10)
po art. 17 dodaje się art. 17a w brzmieniu:
„
Art. 17a.
§ 1.
W razie orzeczenia wobec skazanego kary pozbawienia wolności oraz kary ograniczenia
wolności na podstawie art. 37b lub art. 87 § 2 Kodeksu karnego, karę ograniczenia wolności kieruje się do wykonania w pierwszej kolejności tylko
wówczas, gdy zachodzą przeszkody prawne do niezwłocznego wykonania kary pozbawienia
wolności.
§ 2.
W wypadku ustania przeszkód, o których mowa w § 1, sąd - niezależnie od tego, czy
kara ograniczenia wolności została już w całości wykonana - niezwłocznie kieruje do
wykonania karę pozbawienia wolności.
”
;
11)
w art. 22 § 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Udział sądowego kuratora zawodowego w posiedzeniu jest obowiązkowy, jeżeli ustawa
tak stanowi lub sąd uzna to za konieczne.
”
;
12)
w art. 25:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Egzekucję zasądzonych roszczeń cywilnych, orzeczonej grzywny, świadczenia pieniężnego
oraz należności sądowych prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, jeżeli niniejsza ustawa nie stanowi inaczej.
”
,
b)
uchyla się § 2;
13)
art. 27 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 27.
Egzekucję przepadku oraz nawiązki na rzecz Skarbu Państwa prowadzi urząd skarbowy
według przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli niniejsza ustawa
nie stanowi inaczej.
”
;
14)
po art. 27 dodaje się art. 27a w brzmieniu:
„
Art. 27a.
§ 1.
Do wykonania postanowień o zabezpieczeniu grzywny, świadczenia pieniężnego, środka
kompensacyjnego oraz kosztów sądowych mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, jeżeli niniejsza ustawa nie stanowi inaczej.
§ 2.
Do wykonania postanowień o zabezpieczeniu przepadku mają zastosowanie przepisy o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji, jeżeli niniejsza ustawa nie stanowi inaczej.
”
;
15)
art. 29 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 29.
§ 1.
Z chwilą prawomocnego orzeczenia przepadku wobec jednego z małżonków pozostających
we wspólności majątkowej, przedmioty majątkowe, których dotyczy przepadek lub które
podlegają egzekucji przepadku równowartości przedmiotów lub korzyści, tracą z mocy
prawa charakter składników majątku wspólnego. Od tej chwili stosuje się do nich odpowiednio
przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych, przy czym udział Skarbu Państwa
stanowi część orzeczona przepadkiem. Małżonek skazanego może wystąpić odpowiednio
z żądaniem określonym w art. 28 § 3.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w wypadku orzeczenia przepadku przedmiotów objętych
innym rodzajem współwłasności łącznej.
”
;
16)
w art. 29a § 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
§ 1.
Przy egzekucji przepadku korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa
lub jej równowartości domniemywa się, że rzeczy oraz prawa majątkowe, które są we
władaniu skazanego po orzeczeniu przepadku, należały do niego już w chwili wydania
orzeczenia.
§ 2.
Osoba fizyczna, w stosunku do której działa domniemanie ustanowione w art. 45 § 3 Kodeksu karnego lub w art. 33 § 4 Kodeksu karnego skarbowego, może wnosić o wyłączenie z jego zakresu przedmiotów majątkowych, których łączna
wartość według oszacowania organu egzekucyjnego nie przekracza przeciętnego sześciomiesięcznego
dochodu tej osoby; wniosek o wyłączenie zgłasza się do tego organu.
”
;
17)
art. 32 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 32.
Nadzór nad legalnością i prawidłowością wykonywania kary pozbawienia wolności, zastępczej
kary pozbawienia wolności, kary aresztu wojskowego, kary aresztu lub zastępczej kary
aresztu, kary porządkowej, tymczasowego aresztowania, zatrzymania, środka przymusu
skutkującego pozbawienie wolności oraz środka zabezpieczającego związanego z umieszczeniem
w zakładzie psychiatrycznym sprawuje sędzia penitencjarny.
”
;
18)
w art. 38:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
W wykonywaniu kar, środków karnych, kompensacyjnych, zabezpieczających i zapobiegawczych,
w szczególności związanych z pozbawieniem wolności, oraz przepadku mogą współdziałać
stowarzyszenia, fundacje, organizacje oraz instytucje, których celem działania jest
realizacja zadań określonych w niniejszym rozdziale, jak również kościoły i inne związki
wyznaniowe oraz osoby godne zaufania.
”
,
b)
po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:
„
§ 1a.
W zakresie zapobiegania przestępczości i readaptacji społecznej podmioty, o których
mowa w § 1, podejmują działania w celu zwiększenia efektywności działania organów
państwowych oraz wzmacniania praworządnego działania tych organów.
”
;
19)
art. 39 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 39.
§ 1.
Przedstawiciele podmiotów, o których mowa w art. 38 § 1, mogą uczestniczyć w radach
oraz innych organach kolegialnych - powoływanych przez Prezesa Rady Ministrów, Ministra
Sprawiedliwości lub podległe mu organy albo wojewodów - których zadaniem jest świadczenie
pomocy skazanym i ich rodzinom albo koordynowanie współdziałania społeczeństwa z zakładami
karnymi i aresztami śledczymi. Przedstawiciele ci oraz osoby godne zaufania mogą też
uczestniczyć w społecznej kontroli nad wykonywaniem kar, środków karnych, kompensacyjnych,
zabezpieczających i zapobiegawczych oraz przepadku.
§ 2.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres, formy i tryb współdziałania
oraz wymogi, jakie muszą spełniać przedstawiciele podmiotów, o których mowa w art.
38 § 1, w wykonywaniu kar, środków karnych, kompensacyjnych, zabezpieczających, zapobiegawczych
oraz przepadku, a także społecznej kontroli, o której mowa w § 1, uwzględniając cele,
jakim powinno służyć współdziałanie tych podmiotów w readaptacji społecznej i zapobieganiu
przestępczości.
”
;
20)
po rozdziale VII dodaje się rozdział VIIa w brzmieniu:
„
Rozdział VIIa
System dozoru elektronicznego
Oddział 1
Przepisy ogólne
Art. 43a.
§ 1.
Kary, środki karne i środki zabezpieczające, których wykonanie łączy się z zastosowaniem
dozoru elektronicznego, wykonuje się według przepisów niniejszego rozdziału.
§ 2.
Ilekroć w przepisach niniejszego rozdziału mowa jest o:
1)
karze - przepisy te stosuje się również do środków karnych i zabezpieczających,
2)
skazanym - przepisy te stosuje się również do sprawcy, wobec którego orzeczono środek
zabezpieczający połączony z dozorem elektronicznym
- z wyłączeniem przepisów dotyczących zmiany sposobu wykonania kary oraz przepisów
dotyczących wyłącznie dozoru stacjonarnego.
Art. 43b.
§ 1.
Dozór elektroniczny jest to kontrola zachowania skazanego przy użyciu środków technicznych.
§ 2.
System dozoru elektronicznego jest to ogół metod postępowania i środków technicznych
służących do wykonywania dozoru elektronicznego.
§ 3.
W systemie dozoru elektronicznego można kontrolować:
1)
przebywanie przez skazanego w określonych dniach tygodnia i godzinach we wskazanym
przez sąd miejscu (dozór stacjonarny),
2)
bieżące miejsce pobytu skazanego, niezależnie od tego, gdzie skazany przebywa (dozór
mobilny),
3)
zachowywanie przez skazanego określonej minimalnej odległości od osoby wskazanej przez
sąd (dozór zbliżeniowy).
Art. 43c.
§ 1.
Karę ograniczenia wolności w systemie dozoru elektronicznego wykonuje się jako dozór
stacjonarny. Środki karne i zabezpieczające w systemie dozoru elektronicznego wykonuje
się jako dozór zbliżeniowy lub mobilny.
§ 2.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób oraz szczegółowe
warunki wykonywania kar, środków karnych i środków zabezpieczających w systemie dozoru
elektronicznego, w tym zakres niezbędnej dokumentacji, mając na uwadze konieczność
zapewnienia kontroli i oceny zachowania osób, wobec których orzeczono te kary, środki
karne lub środki zabezpieczające.
Art. 43d.
§ 1.
Nadzór nad wykonywaniem kar z zastosowaniem dozoru elektronicznego oraz orzekanie
w sprawach dotyczących wykonania tych kar należą do sądu, o którym mowa w art. 43e.
§ 2.
Nadzór, o którym mowa w § 1, obejmuje kontrolę i ocenę:
1)
legalności i prawidłowości wykonywania orzeczonej kary,
2)
prawidłowości obliczania okresów wykonywania orzeczonej kary w systemie dozoru elektronicznego,
3)
wykonywania zadań probacyjnych i działalności wychowawczej sądowego kuratora zawodowego
oraz przebiegu procesu resocjalizacji skazanego,
4)
działalności upoważnionego podmiotu dozorującego w zakresie wykonywania obowiązków
przez skazanego,
5)
kolejności wykonywania orzeczeń, jak również prawidłowości zawiadamiania o wystąpieniu
warunków technicznych pozwalających na niezwłoczne rozpoczęcie wykonania orzeczonej
kary lub o dacie, od której będzie to możliwe.
§ 3.
Czynności związane z organizowaniem i kontrolowaniem wykonywania kar z zastosowaniem
dozoru elektronicznego oraz nałożonych w związku z nimi obowiązków wykonuje sądowy
kurator zawodowy. Przepisy o dozorze i kuratorze sądowym stosuje się odpowiednio.
Art. 43e.
W sprawach wykonywania dozoru stacjonarnego właściwy jest sąd, w okręgu którego kara
jest lub ma być wykonywana, a w sprawach wykonywania dozoru zbliżeniowego i mobilnego
- sąd, w okręgu którego skazany ma miejsce stałego pobytu, a jeżeli skazany nie posiada
takiego miejsca - sąd, w okręgu którego orzeczono środek karny lub zabezpieczający
wykonywany w systemie dozoru elektronicznego.
Art. 43f.
§ 1.
Środkami technicznymi służącymi do wykonywania dozoru elektronicznego są:
1)
centrala monitorowania,
2)
system teleinformatyczny, za pomocą którego podmiot prowadzący centralę monitorowania,
podmiot dozorujący, sądy, sądowi kuratorzy zawodowi i inne uprawnione podmioty przetwarzają
informacje związane z organizowaniem i kontrolowaniem wykonywania kar w systemie dozoru
elektronicznego (system komunikacyjno-monitorujący),
3)
nadajniki,
4)
rejestratory stacjonarne i przenośne.
§ 2.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki techniczne
i wymagania funkcjonalne, jakie powinny spełniać środki techniczne służące do wykonywania
dozoru elektronicznego, a także sposób funkcjonowania systemu komunikacyjno-monitorującego,
w tym sposób przekazywania danych wewnątrz tego systemu, mając na względzie konieczność
zapewnienia prawidłowego działania systemu dozoru elektronicznego oraz zabezpieczenia
danych osobowych i informacji związanych z działaniem tego systemu przed ich nieuprawnionym
ujawnieniem.
Art. 43g.
§ 1.
Dozór elektroniczny wykonywany jest przez:
1)
podmiot prowadzący centralę monitorowania - w zakresie czynności związanych z obsługą
tej centrali,
2)
podmiot dozorujący - w zakresie pozostałych czynności.
§ 2.
Podmiotem prowadzącym centralę monitorowania jest podmiot dozorujący lub jednostka
organizacyjna podległa Ministrowi Sprawiedliwości.
§ 3.
Podmiotem dozorującym może być przedsiębiorca, instytucja państwowa lub podmiot zagraniczny
będący przedsiębiorcą w rozumieniu prawa kraju rejestracji i spełniający warunki do
wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej.
§ 4.
Minister Sprawiedliwości dokonuje wyboru podmiotu dozorującego, o którym mowa w §
3, w trybie określonym w ustawie z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych i powierza mu wykonywanie czynności, o których mowa w § 1 pkt 1 lub 2.
Oddział 2
Rozpoczęcie dozoru elektronicznego
Art. 43h.
§ 1.
Kara może być wykonywana w systemie dozoru elektronicznego jedynie wówczas, gdy pozwalają
na to warunki techniczne obejmujące w szczególności liczbę oraz zasięg dostępnych
nadajników i rejestratorów oraz możliwości organizacyjne ich obsługi.
§ 2.
W razie gdy warunki techniczne nie są wystarczające do jednoczesnego objęcia dozorem
mobilnym wszystkich skazanych, wobec których dozór taki został orzeczony, w pierwszej
kolejności kieruje się do wykonania dozory mobilne orzeczone jako środek zabezpieczający.
§ 3.
Jeżeli skazany zamieszkuje wspólnie z inną osobą lub osobami pełnoletnimi, warunkiem
rozpoczęcia dozoru stacjonarnego jest uprzednia pisemna zgoda tych osób złożona do
sądu, obejmująca także umożliwienie podmiotowi dozorującemu przeprowadzanie czynności
kontrolnych.
§ 4.
Kurator sądowy ustala, w drodze zebrania informacji, czy skazany zamieszkuje wspólnie
z inną osobą lub osobami pełnoletnimi, a jeżeli tak, to uzyskuje dane personalne tych
osób, a następnie poucza je o warunkach wykonywania kary w systemie dozoru elektronicznego
oraz konsekwencjach, jakie wynikają z jej wykonywania dla osób zamieszkujących ze
skazanym. Kurator sądowy ustala warunki rodzinne oraz socjalno-bytowe, w których zamieszkuje
skazany, w zakresie niezbędnym dla prawidłowego wykonania kary w systemie dozoru elektronicznego.
Informacje te kurator sądowy przekazuje niezwłocznie do sądu.
§ 5.
Oświadczenie o wyrażeniu zgody, o której mowa w § 3, może być również odebrane przez
kuratora sądowego podczas czynności, o których mowa w § 4, a następnie niezwłocznie
przekazane do sądu.
§ 6.
Sąd może orzec o wykonywaniu kary w systemie dozoru elektronicznego pomimo braku zgody,
o której mowa w § 3, jeżeli wykonanie kary w systemie dozoru elektronicznego w sposób
oczywisty nie wiąże się z nadmiernymi trudnościami dla osoby, która tej zgody nie
wyraziła, i narusza jej prywatność jedynie w nieznacznym stopniu.
§ 7.
Na postanowienie, o którym mowa w § 6, osobie, która nie wyraziła zgody, o której
mowa w § 3, przysługuje zażalenie.
§ 8.
Cofnięcie zgody po wydaniu postanowienia o rozpoczęciu dozoru elektronicznego jest
nieskuteczne.
Art. 43i.
§ 1.
Sąd, który wykonuje karę z zastosowaniem dozoru elektronicznego, żąda od podmiotu
dozorującego nadesłania informacji, czy warunki techniczne pozwalają na niezwłoczne
rozpoczęcie wykonywania tej kary, a jeśli nie - od jakiej daty będzie to możliwe.
§ 2.
Jeżeli z informacji uzyskanych od podmiotu dozorującego wynika, że nie jest możliwe
niezwłoczne rozpoczęcie wykonywania kary, sąd orzeka o odroczeniu wykonania tej kary
na czas określony. Łączny okres odroczenia nie może być dłuższy niż rok.
§ 3.
Na postanowienie o odroczeniu wykonania kary przysługuje zażalenie.
Art. 43j.
§ 1.
Jeżeli po upływie łącznego okresu odroczenia, o którym mowa w art. 43i § 2, z informacji
uzyskanych od podmiotu dozorującego wynika, że w dalszym ciągu nie jest możliwe niezwłoczne
rozpoczęcie wykonywania środka karnego, sąd orzeka o uchyleniu kontroli zakazu lub
obowiązku z zastosowaniem systemu dozoru elektronicznego, a w miarę potrzeby stosuje
zamiast lub obok orzeczonego środka karnego środek karny, o którym mowa w art. 39 pkt 2-2e Kodeksu karnego. Stosując środek lub środki karne, sąd ma na względzie, by ich dolegliwość nie przekraczała
łącznie środka karnego orzeczonego w wyroku.
§ 2.
Jeżeli po upływie łącznego okresu odroczenia, o którym mowa w art. 43i § 2, z informacji
uzyskanych od podmiotu dozorującego wynika, że w dalszym ciągu nie jest możliwe niezwłoczne
rozpoczęcie wykonywania środka zabezpieczającego, sąd orzeka w przedmiocie zmiany
lub uchylenia środka zabezpieczającego.
§ 3.
Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.
Art. 43k.
§ 1.
Po uzyskaniu od podmiotu dozorującego informacji, że możliwe jest niezwłoczne rozpoczęcie
wykonywania kary, oraz, w przypadku dozoru stacjonarnego, po uzyskaniu zgody, o której
mowa w art. 43h § 3, sąd wydaje postanowienie o rozpoczęciu dozoru elektronicznego,
w którym:
1)
wyznacza termin i określa sposób zgłoszenia przez skazanego gotowości do instalacji
środków technicznych,
2)
jeżeli wobec skazanego orzeczono dozór stacjonarny, określa miejsce wykonywania dozoru,
przedziały czasu w ciągu doby i w poszczególnych dniach tygodnia, kiedy skazany ma
obowiązek przebywania w tym miejscu,
3)
określa, jakie środki techniczne mają zostać zainstalowane.
§ 2.
Termin, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie może być dłuższy niż 24 godziny od zwolnienia
skazanego z zakładu karnego, a jeśli skazany przebywa na wolności, nie dłuższy niż
24 godziny od ogłoszenia lub doręczenia skazanemu postanowienia o rozpoczęciu dozoru
elektronicznego. Jeżeli wobec skazanego przebywającego w zakładzie karnym orzeczono
dozór mobilny lub zbliżeniowy, można wyznaczyć termin założenia nadajnika w okresie
do 7 dni przed zakończeniem odbywania kary lub warunkowym przedterminowym zwolnieniem;
w takim wypadku o terminie powiadamia się podmiot dozorujący i dyrektora zakładu karnego,
a przepisu § 1 pkt 1 nie stosuje się.
§ 3.
Przedziały czasu, o których mowa w § 1 pkt 2, nie mogą rozpoczynać się ani kończyć
w godzinach między 2300 a 500, chyba że jest to uzasadnione wyjątkowymi, szczególnie uzasadnionymi okolicznościami
związanymi z pracą zawodową skazanego.
§ 4.
Po ogłoszeniu lub przy doręczeniu postanowienia o rozpoczęciu dozoru elektronicznego
należy doręczyć skazanemu pisemne pouczenie o przysługujących mu prawach i ciążących
na nim obowiązkach związanych z dozorem elektronicznym, jak również o konsekwencjach
naruszenia tych obowiązków. Odpis postanowienia przesyła się niezwłocznie sądowemu
kuratorowi zawodowemu i podmiotowi dozorującemu.
§ 5.
Na postanowienie o rozpoczęciu dozoru elektronicznego przysługuje zażalenie jedynie
w zakresie określenia przedziałów czasu, o których mowa w § 1 pkt 2.
§ 6.
Rozpoczęcie wykonywania dozoru elektronicznego następuje z dniem, w którym wobec skazanego
uruchomiono środki techniczne niezbędne do wykonywania kary w tym systemie.
§ 7.
Jeżeli czas trwania dozoru elektronicznego jest określony, po rozpoczęciu wykonywania
dozoru sąd zawiadamia skazanego i podmiot dozorujący o dacie jego zakończenia.
§ 8.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór pisemnego pouczenia,
o którym mowa w § 4, mając na względzie konieczność zrozumienia pouczenia także przez
osoby niekorzystające z pomocy obrońcy.
Art. 43l.
§ 1.
Jeżeli wobec skazanego orzeczono zakaz zbliżania się do określonej osoby kontrolowany
w systemie dozoru elektronicznego, sąd poucza tę osobę o prawie do wystąpienia z wnioskiem
o wyposażenie jej w rejestrator przenośny albo stacjonarny oraz o treści art. 43s
i art. 43v.
§ 2.
Jeżeli osoba chroniona nie wystąpi z wnioskiem, o którym mowa w § 1, w terminie miesiąca
od otrzymania pouczenia, albo oświadczy, że nie będzie korzystać z rejestratora, sąd
orzeka o zmianie dozoru zbliżeniowego na dozór mobilny. Przepisy art. 43i § 1 i art.
43k § 1 stosuje się odpowiednio.
§ 3.
Na postanowienie o zmianie dozoru zbliżeniowego na dozór mobilny przysługuje zażalenie
stronom i osobie chronionej.
Oddział 3
Obowiązki i prawa skazanego
Art. 43m.
§ 1.
Skazany ma obowiązek zgłosić podmiotowi dozorującemu, w terminie i w sposób, które
zostały określone przez sąd, gotowość do instalacji środków technicznych.
§ 2.
Podmiot dozorujący dokonuje niezwłocznej rejestracji zgłoszenia, o którym mowa w §
1.
§ 3.
Podmiot dozorujący niezwłocznie zawiadamia sądowego kuratora zawodowego oraz sąd o
niezgłoszeniu przez skazanego gotowości, o której mowa w § 1, albo o uchylaniu się
skazanego od instalacji środka technicznego.
Art. 43n.
§ 1.
Skazany, wobec którego wykonywany jest dozór elektroniczny, ma obowiązek:
1)
nieprzerwanie nosić nadajnik,
2)
dbać o powierzone mu środki techniczne, w tym zwłaszcza chronić je przed utratą, zniszczeniem,
uszkodzeniem lub uczynieniem niezdatnymi do użytku, oraz zapewniać ich stałe zasilanie
energią elektryczną,
3)
udostępniać podmiotowi dozorującemu powierzone środki techniczne do kontroli, naprawy
lub wymiany na każde żądanie tego podmiotu, w tym również umożliwiając pracownikom
tego podmiotu wejście do pomieszczeń, w których skazany przebywa, lub na nieruchomość
stanowiącą jego własność lub będącą w jego zarządzie,
4)
udzielać prezesowi sądu lub upoważnionemu sędziemu, sądowemu kuratorowi zawodowemu,
podmiotowi dozorującemu i podmiotowi prowadzącemu centralę monitorowania wyjaśnień
dotyczących przebiegu odbywania kary i wykonywania nałożonych obowiązków oraz stawiać
się na wezwania sędziego i kuratora.
§ 2.
Skazany, wobec którego wykonywany jest dozór stacjonarny, ma ponadto obowiązek:
1)
pozostawać we wskazanym przez sąd miejscu w wyznaczonym czasie,
2)
odbierać połączenia przychodzące do rejestratora stacjonarnego,
3)
umożliwiać sądowemu kuratorowi zawodowemu wejście do mieszkania lub na nieruchomość,
gdzie zainstalowano rejestrator,
4)
udzielać osobom upoważnionym, na ich żądanie, wyjaśnień, o których mowa w § 1 pkt
4, również przy użyciu rejestratora stacjonarnego.
Art. 43o.
§ 1.
W wyjątkowym wypadku, uzasadnionym szczególnymi okolicznościami, sąd może zmienić
miejsce wykonywania dozoru stacjonarnego.
§ 2.
Do postanowienia o zmianie miejsca wykonywania dozoru stacjonarnego stosuje się odpowiednio
przepisy art. 43i § 1, art. 43k § 1 i 5 oraz art. 43m.
§ 3.
W uzasadnionych wypadkach sąd może zmieniać przedziały czasu w ciągu doby i w poszczególnych
dniach tygodnia, o których mowa w art. 43k § 1 pkt 2.
§ 4.
W uzasadnionych wypadkach, gdy niezbędne jest szybkie dokonanie zmiany, przedziały
czasu w ciągu doby i w poszczególnych dniach tygodnia na wniosek skazanego mogą zostać
zmienione również w drodze decyzji sądowego kuratora zawodowego, który niezwłocznie
informuje o tym prezesa sądu lub upoważnionego sędziego i wprowadza informacje do
systemu komunikacyjno-monitorującego. Sąd może uchylić zmiany wprowadzone przez sądowego
kuratora zawodowego albo dokonać w nich własnej zmiany.
Art. 43p.
§ 1.
W przypadkach szczególnie ważnych dla skazanego, uzasadnionych względami zdrowotnymi,
rodzinnymi lub osobistymi, sądowy kurator zawodowy może zezwolić skazanemu na opuszczenie
miejsca wykonywania dozoru stacjonarnego na okres nieprzekraczający jednorazowo 7
dni, w miarę potrzeby w asyście osoby najbliższej lub osoby godnej zaufania, niezwłocznie
informując o tym prezesa sądu lub upoważnionego sędziego i wprowadzając tę informację
do systemu komunikacyjno-monitorującego.
§ 2.
Zezwolenie, o którym mowa w § 1, może być cofnięte, jeżeli po jego udzieleniu pojawiły
się informacje lub okoliczności uzasadniające obawę, że skazany w okresie zezwolenia
może naruszyć porządek prawny.
§ 3.
Jeżeli zezwolenie zostało cofnięte, skazanemu nie udziela się ponownego zezwolenia
na opuszczenie miejsca wykonywania dozoru stacjonarnego.
Art. 43q.
§ 1.
Jeżeli przemawiają za tym ważne względy zdrowotne lub osobiste, sąd może zarządzić
przerwę w wykonaniu kary w systemie dozoru elektronicznego.
§ 2.
Przerwą w wykonaniu kary w systemie dozoru elektronicznego jest okres między usunięciem
przez podmiot dozorujący choćby jednego ze środków technicznych niezbędnych do wykonywania
dozoru a ponownym założeniem lub zainstalowaniem wszystkich stosowanych środków technicznych.
Przepisy art. 43k § 1 i 5 oraz art. 43m stosuje się odpowiednio.
§ 3.
Sąd może odwołać przerwę w wykonaniu kary w systemie dozoru elektronicznego w razie
ustania przyczyny, dla której została zarządzona, lub w wypadku gdy skazany nie korzysta
z przerwy zgodnie z celem, w jakim została zarządzona, albo rażąco narusza porządek
prawny.
§ 4.
Na postanowienie w przedmiocie przerwy oraz odwołania przerwy przysługuje zażalenie.
Art. 43r.
§ 1.
W przypadku niecierpiącym zwłoki, z uwagi na zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego,
sądowy kurator zawodowy może wyrazić zgodę na odinstalowanie rejestratora stacjonarnego
lub usunięcie nadajnika.
§ 2.
Prezes sądu lub upoważniony sędzia w terminie 7 dni od wyrażenia zgody, o której mowa
w § 1, zarządza ponowne zainstalowanie rejestratora lub założenie nadajnika albo występuje
do sądu o zarządzenie przerwy w wykonaniu kary.
§ 3.
Po ustaniu przyczyny usunięcia urządzenia lub nadajnika prezes sądu lub upoważniony
sędzia, na wniosek sądowego kuratora zawodowego, zarządza jego ponowne zainstalowanie
lub założenie. Przepisy art. 43k § 1 i 5 oraz art. 43m stosuje się odpowiednio.
Art. 43s.
§ 1.
W razie umyślnego dopuszczenia do zniszczenia, uszkodzenia, uczynienia niezdatnym
do użytku nadajnika, rejestratora stacjonarnego lub przenośnego sąd może nałożyć na
skazanego lub osobę chronioną opłatę wyrównawczą na rzecz podmiotu dozorującego. W
sprawach egzekucji opłaty wyrównawczej stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji .
§ 2.
Na postanowienie w przedmiocie nałożenia opłaty wyrównawczej przysługuje zażalenie.
§ 3.
Opłaty nie można orzec po upływie 6 miesięcy od dnia, w którym miał miejsce czyn określony
w § 1.
§ 4.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty wyrównawczej
odrębnie dla nadajnika i rejestratora stacjonarnego lub przenośnego, mając na względzie,
aby nie przekraczała ona wartości nadajnika lub rejestratora oraz kosztów jego ponownego
zainstalowania.
Oddział 4
Czynności podmiotów wykonujących dozór elektroniczny
Art. 43t.
§ 1.
Wykonując dozór elektroniczny, podmiot dozorujący:
1)
niezwłocznie po zaistnieniu warunków technicznych informuje sąd o możliwości rozpoczęcia
wykonywania dozoru elektronicznego,
2)
zakłada skazanemu nadajnik niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni od
dnia zgłoszenia przez skazanego gotowości, o której mowa w art. 43m,
3)
w razie orzeczenia dozoru stacjonarnego instaluje rejestrator stacjonarny w terminie
wskazanym w pkt 2,
4)
w razie orzeczenia dozoru zbliżeniowego przekazuje rejestrator przenośny osobie chronionej
zakazem zbliżania oraz instruuje tę osobę co do sposobu używania rejestratora,
5)
kontroluje prawidłowość działania środków technicznych i niezwłocznie usuwa uchybienia
w ich działaniu,
6)
po zakończeniu dozoru, a także na polecenie sądu lub sądowego kuratora zawodowego,
usuwa nadajnik, rejestrator stacjonarny i rejestrator przenośny używany przez osobę
chronioną.
§ 2.
Wykonując dozór elektroniczny, podmiot prowadzący centralę monitorowania:
1)
w razie orzeczenia dozoru mobilnego nieprzerwanie kontroluje miejsce pobytu skazanego,
2)
kontroluje przestrzeganie przez skazanego obowiązków związanych ze stosowaniem dozoru,
3)
rejestruje każde zdarzenie polegające na przerwaniu lub nawiązaniu łączności między
środkami technicznymi oraz każde nieuprawnione oddziaływanie na te środki, a także
wyczerpanie się wewnętrznego źródła zasilania,
4)
niezwłocznie zawiadamia sądowego kuratora zawodowego oraz prezesa sądu lub upoważnionego
sędziego o nieprzestrzeganiu obowiązków, o których mowa w pkt 2, oraz o każdym zdarzeniu
określonym w pkt 3,
5)
wykonuje polecenia sądu i sądowego kuratora zawodowego związane z przebiegiem dozoru.
Art. 43u.
§ 1.
Osoba posiadająca tytuł prawny do nieruchomości lub lokalu, w których ma zostać albo
został zainstalowany rejestrator stacjonarny, obowiązana jest umożliwić podmiotowi
dozorującemu:
1)
zainstalowanie rejestratora w warunkach zapewniających jego prawidłowe działanie,
2)
wykonywanie czynności kontrolnych mających na celu sprawdzenie prawidłowości działania
rejestratora.
