Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo o ruchu drogowym — Dz.U. 2005 nr 108 poz. 908

z dnia 20 czerwca 1997 r.USTAWA

Spis treści

Treść ustawy

Prawo o ruchu drogowym ¹⁾ [Niniejsza ustawa wdraża postanowienia następujących dyrektyw Wspólnot Europejskich: 1) dyrektywy 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw człon-

kowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep (Dz. Urz.

WE L 42 z 23.02.1970, z późn. zm.), 2) dyrektywy 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw człon-

kowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych (Dz.

Urz. WE L 84 z 28.03.1974, z późn. zm.), 3) dyrektywy 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz. Urz. WE L 237 z

24.08.1991, z późn. zm.), 4) dyrektywy 91/671/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw

członkowskich odnoszących się do obowiązkowego stosowania pasów bezpieczeństwa w pojaz-

dach poniżej 3,5 tony (Dz. Urz. WE L 373 z 31.12.1991, z późn. zm.), 5) dyrektywy 92/6/EWG z dnia 10 lutego 1992 r. w sprawie montowania i zastosowania urządzeń

ograniczenia prędkości w niektórych kategoriach pojazdów silnikowych we Wspólnocie (Dz.

Urz. WE L 57 z 02.03.1992, z późn. zm.), 6) dyrektywy 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów kołowych

poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajo-

wym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym

(Dz. Urz. WE L 235 z 17.09.1996, z późn. zm.), 7) dyrektywy 96/96/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw człon-

kowskich dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przy-

czep (Dz. Urz. WE L 46 z 17.02.1997, z późn. zm.), 8) dyrektywy 97/27/WE z dnia 22 lipca 1997 r. odnoszącej się do mas i wymiarów niektórych kate-

gorii pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz zmieniającej dyrektywę 70/156/EWG (Dz. Urz.

WE L 233 z 28.08.1997, z późn. zm.), 9) dyrektywy 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojaz-

dów (Dz. Urz. WE L 138 z 01.06.1999, z późn. zm.), 10) dyrektywy 1999/62/WE z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie

niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz. Urz. WE L 187 z 20.07.1999), 11) dyrektywy 2000/30/WE z dnia 6 czerwca 2000 r. w sprawie drogowej kontroli przydatności do

ruchu pojazdów użytkowych poruszających się we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 203 z 10.08.2000,

z późn. zm.), 12) dyrektywy 2002/24/WE z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykoło-

wych pojazdów mechanicznych i uchylającej dyrektywę 92/61/EWG (Dz. Urz. WE L 124 z

09.05.2002). Dane dotyczące aktów prawa Unii Europejskiej, ogłoszonych przed dniem 1 maja 2004 r., zamieszczone w niniejszej ustawie, dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – wydanie specjalne.] < Niniejsza ustawa wdraża postanowienia następujących dyrektyw Wspólnoty Europejskiej: 1) dyrektywy 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw

członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep

(Dz. Urz. WE L 42 z 23.02.1970, z późn. zm.); 2) dyrektywy 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw

członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub le-

śnych (Dz. Urz. WE L 84 z 28.03.1974, z późn. zm.);

Nowe br zmienie pkt

Dział I
3 w ust. 1 w ar t. 1 Przepisy ogólne wchodzi w życie z dn. 19.01.2013 r . (Dz. U. z 2011 r . Nr Art. 1. 30, poz. 151 or az z 1. Ustawa określa: 2012 r. poz. 113). 1) zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w stre- fach ruchu; 2) zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu; [3) wymagania w stosunku do osób kierujących pojazdami i innych uczestni- ków tego ruchu;] <3) wymagania w stosunku do innych uczestników ruchu niż kierujący Nowe br zmienie pojazdami;> odnośnika 1 wchodzi 4) zasady i warunki kontroli ruchu drogowego. w życie z dn. 2. Przepisy ustawy stosuje się również do ruchu odbywającego się poza miejscami 19.01.2013 r . (Dz. U. z 2011 r . Nr 30, poz. wymienionymi w ust. 1 pkt 1, w zakresie: 151 oraz z 2012 r . 1) koniecznym dla uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa osób; poz. 113). 2) wynikającym ze znaków i sygnałów drogowych. 3) dyrektywy 91/671/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw pań- stw członkowskich odnoszących się do obowiązkowego stosowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach poniżej 3,5 tony (Dz. Urz. WE L 373 z 31.12.1991, z późn. zm.), 4) dyrektywy 92/6/EWG z dnia 10 lutego 1992 r. w sprawie montowania i zastosowania urzą- dzeń ograniczenia prędkości w niektórych kategoriach pojazdów mechanicznych we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 57 z 02.03.1992, z późn. zm.); 5) dyrektywy 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów dro- gowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz. Urz. WE L 235 z 17.09.1996, z późn. zm.); 6) dyrektywy 96/96/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silniko- wych i ich przyczep (Dz. Urz. WE L 46 z 17.02.1997, z późn. zm.); 7) dyrektywy 97/27/WE z dnia 22 lipca 1997 r. odnoszącej się do mas i wymiarów niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz zmieniającej dyrektywę 70/156/EWG (Dz. Urz. WE L 233 z 28.08.1997, z późn. zm.); 8) dyrektywy 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz. Urz. WE L 138 z 01.06.1999, z późn. zm.); 9) dyrektywy 1999/62/WE z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowa- nie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz. Urz. WE L 187 z 20.07.1999); 10) dyrektywy 2000/30/WE z dnia 6 czerwca 2000 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej pojazdów dostawczych poruszających się we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 203 z 10.08.2000, z późn. zm.); 11) dyrektywy 2002/24/WE z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych i uchylającej dyrektywę 92/61/EWG (Dz. Urz. WE L 124 z 09.05.2002). Dane odnoszące się do aktów prawa Unii Europejskiej, ogłoszone przed dniem 1 maja 2004 r., zamieszczone w niniejszej ustawie, dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – polskie wydanie specjalne.> [3. Zadania samorządu województwa, o których mowa w art. 75aa–75ac, art. 97 ust. 3, art. 98 ust. 5, art. 110 ust. 1 pkt 10, art. 111 ust. 1, art. 112 ust. 1, art. 113 ust. 1, art. 114 ust. 3, art. 122 ust. 8 i 9, art. 124a ust. 3 i 10, art. 124b ust. 1–3 i 5, art. 140 ust. 4 art. 140g ust. 2, art. 140i i art. 140k, są zadaniami z zakresu administracji rządowej.]

Nowe br zmienie ust.

<3. Zadania samorządu województwa, o których mowa w art. 75aa–75ac, art. 3 w ar t. 1 wchodzi w 140g ust. 2, art. 140i i art. 140k, stanowią zadania z zakresu administracji życie z dn.

19.01.2013 r . (Dz. U.

rządowej.>

z 2011 r . Nr 30, poz.

151 i Nr 106, poz.

622 oraz z 2012 r .

Art. 2.16 orzeczeń

poz. 113).

Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1)

droga – wydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika, drogi dla pieszych lub drogi dla rowerów, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych znajdującym się w obrębie tego pasa, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt;

1a)

droga publiczna – droga w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r.

o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.²⁾);

1b)

droga wewnętrzna – droga w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca

1985 r. o drogach publicznych;

2)

droga twarda – drogę z jezdnią o nawierzchni bitumicznej, betonowej, kost-

kowej, klinkierowej lub brukowcowej oraz z płyt betonowych lub kamien-

no-betonowych, jeżeli długość nawierzchni przekracza 20 m; inne drogi są

drogami gruntowymi;

Nowe br zmienie pkt

[3) autostrada – drogę dwujezdniową, oznaczoną odpowiednimi znakami dro-

3, 4, 21, 45 i 46 w

gowymi, na której nie dopuszcza się ruchu poprzecznego, przeznaczoną tyl- ar t. 2 wchodzi w

ko do ruchu pojazdów samochodowych, które na równej, poziomej jezdni życie z dn.

mogą rozwinąć prędkość co najmniej 40 km/h, w tym również w razie cią- 19.01.2013 r . (Dz. U.

z 2011 r . Nr 30, poz.

gnięcia przyczep;]

151 oraz z 2012 r .

<3) autostrada – drogę dwujezdniową, oznaczoną odpowiednimi znakami poz. 113).

drogowymi, na której nie dopuszcza się ruchu poprzecznego, przezna-

czoną tylko do ruchu pojazdów samochodowych, z wyłączeniem cztero-

kołowca, które na równej, poziomej jezdni mogą rozwinąć prędkość co

najmniej 40 km/h, w tym również w razie ciągnięcia przyczep;>

[4) droga ekspresowa – drogę dwu- lub jednojezdniową, oznaczoną odpo-

wiednimi znakami drogowymi, na której skrzyżowania występują wyjątko-

wo, przeznaczoną tylko do ruchu pojazdów samochodowych;]

<4) droga ekspresowa – drogę dwu- lub jednojezdniową, oznaczoną od-

powiednimi znakami drogowymi, na której skrzyżowania występują

wyjątkowo, przeznaczoną tylko do ruchu pojazdów samochodowych, z

wyłączeniem czterokołowca;>

5)

droga dla rowerów – drogę lub jej część przeznaczoną do ruchu rowerów,

oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi; droga dla rowerów jest od-

dzielona od innych dróg lub jezdni tej samej drogi konstrukcyjnie lub za

pomocą urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego;

5a)

pas ruchu dla rowerów – część jezdni przeznaczoną do ruchu rowerów w

jednym kierunku, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi;

5b)

śluza dla rowerów – część jezdni na wlocie skrzyżowania na całej szerokości

jezdni lub wybranego pasa ruchu przeznaczona do zatrzymania rowerów w

celu zmiany kierunku jazdy lub ustąpienia pierwszeństwa, oznaczona od-

powiednimi znakami drogowymi;

6)

jezdnia – część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów; określenie to nie do-

tyczy torowisk wydzielonych z jezdni;

7)

pas ruchu – każdy z podłużnych pasów jezdni wystarczający do ruchu jed-

nego rzędu pojazdów wielośladowych, oznaczony lub nieoznaczony zna-

kami drogowymi;

8)

pobocze – część drogi przyległą do jezdni, która może być przeznaczona do

ruchu pieszych lub niektórych pojazdów, postoju pojazdów, jazdy wierz-

chem lub pędzenia zwierząt;

9)

chodnik – część drogi przeznaczoną do ruchu pieszych;

10)

skrzyżowanie – przecięcie się w jednym poziomie dróg mających jezdnię,

ich połączenie lub rozwidlenie, łącznie z powierzchniami utworzonymi

przez takie przecięcia, połączenia lub rozwidlenia; określenie to nie dotyczy

przecięcia, połączenia lub rozwidlenia drogi twardej z drogą gruntową, z

drogą stanowiącą dojazd do obiektu znajdującego się przy drodze lub z dro-

gą wewnętrzną;

11)

przejście dla pieszych – powierzchnię jezdni, drogi dla rowerów lub torowi-

ska przeznaczoną do przechodzenia przez pieszych, oznaczoną odpowied-

nimi znakami drogowymi;

12)

przejazd dla rowerzystów – powierzchnię jezdni lub torowiska przeznaczoną

do przejeżdżania przez rowerzystów, oznaczoną odpowiednimi znakami

drogowymi;

13)

przystanek – miejsce zatrzymywania się pojazdów transportu publicznego,

oznaczone odpowiednimi znakami drogowymi;

14)

tunel – budowlę na drodze, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi;

15)

obszar zabudowany – obszar oznaczony odpowiednimi znakami drogowy-

mi;

16)

strefa zamieszkania – obszar obejmujący drogi publiczne lub inne drogi, na

którym obowiązują szczególne zasady ruchu drogowego, a wjazdy i wyjaz-

dy oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi;

16a)

strefa ruchu – obszar obejmujący co najmniej jedną drogę wewnętrzną, na

który wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi;

17)

uczestnik ruchu – pieszego, kierującego, a także inne osoby przebywające w

pojeździe lub na pojeździe znajdującym się na drodze;

18)

pieszy – osobę znajdującą się poza pojazdem na drodze i niewykonującą na

niej robót lub czynności przewidzianych odrębnymi przepisami; za pieszego

uważa się również osobę prowadzącą, ciągnącą lub pchającą rower, moto-

rower, motocykl, wózek dziecięcy, podręczny lub inwalidzki, osobę poru-

szającą się w wózku inwalidzkim, a także osobę w wieku do 10 lat kierującą

rowerem pod opieką osoby dorosłej;

19)

kolumna pieszych – zorganizowaną grupę pieszych prowadzoną przez kie-

rownika lub dowódcę;

20)

kierujący – osobę, która kieruje pojazdem lub zespołem pojazdów, a także

osobę, która prowadzi kolumnę pieszych, jedzie wierzchem albo pędzi

zwierzęta pojedynczo lub w stadzie;

[21) kierowca – osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym;]

<21) kierowca – osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym

lub motorowerem;>

22)

szczególna ostrożność – ostrożność polegającą na zwiększeniu uwagi i do-

stosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniają-

cych się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie rea-

gowanie;

23)

ustąpienie pierwszeństwa – powstrzymanie się od ruchu, jeżeli ruch mógłby

zmusić innego kierującego do zmiany kierunku lub pasa ruchu albo istotnej

zmiany prędkości, a pieszego – do zatrzymania się, zwolnienia lub przy-

spieszenia kroku;

24)

ruch kierowany – ruch otwierany i zamykany za pomocą sygnalizacji

świetlnej albo przez uprawnioną osobę;

25)

niedostateczna widoczność – widoczność występującą od zmierzchu do świ-

tu, a także w warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza od świtu do

zmierzchu;

26)

wymijanie – przejeżdżanie (przechodzenie) obok pojazdu lub uczestnika ru-

chu poruszającego się w przeciwnym kierunku;

27)

omijanie – przejeżdżanie (przechodzenie) obok nieporuszającego się pojaz-

du, uczestnika ruchu lub przeszkody;

28)

wyprzedzanie – przejeżdżanie (przechodzenie) obok pojazdu lub uczestnika

ruchu poruszającego się w tym samym kierunku;

29)

zatrzymanie pojazdu – unieruchomienie pojazdu niewynikające z warunków

lub przepisów ruchu drogowego, trwające nie dłużej niż 1 minutę, oraz każ-

de unieruchomienie pojazdu wynikające z tych warunków lub przepisów;

30)

postój pojazdu – unieruchomienie pojazdu niewynikające z warunków lub

przepisów ruchu drogowego, trwające dłużej niż 1 minutę;

31)

pojazd – środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz

maszynę lub urządzenie do tego przystosowane;

32)

pojazd silnikowy – pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motoroweru i

pojazdu szynowego;

33)

pojazd samochodowy – pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia

jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje cią-

gnika rolniczego;

34)

pojazd wolnobieżny – pojazd silnikowy, którego konstrukcja ogranicza

prędkość jazdy do 25 km/h, z wyłączeniem ciągnika rolniczego;

35)

pojazd członowy – zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego

złączonego z naczepą;

<35a) pojazd nienormatywny – pojazd lub zespół pojazdów, którego naci-

ski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczal-

nych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicz-

nych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ła-

dunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych

w przepisach niniejszej ustawy;

35b)

ładunek niepodzielny – ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich

kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa

lub więcej mniejszych ładunków;

35c)

pilot – osobę odpowiedzialną za zapewnienie bezpieczeństwa ruchu

drogowego oraz minimalizację utrudnień w ruchu drogowym w czasie

przejazdu pojazdu;>

36)

pojazd specjalny – pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczone do

Dodane pkt 35a-35c

wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania or az nowe br zmienie

nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą pkt 37 w ar t. 2

wchodzą w życie z

być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji;

dn. 19.10.2012 r .

[37) pojazd używany do celów specjalnych – pojazd samochodowy przystoso- (Dz. U. z 2011 r . Nr

wany w sposób szczególny do przewozu osób lub ładunków, używany przez 222, poz. 1321).

Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, Policję, Agencję Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego,

Służbę Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Straż Gra-

niczną, kontrolę skarbową, Służbę Celną, jednostki ochrony przeciwpoża-

rowej, Inspekcję Transportu Drogowego i Służbę Więzienną;]

<37) pojazd używany do celów specjalnych – pojazd samochodowy przysto-

sowany w sposób szczególny do przewozu osób lub ładunków, używany

przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, Policję, Agencję Bezpie-

czeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu

Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro Antyko-

rupcyjne, Biuro Ochrony Rządu, Straż Graniczną, kontrolę skarbową,

Służbę Celną, jednostki ochrony przeciwpożarowej, Inspekcję Trans-

portu Drogowego i Służbę Więzienną;>

38)

pojazd uprzywilejowany – pojazd wysyłający sygnały świetlne w postaci

niebieskich świateł błyskowych i jednocześnie sygnały dźwiękowe o

zmiennym tonie, jadący z włączonymi światłami mijania lub drogowymi;

określenie to obejmuje również pojazdy jadące w kolumnie, na której po-

czątku i na końcu znajdują się pojazdy uprzywilejowane wysyłające dodat-

kowo sygnały świetlne w postaci czerwonego światła błyskowego;

39)

pojazd zabytkowy – pojazd, który na podstawie odrębnych przepisów został

wpisany do rejestru zabytków lub znajduje się w wojewódzkiej ewidencji

zabytków, a także pojazd wpisany do inwentarza muzealiów, zgodnie z od-

rębnymi przepisami;

40)

samochód osobowy – pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie

do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu;

41)

autobus – pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu

więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą;

41a)

autobus szkolny – autobus przeznaczony do przewozu dzieci do szkoły,

barwy pomarańczowej, oznaczony z przodu i z tyłu prostokątnymi tablicami

barwy białej, z napisem barwy czarnej „autobus szkolny”;

42)

samochód ciężarowy – pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie

do przewozu ładunków; określenie to obejmuje również samochód ciężaro-

wo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w

liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą;

42a)

ciągnik samochodowy – pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyj-

nie wyłącznie do ciągnięcia przyczepy; określenie to obejmuje ciągnik sio-

dłowy i ciągnik balastowy;

<42b) czterokołowiec – pojazd samochodowy przeznaczony do przewozu

Dodane pkt 42b i

osób lub ładunków, z wyłączeniem samochodu osobowego, ciężarowego 42c wchodzą w życie

i motocykla, którego masa własna nie przekracza: z dn. 19.01.2013 r .

(Dz. U. z 2011 r . Nr

a) w przypadku przewozu rzeczy 550 kg,

30, poz. 151 or az z

b) w przypadku przewozu osób 400 kg; 2012 r. poz. 113).

42c)

czterokołowiec lekki – czterokołowiec, którego masa własna nie prze-

kracza 350 kg i konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 45 km/h;>

43)

taksówka – pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony,

przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kie-

rowcą oraz ich bagażu podręcznego za ustaloną na podstawie taksometru

opłatą;

44)

ciągnik rolniczy – pojazd silnikowy skonstruowany do używania łącznie ze

sprzętem do prac rolnych, leśnych lub ogrodniczych; ciągnik taki może być

również przystosowany do ciągnięcia przyczep oraz do prac ziemnych;

[45) motocykl – pojazd samochodowy jednośladowy lub z bocznym wózkiem –

wielośladowy;

46)

motorower – pojazd jednośladowy lub dwuśladowy zaopatrzony w silnik

spalinowy o pojemności skokowej nieprzekraczającej 50 cm³, którego kon-

strukcja ogranicza prędkość jazdy do 45 km/h;]

<45) motocykl – pojazd samochodowy zaopatrzony w silnik spalinowy o

pojemności skokowej przekraczającej 50 cm³, dwukołowy lub z bocz-

nym wózkiem – wielośladowy; określenie to obejmuje również pojazd

trójkołowy o symetrycznym rozmieszczeniu kół;

46)

motorower – pojazd dwu- lub trójkołowy zaopatrzony w silnik spalino-

wy o pojemności skokowej nieprzekraczającej 50 cm³ lub w silnik elek-

tryczny o mocy nie większej niż 4 kW, którego konstrukcja ogranicza

prędkość jazdy do 45 km/h;>

47)

rower – pojazd o szerokości nieprzekraczającej 0,9 m poruszany siłą mięśni

osoby jadącej tym pojazdem; rower może być wyposażony w uruchamiany

naciskiem na pedały pomocniczy napęd elektryczny zasilany prądem o na-

pięciu nie wyższym niż 48 V o znamionowej mocy ciągłej nie większej niż

250W, którego moc wyjściowa zmniejsza się stopniowo i spada do zera po

przekroczeniu prędkości 25 km/h.;

47a)

wózek rowerowy – pojazd o szerokości powyżej 0,9 m przeznaczony do

przewozu osób lub rzeczy poruszany siłą mięśni osoby jadącej tym pojaz-

dem; wózek rowerowy może być wyposażony w uruchamiany naciskiem na

pedały pomocniczy napęd elektryczny zasilany prądem o napięciu nie wyż-

szym niż 48 V o znamionowej mocy ciągłej nie większej niż 250W, którego

moc wyjściowa zmniejsza się stopniowo i spada do zera po przekroczeniu

prędkości 25 km/h.;

48)

wózek inwalidzki – pojazd konstrukcyjnie przeznaczony do poruszania się

osoby niepełnosprawnej, napędzany siłą mięśni lub za pomocą silnika, któ-

rego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do prędkości pieszego;

49)

zespół pojazdów – pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po dro-

dze jako całość; nie dotyczy to pojazdów złączonych w celu holowania;

49a)

kolejka turystyczna – zespół pojazdów składający się z ciągnika rolnicze-

go, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 25 km/h, albo pojazdu

wolnobieżnego oraz przyczepy (przyczep) dostosowanej do przewozu osób,

wykorzystywanych w ramach prowadzonej działalności w zakresie świad-

czenia usług turystycznych;

50)

przyczepa – pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym po-

jazdem;

51)

przyczepa lekka – przyczepę, której dopuszczalna masa całkowita nie prze-

kracza 750 kg;

52)

naczepa – przyczepę, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i ob-

ciąża ten pojazd;

53)

masa własna – masę pojazdu z jego normalnym wyposażeniem, paliwem,

olejami, smarami i cieczami w ilościach nominalnych, bez kierującego;

54)

dopuszczalna masa całkowita – największą określoną właściwymi warun-

kami technicznymi masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, do-

puszczonego do poruszania się po drodze;

55)

rzeczywista masa całkowita – masę pojazdu łącznie z masą znajdujących się

na nim rzeczy i osób;

56)

dopuszczalna ładowność – największą masę ładunku i osób, jaką może

przewozić pojazd, która stanowi różnicę dopuszczalnej masy całkowitej

i masy własnej pojazdu;

57)

nacisk osi – sumę nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na

jednej osi;

58)

VIN – numer identyfikacyjny pojazdu nadany i umieszczony przez produ-

centa;

59)

urządzenie rejestrujące – stacjonarne, przenośne albo zainstalowane w po-

jeździe albo na statku powietrznym urządzenie ujawniające i zapisujące za

pomocą technik utrwalania obrazów naruszenia przepisów ruchu drogowego

przez kierujących pojazdami.