§ 2.
W razie potrzeby podmiot dozorujący może żądać od Policji udzielenia pomocy przy dokonywaniu
czynności przeprowadzanych na podstawie przepisów niniejszego oddziału, w szczególności
przy wejściu do miejsca, gdzie zainstalowany jest rejestrator lub gdzie przebywa skazany.
§ 3.
Kosztami czynności wykonanych przez Policję sąd obciąża skazanego, jeżeli niedopełnienie
przez niego obowiązków związanych z dozorem elektronicznym spowodowało potrzebę żądania
udzielenia pomocy, o której mowa w § 2. Skazanego należy pouczyć o możliwości obciążenia
go kosztami.
§ 4.
Na postanowienie w przedmiocie obciążenia skazanego kosztami przysługuje zażalenie.
Art. 43v.
§ 1.
W celu sprawdzenia prawidłowości funkcjonowania i użytkowania rejestratora lub nadajnika
podmiot dozorujący może dokonać, w każdym czasie, kontroli tych środków technicznych.
Podmiot dozorujący dokonuje kontroli w razie stwierdzenia nieuprawnionego oddziaływania
na rejestrator lub nadajnik.
§ 2.
Osobą, której dotyczy kontrola, może być skazany, osoba chroniona zakazem zbliżania,
osoba zamieszkująca wspólnie ze skazanym oraz osoba posiadająca tytuł prawny do nieruchomości
lub lokalu, o której mowa w art. 43u § 1.
§ 3.
Przed przystąpieniem do kontroli pracownik podmiotu dozorującego okazuje osobom, których
dotyczy kontrola, dokument identyfikujący go jako osobę uprawnioną do przeprowadzenia
kontroli, wystawiony przez podmiot dozorujący.
§ 4.
Kontrolę przeprowadza się zgodnie z jej celem, z zachowaniem umiaru i poszanowania
godności ludzkiej oraz bez wyrządzania zbędnych dolegliwości.
§ 5.
Kontrolę techniczną należy przeprowadzać po godzinie 600, a przed godziną 2200, chyba że zachodzi przypadek niecierpiący zwłoki.
§ 6.
Osobom, których dotyczy kontrola, przysługuje zażalenie do sądu na sposób jej przeprowadzenia.
Art. 43w.
§ 1.
Podmiot dozorujący może bez zgody prezesa sądu lub upoważnionego sędziego usunąć,
wymienić, zainstalować lub założyć rejestrator lub nadajnik, jeżeli:
1)
rejestrator lub nadajnik uległ uszkodzeniu, zniszczeniu, zużyciu albo z innych powodów
nie działa prawidłowo,
2)
jest to konieczne z uwagi na zagrożenie życia lub zdrowia skazanego,
3)
Minister Sprawiedliwości dokonał wyboru innego podmiotu jako podmiotu dozorującego.
§ 2.
O dokonanym usunięciu, wymianie, instalacji lub założeniu rejestratora lub nadajnika
podmiot dozorujący niezwłocznie zawiadamia prezesa sądu lub upoważnionego sędziego,
wskazując podjęte działanie oraz jego powód.
Art. 43x.
§ 1.
Podmiot dozorujący przechowuje i archiwizuje dane osobowe w postaci imienia, nazwiska
i numeru PESEL skazanego oraz informacje zarejestrowane w związku z wykonywaniem dozoru
elektronicznego. Jeżeli skazany nie posiada obywatelstwa polskiego oraz nadanego numeru
PESEL, zamiast tego numeru przechowuje się i archiwizuje numer paszportu lub innego
dokumentu tożsamości identyfikującego skazanego.
§ 2.
Dane osobowe i informacje, o których mowa w § 1, przechowuje się, w sposób zapewniający
ich bezpieczeństwo, przez okres 2 lat od dnia ich uzyskania.
§ 3.
Dane przechowywane przez podmiot dozorujący mogą być ujawnione Policji i przez nią
przetwarzane wyłącznie w celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw lub przestępstw
skarbowych.
§ 4.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób archiwizowania oraz
sposób i tryb usuwania danych osobowych i informacji zarejestrowanych w związku z
wykonywaniem dozoru elektronicznego, mając na względzie potrzebę zapewnienia zabezpieczenia
tych danych i informacji przed nieuprawnionym dostępem.
Art. 43y.
§ 1.
W razie stwierdzenia istotnych uchybień w wykonywaniu dozoru elektronicznego przez
podmiot dozorujący prezes właściwego sądu lub upoważniony sędzia wzywa podmiot dozorujący
do usunięcia uchybień w wyznaczonym terminie, nie dłuższym jednak niż 3 miesiące.
§ 2.
W przypadku nieusunięcia uchybień w wyznaczonym terminie prezes właściwego sądu zawiadamia
o tym Ministra Sprawiedliwości.
§ 3.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb sprawowania
nadzoru nad wykonywaniem dozoru elektronicznego, w tym sposób dokumentowania tego
nadzoru, mając na względzie potrzebę zapewnienia prawidłowości wykonywania dozoru
elektronicznego oraz konieczność skutecznego eliminowania stwierdzonych uchybień.
Art. 43z.
§ 1.
Jeżeli umowa z podmiotem dozorującym została unieważniona, rozwiązana, upłynął okres,
na który została zawarta, lub z innych przyczyn przestała wiązać strony, a nie jest
możliwe niezwłoczne powierzenie czynności innemu podmiotowi dozorującemu, wykonywanie
kar w systemie dozoru elektronicznego ulega przerwie. Przepis art. 43q § 2 stosuje
się odpowiednio.
§ 2.
Sąd zawiadamia skazanego o dacie rozpoczęcia przerwy. Przepisy art. 43i, art. 43k
i art. 43m stosuje się odpowiednio.
Oddział 5
Zakończenie dozoru elektronicznego
Art. 43za.
§ 1.
Karę w systemie dozoru elektronicznego uznaje się za wykonaną z dniem zakończenia
wykonywania tego dozoru, chyba że orzeczono o zmianie sposobu wykonania kary.
§ 2.
Jeżeli kara w systemie dozoru elektronicznego została objęta karą łączną, sąd, który
orzekł karę łączną, niezwłocznie informuje o tym sąd właściwy w sprawach wykonywania
dozoru elektronicznego. Sąd właściwy w sprawach wykonywania dozoru elektronicznego
wydaje wówczas polecenie, o którym mowa w art. 43t § 1 pkt 6, chyba że nie jest to
celowe ze względu na rodzaj i wymiar orzeczonej kary łącznej.
Art. 43zb.
§ 1.
Sąd orzeka o zmianie sposobu wykonania kary, jeżeli:
1)
po upływie okresu, na który odroczono wykonanie kary w systemie dozoru elektronicznego,
wykonanie kary w tym systemie w dalszym ciągu nie jest możliwe,
2)
w ciągu 3 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku skazującego nie uzyskano zgody, o
której mowa w art. 43h § 3, chyba że sąd orzekł o wykonywaniu kary w systemie dozoru
elektronicznego pomimo braku tej zgody,
3)
skazany w czasie wykonywania kary w systemie dozoru elektronicznego lub przerwy w
jej wykonywaniu został osadzony w zakładzie karnym w związku z zastosowaniem tymczasowego
aresztowania lub wykonaniem kary w innej sprawie.
§ 2.
W wypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, jeżeli w terminie 3 miesięcy od uprawomocnienia
się wyroku skazującego sąd wydał postanowienie, o którym mowa w art. 43h § 6, termin
ten ulega wydłużeniu do czasu uprawomocnienia się tego postanowienia.
Art. 43zc.
Jeżeli zmiana sposobu wykonania kary następuje z przyczyn określonych w art. 43zb
§ 1, zmiana ta polega na orzeczeniu obowiązku określonego w art. 34 § 1a pkt 1 lub 3 Kodeksu karnego lub potrącenia określonego w art. 34 § 1a pkt 4 Kodeksu karnego albo grzywny.
Art. 43zd.
§ 1.
Jeżeli skazany:
1)
uchyla się od założenia nadajnika lub zainstalowania rejestratora,
2)
wobec którego wykonywany jest dozór stacjonarny, naruszył porządek prawny, w szczególności
popełnił przestępstwo lub przestępstwo skarbowe,
3)
uchyla się od wykonania obowiązków związanych z dozorem elektronicznym,
4)
któremu zezwolono na opuszczenie miejsca wykonywania dozoru stacjonarnego, w okresie
objętym zezwoleniem nadużył zaufania, w szczególności nie powrócił do miejsca wykonywania
dozoru elektronicznego w wyznaczonym czasie
- sąd może zarządzić wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności na zasadach określonych
w art. 65.
§ 2.
Sąd może odstąpić od zarządzenia wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności z
przyczyny określonej w:
1)
§ 1 pkt 1 - jeżeli do instalacji środków technicznych doszło w późniejszym terminie
niż wskazany w postanowieniu o rozpoczęciu dozoru elektronicznego,
2)
§ 1 pkt 4 - jeżeli skazany nie powrócił do miejsca wykonywania dozoru elektronicznego
z przyczyn od niego niezależnych, których wystąpienia nie mógł przewidzieć.
Art. 43ze.
§ 1.
Przed orzeczeniem o zmianie sposobu wykonania kary sąd, o ile uzna to za konieczne,
wysłuchuje skazanego, jego obrońcę, sądowego kuratora zawodowego lub przedstawiciela
skazanego, o którym mowa w art. 42.
§ 2.
Na postanowienie o zmianie sposobu wykonania kary przysługuje zażalenie skazanemu,
jego obrońcy, prokuratorowi oraz sądowemu kuratorowi zawodowemu.
Art. 43zf.
§ 1.
Orzekając o zmianie sposobu wykonania kary, sąd:
1)
określa wymiar kary pozostałej do wykonania,
2)
określa nowy sposób wykonania kary w tym wymiarze, przyjmując, że:
a)
miesiąc wykonywania kary ograniczenia wolności w systemie dozoru elektronicznego równa
się miesiącowi wykonywania obowiązku określonego w art. 34 § 1a pkt 1 Kodeksu karnego lub miesiącowi potrącenia określonego w art. 34 § 1a pkt 4 Kodeksu karnego,
b)
dzień wykonywania kary ograniczenia wolności w systemie dozoru elektronicznego równa
się jednej dziennej stawce grzywny, a miesiąc wykonywania tej kary - 30 dziennym stawkom
grzywny,
c)
rodzaj obowiązku, o którym mowa w art. 34 § 1a pkt 3 Kodeksu karnego, odpowiada swoją dolegliwością orzeczonej w wyroku karze, a dla osiągnięcia celów
kary nie jest konieczne orzeczenie obowiązku określonego w art. 34 § 1a pkt 1 Kodeksu karnego lub potrącenia, określonego w art. 34 § 1a pkt 4 Kodeksu karnego.
§ 2.
W wypadku zmiany sposobu wykonywania kary ograniczenia wolności poprzez orzeczenie
dwóch lub więcej sposobów określonych w art. 43zc, nie mogą one, po określeniu na
zasadach, o których mowa w § 1 pkt 2, łącznie przekroczyć dolegliwości kary pozostałej
do wykonania.
”
;
21)
po art. 48 dodaje się art. 48a w brzmieniu:
„
Art. 48a.
§ 1.
Sąd może w każdym czasie wstrzymać wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności
zarządzonej w wypadku, o którym mowa w art. 46 § 1 pkt 1, jeżeli skazany oświadczy
na piśmie, że podejmie pracę społecznie użyteczną i podda się rygorom z nią związanym.
Wstrzymanie następuje do czasu wykonania pracy społecznie użytecznej lub złożenia
kwoty pieniężnej przypadającej jeszcze do uiszczenia tytułem grzywny.
§ 2.
Jeżeli skazany uchyla się od wykonania pracy społecznie użytecznej, sąd zarządza wykonanie
zastępczej kary pozbawienia wolności.
§ 3.
W wypadkach wskazanych w § 1 i 2 sąd określa wymiar pozostałej do wykonania pracy
społecznie użytecznej lub zastępczej kary pozbawienia wolności, kierując się zasadami
określonymi w art. 45 § 1 i 3 oraz art. 46 § 2-4.
§ 4.
W posiedzeniu, o którym mowa w § 2, ma prawo wziąć udział prokurator, sądowy kurator
zawodowy, skazany oraz jego obrońca.
§ 5.
Na postanowienie w przedmiocie wstrzymania i zarządzenia wykonania zastępczej kary
pozbawienia wolności oraz określenia wymiaru pozostałej do wykonania pracy społecznie
użytecznej lub zastępczej kary pozbawienia wolności przysługuje zażalenie.
§ 6.
Niedopuszczalne jest ponowne wstrzymanie wykonania tej samej zastępczej kary pozbawienia
wolności na podstawie § 1.
”
;
22)
w art. 53 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Skazany ma obowiązek sumiennie wykonywać ciążące na nim obowiązki, a w miejscu pracy
lub pobytu przestrzegać ustalonych zasad zachowania, porządku i dyscypliny.
”
;
23)
w art. 56 dodaje się § 4 w brzmieniu:
„
§ 4.
Praca, o której mowa w § 2, może być także wykonywana na rzecz innych podmiotów niż
wymienione w § 2 i 3, którym powierzono w dowolny sposób wykonywanie zadań własnych
gminy, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1-3, 4-6 lub 7-15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym .
”
;
24)
w art. 57 dodaje się § 5 w brzmieniu:
„
§ 5.
Przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do obowiązku, o którym mowa w art. 34 § 1a pkt 3 Kodeksu karnego.
”
;
25)
w art. 57a:
a)
§ 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
§ 1.
Rozpoczęcie odbywania kary w formie określonej w art. 34 § 1a pkt 1 Kodeksu karnego następuje w dniu, w którym skazany przystąpił do wykonywania wskazanej pracy.
§ 2.
Rozpoczęcie odbywania kary w formie określonej w art. 34 § 1a pkt 4 Kodeksu karnego następuje w pierwszym dniu okresu, w którym dokonuje się potrącenia skazanemu z wynagrodzenia
za pracę.
”
,
b)
dodaje się § 4 w brzmieniu:
„
§ 4.
Rozpoczęcie odbywania kary orzeczonej na podstawie art. 34 § 1a pkt 3 Kodeksu karnego następuje w dniu uprawomocnienia się wyroku.
”
;
26)
w art. 61 § 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
§ 1.
Jeżeli względy wychowawcze za tym przemawiają, sąd może w okresie wykonywania kary
ograniczenia wolności ustanawiać, rozszerzać lub zmieniać obowiązki, o których mowa
w art. 34 § 1a pkt 3 Kodeksu karnego, albo od wykonania tych obowiązków zwolnić, chyba że orzeczono tylko jeden obowiązek.
§ 2.
Z tych samych względów sąd może zmniejszyć orzeczoną liczbę godzin wykonywanej pracy
w stosunku miesięcznym lub wysokość miesięcznych potrąceń z wynagrodzenia za pracę,
jednak nie więcej niż do granicy ustawowego minimum określonego w art. 34 § 1a pkt 4 i art. 35 § 1 Kodeksu karnego.
”
;
27)
po art. 63a dodaje się art. 63b w brzmieniu:
„
Art. 63b.
§ 1.
Z ważnych względów, w szczególności uzasadnionych wykonywaną przez skazanego pracą
zarobkową lub stanem zdrowia, sąd, na wniosek skazanego, może ustalić rozliczenie
godzin nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w innych okresach niż miesięczny,
nie przekraczając okresu orzeczonej kary ani orzeczonej łącznej liczby godzin wykonywanej
pracy w tym okresie.
§ 2.
Sąd powinien rozpoznać wniosek w terminie 14 dni od dnia jego złożenia.
§ 3.
Na postanowienie wydane na podstawie § 1 przysługuje zażalenie.
”
;
28)
art. 64-65 otrzymują brzmienie:
„
Art. 64.
§ 1.
W razie niewykonania pełnego wymiaru pracy albo niedokonania całości potrąceń z wynagrodzenia
za pracę lub niewykonania innych obowiązków sąd orzeka o tym, czy i w jakim zakresie
karę tę uznać za wykonaną ze względu na osiągnięte cele kary.
§ 2.
Jeżeli ustawa przewiduje zaliczenie dotychczas wykonanej kary ograniczenia wolności
na poczet innej kary, sąd orzeka o tym, jaki okres kary ograniczenia wolności podlega
zaliczeniu, biorąc pod uwagę zakres wykonania obowiązków i potrąceń oraz czas, który
upłynął od rozpoczęcia odbywania kary ograniczenia wolności w określonej formie.
Art. 64a.
Na postanowienie w przedmiocie zwolnienia skazanego od reszty kary ograniczenia wolności,
wydane na podstawie art. 83 Kodeksu karnego, oraz na postanowienie w przedmiocie okresu dotychczas wykonanej kary ograniczenia
wolności podlegającej zaliczeniu na poczet innej kary, przysługuje zażalenie.
Art. 65.
§ 1.
Jeżeli skazany uchyla się od odbywania kary ograniczenia wolności, sąd zarządza, a
jeżeli uchyla się on od świadczenia pieniężnego lub obowiązków orzeczonych na podstawie
art. 34 § 3 Kodeksu karnego, sąd może zarządzić wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności. W razie gdy skazany
wykonał część kary ograniczenia wolności, sąd zarządza wykonanie zastępczej kary pozbawienia
wolności w wymiarze odpowiadającym karze ograniczenia wolności pozostałej do wykonania,
przyjmując, że jeden dzień zastępczej kary pozbawienia wolności jest równoważny dwóm
dniom kary ograniczenia wolności.
§ 2.
Jeżeli ustawa nie przewiduje za dane przestępstwo kary pozbawienia wolności, górna
granica zastępczej kary pozbawienia wolności nie może przekroczyć 6 miesięcy.
§ 3.
W posiedzeniu ma prawo wziąć udział prokurator, sądowy kurator zawodowy, skazany oraz
jego obrońca.
§ 4.
Na postanowienie w przedmiocie kary zastępczej przysługuje zażalenie.
”
;
29)
po art. 65 dodaje się art. 65a w brzmieniu:
„
Art. 65a.
§ 1.
Sąd może w każdym czasie wstrzymać wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności
w wypadku, gdy skazany oświadczy na piśmie, że podejmie odbywanie kary ograniczenia
wolności i podda się rygorom z nią związanym; wstrzymanie następuje do czasu wykonania
orzeczonej kary ograniczenia wolności.
§ 2.
Jeżeli skazany uchyla się od odbywania kary ograniczenia wolności, sąd zarządza wykonanie
zastępczej kary pozbawienia wolności.
§ 3.
W wypadkach wskazanych w § 1 i 2 sąd określa wymiar pozostałej do odbycia kary ograniczenia
wolności lub zastępczej kary pozbawienia wolności, kierując się zasadami określonymi
w art. 65 § 1 i 2.
§ 4.
W posiedzeniu, o którym mowa w § 2, ma prawo wziąć udział prokurator, sądowy kurator
zawodowy, skazany oraz jego obrońca.
§ 5.
Na postanowienie w przedmiocie wstrzymania i zarządzenia wykonania zastępczej kary
pozbawienia wolności oraz określenia wymiaru pozostałej do odbycia kary przysługuje
zażalenie.
§ 6.
Niedopuszczalne jest ponowne wstrzymanie wykonania tej samej zastępczej kary pozbawienia
wolności na podstawie § 1.
”
;
30)
w art. 66 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Orzekanie w przedmiocie zmian formy wykonywania kary ograniczenia wolności oraz w
przedmiocie wykonania kary zastępczej, a także zwolnienia od reszty kary może nastąpić
również na wniosek sądowego kuratora zawodowego.
”
;
31)
po art. 66 dodaje się art. 66a w brzmieniu:
„
Art. 66a.
Do wykonywania kary ograniczenia wolności polegającej na obowiązku pozostawania w
miejscu stałego pobytu lub w innym wyznaczonym miejscu z zastosowaniem systemu dozoru
elektronicznego nie stosuje się przepisów niniejszego rozdziału, z wyjątkiem art.
53, art. 62 i art. 64a.
”
;
32)
w art. 75 dodaje się § 3 w brzmieniu:
„
§ 3.
W zależności od potrzeb zakładu karnego dyrektor może zarządzić udział poszczególnych
członków komisji penitencjarnej w jej posiedzeniu przy użyciu urządzeń technicznych
umożliwiających przeprowadzenie tej czynności na odległość z jednoczesnym bezpośrednim
przekazem obrazu i dźwięku.
”
;
33)
w art. 76 w § 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
„
5)
kwalifikowanie skazanych do nauczania w szkołach i na kursach oraz podejmowanie decyzji
o pozbawieniu możliwości nauczania w zakresie nieobjętym nauczaniem obowiązkowym,
”
;
34)
w art. 80 § 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„
§ 4.
Dzień, w którym wykonywanie kary zostało rozpoczęte, z jakiejkolwiek przyczyny przerwane,
ponownie podjęte lub zakończone, zaokrągla się w górę do pełnego dnia.
§ 5.
Jeżeli wobec tej samej osoby wykonuje się kilka kar skutkujących pozbawienie wolności,
dniem rozpoczęcia wykonywania kolejnej kary jest dzień następujący po dniu zakończenia
wykonania poprzedniej kary. W dniu zakończenia wykonania poprzedniej kary skazanego
nie zwalnia się z zakładu karnego lub aresztu śledczego.
”
;
35)
po art. 80 dodaje się art. 80a i art. 80b w brzmieniu:
„
Art. 80a.
Początek wykonywania kary liczy się od dnia:
1)
przyjęcia skazanego lub ukaranego, który zgłosił się do odbycia kary,
2)
zatrzymania skazanego lub ukaranego, który został doprowadzony do odbycia kary,
3)
wprowadzenia do wykonania orzeczenia w stosunku do osoby pozbawionej wolności
- chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 80b.
§ 1.
Organ powołany do wykonywania orzeczenia dokonuje obliczenia okresu wykonywania kary
na zasadach określonych w niniejszym kodeksie.
§ 2.
Karę jednego dnia wykonuje się w dniu jej rozpoczęcia.
§ 3.
Kara kończy się w dniu upływu tylu dni, ile dni wynosi jej wymiar obliczony zgodnie
z art. 12c.
§ 4.
Okres wykonywania kary, tymczasowego aresztowania lub innego środka podlegającego
zaliczeniu na poczet orzeczonej kary oblicza się na podstawie liczby dni, w których
następowało faktyczne pozbawienie wolności w tym okresie.
§ 5.
Ten sam okres czasu nie może być zaliczony na poczet różnych kar.
”
;
36)
w art. 86 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
W zakładzie karnym dla recydywistów penitencjarnych odbywają karę dorośli skazani
za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności lub zastępczą karę pozbawienia
wolności oraz ukarani za wykroczenia umyślne karą aresztu lub zastępczą karą aresztu,
którzy uprzednio już odbywali takie kary lub karę aresztu wojskowego za umyślne przestępstwa
lub wykroczenia, chyba że szczególne względy resocjalizacyjne przemawiają za skierowaniem
ich do zakładu karnego dla odbywających karę po raz pierwszy.
”
;
37)
w art. 96 uchyla się § 2;
38)
w art. 105a § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
W widzeniu mogą uczestniczyć nie więcej niż dwie osoby pełnoletnie, chyba że dyrektor
zakładu karnego, w uzasadnionych wypadkach, wyrazi zgodę na udział większej liczby
osób. Liczba osób niepełnoletnich nie podlega ograniczeniu. Osoby niepełnoletnie mogą
korzystać z widzeń tylko pod opieką osób pełnoletnich.
”
;
39)
w art. 105b § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Skazany ma prawo korzystać z samoinkasującego aparatu telefonicznego na własny koszt
lub na koszt rozmówcy.
”
;
40)
art. 109 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 109.
§ 1.
Skazany przebywający w zakładzie karnym lub areszcie śledczym otrzymuje trzy razy
dziennie napój i posiłki o odpowiedniej wartości odżywczej, w tym co najmniej jeden
posiłek gorący, z uwzględnieniem rodzaju wykonywanej pracy i wieku skazanego, a w
miarę możliwości także wymogów religijnych i kulturowych. Skazany, którego stan zdrowia
tego wymaga, otrzymuje wyżywienie według wskazań lekarza.
§ 2.
Skazany przebywający poza zakładem karnym lub aresztem śledczym, który bierze udział
w szczególności w czynnościach procesowych lub innych czynnościach wymagających konwojowania,
a któremu ze względów technicznych lub organizacyjnych nie można wydać gorącego posiłku,
a zwłaszcza w przypadku braku możliwości wydania posiłku w godzinach ustalonych w
porządku wewnętrznym obowiązującym w zakładzie karnym lub areszcie śledczym, otrzymuje
wyżywienie w postaci suchego prowiantu o odpowiedniej wartości odżywczej i napój,
z uwzględnieniem wieku skazanego, a w miarę możliwości także wymogów religijnych i
kulturowych. Skazany, którego stan zdrowia tego wymaga, otrzymuje wyżywienie w postaci
suchego prowiantu według wskazań lekarza.
§ 3.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje posiłków i napojów
wydawanych osadzonym w zakładach karnych i aresztach śledczych, ich wartość odżywczą
i energetyczną, a także minimalny dzienny koszt posiłków i napojów, uwzględniając
wiek, stan zdrowia osadzonego i rodzaj wykonywanej przez niego pracy, konieczność
zapewnienia posiłków i napojów osadzonym przyjmowanym do zakładu karnego lub aresztu
śledczego i je opuszczającym, oraz przebywającym poza zakładem karnym lub aresztem
śledczym, a także mając na uwadze konieczność zapewnienia warzyw i owoców w ciągu
dnia.
”
;
41)
w art. 110a § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Skazany ma prawo posiadać w celi dokumenty związane z postępowaniem, którego jest
uczestnikiem, artykuły żywnościowe o ciężarze nieprzekraczającym 6 kg, wyroby tytoniowe,
środki higieny osobistej, przedmioty osobistego użytku, zegarek, listy oraz fotografie
członków rodziny i innych osób bliskich, przedmioty kultu religijnego, materiały piśmienne,
notatki osobiste, książki, prasę i gry świetlicowe.
”
;
42)
w art. 112 dodaje się § 3 i 4 w brzmieniu:
„
§ 3.
Skazanemu nie przysługuje prawo do spaceru:
1)
w trakcie konwojowania,
2)
w dniu, w którym jest konwojowany, jeżeli konwojowanie rozpoczęto nie później niż
o godzinie 800 i zakończono nie wcześniej niż o godzinie 1600.
§ 4.
Jeżeli w danym dniu skazany nie korzysta ze spaceru z przyczyny, o której mowa w §
3 pkt 2, należy mu udzielić dodatkowego spaceru w ciągu kolejnych 7 dni.
”
;
43)
w art. 113 w § 6 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
środki pieniężne otrzymane przez skazanego w danym miesiącu, w wysokości 10% przeciętnego
miesięcznego wynagrodzenia pracowników, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią
inaczej.
”
;
44)
w art. 113a:
a)
§ 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Skazany ma prawo otrzymać raz w miesiącu paczkę żywnościową, w skład której wchodzą
artykuły żywnościowe lub wyroby tytoniowe zakupione za pośrednictwem zakładu karnego.
Skazany otrzymuje paczkę żywnościową po złożeniu zamówienia na piśmie oraz po pokryciu
kosztów przygotowania paczki. Zamówienie może być również złożone przez osobę najbliższą.
”
,
b)
§ 7 otrzymuje brzmienie:
„
§ 7.
Dyrektor zakładu karnego może, na wniosek lub po zasięgnięciu opinii lekarza, zezwolić
skazanemu, ze względu na stan jego zdrowia, na dokonywanie dodatkowych zakupów artykułów
żywnościowych i częstsze otrzymywanie paczek.
”
;
45)
w art. 123a § 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
W celu przyuczenia do wykonywania pracy skazanemu, za jego pisemną zgodą, można zezwolić
na wykonywanie nieodpłatnej pracy w przywięziennych zakładach pracy, przez okres nie
dłuższy niż 3 miesiące.
”
;
46)
art. 126 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 126.
§ 1.
Ze środków pieniężnych otrzymywanych przez skazanego, z wyjątkiem środków, o których
mowa w art. 113 § 6 pkt 1-3, środki do wysokości jednego przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia pracowników gromadzi się i zachowuje do przekazania skazanemu w chwili
jego zwolnienia z zakładu karnego, z przeznaczeniem na przejazd do miejsca zamieszkania
i na utrzymanie; ze środków tych nie prowadzi się egzekucji.
§ 2.
Gromadzeniu podlega:
1)
50% kwoty zdeponowanej przez skazanego przy przyjęciu do zakładu karnego, jednak nie
więcej niż kwota odpowiadająca wysokości jednego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia
pracowników,
2)
50% z przypadającego skazanemu miesięcznie wynagrodzenia za pracę po odliczeniu zaliczki
na podatek dochodowy od osób fizycznych, jednak nie więcej niż kwota stanowiąca 4%
jednego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracowników,
3)
50% każdego z wpływów pieniężnych skazanego niewymienionych w pkt 1 i 2, jednak nie
więcej niż kwota stanowiąca 4% jednego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracowników.
§ 3.
Kwoty, określone w § 2 pkt 2 i 3, podlegają gromadzeniu po potrąceniu należności dochodzonych
w postępowaniu egzekucyjnym.
§ 4.
Środki pieniężne gromadzone w sposób wskazany w § 1-3 zakłady karne składają na rachunkach
sum depozytowych i wypłacają skazanemu w gotówce w kwocie nominalnej powiększonej
o należne odsetki.
§ 5.
Rachunki sum depozytowych, o których mowa w § 4, prowadzi Bank Gospodarstwa Krajowego
odrębnie dla każdego zakładu karnego na podstawie umów zawartych z dyrektorami zakładów
karnych.
§ 6.