Dział II
Ruch drogowy

Rozdział 1
Zasady ogólne Art. 3. 1. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga – szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem za- kłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie. 2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osoby znajdującej się w pobliżu drogi, jeżeli jej zachowanie mogłoby pociągnąć za sobą skutki, o których mowa w tym przepisie. 3. Jeżeli uczestnik ruchu lub inna osoba spowodowała jednak zagrożenie bezpie- czeństwa ruchu drogowego, jest obowiązana przedsięwziąć niezbędne środki w celu niezwłocznego usunięcia zagrożenia, a gdyby nie mogła tego uczynić, po- winna o zagrożeniu uprzedzić innych uczestników ruchu. Art. 4. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze mają prawo liczyć, że inni uczestnicy tego ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego, chyba że okolicz- ności wskazują na możliwość odmiennego ich zachowania. Art. 5. 1. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani stosować się do poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ruchem lub upraw- nione do jego kontroli, sygnałów świetlnych oraz znaków drogowych, nawet wówczas, gdy z przepisów ustawy wynika inny sposób zachowania niż nakaza- ny przez te osoby, sygnały świetlne lub znaki drogowe. 2. Polecenia i sygnały dawane przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do je- go kontroli mają pierwszeństwo przed sygnałami świetlnymi i znakami drogo- wymi. 3. Sygnały świetlne mają pierwszeństwo przed znakami drogowymi regulującymi pierwszeństwo przejazdu. Art. 6. 1. Polecenia lub sygnały może dawać uczestnikowi ruchu lub innej osobie znajdu- jącej się na drodze: 1) policjant; 2) żołnierz Żandarmerii Wojskowej lub wojskowego organu porządkowego, zabezpieczający przemarsz lub przejazd kolumny wojskowej albo w razie akcji związanej z ratowaniem życia lub mienia; 3) funkcjonariusz Straży Granicznej; 3a) inspektor Inspekcji Transportu Drogowego; 3b) umundurowany inspektor kontroli skarbowej lub funkcjonariusz celny; 3c) strażnik gminny (miejski); 4) pracownik kolejowy na przejeździe kolejowym; 5) osoba działająca w imieniu zarządcy drogi lub osoba wykonująca roboty na drodze na zlecenie lub za zgodą zarządcy drogi; 6) osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię, w wyznaczo- nym miejscu; 7) kierujący autobusem szkolnym w miejscach postoju związanych z wsiada- niem lub wysiadaniem dzieci; 7a) ratownik górski podczas wykonywania czynności związanych z prowadze- niem akcji ratowniczej; 8) strażnik leśny lub funkcjonariusz Straży Parku – na terenie odpowiednio la- su lub parku narodowego; 9) strażak Państwowej Straży Pożarnej podczas wykonywania czynności zwią- zanych z prowadzeniem akcji ratowniczej; 10) członek ochotniczej straży pożarnej podczas wykonywania czynności zwią- zanych z prowadzeniem akcji ratowniczej; <11) funkcjonariusz Biura Ochrony Rządu podczas wykonywania czynno-

Dodane pkt 11 i 12

ści związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa ochranianych osób, or az nowe br zmienie obiektów i urządzeń; ust. 3a w ar t. 6

wchodzą w życie z

12)

pilot podczas wykonywania czynności związanych z pilotowaniem prze-

dn. 19.10.2012 r .

jazdu pojazdu nienormatywnego.>

(Dz. U. z 2011 r . Nr

2. Osoby, o których mowa w ust. 1 i ust. 4 pkt 2, powinny być łatwo rozpoznawal- 222, poz. 1321). ne i widoczne z dostatecznej odległości, zarówno w dzień, jak i w nocy. 3. Przepis ust. 2 w zakresie łatwej rozpoznawalności:

1)

dotyczy osoby wymienionej w ust. 1 pkt 1 tylko poza obszarem zabudowa-

nym;

2)

nie dotyczy kierującego autobusem szkolnym, jeżeli sygnał do zatrzymania

innych pojazdów dawany jest przez tę osobę bez wychodzenia z odpowiednio oznaczonego pojazdu. [3a. Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 4–8 i ust. 4 pkt 2, mogą dawać polecenia lub sygnały uczestnikowi ruchu lub innej osobie znajdującej się na drodze pod warunkiem ukończenia szkolenia organizowanego przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego.] <3a. Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 4–8 i 12 oraz ust. 4 pkt 2, mogą dawać polecenia lub sygnały uczestnikowi ruchu lub innej osobie znajdującej się na drodze pod warunkiem ukończenia szkolenia organizowanego przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego. Pilot zabezpieczający przejazd pojazdu nienormatywnego będący osobą, o której mowa w ust. 1 pkt 1–3c i 9, nie podlega szkoleniu.> 3b. Szkolenie, o którym mowa w ust. 3a, może być przeprowadzone odpłatnie. Opłatę ponosi podmiot kierujący na szkolenie, a w pozostałych przypadkach – osoba odbywająca szkolenie. Wysokość maksymalnej opłaty za szkolenie jednej osoby nie może przekraczać 30% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. 4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i porządku w trakcie kierowania ruchem drogowym oraz sprawnego wykonywania czynności w tym zakresie, w drodze rozporządzenia:

1)

określi organizację i sposób wykonywania czynności, o których mowa

w ust. 1, program i tryb prowadzenia szkolenia w tym zakresie, wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia, wysokość stawek za szkolenie oraz tryb ich pobierania i zwrotu, biorąc pod uwagę w szczególności średnie realne koszty organizacji i przeprowadzania szkolenia;

2)

może upoważnić inne osoby do wykonywania czynności, o których mowa w

ust. 1, oraz określić okoliczności, szczegółowe warunki, sposób wykonywania czynności w tym zakresie, jak również warunki, które te osoby muszą spełniać;

3)

określi wzór ubioru osób, o których mowa w ust. 1 pkt 4–6.

Art. 7.2 orzeczenia

1. Znaki i sygnały drogowe wyrażają ostrzeżenia, zakazy, nakazy lub informacje. 2. Minister właściwy do spraw transportu i minister właściwy do spraw wewnętrz-

nych, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając w szcze-

gólności konieczność dostosowania sygnałów drogowych do postanowień umów

międzynarodowych, określi, w drodze rozporządzenia, znaki i sygnały obowią-

zujące w ruchu drogowym, ich znaczenie i zakres obowiązywania. 3. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych, uwzględniając konieczność zapewnienia czytelności i

zrozumiałości znaków i sygnałów drogowych dla uczestników ruchu drogowe-

go, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki techniczne dla zna-

ków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, a

także warunki ich umieszczania na drogach.

Art. 8.

1. Osoba niepełnosprawna o obniżonej sprawności ruchowej, kierująca pojazdem

samochodowym oznaczonym kartą parkingową może nie stosować się do nie-

których znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie

określonym przepisami, o których mowa w art. 7 ust. 2. 2. Przepis ust. 1 stosuje się również do:

1)

kierującego pojazdem przewożącego osobę o obniżonej sprawności rucho-

wej;

2)

pracowników placówek zajmujących się opieką, rehabilitacją lub edukacją

osób niepełnosprawnych pozostających pod opieką tych placówek.

3. Karta parkingowa powinna być umieszczona za przednią szybą pojazdu samo-

chodowego w sposób umożliwiający jej odczytanie. 4. Kartę parkingową, za opłatą, wydaje starosta. 5. Kartę parkingową osobie, o której mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie wy-

danego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności:

1)

orzeczenia o niepełnosprawności,

2)

orzeczenia o stopniu niepełnosprawności,

3)

orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień

–

wraz ze wskazaniem, o którym mowa w art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92, z późn. zm.³⁾). 5a. (uchylony). 5b. (uchylony). 6. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w stosunku do kierujących pojazdami zaopatrzonymi w kartę parkingową wydaną za granicą. 7. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

1)

wzór karty parkingowej, uwzględniając w szczególności konieczność ujed-

nolicenia wzoru karty parkingowej z rozwiązaniami przyjętymi w krajach

europejskich, w celu umożliwienia korzystania osobom niepełnosprawnym

z ulg i przywilejów w ruchu drogowym, określonych w przepisach prawa

krajowego;

1a)

wzór oraz tryb wydania karty parkingowej dla placówek, o których mowa w

ust. 2 pkt 2;

2)

wysokość opłat za wydanie karty parkingowej, uwzględniając koszty zwią-

zane z jej wydaniem i dystrybucją. 8. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zabezpieczenia społecznego i ministrem właściwym do spraw zdrowia

określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj placówek zajmujących się opieką, re-

habilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych uprawnionych do uzyskania

karty parkingowej oraz tryb wydawania tym placówkom karty parkingowej, ma-

jąc na względzie zapewnienie wydawania karty właściwym placówkom.

Art. 8a.

(uchylony).

Art. 9.

Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani ułatwić przejazd pojazdu uprzywilejowanego, w szczególności przez niezwłoczne usunięcie się z jego drogi, a w razie potrzeby zatrzymanie się.

Art. 10.

1. Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad zarządzaniem ru-

chem na drogach krajowych. 2. Wojewoda sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach:

1)

wojewódzkich,

2)

powiatowych,

3)

gminnych,

4)

publicznych położonych w miastach na prawach powiatu i w mieście sto-

łecznym Warszawie,

5)

wewnętrznych położonych w strefach ruchu lub strefach zamieszkania.

3. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zarządza ruchem na drogach

krajowych, z zastrzeżeniem ust. 6. 4. Marszałek województwa zarządza ruchem na drogach wojewódzkich, z zastrze-

żeniem ust. 6. 5. Starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych, z zastrzeżeniem

ust. 6. 6. Prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w mia-

stach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. 7. Zarządzanie ruchem na drogach wewnętrznych, w tym w strefie ruchu i strefie

zamieszkania, należy do podmiotu zarządzającego tymi drogami. 8. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może powierzyć zadania w za-

kresie zarządzania ruchem na drogach krajowych marszałkowi województwa. 9. Drogami krajowymi, wojewódzkimi, powiatowymi i gminnymi są drogi pu-

bliczne określone zgodnie z przepisami o drogach publicznych. 10. Organy sprawujące nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach mogą nakazać

zmianę organizacji ruchu ze względu na ważny interes ogólnospołeczny lub ko-

nieczność zapewnienia ruchu tranzytowego. 10a. Podmioty zarządzające drogami, o których mowa w ust. 7, ustalając organiza-

cję ruchu na tych drogach stosują znaki i sygnały drogowe oraz zasady ich

umieszczania wynikające z ustawy i jej przepisów wykonawczych. Koszt ozna-

kowania drogi wewnętrznej ponosi podmiot zarządzający drogą. 11. Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze konieczność ochrony

dróg przed zniszczeniem oraz zapewnienie bezpieczeństwa ruchu w okresie

zwiększonego natężenia ruchu pojazdów osobowych, może wprowadzić, w dro-

dze rozporządzenia, okresowe ograniczenia ruchu pojazdów na drogach lub za-

kaz ruchu niektórych rodzajów pojazdów. 12. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając w

szczególności:

1)

konieczność zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu

drogowego,

2)

potrzebę efektywnego wykorzystania dróg publicznych,

3)

potrzeby społeczności lokalnej,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki zarządzania ruchem na

drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.

Rozdział 2
Ruch pieszych

Art. 11.1 orzeczenie

1. Pieszy jest obowiązany korzystać z chodnika lub drogi dla pieszych, a w razie

ich braku – z pobocza. Jeżeli nie ma pobocza lub czasowo nie można z niego ko-

rzystać, pieszy może korzystać z jezdni, pod warunkiem zajmowania miejsca jak

najbliżej jej krawędzi i ustępowania miejsca nadjeżdżającemu pojazdowi. 2. Pieszy idący po poboczu lub jezdni jest obowiązany iść lewą stroną drogi. 3. Piesi idący jezdnią są obowiązani iść jeden za drugim. Na drodze o małym ru-

chu, w warunkach dobrej widoczności, dwóch pieszych może iść obok siebie. 4. Korzystanie przez pieszego z drogi dla rowerów jest dozwolone tylko w razie

braku chodnika lub pobocza albo niemożności korzystania z nich. Pieszy, z wy-

jątkiem osoby niepełnosprawnej, korzystając z tej drogi, jest obowiązany ustąpić

miejsca rowerowi. 5. Przepisów ust. 1–4 nie stosuje się w strefie zamieszkania. W strefie tej pieszy

korzysta z całej szerokości drogi i ma pierwszeństwo przed pojazdem.

Art. 12.1 orzeczenie

1. Kolumna pieszych, z wyjątkiem pieszych w wieku do 10 lat, może się poruszać

tylko prawą stroną jezdni. 2. Do kolumny pieszych w wieku do 10 lat stosuje się odpowiednio przepisy art. 11

ust. 1 i 2. 3. Liczba pieszych idących jezdnią w kolumnie obok siebie nie może przekraczać

4, a w kolumnie wojskowej – 6, pod warunkiem że kolumna nie zajmuje więcej

niż połowy szerokości jezdni. 4. Piesi w wieku do 10 lat mogą iść w kolumnie tylko dwójkami pod nadzorem co

najmniej jednej osoby pełnoletniej. 5. Długość kolumny pieszych nie może przekraczać 50 m. Odległość między ko-

lumnami nie może być mniejsza niż 100 m. 6. Jeżeli przemarsz kolumny pieszych odbywa się w warunkach niedostatecznej

widoczności:

1)

pierwszy i ostatni z idących z lewej strony są obowiązani nieść latarki:

a)

pierwszy – ze światłem białym, skierowanym do przodu,

b)

ostatni – ze światłem czerwonym, skierowanym do tyłu;

2)

w kolumnie o długości przekraczającej 20 m idący po lewej stronie z przodu

i z tyłu są obowiązani używać elementów odblaskowych odpowiadających

właściwym warunkom technicznym, a ponadto idący po lewej stronie są

obowiązani nieść dodatkowe latarki ze światłem białym, rozmieszczone w

taki sposób, aby odległość między nimi nie przekraczała 10 m;

3)

światło latarek powinno być widoczne z odległości co najmniej 150 m.

7. Zabrania się:

1)

ruchu po jezdni kolumny pieszych w czasie mgły; zakaz ten nie dotyczy ko-

lumny wojskowej lub policyjnej;

2)

ruchu po jezdni kolumny pieszych w wieku do 10 lat w warunkach niedosta-

tecznej widoczności;

3)

prowadzenia po jezdni kolumny pieszych przez osobę w wieku poniżej 18

lat.

Art. 13.1 orzeczenie

1. Pieszy, przechodząc przez jezdnię lub torowisko, jest obowiązany zachować

szczególną ostrożność oraz, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, korzystać z przejścia dla

pieszych. Pieszy znajdujący się na tym przejściu ma pierwszeństwo przed po-

jazdem. 2. Przechodzenie przez jezdnię poza przejściem dla pieszych jest dozwolone, gdy

odległość od przejścia przekracza 100 m. Jeżeli jednak skrzyżowanie znajduje

się w odległości mniejszej niż 100 m od wyznaczonego przejścia, przechodzenie

jest dozwolone również na tym skrzyżowaniu. 3. Przechodzenie przez jezdnię poza przejściem dla pieszych, o którym mowa w

ust. 2, jest dozwolone tylko pod warunkiem, że nie spowoduje zagrożenia bez-

pieczeństwa ruchu lub utrudnienia ruchu pojazdów. Pieszy jest obowiązany

ustąpić pierwszeństwa pojazdom i do przeciwległej krawędzi jezdni iść drogą

najkrótszą, prostopadle do osi jezdni. 4. Jeżeli na drodze znajduje się przejście nadziemne lub podziemne dla pieszych,

pieszy jest obowiązany korzystać z niego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 5. Na obszarze zabudowanym, na drodze dwujezdniowej lub po której kursują

tramwaje po torowisku wyodrębnionym z jezdni, pieszy przechodząc przez

jezdnię lub torowisko jest obowiązany korzystać tylko z przejścia dla pieszych. 6. Przechodzenie przez torowisko wyodrębnione z jezdni jest dozwolone tylko w

miejscu do tego przeznaczonym. 7. Jeżeli wysepka dla pasażerów na przystanku komunikacji publicznej łączy się z

przejściem dla pieszych, przechodzenie do i z przystanku jest dozwolone tylko

po tym przejściu. 8. Jeżeli przejście dla pieszych wyznaczone jest na drodze dwujezdniowej, przej-

ście na każdej jezdni uważa się za przejście odrębne. Przepis ten stosuje się od-

powiednio do przejścia dla pieszych w miejscu, w którym ruch pojazdów jest

rozdzielony wysepką lub za pomocą innych urządzeń na jezdni.

Art. 14.

Zabrania się:

1)

wchodzenia na jezdnię:

a)

bezpośrednio przed jadący pojazd, w tym również na przejściu dla pie-

szych,

b)

spoza pojazdu lub innej przeszkody ograniczającej widoczność drogi;

2)

przechodzenia przez jezdnię w miejscu o ograniczonej widoczności drogi;

3)

zwalniania kroku lub zatrzymywania się bez uzasadnionej potrzeby podczas

przechodzenia przez jezdnię lub torowisko;

4)

przebiegania przez jezdnię;

5)

chodzenia po torowisku;

6)

wchodzenia na torowisko, gdy zapory lub półzapory są opuszczone lub

opuszczanie ich rozpoczęto;

7)

przechodzenia przez jezdnię w miejscu, w którym urządzenie zabezpiecza-

jące lub przeszkoda oddzielają drogę dla pieszych albo chodnik od jezdni,

bez względu na to, po której stronie jezdni one się znajdują.

Art. 15.

Przepisów art. 11–14 nie stosuje się w razie zamknięcia ruchu pojazdów na drodze.

Rozdział 3
Ruch pojazdów

Oddział 1
Zasady ogólne

Art. 16.1 orzeczenie

1. Kierującego pojazdem obowiązuje ruch prawostronny. 2. Kierujący pojazdem, korzystając z drogi dwujezdniowej, jest obowiązany jechać

po prawej jezdni; do jezdni tych nie wlicza się jezdni przeznaczonej do dojazdu

do nieruchomości położonej przy drodze. 3. Kierujący pojazdem, korzystając z jezdni dwukierunkowej co najmniej o czte-

rech pasach ruchu, jest obowiązany zajmować pas ruchu znajdujący się na pra-

wej połowie jezdni. 4. Kierujący pojazdem jest obowiązany jechać możliwie blisko prawej krawędzi

jezdni. Jeżeli pasy ruchu na jezdni są wyznaczone, nie może zajmować więcej

niż jednego pasa. 5. Kierujący pojazdem zaprzęgowym, rowerem, wózkiem rowerowym, motorowe-

rem, wózkiem ręcznym oraz osoba prowadząca pojazd napędzany silnikiem są

obowiązani poruszać się po poboczu, chyba że nie nadaje się ono do jazdy lub

ruch pojazdu utrudniałby ruch pieszych. 6. Kierujący pojazdem znajdującym się na części jezdni, po której jeżdżą pojazdy

szynowe, jest obowiązany ustąpić miejsca nadjeżdżającemu pojazdowi szyno-

wemu. 7. Na skrzyżowaniu i bezpośrednio przed nim kierujący rowerem, motorowerem

lub motocyklem może poruszać się środkiem pasa ruchu, jeśli pas ten umożliwia

opuszczenie skrzyżowania w więcej niż jednym kierunku, z zastrzeżeniem art.

33 ust. 1.

Oddział 2
Włączanie się do ruchu

Art. 17.

1. Włączanie się do ruchu następuje przy rozpoczynaniu jazdy po postoju lub za-

trzymaniu się niewynikającym z warunków lub przepisów ruchu drogowego

oraz przy wjeżdżaniu:

1)

na drogę z nieruchomości, z obiektu przydrożnego lub dojazdu do takiego

obiektu, z drogi niebędącej drogą publiczną oraz ze strefy zamieszkania;

2)

na drogę z pola lub na drogę twardą z drogi gruntowej;

3)

na jezdnię z pobocza, z chodnika lub z pasa ruchu dla pojazdów powolnych;

3a)

na jezdnię lub pobocze z drogi dla rowerów, z wyjątkiem wjazdu na prze-

jazd dla rowerzystów lub pas ruchu dla rowerów;

4)

pojazdem szynowym – na drogę z zajezdni lub na jezdnię z pętli.

2. Kierujący pojazdem, włączając się do ruchu, jest obowiązany zachować szcze-

gólną ostrożność oraz ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestniko-

wi ruchu.

Art. 18.

1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do oznaczonego przystanku autobusowego

(trolejbusowego) na obszarze zabudowanym, jest obowiązany zmniejszyć pręd-

kość, a w razie potrzeby zatrzymać się, aby umożliwić kierującemu autobusem

(trolejbusem) włączenie się do ruchu, jeżeli kierujący takim pojazdem sygnali-

zuje kierunkowskazem zamiar zmiany pasa ruchu lub wjechania z zatoki na

jezdnię. 2. Kierujący autobusem (trolejbusem), o którym mowa w ust. 1, może wjechać na

sąsiedni pas ruchu lub na jezdnię dopiero po upewnieniu się, że nie spowoduje

to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Art. 18a.

1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do miejsca postoju autobusu szkolnego, jest

obowiązany:

1)

zatrzymać się, o ile kierujący tym autobusem podał sygnał zatrzymania;

2)

zmniejszyć prędkość, a w razie potrzeby zatrzymać się, aby umożliwić kie-

rującemu tym autobusem wjazd na jezdnię lub sąsiedni pas ruchu, o ile sy-

gnalizuje on zamiar wykonania takiego manewru. 2. Kierujący autobusem szkolnym w sytuacji, o której mowa w ust. 1, może wje-

chać na sąsiedni pas ruchu lub jezdnię dopiero po upewnieniu się, że nie spowo-

duje to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Oddział 3
Prędkość i hamowanie

Art. 19.6 orzeczeń

1. Kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowa-

nie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w

szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojaz-

du, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu. 2. Kierujący pojazdem jest obowiązany:

1)

jechać z prędkością nieutrudniającą jazdy innym kierującym;

2)

hamować w sposób niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub

jego utrudnienia;

3)

utrzymywać odstęp niezbędny do uniknięcia zderzenia w razie hamowania

lub zatrzymania się poprzedzającego pojazdu. 3. Poza obszarem zabudowanym, na jezdniach dwukierunkowych o dwóch pasach

ruchu, kierujący pojazdem objętym indywidualnym ograniczeniem prędkości al-

bo pojazdem lub zespołem pojazdów o długości przekraczającej 7 m jest obo-

wiązany utrzymywać taki odstęp od pojazdu silnikowego znajdującego się przed

nim, aby inne wyprzedzające pojazdy mogły bezpiecznie wjechać w lukę utrzy-

mywaną między tymi pojazdami. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli kierujący

pojazdem przystępuje do wyprzedzania lub gdy wyprzedzanie jest zabronione. 4. Poza obszarem zabudowanym w tunelach o długości przekraczającej 500 m, kie-

rujący pojazdem jest obowiązany utrzymywać odstęp od poprzedzającego po-

jazdu nie mniejszy niż:

1)

50 m – jeżeli kieruje pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej nie prze-

kraczającej 3,5 t lub autobusem;

2)

80 m – jeżeli kieruje zespołem pojazdów lub pojazdem niewymienionym w

pkt 1. 5. Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć lub zwiększyć za po-

mocą znaków drogowych dopuszczalny odstęp, o którym mowa w ust. 4, w za-

leżności od obowiązującej w tunelu dopuszczalnej prędkości.

Art. 20.1 orzeczenie

1. Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowa-

nym w godzinach 5⁰⁰–23⁰⁰ wynosi 50 km/h, z zastrzeżeniem ust. 2. 1a. Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowa-

nym w godzinach 23⁰⁰–5⁰⁰ wynosi 60 km/h, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów w strefie zamieszkania

wynosi 20 km/h. 3. Prędkość dopuszczalna poza obszarem zabudowanym, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5,

wynosi w przypadku:

1)

samochodu osobowego, motocykla lub samochodu ciężarowego o dopusz-

czalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t:

a) na autostradzie – 140 km/h,

b) na drodze ekspresowej dwujezdniowej – 120 km/h,

c) na drodze ekspresowej jednojezdniowej oraz na drodze dwujezdniowej

co najmniej o dwóch pasach przeznaczonych dla każdego kierunku ru-

chu – 100 km/h,

d) na pozostałych drogach – 90 km/h;

2)

zespołu pojazdów lub pojazdu niewymienionego w pkt 1:

a)

na autostradzie, drodze ekspresowej lub drodze dwujezdniowej co naj-

mniej o dwóch pasach przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu – 80 km/h,

b)

na pozostałych drogach – 70 km/h.

4. Dopuszczalna prędkość autobusu spełniającego dodatkowe warunki techniczne

określone w przepisach, o których mowa w art. 66 ust. 5, na autostradzie i dro-

dze ekspresowej wynosi 100 km/h. 5. (uchylony). 5a. Rada Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki może,

w drodze rozporządzenia, w przypadkach, o których mowa w art. 32 ust. 1 usta-

wy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i

gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpie-

czeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz. U. Nr 52,

poz. 343), wprowadzić ograniczenia w dopuszczalnej prędkości pojazdów sa-

mochodowych. 6. Prędkość dopuszczalna niektórych pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2, wynosi:

1)

ciągnika rolniczego (również z przyczepą) – 30 km/h;

2)

pojazdu z urządzeniem wystającym do przodu więcej niż 1,5 m od siedzenia

dla kierującego – 30 km/h na obszarze zabudowanym i 60 km/h poza obsza-

rem zabudowanym;

[3) motocykla (również z przyczepą) i motoroweru, którymi przewozi się

dziecko w wieku do 7 lat – 40 km/h.]

<3) motocykla (również z przyczepą), czterokołowca i motoroweru, któ-

Nowe br zmienie pkt

rymi przewozi się dziecko w wieku do 7 lat – 40 km/h.> 3 w ust. 6 w ar t. 20

wchodzi w życie z

dn. 19.01.2013 r .

Art. 21.

(Dz. U. z 2011 r . Nr

30, poz. 151 or az z

1. Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć lub zwiększyć, za po-

2012 r. poz. 113).

mocą znaków drogowych, prędkość dopuszczalną pojazdów obowiązującą na

obszarze zabudowanym. 2. Prędkość dopuszczalna, o której mowa w ust. 1, może być:

1)

zmniejszona – jeżeli warunki bezpieczeństwa ruchu na drodze lub jej odcin-

ku za tym przemawiają;

2)

zwiększona – jeżeli warunki ruchu na drodze lub jej odcinku zapewniają za-

chowanie bezpieczeństwa ruchu. 3. Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć, za pomocą znaków

drogowych, prędkość dopuszczalną pojazdów obowiązującą poza obszarem za-

budowanym, jeżeli warunki bezpieczeństwa ruchu na drodze lub jej odcinku za

tym przemawiają. 4. Organ rejestrujący pojazd może ustalić dla indywidualnego pojazdu dopuszczal-

ną prędkość niższą niż określona w art. 20, jeżeli jest to uzasadnione konstrukcją

lub stanem technicznym pojazdu. Ograniczenie prędkości należy uwidocznić na

znaku umieszczonym z tyłu pojazdu.

Oddział 4
Zmiana kierunku jazdy lub pasa ruchu

Art. 22.1 orzeczenie

1. Kierujący pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany pas ruchu tyl-

ko z zachowaniem szczególnej ostrożności. 2. Kierujący pojazdem jest obowiązany zbliżyć się:

1)

do prawej krawędzi jezdni – jeżeli zamierza skręcić w prawo;

2)

do środka jezdni lub na jezdni o ruchu jednokierunkowym do lewej jej kra-

wędzi – jeżeli zamierza skręcić w lewo. 3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli wymiary pojazdu uniemożliwiają skręcenie

zgodnie z zasadą określoną w tym przepisie lub dopuszczalna jest jazda wyłącz-

nie w jednym kierunku. 4. Kierujący pojazdem, zmieniając zajmowany pas ruchu, jest obowiązany ustąpić

pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierza wjechać,

oraz pojazdowi wjeżdżającemu na ten pas z prawej strony. 5. Kierujący pojazdem jest obowiązany zawczasu i wyraźnie sygnalizować zamiar

zmiany kierunku jazdy lub pasa ruchu oraz zaprzestać sygnalizowania nie-

zwłocznie po wykonaniu manewru. 6. Zabrania się zawracania:

1)

w tunelu, na moście, wiadukcie lub drodze jednokierunkowej;

2)

na autostradzie;

3)

na drodze ekspresowej, z wyjątkiem skrzyżowania lub miejsca do tego prze-

znaczonego;

4)

w warunkach, w których mogłoby to zagrozić bezpieczeństwu ruchu na dro-

dze lub ruch ten utrudnić.

Oddział 5
Wymijanie, omijanie i cofanie

Art. 23.1 orzeczenie

1. Kierujący pojazdem jest obowiązany:

1)

przy wymijaniu zachować bezpieczny odstęp od wymijanego pojazdu lub

uczestnika ruchu, a w razie potrzeby zjechać na prawo i zmniejszyć pręd-

kość lub zatrzymać się;

2)

przy omijaniu zachować bezpieczny odstęp od omijanego pojazdu, uczestni-

ka ruchu lub przeszkody, a w razie potrzeby zmniejszyć prędkość; omijanie

pojazdu sygnalizującego zamiar skręcenia w lewo może odbywać się tylko z

jego prawej strony;

3)

przy cofaniu ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ru-

chu i zachować szczególną ostrożność, a w szczególności:

a) sprawdzić, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpie-

czeństwa ruchu lub jego utrudnienia,

b) upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda; w razie trud-

ności w osobistym upewnieniu się kierujący jest obowiązany zapewnić

sobie pomoc innej osoby. 2. Zabrania się cofania pojazdem w tunelu, na moście, wiadukcie, autostradzie lub

drodze ekspresowej.

Oddział 6
Wyprzedzanie

Art. 24.2 orzeczenia

1. Kierujący pojazdem jest obowiązany przed wyprzedzaniem upewnić się w

szczególności, czy:

1)

ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez

utrudnienia komukolwiek ruchu;

2)

kierujący, jadący za nim, nie rozpoczął wyprzedzania;

3)

kierujący, jadący przed nim na tym samym pasie ruchu, nie zasygnalizował

zamiaru wyprzedzania innego pojazdu, zmiany kierunku jazdy lub zmiany

pasa ruchu. 2. Kierujący pojazdem jest obowiązany przy wyprzedzaniu zachować szczególną

ostrożność, a zwłaszcza bezpieczny odstęp od wyprzedzanego pojazdu lub

uczestnika ruchu. W razie wyprzedzania roweru, wózka rowerowego, motoro-

weru, motocykla lub kolumny pieszych odstęp ten nie może być mniejszy niż 1

m. 3. Kierujący pojazdem jest obowiązany przy wyprzedzaniu przejeżdżać z lewej

strony wyprzedzanego pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 4, 5, 10 i 12. 4. Pojazd szynowy może być wyprzedzany tylko z prawej strony, chyba że położe-

nie torów uniemożliwia takie wyprzedzanie lub wyprzedzanie odbywa się na

jezdni jednokierunkowej. 5. Wyprzedzanie pojazdu lub uczestnika ruchu, który sygnalizuje zamiar skręcenia

w lewo, może odbywać się tylko z jego prawej strony. 6. Kierującemu pojazdem wyprzedzanym zabrania się w czasie wyprzedzania i

bezpośrednio po nim zwiększania prędkości. Kierujący pojazdem wolnobież-

nym, ciągnikiem rolniczym lub pojazdem bez silnika jest obowiązany zjechać

jak najbardziej na prawo w celu ułatwienia wyprzedzania. Przepisu nie stosuje

się w przypadku, o którym mowa w ust. 12. 7. Zabrania się wyprzedzania pojazdu silnikowego jadącego po jezdni:

1)

przy dojeżdżaniu do wierzchołka wzniesienia;

2)

na zakręcie oznaczonym znakami ostrzegawczymi;

3)

na skrzyżowaniu, z wyjątkiem skrzyżowania o ruchu okrężnym lub na któ-

rym ruch jest kierowany. 8. Dopuszcza się wyprzedzanie w miejscach, o których mowa w ust. 7 pkt 1 i 2, na

jezdni:

1)

jednokierunkowej;

2)

dwukierunkowej na odcinku z wyznaczonymi pasami ruchu, pod warunkiem

że kierujący nie wjeżdża na część jezdni przeznaczoną do ruchu w kierunku

przeciwnym – w miejscu, gdzie jest to zabronione znakami na jezdni.

9. Dopuszcza się wyprzedzanie w miejscu, o którym mowa w ust. 7 pkt 3, pojazdu

sygnalizującego zamiar skręcenia, pod warunkiem że kierujący nie wjeżdża na

część jezdni przeznaczoną do ruchu w kierunku przeciwnym. 10. Dopuszcza się wyprzedzanie z prawej strony na odcinku drogi z wyznaczonymi

pasami ruchu, przy zachowaniu warunków określonych w ust. 1 i 7:

1)

na jezdni jednokierunkowej;

2)

na jezdni dwukierunkowej, jeżeli co najmniej dwa pasy ruchu na obszarze

zabudowanym lub trzy pasy ruchu poza obszarem zabudowanym przezna-

czone są do jazdy w tym samym kierunku. 11. Zabrania się wyprzedzania pojazdu uprzywilejowanego na obszarze zabudowa-

nym. 12. Kierujący rowerem może wyprzedzać inne niż rower powoli jadące pojazdy z

ich prawej strony.

Oddział 7
Przecinanie się kierunków ruchu

Art. 25.2 orzeczenia

1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do skrzyżowania, jest obowiązany zachować

szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pojazdowi nadjeżdżającemu z

prawej strony, a jeżeli skręca w lewo – także jadącemu z kierunku przeciwnego

na wprost lub skręcającemu w prawo. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pojazdu szynowego, który ma pierwszeństwo w

stosunku do innych pojazdów, bez względu na to, z której strony nadjeżdża. 3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również w razie przecinania się kierunków ruchu

poza skrzyżowaniem. 4. Kierującemu pojazdem zabrania się:

1)

wjeżdżania na skrzyżowanie, jeżeli na skrzyżowaniu lub za nim nie ma

miejsca do kontynuowania jazdy;

2)

rozdzielania kolumny pieszych.

Art. 26.2 orzeczenia

1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany za-

chować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu

się na przejściu. 2. Kierujący pojazdem, który skręca w drogę poprzeczną, jest obowiązany ustąpić

pierwszeństwa pieszemu przechodzącemu na skrzyżowaniu przez jezdnię drogi,

na którą wjeżdża. 3. Kierującemu pojazdem zabrania się:

1)

wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, z

wyjątkiem przejścia, na którym ruch jest kierowany;

2)

omijania pojazdu, który jechał w tym samym kierunku, lecz zatrzymał się w

celu ustąpienia pierwszeństwa pieszemu;

3)

jazdy wzdłuż po chodniku lub przejściu dla pieszych.

4. Kierujący pojazdem, przejeżdżając przez chodnik lub drogę dla pieszych, jest

obowiązany jechać powoli i ustąpić pierwszeństwa pieszemu. 5. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio podczas jazdy po placu, na którym ze

względu na brak wyodrębnienia jezdni i chodników ruch pieszych i pojazdów

odbywa się po tej samej powierzchni. 6. Kierujący pojazdem jest obowiązany zachować szczególną ostrożność przy prze-

jeżdżaniu obok oznaczonego przystanku tramwajowego nieznajdującego się

przy chodniku. Jeżeli przystanek nie jest wyposażony w wysepkę dla pasażerów,

a na przystanek wjeżdża tramwaj lub stoi na nim, kierujący jest obowiązany za-

trzymać pojazd w takim miejscu i na taki czas, aby zapewnić pieszemu swobod-

ne dojście do tramwaju lub na chodnik. Przepisy te stosuje się odpowiednio przy

ruchu innych pojazdów komunikacji publicznej. 7. W razie przechodzenia przez jezdnię osoby niepełnosprawnej, używającej spe-

cjalnego znaku, lub osoby o widocznej ograniczonej sprawności ruchowej, kie-

rujący jest obowiązany zatrzymać pojazd w celu umożliwienia jej przejścia.

Art. 27.

1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejazdu dla rowerzystów, jest obowiąza-

ny zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa rowerowi znajdują-

cemu się na przejeździe. 1a. Kierujący pojazdem, który skręca w drogę poprzeczną, jest obowiązany zacho-

wać szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa rowerzyście jadącemu na

wprost po jezdni, pasie ruchu dla rowerów, drodze dla rowerów lub innej części

drogi, którą zamierza opuścić. 2. (uchylony). 3. Kierujący pojazdem, przejeżdżając przez drogę dla rowerów poza jezdnią, jest

obowiązany ustąpić pierwszeństwa rowerowi. 4. Kierującemu pojazdem zabrania się wyprzedzania pojazdu na przejeździe dla

rowerzystów i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejazdu, na którym ruch

jest kierowany.

Art. 28.

1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejazdu kolejowego oraz przejeżdżając

przez przejazd, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność. Przed wje-

chaniem na tory jest on obowiązany upewnić się, czy nie zbliża się pojazd szy-

nowy, oraz przedsięwziąć odpowiednie środki ostrożności, zwłaszcza jeżeli

wskutek mgły lub z innych powodów przejrzystość powietrza jest zmniejszona. 2. Kierujący jest obowiązany prowadzić pojazd z taką prędkością, aby mógł go za-

trzymać w bezpiecznym miejscu, gdy nadjeżdża pojazd szynowy lub gdy urzą-

dzenie zabezpieczające albo dawany sygnał zabrania wjazdu na przejazd. 3. Kierującemu pojazdem zabrania się:

1)

objeżdżania opuszczonych zapór lub półzapór oraz wjeżdżania na przejazd,

jeżeli opuszczanie ich zostało rozpoczęte lub podnoszenie nie zostało za-

kończone;

2)

wjeżdżania na przejazd, jeżeli po drugiej stronie przejazdu nie ma miejsca

do kontynuowania jazdy;

3)

wyprzedzania pojazdu na przejeździe kolejowym i bezpośrednio przed nim;

4)

omijania pojazdu oczekującego na otwarcie ruchu przez przejazd, jeżeli

wymagałoby to wjechania na część jezdni przeznaczoną dla przeciwnego

kierunku ruchu. 4. W razie unieruchomienia pojazdu na przejeździe kolejowym, kierujący jest ob-

owiązany niezwłocznie usunąć go z przejazdu, a jeżeli nie jest to możliwe,

ostrzec kierującego pojazdem szynowym o niebezpieczeństwie. 5. Kierujący pojazdem lub zespołem pojazdów o długości przekraczającej 10 m,

który nie może rozwinąć prędkości większej niż 6 km/h, przed wjazdem na prze-

jazd kolejowy jest obowiązany upewnić się, czy w czasie potrzebnym na przeje-

chanie przez ten przejazd nie nadjedzie pojazd szynowy, lub uzgodnić czas tego

przejazdu z dróżnikiem kolejowym. 6. Przepisy ust. 1–4 stosuje się odpowiednio przy przejeżdżaniu przez tory tramwa-

jowe; przepis ust. 3 pkt 3 nie dotyczy skrzyżowania lub przejazdu tramwajowe-

go, na którym ruch jest kierowany.

Oddział 8
Ostrzeganie oraz jazda w warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza

Art. 29.

1. Kierujący pojazdem może używać sygnału dźwiękowego lub świetlnego, w razie

gdy zachodzi konieczność ostrzeżenia o niebezpieczeństwie. 2. Zabrania się:

1)

nadużywania sygnału dźwiękowego lub świetlnego;

2)

używania sygnału dźwiękowego na obszarze zabudowanym, chyba że jest to

konieczne w związku z bezpośrednim niebezpieczeństwem;

3)

ostrzegania światłami drogowymi w warunkach, w których może to spowo-

dować oślepienie innych kierujących.

Art. 30.

1. Kierujący pojazdem jest obowiązany zachować szczególną ostrożność w czasie

jazdy w warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza, spowodowanej mgłą,

opadami atmosferycznymi lub innymi przyczynami, a ponadto:

1)

kierujący pojazdem silnikowym jest obowiązany:

a)

włączyć światła mijania lub przeciwmgłowe przednie albo oba te świa-

tła jednocześnie,

b)

poza obszarem zabudowanym podczas mgły dawać krótkotrwałe sygna-

ły dźwiękowe w czasie wyprzedzania lub omijania;

2)

kierujący innym pojazdem niż pojazd, o którym mowa w pkt 1, jest obowią-

zany:

a) włączyć światła, w które pojazd jest wyposażony,

b) korzystać z pobocza drogi, a jeżeli nie jest to możliwe, jechać jak naj-

bliżej krawędzi jezdni i nie wyprzedzać innego pojazdu.

2. Obowiązek używania świateł, o którym mowa w ust. 1, dotyczy kierującego po-

jazdem także podczas zatrzymania wynikającego z warunków lub przepisów ru-

chu drogowego. 3. Kierujący pojazdem może używać tylnych świateł przeciwmgłowych, jeżeli

zmniejszona przejrzystość powietrza ogranicza widoczność na odległość mniej-

szą niż 50 m. W razie poprawy widoczności kierujący pojazdem jest obowiąza-

ny niezwłocznie wyłączyć te światła.

Oddział 9
Holowanie

Art. 31.2 orzeczenia

1. Kierujący może holować pojazd silnikowy tylko pod warunkiem, że:

1)

prędkość pojazdu holującego nie przekracza 30 km/h na obszarze zabudo-

wanym i 60 km/h poza tym obszarem;

2)

pojazd holujący ma włączone światła mijania również w okresie dostatecz-

nej widoczności;

3)

w pojeździe holowanym znajduje się kierujący mający uprawnienie do kie-

rowania tym pojazdem, chyba że pojazd jest holowany w sposób wyklucza-

jący potrzebę kierowania nim;

4)

pojazd holowany jest połączony z pojazdem holującym w sposób wyklucza-

jący odczepienie się w czasie jazdy; nie dotyczy to holowania motocykla,

który powinien być połączony z pojazdem holującym połączeniem giętkim

w sposób umożliwiający łatwe odczepienie;

5)

pojazd holowany, z wyjątkiem motocykla, jest oznaczony z tyłu po lewej

stronie ostrzegawczym trójkątem odblaskowym, a w okresie niedostatecznej

widoczności ma ponadto włączone światła pozycyjne; zamiast oznaczenia

trójkątem odblaskowym pojazd holowany może wysyłać żółte sygnały bły-

skowe w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu;

6)

w pojeździe holowanym na połączeniu sztywnym jest sprawny co najmniej

jeden układ hamulców, a w pojeździe holowanym na połączeniu giętkim –

dwa układy;

[7) odległość między pojazdami wynosi nie więcej niż 3 m przy połączeniu

sztywnym, a od 4 do 6 m przy połączeniu giętkim, przy czym połączenie jest

oznakowane na przemian pasami białymi i czerwonymi albo zaopatrzone w

chorągiewkę barwy żółtej lub czerwonej; przepisu tego nie stosuje się w ra-

zie holowania pojazdów jednostek wojskowych podporządkowanych Mini-

strowi Obrony Narodowej.]

<7) odległość między pojazdami wynosi nie więcej niż 3 m przy połączeniu

Nowe br zmienie pkt

sztywnym, a od 4 m do 6 m przy połączeniu giętkim, przy czym połą- 7 w ust. 1 w ar t. 31

czenie jest oznakowane na przemian pasami białymi i czerwonymi albo wchodzi w życie z

dn. 19.10.2012 r .

zaopatrzone w chorągiewkę barwy żółtej lub czerwonej; przepisu tego

(Dz. U. z 2011 r . Nr

nie stosuje się w razie holowania pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospo-

222, poz. 1321).

litej Polskiej.> 2. Zabrania się holowania:

1)

pojazdu o niesprawnym układzie kierowniczym lub o niesprawnych hamul-

cach, chyba że sposób holowania wyklucza potrzebę ich użycia;

2)

pojazdu za pomocą połączenia giętkiego, jeżeli w pojeździe tym działanie

układu hamulcowego uzależnione jest od pracy silnika, a silnik jest unieru-

chomiony;

3)

więcej niż jednego pojazdu, z wyjątkiem pojazdu członowego;

4)

pojazdem z przyczepą (naczepą);

5)

na autostradzie, z wyjątkiem holowania przez pojazdy przeznaczone do ho-

lowania do najbliższego wyjazdu lub miejsca obsługi podróżnych.

3. W razie holowania pojazdu w sposób wykluczający potrzebę kierowania nim lub

użycia hamulców, rzeczywista masa całkowita pojazdu holowanego nie może

przekraczać rzeczywistej masy całkowitej pojazdu holującego.

Oddział 10
Ruch pojazdów w kolumnie

Art. 32.

1. Liczba pojazdów jadących w zorganizowanej kolumnie nie może przekraczać:

1)

samochodów osobowych, motorowerów lub motocykli – 10;

2)

rowerów lub wózków rowerowych – 15;

3)

pozostałych pojazdów – 5.

2. Odległość między jadącymi kolumnami nie może być mniejsza niż 500 m dla

kolumn pojazdów samochodowych oraz 200 m dla kolumn pozostałych pojaz-

dów. 3. (uchylony). 4. Jazda w kolumnie nie zwalnia kierującego pojazdem od przestrzegania obowią-

zujących przepisów ruchu drogowego. [5. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do pojazdów uprzywilejowanych oraz do po-

jazdów jednostek podporządkowanych Ministrowi Obrony Narodowej.] <5. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do pojazdów uprzywilejowanych oraz

Nowe br zmienie ust.

pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.> 5, dodany ust. 6a i

pr zepis uchylający

6. Zabrania się wjeżdżania między jadące w kolumnie rowery lub wózki rowerowe

ust. 7 w art. 32

oraz pojazdy, o których mowa w ust. 5.

wchodzą w życie z

<6a. Przejazd kolumny pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w dn. 19.10.2012 r .

(Dz. U. z 2011 r . Nr

skład której wchodzi więcej niż 5 pojazdów, jest dozwolony pod warunkiem

222, poz. 1321).

uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez

właściwy organ wojskowy.> [7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony Narodowej,

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, kierując się ko-

niecznością zapewnienia porządku oraz zasadą bezpieczeństwa ruchu drogowe-

go, określą, w drodze rozporządzenia, sposób organizacji i oznakowania kolumn

pojazdów jednostek podporządkowanych Ministrowi Obrony Narodowej.]