Bank Gospodarstwa Krajowego, prowadząc rachunki sum depozytowych zakładów karnych,
zapewnia w szczególności:
1)
ewidencję analityczną środków dla poszczególnych depozytów (mikrorachunki) w ramach
każdego rachunku,
2)
dzienne naliczanie odsetek oraz okresową kapitalizację odsetek należnych od środków
zgromadzonych na każdym mikrorachunku,
3)
możliwość wymiany informacji z dysponentami rachunków, w zakresie stanu każdego mikrorachunku
(kapitału i odsetek), wpłat na każdy mikrorachunek i wypłat z każdego mikrorachunku.
§ 7.
Środki złożone na rachunkach sum depozytowych są oprocentowane w wysokości stopy depozytowej
Narodowego Banku Polskiego. Odsetki naliczone od sum depozytowych złożonych na rachunkach
sum depozytowych zakładów karnych podlegają kapitalizacji rocznej na dzień 31 grudnia
każdego roku kalendarzowego oraz na dzień zwolnienia skazanego z zakładu karnego.
§ 8.
Wraz z wykonaniem konwojowania skazanego do innego zakładu karnego przekazuje się
na rachunek sum depozytowych tego zakładu karnego środki pieniężne skazanego zgromadzone
dla niego w sposób wskazany w § 1-3 wraz z należnymi do dnia poprzedzającego dzień
konwojowania odsetkami.
§ 9.
Zgromadzona kwota podlega każdorazowo uzupełnieniu w razie wzrostu przeciętnego wynagrodzenia.
Uzupełnienia dokonuje się z wpływów pieniężnych skazanego uzyskanych od pierwszego
dnia miesiąca następującego po dniu ogłoszenia komunikatu Prezesa Głównego Urzędu
Statystycznego w sprawie przeciętnego wynagrodzenia.
§ 10.
Środki pieniężne, o których mowa w § 1, na wniosek skazanego przekazuje się na spłatę
grzywny, która została zamieniona na zastępczą karę pozbawienia wolności lub zastępczą
karę aresztu.
”
;
47)
po art. 131 dodaje się art. 131a w brzmieniu:
„
Art. 131a.
Komisja penitencjarna pozbawia możliwości nauczania w zakresie nieobjętym nauczaniem
obowiązkowym w przypadkach:
1)
zachowań zagrażających bezpieczeństwu zakładu,
2)
odmowy uczęszczania do szkoły,
3)
stwierdzonych w opinii psychologicznej przeciwwskazań uniemożliwiających spełnienie
przez osadzonego wymagań edukacyjnych,
4)
przerwy w nauce dłuższej niż 50% czasu przewidzianego na realizację zajęć w semestrze,
wynikającej z przewozu na polecenie sądu, prokuratury lub innych uprawnionych organów,
5)
przerwy w nauce dłuższej niż 50% czasu przewidzianego na realizację zajęć w semestrze,
wynikającej z niepowrotu z czasowego zezwolenia na opuszczenie zakładu,
6)
pogorszenia stanu zdrowia osadzonego wykluczającego możliwość uczestniczenia w nauczaniu,
7)
nieuzyskania promocji na wyższy semestr i braku możliwości powtarzania semestru.
”
;
48)
art. 134 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 134.
Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty i
wychowania, określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb prowadzenia nauczania
w zakładach karnych i aresztach śledczych, warunki i tryb realizacji obowiązku nauczania
i zwalniania skazanych z tego obowiązku, a także warunki i tryb ponoszenia opłat za
kształcenie poza obrębem zakładu karnego, uwzględniając potrzebę dostosowania rodzajów
i form uzyskiwania przez skazanego wykształcenia i kwalifikacji zawodowych do warunków
zakładu karnego i aresztu śledczego, specyfikę nauczania prowadzonego w warunkach
izolacji więziennej, a także konieczność zapewnienia dyscypliny i porządku podczas
nauczania.
”
;
49)
w art. 139 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Nagrody wymienione w art. 138 § 1 pkt 7 lub 8 można przyznać skazanemu, którego postawa
w czasie odbywania kary uzasadnia przypuszczenie, że w czasie pobytu poza zakładem
karnym będzie przestrzegał porządku prawnego, po odbyciu przez niego co najmniej połowy
tej części kary, po której mógłby być warunkowo przedterminowo zwolniony.
”
;
50)
w art. 143 w § 3 uchyla się pkt 6;
51)
w art. 144 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Kary dyscyplinarne określone w art. 143 § 1 pkt 4, 5, 7 i 8 wymierza dyrektor zakładu
karnego, a inne kary - również osoba przez niego upoważniona.
”
;
52)
w art. 145 § 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
Przed wymierzeniem skazanemu kary dyscyplinarnej, określonej w art. 143 § 1 pkt 4
i 5, któremu ze względu na stan zdrowia zezwolono na dokonywanie dodatkowych zakupów
artykułów żywnościowych lub częstsze otrzymywanie paczek albo korzystającemu z diety,
zasięga się opinii lekarza co do skutków dla stanu zdrowia skazanego wymierzenia tej
kary.
”
;
53)
w art. 151 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Sąd może odroczyć wykonanie kary pozbawienia wolności w wymiarze do roku, jeżeli liczba
osadzonych w zakładach karnych lub aresztach śledczych przekracza w skali kraju ogólną
pojemność tych zakładów; odroczenia nie udziela się skazanym, którzy dopuścili się
przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia, skazanym określonym w
art. 64 § 1 lub 2 lub w art. 65 Kodeksu karnego, a także skazanym za przestępstwa określone w art. 197-203 Kodeksu karnego popełnione w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych.
”
;
54)
w art. 152 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Jeżeli odroczenie wykonania kary nieprzekraczającej roku pozbawienia wolności trwało
przez okres co najmniej jednego roku - sąd może warunkowo zawiesić wykonanie tej kary
na zasadach określonych w art. 69-75 Kodeksu karnego.
”
;
55)
art. 160 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 160.
§ 1.
Sąd penitencjarny odwołuje warunkowe zwolnienie, jeżeli zwolniony w okresie próby
popełnił przestępstwo umyślne, za które orzeczono prawomocnie karę pozbawienia wolności
bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
§ 2.
Sąd penitencjarny odwołuje warunkowe zwolnienie, jeżeli zwolniony, skazany za przestępstwo
popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej wobec osoby najbliższej lub innej
osoby małoletniej zamieszkujących wspólnie ze sprawcą, w okresie próby rażąco narusza
porządek prawny, ponownie używając przemocy lub groźby bezprawnej wobec osoby najbliższej
lub innej osoby małoletniej zamieszkujących wspólnie ze sprawcą.
§ 3.
Sąd penitencjarny może odwołać warunkowe zwolnienie, jeżeli zwolniony w okresie próby
rażąco narusza porządek prawny, w szczególności popełnił inne przestępstwo lub została
orzeczona kara inna niż określona w § 1 albo gdy uchyla się od dozoru, wykonania nałożonych
obowiązków lub orzeczonych środków karnych, przepadku lub środków kompensacyjnych.
§ 4.
Sąd odwołuje warunkowe zwolnienie skazanego, jeżeli okoliczności, o których mowa w
§ 3, zaistnieją po udzieleniu skazanemu pisemnego upomnienia przez sądowego kuratora
zawodowego, chyba że przemawiają przeciwko temu szczególne względy.
§ 5.
Gdy skazany został oddany pod dozór osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, organizacji
lub instytucji, o której mowa w art. 159 § 1, wniosek o odwołanie warunkowego zwolnienia
może złożyć również ta osoba lub przedstawiciel tego stowarzyszenia, organizacji lub
instytucji.
§ 6.
W posiedzeniu w przedmiocie odwołania warunkowego zwolnienia ma prawo wziąć udział
prokurator, skazany oraz obrońca, sądowy kurator zawodowy, a gdy skazany pozostaje
pod dozorem osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, organizacji lub instytucji, o której
mowa w art. 159 § 1, także ta osoba lub przedstawiciel tego stowarzyszenia, organizacji
lub instytucji.
§ 7.
Na postanowienie w przedmiocie odwołania warunkowego zwolnienia przysługuje zażalenie.
§ 8.
W przypadku odwołania warunkowego zwolnienia nie zalicza się na poczet kary okresu
spędzonego na wolności.
”
;
56)
w art. 163 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
W sprawach związanych z wykonaniem orzeczenia o warunkowym zwolnieniu oraz w sprawie
odwołania warunkowego zwolnienia właściwy jest sąd penitencjarny, który udzielił zwolnienia,
a jeżeli zwolniony pozostaje pod dozorem - sąd penitencjarny, w którego okręgu dozór
jest wykonywany.
”
;
57)
w art. 166 § 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Skazanemu zwalnianemu z zakładu karnego, który nie dysponuje wystarczającymi środkami
własnymi i nie ma zapewnionych na wolności dostatecznych środków utrzymania, dyrektor
zakładu karnego może udzielić pomocy pieniężnej w chwili zwolnienia w wysokości do
1/3 przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracowników lub jej odpowiedni ekwiwalent;
środki własne skazanego stanowią środki będące w depozycie oraz przekazane w trybie
art. 126 § 1.
”
;
58)
w art. 167a § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Skazany otrzymuje ponadto świadectwo zwolnienia z zakładu karnego oraz zaświadczenie
o zatrudnieniu. Skazany jest informowany o potrzebie dalszego leczenia oraz otrzymuje
wyniki wykonanych badań diagnostycznych niezbędnych do dalszego postępowania leczniczego
lub diagnostycznego.
”
;
59)
uchyla się art. 168;
60)
w art. 169 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:
„
§ 1a.
Skazany, na którego nałożono obowiązki określone w art. 34 § 3 Kodeksu karnego, jest obowiązany przestrzegać obowiązków ustanowionych przez sąd.
”
;
61)
po art. 169 dodaje się art. 169a i art. 169b w brzmieniu:
„
Art. 169a.
§ 1.
Nadzór nad wykonywaniem dozoru należy do sądu właściwego do orzekania w przedmiocie
wykonania kary lub środka, w związku z którymi skazanego oddano pod dozór.
§ 2.
Nadzór, o którym mowa w § 1, obejmuje kontrolę i ocenę:
1)
legalności i prawidłowości wykonywania dozoru,
2)
wykonywania zadań probacyjnych i działalności wychowawczej kuratora sądowego oraz
przebiegu procesu resocjalizacji skazanego,
3)
prawidłowości sporządzania przez kuratora sądowego dokumentacji i prowadzenia akt
dozoru.
Art. 169b.
§ 1.
W celu zapewnienia optymalnego oddziaływania na osoby, wobec których sprawowany jest
dozór, oraz zastosowania właściwej metody kontroli tych osób ustala się trzy grupy
ryzyka powrotu do przestępstwa:
1)
grupa obniżonego ryzyka (A),
2)
grupa podstawowa (B),
3)
grupa podwyższonego ryzyka (C).
§ 2.
Do grupy obniżonego ryzyka (A) kwalifikuje się osoby, wobec których zastosowano warunkowe
umorzenie postępowania, a także osoby dotychczas niekarane, których właściwości oraz
warunki osobiste i środowiskowe, dotychczasowy sposób życia oraz których zachowanie
po popełnieniu przestępstwa uzasadniają przekonanie, że będą one w okresie próby przestrzegać
porządku prawnego, a w szczególności nie popełnią ponownie przestępstwa. W szczególnie
uzasadnionych przypadkach kierownik zespołu kuratorskiej służby sądowej lub sędzia
może zakwalifikować do grupy obniżonego ryzyka (A) osoby spełniające przesłanki grupy
podstawowej (B).
§ 3.
Do grupy podwyższonego ryzyka (C) kwalifikuje się:
1)
skazanych określonych w art. 64 § 1 i 2 Kodeksu karnego,
2)
skazanych, którzy po wydaniu wyroku lub w okresie próby popełnili przestępstwo podobne,
3)
osoby uzależnione skazane za przestępstwo pozostające w związku z używaniem alkoholu,
środka odurzającego lub innego podobnie działającego środka,
4)
skazanych za przestępstwa przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę
małoletniego, a także za przestępstwa przeciwko wolności seksualnej popełnione w związku
z zakłóceniem czynności psychicznych o podłożu seksualnym innym niż choroba psychiczna,
5)
skazanych z zaburzeniami psychicznymi, jeżeli zaburzenia te miały związek z popełnieniem
przestępstwa,
6)
skazanych w związku ze stosowaniem przemocy w rodzinie, którzy pozostają z osobą pokrzywdzoną
we wspólnym gospodarstwie domowym w okresie próby, z wyłączeniem osób, wobec których
zastosowano warunkowe umorzenie postępowania,
7)
skazanych związanych z subkulturami przestępczymi lub grupami mającymi związek ze
środowiskiem przestępczym,
8)
skazanych, którzy wymagają intensywnych działań w okresie próby ze względu na dotychczasową
karalność, sposób życia, właściwości osobiste i zachowanie w okresie próby, w tym
stopień wykonania orzeczonych obowiązków, albo ze względu na inne okoliczności.
§ 4.
Do grupy podstawowej (B) kwalifikuje się osoby, które nie spełniają przesłanek grupy
obniżonego ryzyka (A) ani grupy podwyższonego ryzyka (C). W szczególnie uzasadnionych
przypadkach, zwłaszcza wobec postępu w procesie resocjalizacji, sędzia może zakwalifikować
do grupy podstawowej (B) osoby spełniające przesłanki grupy podwyższonego ryzyka (C).
§ 5.
Dozór w stosunku do osób zakwalifikowanych do grupy podwyższonego ryzyka (C) wykonują
kuratorzy zawodowi. W szczególnie uzasadnionych przypadkach kierownik zespołu kuratorskiej
służby sądowej lub sędzia może wyrazić zgodę na wykonywanie dozoru przez kuratora
społecznego z uwagi na właściwości i warunki osobiste skazanego oraz predyspozycje,
wykształcenie, umiejętności i przeszkolenie kuratora społecznego.
§ 6.
Do danej grupy ryzyka powrotu do przestępstwa, o której mowa w § 1, kwalifikują osobę,
wobec której sprawowany jest dozór, kierownik zespołu kuratorskiej służby sądowej
i upoważniony sędzia; w przypadku rozbieżności rozstrzygające jest stanowisko sędziego.
§ 7.
W razie zmiany okoliczności, o których mowa w § 2 lub 3, lub jeżeli dotychczasowy
przebieg okresu próby uzasadnia przekonanie, że wystarczające jest dalsze oddziaływanie
w ramach grupy ryzyka, o której mowa w § 1 pkt 1 lub 2, dokonuje się ponownej kwalifikacji
skazanego na zasadach określonych w § 6. Zmiany kwalifikacji z grupy podstawowej (B)
do grupy obniżonego ryzyka (A) może dokonać również kierownik zespołu kuratorskiej
służby sądowej.
§ 8.
W stosunku do skazanego zakwalifikowanego do grupy obniżonego ryzyka (A) sądowy kurator
zawodowy, sprawując dozór osobiście, jest zobowiązany w szczególności do:
1)
przeprowadzenia co najmniej raz na 3 miesiące wywiadu środowiskowego, w tym rozmowy
ze skazanym w miejscu jego zamieszkania lub pobytu,
2)
skutecznego wezwania skazanego co najmniej raz na 2 miesiące do stawienia się w siedzibie
zespołu kuratorskiej służby sądowej w celu udzielenia wyjaśnień co do przebiegu dozoru
i wykonania nałożonych obowiązków, a także w razie potrzeby przedstawienia odpowiednich
dokumentów potwierdzających wykonanie obowiązków,
3)
żądania od skazanego kontaktu telefonicznego co najmniej raz w miesiącu.
§ 9.
W stosunku do skazanego zakwalifikowanego do grupy obniżonego ryzyka (A) oraz grupy
podstawowej (B) sądowy kurator społeczny jest zobowiązany w szczególności do:
1)
przeprowadzenia co najmniej raz w miesiącu wywiadu środowiskowego, w tym rozmowy ze
skazanym w miejscu jego zamieszkania lub pobytu,
2)
żądania od skazanego kontaktu telefonicznego co najmniej raz w miesiącu.
§ 10.
W stosunku do skazanego zakwalifikowanego do grupy podwyższonego ryzyka (C) kurator
sądowy jest zobowiązany w szczególności do:
1)
utrzymywania ścisłej współpracy z Policją w celu uzyskania i wymiany informacji w
zakresie przestrzegania porządku prawnego przez skazanego,
2)
przeprowadzania systematycznych wywiadów środowiskowych, w tym rozmów ze skazanym
w miejscu jego zamieszkania lub pobytu,
3)
systematycznego wzywania skazanego do stawiania się w siedzibie zespołu kuratorskiej
służby sądowej w celu udzielenia wyjaśnień co do przebiegu dozoru i wykonania nałożonych
obowiązków, a także w razie potrzeby przedstawienia odpowiednich dokumentów potwierdzających
wykonanie obowiązków,
4)
żądania od skazanego kontaktu telefonicznego co najmniej 2 razy w miesiącu,
5)
przeprowadzania u skazanego, który został zobowiązany do powstrzymania się od nadużywania
alkoholu lub używania środków odurzających lub substancji psychotropowych, albo u
skazanego, który w trakcie dozoru wykazuje objawy uzależnienia, wyrywkowego badania
na obecność w organizmie alkoholu, środków odurzających lub substancji psychotropowych,
przy użyciu metod niewymagających badania laboratoryjnego,
6)
nawiązania i systematycznego utrzymywania kontaktu z odpowiednimi stowarzyszeniami,
instytucjami i organizacjami społecznymi zajmującymi się pomocą społeczną, pośrednictwem
pracy, leczeniem, oddziaływaniem terapeutycznym bądź innymi formami działania, które
mogą być przydatne w rozwiązywaniu problemów, które nie sprzyjają resocjalizacji i
kontroli okresu próby.
§ 11.
Sędzia lub kierownik zespołu kuratorskiej służby sądowej mogą w szczególnie uzasadnionych
przypadkach określić sądowemu kuratorowi zawodowemu, a ten sądowemu kuratorowi społecznemu,
inną częstotliwość i formę kontaktów ze skazanym.
”
;
62)
w art. 172 dodaje się § 3 i 4 w brzmieniu:
„
§ 3.
W razie powierzenia dozoru wobec skazanego za przestępstwo z użyciem przemocy lub
groźby bezprawnej sądowy kurator zawodowy przesyła jednostce Policji, właściwej dla
miejsca stałego pobytu skazanego, informację o oddaniu skazanego pod dozór oraz o
zakończeniu sprawowania dozoru w inny sposób niż na skutek upływu okresu próby.
§ 4.
Sprawozdania, o których mowa w § 2, sądowy kurator zawodowy przedkłada kierownikowi
zespołu kuratorskiej służby sądowej, a następnie składa sądowi.
”
;
63)
w art. 173:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Sądowy kurator zawodowy organizuje i prowadzi działania mające na celu pomoc skazanemu
w społecznej readaptacji i zapobieżenie jego powrotowi do przestępstwa, a także polegające
na kontroli przestrzegania przez skazanego nałożonych obowiązków ustanowionych przez
sąd lub związanych z dozorem; sądowy kurator zawodowy kieruje pracą sądowych kuratorów
społecznych oraz osób godnych zaufania wykonujących dozór. W sprawie dozoru wykonywanego
przez sądowego kuratora społecznego, sędzia lub kierownik zespołu kuratorskiej służby
sądowej może w każdym czasie zarządzić osobiste sprawowanie dozoru przez sądowego
kuratora zawodowego lub polecić sądowemu kuratorowi zawodowemu podjęcie bezzwłocznie
czynności.
”
,
b)
w § 2 po pkt 9 dodaje się pkt 9a w brzmieniu:
„
9a)
składanie wniosków o zawieszenie, podjęcie oraz o umorzenie postępowania wykonawczego,
”
;
64)
po art. 173a dodaje się art. 173b i art. 173c w brzmieniu:
„
Art. 173b.
§ 1.
Czynności związane z organizowaniem i kontrolowaniem wykonywania kar, środków karnych
i środków zabezpieczających w systemie dozoru elektronicznego powierza się sądowemu
kuratorowi zawodowemu tego sądu, w okręgu którego kara lub środek są lub mają być
wykonywane.
§ 2.
Zadaniem sądowego kuratora zawodowego jest pomoc w readaptacji społecznej skazanego.
Kontrola ścisłego wykonywania przez skazanego nałożonych na niego obowiązków i poleceń
ma na celu oddziaływanie wychowawcze i zapobieganie powrotowi do przestępstwa.
§ 3.
Sądowy kurator zawodowy, któremu powierzono czynności określone w § 1, nawiązuje niezwłocznie
kontakt ze skazanym, informując go o jego obowiązkach i uprawnieniach.
Art. 173c.
W czasie wykonywania kary w systemie dozoru elektronicznego sądowy kurator zawodowy
składa stosowne wnioski oraz niezwłocznie zawiadamia sąd o każdym przypadku naruszenia
przez skazanego porządku prawnego lub nałożonego na skazanego obowiązku, w szczególności
o popełnieniu przez skazanego przestępstwa lub przestępstwa skarbowego.
”
;
65)
w art. 174 pkt 7 otrzymuje brzmienie:
„
7)
podejmowanie innych czynności niezbędnych do prawidłowego wykonywania kar, środków
karnych, środków zabezpieczających i kompensacyjnych oraz przepadku, jak też kontrola
wykonywania środków kompensacyjnych,
”
;
66)
w art. 175 § 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Do przedstawiciela stowarzyszenia, organizacji i instytucji stosuje się odpowiednio
art. 169b, art. 172 i art. 173 § 2 pkt 1-5, 7, 8 i 12, chyba że ustawa stanowi inaczej.
”
;
67)
art. 176 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 176.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb wykonywania
czynności przez kuratorów sądowych, stowarzyszenia, organizacje, instytucje i osoby
godne zaufania, którym powierzono sprawowanie dozoru, a także sposób i tryb wykonywania
dozoru stosowanego w związku z orzeczonymi karami, środkami karnymi, zabezpieczającymi
i profilaktycznymi oraz tryb wyznaczania przedstawicieli przez stowarzyszenia, organizacje
i instytucje, uwzględniając potrzebę zakwalifikowania osób, wobec których stosuje
się dozór, do określonej grupy ryzyka powrotu do przestępstwa, potrzebę sprawnego
wykonywania orzeczeń sądu, zapobieżenia powrotowi sprawcy do przestępstwa i wsparcia
jego społecznej readaptacji.
”
;
68)
art. 177 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 177.
§ 1.
W sprawach związanych z wykonywaniem orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania
karnego właściwy jest sąd, który w danej sprawie orzekał w pierwszej instancji, jednakże
w stosunku do osoby oddanej pod dozór, w kwestiach dotyczących wykonania tego środka
oraz obowiązków związanych z okresem próby, właściwy jest sąd rejonowy, w którego
okręgu dozór jest lub ma być wykonywany.
§ 2.
Wykonując orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania karnego w stosunku do sprawcy,
który nie został oddany pod dozór lub zobowiązany do wykonania obowiązków związanych
z okresem próby, sąd stosuje odpowiednio art. 14.
”
;
69)
art. 178 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 178.
§ 1.
W sprawach związanych z wykonaniem orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary
oraz w sprawie zarządzenia wykonania zawieszonej kary właściwy jest sąd, który w danej
sprawie orzekał w pierwszej instancji, jednakże w stosunku do osoby skazanej przez
sąd powszechny pozostającej pod dozorem właściwy jest sąd rejonowy, w którego okręgu
dozór jest lub ma być wykonywany.
§ 2.
Wykonując orzeczenie o warunkowym zawieszeniu kary w stosunku do skazanego przez sąd
powszechny, który nie został oddany pod dozór lub zobowiązany do wykonania obowiązków
związanych z okresem próby, sąd stosuje odpowiednio art. 14.
§ 3.
W posiedzeniu w przedmiocie zarządzenia wykonania kary ma prawo wziąć udział prokurator,
skazany oraz jego obrońca, a gdy skazany został oddany pod dozór lub zobowiązany do
wykonania obowiązków związanych z okresem próby, również sądowy kurator zawodowy,
a także osoba godna zaufania lub przedstawiciel stowarzyszenia, instytucji albo organizacji
społecznej, o których mowa w art. 73 § 1 Kodeksu karnego, którym powierzono wykonywanie dozoru.
§ 4.
Przed wydaniem postanowienia w przedmiocie skrócenia kary, o którym mowa w art. 75 § 3a Kodeksu karnego, sąd wysłuchuje, o ile jest to możliwe, skazanego i sądowego kuratora zawodowego.
W posiedzeniu ma prawo wziąć udział także prokurator.
§ 5.
Postanowienia o zarządzeniu wykonania kary wydane na podstawie art. 75 § 2 i 3 Kodeksu karnego stają się wykonalne z chwilą uprawomocnienia.
§ 6.
Na postanowienie w przedmiocie zarządzenia wykonania kary oraz jej skrócenia na podstawie
art. 75 § 3a Kodeksu karnego przysługuje zażalenie.
”
;
70)
art. 178a otrzymuje brzmienie:
„
Art. 178a.
Na postanowienia wydane na podstawie art. 74 § 2 i art. 75a § 1 i 5 Kodeksu karnego przysługuje zażalenie.
”
;
71)
tytuł rozdziału XII otrzymuje brzmienie:
„
Środki karne, środki kompensacyjne i przepadek
”
;
72)
w art. 181a § 1-3 otrzymują brzmienie:
„
§ 1.
W razie orzeczenia zakazu przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania
się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego
miejsca pobytu bez zgody sądu, jak również nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego
wspólnie z pokrzywdzonym sąd przesyła odpis wyroku jednostce Policji, a także odpowiedniemu
organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca
pobytu skazanego.
§ 2.
Nadzór nad wykonywaniem zakazu przebywania w określonych środowiskach lub miejscach,
kontaktowania się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania
określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, jak również nakazu okresowego opuszczenia
lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym powierza się zawodowemu kuratorowi sądowemu.
§ 3.
W sprawach związanych z wykonywaniem zakazu przebywania w określonych środowiskach
lub miejscach, kontaktowania się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych
osób lub opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, jak również nakazu
okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym właściwy jest sąd
rejonowy, w którego okręgu ustalono miejsce pobytu skazanego.
”
;
73)
w art. 181b uchyla się § 2;
74)
po art. 183 dodaje się art. 183a w brzmieniu:
„
Art. 183a.
§ 1.
Jeżeli nie orzeczono o tym w wyroku, sąd określa odstępy czasu, w których skazany
ma zgłaszać się do Policji lub innego wyznaczonego organu, wskazuje minimalną odległość
od osób chronionych zakazem zbliżania się do nich oraz określa termin wykonania nakazu
okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym.
§ 2.
Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.
”
;
75)
art. 186a otrzymuje brzmienie:
„
Art. 186a.
Na postanowienie, wydane na podstawie art. 84 § 1 Kodeksu karnego w przedmiocie uznania za wykonany nakazu lub zakazu, przysługuje zażalenie.
”
;
76)
art. 187 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 187.
§ 1.
Sąd bezzwłocznie po uprawomocnieniu się wyroku przesyła jego odpis lub wyciąg urzędowi
skarbowemu, właściwemu ze względu na siedzibę sądu pierwszej instancji, w celu wykonania
orzeczonego przepadku lub nawiązki na rzecz Skarbu Państwa.
§ 2.
Objęte przepadkiem przedmiot, korzyść majątkowa lub jej równowartość przechodzą na
własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku, a w wypadku wytoczenia
powództwa, o którym mowa w art. 293 § 7 Kodeksu postępowania karnego - z chwilą uprawomocnienia się wyroku oddalającego powództwo przeciwko Skarbowi Państwa.
”
;
77)
w art. 188 § 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
§ 1.
Wykonując przepadek, urząd skarbowy przejmuje w posiadanie składniki mienia wymienione
w wyroku.
§ 2.
Wykonując przepadek przedmiotów, równowartości takich przedmiotów, korzyści osiągniętych
z przestępstwa albo równowartości takich korzyści, urząd skarbowy, w razie potrzeby,
ustala składniki mienia objętego przepadkiem, przed ich przejęciem.
”
;
78)
w art. 190 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Orzeczony przepadek nie narusza praw rzeczowych ograniczonych obciążających objęte przepadkiem składniki mienia, z wyjątkiem hipoteki
i zastawu, które wygasają, a wierzytelności zabezpieczone tymi prawami podlegają zaspokojeniu
do wysokości sumy uzyskanej ze spieniężenia składników mienia lub ich wartości, gdy
nie zostaną spieniężone i nie podlegają zniszczeniu.
”
;
79)
art. 191 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 191.
§ 1.
Podstawę ujawnienia Skarbu Państwa jako właściciela nieruchomości w księdze wieczystej
oraz podstawę wykreślenia obciążających ją hipotek stanowi orzeczenie o zastosowaniu
przepadku, które dotyczy tej nieruchomości. § 2. W razie wytoczenia przez osobę trzecią
powództwa o zwolnienie nieruchomości od wykonania przepadku, wpis własności Skarbu
Państwa do księgi wieczystej może nastąpić po prawomocnym oddaleniu powództwa.
”
;
80)
w art. 192 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
W razie uchylenia orzeczenia o przepadku, jego darowania lub zwolnienia rzeczy w wyniku
wniesionego powództwa składniki mienia przejęte w trakcie wykonania przepadku zwraca
się uprawnionemu. W razie niemożności zwrotu Skarb Państwa odpowiada za szkodę, którą
poniósł uprawniony.
”
;
81)
w art. 195a § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Jeżeli jednym postanowieniem zabezpieczono grożący przepadek oraz grzywnę, obowiązek
naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, świadczenie pieniężne,
nawiązkę lub wykonanie orzeczenia o kosztach sądowych w postępowaniu karnym, sąd lub
prokurator, który wydał to postanowienie, może zlecić jego wykonanie w całości organowi
określonemu w art. 187.
”
;
82)
art. 199a otrzymuje brzmienie:
„
Art. 199a.
§ 1.
Sąd, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, jest właściwy do orzekania w przedmiocie
środków zabezpieczających na zasadach określonych w rozdziale X Kodeksu karnego.
§ 2.
Sąd, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, jest właściwy w postępowaniu dotyczącym
wykonania środków zabezpieczających, z wyjątkiem elektronicznej kontroli miejsca pobytu.