Oddział 11
Przepisy dodatkowe o ruchu rowerów, motorowerów oraz pojazdów zaprzęgowych

Art. 33.1 orzeczenie

1. Kierujący rowerem jest obowiązany korzystać z drogi dla rowerów lub pasa ru-

chu dla rowerów, jeśli są one wyznaczone dla kierunku, w którym się porusza

lub zamierza skręcić. Kierujący rowerem, korzystając z drogi dla rowerów i pie-

szych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustępować miejsca

pieszym. 1a. Kierujący rowerem może zatrzymać się w śluzie rowerowej obok innych rowe-

rzystów. Jest obowiązany opuścić ją, kiedy zaistnieje możliwość kontynuowania

jazdy w zamierzonym kierunku i zająć miejsce na jezdni zgodnie z odpowiednio

art. 33 ust. 1 lub art. 16 ust. 4 i 5. 2. Dziecko w wieku do 7 lat może być przewożone na rowerze, pod warunkiem że

jest ono umieszczone na dodatkowym siodełku zapewniającym bezpieczną jaz-

dę. 3. Kierującemu rowerem lub motorowerem zabrania się:

1)

jazdy po jezdni obok innego uczestnika ruchu, z zastrzeżeniem ust. 3a;

2)

jazdy bez trzymania co najmniej jednej ręki na kierownicy oraz nóg na pe-

dałach lub podnóżkach;

3)

czepiania się pojazdów.

3a. Dopuszcza się wyjątkowo jazdę po jezdni kierującego rowerem obok innego

roweru lub motoroweru, jeżeli nie utrudnia to poruszania się innym uczestnikom

ruchu albo w inny sposób nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. 4. (uchylony). 5. Korzystanie z chodnika lub drogi dla pieszych przez kierującego rowerem jest

dozwolone wyjątkowo, gdy:

1)

opiekuje się on osobą w wieku do lat 10 kierującą rowerem;

2)

szerokość chodnika wzdłuż drogi, po której ruch pojazdów jest dozwolony z

prędkością większą niż 50 km/h, wynosi co najmniej 2 m i brakuje wydzie-

lonej drogi dla rowerów oraz pasa ruchu dla rowerów;

3)

warunki pogodowe zagrażają bezpieczeństwu rowerzysty na jezdni (śnieg,

silny wiatr, ulewa, gołoledź, gęsta mgła), z zastrzeżeniem ust. 6.

6. Kierujący rowerem, korzystając z chodnika lub drogi dla pieszych, jest obowią-

zany jechać powoli, zachować szczególną ostrożność i ustępować miejsca pie-

szym. 7. Kierujący rowerem może jechać lewą stroną jezdni na zasadach określonych dla

ruchu pieszych w przepisach art. 11 ust. 1–3, jeżeli opiekuje się on osobą kieru-

jącą rowerem w wieku do lat 10.

Art. 34.

1. Do zaprzęgu może być używane tylko zwierzę niepłochliwe, odpowiednio

sprawne fizycznie i dające sobą kierować. 2. Kierujący pojazdem zaprzęgowym jest obowiązany utrzymywać pojazd i za-

przęg w takim stanie, aby mógł nad nimi panować. 3. Bezpośrednio jeden za drugim może jechać nie więcej niż 5 pojazdów zaprzę-

gowych. Odległość między piątym pojazdem a następnym nie może być mniej-

sza niż 200 m. 4. Kierujący pojazdem zaprzęgowym przy wjeżdżaniu na drogę twardą w miejscu,

gdzie nie ma dostatecznej widoczności drogi, jest obowiązany prowadzić zwie-

rzę za uzdę. 5. Kierującemu pojazdem zaprzęgowym zabrania się:

1)

przeciążania zwierzęcia;

2)

jazdy obok innego uczestnika ruchu na jezdni;

3)

pozostawiania pojazdu niezabezpieczonego przed ruszeniem;

4)

jazdy pojazdem na płozach bez dzwonków lub grzechotek.

Rozdział 4
Ruch zwierząt

Art. 35.1 orzeczenie

1. Jazda wierzchem i pędzenie zwierząt powinny się odbywać po drodze przezna-

czonej do pędzenia zwierząt. W razie braku takiej drogi jazda wierzchem i pę-

dzenie zwierząt mogą odbywać się po poboczu, a jeżeli brak jest pobocza – po

jezdni. 2. Do jazdy wierzchem i pędzenia zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy art.

34 ust. 1 i 2 oraz przepisy o ruchu pojazdów.

Art. 36.

1. Zabrania się jazdy wierzchem:

1)

bez uzdy;

2)

obok innego uczestnika ruchu na jezdni;

3)

po drodze oznaczonej znakami z numerem drogi międzynarodowej oraz po

drodze, na której obowiązuje zakaz ruchu pojazdów zaprzęgowych;

4)

po drodze twardej w okresie niedostatecznej widoczności;

5)

po drodze twardej osobie w wieku poniżej 17 lat.

2. Jeździec może prowadzić luzem tylko jedno zwierzę po swojej prawej stronie.

Art. 37.

1. Zwierzęta w stadzie mogą być pędzone po drodze tylko pod odpowiednim nad-

zorem. Zwierzę pojedyncze może być prowadzone tylko na uwięzi. 2. Poganiacz zwierząt jest obowiązany:

1)

iść po lewej stronie pędzonych zwierząt;

2)

w okresie niedostatecznej widoczności nieść latarkę z widocznym z odległo-

ści co najmniej 150 m światłem białym. 3. Zwierzęta mogą być prowadzone luzem przy pojeździe zaprzęgowym z jego

prawej strony, w liczbie nie większej niż 2 sztuki. 4. Zabrania się:

1)

pędzenia zwierząt po drodze oznaczonej znakami z numerem drogi między-

narodowej, a po innej drodze twardej – w okresie od zmierzchu do świtu;

2)

pędzenia zwierząt po drodze twardej osobie w wieku poniżej 13 lat;

3)

pędzenia zwierząt w poprzek drogi w miejscu niewidocznym na dostateczną

odległość;

4)

zatrzymywania zwierząt na jezdni;

5)

zajmowania przez zwierzęta więcej niż prawej połowy jezdni albo drogi dla

pieszych lub rowerów. 5. Rada powiatu może wprowadzić zakaz pędzenia zwierząt na określonych dro-

gach lub obszarach oraz w określonym czasie.

Rozdział 5
Porządek i bezpieczeństwo ruchu na drogach

Oddział 1
Przepisy porządkowe

Art. 38.2 orzeczenia

Kierujący pojazdem jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wymagane dla danego rodzaju pojazdu lub kierującego:

1)

dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem;

2)

dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu;

3)

dokument potwierdzający zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowód opłacenia skład-

Nowe br zmienie pkt

ki za to ubezpieczenie;

4 w ar t. 38 wchodzi

[4) zaświadczenie, o którym mowa w art. 95a ust. 1 pkt 2;] w życie z dn.

19.01.2013 r . (Dz. U.

<4) zezwolenie, o którym mowa w art. 106 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5

z 2011 r . Nr 30, poz.

stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151);> 151 oraz z 2012 r .

poz. 113).

5)

inne dokumenty, jeżeli obowiązek taki wynika z odrębnej ustawy.

Art. 39.3 orzeczenia

1. Kierujący pojazdem samochodowym oraz osoba przewożona takim pojazdem

wyposażonym w pasy bezpieczeństwa są obowiązani korzystać z tych pasów

podczas jazdy, z zastrzeżeniem ust. 3. 2. Obowiązek korzystania z pasów bezpieczeństwa nie dotyczy:

1)

osoby mającej orzeczenie lekarskie o przeciwwskazaniu do używania pa-

sów;

2)

kobiety o widocznej ciąży;

3)

kierującego taksówką podczas przewożenia pasażera;

4)

instruktora lub egzaminatora podczas szkolenia lub egzaminowania;

5)

policjanta, funkcjonariusza Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agen-

cji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Woj-

skowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Inspek-

tora Kontroli Skarbowej, funkcjonariusza celnego i Służby Więziennej, żoł-

nierza Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej – podczas przewożenia oso-

by (osób) zatrzymanej;

6)

funkcjonariusza Biura Ochrony Rządu podczas wykonywania czynności

służbowych;

7)

zespołu medycznego w czasie udzielania pomocy medycznej;

8)

konwojenta podczas przewożenia wartości pieniężnych;

9)

osoby chorej lub niepełnosprawnej przewożonej na noszach lub w wózku

inwalidzkim. 3. W pojeździe samochodowym wyposażonym w pasy bezpieczeństwa dziecko w

wieku do 12 lat, nieprzekraczające 150 cm wzrostu, przewozi się w foteliku

ochronnym lub innym urządzeniu do przewożenia dzieci, odpowiadającym wa-

dze i wzrostowi dziecka oraz właściwym warunkom technicznym. 4. Przepis ust. 3 nie dotyczy przewozu dziecka taksówką, autobusem, specjalistycz-

nym środkiem transportu sanitarnego, o którym mowa w art. 36 ust. 2 ustawy z

dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr

191, poz. 1410, z późn. zm.⁴⁾), pojazdem Policji, Straży Granicznej lub Straży

Gminnej (Miejskiej).

[Art. 40. 1. Kierujący motocyklem lub motorowerem oraz osoba przewożona takimi pojaz-

dami są obowiązani używać w czasie jazdy hełmów ochronnych odpowiadają-

cych właściwym warunkom technicznym. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w odniesieniu do motocykli fabrycznie wyposażo-

nych w pasy bezpieczeństwa.]

< Art. 40.

Nowe br zmienie ar t.

1. Kierujący motocyklem, czterokołowcem lub motorowerem oraz osoba 40 wchodzi w życie z

dn. 19.01.2013 r .

przewożona takimi pojazdami są obowiązani używać w czasie jazdy kasków

(Dz. U. z 2011 r . Nr

ochronnych odpowiadających właściwym warunkom technicznym.

30, poz. 151or az z

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do motocykli fabrycznie wyposażonych w pasy 2012 r. poz. 113).

bezpieczeństwa. 3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do czterokołowców fabrycznie wyposażonych

w nadwozie zamknięte i pasy bezpieczeństwa.>

Art. 41.

Osoba wykonująca roboty lub inne czynności na drodze jest obowiązana używać w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu elementów odblaskowych odpowiadających właściwym warunkom technicznym.

Art. 42.

Niewidomy podczas samodzielnego poruszania się po drodze jest obowiązany nieść białą laskę w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu.

Art. 43.

1. Dziecko w wieku do 7 lat może korzystać z drogi tylko pod opieką osoby, która

osiągnęła wiek co najmniej 10 lat. Nie dotyczy to strefy zamieszkania. 2. Dziecko w wieku do 15 lat, poruszające się po drodze po zmierzchu poza obsza-

rem zabudowanym, jest obowiązane używać elementów odblaskowych w spo-

sób widoczny dla innych uczestników ruchu. 3. Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą drogi przeznaczonej wyłącznie dla pieszych.

Art. 44.1 orzeczenie

1. Kierujący pojazdem w razie uczestniczenia w wypadku drogowym jest obowią-

zany:

1)

zatrzymać pojazd, nie powodując przy tym zagrożenia bezpieczeństwa ru-

chu drogowego;

2)

przedsięwziąć odpowiednie środki w celu zapewnienia bezpieczeństwa ru-

chu w miejscu wypadku;

3)

niezwłocznie usunąć pojazd z miejsca wypadku, aby nie powodował zagro-

żenia lub tamowania ruchu, jeżeli nie ma zabitego lub rannego;

4)

podać swoje dane personalne, dane personalne właściciela lub posiadacza

pojazdu oraz dane dotyczące zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta jest

umowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, na żą-

danie osoby uczestniczącej w wypadku. 2. Jeżeli w wypadku jest zabity lub ranny, kierujący pojazdem jest obowiązany po-

nadto:

1)

udzielić niezbędnej pomocy ofiarom wypadku oraz wezwać zespół ratow-

nictwa medycznego i Policję;

2)

nie podejmować czynności, które mogłyby utrudnić ustalenie przebiegu wy-

padku;

3)

pozostać na miejscu wypadku, a jeżeli wezwanie zespołu ratownictwa me-

dycznego lub Policji wymaga oddalenia się – niezwłocznie powrócić na to

miejsce. 3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do innych osób uczestniczących w

wypadku.

Art. 45.3 orzeczenia

1. Zabrania się:

1)

kierowania pojazdem, prowadzenia kolumny pieszych, jazdy wierzchem lub

pędzenia zwierząt osobie w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoho-

lu lub środka działającego podobnie do alkoholu;

2)

holowania pojazdu kierowanego przez osobę, o której mowa w pkt 1;

3)

otwierania drzwi pojazdu, pozostawiania otwartych drzwi lub wysiadania

bez upewnienia się, że nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu

lub jego utrudnienia;

4)

wykorzystywania drogi lub poszczególnych jej części w sposób niezgodny z

przeznaczeniem, chyba że przepisy szczegółowe stanowią inaczej;

5)

wjeżdżania na pas między jezdniami;

6)

pozostawiania na drodze przedmiotów, które mogłyby zagrozić bezpieczeń-

stwu ruchu; jeżeli jednak usunięcie ich nie jest możliwe, należy je oznaczyć

w sposób widoczny w dzień i w nocy;

7)

umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbija-

jących światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w

błąd uczestników ruchu;

8)

samowolnego umieszczania lub włączania albo usuwania lub wyłączania

znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń ostrzegawczo-

zabezpieczających lub kontrolnych na drodze, jak również zmiany ich poło-

żenia lub ich zasłaniania;

9)

zaśmiecania lub zanieczyszczania drogi;

10)

samowolnego umieszczania na drodze jakichkolwiek znaków, napisów lub

symboli. 2. Kierującemu pojazdem zabrania się:

1)

korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki

lub mikrofonu w ręku;

2)

przewożenia osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 1, na rowerze lub motorowe-

rze albo motocyklu, chyba że jest przewożona w bocznym wózku;

3)

przewożenia pasażera w sposób niezgodny z art. 39, 40 lub 63 ust. 1;

4)

przewożenia w foteliku ochronnym dziecka siedzącego tyłem do kierunku

jazdy na przednim siedzeniu pojazdu samochodowego wyposażonego w

poduszkę powietrzną dla pasażera;

5)

przewożenia, poza specjalnym fotelikiem ochronnym, dziecka w wieku do

12 lat na przednim siedzeniu pojazdu samochodowego.

Oddział 2
Zatrzymanie i postój

Art. 46.

1. Zatrzymanie i postój pojazdu są dozwolone tylko w miejscu i w warunkach, w

których jest on z dostatecznej odległości widoczny dla innych kierujących i nie

powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub jego utrudnienia. 2. Kierujący pojazdem, zatrzymując pojazd na jezdni, jest obowiązany ustawić go

jak najbliżej jej krawędzi oraz równolegle do niej. 3. W czasie postoju na drodze poza obszarem zabudowanym pojazd powinien

znajdować się, jeżeli to tylko możliwe, poza jezdnią. 4. Kierujący pojazdem jest obowiązany stosować sposób zatrzymania lub postoju

wskazany znakami drogowymi. 5. Kierujący pojazdem jest obowiązany w czasie postoju zabezpieczyć pojazd

przed możliwością jego uruchomienia przez osobę niepowołaną oraz zachować

inne środki ostrożności niezbędne do uniknięcia wypadku.

Art. 47.3 orzeczenia

1. Dopuszcza się zatrzymanie lub postój na chodniku kołami jednego boku lub

przedniej osi pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej nie-

przekraczającej 2,5 t, pod warunkiem że:

1)

na danym odcinku jezdni nie obowiązuje zakaz zatrzymania lub postoju;

2)

szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni im

ruchu i jest nie mniejsza niż 1,5 m;

3)

pojazd umieszczony przednią osią na chodniku nie tamuje ruchu pojazdów

na jezdni. 2. Dopuszcza się, przy zachowaniu warunków określonych w ust. 1 pkt 2, zatrzy-

manie lub postój na chodniku przy krawędzi jezdni całego samochodu osobowe-

go, motocykla, motoroweru, roweru lub wózka rowerowego. Inny pojazd o do-

puszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t może być w całości

umieszczony na chodniku tylko w miejscu wyznaczonym odpowiednimi znaka-

mi drogowymi.

Art. 47a.

Kierujący pojazdem w tunelu, podczas zatrzymania wynikającego z warunków lub przepisów ruchu drogowego, jest obowiązany zachować odstęp od poprzedzającego pojazdu nie mniejszy niż 5 m.

Art. 48.

(uchylony).

Art. 49.

1. Zabrania się zatrzymania pojazdu:

1)

na przejeździe kolejowym, na przejeździe tramwajowym, na skrzyżowaniu

oraz w odległości mniejszej niż 10 m od przejazdu lub skrzyżowania;

2)

na przejściu dla pieszych, na przejeździe dla rowerzystów oraz w odległości

mniejszej niż 10 m przed tym przejściem lub przejazdem; na drodze dwu-

kierunkowej o dwóch pasach ruchu zakaz ten obowiązuje także za tym

przejściem lub przejazdem;

3)

w tunelu, na moście lub na wiadukcie;

4)

na jezdni wzdłuż linii ciągłej oraz w pobliżu jej punktów krańcowych, jeżeli

zmusiłoby to innych kierujących pojazdami wielośladowymi do najeżdżania

na tę linię;

5)

na jezdni obok linii przerywanej wyznaczającej krawędź jezdni oraz na

jezdni i na poboczu obok linii ciągłej wyznaczającej krawędź jezdni;

6)

w odległości mniejszej niż 10 m od przedniej strony znaku lub sygnału dro-

gowego, jeżeli zostałyby one zasłonięte przez pojazd;

7)

na jezdni przy jej lewej krawędzi, z wyjątkiem zatrzymania lub postoju po-

jazdu na obszarze zabudowanym na drodze jednokierunkowej lub na jezdni

dwukierunkowej o małym ruchu;

8)

na pasie między jezdniami;

9)

w odległości mniejszej niż 15 m od słupka lub tablicy oznaczającej przysta-

nek, a na przystanku z zatoką – na całej jej długości;

10)

w odległości mniejszej niż 15 m od punktów krańcowych wysepki, jeżeli

jezdnia z prawej jej strony ma tylko jeden pas ruchu;

11)

na drodze dla rowerów, pasie ruchu dla rowerów oraz w śluzie rowerowej, z

wyjątkiem roweru. 2. Zabrania się postoju:

1)

w miejscu utrudniającym wjazd lub wyjazd, w szczególności do i z bramy,

garażu, parkingu lub wnęki postojowej;

2)

w miejscu utrudniającym dostęp do innego prawidłowo zaparkowanego po-

jazdu lub wyjazd tego pojazdu;

3)

przed i za przejazdem kolejowym, po obu stronach drogi, na odcinku od

przejazdu kolejowego do słupka wskaźnikowego z jedną kreską;

4)

w strefie zamieszkania w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu;

5)

na obszarze zabudowanym, pojazdu lub zespołu pojazdów o dopuszczalnej

masie całkowitej przekraczającej 16 t lub o długości przekraczającej 12 m,

poza wyznaczonymi w tym celu parkingami. 3. Zabrania się zatrzymania lub postoju pojazdu na autostradzie lub drodze ekspre-

sowej w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu. Jeżeli unieruchomienie po-

jazdu nastąpiło z przyczyn technicznych, kierujący pojazdem jest obowiązany

usunąć pojazd z jezdni oraz ostrzec innych uczestników ruchu. 4. Zakaz zatrzymania lub postoju pojazdu nie dotyczy unieruchomienia pojazdu

wynikającego z warunków lub przepisów ruchu drogowego.

Art. 50.1 orzeczenie

1. Kierujący pojazdem jest obowiązany sygnalizować postój pojazdu silnikowego

lub przyczepy z powodu uszkodzenia lub wypadku:

1)

na autostradzie lub drodze ekspresowej – w każdym przypadku;

2)

na pozostałych drogach twardych:

a)

poza obszarem zabudowanym – w razie postoju na jezdni w miejscu, w

którym jest to zabronione, a na poboczu, jeżeli pojazd nie jest widoczny z dostatecznej odległości,

b)

na obszarze zabudowanym – w razie postoju na jezdni w miejscu, w

którym zatrzymanie jest zabronione.

2. Postój pojazdu, o którym mowa w ust. 1, należy sygnalizować w sposób nastę-

pujący:

1)

na autostradzie lub drodze ekspresowej – przez:

a)

włączenie świateł awaryjnych pojazdu, a jeżeli pojazd nie jest w nie

wyposażony, należy włączyć światła pozycyjne,

b)

umieszczenie ostrzegawczego trójkąta odblaskowego w odległości 100

m za pojazdem; trójkąt ten umieszcza się na jezdni lub poboczu, odpowiednio do miejsca unieruchomienia pojazdu;

2)

na pozostałych drogach:

a)

poza obszarem zabudowanym – przez umieszczenie w odległości 30–50

m za pojazdem ostrzegawczego trójkąta odblaskowego i włączenie świateł awaryjnych; w razie gdy pojazd nie jest wyposażony w światła awaryjne, należy włączyć światła pozycyjne,

b)

na obszarze zabudowanym – przez włączenie świateł awaryjnych, a je-

żeli pojazd nie jest w nie wyposażony, należy włączyć światła pozycyjne i umieścić ostrzegawczy trójkąt odblaskowy za pojazdem lub na nim, na wysokości nie większej niż 1 m.

3. Sygnalizowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, obowiązuje przez cały czas postoju

pojazdu.

Art. 50a.5 orzeczeń

1. Pojazd pozostawiony bez tablic rejestracyjnych lub pojazd, którego stan wskazu-

je na to, że nie jest używany, może zostać usunięty z drogi przez straż gminną

lub Policję na koszt właściciela lub posiadacza. 2. Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1, nieodebrany na wezwanie gminy

przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za

porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na własność gminy

z mocy ustawy. 3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy nieodebranie pojazdu nastąpiło z przyczyn

niezależnych od osoby zobowiązanej. 4. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy w terminie 6 miesięcy od dnia usu-

nięcia pojazdu nie została ustalona osoba uprawniona do jego odbioru. 5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, kierując się zasadą poszanowania

prawa własności oraz potrzebą zapewnienia porządku na drogach publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia:

1)

szczegółowy tryb oraz jednostki i warunki ich współdziałania w zakresie

usuwania pojazdów bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje na

to, że nie są używane;

2)

tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na własność gminy.