§ 3.
Na postanowienie co do środka zabezpieczającego przysługuje zażalenie.
”
;
83)
po art. 199a dodaje się art. 199b w brzmieniu:
„
Art. 199b.
§ 1.
Wniosek o orzeczenie, zmianę lub uchylenie środka zabezpieczającego może złożyć również
dyrektor zakładu karnego, kierownik zakładu psychiatrycznego lub kierownik podmiotu
leczniczego, w którym sprawca odbywa terapię lub terapię uzależnień.
§ 2.
Przed orzeczeniem, zmianą i uchyleniem środka zabezpieczającego sąd wysłuchuje:
1)
psychologa,
2)
w sprawach osób niepoczytalnych, o ograniczonej poczytalności lub z zaburzeniami osobowości
albo gdy sąd uzna to za wskazane - ponadto lekarza psychiatrę,
3)
w sprawach osób z zaburzeniami preferencji seksualnych - biegłych wskazanych w pkt
1 i 2 oraz lekarza seksuologa lub psychologa seksuologa.
W sprawach osób uzależnionych można również wysłuchać biegłego w przedmiocie uzależnienia.
§ 3.
W posiedzeniu ma prawo wziąć udział prokurator, sprawca lub jego obrońca oraz wnioskodawca
określony w § 1.
§ 4.
Można pozostawić bez rozpoznania wniosek o zmianę lub uchylenie środka zabezpieczającego,
jeżeli od wydania poprzedniego orzeczenia w tym przedmiocie upłynęło mniej niż 6 miesięcy,
a wnioskodawca nie wskazał nowych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia.
”
;
84)
w art. 200:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Przez zakład psychiatryczny, o którym mowa w art. 93a § 1 pkt 4 Kodeksu karnego, rozumie się podmiot leczniczy udzielający świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie
opieki psychiatrycznej.
”
,
b)
uchyla się § 3,
c)
§ 3a i 3b otrzymują brzmienie:
„
§ 3a.
Zakłady psychiatryczne wykonujące środek zabezpieczający w postaci umieszczenia w
zakładzie psychiatrycznym wobec sprawców określonych w art. 93c pkt 3 Kodeksu karnego, organizowane są jako zakłady dysponujące warunkami wzmocnionego zabezpieczenia.
§ 3b.
Środek zabezpieczający w postaci terapii orzeczonej wobec sprawcy określonego w art. 93c pkt 3 Kodeksu karnego wykonuje się w podmiotach leczniczych.
”
;
85)
w art. 200a wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
„
Do zakładu psychiatrycznego dysponującego warunkami maksymalnego zabezpieczenia kieruje
się sprawcę, jeżeli:
”
;
86)
art. 200b i art. 200c otrzymują brzmienie:
„
Art. 200b.
Do zakładu psychiatrycznego dysponującego warunkami wzmocnionego zabezpieczenia kieruje
się sprawcę, jeżeli:
1)
jego zachowania zagrażające życiu lub zdrowiu innych osób lub powodujące niszczenie
przedmiotów znacznej wartości nie mogą być opanowane w zakładzie psychiatrycznym,
dysponującym warunkami podstawowego zabezpieczenia,
2)
nie jest możliwe zapobieżenie samowolnemu oddaleniu się z zakładu psychiatrycznego,
dysponującego warunkami podstawowego zabezpieczenia sprawcy, stwarzającego zagrożenie
poza zakładem.
Art. 200c.
Do zakładu psychiatrycznego dysponującego warunkami podstawowego zabezpieczenia kieruje
się sprawcę, który nie kwalifikuje się do zakładu psychiatrycznego, o którym mowa
w art. 200a oraz w art. 200b.
”
;
87)
w art. 201:
a)
po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:
„
§ 1a.
Do zadań komisji psychiatrycznej do spraw środków zabezpieczających należy:
1)
wydawanie opinii dla właściwych sądów lub innych uprawnionych instytucji w sprawie
przyjmowania, wypisywania lub przenoszenia sprawców, wobec których orzeczono wykonywanie
środka zabezpieczającego w zakładach psychiatrycznych,
2)
analiza dostępnej dokumentacji, w tym dokumentacji medycznej, w zakresie określonym
w pkt 1,
3)
analiza informacji o liczbie dostępnych miejsc w zakładach psychiatrycznych przeznaczonych
do wykonywania środków zabezpieczających,
4)
wizytacja i ocena zakładów psychiatrycznych dysponujących warunkami podstawowego,
wzmocnionego i maksymalnego zabezpieczenia, w których wykonywany jest środek zabezpieczający.
”
,
b)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Wykonując orzeczenie o zastosowaniu środka zabezpieczającego związanego z umieszczeniem
w zakładzie psychiatrycznym, o którym mowa w art. 200 § 1, sąd, po zasięgnięciu opinii
komisji psychiatrycznej do spraw środków zabezpieczających, określa rodzaj tego zakładu
i przesyła odpis orzeczenia wraz z poleceniem doprowadzenia sprawcy właściwej ze względu
na miejsce pobytu sprawcy jednostce Policji lub właściwemu organowi wojskowemu, a
odpis orzeczenia oraz polecenie doprowadzenia wraz z poleceniem przyjęcia - kierownikowi
wskazanego zakładu. Kierownik wskazanego zakładu psychiatrycznego zapewnia transport
sanitarny odpowiadający wymaganiom określonym dla zespołu ratownictwa medycznego,
po powiadomieniu go przez właściwą jednostkę Policji lub właściwy organ wojskowy o
miejscu, dniu oraz godzinie planowanego transportu.
”
,
c)
uchyla się § 2a,
d)
§ 2b otrzymuje brzmienie:
„
§ 2b.
W wypadku skierowania sprawcy na terapię lub terapię uzależnień sąd przesyła odpis
orzeczenia kierownikowi podmiotu leczniczego.
”
,
e)
uchyla się § 2c i 2d,
f)
po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu:
„
§ 3a.
Za sporządzenie opinii określonej w § 2 członkom komisji przysługuje wynagrodzenie
oraz zwrot poniesionych przez nich niezbędnych wydatków na zasadach określonych w
art. 618f Kodeksu postępowania karnego. Członkowie komisji mają prawo do zwrotu kosztów przejazdu na posiedzenia komisji
na zasadach określonych w przepisach dotyczących podróży służbowych na terenie kraju.
”
,
g)
§ 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„
§ 4.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, określa,
w drodze rozporządzenia,
1)
tryb powoływania i odwoływania członków komisji psychiatrycznej do spraw środków zabezpieczających,
jej skład i sposób działania, a także sposób postępowania z prowadzoną przez komisję
dokumentacją,
2)
regulamin organizacyjno-porządkowy wykonywania środków zabezpieczających,
3)
warunki zabezpieczenia zakładów psychiatrycznych przeznaczonych do wykonywania środka
zabezpieczającego, o których mowa w art. 200 § 2
- mając na uwadze prawidłową realizację zadań komisji, poddanie sprawcy umieszczonego
w zakładzie psychiatrycznym właściwemu leczeniu lub właściwym metodom terapeutycznym,
przeciwdziałanie zachowaniom sprawcy zagrażającym życiu i zdrowiu własnemu i innych
osób lub powodującym niszczenie przedmiotów znacznej wartości oraz zapobieżenie samowolnemu
oddaleniu się sprawcy z zakładu.
§ 5.
Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wykazy:
1)
zakładów psychiatrycznych przeznaczonych do wykonywania środka zabezpieczającego wobec
sprawców określonych w art. 93c pkt 1-3 Kodeksu karnego, w tym zakładów psychiatrycznych przeznaczonych do wykonywania środka zabezpieczającego
w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym, orzeczonego wobec skazanych za przestępstwa
skierowane przeciwko wolności seksualnej, z uwzględnieniem warunków, o których mowa
w art. 200 § 2, wraz z podaniem liczby łóżek,
2)
podmiotów leczniczych przeznaczonych do wykonywania terapii wobec sprawców określonych
w art. 93c Kodeksu karnego w zakresie działalności stacjonarnej, wraz z podaniem liczby łóżek.
”
,
h)
uchyla się § 6;
88)
art. 202 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 202.
Sprawcę, wobec którego wykonywany jest środek zabezpieczający, obejmuje się odpowiednim
postępowaniem leczniczym, psychoterapeutycznym, rehabilitacyjnym lub resocjalizacyjnym,
którego celem jest poprawa stanu jego zdrowia i zachowania w stopniu umożliwiającym
funkcjonowanie w społeczeństwie w sposób niestwarzający zagrożenia porządku prawnego,
a w wypadku sprawcy umieszczonego w zakładzie psychiatrycznym - również dalsze leczenie
w warunkach poza tym zakładem.
”
;
89)
po art. 202 dodaje się art. 202a i art. 202b w brzmieniu:
„
Art. 202a.
§ 1.
Pobyt w zakładzie psychiatrycznym orzeczony wobec sprawców, o których mowa w art. 93c pkt 2 Kodeksu karnego, następuje przed wykonaniem kary pozbawienia wolności, podczas przerwy w wykonywaniu
tej kary lub po jej wykonaniu. O zwolnieniu z zakładu rozstrzyga sąd na podstawie
wyników leczenia.
§ 2.
Sąd zalicza na poczet kary okres pobytu skazanego w zakładzie. Skazanego można warunkowo
zwolnić z odbycia reszty kary, jeżeli zostały spełnione warunki, o których mowa w
art. 77-79 Kodeksu karnego, a wyniki leczenia za tym przemawiają; dozór jest obowiązkowy.
Art. 202b.
§ 1.
Orzekając terapię lub terapię uzależnień wobec skazanego określonego w art. 93c pkt 5 Kodeksu karnego, który zostaje zwolniony z zakładu psychiatrycznego lub zakładu karnego, sąd ustala
okres próby na czas od 6 miesięcy do lat 2 i oddaje skazanego pod dozór kuratora lub
osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej, do
której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub pomoc
skazanym. § 2. Sąd może zarządzić ponowne umieszczenie skazanego w zakładzie karnym,
jeżeli skazany w okresie próby uchyla się od poddania się terapii lub terapii uzależnień,
uchyla się od dozoru kuratora, popełnia przestępstwo lub rażąco narusza porządek prawny
albo regulamin organizacyjny podmiotu leczniczego. § 3. Jeżeli w okresie próby i w
ciągu dalszych 6 miesięcy nie zarządzono ponownego umieszczenia skazanego w zakładzie
karnym, karę uważa się za odbytą z upływem okresu próby.
”
;
90)
w art. 203 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Kierownik zakładu psychiatrycznego, w którym wykonuje się środek zabezpieczający,
nie rzadziej niż co 6 miesięcy przesyła do sądu opinię o stanie zdrowia sprawcy umieszczonego
w tym zakładzie i o postępach w leczeniu lub terapii; opinię taką obowiązany jest
przesłać bezzwłocznie, jeżeli w związku ze zmianą stanu zdrowia sprawcy uzna, że jego
dalsze pozostawanie w zakładzie nie jest konieczne.
”
;
91)
art. 204 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 204.
§ 1.
Jeżeli wobec sprawcy orzeczono pobyt w zakładzie psychiatrycznym, sąd, nie rzadziej
niż co 6 miesięcy, orzeka w przedmiocie dalszego stosowania tego środka, a w wypadku
uzyskania opinii, że dalsze pozostawanie sprawcy w zakładzie nie jest konieczne -
bezzwłocznie. W razie potrzeby sąd zasięga opinii innych biegłych.
§ 2.
W posiedzeniu w przedmiocie dalszego stosowania pobytu sprawcy w zakładzie psychiatrycznym
obowiązkowy jest udział:
1)
prokuratora,
2)
obrońcy w wypadkach określonych w art. 8
§ 2
, chyba że sąd orzeka na korzyść lub zgodnie z wnioskiem skazanego.
§ 3.
Orzekając o zwolnieniu z zakładu psychiatrycznego, sąd w razie stwierdzenia, że zachodzą
przesłanki do przyjęcia sprawcy do domu pomocy społecznej w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego , zawiadamia o tym właściwy organ do spraw pomocy społecznej.
§ 4.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli wobec sprawcy orzeczono inny środek zabezpieczający,
z tym że sąd orzeka w przedmiocie dalszego stosowania tego środka nie rzadziej niż
co 12 miesięcy.
”
;
92)
art. 204a-204c otrzymują brzmienie:
„
Art. 204a.
Wobec sprawcy umieszczonego w zakładzie psychiatrycznym można stosować środki przymusu
bezpośredniego na zasadach, w trybie i w sposób określony w przepisach o ochronie
zdrowia psychicznego.
Art. 204b.
W zakładach psychiatrycznych, o których mowa w art. 200 § 2 pkt 2 i 3, dopuszcza się
kontrolowanie przedmiotów posiadanych przez sprawców oraz pomieszczeń, w których oni
przebywają. Przepisy art. 116 § 4-6 stosuje się odpowiednio.
Art. 204c.
Osobiste kontakty sprawcy przebywającego w zakładzie psychiatrycznym, o którym mowa
w art. 200 § 2 pkt 2 lub 3, z osobami odwiedzającymi mogą odbywać się tylko za zgodą
kierowników tych zakładów. Można odmówić udzielenia takiej zgody, w szczególności
gdy kontakty te powodują wzrost ryzyka zachowań niebezpiecznych.
”
;
93)
po art. 204c dodaje się art. 204d w brzmieniu:
„
Art. 204d.
§ 1.
Sprawcy przebywającemu w zakładzie psychiatrycznym, o którym mowa w art. 200c, można
udzielić zezwolenia na czasowy pobyt poza zakładem pod opieką członka rodziny lub
osoby godnej zaufania, jeżeli jest to uzasadnione względami terapeutycznymi lub ważnymi
względami rodzinnymi, zaś niebezpieczeństwo, że sprawca przebywający poza zakładem
dopuści się czynu zabronionego lub zagrozi własnemu życiu lub zdrowiu, jest nieznaczne.
§ 2.
Zezwolenia udziela się na okres nieprzekraczający 3 dni. W wyjątkowych, szczególnie
uzasadnionych wypadkach można udzielić zezwolenia na okres nieprzekraczający 7 dni.
§ 3.
Zezwolenia udziela kierownik zakładu po uzyskaniu opinii lekarza prowadzącego. O udzieleniu
zezwolenia kierownik zakładu niezwłocznie informuje sąd.
§ 4.
Jeżeli sprawca nie powróci do zakładu psychiatrycznego, o którym mowa w art. 200c,
z upływem okresu, na który udzielono zezwolenia, sąd niezwłocznie zarządza jego poszukiwanie
i zatrzymanie przez Policję oraz doprowadzenie do zakładu. Sprawcę doprowadza Policja
w asyście lekarza.
§ 5.
Sprawcy, który nie powrócił do zakładu psychiatrycznego, o którym mowa w art. 200c,
z upływem okresu, na który udzielono zezwolenia, można udzielić ponownego zezwolenia
na czasowy pobyt poza zakładem nie wcześniej niż po upływie roku od dnia powrotu sprawcy
do zakładu.
§ 6.
Sprawcy, który, przebywając poza zakładem psychiatrycznym, o którym mowa w art. 200c,
dopuścił się czynu zabronionego lub zagroził własnemu życiu lub zdrowiu, nie udziela
się ponownego zezwolenia na czasowy pobyt poza zakładem.
”
;
94)
art. 205 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 205.
Do wykonania orzeczonego tytułem środka zabezpieczającego zakazu lub nakazu, o którym
mowa w art. 39 pkt 2-3 Kodeksu karnego, stosuje się odpowiednio art. 180-186.
”
;
95)
w art. 212 po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu:
„
§ 2a.
Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do konwojowania tymczasowo aresztowanych.
”
;
96)
w art. 212ba w § 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
warunków wykonywania tymczasowego aresztowania określonych w art. 212b,
”
;
97)
art. 213 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 213.
§ 1.
W wypadkach określonych w Kodeksie postępowania karnego tymczasowe aresztowanie wykonuje się poza aresztem śledczym w podmiocie leczniczym
w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej wskazanym przez organ, do którego
dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje. Organ ten określa również warunki umieszczenia
tymczasowo aresztowanego we wskazanym podmiocie.
§ 2.
Koszty pobytu tymczasowo aresztowanego w tym podmiocie ponosi organ, do którego dyspozycji
tymczasowo aresztowany pozostaje.
”
;
98)
w art. 215:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Tymczasowo aresztowany ma prawo do porozumiewania się z obrońcą, pełnomocnikiem będącym
adwokatem albo radcą prawnym oraz przedstawicielem niebędącym adwokatem ani radcą
prawnym, który został zaaprobowany przez Przewodniczącego Izby Europejskiego Trybunału
Praw Człowieka do reprezentowania skazanego przed tym Trybunałem, podczas nieobecności
innych osób oraz korespondencyjnie. Jeżeli organ, do którego dyspozycji tymczasowo
aresztowany pozostaje, zastrzeże przy widzeniu obecność swoją lub osoby upoważnionej
- widzenie odbywa się w sposób wskazany przez ten organ.
”
,
b)
po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:
„
§ 1a.
W przypadku gdy tymczasowo aresztowanym jest obywatel państwa obcego, ma on prawo
do porozumiewania się z właściwym urzędem konsularnym lub przedstawicielstwem dyplomatycznym,
a w przypadku gdy tymczasowo aresztowanym jest osoba nieposiadająca żadnego obywatelstwa
- z przedstawicielem państwa, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania, na zasadach,
o których mowa w § 1.
”
;
99)
w art. 217 § 1a otrzymuje brzmienie:
„
§ 1a.
Tymczasowo aresztowany, z zastrzeżeniem § 1b, ma prawo do co najmniej jednego widzenia
w miesiącu z osobą najbliższą.
”
;
100)
w art. 217b:
a)
po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:
„
§ 1a.
Korespondencję tymczasowo aresztowanego z obrońcą lub pełnomocnikiem będącym adwokatem
albo radcą prawnym przesyła się bezpośrednio do adresata, chyba że organ, do którego
dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje, w szczególnie uzasadnionych wypadkach,
zarządzi inaczej.
”
,
b)
§ 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
Korespondencję, o której mowa w § 1a-3, administracja aresztu śledczego doręcza tymczasowo
aresztowanemu, który podpisem i datą potwierdza jej odbiór. W przypadku odmowy potwierdzenia
czyni się o tym wzmiankę na piśmie urzędowym lub potwierdzeniu odbioru.
”
;
101)
art. 217c otrzymuje brzmienie:
„
Art. 217c.
§ 1.
Tymczasowo aresztowany:
1)
może korzystać z aparatu telefonicznego, z zastrzeżeniem § 2 i 3, na zasadach określonych
w regulaminie organizacyjno-porządkowym wykonywania tymczasowego aresztowania, za
zgodą organu, do którego dyspozycji pozostaje, 2) nie może korzystać z innych środków
łączności przewodowej i bezprzewodowej.
§ 2.
Organ, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje, wydaje zarządzenie
o zgodzie na korzystanie z aparatu telefonicznego, chyba że zachodzi uzasadniona obawa,
że zostanie ona wykorzystana:
1)
w celu bezprawnego utrudniania postępowania karnego,
2)
do popełnienia przestępstwa, w szczególności podżegania do przestępstwa.
§ 3.
W wypadku gdy tymczasowo aresztowany pozostaje do dyspozycji kilku organów, wymagana
jest zgoda każdego z nich, chyba że organy te zarządzą inaczej.
§ 4.
Na zarządzenie o odmowie wyrażenia zgody na korzystanie z aparatu telefonicznego tymczasowo
aresztowanemu przysługuje zażalenie do sądu, do którego dyspozycji pozostaje. Zażalenie
na zarządzenie prokuratora rozpoznaje prokurator nadrzędny.
”
;
102)
w art. 221 w § 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
zezwolenie na otrzymanie dodatkowej paczki żywnościowej lub częstsze otrzymywanie
paczek,
”
;
103)
w art. 222 w § 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
pozbawienie możliwości otrzymania paczek żywnościowych, na okres do 3 miesięcy,
”
;
104)
w art. 222a § 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
Przed wymierzeniem kary dyscyplinarnej określonej w art. 222 § 2 pkt 2 i 3 tymczasowo
aresztowanemu, któremu ze względu na stan zdrowia zezwolono na dokonywanie dodatkowych
zakupów artykułów żywnościowych lub częstsze otrzymywanie paczek albo korzystającemu
z diety, zasięga się opinii lekarza.
”
;
105)
w art. 223 § 6 otrzymuje brzmienie:
„
§ 6.
Przepisy § 1-5 stosuje się odpowiednio w wypadku zastosowania tymczasowego aresztowania
wobec:
1)
skazanego znajdującego się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, prawomocnie skazanego
przez sąd państwa obcego na karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu,
2)
obywatela polskiego lub osoby mającej miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, wobec których prawomocnie orzeczono środek polegający na pozbawieniu wolności
- do czasu określenia przez właściwy sąd kwalifikacji prawnej czynu według prawa polskiego
oraz kary lub środka podlegającego wykonaniu.
”
;
106)
w art. 242:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Jeżeli w części ogólnej niniejszego kodeksu używa się określenia „skazany”, odpowiednie
przepisy mają zastosowanie także do tymczasowo aresztowanego oraz do sprawcy, wobec
którego zastosowano środek zabezpieczający.
”
,
b)
§ 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Jeżeli niniejszy kodeks używa w znaczeniu ogólnym określenia „kara pozbawienia wolności”,
należy przez to rozumieć również zastępczą karę pozbawienia wolności, karę aresztu
wojskowego, karę aresztu lub zastępczą karę aresztu, karę porządkową oraz środek przymusu
skutkujący pozbawienie wolności, chyba że ustawa stanowi inaczej.
”
,
c)
§ 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
Określenie „sąd” bez bliższego sprecyzowania oznacza sąd powszechny lub wojskowy określony
w art. 3 § 1, z tym zastrzeżeniem, że art. 6 § 1, art. 7, art. 8 § 2, art. 10, art.
11 § 1, art. 13, art. 15 oraz art. 18-24 stosuje się odpowiednio do sądu penitencjarnego
lub innego sądu właściwego na podstawie niniejszego kodeksu.
”
;
107)
art. 245 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 245.
Do czasu przekazania obcemu państwu cudzoziemca lub obywatela polskiego, wobec którego
zapadło orzeczenie, wykonywane jest ono w trybie niniejszego kodeksu. Wykonanie tego
orzeczenia w tym trybie ustaje w dniu przekazania.
”
;
108)
w art. 249:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Minister Sprawiedliwości określa, w drodze rozporządzenia, regulamin organizacyjno-porządkowy
wykonywania kary pozbawienia wolności i regulamin organizacyjno-porządkowy wykonywania
tymczasowego aresztowania, określające w szczególności:
1)
organizację przyjęć do zakładów karnych i aresztów śledczych,
2)
sposób rozmieszczania osadzonych w celach mieszkalnych,
3)
porządek wewnętrzny zakładów karnych i aresztów śledczych,
4)
organizację przyjmowania korespondencji i organizację widzeń w zakładach karnych i
aresztach śledczych,
5)
sposoby korzystania przez tymczasowo aresztowanych i skazanych z aparatu telefonicznego,
6)
warunki opieki zdrowotnej i bytowej w zakładach karnych i aresztach śledczych,
7)
sposób przygotowania skazanych i tymczasowo aresztowanych do ich zwolnienia z zakładu
karnego i aresztu śledczego - uwzględniając potrzebę zapewnienia porządku wewnętrznego
i bezpieczeństwa w zakładach karnych i aresztach śledczych.
”
,
b)
w § 3:
-
-pkt 2 otrzymuje brzmienie:„
2)
warunki bytowe osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych, mając na uwadze potrzebę zapewnienia osadzonym odzieży, bielizny, obuwia, sprzętu stołowego, środków higieny i czystości, a także wyposażenia pomieszczeń w podstawowy sprzęt kwaterunkowy,”, -
-pkt 4 otrzymuje brzmienie:„
4)
sposoby ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych, w tym:a)
formy organizacyjne ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej,b)
zadania funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej oraz przywięziennych zakładów pracy,c)
sposób postępowania z osobami osadzonymi w zakładach karnych i aresztach śledczych, w tym podczas ich konwojowania,d)
warunki wstępu na teren jednostek organizacyjnych Służby Więziennej osób niebędących funkcjonariuszami lub pracownikami Służby Więziennej albo pracownikami przywięziennych zakładów pracy - mając na względzie konieczność zapewnienia sprawnego wykonywania zadań przez Służbę Więzienną, porządku wewnętrznego i bezpieczeństwa jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz bezpieczeństwa osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych,”, -
-pkt 7 otrzymuje brzmienie:„
7)
czynności administracyjne związane z wykonywaniem tymczasowego aresztowania oraz kar i środków przymusu skutkujących pozbawienie wolności oraz dokumentowanie tych czynności, uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawnego wykonywania czynności administracyjnych oraz porządku wewnętrznego w zakładach karnych i aresztach śledczych,”;
109)
w art. 249a w pkt 4 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
„
5)
dopuszczalną ilość i wymiary rzeczy, w tym żywności, znajdujących się w posiadaniu
skazanego w trakcie pobytu w zakładzie karnym oraz sposób postępowania z przedmiotami
i żywnością, których wymiary lub ilość naruszają obowiązujący porządek lub utrudniają
konwojowanie.
”
.
Art. 5.
W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego wprowadza się następujące zmiany:
1)
po art. 23a dodaje się art. 23b w brzmieniu:
„
Art. 23b.
§ 1.
W razie złożenia wniosku, o którym mowa w art. 59a Kodeksu karnego, w przedmiocie tego wniosku rozstrzyga prokurator, a gdy złożono go po wniesieniu
aktu oskarżenia - sąd. § 2. Na postanowienie w przedmiocie wniosku, o którym mowa
w § 1, przysługuje zażalenie.
”
;
2)
uchyla się rozdział 7;
3)
art. 88 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 88.
Pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny. Do pełnomocnika stosuje się odpowiednio
art. 77, art. 78, art. 81a § 1-3, art. 83, art. 84, art. 86 § 2 oraz przepisy wydane
na podstawie art. 81a § 4.
”
;
4)
w art. 107 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Orzeczenia nakładające obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną
krzywdę oraz nawiązkę orzeczoną na rzecz pokrzywdzonego uważa się za orzeczenia co
do roszczeń majątkowych, jeżeli nadają się do egzekucji w myśl przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.
”
;
5)
art. 110 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 110.
Narada i głosowanie nad wyrokiem odbywają się osobno co do winy i kwalifikacji prawnej
czynu, co do kary, co do środków karnych, co do przepadku, co do środków kompensacyjnych
oraz co do pozostałych kwestii.
”
;
6)
w art. 213:
a)
po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:
„
§ 1a.
W postępowaniu należy także uzyskać informację z systemu teleinformatycznego ministra
właściwego do spraw finansów publicznych, dotyczące stosunków majątkowych i źródeł
dochodu oskarżonego, w tym prowadzonych i zakończonych postępowań podatkowych, na
podstawie aktualnych danych znajdujących się w tym systemie. Informację uzyskuje się
drogą elektroniczną.
”
,
b)
dodaje się § 4 w brzmieniu:
„
§ 4.
Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,
określi, w drodze rozporządzenia, wzór i szczegółowy zakres informacji, o której mowa
w § 1a, oraz sposób postępowania w celu jej uzyskania, mając na względzie potrzebę
uzyskania przez organ postępowania danych niezbędnych do realizacji celów procesu,
zachowanie wymogów tajemnicy ustawowo chronionej oraz okresy rozliczeniowe przyjęte
dla poszczególnych zobowiązań podatkowych.
”
;
7)
w art. 217 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Rzeczy mogące stanowić dowód w sprawie lub podlegające zajęciu w celu zabezpieczenia
kar majątkowych, środków karnych o charakterze majątkowym, przepadku, środków kompensacyjnych
albo roszczeń o naprawienie szkody należy wydać na żądanie sądu lub prokuratora, a
w wypadkach niecierpiących zwłoki - także na żądanie Policji lub innego uprawnionego
organu.
”
;
8)
w art. 244 § 5 otrzymuje brzmienie:
„
§ 5.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór pouczenia, o którym
mowa w § 2, zawierającego w szczególności informacje o przysługujących zatrzymanemu
uprawnieniach: do korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, do złożenia oświadczenia
i odmowy złożenia oświadczenia, do otrzymania odpisu protokołu zatrzymania, do dostępu
do pierwszej pomocy medycznej, jak również o prawach wskazanych w § 2, w art. 245,
art. 246 § 1 oraz art. 612 § 2 oraz informację o treści art. 248 § 1 i 2, mając na
względzie konieczność zrozumienia pouczenia także przez osoby niekorzystające z pomocy
pełnomocnika.
”
;
9)
w art. 250:
a)
§ 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Prokurator, przesyłając wraz z aktami sprawy wniosek, o którym mowa w § 2, poucza
podejrzanego o przysługujących mu w wypadku zastosowania tymczasowego aresztowania
uprawnieniach oraz zarządza jednocześnie doprowadzenie go do sądu.
”
,
b)
po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu:
„
§ 3a.
Jeżeli tymczasowe aresztowanie stosowane jest w postępowaniu sądowym, pouczenia oskarżonego
o przysługujących mu w wypadku zastosowania tymczasowego aresztowania uprawnieniach
dokonuje sąd niezwłocznie po ogłoszeniu lub doręczeniu oskarżonemu postanowienia o
zastosowaniu tego środka zapobiegawczego.
”
;
10)
w art. 263 § 8 otrzymuje brzmienie:
„
§ 8.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór pouczenia o przysługujących
oskarżonemu w wypadku zastosowania tymczasowego aresztowania uprawnieniach: do składania
wyjaśnień, do odmowy składania wyjaśnień lub odmowy odpowiedzi na pytania, do informacji
o treści stawianych zarzutów, do przeglądania akt w części zawierającej treść dowodów
wskazanych we wniosku o tymczasowe aresztowanie, do dostępu do pierwszej pomocy medycznej,
jak również uprawnieniach wskazanych w art. 72 § 1, art. 78 § 1, art. 249 § 5, art.
252, art. 254 § 1 i 2, art. 261 § 1, 2 i 2a oraz art. 612 § 1, mając na względzie
konieczność zrozumienia pouczenia także przez osoby niekorzystające z pomocy obrońcy.
”
;
11)
w art. 275 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Oddany pod dozór ma obowiązek stosowania się do wymagań zawartych w postanowieniu
sądu lub prokuratora. Obowiązek ten może polegać na zakazie opuszczania określonego
miejsca pobytu, zgłaszaniu się do organu dozorującego w określonych odstępach czasu,
zawiadamianiu go o zamierzonym wyjeździe oraz o terminie powrotu, zakazie kontaktowania
się z pokrzywdzonym lub z innymi osobami, zakazie zbliżania się do określonych osób
na wskazaną odległość, zakazie przebywania w określonych miejscach, a także na innych
ograniczeniach swobody oskarżonego, niezbędnych do wykonywania dozoru.
”
;
12)
w art. 275a:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Tytułem środka zapobiegawczego można nakazać oskarżonemu o przestępstwo popełnione
z użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej okresowe opuszczenie lokalu
zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że oskarżony
ponownie popełni przestępstwo z użyciem przemocy wobec tej osoby, zwłaszcza gdy popełnieniem
takiego przestępstwa groził.
”
,
b)
§ 5 otrzymuje brzmienie:
„
§ 5.
Wydając postanowienie o nakazie okresowego opuszczenia przez oskarżonego lokalu zajmowanego
wspólnie z pokrzywdzonym, można, na wniosek oskarżonego, wskazać mu miejsce pobytu
w placówkach zapewniających miejsca noclegowe. Placówkami wskazanymi do umieszczenia
oskarżonego nie mogą być placówki pobytu ofiar przemocy w rodzinie.
”
;
13)
w art. 292 dodaje się § 3 w brzmieniu:
„
§ 3.
Przepis art. 232 stosuje się odpowiednio.
”
;
14)
w art. 294 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Zabezpieczenie upada, gdy nie zostaną prawomocnie orzeczone: grzywna, przepadek, nawiązka,
świadczenie pieniężne lub nie zostanie nałożony obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia
za doznaną krzywdę, a powództwo o te roszczenia nie zostanie wytoczone przed upływem
3 miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia.
”
;
15)
w art. 297 uchyla się § 2;
16)
art. 300 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 300.
§ 1.
Przed pierwszym przesłuchaniem należy pouczyć podejrzanego o jego uprawnieniach: do
składania wyjaśnień, do odmowy składania wyjaśnień lub odmowy odpowiedzi na pytania,
do informacji o treści zarzutów i ich zmianach, do składania wniosków o dokonanie
czynności śledztwa lub dochodzenia, do korzystania z pomocy obrońcy, w tym do wystąpienia
o obrońcę z urzędu w wypadku określonym w art. 78, do końcowego zapoznania się z materiałami
postępowania przygotowawczego, jak również o uprawnieniach określonych w art. 23a § 1, art. 72 § 1, art. 301, art. 335, art. 338a i art. 387 oraz o obowiązkach
i konsekwencjach wskazanych w art. 74, art. 75, art. 133 § 2, art. 138 i art. 139,
a także o treści przepisów art. 59a i art. 60a Kodeksu karnego. Pouczenie należy wręczyć podejrzanemu na piśmie; podejrzany otrzymanie pouczenia
potwierdza podpisem.
§ 2.
Przed pierwszym przesłuchaniem poucza się pokrzywdzonego o posiadaniu statusu strony
procesowej w postępowaniu przygotowawczym oraz o wynikających z tego uprawnieniach,
w szczególności: do składania wniosków o dokonanie czynności śledztwa lub dochodzenia
i warunkach uczestniczenia w tych czynnościach, określonych w art. 51, art. 52 i art.
315-318, do korzystania z pomocy pełnomocnika, w tym do złożenia wniosku o wyznaczenie
pełnomocnika z urzędu w okolicznościach wskazanych w art. 78, do końcowego zapoznania
się z materiałami postępowania przygotowawczego, jak również o uprawnieniach określonych
w art. 23a § 1, art. 87a, art. 204 i art. 306 oraz o obowiązkach i konsekwencjach wskazanych
w art. 138 i art. 139, a także o treści przepisu art. 59a Kodeksu karnego. Pouczenie obejmuje również informację o: możliwościach naprawienia szkody przez
oskarżonego lub uzyskania kompensaty państwowej, dostępie do pomocy prawnej, dostępnych
środkach ochrony i pomocy, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o ochronie i pomocy dla pokrzywdzonego i świadka , możliwości wydania europejskiego nakazu ochrony, organizacjach wsparcia pokrzywdzonych
oraz możliwości zwrotu kosztów poniesionych w związku z udziałem w postępowaniu. Pouczenie
należy wręczyć pokrzywdzonemu na piśmie; pokrzywdzony otrzymanie pouczenia potwierdza
podpisem.
§ 3.
Przed pierwszym przesłuchaniem poucza się świadka o jego uprawnieniach i obowiązkach
określonych w art. 177-192a oraz dostępnych środkach ochrony i pomocy, o których mowa
w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o ochronie i pomocy dla pokrzywdzonego i świadka.
§ 4.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzory pisemnych pouczeń,
o których mowa w § 1-3, mając na względzie konieczność zrozumienia pouczenia także
przez osoby niekorzystające z pomocy obrońcy lub pełnomocnika.
”
;
17)
w art. 323 § 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Po uprawomocnieniu się postanowienia o umorzeniu śledztwa prokurator, w razie istnienia
podstaw określonych w art. 45a Kodeksu karnego lub w art. 43 § 1 i 2 oraz art. 47 § 4 Kodeksu karnego skarbowego, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku. Z takim wnioskiem prokurator
może wystąpić również w wypadku umorzenia postępowania wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa,
przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, o ile przepis przewiduje orzeczenie
przepadku.
”
;
18)
w art. 330 § 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
§ 1.
Uchylając postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego lub odmowie jego
wszczęcia, sąd wskazuje powody uchylenia, a w miarę potrzeby także okoliczności, które
należy wyjaśnić, lub czynności, które należy przeprowadzić. Wskazania te są dla organu
prowadzącego postępowanie przygotowawcze wiążące.
§ 2.
Jeżeli organ prowadzący postępowanie nadal nie znajduje podstaw do wniesienia aktu
oskarżenia, wydaje ponownie postanowienie o umorzeniu postępowania lub odmowie jego
wszczęcia. W takim wypadku pokrzywdzony, który wykorzystał uprawnienia przewidziane
w art. 306 § 1 i 1a, może wnieść akt oskarżenia określony w art. 55 § 1 - o czym należy
go pouczyć.
”
;
19)
art. 335 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 335.
§ 1.
Jeżeli oskarżony przyznaje się do winy, a w świetle jego wyjaśnień okoliczności popełnienia
przestępstwa i wina nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele
postępowania zostaną osiągnięte, można zaniechać przeprowadzenia dalszych czynności.
Jeżeli zachodzi potrzeba oceny wiarygodności złożonych wyjaśnień, czynności dowodowych
dokonuje się jedynie w niezbędnym do tego zakresie. W każdym jednak wypadku, jeżeli
jest to konieczne dla zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa przed ich utratą,
zniekształceniem lub zniszczeniem, należy przeprowadzić w niezbędnym zakresie czynności
procesowe, a zwłaszcza dokonać oględzin, w razie potrzeby z udziałem biegłego, przeszukania
lub czynności wymienionych w art. 74 § 2 pkt 1 w stosunku do osoby podejrzanej, a
także przedsięwziąć wobec niej inne niezbędne czynności, nie wyłączając pobrania krwi,
włosów i wydzielin organizmu. Prokurator, zamiast z aktem oskarżenia, występuje do
sądu z wnioskiem o wydanie na posiedzeniu wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionych
z oskarżonym kar lub innych środków przewidzianych za zarzucany mu występek, uwzględniających
również prawnie chronione interesy pokrzywdzonego. Uzgodnienie może obejmować także
wydanie określonego rozstrzygnięcia w przedmiocie poniesienia kosztów procesu.
§ 2.
Prokurator może dołączyć do aktu oskarżenia wniosek o wydanie na posiedzeniu wyroku
skazującego i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kar lub innych środków przewidzianych
za zarzucany mu występek, uwzględniających też prawnie chronione interesy pokrzywdzonego,
jeżeli okoliczności popełnienia przestępstwa i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości,
a oświadczenia dowodowe złożone przez oskarżonego nie są sprzeczne z dokonanymi ustaleniami.
Do wniosku stosuje się odpowiednio § 1 zdanie piąte i § 3 zdanie drugie. Do aktu oskarżenia
nie stosuje się przepisów art. 333 § 1 i 2.
§ 3.
Wniosek, o którym mowa w § 1, powinien zawierać dane wskazane w art. 332 § 1 pkt 1-5.
Uzasadnienie wniosku ogranicza się do wskazania dowodów świadczących o tym, że okoliczności
popełnienia czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości oraz że cele postępowania
zostaną osiągnięte bez przeprowadzenia rozprawy. Z wnioskiem przekazuje się do sądu
materiały postępowania przygotowawczego. Stronom, obrońcom i pełnomocnikom przysługuje
prawo do przejrzenia akt sprawy, o czym należy ich pouczyć.
§ 4.
W wypadku gdy sąd, nie uwzględniając wniosku, o którym mowa w § 1, zwrócił sprawę
prokuratorowi, ponowne wystąpienie z takim wnioskiem jest możliwe, jeżeli zwrot nastąpił
z przyczyn wskazanych w art. 343 § 1, 2 lub 3. Zwrot sprawy nie stoi też na przeszkodzie
wystąpieniu następnie z wnioskiem, o którym mowa w § 2.
”
;
20)
w art. 339:
a)
w § 1 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu:
„
3a)
prokurator złożył wniosek, o którym mowa w art. 335 § 1,
”
,
b)
§ 5 otrzymuje brzmienie:
„
§ 5.
Strony, obrońcy i pełnomocnicy mogą wziąć udział w posiedzeniach wymienionych w §
1 oraz w § 3 pkt 1, 2 i 6, z tym że udział prokuratora i obrońcy w posiedzeniu w przedmiocie
orzeczenia środka zabezpieczającego określonego w art. 93a § 1 pkt 4 Kodeksu karnego jest obowiązkowy. Pokrzywdzony ma prawo wziąć udział w posiedzeniach wymienionych
w § 3 pkt 1 i 2. Zawiadamiając pokrzywdzonego o posiedzeniu poucza się go o możliwości
zakończenia postępowania bez przeprowadzenia rozprawy oraz wcześniejszego złożenia
oświadczenia, o którym mowa w art. 54 § 1.
”
;
21)
w art. 340 § 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Osoba roszcząca sobie prawo do korzyści lub przedmiotów, których przepadek orzeczono
na podstawie art. 44-45a Kodeksu karnego lub art. 43 § 1 i 2 oraz art. 47 § 4 Kodeksu karnego skarbowego, może dochodzić swych roszczeń tylko w postępowaniu cywilnym.
”
;
22)
w art. 354 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
nie stosuje się przepisów o oskarżycielu posiłkowym,
”
;
23)
po art. 354 dodaje się art. 354a w brzmieniu:
„
Art. 354a.
§ 1.
Przed orzeczeniem środka zabezpieczającego, o którym mowa w art. 93a § 1 Kodeksu karnego, albo nakazu lub zakazów, o których mowa w art. 39 pkt 2-3 Kodeksu karnego, orzeczonych tytułem środka zabezpieczającego, sąd wysłuchuje:
1)
psychologa,
2)
w sprawach osób niepoczytalnych, o ograniczonej poczytalności lub z zaburzeniami osobowości
albo gdy sąd uzna to za wskazane - ponadto lekarzy psychiatrów,
3)
w sprawach osób z zaburzeniami preferencji seksualnych - biegłych wskazanych w pkt
1 i 2 oraz lekarza seksuologa lub psychologa seksuologa.
W sprawach osób uzależnionych można również wysłuchać biegłego w przedmiocie uzależnienia.
§ 2.
Jeżeli sprawca, wobec którego istnieją podstawy do orzeczenia terapii lub terapii
uzależnień, wyraża zgodę na taką terapię lub terapię uzależnień, przepisu § 1 nie
stosuje się; sąd może jednak, jeżeli uzna to za wskazane, wysłuchać jednego lub więcej
biegłych wskazanych w tym przepisie.
”
;
24)
po art. 367 dodaje się art. 367a w brzmieniu:
„
Art. 367a.
§ 1.
Oskarżony, jego obrońca, oskarżyciel posiłkowy, oskarżyciel prywatny lub ich pełnomocnicy
mogą wystąpić z wnioskiem do sądu o zarządzenie przez sąd dostarczenia przez odpowiedni
organ dokumentów, których strona sama nie może uzyskać, albo o zwolnienie lub o wystąpienie
o zwolnienie określonej osoby od zachowania tajemnicy dla potrzeb złożenia wniosku
dowodowego. Przepis art. 170 § 1 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Wniosek, o którym mowa w § 1, w tym również złożony przed rozprawą, sąd może rozpoznać
na posiedzeniu.
”
;
25)
uchyla się art. 383;
26)
w art. 392 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Wolno odczytywać na rozprawie głównej protokoły przesłuchania świadków i oskarżonych,
sporządzone w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem albo w innym postępowaniu
przewidzianym przez ustawę, gdy bezpośrednie przeprowadzenie dowodu nie jest niezbędne,
a żadna z obecnych stron temu się nie sprzeciwia.
”
;
27)
w art. 394 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:
„
§ 1a.
Sąd z urzędu zwraca się o informację wskazaną w art. 213 § 1a, jeżeli od dnia otrzymania
poprzedniej informacji upłynęło przynajmniej 12 miesięcy.
”
;
28)
po art. 404 dodaje się art. 404a w brzmieniu:
„
Art. 404a.
W czasie przerwy albo odroczenia rozprawy oskarżyciel publiczny może dokonać niezbędnych
czynności w celu przedstawienia dowodów przed sądem, chyba że określona czynność zastrzeżona
jest do właściwości sądu. Prokurator może również zlecić dokonanie niezbędnych czynności
przez Policję.
”
;
29)
w art. 413 w § 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
rozstrzygnięcia co do kary i środków karnych, środków kompensacyjnych i przepadku,
a w razie potrzeby - co do zaliczenia na ich poczet tymczasowego aresztowania i zatrzymania
oraz środków zapobiegawczych wymienionych w art. 276.
”
;
30)
w art. 414 § 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Sąd stosuje środek zabezpieczający wskazany w art. 93a § 2 Kodeksu karnego, w art. 22 § 3 pkt 5 i 6 Kodeksu karnego skarbowego lub orzeka przepadek przedmiotów wskazany w art. 45a Kodeksu karnego, jeżeli wyniki przewodu sądowego to uzasadniają, a umorzenie następuje z powodu niepoczytalności
sprawcy w chwili popełnienia czynu.
”
;
31)
art. 415 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 415.
§ 1.
W razie skazania oskarżonego lub warunkowego umorzenia postępowania w wypadkach wskazanych
w ustawie sąd orzeka nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, obowiązek naprawienia, w całości
lub w części, szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Nawiązki na rzecz pokrzywdzonego,
obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nie orzeka się,
jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania
albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono.
§ 2.
Jeżeli orzeczony obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę
albo nawiązka orzeczona na rzecz pokrzywdzonego nie pokrywają całej szkody lub nie
stanowią pełnego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, pokrzywdzony może dochodzić
dodatkowych roszczeń w postępowaniu cywilnym.
”
;
32)
w art. 423 § 1a otrzymuje brzmienie:
„
§ 1a.
W wypadku złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku w części odnoszącej się do niektórych
czynów, których popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemu, bądź też jedynie do
rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu lub w części odnoszącej
się do niektórych oskarżonych sąd może ograniczyć zakres uzasadnienia do tych tylko
części wyroku, których wniosek dotyczy.
”
;
33)
w art. 439 w § 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
„
5)
orzeczono karę, środek karny, środek kompensacyjny lub środek zabezpieczający nieznane
ustawie,
”
;
34)
po art. 455 dodaje się art. 455a w brzmieniu:
„
Art. 455a.
Nie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych
w art. 424.
”
;
35)
uchyla się art. 503;
36)
w art. 506 uchyla się § 4;
37)
w art. 517e uchyla się § 4;
38)
w art. 528 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Przepis art. 447 § 4 stosuje się odpowiednio.
”
;
39)
uchyla się art. 543;
40)
tytuł rozdziału 60 otrzymuje brzmienie:
„
Orzekanie kary łącznej
”
;
41)
dodaje się art. 568a w brzmieniu:
„
Art. 568a.
§ 1.
Sąd orzeka karę łączną:
1)
w wyroku skazującym - w odniesieniu do kar wymierzonych za przypisane oskarżonemu
tym wyrokiem przestępstwa,
2)
w wyroku łącznym - w pozostałych wypadkach.
§ 2.
Do kary łącznej orzeczonej w wyroku skazującym stosuje się odpowiednio art. 575-577.
Jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia nowej kary łącznej wyłącznie w odniesieniu do
kar wymierzonych w tym samym wyroku skazującym, właściwy do wydania wyroku łącznego
jest sąd, który wydał ten wyrok skazujący.
”
;
42)
w art. 569 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby, którą prawomocnie
skazano lub wobec której orzeczono karę łączną wyrokami różnych sądów, właściwy do
wydania wyroku łącznego jest sąd, który wydał ostatni wyrok skazujący lub łączny w
pierwszej instancji, orzekający kary podlegające łączeniu.
”
;
43)
w art. 571 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Sąd w razie potrzeby zwraca się do zakładów karnych, w których skazany przebywał,
o nadesłanie opinii o zachowaniu się skazanego w okresie odbywania kary, jak również
informacji o warunkach rodzinnych, majątkowych i co do stanu zdrowia skazanego oraz
danych o wykonaniu kar orzeczonych w poszczególnych wyrokach.
”
;
44)
art. 574 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 574.
W kwestiach nieuregulowanych przepisami niniejszego rozdziału do postępowania o wydanie
wyroku łącznego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu zwyczajnym przed sądem
pierwszej instancji. Dowody przeprowadzane są przez sąd z urzędu. Nie wyłącza to prawa
do zgłoszenia wniosku dowodowego przez stronę.
”
;
45)
w art. 575:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Jeżeli po wydaniu wyroku łącznego zachodzi potrzeba wydania nowego wyroku łącznego,
z chwilą jego uprawomocnienia się poprzedni wyrok łączny traci moc.
”
,
b)
dodaje się § 3 w brzmieniu:
„
§ 3.
Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli choćby jeden wyrok łączny stanowiący podstawę
wyroku, o którym mowa w tym przepisie, utracił moc.
”
;
46)
art. 577 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 577.
W wyroku łącznym należy, w miarę potrzeby, wymienić okresy zaliczone na poczet kary
łącznej.
”
;
47)
w art. 607l § 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór pouczenia o przysługujących
osobie, której nakaz dotyczy, w wypadku jej zatrzymania, uprawnieniach: do uzyskania
informacji o treści nakazu europejskiego, o możliwości wyrażenia zgody na przekazanie,
o możliwości złożenia oświadczenia w przedmiocie przekazania, do korzystania z pomocy
obrońcy, do składania wyjaśnień, do odmowy składania wyjaśnień lub odmowy odpowiedzi
na pytania, do przeglądania akt w zakresie dotyczącym przyczyn zatrzymania, do dostępu
do pierwszej pomocy medycznej, jak również o uprawnieniach określonych w § 3, w art.
72 § 1, art. 78 § 1, art. 261 § 1, 2 i 2a, art. 612 oraz o treści art. 607k § 3 i
3a, mając na względzie konieczność zrozumienia pouczenia także przez osoby niekorzystające
z pomocy obrońcy.
”
;
48)
tytuł rozdziału 66a otrzymuje brzmienie:
„
Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia dotyczącego
grzywny, nawiązki, świadczenia pieniężnego lub orzeczenia zasądzającego od sprawcy
koszty procesu
”
;
49)
w art. 611fa:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
W razie prawomocnego orzeczenia przez sąd polski wobec obywatela polskiego lub cudzoziemca
grzywny, nawiązki, świadczenia pieniężnego lub zasądzenia od sprawcy kosztów procesu
sąd może wystąpić o jego wykonanie bezpośrednio do właściwego sądu lub innego organu
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale „państwem
wykonania orzeczenia”, w którym sprawca posiada mienie lub osiąga dochody albo ma
stałe lub czasowe miejsce pobytu.
”
,
b)
§ 7 otrzymuje brzmienie:
„
§ 7.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym
mowa w § 3, obejmujący szczegółowe informacje dotyczące przekazanego do wykonania
orzeczenia, w tym informacje o każdej wpłacie dokonanej na poczet orzeczonej kary,
środka karnego, środka kompensacyjnego lub kosztów procesu oraz o ewentualnej zgodzie
na zamianę grzywny na pracę społecznie użyteczną, wykonanie zastępczej kary pozbawienia
wolności lub inny środek, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania
orzeczenia wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji
w przedmiocie wykonania orzeczenia.
”
;
50)
w art. 611fb § 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
W wypadku zawarcia porozumienia, o którym mowa w § 2, sąd wzywa właściwy sąd lub inny
organ państwa wykonania orzeczenia do przekazania całości albo części wyegzekwowanej
kwoty na rachunek bankowy tego sądu lub rachunek bankowy innego wskazanego podmiotu.
Przekazana na rachunek sądu kwota uzyskana z egzekucji środka karnego lub środka kompensacyjnego
orzeczonego na rzecz pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej albo wskazanej w orzeczeniu
instytucji, stowarzyszenia, fundacji lub organizacji społecznej zostaje następnie
przekazana tej osobie lub podmiotowi.
”
;
51)
w art. 611fd § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Sąd zawiadamia niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia
o każdej wpłacie dokonanej na poczet orzeczonej kary, środków karnych, środków kompensacyjnych
lub kosztów procesu, o których mowa w art. 611fa § 1, a także o orzeczonym przepadku.
”
;
52)
w art. 611u § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
W razie prawomocnego orzeczenia przez sąd polski wobec obywatela polskiego lub cudzoziemca
kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, kary ograniczenia
wolności, samoistnie orzeczonego środka karnego, a także w razie warunkowego zwolnienia
lub warunkowego umorzenia postępowania karnego, jeżeli orzeczenie nakłada na sprawcę
obowiązki określone w art. 34 § 2, art. 39 pkt 2-2d, art. 46 § 1 lub 2, art. 67 § 2, art. 72 § 1 pkt 1,
3-7a i 8 lub art. 72 § 2 Kodeksu karnego lub oddaje skazanego pod dozór kuratora lub instytucji publicznej, sąd może wystąpić
o wykonanie orzeczenia do właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego
Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale „państwem wykonania orzeczenia”,
w którym sprawca posiada legalne stałe miejsce pobytu, o ile sprawca przebywa w tym
państwie lub oświadczy, że zamierza tam powrócić.
”
;
53)
w art. 632 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
w sprawach z oskarżenia publicznego - Skarb Państwa, z wyjątkiem należności z tytułu
udziału adwokata lub radcy prawnego w charakterze pełnomocnika pokrzywdzonego, oskarżyciela
posiłkowego albo innej osoby, a także z tytułu obrony oskarżonego w sprawie, w której
oskarżony skierował przeciwko sobie podejrzenie popełnienia czynu zabronionego.
”
;
54)
uchyla się rozdział 71.
Art. 6.
W ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 20 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Przepisy art. 18 § 2 i 3, art. 19, art. 20, art. 21 § 2 i 3, art. 22-24, art. 27 §
1, art. 40 § 1, art. 41, art. 43 § 2, art. 43c, art. 57, art. 58 § 1 i 2a, art. 60
§ 1 i 2, art. 62, art. 63, art. 66 § 1, art. 67, art. 68, art. 69 § 1 i 2, art. 70,
art. 72-77, art. 78 § 1 i 3, art. 80 § 1 i 3, art. 81-83, art. 85, art. 86 § 1a, 2
i 3, art. 87, art. 88, art. 89, art. 89a § 3 zdanie pierwsze, art. 90, art. 93b-93g,
art. 103 § 1, art. 106, art. 107, art. 108, art. 114 oraz art. 114a, a także wskazane
w innych przepisach niniejszego rozdziału przepisy części ogólnej Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio do przestępstw skarbowych; do żołnierzy, którzy dopuścili
się czynu zabronionego jako przestępstwo skarbowe, stosuje się odpowiednio także przepisy
art. 318, art. 321, art. 322 § 1 i 3, art. 323, art. 324 § 1, art. 326-333, art. 335
oraz art. 336 Kodeksu karnego.
”
;
2)
w art. 22 § 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Środkami zabezpieczającymi są:
1)
elektroniczna kontrola miejsca pobytu;
2)
terapia;
3)
terapia uzależnień;
4)
pobyt w zakładzie psychiatrycznym;
5)
przepadek przedmiotów;
6)
zakazy wymienione w § 2 pkt 5.
”
;
3)
w art. 26 § 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
Do wymiaru kary ograniczenia wolności stosuje się odpowiednio także art. 34 i art. 35 Kodeksu karnego.
”
;
4)
w art. 30 § 5 otrzymuje brzmienie:
„
§ 5.
W wypadkach określonych w art. 107 § 1-3 orzeka się przepadek dokumentu lub urządzenia
do gry losowej, gry na automacie lub zakładu wzajemnego, a także znajdujących się
w nich środków pieniężnych oraz wygranych, które na podstawie tego dokumentu przypadają
grającemu, a także środków uzyskanych ze sprzedaży udziału w grze lub wpłaconych stawek.
Przepis stosuje się odpowiednio także w wypadkach określonych w art. 107a § 1, art.
108 § 1, art. 109 i art. 110.
”
;
5)
w art. 31 § 6 otrzymuje brzmienie:
„
§ 6.
Wykonanie orzeczenia sądu o przepadku wyrobów tytoniowych następuje poprzez ich zniszczenie.
”
;
6)
w art. 33 § 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Jeżeli mienie stanowiące korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, o którym mowa
w § 2, zostało przeniesione na osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną
niemającą osobowości prawnej, faktycznie lub pod jakimkolwiek tytułem prawnym, uważa
się, że rzeczy będące w samoistnym posiadaniu tej osoby lub jednostki oraz przysługujące
jej prawa majątkowe należą do sprawcy, chyba że na podstawie okoliczności towarzyszących
ich nabyciu nie można było przypuszczać, że mienie to, chociażby pośrednio, pochodziło
z czynu zabronionego.
”
;
7)
w art. 125 dodaje się § 6 w brzmieniu:
„
§ 6.
Przed zakończeniem przewodu sądowego sąd przesłuchuje w charakterze świadka podmiot,
który uzyskał korzyść majątkową z przestępstwa. Jeżeli podmiotem tym nie jest osoba
fizyczna, przesłuchuje się organ uprawniony do działania w jego imieniu. Osoba ta
może odmówić zeznań. Przepisy art. 72, art. 75, art. 87 i art. 89 stosuje się odpowiednio.
”
;
8)
art. 163 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 163.
Orzeczenie kończące postępowanie powinno w miarę potrzeby zawierać także rozstrzygnięcie
co do przepadku przedmiotów i ściągnięcia ich równowartości pieniężnej, środka karnego
przepadku korzyści majątkowej i ściągnięcia jej równowartości pieniężnej, należności
publicznoprawnej uszczuplonej czynem zabronionym, odpowiedzialności posiłkowej, zobowiązania
podmiotu, który uzyskał korzyść majątkową, do jej zwrotu lub roszczeń interwenienta.
Uniewinniając oskarżonego albo skazując go za przestępstwo, które nie przyniosło korzyści
majątkowej podmiotowi, o którym mowa w art. 24 § 5, lub umarzając postępowanie - sąd
pozostawia wniosek o zobowiązanie tego podmiotu do zwrotu korzyści majątkowej bez
rozpoznania.
”
;
9)
w art. 179a § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb niezwłocznego zniszczenia
przedmiotów, o których mowa w § 1 oraz w art. 31 § 6, mając na uwadze w szczególności
rodzaj przedmiotów i podmioty wyspecjalizowane w ich niszczeniu, a także zapewnienie
sprawności postępowania wykonawczego i jego koszty, jak również konieczność właściwego
zabezpieczenia wykonywanych czynności likwidacyjnych.
”
.
Art. 7.
W ustawie z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Rejestr prowadzi Minister Sprawiedliwości. W zakresie określonym w niniejszej ustawie
realizację zadań związanych z prowadzeniem Rejestru zapewnia wchodzące w skład Ministerstwa
Sprawiedliwości Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru Karnego, zwane dalej „biurem
informacyjnym”.
”
;
2)
uchyla się art. 3;
3)
w art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Minister Sprawiedliwości jest administratorem danych osobowych zgromadzonych w Rejestrze
w rozumieniu art. 7 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych , zwanej dalej „ustawą o ochronie danych osobowych”.