Oddział 3
Używanie świateł zewnętrznych

Art. 51.2 orzeczenia

1. Kierujący pojazdem jest obowiązany używać świateł mijania podczas jazdy w

warunkach normalnej przejrzystości powietrza. 2. W czasie od świtu do zmierzchu w warunkach normalnej przejrzystości powie-

trza, zamiast świateł mijania, kierujący pojazdem może używać świateł do jazdy

dziennej. 3. W czasie od zmierzchu do świtu, na nieoświetlonych drogach, zamiast świateł

mijania lub łącznie z nimi, kierujący pojazdem może używać świateł drogo-

wych, o ile nie oślepi innych kierujących albo pieszych poruszających się w ko-

lumnie. Kierujący pojazdem, używając świateł drogowych, jest obowiązany

przełączyć je na światła mijania w razie zbliżania się:

1)

pojazdu nadjeżdżającego z przeciwka, przy czym jeżeli jeden z kierujących

wyłączył światła drogowe – drugi jest obowiązany uczynić to samo;

2)

do pojazdu poprzedzającego, jeżeli kierujący może być oślepiony;

3)

pojazdu szynowego lub komunikacji wodnej, jeżeli poruszają się w takiej

odległości, że istnieje możliwość oślepienia kierujących tymi pojazdami. 4. (uchylony). 5. Na drodze krętej, oznaczonej odpowiednimi znakami drogowymi, kierujący po-

jazdem może używać przednich świateł przeciwmgłowych od zmierzchu do świ-

tu, również w warunkach normalnej przejrzystości powietrza. 6. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się do kierującego pojazdem, który nie jest wypo-

sażony w światła mijania, drogowe lub światła do jazdy dziennej. Kierujący ta-

kim pojazdem w czasie od zmierzchu do świtu lub w tunelu jest obowiązany

używać świateł stanowiących obowiązkowe wyposażenie pojazdu. 7. Przepisy ust. 1–5 stosuje się odpowiednio podczas zatrzymania pojazdu, wyni-

kającego z warunków lub przepisów ruchu drogowego. Jeżeli zatrzymanie trwa

ponad 1 minutę, dopuszcza się wyłączenie świateł zewnętrznych pojazdu, o ile

na tym samym pasie ruchu, przed tym pojazdem i za nim, stoją inne pojazdy.

Art. 52.

1. Kierujący pojazdem silnikowym lub szynowym, w warunkach niedostatecznej

widoczności, podczas zatrzymania niewynikającego z warunków ruchu lub

przepisów ruchu drogowego oraz podczas postoju, jest obowiązany używać

świateł pozycyjnych przednich i tylnych lub świateł postojowych. W pojeździe

niezłączonym z przyczepą oraz w zespole pojazdów o długości nieprzekraczają-

cej 6 m dopuszcza się włączenie świateł postojowych jedynie od strony środka

jezdni. 2. Podczas zatrzymania lub postoju, w miejscu oświetlonym w stopniu zapewniają-

cym widoczność pojazdu lub znajdującym się poza jezdnią i poboczem, wszyst-

kie światła pojazdu mogą być wyłączone. Przepis ten nie dotyczy pojazdu szy-

nowego oraz pojazdu, na którym znajduje się urządzenie lub ładunek, wystające

poza pojazd i wymagające oznaczenia odrębnymi światłami. 3. Światło oświetlające przedmioty przydrożne (szperacz) może być włączone tyl-

ko podczas zatrzymania lub postoju, pod warunkiem że nie oślepi innych

uczestników ruchu. Ograniczenie to nie dotyczy pojazdu uprzywilejowanego.

Oddział 4
Warunki używania pojazdów w ruchu drogowym

Art. 53.3 orzeczenia

1. Pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samocho-

dowy:

1)

jednostek ochrony przeciwpożarowej;

2)

zespołu ratownictwa medycznego;

3)

Policji;

4)

jednostki ratownictwa chemicznego;

5)

Straży Granicznej;

6)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

7)

Agencji Wywiadu;

7a)

Centralnego Biura Antykorupcyjnego;

7b)

Służby Kontrwywiadu Wojskowego;

7c)

Służby Wywiadu Wojskowego;

8)

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

9)

Służby Więziennej;

10)

Biura Ochrony Rządu;

10a)

kontroli skarbowej;

10b)

Służby Celnej;

10c)

straży gminnych (miejskich);

10d)

podmiotów uprawnionych do wykonywania zadań z zakresu ratownictwa

górskiego;

10e)

Służby Parku Narodowego;

10f)

podmiotów uprawnionych do wykonywania zadań z zakresu ratownictwa wodnego;

11)

Inspekcji Transportu Drogowego;

12)

jednostki niewymienionej w pkt 1–11, jeżeli jest używany w związku z ra-

towaniem życia lub zdrowia ludzkiego – na podstawie zezwolenia ministra

właściwego do spraw wewnętrznych. 1a. Minister właściwy do spraw wewnętrznych stwierdza wygaśnięcie zezwolenia, o

którym mowa w ust. 1 pkt 12, gdy ustaną okoliczności uzasadniające wykorzy-

stanie pojazdu jako uprzywilejowanego. 2. Kierujący pojazdem uprzywilejowanym może, pod warunkiem zachowania

szczególnej ostrożności, nie stosować się do przepisów o ruchu pojazdów, za-

trzymaniu i postoju oraz do znaków i sygnałów drogowych tylko w razie, gdy:

1)

uczestniczy:

a)

w akcji związanej z ratowaniem życia, zdrowia ludzkiego lub mienia al-

bo koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo

b)

w przejeździe kolumny pojazdów uprzywilejowanych,

c)

w wykonywaniu zadań związanych bezpośrednio z zapewnieniem bez-

pieczeństwa osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, któ-

rym na mocy odrębnych przepisów przysługuje ochrona;

2)

pojazd wysyła jednocześnie sygnały świetlny i dźwiękowy; po zatrzymaniu

pojazdu nie wymaga się używania sygnału dźwiękowego;

3)

w pojeździe włączone są światła drogowe lub mijania.

3. Kierujący pojazdem uprzywilejowanym jest obowiązany stosować się do pole-

ceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ruchem lub upoważnione do je-

go kontroli. 4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, uwzględniając w szczególności ko-

nieczność zapewnienia porządku, sprawności i bezpieczeństwa ruchu drogowe-

go, określi, w drodze rozporządzenia, okoliczności, w jakich używane są pojaz-

dy uprzywilejowane w kolumnach.

Art. 54.

1. Pojazd wykonujący na drodze prace porządkowe, remontowe lub modernizacyj-

ne powinien wysyłać żółte sygnały błyskowe. 2. Kierujący pojazdem, o którym mowa w ust. 1, może, pod warunkiem zachowa-

nia szczególnej ostrożności, nie stosować się do przepisów o obowiązku jazdy

na jezdni lub przy jej prawej krawędzi oraz o zatrzymaniu i postoju, z tym że:

1)

na jezdni jednokierunkowej oraz poza obszarem zabudowanym, podczas

oczyszczania drogi ze śniegu, dopuszcza się również jazdę przy lewej kra-

wędzi jezdni;

2)

jazdę po chodniku dopuszcza się tylko przy zachowaniu bezpieczeństwa

pieszych. 2a. Kierujący pojazdem, o którym mowa w ust. 1, może korzystać z autostrady lub

drogi ekspresowej nawet wtedy, gdy pojazd ten nie jest pojazdem samochodo-

wym lub jego konstrukcja uniemożliwia rozwinięcie prędkości co najmniej 40

km/h. 3. Pojazd, który ze względu na konstrukcję, ładunek lub nietypowe zachowanie na

drodze może zagrażać bezpieczeństwu w ruchu drogowym, powinien wysyłać

żółte sygnały błyskowe. 4. Zabrania się, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1 pkt 5, używania żółtych sygnałów

błyskowych do innych celów niż określone w ust. 1 i 3.

Art. 55.

1. Pojazd do nauki jazdy lub przeprowadzania egzaminu państwowego oznacza się

tablicą kwadratową barwy niebieskiej z białą literą „L”, umieszczoną na pojeź-

dzie. W warunkach niedostatecznej widoczności tablica umieszczona na pojeź-

dzie, z wyłączeniem tablicy na motocyklu, powinna być oświetlona. Tablica,

którą oznaczony jest motocykl, powinna być wykonana z materiału odblasko-

wego. 2. Podczas kierowania pojazdem do nauki jazdy przez osobę inną niż osoba ubiega-

jąca się o uprawnienie do kierowania pojazdem tablica, o której mowa w ust. 1,

powinna być zasłonięta lub złożona. 3. Kierujący pojazdem, przejeżdżając obok pojazdu, o którym mowa w ust. 1, lub

jadąc za nim, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność.

Art. 56.

(uchylony).

Art. 57.

1. Pojazd przewożący zorganizowaną grupę dzieci lub młodzieży w wieku do 18

lat oznacza się z przodu i z tyłu kwadratowymi tablicami barwy żółtej z symbo-

lem dzieci barwy czarnej. W warunkach niedostatecznej widoczności tablice

powinny być oświetlone, chyba że są wykonane z materiału odblaskowego. Kie-

rujący tym pojazdem jest obowiązany włączyć światła awaryjne podczas wsia-

dania lub wysiadania dzieci lub młodzieży. 2. Kierujący pojazdem, omijając pojazd, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany

w czasie wsiadania lub wysiadania dzieci lub młodzieży zachować szczególną

ostrożność i w razie potrzeby zatrzymać się. 3. Zabrania się oznaczania pojazdu tablicami, o których mowa w ust. 1, w czasie,

gdy dzieci lub młodzież nie są przewożone.

Art. 57a.

1. Kierujący autobusem szkolnym podczas wsiadania lub wysiadania dzieci jest

obowiązany włączyć światła awaryjne. 2. Kierujący pojazdem, przejeżdżając obok autobusu szkolnego, jest obowiązany

zachować szczególną ostrożność. 3. Jeżeli autobus szkolny przewozi inne osoby lub nie przewozi żadnych osób, ta-

blice z napisem „autobus szkolny” powinny być zdjęte, zasłonięte lub złożone.

Art. 58.

1. Pojazd przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu osób niepełnosprawnych

oznacza się z przodu i z tyłu kwadratowymi tablicami barwy niebieskiej z mię-

dzynarodowym symbolem wózka inwalidzkiego barwy białej. Tablice te powin-

ny być wykonane z materiału odblaskowego. Kierujący tym pojazdem jest obo-

wiązany włączyć światła awaryjne podczas wsiadania lub wysiadania osoby

niepełnosprawnej. 2. Kierujący pojazdem, omijając pojazd, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany

w czasie wsiadania lub wysiadania osoby niepełnosprawnej zachować szczegól-

ną ostrożność i w razie potrzeby zatrzymać się.

Art. 59.

1. Pojazd zarejestrowany w Rzeczypospolitej Polskiej, który ma być używany w

ruchu międzynarodowym, powinien być oznaczony znakiem z literami „PL”. 2. Pojazd zarejestrowany za granicą uczestniczący w ruchu na terytorium Rzeczy-

pospolitej Polskiej powinien być oznaczony znakiem określającym państwo, w

którym jest zarejestrowany. 3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 i 2, uważa się za spełniony, jeżeli na tabli-

cy rejestracyjnej jest umieszczony znak określający państwo, w którym pojazd

został zarejestrowany.

Art. 60.

1. Zabrania się:

1)

używania pojazdu w sposób zagrażający bezpieczeństwu osoby znajdującej

się w pojeździe lub poza nim;

2)

zakrywania świateł oraz urządzeń sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych

lub innych wymaganych tablic albo znaków, które powinny być widoczne;

3)

ozdabiania tablic rejestracyjnych oraz umieszczania z przodu lub z tyłu po-

jazdu znaków, napisów lub przedmiotów, które ograniczają czytelność tych

tablic;

4)

umieszczania na pojeździe znaku określającego inne państwo niż to, w któ-

rym pojazd został zarejestrowany. 2. Zabrania się kierującemu:

1)

oddalania się od pojazdu, gdy silnik jest w ruchu;

2)

używania pojazdu w sposób powodujący uciążliwości związane z nadmierną

emisją spalin do środowiska lub nadmiernym hałasem;

3)

pozostawiania pracującego silnika podczas postoju na obszarze zabudowa-

nym; nie dotyczy to pojazdu wykonującego czynności na drodze;

4)

ciągnięcia za pojazdem osoby na nartach, sankach, wrotkach lub innym po-

dobnym urządzeniu;

5)

używania opon z umieszczonymi w nich na trwałe elementami przeciwśli-

zgowymi. 3. Używanie łańcuchów przeciwślizgowych na oponach jest dozwolone tylko na

drodze pokrytej śniegiem. 4. Zakazu, o którym mowa w ust. 2 pkt 5, nie stosuje się do:

1)

pojazdów samochodowych biorących udział w rajdach zimowych i wyści-

gach zimowych za zgodą zarządcy drogi, wyrażoną w trybie określonym w

art. 65a ust. 3 pkt 7a;

2)

rowerów.

Art. 61.

1. Ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej

lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. 2. Ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby:

1)

nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na dro-

gę;

2)

nie naruszał stateczności pojazdu;

3)

nie utrudniał kierowania pojazdem;

4)

nie ograniczał widoczności drogi lub nie zasłaniał świateł, urządzeń sygnali-

zacyjnych, tablic rejestracyjnych lub innych tablic albo znaków, w które po-

jazd jest wyposażony. 3. Ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą

położenia lub wywoływaniem nadmiernego hałasu. Nie może on mieć odrażają-

cego wyglądu lub wydzielać odrażającej woni. 4. Urządzenia służące do mocowania ładunku powinny być zabezpieczone przed

rozluźnieniem się, swobodnym zwisaniem lub spadnięciem podczas jazdy. 5. Ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej,

zabezpieczonej dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysy-

pywanie się ładunku na drogę. 6. Ładunek wystający poza płaszczyzny obrysu pojazdu może być na nim umiesz-

czony tylko przy zachowaniu następujących warunków:

1)

ładunek wystający poza boczne płaszczyzny obrysu pojazdu może być

umieszczony tylko w taki sposób, aby całkowita szerokość pojazdu z ładun-

kiem nie przekraczała 2,55 m, a przy szerokości pojazdu 2,55 m nie prze-

kraczała 3 m, jednak pod warunkiem umieszczenia ładunku tak, aby z jednej

strony nie wystawał na odległość większą niż 23 cm;

2)

ładunek nie może wystawać z tyłu pojazdu na odległość większą niż 2 m od

tylnej płaszczyzny obrysu pojazdu lub zespołu pojazdów; w przypadku

przyczepy kłonicowej odległość tę liczy się od osi przyczepy;

3)

ładunek nie może wystawać z przodu pojazdu na odległość większą niż 0,5

m od przedniej płaszczyzny obrysu i większą niż 1,5 m od siedzenia dla kie-

rującego. 7. Przy przewozie drewna długiego dopuszcza się wystawanie ładunku z tyłu za

przyczepę kłonicową na odległość nie większą niż 5 m. 8. Ładunek wystający poza przednią lub boczne płaszczyzny obrysu pojazdu powi-

nien być oznaczony. Dotyczy to również ładunku wystającego poza tylną płasz-

czyznę obrysu pojazdu na odległość większą niż 0,5 m. 9. Ustala się następujące oznakowanie ładunku:

1)

ładunek wystający z przodu pojazdu oznacza się chorągiewką barwy poma-

rańczowej lub dwoma białymi i dwoma czerwonymi pasami, tak aby były

widoczne z boków i z przodu pojazdu, a w okresie niedostatecznej widocz-

ności ponadto światłem białym umieszczonym na najbardziej wystającej do

przodu części ładunku;

2)

ładunek wystający z boku pojazdu oznacza się chorągiewką barwy poma-

rańczowej o wymiarach co najmniej 50 x 50 cm, umieszczoną przy najbar-

dziej wystającej krawędzi ładunku, a ponadto w okresie niedostatecznej wi-

doczności białym światłem odblaskowym skierowanym do przodu oraz

czerwonym światłem i czerwonym światłem odblaskowym skierowanym do

tyłu; światła te nie powinny znajdować się w odległości większej niż 40 cm

od najbardziej wystającej krawędzi ładunku; jeżeli długość wystającego z

boku ładunku, mierzona wzdłuż pojazdu, przekracza 3 m, to chorągiewkę i

światła umieszcza się odpowiednio przy przedniej i tylnej części ładunku;

3)

ładunek wystający z tyłu pojazdu oznacza się pasami białymi i czerwonymi

Pr zepis uchylający

umieszczonymi bezpośrednio na ładunku lub na tarczy na jego tylnej płasz- ust. 11 w ar t. 61

czyźnie albo na zawieszonej na końcu ładunku bryle geometrycznej (np. wchodzi w życie z

dn. 19.10.2012 r .

stożku, ostrosłupie); widoczna od tyłu łączna powierzchnia pasów powinna

(Dz. U. z 2011 r . Nr

wynosić co najmniej 1 000 cm², przy czym nie może być mniej niż po dwa

222, poz. 1321.

pasy każdej barwy; ponadto w okresie niedostatecznej widoczności na naj-

bardziej wystającej do tyłu krawędzi ładunku umieszcza się czerwone świa-

tło i czerwone światło odblaskowe; przy przewozie drewna długiego za-

miast oznakowania pasami białymi i czerwonymi dopuszcza się oznakowa-

nie końca ładunku chorągiewką lub tarczą barwy pomarańczowej;

4)

ładunek wystający z tyłu samochodu osobowego lub przyczepy ciągniętej

przez samochód osobowy może być oznaczony chorągiewką barwy czer-

wonej o wymiarach co najmniej 50 x 50 cm, umieszczoną przy najbardziej

wystającej krawędzi ładunku. 10. Wysokość pojazdu z ładunkiem nie może przekraczać 4 m. [11. Jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez ładunku

są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach

określających warunki techniczne pojazdów oraz określonych w ust. 6, 8 i 10,

przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia.] 12–14. (uchylone). 15. Przy przewozie drewna jego rzeczywistą masę ustala się jako iloczyn objętości

ładunku i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna. 16. Minister właściwy do spraw środowiska i minister właściwy do spraw gospodar-

ki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu określą,

w drodze rozporządzenia, gęstość drewna, uwzględniając w szczególności ga-

tunki drewna mające zastosowanie w przemyśle i budownictwie, jego rodzaj i

postać, w jakiej jest ono przewożone, mając na uwadze potrzebę ustalenia masy

przewożonego drewna w celu uniknięcia przekroczenia nacisków osi pojazdów i

ograniczenia negatywnego wpływu na stan techniczny dróg. <17. Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozpo-

rządzenia, sposób przewozu ładunku, mając na względzie sposób jego roz-

mieszczenia i wpływ mocowania ładunku na pojeździe oraz zapewnienie

bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochronę środowiska.>

Art. 62.

Dodany ust. 17 w

1. Rzeczywista masa całkowita przyczepy ciągniętej przez: ar t. 61 wchodzi w

życie z dn.

1)

samochód osobowy, samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej

19.10.2012 r . (Dz. U.

nieprzekraczającej 3,5 t lub autobus – nie może przekraczać rzeczywistej z 2011 r . Nr 222,

masy całkowitej pojazdu ciągnącego; poz. 1321.

2)

samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t

–

nie może przekraczać rzeczywistej masy całkowitej tego samochodu powiększonej o 40%;

3)

motocykl lub motorower – nie może przekraczać masy własnej motocykla

lub motoroweru, jednak nie może przekraczać 100 kg. 2. Przepis ust. 1 nie dotyczy naczep. [3. Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Pol-

skiej, Policji, Straży Granicznej oraz straży pożarnej.] <3. Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Nowe br zmienia ust.

Polskiej, Policji, Straży Granicznej oraz jednostek ochrony przeciwpożaro- 3 i 4b w ar t. 62

wej.> wchodzą w życie z

dn. 19.10.2012 r .

4. Zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty

(Dz. U. z 2011 r . Nr

przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny – z 2

222, poz. 1321).

pojazdów. 4a. Długość zespołu 2 pojazdów nie może przekraczać 18,75 m, a 3 pojazdów – 22

m, z wyjątkiem zespołu pojazdów złożonego z:

1)

pojazdu samochodowego i naczepy, których długość nie może przekraczać

16,5 m;

2)

motocykla i przyczepy, motoroweru i przyczepy, roweru i przyczepy, wózka

rowerowego i przyczepy, którego długość nie może przekraczać 4 m.

[4b. Przejazd zespołu pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż określona

w ust. 4 lub o długości większej niż określona w ust. 4a wymaga zezwolenia, o

którym mowa w art. 64 ust. 1.] <4b. Przejazd zespołu pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż

określona w ust. 4 lub o długości większej niż określona w ust. 4a wymaga

zezwolenia, o którym mowa w art. 64d.> 5. Długości zespołów pojazdów określone w ust. 4a nie dotyczą tramwajów.

Art. 63.

1. Przewóz osób może odbywać się tylko pojazdem do tego przeznaczonym lub

przystosowanym. Liczba przewożonych osób nie może przekraczać liczby

miejsc określonych w dowodzie rejestracyjnym, z zastrzeżeniem ust. 4. W po-

jeździe niepodlegającym rejestracji liczba przewożonych osób wynika z kon-

strukcyjnego przeznaczenia pojazdu. 2. Dopuszcza się przewóz osób samochodem ciężarowym poza kabiną kierowcy,

pod warunkiem że:

1)

pojazd odpowiada wymaganym warunkom technicznym do przewozu osób;

2)

osoby nie znajdują się między ładunkiem a kabiną kierowcy;

3)

osoby przewożone są na miejscach siedzących;

4)

pojazd nie przekracza prędkości 50 km/h.

3. Zabrania się przewozu osób w przyczepie, z tym że dopuszcza się przewóz:

1)

dzieci do szkół lub przedszkoli i z powrotem w przyczepie dostosowanej do

przewozu osób, ciągniętej przez ciągnik rolniczy;

2)

konwojentów, drużyn roboczych i osób wykonujących czynności ładunkowe

w przyczepie ciągniętej przez ciągnik rolniczy pod warunkiem, że:

a) liczba przewożonych osób nie przekracza 5,

b) osoby stojące trzymają się uchwytów,

c) osoby nie znajdują się pomiędzy ładunkiem a przednią ścianą przycze-

py,

d) prędkość zespołu pojazdów nie przekracza 20 km/h;

3)

osób w przyczepie (przyczepach) kolejki turystycznej pod warunkiem, że

osoby te przewożone są wyłącznie na miejscach siedzących;

4)

dzieci w przyczepie przystosowanej konstrukcyjnie do przewozu osób, cią-

gniętej przez rower lub wózek rowerowy. [4. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się do przewozu pojazdami Sił Zbrojnych Rze-

Nowe br zmienie ust.

czypospolitej Polskiej, Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz straży 4 or az dodane ust. 6

pożarnej.] i 7 w ar t. 63 wchodzą

w życie z dn.

<4. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się do przewozu pojazdami Sił Zbrojnych

19.10.2012 r . (Dz. U.

Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej z 2011 r . Nr 222,

oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej.> poz. 1321). 5. Kierującemu pojazdem silnikowym, który przewozi osobę, zabrania się palenia

tytoniu lub spożywania pokarmów w czasie jazdy. Nie dotyczy to kierującego

samochodem ciężarowym, który przewozi osobę w kabinie kierowcy, i kierują-

cego samochodem osobowym, z wyjątkiem taksówki. <6. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki

przewozu osób pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, mając

na uwadze bezpieczeństwo przewożonych osób. 7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Sprawiedliwości okre-

ślą, w drodze rozporządzenia, warunki przewozu osób pojazdami Policji,

Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz jednostek ochrony przeciwpo-

żarowej, mając na uwadze bezpieczeństwo przewożonych osób.>

[Art. 64. 1. Ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub

bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w

przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ła-

dunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepi-

sach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwole-

nia. 2. Zezwolenia na przejazd, o których mowa w ust. 1, wydaje się:

1)

na czas nieokreślony;

2)

na czas określony w zezwoleniu;

3)

na jednokrotny przejazd w wyznaczonym czasie po ustalonej trasie;

4)

na jednokrotny przejazd po drogach krajowych, w wyznaczonym czasie, po-

jazdu przekraczającego granicę państwa przy wjeździe na terytorium Rze-

czypospolitej Polskiej. 3. Zezwolenia, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, wydaje starosta. 4. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, wydaje Generalny Dyrektor Dróg

Krajowych i Autostrad lub upoważniona przez niego państwowa lub samorzą-

dowa jednostka organizacyjna, po uzgodnieniu z właściwymi dla trasy przejazdu

zarządami dróg, jeżeli istnieje możliwość wyznaczenia trasy przejazdu, w szcze-

gólności ze względu na stan techniczny drogi i innych obiektów budowlanych

położonych w jej pobliżu. 4a. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, wydaje naczelnik urzędu celnego. 4b. W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, określa się warunki przejazdu po-

jazdu lub zespołu pojazdów, o którym mowa w ust. 1, które mogą zawierać w

szczególności wymóg pilotowania przez odpowiednio wyposażony i oznakowany

inny pojazd. 5. Przepis ust. 1 nie dotyczy:

1)

pojazdów straży pożarnej biorących udział w akcjach ratowniczych;

2)

należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji lub Straży

Granicznej pojazdów specjalnych, pojazdów używanych do celów specjal-

nych oraz pojazdów używanych w związku z przewozem pojazdów specjal-

nych. 6. Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, określi:

1)

szczegółowe warunki i tryb wydawania zezwoleń, o których mowa w ust. 1,

ustalając w szczególności:

a) pojazdy, dla których wydawane są poszczególne rodzaje zezwoleń,

b) wymagania i stan techniczny dróg, które umożliwiają wyznaczenie trasy

przejazdu,

2)

warunki przejazdu pojazdu lub zespołu pojazdów, o którym mowa w ust. 1,

3)

warunki i sposób pilotowania oraz wyposażenie i oznakowanie pojazdów

wykonujących pilotaż

– kierując się w szczególności koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa ru-

chu drogowego. 7. Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych i

Minister Sprawiedliwości, uwzględniając szczególny charakter zadań związa-

nych z obronnością oraz konieczność zapewnienia porządku, sprawności i bez-

pieczeństwa ruchu, określą, w drodze rozporządzenia:

1)

warunki poruszania się po drogach pojazdów, o których mowa w ust. 5;

2)

warunki przewozu osób pojazdami, o których mowa w art. 63 ust. 4.] <Art. 64.

Nowe br zmienie ar t.

1. Ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: 64 wchodzi w życie z

dn. 19.10.2012 r .

1)

uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpo-

(Dz. U. z 2011 r . Nr

wiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej,

222, poz. 1321).

przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego nale-

żącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzy-

skania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego

przez właściwy organ wojskowy;

2)

przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o któ-

rym mowa w pkt 1;

3)

pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego przez pilota, w przy-

padku gdy pojazd przekracza co najmniej jedną z następujących wiel-

kości:

a) długość – 23 m,

b) szerokość – 3,2 m,

c) wysokość – 4,5 m,

d) rzeczywista masa całkowita – 60 t;

4)

zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nie-

normatywnym. 2. Zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż

ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych upraw-

nionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii

II. 3. Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do

poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I–VII oraz drogi, po któ-

rych pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej za-

łącznik do ustawy. 4. Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i

okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,

albo wypis z zezwolenia w przypadku zezwolenia kategorii I. 5. Organ wydający zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego prowa-

dzi rejestr wydanych zezwoleń. W rejestrze umieszcza się następujące dane:

1)

numer zezwolenia;

2)

datę wydania zezwolenia;

3)

kategorię zezwolenia;

4)

podmiotu, na który zezwolenie zostało wydane;

5)

pojazdu lub zespołu pojazdów, jeżeli zostały określone w zezwoleniu.>

<Art. 64a.

1. Zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawa-

ne w celu umożliwienia dojazdu do i ze wskazanego w zezwoleniu miejsca i

uprawnia do ruchu po drodze wskazanej w zezwoleniu. 2. Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Do wniosku

Dodane ar t. 64a–64g

dołącza się dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia. i 64i wchodzą w

życie z dn.

3. Zezwolenie wydaje zarządca drogi właściwy dla drogi, po której ruch ma

19.10.2012 r . (Dz. U.

być wykonywany. Zezwolenie wydaje się, po uiszczeniu opłaty, w terminie 7

z 2011 r . Nr 222,

dni roboczych od dnia złożenia wniosku o jego wydanie.

poz. 1321).

4. Wydając zezwolenie, zarządca drogi wydaje także jego wypis lub wypisy w

liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we

wniosku o wydanie zezwolenia. 5. Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wskazanego we wniosku o wydanie ze-

zwolenia, na wskazany we wniosku okres: miesiąca, 6 miesięcy lub 12 mie-

sięcy, bez wskazania pojazdów, którymi ma być wykonywany przewóz. 6. Opłatę za wydanie zezwolenia ustala się w kwocie stanowiącej iloczyn liczby

wypisów i odpowiedniej stawki opłaty za zezwolenie w tej kategorii.

Art. 64b.

1. Zezwolenie kategorii II jest wydawane na przejazd nienormatywnego po-

jazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składają-

cego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy spe-

cjalnej. 2. Zezwolenie wydaje się na wniosek podmiotu wykonującego przejazd. Do

wniosku dołącza się dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia. 3. Zezwolenie wydaje starosta właściwy ze względu na siedzibę wnioskodawcy

albo miejsce rozpoczęcia przejazdu. Zezwolenie wydaje się po uiszczeniu

opłaty, w terminie 3 dni roboczych od dnia złożenia wniosku o jego wyda-

nie. 4. Zezwolenie wydaje się na okres 12 miesięcy, wskazując w nim:

1)

podmiot wykonujący przejazd;

2)

pojazd, którym będzie wykonywany przejazd.

5. Do ruchu pojazdu nienormatywnego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje

się przepisu art. 64 ust. 1 pkt 3.

Art. 64c.

1. Zezwolenia kategorii III–VI na przejazd pojazdu nienormatywnego są wy-

dawane na wskazany we wniosku okres: miesiąca, 6 miesięcy, 12 miesięcy

lub 24 miesięcy. 2. Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Do wniosku

dołącza się dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia. 3. Zezwolenie wydaje:

1)

właściwy ze względu na siedzibę wnioskodawcy albo miejsce rozpoczę-

cia przejazdu starosta – w zakresie zezwoleń kategorii III;

2)

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad – w zakresie zezwoleń

kategorii IV–VI. 4. Zezwolenia kategorii III i IV przy wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej wydaje także naczelnik urzędu celnego. 5. Zezwolenie kategorii IV uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami,

określonymi dla zezwolenia kategorii III. 6. Zezwolenie kategorii VI uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami,

określonymi dla zezwolenia kategorii V. 7. Zezwolenie wydaje się po uiszczeniu opłaty, w terminie 3 dni roboczych od

dnia złożenia wniosku o jego wydanie. W przypadku niewydania zezwolenia

zwraca się wniesioną opłatę. 8. Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wykonującego przejazd, bez wskazania

pojazdu, którym przejazd będzie wykonywany. Do zezwolenia kategorii VI

organ wydający zezwolenie dołącza wykaz dróg krajowych, po których mo-

że odbywać się przejazd pojazdu nienormatywnego. 9. Podmiot posiadający zezwolenie kategorii V i VI, planujący wykonanie

przejazdu przez most lub wiadukt po drogach innych niż krajowe pojaz-

dem, którego rzeczywista masa całkowita jest większa od dopuszczalnej,

jest obowiązany zawiadomić pisemnie właściwego dla tego mostu lub wia-

duktu zarządcę drogi o terminie i trasie planowanego przejazdu, w terminie

7 dni roboczych przed datą planowanego przejazdu, przy czym 7. dzień

terminu jest ostatecznym dniem wpływu zawiadomienia do organu. 10. Zarządca drogi w przypadku, o którym mowa w ust. 9, najpóźniej 3 dni

przed datą planowanego przejazdu potwierdza przyjęcie zawiadomienia

i może określić warunki przejazdu przez most lub wiadukt albo zgłosić uza-

sadniony sprzeciw. 11. Warunki przejazdu pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt

określa zarządca drogi, ustalając, zależnie od potrzeb, ograniczenia w za-

kresie ruchu, sposób przejazdu oraz przystosowanie obiektu do przejazdu. 12. Zarządca drogi może zgłosić sprzeciw, o którym mowa w ust. 10, jeżeli stan

technicznej sprawności mostu lub wiaduktu, po którym planowany jest

przejazd pojazdu nienormatywnego, określony na podstawie przepisów

Prawa budowlanego, uniemożliwia wykonanie tego przejazdu. 13. Zabrania się wykonywania przejazdu przez most lub wiadukt w przypadku

zgłoszenia sprzeciwu albo niezgodnie z warunkami przejazdu przez ten

obiekt.

Art. 64d.

1. Zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wyda-

wane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w

wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wy-

daje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub

naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I–VI. 2. Zezwolenie może być wydane, pod warunkiem że:

1)

ładunek jest niepodzielny;

2)

uzyskano na przejazd zgodę zarządcy drogi, właściwego dla trasy prze-

jazdu;

3)

istnieją możliwości wyznaczenia trasy przejazdu zapewniającej bezpie-

czeństwo oraz efektywność ruchu drogowego, a w szczególności:

a) natężenie ruchu umożliwia bezpieczny przejazd pojazdu nienorma-

tywnego,

b) stan technicznej sprawności budowli usytuowanych w ciągu rozpa-

trywanej trasy przejazdu, określony na podstawie przepisów Prawa

budowlanego, umożliwia przejazd,

c) przejazd nie stwarza zagrożenia stanu technicznego obiektów bu-

dowlanych położonych w pobliżu trasy przejazdu.

3. Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Opłatę za

wydanie zezwolenia wnosi się przed wydaniem zezwolenia. 4. Zezwolenie wydaje, po uzgodnieniu z innymi zarządcami dróg i po uiszcze-

niu opłaty, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, w terminie 14

dni roboczych od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 5. Jeżeli trasa

przejazdu pojazdu nienormatywnego przebiega w granicach administra-

cyjnych miasta na prawach powiatu i nie przebiega autostradą lub drogą

ekspresową, zezwolenie wydaje prezydent miasta. 5. Zarządca drogi właściwy ze względu na kategorię drogi, po której jest pla-

nowany przejazd, uzgadnia trasę przejazdu w terminie 7 dni roboczych od

dnia otrzymania pisemnego zapytania organu wydającego zezwolenie,

uwzględniając warunki przejazdu i stan techniczny drogi. W przypadku

braku odpowiedzi na zapytanie uznaje się trasę za uzgodnioną. 6. Jeżeli przejazd pojazdu nienormatywnego wymaga określenia zakresu przy-

stosowania infrastruktury drogowej położonej na trasie przejazdu, termin

wydania zezwolenia może ulec przedłużeniu do 30 dni, z tym że organ wy-

dający zezwolenie jest obowiązany powiadomić o tym podmiot składający

wniosek w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. 7. Koszty związane z przystosowaniem odcinków dróg do przejazdu pojazdu

nienormatywnego ponosi podmiot wykonujący ten przejazd. 8. Do kosztów, o których mowa w ust. 7, zalicza się koszty dostosowania infra-

struktury drogowej na trasie przejazdu pojazdu nienormatywnego, dostaw,

usług lub robót, wskazanych w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienorma-

tywnego, w tym koszty:

1)

wykonania niezbędnych ekspertyz i badań odcinków dróg i drogowych

obiektów inżynierskich;

2)

przygotowania niezbędnej dokumentacji projektowej i kosztorysowej;

3)

czasowego usunięcia ograniczeń skrajni drogowej;

4)

wykonania wzmocnienia odcinków dróg i drogowych obiektów inży-

nierskich;

5)

wykonania robót zabezpieczających na trasie przejazdu pojazdu;

6)

dokonania geometrycznych korekt trasy przejazdu lub występujących

w jej ciągu skrzyżowań;

7)

budowy lub dostosowania lokalnych objazdów występujących na trasie

przejazdu pojazdu;

8)

wykonania prac związanych z przywróceniem odcinków dróg do stanu

poprzedniego lub stanu uzgodnionego z właściwym zarządcą drogi;

9)

dokonania zmian w organizacji ruchu lub przywrócenia jej stanu po-

przedniego lub stanu uzgodnionego z właściwym zarządcą drogi.

9. Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nie-

normatywnym, wskazując w nim:

1)

okres ważności zezwolenia;

2)

trasę przejazdu;

3)

liczbę przejazdów;

4)

pojazd, którym będzie wykonywany przejazd;

5)

warunki przejazdu, w tym zakres dostosowania infrastruktury drogo-

wej na trasie przejazdu;

6)

sposób pilotowania, o ile jest ono wymagane.

10. Zezwolenie jest ważne przez okres:

1)

14 dni – w przypadku zezwolenia na jednokrotny przejazd,

2)

30 dni – w przypadku zezwolenia na wielokrotny przejazd

–

liczonych od dnia wskazanego we wniosku o wydanie zezwolenia.

11. Opłatę za wydanie zezwolenia ustala się zgodnie z wzorem:

On = pj+ (n – 1) × 0,7 × pj,

w którym poszczególne symbole oznaczają:

–

On – wysokość opłaty za wydanie zezwolenia,

–

n – liczbę przejazdów pojazdu nienormatywnego,

–

pj – stawkę opłaty za wydanie zezwolenia na jednokrotny

przejazd pojazdu nienormatywnego.

Art. 64e.

1. Przepisy art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 i 3 i art. 64a–64d nie dotyczą:

1)

autobusu – w zakresie nacisków osi;

2)

pojazdu, którego szerokość i długość bez ładunku nie są większe od do-

puszczalnych, przewożącego ładunek na zasadach określonych w art. 61

ust. 6, 8 i 9;

3)

pojazdu biorącego udział w akcjach ratowniczych oraz przy bezpośred-

niej likwidacji skutków klęsk żywiołowych;

4)

pojazdu zarządu drogi;

5)

pojazdu Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Biura Ochrony Rzą-

du, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Cen-

tralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Więzien-

nej, Służby Celnej oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej, wykonu-

jącego zadania tych służb. 2. Minister właściwy do spraw transportu może zwolnić, w drodze decyzji ad-

ministracyjnej, z obowiązku uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nie-

normatywnego pojazd wykonujący przejazd w ramach pomocy humanitar-

nej lub medycznej, pod warunkiem uzyskania na przejazd zgody zarządców

dróg właściwych dla trasy przejazdu. 3. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 2, wydaje się na wniosek zainteresowa-

nego podmiotu wykonującego przejazd i właściwego organu państwowego,

samorządowego lub organizacji humanitarnej.

Art. 64f.

1. Ustala się maksymalną wysokość stawek opłat za wydanie zezwolenia na

przejazd pojazdu nienormatywnego w:

1)

kategorii I – 240 zł;

2)

kategorii II – 120 zł;

3)

kategorii III – 2400 zł;

4)

kategorii IV – 3600 zł;

5)

kategorii V – 4300 zł;

6)

kategorii VI – 5800 zł;

7)

kategorii VII na jednokrotny przejazd:

a)

pojazdu, którego wymiary przekraczają wielkości ustalone dla kategorii III i IV, i którego naciski osi i masa nie są większe od dopuszczalnych – 600 zł,

b)

w pozostałych przypadkach – 2000 zł.

2. Maksymalne stawki opłat za wydanie zezwolenia ulegają corocznie zmianie

na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym średnioroczne-

mu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”. 3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość opłat za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatyw-

nego w poszczególnych kategoriach zezwoleń, z uwzględnieniem okresu, na

jaki będą wydawane, kosztów wydania zezwolenia i stopnia oddziaływania

przejazdu pojazdu nienormatywnego na infrastrukturę drogową.

Art. 64g.

1. Opłaty za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego są

przekazywane przez:

1)

zarządcę drogi i starostę – do budżetów właściwych jednostek samorzą-

du terytorialnego, za zezwolenia kategorii I–III;

2)

naczelnika urzędu celnego – do budżetu powiatu właściwego ze względu

na siedzibę naczelnika urzędu celnego, za zezwolenia kategorii III;

3)

naczelnika urzędu celnego i Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i

Autostrad – na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji

Dróg Krajowych i Autostrad, za zezwolenia kategorii IV–VII;

4)

prezydenta miasta na prawach powiatu – do budżetu miasta, za zezwo-

lenia kategorii VII. 2. Środki z opłat gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym Gene-

ralnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad są przekazywane w terminie

pierwszych 2 dni roboczych następujących po tygodniu, w którym wydano

zezwolenie, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego, z przeznacze-

niem na budowę lub przebudowę dróg krajowych, drogowych obiektów in-

żynierskich i przepraw promowych oraz na zakup urządzeń do ważenia po-

jazdów. 3. Urzędy celne otrzymują prowizję od pobranych opłat za wydanie zezwolenia

w wysokości 12% pobranej opłaty. 4. Prowizja, o której mowa w ust. 3, stanowi dochód budżetu państwa. 5. Od opłat za wydanie zezwolenia urzędy celne odliczają prowizję, a pozostałą

część opłaty, w terminie 4 dni po upływie każdych kolejnych 10 dni miesią-

ca, przekazują odpowiednio do podmiotów wymienionych w ust. 1 pkt 2 i 3.

Art. 64h.

Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta blankietów zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego.

Art. 64i.

1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

1)

warunki dystrybucji blankietów zezwoleń na przejazd pojazdu nienor-

matywnego,

2)

sposób i tryb wydawania zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatyw-

nego,

3)

warunki wyznaczania trasy przejazdu oraz kryteria ustalania warun-

ków przejazdu pojazdu nienormatywnego, w tym przejazdu przez most

lub wiadukt,

4)

wzory zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego oraz wzory do-

kumentów związanych z wydawaniem tych zezwoleń

– mając na uwadze potrzebę ujednolicenia zezwoleń i ułatwienie ich iden-

tyfikacji oraz sprawność dystrybucji blankietów zezwoleń, a także ko-

nieczność zapewnienia sprawności i przejrzystości procedury administra-

cyjnej wydawania zezwoleń oraz bezpieczeństwa infrastruktury drogowej

i bezpieczeństwa przejazdu pojazdu nienormatywnego. 2. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem wła-

ściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegó-

łowe warunki i sposób pilotowania pojazdów nienormatywnych oraz wypo-

sażenie i oznakowanie pojazdów wykonujących pilotowanie, mając na uwa-

dze potrzebę zapewnienia rozpoznawalności przejazdu pojazdu nienorma-

tywnego oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego podczas takiego przejazdu. 3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Sprawiedliwości w

porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu określą, w dro-

dze rozporządzenia, warunki poruszania się po drogach pojazdów nienor-

matywnych, o których mowa w art. 64e ust. 1 pkt 5, mając na uwadze ko-

nieczność zapewnienia porządku, sprawności i bezpieczeństwa ruchu dro-

gowego. 4. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia:

1)

organy wojskowe właściwe do wydawania zezwoleń wojskowych na

przejazdy drogowe,

2)

sposób i tryb wydawania zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe,

3)

wzory zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe oraz wzory doku-

mentów związanych ich wydaniem,

4)

sposób organizacji i oznakowania kolumn pojazdów,

5)

warunki i sposób pilotowania pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej oraz oznakowanie i wyposażenie pojazdu pilotującego

– mając na uwadze potrzebę ujednolicenia procedury wydawania zezwo-

leń wojskowych na przejazdy drogowe, sprawności wydawania zezwoleń

wojskowych na przejazd drogowy oraz zapewnienia bezpieczeństwa ruchu

drogowego podczas przejazdu pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej.>

Oddział 5
Wykorzystanie dróg w sposób szczególny

Art. 65.1 orzeczenie

Zawody sportowe, rajdy, wyścigi, przewóz osób kolejką turystyczną i inne imprezy, które powodują utrudnienia w ruchu lub wymagają korzystania z drogi w sposób szczególny, mogą się odbywać pod warunkiem zapewnienia bezpieczeństwa porządku podczas trwania imprezy oraz uzyskania zezwolenia na jej przeprowadzenie.

Art. 65a.1 orzeczenie

1. Organizator imprezy jest obowiązany zapewnić bezpieczeństwo osobom obec-

nym na imprezie oraz porządek podczas trwania imprezy. 2. Organizator imprezy jest obowiązany zapewnić:

1)

spełnienie wymagań określonych w szczególności w przepisach prawa bu-

dowlanego, przepisach sanitarnych, przepisach dotyczących ochrony prze-

ciwpożarowej oraz ochrony środowiska;

2)

wyróżniającą się elementami ubioru służbę porządkową i informacyjną;

3)

pomoc medyczną i przedmedyczną, dostosowaną do liczby uczestników im-

prezy, a także odpowiednie zaplecze higieniczno-sanitarne;

4)

drogi ewakuacyjne oraz drogi umożliwiające dojazd służb ratowniczych i

Policji, Straży Granicznej oraz Żandarmerii Wojskowej;

5)

warunki zorganizowania łączności między podmiotami biorącymi udział w

zabezpieczeniu imprezy;

6)

sprzęt ratowniczy i gaśniczy oraz środki gaśnicze niezbędne do zabezpie-

czenia działań ratowniczo-gaśniczych;

7)

w razie potrzeby pomieszczenie dla służb kierujących zabezpieczeniem im-

prezy;

8)

środki techniczne niezbędne do zabezpieczenia imprezy, a w szczególności:

a)

znaki lub tablice ostrzegawcze i informacyjne,

b)

liny, taśmy lub wstęgi służące do oznaczenia trasy lub miejsca imprezy,

c)

bariery, płotki lub przegrody służące do odgradzania miejsca imprezy.