”
;
4)
w art. 12:
a)
w ust. 1 pkt 6 otrzymuje brzmienie:
„
6)
informacje o orzeczonych karach, warunkowym umorzeniu postępowania, środkach karnych,
kompensacyjnych, zabezpieczających, wychowawczych, poprawczych, wychowawczo-leczniczych,
przepadku, okresie próby, dozorze kuratora i nałożonych obowiązkach oraz podstawę
prawną ich orzeczenia;
”
,
b)
w ust. 2:
-
-pkt 4 otrzymuje brzmienie:„
4)
zarządzeniu wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności oraz o skróceniu orzeczonej kary na podstawie art. 75 § 3a Kodeksu karnego;”, -
-po pkt 6 dodaje się pkt 6a-6c w brzmieniu:„
6a)
zamianie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na karę ograniczenia wolności w formie obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne albo na grzywnę oraz o uchyleniu tej zamiany;6b)
zamianie kary pozbawienia wolności wykonywanej w systemie dozoru elektronicznego na karę ograniczenia wolności, z zastosowaniem dozoru elektronicznego oraz o uchyleniu tej zamiany;6c)
zamianie kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności w formie obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne oraz o uchyleniu tej zamiany;”, -
-uchyla się pkt 7,
-
-pkt 15 i 16 otrzymują brzmienie:„
15)
wykonaniu środków karnych, z wyjątkiem środków określonych w art. 22 § 2 pkt 1 Kodeksu karnego skarbowego oraz w art. 28 § 1 pkt 4 Kodeksu wykroczeń, środków kompensacyjnych i przepadku;16)
rozpoczęciu, zakończeniu i miejscu wykonywania oraz uchyleniu środków zabezpieczających, o których mowa w art. 93a § 1 Kodeksu karnego, oraz o uchyleniu lub wykonaniu pozostałych środków zabezpieczających;”, -
-po pkt 26 dodaje się pkt 26a w brzmieniu:„
26a)
zamianie orzeczonej kary na inną karę, podlegającą gromadzeniu w Rejestrze, w przypadku gdy według nowej ustawy za czyn objęty wyrokiem nie można orzec kary w wysokości kary orzeczonej albo gdy czyn zabroniony objęty prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwo stanowi wykroczenie;”, -
-uchyla się pkt 34 i 35,
c)
ust. 2c otrzymuje brzmienie:
„
2c.
Informacja o zastosowaniu późniejszych środków przekazywana organom centralnym państw
członkowskich Unii Europejskiej zawiera dane określone w ust. 1 pkt 1-6b oraz w ust.
2 pkt 4-6, 8-12, 14, 15, 17 i 26-33 oraz dane o uchyleniu, zakończeniu lub wykonaniu
środków zabezpieczających. Dane określone w ust. 2 pkt 18-25 umieszcza się w informacji,
jeżeli środek wychowawczy, wychowawczo-leczniczy lub poprawczy został orzeczony przez
sąd karny.
”
;
5)
w art. 12a ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Przy przekazywaniu za pośrednictwem systemu ECRIS informacji dotyczących kwalifikacji
prawnej czynu zabronionego przyjętej w orzeczeniu oraz orzeczonych kar i środków karnych,
jak również środków zabezpieczających, kompensacyjnych i przepadku, środków wychowawczych,
poprawczych i wychowawczo-leczniczych stosuje się kod odpowiadający tym kwalifikacjom
i karom oraz środkom karnym, kompensacyjnym i przepadkowi, jak również środkom zabezpieczającym,
wychowawczym, poprawczym i wychowawczo-leczniczym.
”
;
6)
w art. 14:
a)
w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
zarządzeniu zatarcia skazania przez sąd, na podstawie art. 107 § 2 oraz art. 337 Kodeksu karnego;
”
,
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Dane osób, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 5, usuwa się z Rejestru:
1)
z upływem 3 lat od uchylenia środka zabezpieczającego, o którym mowa w art. 93a § 1, art. 99 Kodeksu karnego lub art. 43 § 1 pkt 1 i § 2 Kodeksu karnego skarbowego;
2)
z upływem 3 lat od wykonania przepadku lub środka zabezpieczającego orzeczonego na
podstawie art. 45a Kodeksu karnego lub art. 43 § 1 pkt 2-5 Kodeksu karnego skarbowego.
”
;
7)
art. 14a otrzymuje brzmienie:
„
Art. 14a.
Informacja o osobie sporządzona na podstawie danych zgromadzonych w Rejestrze dla
celów innych niż postępowanie karne nie zawiera danych o skazaniach, o których mowa
w art. 1 ust. 2 pkt 4, jeżeli od daty uprawomocnienia się orzeczenia upłynął okres wskazany
w art. 76 § 1 albo art. 107 Kodeksu karnego w stosunku do określonych w nich kar oraz środków karnych.
”
;
8)
art. 16 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 16.
Do wprowadzania danych do bazy danych systemu teleinformatycznego oraz do dokonywania
zmian w bazie danych tego systemu uprawnione są wyłącznie osoby upoważnione przez
Ministra Sprawiedliwości.
”
;
9)
w art. 18 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
W przypadku stwierdzenia okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo wprowadzenia
do Rejestru danych osobowych lub danych o podmiotach zbiorowych sprzecznych z treścią
orzeczenia lub nieodpowiadających zapisom w odpowiednich aktach przeprowadza się postępowanie
w celu ustalenia prawidłowych danych. Adnotację o wszczęciu takiego postępowania umieszcza
się na odpowiedniej karcie rejestracyjnej lub zawiadomieniu.
”
;
10)
w art. 20a:
a)
w ust. 4 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„
2)
informacje o orzeczonych karach, środkach karnych, kompensacyjnych lub przepadku i
podstawie prawnej ich orzeczenia;
3)
informacje o okresie próby, zarządzeniu wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia
wolności, skróceniu orzeczonej kary na podstawie art. 75 § 3a Kodeksu karnego oraz wykonaniu kar.
”
,
b)
w ust. 5 pkt 5 i 6 otrzymują brzmienie:
„
5)
informacje o orzeczonych karach, środkach karnych, kompensacyjnych lub przepadku i
podstawie prawnej ich orzeczenia;
6)
informacje o okresie próby, zarządzeniu wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia
wolności, skróceniu orzeczonej kary na podstawie art. 75 § 3a Kodeksu karnego oraz wykonaniu kar.
”
;
11)
w art. 22:
a)
uchyla się ust. 3,
b)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, są przekazywane za pośrednictwem systemu
teleinformatycznego.
”
.
Art. 8.
W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 85 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Żandarmerii Wojskowej, w stosunku do osoby wskazanej w art. 10 § 1, która popełniła
wykroczenie podlegające orzecznictwu sądów wojskowych, przysługują uprawnienia i obowiązki
procesowe Policji wynikające z niniejszego kodeksu.
”
;
2)
w art. 101:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Prawomocny mandat karny podlega niezwłocznie uchyleniu, jeżeli grzywnę nałożono za
czyn niebędący czynem zabronionym jako wykroczenie albo na osobę, która popełniła
czyn zabroniony przed ukończeniem 17 lat, albo gdy ustawa stanowi, że sprawca nie
popełnia wykroczenia z przyczyn, o których mowa w art. 15-17 Kodeksu wykroczeń. Uchylenie następuje na wniosek ukaranego, jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna
prawnego złożony nie później niż w terminie 7 dni od uprawomocnienia się mandatu lub
na wniosek organu, którego funkcjonariusz nałożył grzywnę, albo z urzędu.
”
,
b)
po § 1 dodaje się § 1a i 1b w brzmieniu:
„
§ 1a.
Prawomocny mandat karny podlega uchyleniu w trybie określonym w § 1, jeżeli grzywnę
nałożono wbrew zakazom określonym w art. 96 § 2. Podlega on również uchyleniu, gdy
grzywnę nałożono w wysokości wyższej niż wynika to z art. 96 § 1-1b, z tym że w takim
wypadku jedynie w części przekraczającej jej dopuszczalną wysokość.
§ 1b.
Prawomocny mandat karny podlega uchyleniu w każdym czasie na wniosek ukaranego, jego
przedstawiciela ustawowego lub opiekuna prawnego lub na wniosek organu, którego funkcjonariusz
nałożył grzywnę, albo z urzędu, jeżeli:
1)
Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą przepisu prawnego, na podstawie którego
została nałożona grzywna tym mandatem;
2)
potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na mocy
umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską.
”
,
c)
dodaje się § 4 w brzmieniu:
„
§ 4.
W razie wydania ponownego rozstrzygnięcia w sprawie, w której uchylono prawomocny
mandat karny, nie można orzec na niekorzyść obwinionego, jeżeli uchylenie mandatu
nastąpiło z przyczyn wskazanych w § 1b.
”
.
Art. 9.
W ustawie z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za
czyny zabronione pod groźbą kary w art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Orzekając przepadek korzyści majątkowej lub jej równowartości, sąd uwzględnia prawomocne
orzeczenie wydane na podstawie art. 24 § 5 Kodeksu karnego skarbowego, nakładające na podmiot zbiorowy obowiązek zwrotu korzyści majątkowej osiągniętej
w wyniku przestępstwa osoby fizycznej, o której mowa w art. 3.
”
.
Art. 10.
W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych po art. 41 dodaje się art. 41a w brzmieniu:
„
Art. 41a.
Zabezpieczenie transportu sanitarnego, o którym mowa w art. 201 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego, przysługuje bezpłatnie w związku z realizacją świadczenia gwarantowanego we wskazanym
zakładzie psychiatrycznym.
”
.
Art. 11.
W ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie
danych gospodarczych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 w ust. 2 pkt 3 i 4 otrzymują brzmienie:
„
3)
dłużniku będącym konsumentem - rozumie się przez to osobę fizyczną, o której mowa
w art. 221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny , osobę zobowiązaną do świadczeń alimentacyjnych, o której mowa w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów , rodzica zobowiązanego do ponoszenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej,
rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej
lub interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej , a także zobowiązanego do uiszczenia grzywny, również orzeczonej jako kara zastępcza,
nawiązki na rzecz Skarbu Państwa, kwoty pieniężnej stanowiącej przedmiot przepadku,
kosztów sądowych lub pieniężnej kary porządkowej na podstawie prawomocnego orzeczenia
sądowego wydanego w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie;
4)
wierzycielu - rozumie się przez to osobę fizyczną, której wierzytelność została stwierdzona
tytułem wykonawczym, osobę fizyczną wykonującą działalność gospodarczą, osobę prawną
lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której w związku z
wykonywaną działalnością gospodarczą lub stosunkiem prawnym przysługuje wierzytelność,
organ właściwy wierzyciela w rozumieniu art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, właściwą jednostkę organizacyjną wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz właściwy według przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy , zwanej dalej „Kodeksem karnym wykonawczym”, sąd w postępowaniu dotyczącym wykonania
prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo lub wykroczenie, wyroku warunkowo
umarzającego postępowanie, postanowienia o kosztach sądowych albo postanowienia o
nałożeniu pieniężnej kary porządkowej;
”
;
2)
w art. 11:
a)
ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
1.
Zarząd biura uchwala regulamin zarządzania danymi, zwany dalej „regulaminem” określający
w szczególności:
1)
sposoby przekazywania do biura informacji gospodarczych;
2)
stosowane rozwiązania organizacyjne oraz techniczne związane z przyjmowaniem, przechowywaniem,
ujawnianiem, aktualizacją, usuwaniem informacji gospodarczych oraz przetwarzaniem
archiwalnych informacji gospodarczych;
3)
sposoby zabezpieczenia informacji gospodarczych;
4)
sposób i metody realizacji prawa dostępu do informacji gospodarczych przez podmioty,
których dotyczą informacje, oraz uzyskania informacji z rejestru zapytań, o którym
mowa w art. 27;
5)
sposób informowania o opłatach za usługi świadczone przez biuro;
6)
sposoby składania wniosku o ujawnienie informacji gospodarczych;
7)
formy ujawniania informacji gospodarczych.
2.
Regulamin podlega zatwierdzeniu, w drodze decyzji, wydanej przez ministra właściwego
do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Ministra Sprawiedliwości oraz Generalnego
Inspektora Ochrony Danych Osobowych.
”
,
b)
dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
„
7.
Regulamin od chwili jego ogłoszenia wiąże strony umów zawartych na podstawie niniejszej
ustawy oraz biuro i wierzycieli, o których mowa w art. 12a.
”
;
3)
po art. 11 dodaje się art. 11a w brzmieniu:
„
Art. 11a.
1.
Biuro jest zobowiązane do zawiadomienia ministra właściwego do spraw gospodarki o
podjęciu oraz o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej, a także o adresie,
na który należy przekazywać informacje gospodarcze, i o jego zmianach, w terminie
7 dni od dnia zaistnienia tych zdarzeń.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki udostępnia oraz aktualizuje w Biuletynie Informacji
Publicznej wykaz biur wykonujących działalność gospodarczą oraz ich adresów, na które
należy przekazywać informacje gospodarcze.
”
;
4)
po art. 12 dodaje się art. 12a w brzmieniu:
„
Art. 12a.
W wypadku gdy ustawa przewiduje przekazywanie informacji gospodarczych do biura przez
wierzyciela, będącego organem właściwym wierzyciela w rozumieniu art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, właściwą jednostką organizacyjną wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz właściwym według przepisów Kodeksu karnego wykonawczego sądem w postępowaniu dotyczącym wykonania prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo
lub wykroczenie, wyroku warunkowo umarzającego postępowanie, postanowienia o kosztach
sądowych albo postanowienia o nałożeniu pieniężnej kary porządkowej, wierzyciel ten
jest zobowiązany do przekazywania tych informacji wszystkim biurom znajdującym się
w wykazie, o którym mowa w art. 11a ust. 2, oraz nie ma obowiązku zawierania z tymi
biurami umów o udostępnianie informacji gospodarczych.
”
;
5)
w art. 16:
a)
ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie:
„
5.
Wierzyciel przekazuje do biura informacje gospodarcze, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, na zasadach określonych w tej ustawie.
6.
Wierzyciel przekazuje do biura informacje gospodarcze, o których mowa w art. 193 ust. 8 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy
zastępczej, na zasadach określonych w tej ustawie.
”
,
b)
dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
„
7.
Wierzyciel będący sądem przekazuje do biura informacje gospodarcze dotyczące zobowiązanego
do uiszczenia grzywny, również orzeczonej jako kara zastępcza, nawiązki na rzecz Skarbu
Państwa, kwoty pieniężnej stanowiącej przedmiot przepadku, kosztów sądowych lub pieniężnej
kary porządkowej na podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego wydanego w sprawie
o przestępstwo lub wykroczenie, który nie uiścił ich w terminach określonych w art. 44 § 1 lub art. 206 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, na zasadach określonych w Kodeksie karnym wykonawczym.
”
;
6)
po art. 51 dodaje się art. 51a w brzmieniu:
„
Art. 51a.
1.
Kto, będąc członkiem zarządu biura, nie zawiadamia ministra właściwego do spraw gospodarki
o podjęciu oraz o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej, a także o adresie,
na który należy przekazywać informacje gospodarcze, i o jego zmianach, w terminie
7 dni od dnia zaistnienia tych zdarzeń, podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.
2.
Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów
ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia .
”
.
Art. 12.
W ustawie z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego
oraz niektórych innych ustaw wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1:
a)
pkt 10 otrzymuje brzmienie:
„
10)
art. 49a otrzymuje brzmienie:
„
Art. 49a.
Pokrzywdzony, a także prokurator, może aż do zamknięcia przewodu sądowego na rozprawie
głównej złożyć wniosek, o którym mowa w art. 46 § 1 Kodeksu karnego.”;
”
,
”
,
b)
pkt 12 otrzymuje brzmienie:
„
12)
w art. 55 § 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
§ 1.
W razie powtórnego wydania postanowienia o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu postępowania
w wypadku, o którym mowa w art. 330 § 2, pokrzywdzony może w terminie miesiąca od
doręczenia mu zawiadomienia o postanowieniu wnieść akt oskarżenia do sądu, dołączając
po jednym odpisie dla każdego oskarżonego oraz dla prokuratora. Przepis art. 488 §
2 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Akt oskarżenia wniesiony przez pokrzywdzonego powinien być sporządzony i podpisany
przez pełnomocnika, z zachowaniem warunków określonych w art. 332 i art. 333 § 1.”;
”
,
”
,
c)
uchyla się pkt 17,
d)
pkt 25 otrzymuje brzmienie:
„
25)
po art. 81 dodaje się art. 81a w brzmieniu:
„
Art. 81a.
§ 1.
Obrońca z urzędu wyznaczany jest z listy obrońców.
§ 2.
Wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu prezes sądu, sąd lub referendarz sądowy rozpoznaje
niezwłocznie.
§ 3.
Jeżeli okoliczności wskazują na konieczność natychmiastowego podjęcia obrony, prezes
sądu, sąd lub referendarz sądowy, w sposób wskazany w art. 137, powiadamia oskarżonego
oraz obrońcę o wyznaczeniu obrońcy z urzędu.
§ 4.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób zapewnienia oskarżonemu korzystania z pomocy obrońcy z urzędu, w tym sposób
ustalania listy obrońców udzielających pomocy prawnej z urzędu oraz sposób wyznaczania
obrońcy udzielającego pomocy prawnej z urzędu,
2)
tryb i sposób przekazywania do sądu wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu oraz szczegółowy
tryb rozpoznawania takiego wniosku
- mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego toku postępowania oraz prawidłowej
realizacji prawa do obrony.”;
”
,
”
,
e)
uchyla się pkt 26,
f)
pkt 32 otrzymuje brzmienie:
„
32)
po art. 95 dodaje się art. 95a i art. 95b w brzmieniu:
„
Art. 95a.
§ 1.
W sprawach wskazanych w art. 2a § 1 i 2 Kodeksu wykroczeń orzeka na posiedzeniu sąd, który wydał wyrok w pierwszej instancji.
§ 2.
Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Art. 95b.
§ 1.
Posiedzenie odbywa się z wyłączeniem jawności, chyba że ustawa stanowi inaczej albo
prezes sądu lub sąd zarządzi inaczej.
§ 2.
Jawne są posiedzenia, o których mowa w art. 339 § 3 pkt 1, 2 i 5, art. 340, art. 341,
art. 343 § 5, art. 343a, art. 603, art. 607l § 1, art. 607s § 3, art. 611c § 4 i art.
611ti § 1.
§ 3.
Do posiedzeń, które odbywają się jawnie, przepisy rozdziału 42 stosuje się odpowiednio.”;
”
,
”
,
g)
pkt 34 otrzymuje brzmienie:
„
34)
art. 100 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 100.
§ 1.
Orzeczenie lub zarządzenie wydane na rozprawie lub posiedzeniu, o którym mowa w art.
95b § 2, ogłasza się ustnie.
§ 2.
Orzeczenie lub zarządzenie wydane na innym posiedzeniu ogłasza się ustnie, jeżeli
bierze w nim udział strona.
§ 3.
Wyrok doręcza się stronom, a w wypadku wyroku warunkowo umarzającego postępowanie
wydanego na posiedzeniu także pokrzywdzonemu, chyba że byli obecni przy jego ogłoszeniu.
§ 4.
Postanowienie albo zarządzenie, od którego przysługuje środek odwoławczy, doręcza
się podmiotom uprawnionym do wniesienia tego środka, a postanowienie kończące postępowanie
jego stronom, chyba że byli obecni przy ogłoszeniu postanowienia albo zarządzenia.
§ 5.
O treści innych postanowień i zarządzeń należy strony powiadomić.
§ 6.
Jeżeli ustawa nie zwalnia od równoczesnego sporządzenia uzasadnienia, orzeczenie doręcza
się lub ogłasza wraz z uzasadnieniem. W wypadku określonym w art. 98 § 2 po ogłoszeniu
postanowienia podaje się stronie najważniejsze powody rozstrzygnięcia, zaś doręczenie
postanowienia następuje wraz z uzasadnieniem. § 7. Jeżeli sprawę rozpoznano z wyłączeniem
jawności ze względu na ważny interes państwa, zamiast uzasadnienia doręcza się zawiadomienie,
że uzasadnienie zostało sporządzone. § 8. Po ogłoszeniu lub przy doręczeniu orzeczenia
należy pouczyć uczestników postępowania o przysługującym im prawie, terminie i sposobie
wniesienia środka zaskarżenia lub o tym, że orzeczenie nie podlega zaskarżeniu.”;
”
,
”
,
h)
pkt 39 otrzymuje brzmienie:
„
39)
po art. 127 dodaje się art. 127a-127c w brzmieniu:
„
Art. 127a.
§ 1.
Jeżeli warunkiem skuteczności czynności procesowej jest jej dokonanie przez obrońcę
lub pełnomocnika, termin do jej dokonania ulega zawieszeniu dla strony postępowania
na czas rozpoznania wniosku o przyznanie pomocy prawnej w tym zakresie.
§ 2.
W wypadku wyznaczenia obrońcy lub pełnomocnika z urzędu termin do dokonania czynności
przez wyznaczonego przedstawiciela procesowego rozpoczyna bieg od daty doręczenia
mu postanowienia lub zarządzenia o tym wyznaczeniu.
Art. 127b.
Jeżeli czas trwania środków przymusu jest określony w tygodniach, miesiącach lub latach,
przyjmuje się, że tydzień liczy się za dni 7, miesiąc za dni 30, a rok za dni 365.
Art. 127c.
Za dzień trwania środka przymusu skutkującego pozbawieniem wolności przyjmuje się
okres 24 godzin liczony od chwili rzeczywistego pozbawienia wolności.”;
”
,
”
,
i)
pkt 45 otrzymuje brzmienie:
„
45)
w art. 156:
a)
po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:
„
§ 1a.
Podmiotom wskazanym w § 1 w toku postępowania sądowego udostępnia się na ich wniosek
akta postępowania przygotowawczego w części, w jakiej nie zostały przekazane sądowi,
także w celu utrwalenia ich w postaci elektronicznej.
”
,
b)
§ 2-4 otrzymują brzmienie:
„
§ 2.
Na wniosek oskarżonego lub jego obrońcy wydaje się odpłatnie kopie dokumentów z akt
sprawy. Kopie takie wydaje się odpłatnie, na wniosek, również innym stronom, pełnomocnikom
i przedstawicielom ustawowym. Zarządzenie w przedmiocie wniosku może wydać również
referendarz sądowy. Od kopii wykonanej samodzielnie nie pobiera się opłaty.
§ 3.
Prezes sądu lub referendarz sądowy może w razie uzasadnionej potrzeby zarządzić wydanie
odpłatnie uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy.
§ 4.
Jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo ujawnienia informacji niejawnych o klauzuli tajności
„tajne” lub „ściśle tajne”, przeglądanie akt, sporządzanie odpisów i kopii odbywa
się z zachowaniem rygorów określonych przez prezesa sądu lub sąd. Uwierzytelnionych
odpisów i kopii nie wydaje się, chyba że ustawa stanowi inaczej.
”
,
c)
§ 6 otrzymuje brzmienie:
„
§ 6.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty za wydanie
kopii dokumentów oraz uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy, mając na uwadze koszt
wykonania takich kopii i odpisów.”;
”
,
”
,
j)
pkt 51 otrzymuje brzmienie:
„
51)
art. 167 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 167.
§ 1.
W postępowaniu przed sądem, które zostało wszczęte z inicjatywy strony, dowody przeprowadzane
są przez strony po ich dopuszczeniu przez przewodniczącego lub sąd. W razie niestawiennictwa
strony, na której wniosek dowód został dopuszczony, a także w wyjątkowych wypadkach,
uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, dowód przeprowadza sąd w granicach tezy
dowodowej. W wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, sąd
może dopuścić i przeprowadzić dowód z urzędu. § 2. W innym postępowaniu przed sądem
niż wymienione w § 1 oraz w postępowaniu przygotowawczym dowody przeprowadzane są
przez organ procesowy prowadzący postępowanie. Nie wyłącza to prawa do zgłoszenia
wniosku dowodowego przez stronę.”;
”
,
”
,
k)
pkt 57 otrzymuje brzmienie:
„
57)
w art. 202 § 5 otrzymuje brzmienie:
„
§ 5.
Opinia biegłych powinna zawierać stwierdzenia dotyczące zarówno poczytalności oskarżonego
w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu, jak i jego aktualnego stanu zdrowia psychicznego,
a zwłaszcza wskazanie, czy stan ten pozwala oskarżonemu na udział w postępowaniu i
na prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny, a w razie potrzeby także stwierdzenia
co do okoliczności wymienionych w art. 93b Kodeksu karnego.”;
”
,
”
,
l)
w pkt 65 lit. a otrzymuje brzmienie:
„
a)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Zatrzymanego należy natychmiast poinformować o przyczynach zatrzymania i o przysługujących
mu prawach, w tym o prawie do skorzystania z pomocy adwokata lub radcy prawnego, do
korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli nie włada w wystarczającym stopniu
językiem polskim, do złożenia oświadczenia i odmowy złożenia oświadczenia, do otrzymania
odpisu protokołu zatrzymania, do dostępu do pierwszej pomocy medycznej oraz o prawach
wskazanych w art. 245, art. 246 § 1 i art. 612 § 2, jak również o treści art. 248
§ 1 i 2, a także wysłuchać go.”,
”
,
”
,
m)
pkt 66 otrzymuje brzmienie:
„
66)
art. 245 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 245.
§ 1.
Zatrzymanemu na jego żądanie należy niezwłocznie umożliwić nawiązanie w dostępnej
formie kontaktu z adwokatem lub radcą prawnym, a także bezpośrednią z nimi rozmowę;
w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, zatrzymujący
może zastrzec, że będzie przy niej obecny.
§ 2.
Przepis art. 517j § 1 oraz przepisy wydane na podstawie art. 517j § 2 stosuje się
odpowiednio.
§ 3.
Przepisy art. 261 stosuje się odpowiednio, z tym że zawiadomienie następuje na żądanie
zatrzymanego.”;
”
,
”
,
n)
pkt 69-71 otrzymują brzmienie:
„
69)
po art. 249 dodaje się art. 249a w brzmieniu:
„
Art. 249a.
Podstawę orzeczenia o zastosowaniu lub przedłużeniu tymczasowego aresztowania mogą
stanowić jedynie ustalenia poczynione na podstawie dowodów jawnych dla oskarżonego
i jego obrońcy. Sąd, uprzedzając o tym prokuratora, uwzględnia z urzędu także okoliczności,
których prokurator nie ujawnił, po ich ujawnieniu na posiedzeniu, jeżeli są one korzystne
dla oskarżonego.
”
;
70)
w art. 250 po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu:
„
§ 2a.
We wniosku o zastosowanie tymczasowego aresztowania wymienia się dowody wskazujące
na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo, okoliczności przemawiające
za istnieniem zagrożeń dla prawidłowego toku postępowania lub możliwości popełnienia
przez oskarżonego nowego, ciężkiego przestępstwa oraz określonej podstawy stosowania
tego środka zapobiegawczego i konieczności jego stosowania.
”
;
71)
w art. 251 § 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Uzasadnienie postanowienia o zastosowaniu środka zapobiegawczego powinno zawierać
przedstawienie dowodów świadczących o popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa,
wykazanie okoliczności wskazujących na istnienie zagrożeń dla prawidłowego toku postępowania
lub możliwości popełnienia przez oskarżonego nowego, ciężkiego przestępstwa w razie
niezastosowania środka zapobiegawczego oraz określonej podstawy jego zastosowania
i potrzeby zastosowania danego środka. W wypadku tymczasowego aresztowania należy
ponadto wyjaśnić, dlaczego nie uznano za wystarczające zastosowanie innego środka
zapobiegawczego.”;
”
,
”
,
o)
pkt 76 i 77 otrzymują brzmienie:
„
76)
w art. 259:
a)
§ 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Tymczasowe aresztowanie nie może być stosowane, jeżeli przestępstwo jest zagrożone
karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 2 lat.
”
,
b)
§ 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
Ograniczenia przewidziane w § 2 i 3 nie mają zastosowania, gdy oskarżony ukrywa się,
uporczywie nie stawia się na wezwania lub w inny bezprawny sposób utrudnia postępowanie
albo nie można ustalić jego tożsamości. Ograniczenie przewidziane w § 2 nie ma również
zastosowania, gdy zachodzi wysokie prawdopodobieństwo orzeczenia środka zabezpieczającego
polegającego na umieszczeniu sprawcy w zakładzie zamkniętym.
”
;
77)
art. 260 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 260.
§ 1.
Jeżeli stan zdrowia oskarżonego tego wymaga, tymczasowe aresztowanie może być wykonywane
tylko w postaci umieszczenia w odpowiednim zakładzie leczniczym, w tym w zakładzie
psychiatrycznym.
§ 2.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,
w drodze rozporządzenia, wykaz zakładów leczniczych, w tym psychiatrycznych, przeznaczonych
do wykonywania tymczasowego aresztowania stosowanego wobec osób, których stan zdrowia
wymaga umieszczenia w takim zakładzie, oraz warunki zabezpieczenia tych zakładów uniemożliwiające
samowolne wydalenie się z nich tymczasowo aresztowanych oraz umożliwiające izolowanie
ich ze względów bezpieczeństwa, przy zapewnieniu dostępu do tymczasowo aresztowanych
przez organy prowadzące postępowanie karne, mając na uwadze potrzebę zapewnienia prawidłowego
toku postępowania, oraz tryb umieszczenia, warunki pobytu i leczenia tymczasowo aresztowanych
w takim zakładzie, mając na uwadze niezbędne wyposażenie medyczne oraz warunki techniczne
i organizacyjne tych zakładów.”;
”
,
”
,
p)
pkt 80 otrzymuje brzmienie:
„
80)
w art. 264:
a)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
W razie skazania oskarżonego tymczasowo aresztowanego na karę inną niż wymieniona
w § 1 albo w razie umorzenia postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy i orzeczenia
środka zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu go w zakładzie zamkniętym, sąd,
po wysłuchaniu obecnych stron, wydaje postanowienie co do dalszego stosowania tymczasowego
aresztowania.
”
,
b)
po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu:
„
§ 2a.
W razie umorzenia postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy i orzeczenia środka
zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu go w zakładzie zamkniętym można zastosować
tymczasowe aresztowanie.
”
,
c)
§ 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
W wypadku prawomocnego orzeczenia środka zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu
sprawcy w zakładzie zamkniętym można zastosować tymczasowe aresztowanie do czasu rozpoczęcia
wykonywania środka, jednak nie dłużej niż na okres 3 miesięcy, z możliwością jednorazowego
przedłużenia w szczególnie uzasadnionym wypadku na kolejny miesiąc.
”
,
d)
dodaje się § 4 w brzmieniu:
„
§ 4.
Tymczasowe aresztowanie w wypadku orzeczenia środka zabezpieczającego polegającego
na umieszczeniu sprawcy w zakładzie zamkniętym wykonuje się w warunkach umożliwiających
stosowanie odpowiedniego postępowania leczniczego, terapeutycznego, rehabilitacyjnego
oraz resocjalizacyjnego.”;
”
,
”
,
q)
pkt 84 otrzymuje brzmienie:
„
84)
art. 291 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 291.
§ 1.