3. Organizator imprezy jest obowiązany:

1)

uzgodnić z organami zarządzającymi ruchem na drogach przebieg trasy, na

której ma się odbyć impreza;

2)

współdziałać z Policją oraz, jeżeli impreza odbywa się w strefie nadgranicz-

nej albo na drogach przebiegających przez tereny lub przyległych do tere-

nów będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podporządkowanych

lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej lub na drogach przy-

ległych do tych terenów, odpowiednio ze Strażą Graniczną lub Żandarmerią

Wojskową:

a) uzgadniając przebieg trasy lub miejsce imprezy,

b) stosując polecenia dotyczące prawidłowego zabezpieczenia imprezy,

c) dokonując wspólnego objazdu trasy lub miejsca imprezy;

3)

sporządzić plan określający sposoby zapewnienia bezpieczeństwa i porząd-

ku publicznego podczas imprezy na terenie poszczególnych województw,

obejmujący:

a) listę osób wchodzących w skład służby porządkowej, ich rozmieszcze-

nie oraz elementy ubioru wyróżniające te osoby,

b) pisemną instrukcję określającą zadania służb porządkowych, opracowa-

ną w uzgodnieniu z Policją,

c) rodzaj i ilość środków technicznych, o których mowa w ust. 2 pkt 8,

oraz miejsce ich rozlokowania,

d) rodzaje, zakres i sposób zabezpieczenia ratowniczego imprezy, w

uzgodnieniu z właściwym komendantem powiatowym Państwowej

Straży Pożarnej oraz innymi służbami ratowniczymi, w tym z właści-

wym dysponentem jednostki w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8

września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr

191, poz. 1410),

e) sposób oznaczenia miejsc niebezpiecznych dla uczestników imprezy,

f) oznakowanie pojazdów uczestniczących w imprezie i towarzyszących

tej imprezie,

g) rodzaje zezwoleń umożliwiających poruszanie się osób lub pojazdów w

miejscach wyłączonych z ruchu publicznego,

h) organizację łączności bezprzewodowej między organizatorem imprezy

a Policją w trakcie trwania imprezy,

i) sposób informowania o ograniczeniach w ruchu drogowym wynikają-

cych z przebiegu imprezy – przed imprezą i w trakcie jej trwania;

4)

opracować regulamin oraz program imprezy;

5)

ustalić z Policją oraz, jeżeli impreza odbywa się w strefie nadgranicznej albo

na drogach przebiegających przez tereny lub przyległych do terenów będą-

cych w zarządzie jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub nad-

zorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, odpowiednio ze Strażą

Graniczną lub Żandarmerią Wojskową terminy wspólnych spotkań organi-

zowanych w celu uzgodnienia spraw związanych z zabezpieczeniem impre-

zy;

6)

zapewnić realizację planu, o którym mowa w pkt 3;

7)

uzgodnić z zarządcą drogi obszar wykorzystania pasa drogowego oraz spo-

sób i termin przywrócenia go do stanu poprzedniego;

7a)

uzyskać zgodę zarządcy drogi na udział w imprezie pojazdów samochodo-

wych wyposażonych w opony z umieszczonymi w nich na trwałe elemen-

tami przeciwślizgowymi;

8)

powiadomić przedsiębiorstwa komunikacji publicznej o przewidywanym

czasie występowania utrudnień w ruchu drogowym;

9)

na polecenie organu zarządzającego ruchem na drodze opracować projekt

organizacji ruchu w uzgodnieniu z Policją;

10)

udzielić dokładnych informacji dotyczących imprezy, na żądanie Policji lub

innych podmiotów wymienionych w pkt 1, 2, 7 i 8, a także wojewody wła-

ściwego ze względu na miejsce odbywania się imprezy, jeżeli są one nie-

zbędne do realizacji ich zadań w celu zapewnienia bezpieczeństwa i po-

rządku publicznego;

11)

przekazywać do wiadomości publicznej informacje o utrudnieniach w ruchu

wynikających z planowanej imprezy. 4. Bezpieczeństwo i porządek podczas imprez zapewnia Policja, z tym że jeżeli

impreza odbywa się w strefie nadgranicznej albo jest przeprowadzana na dro-

gach przebiegających lub przyległych do terenów będących w zarządzie jedno-

stek organizacyjnych podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra

Obrony Narodowej, odpowiednio we współdziałaniu ze Strażą Graniczną, Żan-

darmerią Wojskową lub z wojskowymi organami porządkowymi:

1)

w czasie przygotowywania imprezy – opracowując własny plan zabezpie-

czenia imprezy;

2)

w czasie trwania imprezy:

a)

wystawiając posterunki kierowania ruchem i blokady ruchu,

b)

pilotując, w razie potrzeby, przejazd lub przejście uczestników imprezy,

c)

organizując objazdy wynikające z przeprowadzonej imprezy na drodze;

3)

po zakończeniu imprezy – przywracając płynność ruchu na drodze.

Art. 65b.1 orzeczenie

1. Zezwolenie, o którym mowa w art. 65, wydaje w drodze decyzji administracyj-

nej, na pisemny wniosek organizatora imprezy, zwany dalej „wnioskiem”, zło-

żony co najmniej na 30 dni przed planowym terminem jej rozpoczęcia, organ za-

rządzający ruchem na drodze, na której odbywa się impreza, z tym że jeżeli im-

preza odbywa się na drogach podległych kilku organom – organem właściwym

jest:

1)

w przypadku dróg różnych kategorii – organ zarządzający ruchem na drodze

wyższej kategorii;

2)

w przypadku dróg tej samej kategorii – organ właściwy ze względu na miej-

sce rozpoczęcia imprezy. 2. Organizator imprezy przesyła w terminie określonym w ust. 1 kopię wniosku

wraz z wymaganymi dokumentami do:

1)

właściwego ze względu na miejsce rozpoczęcia imprezy komendanta woje-

wódzkiego Policji, a także

2)

komendanta oddziału Straży Granicznej – jeżeli impreza odbywa się w stre-

fie nadgranicznej, lub

3)

komendanta jednostki Żandarmerii Wojskowej – jeżeli impreza jest prze-

prowadzana na drogach przebiegających lub przyległych do terenów będą-

cych w zarządzie jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub nad-

zorowanych przez Ministra Obrony Narodowej. 3. Wniosek powinien zawierać w szczególności:

1)

imię, nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedzibę organizatora

imprezy;

2)

rodzaj i nazwę imprezy;

3)

informację o miejscu i dacie rozpoczęcia, przebiegu oraz zakończenia im-

prezy;

4)

informację o przewidywanej liczbie uczestników imprezy;

5)

wykaz osób reprezentujących organizatora w sprawach zabezpieczenia trasy

lub miejsca imprezy na terenie poszczególnych województw;

6)

podpis organizatora lub jego przedstawiciela.

4. Do wniosku należy dołączyć:

1)

szczegółowy regulamin imprezy, określający w szczególności zasady za-

chowania uczestników imprezy istotne dla bezpieczeństwa ruchu drogowe-

go;

2)

wykaz osób odpowiedzialnych za prawidłowy przebieg i zabezpieczenie

imprezy na terenie poszczególnych województw oraz w miejscach rozpo-

częcia i zakończenia każdego odcinka, a także w miejscach wymagających

szczególnego zabezpieczenia;

3)

program imprezy ze szczegółowym opisem trasy i podaniem odległości

między poszczególnymi jej odcinkami oraz określony w minutach i kilome-

trach program przejazdu lub przejścia uczestników przez poszczególne

miejscowości i granice województw;

4)

plan zabezpieczenia trasy lub miejsca określony w art. 65a ust. 3 pkt 3;

5)

zobowiązanie organizatora do przywrócenia do poprzedniego stanu pasa

drogowego na trasie przejazdu, przejścia lub miejsca pobytu uczestników

imprezy, a w przypadku uszkodzenia pasa drogowego lub urządzeń drogo-

wych będącego następstwem imprezy – do ich bezzwłocznego naprawienia

lub pokrycia kosztów tych napraw;

6)

pisemną zgodę właściciela lasu na przeprowadzenie imprezy w razie prze-

prowadzania jej na terenach leśnych. 5. Organ, o którym mowa w ust. 1, wydaje zezwolenie po:

1)

zasięgnięciu opinii właściwego ze względu na miejsce imprezy komendanta

wojewódzkiego Policji, a w przypadku imprezy odbywającej się na drogach

w strefie nadgranicznej albo na drogach przebiegających lub przyległych do

terenów będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podporządkowa-

nych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej – odpowiednio

właściwego komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta jed-

nostki Żandarmerii Wojskowej; opinię doręcza się organowi, który o nią

wystąpił, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia;

2)

uzgodnieniu zakresu ograniczenia ruchu i wynikających stąd warunków

przeprowadzenia imprezy z organami zarządzającymi ruchem na drogach,

na których ma się odbyć impreza.

Art. 65c.1 orzeczenie

Organ wydający zezwolenie odmawia jego wydania:

1)

jeżeli organizator nie spełnia warunków określonych w art. 65a ust. 2 i 3;

2)

jeżeli pomimo spełnienia warunków określonych w art. 65a ust. 2 i 3:

a)

istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego albo

mienia wielkiej wartości,

b)

impreza zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, a nie ma możliwo-

ści zorganizowania objazdów niepowodujących istotnego zwiększenia

kosztów ponoszonych przez uczestników ruchu drogowego.

Art. 65d.1 orzeczenie

1. Organ wydający zezwolenie cofa wydane zezwolenie, gdy istnieje niebezpie-

czeństwo zagrożenia życia lub zdrowia albo mienia wielkiej wartości. 2. Organ, o którym mowa w ust. 1, może cofnąć zezwolenie, gdy impreza zagraża

bezpieczeństwu ruchu drogowego. 3. Decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonal-

ności.

Art. 65e.1 orzeczenie

Decyzję o wydaniu lub odmowie wydania zezwolenia na odbycie imprezy wydaje się co najmniej na 7 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia imprezy.

Art. 65f.

Organ kontroli ruchu drogowego przerywa imprezę, jeżeli odbywa się ona bez zezwolenia.

Art. 65g.

Organ kontroli ruchu drogowego może przerwać imprezę, jeżeli:

1)

miejsce, trasa lub czas jej trwania nie są zgodne z warunkami określonymi w

zezwoleniu;

2)

istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego albo

mienia wielkiej wartości;

3)

jej przebieg powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Art. 65h.1 orzeczenie

1. Przepisy art. 65–65g nie dotyczą procesji, pielgrzymek i innych imprez o charak-

terze religijnym, które odbywają się na drogach na zasadach określonych w:

1)

ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickie-

go w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz. 154, z późn. zm.⁵⁾);

2)

ustawie z dnia 4 lipca 1991 r. o stosunku Państwa do Polskiego Autokefa-

licznego Kościoła Prawosławnego (Dz. U. Nr 66, poz. 287, z późn. zm.⁶⁾);

3)

ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Adwen-

tystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 97, poz.

481, z późn. zm.⁷⁾);

4)

ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Chrze-

ścijan Baptystów w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 97, poz. 480, z

późn. zm.⁸⁾);

5)

ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewange-

licko-Metodystycznego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 97, poz.

479, z późn. zm.⁹⁾);

6)

ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Polsko-

katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 97, poz. 482, z późn.

zm.¹⁰⁾);

7)

ustawie z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Starokato-

lickiego Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 41, poz. 253, z

późn. zm.¹¹⁾);

8)

ustawie z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolic-

kiego Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 41, poz. 252, z

późn. zm.¹²⁾);

9)

ustawie z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Zielono-

świątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 41, poz. 254, z późn.

zm.¹³⁾). 2. Przepisy art. 65–65g nie dotyczą także konduktów pogrzebowych, które poru-

szają się po drogach stosownie do miejscowego zwyczaju. 3. Do imprez, o których mowa w art. 65, nie stosuje się przepisów o bezpieczeń-

stwie imprez masowych, z wyłączeniem przepisów regulujących organizację

oraz uprawnienia służb porządkowych.

Art. 65i.

W sprawach nieuregulowanych w art. 65–65h stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Art. 65j.

Do przewozu osób kolejką turystyczną stosuje się przepisy Oddziału 5 z wyłączeniem przepisów art. 65a ust. 2 pkt 2–5, 7–8, ust. 3 pkt 3, 6–11, ust. 4, art. 65b ust. 4 pkt 4 oraz art. 65h.

Dział III
Pojazdy

Rozdział 1
Warunki techniczne pojazdów

Art. 66.3 orzeczenia

1. Pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany,

aby korzystanie z niego:

1)

nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników

ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek

na szkodę;

2)

nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczają-

cego poziom określony w przepisach szczegółowych;

3)

nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekracza-

jącym wielkości określone w przepisach szczegółowych;

4)

nie powodowało niszczenia drogi;

5)

zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pew-

ne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i

oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu;

6)

nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym

wielkości określone w przepisach szczegółowych. 1a. Autobus, samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej

3,5 t i ciągnik samochodowy, dla którego określono dopuszczalną masę całkowi-

tą zespołu pojazdów powyżej 3,5 t, powinny być wyposażone w homologowany

ogranicznik prędkości montowany przez producenta lub jednostkę przez niego

upoważnioną, ograniczający maksymalną prędkość autobusu do 100 km/h,

a samochodu ciężarowego i ciągnika samochodowego do 90 km/h. 1b. Przepis ust. 1a nie dotyczy pojazdu:

1)

specjalnego lub używanego do celów specjalnych Policji, Agencji Bezpie-

czeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Woj-

skowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Celnej, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej, Biura Ochrony Rządu i jednostek ochrony prze-

ciwpożarowej;

2)

zabytkowego;

3)

nierozwijającego, ze względów konstrukcyjnych, prędkości większej niż

odpowiednio określone w ust. 1a;

4)

używanego do prowadzenia badań naukowych na drogach;

5)

przeznaczonego wyłącznie do robót publicznych na obszarach miejskich.

1c. Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze szczególne zagrożenia

występujące podczas przewozu towarów niebezpiecznych, może określić w dro-

dze rozporządzenia niższe niż ustalone w ust. 1a wartości ustawień urządzeń

ograniczających maksymalną prędkość pojazdów przewożących niektóre towary

niebezpieczne. 2. Urządzenia i wyposażenie pojazdu, w szczególności zapewniające bezpieczeń-

stwo ruchu i ochronę środowiska przed ujemnymi skutkami używania pojazdu,

powinny być utrzymane w należytym stanie oraz działać sprawnie i skutecznie. 3. Urządzenia służące do łączenia pojazdu ciągnącego z przyczepą powinny za-

pewnić bezpieczne ciągnięcie przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej

przewidzianej do ciągnięcia przez ten pojazd, uniemożliwić samoczynne odłą-

czenie się przyczepy oraz zapewnić prawidłowe działanie świateł i hamulców, o

ile przyczepa jest w nie wyposażona. 3a. Pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z

zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne:

1)

numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy;

2)

(uchylony).

4. Zabrania się:

1)

umieszczania wewnątrz i zewnątrz pojazdu wystających spiczastych albo ostrych części lub przedmiotów, które mogą spowodować uszkodzenie cia-

ła osób jadących w pojeździe lub innych uczestników ruchu;

1a)

stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych

z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogo-

wego lub negatywnie wpływa na środowisko;

2)

stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części nieodpowiadają-

cych warunkom określonym w przepisach szczegółowych;

3)

umieszczania w pojeździe lub na nim urządzeń stanowiących obowiązkowe

wyposażenie pojazdu uprzywilejowanego, wysyłających sygnały świetlne w

postaci niebieskich lub czerwonych świateł błyskowych albo sygnał dźwię-

kowy o zmiennym tonie;

4)

wyposażania pojazdu w urządzenie informujące o działaniu sprzętu kontrol-

no-pomiarowego używanego przez organy kontroli ruchu drogowego lub

działanie to zakłócające albo przewożenia w pojeździe takiego urządzenia w

stanie wskazującym na gotowość jego użycia; nie dotyczy to pojazdów spe-

cjalnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji Bezpie-

czeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Woj-

skowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyj-

nego, Straży Granicznej, Służby Celnej i Biura Ochrony Rządu;

5)

wymiany nadwozia pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne, o których

mowa w ust. 3a pkt 1;

6)

dokonywania zmian konstrukcyjnych zmieniających rodzaj pojazdu, z wy-

jątkiem:

a) pojazdu, na którego typ zostało wydane świadectwo homologacji lub

decyzja zwalniająca pojazd z homologacji,

b) pojazdu, w którym zmian konstrukcyjnych dokonał przedsiębiorca pro-

wadzący działalność gospodarczą w tym zakresie. 5. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrami właściwym

do spraw wewnętrznych oraz Obrony Narodowej określi, w drodze rozporzą-

dzenia, warunki techniczne pojazdów oraz zakres ich niezbędnego wyposażenia. 5a. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wa-

runki techniczne pojazdów wchodzących w skład kolejki turystycznej oraz za-

kres ich niezbędnego wyposażenia. 6. Ministrowie Obrony Narodowej oraz właściwy do spraw wewnętrznych w poro-

zumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu określą, w drodze rozpo-

rządzenia, warunki techniczne pojazdów specjalnych i używanych do celów

specjalnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. [7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Obrony Narodowej, mini-

ster właściwy do spraw finansów publicznych oraz Minister Sprawiedliwości w

porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu określą, w drodze

rozporządzenia, warunki techniczne pojazdów specjalnych i używanych do ce-

lów specjalnych Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wy-

wiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Cen-

tralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, kontroli skarbowej, Służby

Celnej, Służby Więziennej i straży pożarnej.] <7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Obrony Narodowej,

Nowe br zmienie ust.

minister właściwy do spraw finansów publicznych oraz Minister Sprawie- 7 w ar t. 66 wchodzi

dliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, w życie z dn.

19.10.2012 r . (Dz. U.

określą, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne pojazdów specjal-

z 2011 r . Nr 222,

nych i używanych do celów specjalnych Policji, Agencji Bezpieczeństwa

poz. 1321).

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Stra-

ży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, kontroli skarbowej, Służby Celnej,

Służby Więziennej i straży pożarnej.> 8. W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 5–7, należy uwzględnić w szcze-

gólności:

1)

konieczność zapewnienia bezpiecznego korzystania z pojazdów;

2)

zapewnienie możliwie najmniejszego negatywnego wpływu pojazdów na

środowisko;

3)

przepisy i porozumienia międzynarodowe dotyczące pojazdów, ich wyposa-

żenia i części;

4)

przeznaczenie pojazdów oraz sposób ich wykorzystania.

9. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw środowiska, kierując

się względami technicznymi, zasadami bezpieczeństwa ruchu drogowego i wy-

mogami ochrony środowiska oraz mając na celu zapobieganie nieprawidłowo-

ściom w obrocie przedmiotami wyposażenia i częściami wymontowanymi z po-

jazdów, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz przedmiotów wyposażenia i

części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpie-

czeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko.

Art. 66a.1 orzeczenie

1. Cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i umieszcza

producent. 2. Starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu

cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu:

1)

zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji

własnej, którego markę określa się jako „SAM”;

2)

w którym dokonano wymiany ramy lub podwozia na odpowiednio ramę lub

podwozie bez numeru fabrycznego;

3)

odzyskanego po kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu

lub sfałszowaniu;

4)

nabytego na licytacji publicznej lub od podmiotu wykonującego orzeczenie

o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w którym cecha identyfika-

cyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu;

5)

w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawo-

mocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu;

6)

w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona

podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy;

7)

zabytkowego, w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona.

3. Okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 6 i 7, powinny być potwierdzone pi-

semną opinią rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a; opinia

powinna wskazywać pierwotną cechę identyfikacyjną lub jednoznacznie wyklu-

czać ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego jej zniszczenia lub zafał-

szowania albo wskazywać na brak oryginalnie umieszczonej cechy identyfika-

cyjnej. 4. Umieszczone cechy identyfikacyjne starosta wpisuje w dowodzie rejestracyjnym

i w karcie pojazdu, jeżeli była wydana. 5. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając znaczenie cech identyfi-

kacyjnych dla zapewnienia pewności i bezpieczeństwa obrotu pojazdami, okre-

śli, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób oraz tryb ich nadawania i

umieszczania w przypadkach, o których mowa w ust. 2.

Art. 67.

1. Minister właściwy do spraw transportu może w indywidualnych, uzasadnionych

przypadkach zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powin-

ny odpowiadać pojazdy. 2. Rada powiatu może wprowadzić obowiązek wyposażenia pojazdów zaprzęgo-

wych w hamulec uruchamiany z miejsca zajmowanego przez kierującego.

Art. 68.1 orzeczenie

1. Producent lub importer nowego pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego,

motoroweru, tramwaju lub przyczepy oraz przedmiotów ich wyposażenia lub

części jest obowiązany uzyskać dla każdego nowego typu tych pojazdów,

przedmiotu ich wyposażenia i części świadectwo homologacji wydane przez

ministra właściwego do spraw transportu. 2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy producenta lub importera sa-

mochodu osobowego z silnikiem spalinowym, ciągnika rolniczego, motocykla i

motoroweru, który uzyskał w odniesieniu do poszczególnych tych pojazdów

świadectwo homologacji wydane zgodnie ze wspólnotową procedurą homologa-

cji przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej. 3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy producenta lub importera

przedmiotów wyposażenia lub części pojazdu, który uzyskał dla tych przedmio-

tów wyposażenia lub części świadectwo homologacji wydane przez właściwy

organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej. 4. Producent lub importer, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany przekazać

ministrowi właściwemu do spraw transportu informację o uzyskanym świadec-

twie homologacji typu pojazdu wraz z opisem technicznym oraz dane i informa-

cje o pojeździe, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 1–4 i ust. 1a pkt 1, jeżeli

opis techniczny ich nie zawiera. 5. Za producenta, o którym mowa w ust. 1, uważa się również podmiot dokonujący

montażu lub zabudowy pojazdów. 6. Przepis ust. 1 dotyczy również instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do

zasilania gazem oraz sposobu jej montażu przez różne podmioty. 7. Świadectwo homologacji wydaje się za opłatą na podstawie wyników badań

homologacyjnych polegających na sprawdzeniu, czy dany typ pojazdu, przed-

miot jego wyposażenia lub część odpowiadają warunkom określonym w:

1)

przepisach art. 66 oraz ust. 19;

2)

regulaminach stanowiących załączniki do Porozumienia dotyczącego przy-

jęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposa-

żenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajem-

nego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań, spo-

rządzonego w Genewie dnia 20 marca 1958 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 104, poz.