W razie zarzucenia oskarżonemu popełnienia przestępstwa, za które można orzec grzywnę
lub świadczenie pieniężne albo w związku z którym można orzec przepadek lub środek
kompensacyjny, może z urzędu nastąpić zabezpieczenie wykonania orzeczenia na mieniu
oskarżonego lub na mieniu, o którym mowa w art. 45 § 2 Kodeksu karnego, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że bez takiego zabezpieczenia wykonanie orzeczenia
w zakresie wskazanej kary, świadczenia pieniężnego, przepadku lub środka kompensacyjnego
będzie niemożliwe albo znacznie utrudnione.
§ 2.
Zabezpieczenie wykonania orzeczenia przepadku może nastąpić również na mieniu osoby
fizycznej, prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, o której
mowa w art. 45 § 3 Kodeksu karnego.
§ 3.
Z urzędu może także nastąpić na mieniu oskarżonego zabezpieczenie wykonania orzeczenia
o kosztach sądowych, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że bez takiego zabezpieczenia
wykonanie orzeczenia w tym zakresie będzie niemożliwe albo znacznie utrudnione. §
4. Zabezpieczenie majątkowe należy niezwłocznie uchylić w całości lub w części, jeżeli
ustaną przyczyny, wskutek których zostało ono zastosowane w określonym rozmiarze,
lub powstaną przyczyny uzasadniające jego uchylenie choćby w części.”;
”
,
”
,
r)
pkt 86 otrzymuje brzmienie:
„
86)
art. 293 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 293.
§ 1.
Postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym wydaje sąd, a w postępowaniu przygotowawczym
prokurator. § 2. W postanowieniu określa się kwotowo zakres i sposób zabezpieczenia,
uwzględniając rozmiar możliwej do orzeczenia w okolicznościach danej sprawy grzywny,
środków karnych, przepadku lub środków kompensacyjnych. Rozmiar zabezpieczenia powinien
odpowiadać jedynie potrzebom tego, co ma zabezpieczać. Wymóg kwotowego określenia
zabezpieczenia nie dotyczy zabezpieczenia na zajętym przedmiocie podlegającym przepadkowi,
jako pochodzącym bezpośrednio z przestępstwa lub służącym albo przeznaczonym do jego
popełnienia.
§ 3.
Na postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia przysługuje zażalenie.
§ 4.
Jeżeli postanowienie wydał prokurator, a postępowanie przygotowawcze prowadzone jest
w okręgu innego sądu niż sąd miejscowo i rzeczowo właściwy, zażalenie przysługuje
do sądu właściwego do rozpoznania tej sprawy w pierwszej instancji.
§ 5.
Klauzulę wykonalności postanowieniu o zabezpieczeniu nadaje referendarz sądowy lub
sąd pierwszej instancji właściwy do rozpoznania sprawy, w której wydano to postanowienie,
a gdy wydano je w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym w okręgu innego sądu niż
sąd rzeczowo i miejscowo właściwy, sąd, który jest właściwy na zasadach ogólnych,
lub referendarz tego sądu. Nadanie klauzuli postanowieniu, o którym mowa w art. 291
§ 1, jest nieodpłatne.
§ 6.
Jeżeli zabezpieczenie nastąpiło na rzeczach, które uprzednio oskarżony wydał organowi
procesowemu lub które zatrzymano w wyniku czynności, o których mowa w rozdziale 25,
nie podejmuje się czynności egzekucyjnych dla uzyskania klauzuli wykonalności i wykonania
postanowienia o zabezpieczeniu.
§ 7.
Osoba fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, o
której mowa w art. 45 § 3 Kodeksu karnego, może wystąpić z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa o ustalenie, że mienie lub
jego część nie podlega przepadkowi. Do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy postępowanie
egzekucyjne ulega zawieszeniu.”;
”
,
”
,
s)
pkt 93 otrzymuje brzmienie:
„
93)
art. 321 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 321.
§ 1.
Jeżeli istnieją podstawy do zamknięcia śledztwa, na wniosek podejrzanego, pokrzywdzonego,
obrońcy lub pełnomocnika o umożliwienie końcowego zapoznania się z materiałami postępowania,
prowadzący postępowanie powiadamia wnioskującego o możliwości przejrzenia akt i wyznacza
mu termin do zapoznania się z nimi, zapewniając udostępnienie mu akt sprawy wraz z
informacją, jakie materiały z tych akt, stosownie do wymogów określonych w art. 334
§ 1, będą przekazane sądowi wraz z aktem oskarżenia, i pouczeniem go o uprawnieniu
wskazanym w § 5, co odnotowuje się w protokole końcowego zapoznania się strony, obrońcy
lub pełnomocnika z materiałami postępowania. W celu przejrzenia akt prokurator może
udostępnić akta w postaci elektronicznej.
§ 2.
Prokurator może ograniczyć liczbę pokrzywdzonych, którym umożliwi końcowe zapoznanie
się z materiałami postępowania, o którym mowa w § 1, jeżeli jest to konieczne dla
zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania. W takim wypadku pozostali pokrzywdzeni
mają prawo do przejrzenia akt, a prowadzący postępowanie zapewnia im udostępnienie
akt sprawy wraz z informacją, jakie materiały z tych akt, stosownie do wymogów określonych
w art. 334 § 1, będą przekazane sądowi wraz z aktem oskarżenia, i poucza ich o uprawnieniu
wskazanym w § 5. O przejrzeniu akt przez każdego z tych pokrzywdzonych, udzielonej
informacji i pouczeniu zamieszcza się adnotację w aktach sprawy.
§ 3.
Termin zapoznania się strony, obrońcy i pełnomocnika z materiałami śledztwa powinien
być tak wyznaczony, aby od dnia doręczenia zawiadomienia o możliwości takiego zapoznania
się upłynęło co najmniej 7 dni.
§ 4.
Nieusprawiedliwione niestawiennictwo podejrzanego, pokrzywdzonego, obrońcy i pełnomocnika
w wyznaczonym terminie mimo prawidłowego doręczenia im zawiadomienia nie tamuje dalszego
postępowania.
§ 5.
W terminie 3 dni od dnia zapoznania się z materiałami postępowania strony, obrońcy
lub pełnomocnicy mogą składać wnioski dowodowe, a także wnioski o uzupełnienie materiału
dowodowego, który ma być przekazany sądowi wraz z aktem oskarżenia, o określone dokumenty
zawarte w aktach sprawy.
§ 6.
Wnioski dowodowe, o których mowa w § 5, mogą być przez prokuratora nieuwzględnione,
jeżeli cele postępowania przygotowawczego, o których mowa w art. 297 § 1, zostały
osiągnięte, a wnioski te nie mają wpływu na zakres ustaleń wskazanych w art. 297 §
1 pkt 5, chyba że chodzi o wniosek dotyczący dowodu, którego nieprzeprowadzenie grozi
jego utratą lub zniekształceniem. W razie nieuwzględnienia wniosku dowodowego strony
prokurator przekazuje ten wniosek wraz z aktem oskarżenia sądowi. Przewodniczący składu
orzekającego lub sąd rozstrzyga w przedmiocie wniosku przed rozprawą.
§ 7.
Jeżeli nie zachodzi potrzeba uzupełnienia śledztwa, wydaje się postanowienie o jego
zamknięciu.”;
”
,
”
,
t)
w pkt 99:
-
-uchyla się lit. a,
-
-lit. d otrzymuje brzmienie:„
d)
§ 4 otrzymuje brzmienie:„§ 4.
Zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia, o umorzeniu postępowania w sprawie oraz o umorzeniu dochodzenia i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw wnosi się do prokuratora właściwego do sprawowania nadzoru nad dochodzeniem. Jeżeli prokurator nie przychyli się do zażalenia, kieruje je do sądu.”;”,”,
u)
pkt 103 i 104 otrzymują brzmienie:
„
103)
w art. 333:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Akt oskarżenia powinien także zawierać wykaz dowodów, o których przeprowadzenie podczas
rozprawy głównej oskarżyciel wnosi, wraz z określeniem dla każdego dowodu, jakie okoliczności
mają być udowodnione, a w razie potrzeby także wraz ze wskazaniem sposobu i kolejności
przeprowadzenia dowodów. Wykaz powinien być usystematyzowany według rodzajów czynności
dowodowych, w szczególności zawierać odrębne listy:
1)
osób, których wezwania na rozprawę oskarżyciel żąda,
2)
dokumentów, których odczytania, odtworzenia bądź ujawnienia domaga się oskarżyciel,
3)
dowodów rzeczowych, podlegających oględzinom.
”
,
b)
uchyla się § 4;
104)
art. 334 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 334.
§ 1.
Z aktem oskarżenia przekazuje się sądowi jedynie materiały postępowania przygotowawczego
związane z kwestią odpowiedzialności osób wskazanych w tym akcie za czyny w nim zarzucane,
obejmujące:
1)
postanowienia i zarządzenia dotyczące tych osób wydane w toku postępowania,
2)
protokoły z czynności wymagane przez ustawę, załączniki do tych protokołów oraz adnotacje,
o których mowa w art. 321 § 2 zdanie trzecie,
3)
opinie i dokumenty urzędowe i prywatne uzyskane lub złożone do akt sprawy.
§ 2.
Na żądanie strony, zgłoszone w trybie wskazanym w art. 321 § 5, oskarżyciel publiczny
dołącza do aktu oskarżenia również inne, wskazane w tym żądaniu, materiały postępowania
przygotowawczego.
§ 3.
Protokoły przesłuchania świadków, których wezwania na rozprawę żąda oskarżyciel, przekazuje
się sądowi w wyodrębnionym zbiorze dokumentów.
§ 4.
Do aktu oskarżenia dołącza się także informację, o której mowa w art. 213 § 1a, uzyskaną
nie wcześniej niż 30 dni przed wniesieniem aktu oskarżenia, oraz po jednym odpisie
tego aktu dla każdego oskarżonego.
§ 5.
O przesłaniu aktu oskarżenia do sądu oraz o treści przepisów art. 343 i art. 343a
oskarżyciel publiczny zawiadamia oskarżonego i ujawnionego pokrzywdzonego, a także
osobę lub instytucję, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie. Pokrzywdzonego
należy pouczyć o treści przepisu art. 49a, a także o prawie do złożenia oświadczenia
o działaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego.”;
”
,
”
,
v)
w pkt 106 lit. a otrzymuje brzmienie:
„
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Jeżeli akt oskarżenia nie odpowiada warunkom formalnym wymienionym w art. 119, art.
332, art. 333 lub art. 335, a także gdy nie zostały spełnione warunki wymienione w
art. 334, prezes sądu zwraca go oskarżycielowi w celu usunięcia braków w terminie
7 dni od jego doręczenia.”,
”
,
”
,
w)
w pkt 107:
-
-w lit. b § 1b otrzymuje brzmienie:„
§ 1b.
Jeżeli złożono wniosek, o którym mowa w art. 335 § 1, albo akt oskarżenia zawiera wniosek, o którym mowa w art. 335 § 2, jego odpis doręcza się ujawnionemu pokrzywdzonemu.”, -
-uchyla się lit. c,
x)
pkt 108 otrzymuje brzmienie:
„
108)
po art. 338 dodaje się art. 338a w brzmieniu:
„
Art. 338a.
Oskarżony może przed doręczeniem mu zawiadomienia o terminie rozprawy złożyć wniosek
o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonej kary lub środka karnego,
orzeczenie przepadku lub środka kompensacyjnego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego.
Wniosek może również dotyczyć wydania określonego rozstrzygnięcia w przedmiocie poniesienia
kosztów procesu.”;
”
,
”
,
y)
w pkt 109 w lit. a pkt 5 otrzymuje brzmienie:
„
5)
zachodzi potrzeba rozważenia kwestii umorzenia postępowania wskutek złożenia po wniesieniu
aktu oskarżenia wniosku, o którym mowa w art. 59a Kodeksu karnego.
”
,
z)
pkt 110 otrzymuje brzmienie:
„
110)
w art. 340 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
W razie istnienia podstaw określonych w art. 45a lub art. 99 § 1 Kodeksu karnego albo w art. 43 § 1, 2 lub w art. 47 § 4 Kodeksu karnego skarbowego sąd, umarzając postępowanie lub rozpoznając wniosek prokuratora wymieniony w art.
323 § 3, orzeka przepadek.”;
”
,
”
,
za)
pkt 112 otrzymuje brzmienie:
„
112)
art. 343 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 343.
§ 1.
Jeżeli nie ma zastosowania art. 46 Kodeksu karnego, sąd może uzależnić uwzględnienie wniosku, o którym mowa w art. 335, od naprawienia
szkody w całości albo w części lub od zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Przepis
art. 341 § 3 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Uwzględnienie wniosku jest możliwe tylko wówczas, jeżeli nie sprzeciwi się temu pokrzywdzony,
należycie powiadomiony o terminie posiedzenia.
§ 3.
Sąd może uzależnić uwzględnienie wniosku od dokonania w nim przez prokuratora wskazanej
przez siebie zmiany, zaakceptowanej przez oskarżonego.
§ 4.
Postępowania dowodowego nie prowadzi się.
§ 5.
Prokurator, oskarżony i pokrzywdzony mają prawo wziąć udział w posiedzeniu. Zawiadamiając
pokrzywdzonego o posiedzeniu poucza się go o możliwości zakończenia postępowania bez
przeprowadzenia rozprawy oraz wcześniejszego złożenia oświadczenia, o którym mowa
w art. 54 § 1. Udział podmiotów wskazanych w zdaniu pierwszym w posiedzeniu jest obowiązkowy,
jeżeli prezes sądu lub sąd tak zarządzi.
§ 6.
Sąd, uwzględniając wniosek, skazuje oskarżonego wyrokiem.
§ 7.
Jeżeli sąd uzna, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku, o którym mowa
w art. 335 § 1, zwraca sprawę prokuratorowi. W razie nieuwzględnienia wniosku wskazanego
w art. 335 § 2 sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych, a prokurator, w terminie
7 dni od dnia posiedzenia, dokonuje czynności określonych w art. 333 § 1 i 2.”;
”
,
”
,
zb)
pkt 119 otrzymuje brzmienie:
„
119)
art. 370 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 370.
§ 1.
Na wezwanie przewodniczącego, po swobodnym wypowiedzeniu się osoby przesłuchiwanej,
stosownie do art. 171 § 1, zadają jej pytania w następującym porządku: oskarżyciel
publiczny, oskarżyciel posiłkowy, pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, oskarżyciel
prywatny, pełnomocnik oskarżyciela prywatnego, biegły, obrońca, oskarżony, członkowie
składu orzekającego.
§ 2.
Strona przeprowadzająca dowód zadaje pytania osobie przesłuchiwanej jako pierwsza.
§ 3.
W przypadku dowodu przeprowadzanego przez sąd pytania osobie przesłuchiwanej jako
pierwsi zadają członkowie składu orzekającego.
§ 4.
Przewodniczący uchyla pytania, o których mowa w art. 171 § 6, lub gdy z innych powodów
uznaje je za niestosowne.”;
”
,
”
,
zc)
pkt 127 i 128 otrzymują brzmienie:
„
127)
art. 387 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 387.
§ 1.
Do chwili zakończenia pierwszego przesłuchania wszystkich oskarżonych na rozprawie
głównej oskarżony może złożyć wniosek o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu
określonej kary lub środka karnego, orzeczenie przepadku lub środka kompensacyjnego
bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Wniosek może również dotyczyć wydania
określonego rozstrzygnięcia w przedmiocie poniesienia kosztów procesu.
§ 2.
Sąd może uwzględnić wniosek o wydanie wyroku skazującego, gdy okoliczności popełnienia
przestępstwa i wina nie budzą wątpliwości, a cele postępowania zostaną osiągnięte
mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości; uwzględnienie wniosku jest możliwe jedynie
wówczas, gdy nie sprzeciwia się temu prokurator, a także pokrzywdzony należycie powiadomiony
o terminie rozprawy oraz pouczony o możliwości zgłoszenia przez oskarżonego takiego
wniosku.
§ 3.
Sąd może uzależnić uwzględnienie wniosku oskarżonego od dokonania w nim wskazanej
przez siebie zmiany. Przepis art. 341 § 3 stosuje się odpowiednio.
§ 4.
W sprawach o zbrodnie nadzwyczajne złagodzenie kary może nastąpić tylko wówczas, gdy
wniosek został złożony przed doręczeniem oskarżonemu zawiadomienia o terminie rozprawy.
§ 5.
Przychylając się do wniosku, sąd może uznać za ujawnione dowody wymienione w akcie
oskarżenia lub dokumenty przedłożone przez stronę.
”
;
128)
art. 389 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 389.
§ 1.
Jeżeli oskarżony odmawia wyjaśnień lub wyjaśnia odmiennie niż poprzednio albo oświadcza,
że pewnych okoliczności nie pamięta, strona może na rozprawie odczytywać tylko w odpowiednim
zakresie treść protokołów jego wyjaśnień złożonych poprzednio w charakterze oskarżonego
w tej lub innej sprawie w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem albo w innym
postępowaniu przewidzianym przez ustawę. Po odczytaniu odpowiedniego fragmentu protokołu
strona umożliwia oskarżonemu wypowiedzenie się co do jego treści i wyjaśnienie zachodzących
sprzeczności. Przepisu art. 394 § 2 nie stosuje się.
§ 2.
Jeżeli oskarżony nie stawił się na rozprawę, strona może, jedynie w niezbędnym zakresie,
odczytywać treść protokołów jego wyjaśnień złożonych poprzednio w charakterze oskarżonego
w tej lub innej sprawie w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem albo w innym
postępowaniu przewidzianym przez ustawę.
§ 3.
W wyjątkowym wypadku, uzasadnionym szczególnymi okolicznościami, o którym mowa w art.
171 § 2, jeżeli okoliczność będąca przedmiotem przesłuchania nie może być ustalona
w inny sposób, sąd, zadając pytanie, może odczytać protokół w zakresie, o którym mowa
w § 1.
§ 4.
W przypadku określonym w art. 167 § 1 zdanie drugie i trzecie lub w art. 167 § 2 treść
protokołów może być ujawniona, w zakresie i w sposób wskazany w § 1 i 2, także z urzędu.
§ 5.
Wolno na rozprawie odczytać wyjaśnienia współoskarżonego, który zmarł.”;
”
,
”
,
zd)
w pkt 129 lit. b otrzymuje brzmienie:
„
b)
po § 1 dodaje się § 1a-1d w brzmieniu:
„
§ 1a.
Jeżeli świadek przebywa za granicą, nie można mu było doręczyć wezwania, nie stawił
się z powodu niedających się usunąć przeszkód lub przewodniczący zaniechał wezwania
świadka na podstawie art. 333 § 2, a także wtedy, gdy świadek zmarł, strona może,
jedynie w niezbędnym zakresie, odczytywać treść protokołów złożonych poprzednio przez
niego zeznań w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem w tej lub innej sprawie
albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę.
§ 1b.
W wyjątkowym wypadku, uzasadnionym szczególnymi okolicznościami, o którym mowa w art.
171 § 2, jeżeli okoliczność będąca przedmiotem przesłuchania nie może być ustalona
w inny sposób, sąd, zadając pytanie, może odczytać protokół w zakresie, o którym mowa
w § 1.
§ 1c.
W przypadku określonym w art. 167 § 1 zdanie drugie i trzecie lub w art. 167 § 2 treść
protokołów może być ujawniona, w zakresie i w sposób wskazany w § 1 i 1a, także z
urzędu.
§ 1d.
W przypadku ujawnienia protokołu na rozprawie sąd włącza go do akt sprawy sądowej,
zaznaczając zakres, w którym protokół odczytano.”;
”
,
”
,
ze)
pkt 136 otrzymuje brzmienie:
„
136)
art. 406 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 406.
§ 1.
Po zamknięciu przewodu sądowego przewodniczący udziela głosu stronom, ich przedstawicielom
oraz w miarę potrzeby przedstawicielowi społecznemu, który przemawia przed obrońcą
i oskarżonym. Głos zabierają w następującej kolejności: oskarżyciel publiczny, oskarżyciel
posiłkowy, oskarżyciel prywatny, obrońca oskarżonego i oskarżony. Przedstawiciele
procesowi stron zabierają głos przed stronami. § 2. Jeżeli oskarżyciel ponownie zabiera
głos, należy również udzielić głosu obrońcy i oskarżonemu.”;
”
,
”
,
zf)
pkt 138 otrzymuje brzmienie:
„
138)
uchyla się art. 416;
”
,
zg)
pkt 142 otrzymuje brzmienie:
„
142)
art. 422 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 422.
§ 1.
W terminie zawitym 7 dni od daty ogłoszenia, a gdy ustawa przewiduje doręczenie wyroku,
od daty jego doręczenia, strona, a w wypadku wyroku warunkowo umarzającego postępowanie,
wydanego na posiedzeniu, także pokrzywdzony, mogą złożyć wniosek o sporządzenie na
piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Sporządzenie uzasadnienia z urzędu nie zwalnia
strony oraz pokrzywdzonego od złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia. Wniosek
składa się na piśmie. § 2. We wniosku należy wskazać, czy dotyczy całości wyroku czy
też niektórych czynów, których popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemu, bądź
też jedynie rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu. Wniosek
niepochodzący od oskarżonego powinien również wskazywać tego z oskarżonych, którego
dotyczy. § 3. Prezes sądu odmawia przyjęcia wniosku złożonego przez osobę nieuprawnioną,
po terminie lub jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 120 § 2. Na zarządzenie
przysługuje zażalenie. § 4. Zarządzenie, o którym mowa w § 3, może wydać również referendarz
sądowy.”;
”
,
”
,
zh)
pkt 144 otrzymuje brzmienie:
„
144)
art. 424 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 424.
§ 1.
Uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe:
1)
wskazanie, jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej
mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych,
2)
wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku.
§ 2.
W uzasadnieniu wyroku należy ponadto przytoczyć okoliczności, które sąd miał na względzie
przy wymiarze kary, a zwłaszcza przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary,
środków zabezpieczających oraz przy innych rozstrzygnięciach zawartych w wyroku.
§ 3.
W wypadku złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze
i o innych konsekwencjach prawnych czynu albo o uzasadnienie wyroku wydanego w trybie
art. 343, art. 343a lub art. 387 sąd może ograniczyć zakres uzasadnienia do wyjaśnienia
podstawy prawnej tego wyroku oraz wskazanych rozstrzygnięć.”;
”
,
”
,
zi)
pkt 146 otrzymuje brzmienie:
„
146)
art. 427 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 427.
§ 1.
Odwołujący się powinien wskazać zaskarżone rozstrzygnięcie lub ustalenie, sformułować
zarzuty stawiane rozstrzygnięciu lub ustaleniu, a także podać, czego się domaga.
§ 2.
Jeżeli środek odwoławczy pochodzi od oskarżyciela publicznego, obrońcy lub pełnomocnika,
powinien ponadto zawierać uzasadnienie.
§ 3.
Odwołujący się może również wskazać nowe fakty lub dowody, jeżeli nie mógł powołać
ich w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.
§ 4.
W postępowaniu przed sądem, które zostało wszczęte z inicjatywy strony, w środku odwoławczym
nie można podnosić zarzutu nieprzeprowadzenia przez sąd określonego dowodu, jeżeli
strona nie składała w tym zakresie wniosku dowodowego, zarzutu przeprowadzenia dowodu
pomimo braku wniosku strony w tym przedmiocie, ani też zarzutu naruszenia przepisów
dotyczących aktywności sądu przy przeprowadzaniu dowodów, w tym również przeprowadzenia
dowodu poza zakresem tezy dowodowej.
§ 5.
Przepisu § 4 nie stosuje się, jeżeli przeprowadzenie dowodu jest obowiązkowe.”;
”
,
”
,
zj)
pkt 149-152 otrzymują brzmienie:
„
149)
w art. 437 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Sąd odwoławczy zmienia zaskarżone orzeczenie, orzekając odmiennie co do istoty, lub
uchyla je i umarza postępowanie; w innych wypadkach uchyla orzeczenie i przekazuje
sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Uchylenie orzeczenia i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych
w art. 439 § 1, art. 454 lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu
w całości.
”
;
150)
w art. 438 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
rażącej niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania
albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka.
”
;
151)
art. 443 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 443.
W razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wolno w dalszym postępowaniu wydać
orzeczenie surowsze niż uchylone tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone na
niekorzyść oskarżonego albo na korzyść oskarżonego w warunkach określonych w art.
434 § 4. Nie dotyczy to orzekania o środkach zabezpieczających wymienionych w art. 93a § 1 Kodeksu karnego.
”
;
152)
art. 444 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 444.
§ 1.
Od wyroku sądu pierwszej instancji stronom, a pokrzywdzonemu od wyroku warunkowo umarzającego
postępowanie wydanego na posiedzeniu przysługuje apelacja, chyba że ustawa stanowi
inaczej.
§ 2.
O uprawnieniu do złożenia wniosku o wyznaczenie obrońcy w celu sporządzenia apelacji
oraz o możliwości obciążenia wnioskującego kosztami wyznaczenia takiego obrońcy należy
oskarżonego nieposiadającego obrońcy ponownie pouczyć przy ogłoszeniu lub doręczeniu
wyroku, niezależnie od pouczenia udzielonego na podstawie art. 338 § 1a.
§ 3.
Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w stosunku do pokrzywdzonego w wypadku wydania
na posiedzeniu wyroku warunkowo umarzającego postępowanie, a także w stosunku do oskarżyciela
posiłkowego i oskarżyciela prywatnego.”;
”
,
”
,
zk)
pkt 154 otrzymuje brzmienie:
„
154)
art. 447 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 447.
§ 1.
Apelację co do winy uważa się za zwróconą przeciwko całości wyroku.
§ 2.
Apelację co do kary uważa się za zwróconą przeciwko całości rozstrzygnięcia o karze
i środkach karnych.
§ 3.
Apelację co do środka karnego uważa się za zwróconą przeciwko całości rozstrzygnięcia
o środkach karnych. Zaskarżyć można również brak rozstrzygnięcia w przedmiocie środka
karnego.
§ 4.
W apelacji można podnosić zarzuty, które nie stanowiły lub nie mogły stanowić przedmiotu
zażalenia.
§ 5.
Podstawą apelacji nie mogą być zarzuty określone w art. 438 pkt 3 i 4, związane z
treścią zawartego porozumienia, o którym mowa w art. 343, art. 343a i art. 387.”;
”
,
”
,
zl)
pkt 156 otrzymuje brzmienie:
„
156)
art. 449a otrzymuje brzmienie:
„
Art. 449a.
§ 1.
Jeżeli ma to zapewnić prawidłowe wyrokowanie w sprawie, sąd odwoławczy przed wydaniem
orzeczenia może zwrócić akta sprawy sądowi pierwszej instancji w celu uzupełnienia
uzasadnienia zaskarżonego wyroku w niezbędnym zakresie, jednocześnie szczegółowo wskazując
zakres uzupełnienia i kwestie, o które należy uzupełnić uzasadnienie.
§ 2.
Do uzupełnienia uzasadnienia stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące sporządzania,
doręczania i zaskarżania uzasadnienia wyroku.”;
”
,
”
,
zm)
w pkt 159 lit. b otrzymuje brzmienie:
„
b)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Sąd odwoławczy dopuszcza dowody na rozprawie, jeżeli nie jest konieczne przeprowadzenie
na nowo przewodu w całości. Dowody można dopuścić również przed rozprawą.”;
”
,
”
,
zn)
pkt 161 otrzymuje brzmienie:
„
161)
w art. 457 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Jeżeli sąd zmienia lub utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy, uzasadnienie sporządza się
na wniosek strony, chyba że zostało złożone zdanie odrębne. Przepisy art. 422 i art.
423 stosuje się odpowiednio.”;
”
,
”
,
zo)
w pkt 172 uchyla się lit. b,
zp)
pkt 182 otrzymuje brzmienie:
„
182)
art. 519 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 519.
Od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie oraz od prawomocnego
postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego
określonego w art. 93a Kodeksu karnego może być wniesiona kasacja. Przepisu art. 425 § 2 zdanie drugie nie stosuje się.”;
”
;
”
;
2)
w art. 12 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
po art. 59 dodaje się art. 59a w brzmieniu:
„
Art. 59a.
§ 1.
Jeżeli przed rozpoczęciem przewodu sądowego w pierwszej instancji sprawca, który nie
był uprzednio skazany za przestępstwo umyślne z użyciem przemocy, pojednał się z pokrzywdzonym,
w szczególności w wyniku mediacji i naprawił szkodę lub zadośćuczynił wyrządzonej
krzywdzie, umarza się, na wniosek pokrzywdzonego, postępowanie karne o występek zagrożony
karą nieprzekraczającą 3 lat pozbawienia wolności, a także o występek przeciwko mieniu
zagrożony karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, jak również o występek
określony w art. 157 § 1. § 2. Jeżeli czyn został popełniony na szkodę więcej niż
jednego pokrzywdzonego, warunkiem zastosowania § 1 jest pojednanie się, naprawienie
przez sprawcę szkody oraz zadośćuczynienie za wyrządzoną krzywdę w stosunku do wszystkich
pokrzywdzonych. § 3. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli zachodzi szczególna okoliczność
uzasadniająca, że umorzenie postępowania byłoby sprzeczne z potrzebą realizacji celów
kary.”;
”
;
”
;
3)
w art. 15 pkt 9 otrzymuje brzmienie:
„
9)
w art. 125:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej oraz jego pełnomocnika stosuje
się odpowiednio dotyczące podejrzanego, oskarżonego i obrońcy przepisy: art. 72, art. 74 § 1, art. 75-79, art. 80a, art. 81, art. 81a, art. 83-86, art. 89,
art. 157 § 1 i 2, art. 174-176, art. 300, art. 301, art. 315 § 1, art. 316, art. 321,
art. 323 § 2, art. 334 § 5 zdanie pierwsze, art. 338 § 1, art. 343 § 5, art. 353 §
2, art. 386, art. 389, art. 390, art. 391 § 2, art. 431 § 2 i 3, art. 434, art. 435,
art. 440, art. 443, art. 453 § 3, art. 454 § 1, art. 455, art. 524 § 3, art. 540 §
2 i 3, art. 542 § 2, art. 545 § 1, art. 547 § 3, art. 548, art. 624 § 1, art. 627,
art. 630, art. 632-633 oraz art. 636 § 1 Kodeksu postępowania karnego.
”
,
b)
§ 5 otrzymuje brzmienie:
„
§ 5.
Do podmiotu, który uzyskał korzyść majątkową, przepisy art. 117a § 2, art. 156 § 1 i 2, art. 167, art. 171 § 2, art. 370 § 1, art. 384 §
2 i 3, art. 406 § 1, art. 422 § 1, art. 425 § 1 i art. 444 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.”;
”
;
”
;
4)
w art. 18:
a)
pkt 6 otrzymuje brzmienie:
„
6)
art. 23 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 23.
§ 1.
Obrońcę z urzędu wyznacza prezes lub referendarz sądowy sądu właściwego do rozpoznania
sprawy. § 2. Przepis art. 81a Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.”;
”
,
”
,
b)
uchyla się pkt 25,
c)
pkt 33 otrzymuje brzmienie:
„
33)
art. 119 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 119.
Do kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisy art. 616, art. 617, art. 618 § 1 i 3, art. 618a-618l, art. 619 § 3, art. 623, art.
624 § 1, art. 625-627, art. 630, art. 632a, art. 633-635, art. 636 § 1 i 2, art. 637-639
i art. 641 Kodeksu postępowania karnego, przy czym wydatkami Skarbu Państwa są także wydatki ponoszone w toku czynności wyjaśniających.”.
”
;
”
;
5)
art. 31 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 31.
Niezwłocznie po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy właściwy organ procesowy przekazuje
stronom i innym osobom uprawnionym informacje o zmianie zakresu ich obowiązków i uprawnień
wynikającej z treści art. 75 § 1, art. 80a, art. 87a, art. 300, art. 321, art. 338,
art. 349, art. 386 oraz art. 444 § 2 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy,
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, a także wynikającej z treści art. 36 pkt 4 i
5 niniejszej ustawy.
”
;
6)
w art. 36 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
art. 167, art. 171 § 2, art. 366 § 1, art. 370, art. 389, art. 391, art. 397, art.
401 § 1, art. 427, art. 433 § 1, art. 434, art. 437 § 2, art. 443, art. 447, art.
452 oraz art. 454 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, stosuje się w
brzmieniu dotychczasowym do czasu prawomocnego zakończenia postępowania; przepis art.
434 § 4 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, stosuje się jednak w przypadku zasadnego podniesienia zarzutu obrazy prawa
materialnego;
”
.
Art. 13.
W ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi
stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób po art. 3 dodaje się art. 3a w brzmieniu:
„
Art. 3a.
Ustawa ma zastosowanie do osób skazanych za czyn popełniony przed dniem wejścia w
życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych
ustaw .
”
.
Art. 14.
1.
W stosunku do skazanych, wobec których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
orzeczono prawomocnie karę pozbawienia wolności i którzy spełniają warunki określone
w ustawie z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem
karnym w systemie dozoru elektronicznego , stosuje się przepisy dotychczasowe.
2.
W stosunku do skazanych, o których mowa w ust. 1, wobec których orzeczono wykonywanie
kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego,
oraz w stosunku do skazanych, którzy w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy odbywają
karę pozbawienia wolności poza zakładem karnym w tym systemie, sąd, na wniosek skazanego,
jeżeli cele kary zostaną w ten sposób spełnione, może zamienić pozostałą do odbycia
karę pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności w formie obowiązku pozostawania
w miejscu stałego pobytu lub w innym wyznaczonym miejscu, z zastosowaniem systemu
dozoru elektronicznego, przyjmując, że jeden dzień kary pozbawienia wolności równa
się dwóm dniom kary ograniczenia wolności.
3.
W razie zamiany kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności zatarcie skazania
następuje z mocy prawa z upływem okresu przewidzianego w art. 107 § 4 ustawy, o której
mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
4.
Zamiana kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności nie zwalnia skazanego
od wykonania orzeczonych wobec niego środków karnych, przepadku, środków kompensacyjnych
lub środków zabezpieczających, chociażby następnie orzeczono karę łączną. W takim
wypadku zatarcie skazania nie może nastąpić przed wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem
wykonania orzeczonego wobec niego środka karnego, przepadku lub środka kompensacyjnego.
Zatarcie skazania nie może nastąpić również przed wykonaniem środka zabezpieczającego.
5.
Jeżeli skazany uchyla się od wykonywania kary ograniczenia wolności lub orzeczonych
środków karnych, sąd uchyla orzeczenie o zamianie kary pozbawienia wolności na karę
ograniczenia wolności. W takim wypadku kara pozbawienia wolności podlega wykonaniu.
6.
W wypadku uchylenia orzeczenia o zamianie kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia
wolności na poczet kary pozbawienia wolności zalicza się dotychczas wykonaną karę
ograniczenia wolności. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.
7.
W postępowaniu w sprawach, o których mowa w ust. 2, 5 i 6, stosuje się przepisy ustawy,
o której mowa w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Na postanowienie wydane
na podstawie ust. 2, 5 i 6 przysługuje zażalenie.
8.
Informacja o zamianie pozostałej do odbycia kary pozbawienia wolności podlega zgłoszeniu
do Krajowego Rejestru Karnego. Informację tę umieszcza się w zawiadomieniu, o którym
mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 7.
Art. 15.
Postępowanie w sprawie wyboru upoważnionego podmiotu dozorującego, wszczęte i niezakończone
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzone na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem
karnym w systemie dozoru elektronicznego, prowadzi się na zasadach dotychczasowych.
Art. 16.
1.
W sprawach zakończonych prawomocnym wyrokiem przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy, w których orzeczono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej
wykonania i nie zarządzono wykonania kary, sąd, na wniosek skazanego, jeżeli cele
kary zostaną w ten sposób spełnione, może:
1)
jeżeli dochody skazanego, jego stosunki majątkowe lub możliwości zarobkowe uzasadniają
przekonanie, że skazany może uiścić grzywnę - zamienić karę pozbawienia wolności na
grzywnę, przyjmując, że jeden dzień kary pozbawienia wolności równa się dwóm stawkom
dziennym grzywny; grzywna nie może przekroczyć 810 stawek dziennych;
2)
jeżeli dochody skazanego, jego stosunki majątkowe lub możliwości zarobkowe uzasadniają
przekonanie, że skazany grzywny nie uiści - zamienić karę pozbawienia wolności na
karę ograniczenia wolności w formie obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej
pracy na cele społeczne, przyjmując, że jeden dzień kary pozbawienia wolności równa
się dwóm dniom kary ograniczenia wolności; kara ograniczenia wolności nie może trwać
dłużej niż 4 lata.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do skazanego, który nie wykonał obowiązku określonego
w art. 72 § 1 pkt 7b lub § 2 ustawy, o której mowa w art. 1.
3.
W razie zamiany kary pozbawienia wolności na grzywnę albo karę ograniczenia wolności
zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem okresów przewidzianych w art. 107
§ 4 i 4a ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
4.
Zamiana kary pozbawienia wolności na grzywnę albo karę ograniczenia wolności nie zwalnia
skazanego od wykonania orzeczonych wobec niego środków karnych, przepadku, środków
kompensacyjnych lub środków zabezpieczających, chociażby następnie orzeczono karę
łączną. W takim wypadku zatarcie skazania nie może nastąpić przed wykonaniem, darowaniem
albo przedawnieniem wykonania orzeczonego wobec niego środka karnego, przepadku lub
środka kompensacyjnego. Zatarcie skazania nie może nastąpić również przed wykonaniem
środka zabezpieczającego.
5.
Jeżeli skazany uchyla się od uiszczenia grzywny, wykonywania kary ograniczenia wolności,
wykonania nałożonych na niego obowiązków lub orzeczonych środków karnych, sąd uchyla
zamianę, o której mowa w ust. 1, i zarządza wykonanie kary pozbawienia wolności.
6.
W wypadku uchylenia zamiany, o której mowa w ust. 1, i zarządzenia wykonania kary
pozbawienia wolności na poczet zarządzonej kary pozbawienia wolności zalicza się dotychczas
wykonaną karę grzywny oraz ograniczenia wolności. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio.
7.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem
jej wykonania została orzeczona na podstawie art. 60 § 5 ustawy, o której mowa w art.
1 niniejszej ustawy.
8.
W postępowaniu w sprawach, o których mowa w ust. 1, 5 i 6, stosuje się przepisy ustawy,
o której mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Na postanowienie wydane
na podstawie ust. 1, 5 i 6 przysługuje zażalenie.
9.
Informacja o zamianie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania
podlega zgłoszeniu do Krajowego Rejestru Karnego. Informację tę umieszcza się w zawiadomieniu,
o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 7 niniejszej ustawy.
Art. 17.
1.
W sprawach, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy sąd wydał na podstawie
art. 75 § 2 ustawy, o której mowa w art. 1, prawomocne orzeczenie o zarządzeniu wykonania
warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym roku,
sąd ten, na wniosek skazanego, jeżeli cele kary zostaną w ten sposób spełnione, mając
na względzie wagę i rodzaj czynu zabronionego przypisanego skazanemu, może zamienić
karę pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności w formie obowiązku wykonywania
nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne, przyjmując, że jeden dzień pozostałej
do odbycia kary pozbawienia wolności równa się dwóm dniom kary ograniczenia wolności.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do skazanego, który nie wykonał obowiązku określonego
w art. 72 § 1 pkt 7b lub § 2 ustawy, o której mowa w art. 1.
3.
W razie zamiany kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności zatarcie skazania
następuje z mocy prawa z upływem okresu przewidzianego w art. 107 § 4 ustawy, o której
mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
4.
Zamiana kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności nie zwalnia skazanego
od wykonania orzeczonych wobec niego środków karnych, przepadku, środków kompensacyjnych
lub środków zabezpieczających, chociażby następnie orzeczono karę łączną. W takim
wypadku zatarcie skazania nie może nastąpić przed wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem
wykonania orzeczonego wobec niego środka karnego, przepadku lub środka kompensacyjnego.
Zatarcie skazania nie może nastąpić również przed wykonaniem środka zabezpieczającego.
5.
Jeżeli skazany uchyla się od wykonywania kary ograniczenia wolności, wykonania nałożonych
na niego obowiązków lub orzeczonych środków karnych, sąd uchyla orzeczenie o zamianie
kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności. W takim wypadku kara pozbawienia
wolności podlega wykonaniu.
6.
W wypadku uchylenia orzeczenia o zamianie kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia
wolności na poczet kary pozbawienia wolności zalicza się dotychczas wykonaną karę
ograniczenia wolności. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.
7.
W postępowaniu w sprawach, o których mowa w ust. 1, 5 i 6, stosuje się przepisy ustawy,
o której mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Na postanowienie wydane
na podstawie ust. 1, 5 i 6 przysługuje zażalenie.
8.
Informacja o zamianie pozostałej do odbycia kary pozbawienia wolności podlega zgłoszeniu
do Krajowego Rejestru Karnego. Informację tę umieszcza się w zawiadomieniu, o którym
mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 7 niniejszej ustawy.
Art. 18.
1.
W sprawach, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarządzono wykonanie
zastępczej kary pozbawienia wolności na podstawie art. 65 § 1 ustawy, o której mowa
w art. 4, sąd ten, na wniosek skazanego, jeżeli cele kary ograniczenia wolności zostaną
w ten sposób spełnione, mając na względzie wagę i rodzaj czynu zabronionego przypisanego
skazanemu, może wstrzymać wykonanie kary zastępczej i zmienić formę wykonywania kary
ograniczenia wolności na określoną w art. 34 § 1a pkt 2 lub 3 ustawy, o której mowa
w art. 1. Przepis art. 34 § 3 ustawy, o której mowa w art. 1, stosuje się.
2.
W wypadku, o którym mowa w ust. 1, sąd określa na nowo wymiar kary ograniczenia wolności,
uwzględniając okres wykonywania kary zastępczej stosownie do art. 65 § 1 ustawy, o
której mowa w art. 4, w brzmieniu dotychczasowym.
3.
W postępowaniu w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepisy ustawy,
o której mowa w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Na postanowienie wydane
na podstawie ust. 1 i 2 przysługuje zażalenie.
Art. 19.
1.
Przepisów rozdziału IX ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z
prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Jeżeli prawomocnie orzeczona przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy kara łączna
jest wyższa niż górna granica wymiaru kary łącznej określona w ustawie, o której mowa
w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wymierzoną karę łączną obniża się
do górnej granicy wymiaru kary łącznej określonej w ustawie, o której mowa w art.
1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 20.
Do wykonywania środków zabezpieczających orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą.
Art. 21.
Do skazań prawomocnymi wyrokami wydanymi przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,
w przedmiocie zatarcia skazania stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art.
1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, chyba że okres zatarcia skazania upłynął
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Jeżeli jednak według przepisów ustawy,
o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą okres zatarcia skazania
upłynąłby przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, zatarcie skazania następuje
z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 22.
W sprawach niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w których
prokurator złożył wniosek w trybie art. 52 ustawy, o której mowa w art. 1, a przepis
art. 52 znajduje zastosowanie na podstawie art. 4 ustawy, o której mowa w art. 1,
stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 5 w brzmieniu dotychczasowym, w
zakresie odnoszącym się do podmiotu określonego w art. 52 ustawy, o której mowa w
art. 1.
Art. 23.
1.
Środki pieniężne zgromadzone na podstawie art. 126 ustawy, o której mowa w art. 4,
zakład karny przekazuje na rachunek sum depozytowych wskazany w art. 126 § 5 ustawy,
o której mowa w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie 60 dni od
dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Środki zgromadzone na wybranym rachunku bankowym
lub na książeczce oszczędnościowej zakład karny przekazuje na rachunek sum depozytowych
wskazany w art. 126 § 5 ustawy, o której mowa w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, na wniosek skazanego, w terminie 60 dni od dnia ich udostępnienia.
2.
Do przekazywania skazanemu w chwili zwolnienia z zakładu karnego środków pieniężnych
zgromadzonych na podstawie art. 126 ustawy, o której mowa w art. 4, stosuje się przepisy
dotychczasowe, a od chwili ich przekazania na rachunek sum depozytowych - przepisy
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
3.
Przepis art. 126 § 10 ustawy, o której mowa w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, stosuje się również do środków pieniężnych zgromadzonych na podstawie art.
126 ustawy, o której mowa w art. 4, w brzmieniu dotychczasowym.
4.
Dyrektorzy zakładów karnych zawrą umowy z Bankiem Gospodarstwa Krajowego o prowadzenie
rachunków sum depozytowych, wskazane w art. 126 § 5 ustawy, o której mowa w art. 4,
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia niniejszej
ustawy.
Art. 24.
Kwalifikacja osób, wobec których sprawowany jest dozór, do określonej grupy ryzyka
powrotu do przestępstwa, dokonana zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art.
176 ustawy, o której mowa w art. 4, zachowuje moc przez okres nie dłuższy niż 6 miesięcy
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 25.
1.
W stosunku do osób, wobec których w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy toczy się
postępowanie wykonawcze lub stosuje się środek przymusu, mają zastosowanie przepisy
art. 12c ustawy, o której mowa w art. 4, lub art. 127b ustawy, o której mowa w art.
5, chyba że przepisy dotychczasowe są dla nich względniejsze.
2.
Jeżeli w stosunku do osób, o których mowa w ust. 1, mają zastosowanie przepisy art.
12c ustawy, o której mowa w art. 4, lub art. 127b ustawy, o której mowa w art. 5,
i nie można określić chwili rzeczywistego pozbawienia wolności tych osób, przyjmuje
się, że rzeczywiste pozbawienie wolności nastąpiło o godzinie 000 w dniu kalendarzowym, w którym zostały one pozbawione wolności.
Art. 26.
1.
Umowy zawarte na podstawie art. 12 ustawy, o której mowa w art. 11, przez organy właściwe wierzyciela w rozumieniu art. 2 pkt 10 ustawy z dnia
7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz właściwe jednostki organizacyjne wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej wygasają po upływie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Jeżeli obowiązek przekazania informacji gospodarczych do biura informacji gospodarczej
powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i nie zachodzą przesłanki określone
w ustawie, o której mowa w art. 11, do usunięcia tych informacji przez biuro, organy
właściwe wierzyciela w rozumieniu art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz właściwe jednostki organizacyjne wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej przekażą informacje gospodarcze do pozostałych biur informacji gospodarczej ujętych
w wykazie, o którym mowa w art. 11a ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 11, w terminie
6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
3.
Biura informacji gospodarczej wykonujące działalność gospodarczą w dniu wejścia w
życie niniejszej ustawy zawiadomią ministra właściwego do spraw gospodarki o adresie,
na który należy przekazywać informacje gospodarcze, w terminie 7 dni od dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy.
4.
Minister właściwy do spraw gospodarki udostępni w Biuletynie Informacji Publicznej
wykaz biur wykonujących działalność gospodarczą oraz ich adresów, na które należy
przekazywać informacje gospodarcze, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
Art. 27.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie:
1)
art. 39 § 2, art. 109 § 2, art. 134, art. 176, art. 201 § 4 i art. 249 § 1 i § 3 pkt
2, 4 i 7 ustawy, o której mowa w art. 4, zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych
przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 39 § 2, art. 109 § 3, art. 134,
art. 176, art. 201 § 4 i art. 249 § 1 i § 3 pkt 2, 4 i 7 ustawy, o której mowa w art.
4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od
dnia wejścia w życie niniejszej ustawy;
2)
art. 244 § 5, art. 263 § 8, art. 300 § 3 i art. 611fa § 7 ustawy, o której mowa w
art. 5, zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych
na podstawie art 244 § 5, art. 263 § 8, art. 300 § 4 i art. 611fa § 7 ustawy, o której
mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 18
miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy;
3)
art. 179a § 2 ustawy, o której mowa w art. 6, zachowują moc do dnia wejścia w życie
nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 179a § 2 ustawy, o której
mowa w art. 6, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12
miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy;
4)
art. 8 ust. 4, art. 17 i art. 21 ustawy, o której mowa w art. 7 niniejszej ustawy,
zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
art. 8 ust. 4, art. 17 i art. 21 ustawy, o której mowa w art. 7 niniejszej ustawy,
nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 28.
Traci moc ustawa z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem
karnym w systemie dozoru elektronicznego .
Art. 29.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2015 r., z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 63, art. 2 pkt 1 i 2, art. 3 pkt 1, art. 4 pkt 46 w zakresie art. 126 §
5 i 10 oraz art. 23 ust. 4, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 39 lit. a, art. 8 pkt 2 i art. 12, które wchodzą w życie po upływie 14
dni od dnia ogłoszenia.
1)
Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji, ustawę z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń, ustawę
z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy, ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r.
- Kodeks postępowania karnego, ustawę z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy,
ustawę z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym, ustawę z dnia 24 sierpnia
2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, ustawę z dnia 28 października
2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary,
ustawę z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych, ustawę z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji
gospodarczych i wymianie danych gospodarczych, ustawę z dnia 27 września 2013 r. o
zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw oraz ustawę
z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi
stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób.
2)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 128, poz. 840, z
1999 r. Nr 64, poz. 729 i Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 48, poz. 548, Nr 93, poz.
1027 i Nr 116, poz. 1216, z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, z 2003 r. Nr 111, poz. 1061,
Nr 121, poz. 1142, Nr 179, poz. 1750, Nr 199, poz. 1935 i Nr 228, poz. 2255, z 2004 r.
Nr 25, poz. 219, Nr 69, poz. 626, Nr 93, poz. 889 i Nr 243, poz. 2426, z 2005 r. Nr
86, poz. 732, Nr 90, poz. 757, Nr 132, poz. 1109, Nr 163, poz. 1363, Nr 178, poz.
1479 i Nr 180, poz. 1493, z 2006 r. Nr 190, poz. 1409, Nr 218, poz. 1592 i Nr 226,
poz. 1648, z 2007 r. Nr 89, poz. 589, Nr 123, poz. 850, Nr 124, poz. 859 i Nr 192,
poz. 1378, z 2008 r. Nr 90, poz. 560, Nr 122, poz. 782, Nr 171, poz. 1056, Nr 173,
poz. 1080 i Nr 214, poz. 1344, z 2009 r. Nr 62, poz. 504, Nr 63, poz. 533, Nr 166,
poz. 1317, Nr 168, poz. 1323, Nr 190, poz. 1474, Nr 201, poz. 1540 i Nr 206, poz.
1589, z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 40, poz. 227 i 229, Nr 98, poz. 625 i 626, Nr 125,
poz. 842, Nr 127, poz. 857, Nr 152, poz. 1018 i 1021, Nr 182, poz. 1228, Nr 225, poz.
1474 i Nr 240, poz. 1602, z 2011 r. Nr 17, poz. 78, Nr 24, poz. 130, Nr 39, poz. 202,
Nr 48, poz. 245, Nr 72, poz. 381, Nr 94, poz. 549, Nr 117, poz. 678, Nr 133, poz.
767, Nr 160, poz. 964, Nr 191, poz. 1135, Nr 217, poz. 1280, Nr 233, poz. 1381 i Nr
240, poz. 1431, z 2012 r. poz. 611, z 2013 r. poz. 849, 905, 1036 i 1247 oraz z 2014 r.
poz. 538.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 87, 211 i 218.
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 829, 1247, 1446 i 1567 oraz z 2014 r. poz. 498, 659, 827 i 915.
5)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1083,
z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 60, poz. 701 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r.
Nr 98, poz. 1071 i Nr 111, poz. 1194, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 200, poz. 1679,
z 2003 r. Nr 111, poz. 1061, Nr 142, poz. 1380 i Nr 179, poz. 1750, z 2004 r. Nr 93,
poz. 889, Nr 210, poz. 2135, Nr 240, poz. 2405, Nr 243, poz. 2426 i Nr 273, poz. 2703,
z 2005 r. Nr 163, poz. 1363 i Nr 178, poz. 1479, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i Nr 226,
poz. 1648, z 2007 r. Nr 123, poz. 849, z 2008 r. Nr 96, poz. 620 i Nr 214, poz. 1344,
z 2009 r. Nr 8, poz. 39, Nr 22, poz. 119, Nr 62, poz. 504, Nr 98, poz. 817, Nr 108,
poz. 911, Nr 115, poz. 963, Nr 190, poz. 1475, Nr 201, poz. 1540 i Nr 206, poz. 1589,
z 2010 r. Nr 34, poz. 191, Nr 40, poz. 227, Nr 125, poz. 842 i Nr 182, poz. 1228,
z 2011 r. Nr 39, poz. 201 i 202, Nr 112, poz. 654, Nr 129, poz. 734, Nr 185, poz.
1092, Nr 217, poz. 1280 i Nr 240, poz. 1431, z 2012 r. poz. 908, z 2013 r. poz. 628
i 1247, z 2014 r. poz. 287, 619 i 1707 oraz z 2015 r. poz. 21.
6)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 984, 1047 i 1473, z 2014 r. poz. 423, 768, 811, 915, 1146 i 1232 oraz z 2015 r.
poz. 349.
7)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 87, 211, 218 i 396.
8)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 645 i 1318 oraz z 2014 r. poz. 379 i 1072.
9)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z
2000 r. Nr 50, poz. 580, Nr 62, poz. 717, Nr 73, poz. 852 i Nr 93, poz. 1027, z 2001 r.
Nr 98, poz. 1071 i Nr 106, poz. 1149, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, z 2003 r. Nr 17,
poz. 155, Nr 111, poz. 1061 i Nr 130, poz. 1188, z 2004 r. Nr 51, poz. 514, Nr 69,
poz. 626, Nr 93, poz. 889, Nr 240, poz. 2405 i Nr 264, poz. 2641, z 2005 r. Nr 10,
poz. 70, Nr 48, poz. 461, Nr 77, poz. 680, Nr 96, poz. 821, Nr 141, poz. 1181, Nr
143, poz. 1203, Nr 163, poz. 1363, Nr 169, poz. 1416 i Nr 178, poz. 1479, z 2006 r.
Nr 15, poz. 118, Nr 66, poz. 467, Nr 95, poz. 659, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 141,
poz. 1009 i 1013, Nr 167, poz. 1192 i Nr 226, poz. 1647 i 1648, z 2007 r. Nr 20, poz.
116, Nr 64, poz. 432, Nr 80, poz. 539, Nr 89, poz. 589, Nr 99, poz. 664, Nr 112, poz.
766, Nr 123, poz. 849 i Nr 128, poz. 903, z 2008 r. Nr 27, poz. 162, Nr 100, poz.
648, Nr 107, poz. 686, Nr 123, poz. 802, Nr 182, poz. 1133, Nr 208, poz. 1308, Nr
214, poz. 1344, Nr 225, poz. 1485, Nr 234, poz. 1571 i Nr 237, poz. 1651, z 2009 r.
Nr 8, poz. 39, Nr 20, poz. 104, Nr 28, poz. 171, Nr 68, poz. 585, Nr 85, poz. 716,
Nr 127, poz. 1051, Nr 144, poz. 1178, Nr 168, poz. 1323, Nr 178, poz. 1375, Nr 190,
poz. 1474 i Nr 206, poz. 1589, z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 98, poz. 626, Nr 106, poz.
669, Nr 122, poz. 826, Nr 125, poz. 842, Nr 182, poz. 1228 i Nr 197, poz. 1307, z
2011 r. Nr 48, poz. 245 i 246, Nr 53, poz. 273, Nr 112, poz. 654, Nr 117, poz. 678,
Nr 142, poz. 829, Nr 191, poz. 1135, Nr 217, poz. 1280, Nr 240, poz. 1430, 1431 i
1438 i Nr 279, poz. 1645, z 2012 r. poz. 886, 1091, 1101, 1327, 1426, 1447 i 1529,
z 2013 r. poz. 480, 765, 849, 1247, 1262, 1282 i 1650, z 2014 r. poz. 85, 384, 694,
1375 i 1556 oraz z 2015 r. poz. 21 i 290.
10)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 1036, 1149, 1247 i 1304 oraz z 2014 r. poz. 312, 1215 i 1328.
11)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 765 i 1247, z 2014 r. poz. 486, 579, 786 i 969 oraz z 2015 r. poz. 21.
12)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 28, 238 i 277.
13)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r.
Nr 216, poz. 1367, Nr 225, poz. 1486, Nr 227, poz. 1505, Nr 234, poz. 1570 i Nr 237,
poz. 1654, z 2009 r. Nr 6, poz. 33, Nr 22, poz. 120, Nr 26, poz. 157, Nr 38, poz.
299, Nr 92, poz. 753, Nr 97, poz. 800, Nr 98, poz. 817, Nr 111, poz. 918, Nr 118,
poz. 989, Nr 157, poz. 1241, Nr 161, poz. 1278 i Nr 178, poz. 1374, z 2010 r. Nr 50,
poz. 301, Nr 107, poz. 679, Nr 125, poz. 842, Nr 127, poz. 857, Nr 165, poz. 1116,
Nr 182, poz. 1228, Nr 205, poz. 1363, Nr 225, poz. 1465, Nr 238, poz. 1578 i Nr 257,
poz. 1723 i 1725, z 2011 r. Nr 45, poz. 235, Nr 73, poz. 390, Nr 81, poz. 440, Nr
106, poz. 622, Nr 112, poz. 654, Nr 113, poz. 657, Nr 122, poz. 696, Nr 138, poz.
808, Nr 149, poz. 887, Nr 171, poz. 1016, Nr 205, poz. 1203 i Nr 232, poz. 1378, z
2012 r. poz. 123, 1016, 1342 i 1548, z 2013 r. poz. 154, 879, 983, 1290, 1623, 1646
i 1650 oraz z 2014 r. poz. 24, 295, 496, 567, 619, 773, 1004, 1136, 1138, 1146, 1175,
1188, 1491 i 1831.
14)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r.
poz. 1548, z 2013 r. poz. 1650 oraz z 2014 r. poz. 567 i 1198.
15)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1083,
z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 60, poz. 701 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r.
Nr 98, poz. 1071 i Nr 111, poz. 1194, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 200, poz. 1679,
z 2003 r. Nr 111, poz. 1061, Nr 142, poz. 1380 i Nr 179, poz. 1750, z 2004 r. Nr 93,
poz. 889, Nr 210, poz. 2135, Nr 240, poz. 2405, Nr 243, poz. 2426 i Nr 273, poz. 2703,
z 2005 r. Nr 163, poz. 1363 i Nr 178, poz. 1479, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i Nr 226,
poz. 1648, z 2007 r. Nr 123, poz. 849, z 2008 r. Nr 96, poz. 620 i Nr 214, poz. 1344,
z 2009 r. Nr 8, poz. 39, Nr 22, poz. 119, Nr 62, poz. 504, Nr 98, poz. 817, Nr 108,
poz. 911, Nr 115, poz. 963, Nr 190, poz. 1475, Nr 201, poz. 1540 i Nr 206, poz. 1589,
z 2010 r. Nr 34, poz. 191, Nr 40, poz. 227, Nr 125, poz. 842 i Nr 182, poz. 1228,
z 2011 r. Nr 39, poz. 201 i 202, Nr 112, poz. 654, Nr 129, poz. 734, Nr 185, poz.
1092, Nr 217, poz. 1280 i Nr 240, poz. 1431, z 2012 r. poz. 908, z 2013 r. poz. 628
i 1247, z 2014 r. poz. 287, 619 i 1707 oraz z 2015 r. poz. 21 i 396.
16)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 765 i 1247, z 2014 r. poz. 486, 579, 786 i 969 oraz z 2015 r. poz. 21 i 396.
17)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 1556 i 1778 oraz
z 2015 r. poz. 21.
18)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r.
Nr 217, poz. 1280, z 2012 r. poz. 692 oraz z 2013 r. poz. 509 i 915.
19)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r.
poz. 1548, z 2013 r. poz. 1650 oraz z 2014 r. poz. 567 i 1198.
20)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r.
Nr 217, poz. 1280, z 2012 r. poz. 692 oraz z 2013 r. poz. 509 i 915.