1135 i 1136), przyjętych do stosowania przez Rzeczpospolitą Polską wraz

ze zmianami obowiązującymi od daty wejścia ich w życie;

3)

art. 8 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych

z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202). 8. Minister właściwy do spraw transportu lub jednostka przez niego upoważniona

może przeprowadzać kontrolę produkcji pojazdów, przedmiotów ich wyposaże-

nia lub części, objętych homologacją typu, co do ich zgodności z warunkami

określonymi w świadectwie homologacji. 9. Koszty badań homologacyjnych, kontroli zgodności produkcji, zbieranie i prze-

twarzanie informacji, o których mowa w ust. 4, pokrywa producent, importer lub

podmiot dokonujący montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do

zasilania gazem. 10. W przypadku produkcji danego typu pojazdu przez różne podmioty badania ho-

mologacyjne przeprowadza się odrębnie dla każdej wersji typu pojazdu. 11. W razie zmiany warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa homo-

logacji producent lub importer jest obowiązany uzyskać zmianę posiadanego

świadectwa homologacji polegającą na rozszerzeniu świadectwa homologacji

danego typu pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części. 12. W razie wprowadzenia zmian w typie pojazdu, przedmiocie wyposażenia lub

części wpływających na zmianę warunków stanowiących podstawę wydania

świadectwa homologacji, producent lub importer jest obowiązany uzyskać

zmianę posiadanego świadectwa homologacji polegającą na rozszerzeniu świa-

dectwa homologacji danego typu pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części. 13. Zmianę świadectwa homologacji wydaje się za opłatą po sprawdzeniu, czy dany

typ pojazdu, przedmiot jego wyposażenia lub część odpowiadają warunkom

określonym w przepisach art. 66 oraz ust. 19, a także w regulaminach, o których

mowa w ust. 7 pkt 2. 14. Świadectwo homologacji typu pojazdu wygasa, jeżeli:

1)

producent lub importer pojazdu, w przypadkach, o których mowa w ust. 11 i

12, nie uzyska zmiany do tego świadectwa;

2)

producent podejmie decyzję o ostatecznym zakończeniu produkcji danego

typu pojazdu. 15. Producent lub importer pojazdu jest obowiązany przekazać ministrowi właści-

wemu do spraw transportu, na 60 dni przed terminem wygaśnięcia świadectwa

homologacji, informację o wygaśnięciu świadectwa homologacji typu pojazdu,

ze wskazaniem powodu i daty wygaśnięcia oraz numeru identyfikacyjnego VIN

ostatniego pojazdu danego typu, zgodnego z wygasającym świadectwem homo-

logacji. 16. Minister właściwy do spraw transportu cofa świadectwo homologacji w razie

stwierdzenia, że pojazd, przedmiot wyposażenia lub część nie odpowiadają wa-

runkom określonym w świadectwie homologacji i producent lub importer nie

usunął stwierdzonych niezgodności w terminie 90 dni od ich stwierdzenia. 17. Przepisy ust. 1–16 nie dotyczą pojazdu:

1)

zabytkowego;

2)

zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji

własnej, którego markę określa się jako „SAM”;

3)

specjalnego lub używanego do celów specjalnych Sił Zbrojnych, Policji,

Straży Granicznej, kontroli skarbowej, Służby Celnej, Służby Więziennej

oraz Straży Pożarnej;

4)

wyprodukowanego lub importowanego w ilości jednej sztuki rocznie; nie

dotyczy to tramwajów i trolejbusów. 18. Pojazdy, o których mowa w ust. 17 pkt 1 i 2, podlegają badaniu co do zgodności

z warunkami technicznymi, które przeprowadza się na koszt wnioskodawcy. 19. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze roz-

porządzenia:

1)

warunki i tryb wydawania, zmiany i cofania świadectw homologacji, zakres

wymagań obowiązujących w procesie homologacji, zakres i sposób prze-

prowadzania badań homologacyjnych, kontroli zgodności produkcji lub

montażu z warunkami homologacji, wzory dokumentów związanych z ho-

mologacją oraz jednostki upoważnione do przeprowadzania badań homolo-

gacyjnych, kontroli zgodności produkcji lub montażu z warunkami homolo-

gacji,

2)

wysokość opłat za wydanie i zmianę świadectwa homologacji nie wyższych

niż równowartość średniego kursu 1000 euro, przeliczanego na złote według

średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z

ostatniego dnia roku poprzedzającego rok wydania rozporządzenia

– uwzględniając w szczególności przepisy prawa Unii Europejskiej i porozu-

mienia międzynarodowe dotyczące badań homologacyjnych oraz koszty wy-

dania i zmiany świadectw homologacji w zależności od zakresu świadectwa. 20. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szcze-

gółowy sposób przekazywania i przetwarzania danych i informacji o pojeździe,

o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 1–4 i ust. 1a pkt 1, a także wysokość opłat

z tym związanych, nie wyższych niż równowartość średniego kursu 100 euro,

przeliczanego na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez

Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roku poprzedzającego rok wydania

rozporządzenia, za jedno świadectwo homologacji typu pojazdu lub jego zmianę

oraz wzory dokumentów stosowanych w tym zakresie, mając na uwadze spraw-

ność funkcjonowania procesu rejestracji i ewidencji pojazdów, możliwość pra-

widłowej identyfikacji pojazdów uzyskujących świadectwa homologacji typu

pojazdu wydane przez właściwy organ innego państwa członkowskiego Unii Eu-

ropejskiej oraz koszty przygotowania informacji o tych pojazdach na potrzeby

rejestracji i ewidencji pojazdów. 21. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając konieczność zapewnienia

bezpiecznego korzystania z pojazdów, o których mowa w ust. 17 pkt 1 i 2, oraz

zakres warunków technicznych tych pojazdów podlegających badaniu, określi,

w drodze rozporządzenia, zakres i sposób przeprowadzania badań zgodności

tych pojazdów z warunkami technicznymi, wzory dokumentów związanych z

tymi badaniami oraz jednostki upoważnione do przeprowadzania tych badań.

Art. 68a.

1. Minister właściwy do spraw transportu przesyła, w terminie 30 dni od dnia wy-

dania świadectwa homologacji zgodnie ze wspólnotową procedurą homologacji,

do właściwych organów państw członkowskich Unii Europejskiej kopie tych

świadectw wraz z opisem technicznym, wystawionych dla każdego typu pojaz-

du, w zakresie wydania, zmiany lub cofnięcia świadectwa homologacji typu po-

jazdu. 2. Minister właściwy do spraw transportu, co najmniej na 30 dni przed terminem

wygaśnięcia świadectwa homologacji wydanego zgodnie ze wspólnotową pro-

cedurą homologacji, przesyła do właściwych organów państw członkowskich

Unii Europejskiej informację o wygaśnięciu świadectwa homologacji typu po-

jazdu, ze wskazaniem powodu i daty wygaśnięcia oraz numeru identyfikacyjne-

go VIN ostatniego pojazdu danego typu zgodnego z wygasającym świadectwem

homologacji. 3. Minister właściwy do spraw transportu przesyła raz w miesiącu do właściwych

organów państw członkowskich Unii Europejskiej listę świadectw homologacji

typu przedmiotów wyposażenia i części, w zakresie wydania, zmiany lub cof-

nięcia świadectwa homologacji. 4. Minister właściwy do spraw transportu w terminie 30 dni od dnia udzielenia

zwolnienia od obowiązku, o którym mowa w art. 68 ust. 1, przesyła informację

o udzielonych zwolnieniach do właściwych organów państw członkowskich

Unii Europejskiej. 5. Minister właściwy do spraw transportu przekazuje Komisji Europejskiej i wła-

ściwym organom państw członkowskich Unii Europejskiej nazwy i adresy:

1)

organu wydającego homologację typu pojazdu oraz typu przedmiotów jego

wyposażenia lub części;

2)

upoważnionych jednostek badawczych, z podaniem zakresu upoważnienia.

6. Minister właściwy do spraw transportu może upoważnić, w drodze rozporządze-

nia, jednostkę organizacyjną sobie podległą do wykonywania niektórych czyn-

ności, o których mowa w art. 68 oraz ust. 1–4, mając na uwadze usprawnienie

procedury w tym zakresie. 7. Jednostka, o której mowa w ust. 6, otrzymuje prowizję w wysokości nie wyższej

niż 30% od opłat pobranych z tytułu niektórych czynności, o których mowa w

art. 68 oraz ust. 1–4.

Art. 69.

1. Producent lub importer nowych pojazdów są obowiązani wydać wyciąg ze świa-

dectwa homologacji do każdego pojazdu, na którego typ wydano świadectwo

homologacji, lub odpis decyzji zwalniającej pojazd z homologacji. 2. Wyciąg ze świadectwa homologacji lub odpis decyzji zwalniającej pojazd z ho-

mologacji przekazuje się właścicielowi pojazdu.

Art. 70.

Minister właściwy do spraw transportu może zwolnić producenta lub importera określonego typu pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części z obowiązku, o którym mowa w art. 68 ust. 1.

Rozdział 2
Warunki dopuszczenia pojazdów do ruchu

Art. 71.2 orzeczenia

1. Dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego,

ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki tury-

stycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie

czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3. 2. Pojazdy określone w ust. 1 są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warun-

kom określonym w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone w zalegalizowa-

ne tablice (tablicę) rejestracyjne, a w przypadku pojazdów samochodowych, z

wyłączeniem motocykli, w nalepkę kontrolną. 3. Pojazd niewymieniony w ust. 1, przyczepa motocyklowa oraz przyczepa spe-

cjalna przeznaczona do ciągnięcia przez ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobież-

ny jest dopuszczony do ruchu, jeżeli odpowiada warunkom określonym w art.

66. 4. Zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego o dopuszczalnej ma-

sie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t i przyczepy albo autobusu i przyczepy

może być dopuszczony do ruchu po uzyskaniu odpowiedniej adnotacji w dowo-

dzie rejestracyjnym pojazdu silnikowego, dokonanej na podstawie przeprowa-

dzonego badania technicznego. Przepis ten nie dotyczy motocykla. 4a. Przepis ust. 4 dotyczy także ciągnika rolniczego i pojazdu wolnobieżnego wcho-

dzącego w skład kolejki turystycznej. W przypadku ciągnika rolniczego może

być on dopuszczony do ruchu po uzyskaniu odpowiedniej adnotacji w dowodzie

rejestracyjnym o ograniczeniu prędkości konstrukcyjnej do 25 km/h. 5. Pojazd zarejestrowany za granicą dopuszcza się do ruchu, jeżeli odpowiada wy-

maganym warunkom technicznym i jest zaopatrzony w tablice rejestracyjne z

numerem rejestracyjnym składającym się z liter alfabetu łacińskiego i cyfr arab-

skich, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 2 i 3, a kierujący pojazdem ma przy sobie do-

kument stwierdzający dokonanie rejestracji. 5a. W przypadku gdy z dokumentu stwierdzającego dokonanie rejestracji pojazdu, o

którym mowa w ust. 5, nie wynika prawo do używania pojazdu przez kierujące-

go, osoba ta obowiązana jest posiadać przy sobie i okazywać na żądanie organu

kontroli ruchu drogowego dokument potwierdzający to prawo. 6. Pojazd sprowadzony z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europej-

skiej, po dokonaniu ostatecznej odprawy celnej przywozowej, dopuszcza się do

ruchu na okres 30 dni. 7. Właściciel pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii

Europejskiej jest obowiązany zarejestrować pojazd na terytorium Rzeczypospo-

litej Polskiej w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia.

Art. 72.

1. Rejestracji dokonuje się na podstawie:

1)

dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie

pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5;

2)

karty pojazdu, jeżeli była wydana;

3)

wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej po-

jazd z homologacji, jeżeli są wymagane;

4)

zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli

jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu

wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europej-

skiej, Konfederację Szwajcarską lub państwo członkowskie Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważno-

ści badania technicznego;

5)

dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany;

6)

dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z

terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europej-

skiej i jest rejestrowany po raz pierwszy;

6a)

dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo do-

kumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium

kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozu-

mieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy lub po-

jazd rodzaju „samochodowy inny”, podrodzaj „czterokołowiec” (kategoria

homologacyjna L7e) lub podrodzaj „czterokołowiec lekki” (kategoria ho-

mologacyjna L6e) został sprowadzony z terytorium państwa członkowskie-

go Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy;

7)

(uchylony);

8)

zaświadczenia wydanego przez właściwy organ potwierdzający:

a)

uiszczenie podatku od towarów i usług od pojazdów sprowadzanych z

państw członkowskich Unii Europejskiej lub

b)

brak obowiązku, o którym mowa w lit. a

–

jeżeli sprowadzany pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy, z zastrzeżeniem ust. 1a;

9)

dowodu wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia

2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lub oświadczenia

o podleganiu obowiązkowi zapewniania sieci zbierania pojazdów, o którym

mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy, albo faktury zawierającej takie oświadcze-

nie, jeżeli pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy. 1a. W przypadku gdy sprowadzany pojazd jest przedmiotem dostawy dokonanej

przez podatnika podatku od towarów i usług na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przed dokonaniem pierwszej rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, zaświadczenie:

1)

o którym mowa w ust. 1 pkt 8 lit. a, może być zastąpione fakturą z wyszcze-

gólnioną kwotą podatku od towarów i usług potwierdzającą dokonanie tej

dostawy przez tego podatnika,

2)

o którym mowa w ust. 1 pkt 8 lit. b, może być zastąpione fakturą dokumen-

tującą czynności, których podstawą opodatkowania jest marża, potwierdza-

jącą dokonanie tej dostawy przez tego podatnika – pod warunkiem że odprzedaż pojazdów stanowi przedmiot działalności tego po-

datnika. 1b. W przypadku nabycia samochodu osobowego lub pojazdu, o których mowa

w ust. 1 pkt 6a, od wyspecjalizowanego salonu sprzedaży w rozumieniu przepi-

sów o podatku akcyzowym, dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na teryto-

rium kraju może być zastąpiony oświadczeniem wyspecjalizowanego salonu

sprzedaży, że posiada oryginał lub kopię dokumentu potwierdzającego zapłatę

akcyzy na terytorium kraju od tego samochodu osobowego lub pojazdu. 2. Wymagania ust. 1 nie dotyczą:

1)

pojazdu, który był już zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Pol-

skiej – w zakresie ust. 1 pkt 3;

2)

pojazdu zakupionego po przepadku na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz

jednostki samorządu terytorialnego – w zakresie ust. 1 pkt 2 i 5;

3)

pojazdu zakupionego od Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu

Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Służby Celnej lub Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej – w zakresie ust.

1 pkt 5;

4)

(uchylony);

5)

pojazdu wycofanego czasowo z ruchu – w zakresie ust. 1 pkt 5; w tym przy-

padku zamiast dowodu rejestracyjnego wymaga się przedstawienia decyzji

o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu;

6)

pojazdu innego niż określony w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 20 stycznia 2005

r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji – w zakresie ust. 1 pkt

7)

pojazdu wyrejestrowanego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 pkt 3 – w przy-

padku powtórnej rejestracji – w zakresie ust. 1 pkt 5;

8)

pojazdu, o którym mowa w art. 81 ust. 4 pkt 3 lit. a – w zakresie ust. 1 pkt 4.

2a. W przypadku pojazdu sprowadzanego z terytorium państwa niebędącego pań-

stwem członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacją Szwajcarską lub pań-

stwem członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) –

stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym zamiast dowodu reje-

stracyjnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, dopuszcza się przedstawienie innego

dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właści-

wy do rejestracji pojazdów w tym państwie. 2b. W przypadku pojazdu zabytkowego, zamiast dowodu rejestracyjnego, dopuszcza

się przedstawienie oświadczenia właściciela pojazdu, złożonego pod rygorem

odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że nie posiada dowodu rejestra-

cyjnego. 3. Dodatkowo wymaga się dokumentu potwierdzającego spełnienie wymagań, o

których mowa w art. 2 pkt 39 – w stosunku do pojazdów zabytkowych. 4. W przypadku zagubienia dowodu rejestracyjnego lub karty pojazdu, zamiast

tych dokumentów należy przedstawić zaświadczenie wystawione przez organ re-

jestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzające

dane zawarte w zagubionym dokumencie, niezbędne do rejestracji.

Art. 73.

1. Rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze

względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i

zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest

wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2–5. 2. Rejestracji pojazdu, którego właścicielem jest przedsiębiorstwo wielozakładowe

lub inny podmiot, w skład którego wchodzą wydzielone jednostki organizacyj-

ne, może dokonać starosta właściwy ze względu na siedzibę zakładu lub jed-

nostki, na wniosek kierownika zakładu lub wydzielonej jednostki organizacyjnej

upoważnionego przez właściciela. 2a. Rejestracji pojazdów należących do członków obcych sił zbrojnych, personelu

cywilnego i członków rodzin, oraz pojazdów ich wykonawców kontraktowych,

przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umów

międzynarodowych, na wniosek władz wojskowych tych sił zbrojnych, dokonu-

je starosta właściwy ze względu na miejsce pobytu tych osób na terytorium Rze-

czypospolitej Polskiej. 2b. Rejestracji pojazdów należących do obcych sił zbrojnych przebywających na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umów międzynarodowych,

dokonuje właściwy organ Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Organ ten

wydaje dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice rejestracyjne oraz nalepkę

kontrolną, chyba że dla danego pojazdu tablice (tablica) rejestracyjne lub nalep-

ka kontrolna nie są wymagane, a numer rejestracyjny umieszcza się bezpośred-

nio na pojeździe. 3. Rejestracji pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Biura Ochrony

Rządu, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralne-

go Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, kontroli skarbowej i Służby

Celnej dokonują właściwe organy tych jednostek. Organy te wydają dowód reje-

stracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną,

chyba że dla danego pojazdu tablice (tablica) rejestracyjne lub nalepka kontrolna

nie są wymagane, a numer rejestracyjny umieszcza się bezpośrednio na pojeź-

dzie. 3a. Producent blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych, nalepek

kontrolnych i innych dokumentów wymaganych do rejestracji pojazdów, a także

starostowie przekazują odpłatnie wojewodzie mazowieckiemu odpowiednio:

blankiety dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych, nalepek kontrolnych

i innych dokumentów wymaganych do rejestracji pojazdów, a także zalegalizo-

wane tablice rejestracyjne niezbędne do rejestracji, o której mowa w art. 76 ust.

4.

Informacje dotyczące przekazanych blankietów dowodów rejestracyjnych,

pozwoleń czasowych, nalepek kontrolnych i innych dokumentów wymaganych

do rejestracji oraz tablic rejestracyjnych podlegają ochronie zgodnie

z przepisami o ochronie informacji niejawnych o klauzuli tajności „tajne” lub

„ściśle tajne”. 4. Rejestracji pojazdu należącego do przedstawicielstwa dyplomatycznego, urzędu

konsularnego i misji specjalnej państw obcych lub organizacji międzynarodo-

wej, a także ich personelu korzystającego z przywilejów i immunitetów dyplo-

matycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów bądź powszechnie uzna-

nych zwyczajów międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności, dokonuje

wojewoda mazowiecki na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicz-

nych. 5. W razie powierzenia pojazdu przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną

podmiotowi polskiemu, pojazd ten jest rejestrowany przez określony w ust. 1

organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) podmiotu pol-

skiego.

Art. 74.1 orzeczenie

1. Czasowej rejestracji pojazdu dokonuje, w przypadkach określonych w ust. 2,

starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) właściciela

pojazdu, wydając pozwolenie czasowe i zalegalizowane tablice (tablicę) reje-

stracyjne. 2. Czasowej rejestracji dokonuje się:

1)

z urzędu – po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu;

2)

na wniosek właściciela pojazdu – w celu umożliwienia:

a)

wywozu pojazdu za granicę,

b)

przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej,

c)

przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania

technicznego lub naprawy;

3)

na wniosek jednostki upoważnionej do przeprowadzania badań homologa-

cyjnych lub jednostki badawczej producenta pojazdu, jego wyposażenia lub

części – w celu umożliwienia odpowiednich badań. 2a. Czasowej rejestracji, o której mowa w ust. 2 pkt 1, można dokonać, pomimo

braku dołączonych do wniosku o rejestrację dokumentów, o których mowa w

art. 72 ust. 1 pkt 6, 6a i 8. Dokumenty te powinny zostać złożone przed wyda-

niem dowodu rejestracyjnego. 2b. Czasowej rejestracji pojazdu dokonuje się warunkowo, jeżeli właściciel pojazdu

złoży oświadczenie, że w okresie od tej rejestracji do wydania dowodu rejestra-

cyjnego nie nastąpi zmiana w zakresie własności pojazdu. 3. Czasowej rejestracji dokonuje się na okres nieprzekraczający 30 dni, z zastrze-

żeniem ust. 4. Termin ten może być jednorazowo przedłużony o 14 dni w celu

wyjaśnienia spraw związanych z rejestracją pojazdu. 4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, rejestracji dokonuje się na okres

wynikający z wniosku, nie dłuższy jednak niż 6 miesięcy. 5. Po upływie terminu czasowej rejestracji pozwolenie czasowe i tablice rejestra-

cyjne zwraca się do organu, który je wydał, z wyjątkiem przypadku, o którym

mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a.

Art. 75.1 orzeczenie

1. Jeżeli używanie pojazdu uzależnione jest od szczególnych warunków określo-

nych przepisami, starosta wpisuje w dowodzie rejestracyjnym lub pozwoleniu

czasowym odpowiednie zastrzeżenie. 2. Dowód rejestracyjny, pozwolenie czasowe, zalegalizowane tablice (tablica) reje-

stracyjne i nalepka kontrolna są wydawane za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty

ewidencyjnej. Opłatę oraz opłatę ewidencyjną pobiera organ dokonujący reje-

stracji. 3. Zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu

marki „SAM” oraz pojazdu zabytkowego.

Art. 75a.

1. Produkcja tablic rejestracyjnych jest działalnością regulowaną w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 i Nr 239, poz. 1593 oraz z 2011 r. Nr 85,

poz. 459) i wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorców produkujących tablice re-

jestracyjne, zwanego dalej „rejestrem”. 2. Działalność, o której mowa w ust. 1, może wykonywać przedsiębiorca, który

spełnia następujące warunki:

1)

posiada możliwości techniczne gwarantujące wykonywanie tablic rejestra-

cyjnych lub materiałów służących do ich produkcji zgodnie z warunkami

technicznymi; warunek ten nie dotyczy przedsiębiorców sprowadzających z

zagranicy materiały służące do wyrobu tablic rejestracyjnych;

2)

posiada certyfikat na zgodność tablic rejestracyjnych lub materiałów służą-

cych do ich produkcji z warunkami technicznymi;

3)

nie jest podmiotem, w stosunku do którego wszczęto postępowanie upadło-

ściowe lub likwidacyjne;

4)

nie zalega z uiszczeniem podatków, opłat lub składek na ubezpieczenie spo-

łeczne;

5)

nie został prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osią-

gnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom – do-

tyczy osoby fizycznej lub członków organów osoby prawnej.

3. Za przedsiębiorcę produkującego tablice rejestracyjne, o którym mowa w ust. 2,

uważa się jednostkę:

1)

produkującą tablice rejestracyjne z wytłoczonymi numerami rejestracyjny-

mi;

2)

produkującą tablice rejestracyjne bez wytłoczonych numerów rejestracyj-

nych;

3)

tłoczącą numery rejestracyjne;

4)

produkującą lub sprowadzającą z zagranicy materiały mające szczególne

znaczenie do produkcji tablic rejestracyjnych;

5)

przetwarzającą materiały mające szczególne znaczenie do produkcji tablic

rejestracyjnych. 4. Tablice rejestracyjne są produkowane wyłącznie na zamówienie:

1)

organu właściwego w sprawach rejestracji pojazdów – z wytłoczonymi nu-

merami rejestracyjnymi;

2)

przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 3 pkt 3 – bez wytłoczonych numerów

rejestracyjnych. 5. Materiały, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i 5, są przetwarzane, produkowane lub

sprowadzane z zagranicy na zamówienie przedsiębiorcy, o którym mowa w ust.

2. 6. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 2, prowadzi ewidencje:

1)

materiałów do produkcji tablic rejestracyjnych, o których mowa w ust. 3 pkt

4 i 5;

2)

wyprodukowanych tablic rejestracyjnych;

3)

sprzedanych tablic rejestracyjnych.

Art. 75aa.

1. Organem właściwym do prowadzenia rejestru jest marszałek województwa wła-

ściwy ze względu na siedzibę przedsiębiorcy. 2. Rejestr może być prowadzony w systemie teleinformatycznym.

Art. 75ab.

1. Wpisu do rejestru dokonuje się na podstawie wniosku przedsiębiorcy, zawierają-

cego następujące dane:

1)

firmę przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres albo adres zamieszkania;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo w

Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4)

adres siedziby oraz adresy jednostek, w których będzie wykonywana dzia-

łalność, o której mowa w art. 75a ust. 1;

5)

podpis przedsiębiorcy oraz oznaczenie daty i miejsca złożenia wniosku.

2. Wraz z wnioskiem przedsiębiorca składa:

1)

certyfikat, o którym mowa w art. 75a ust. 2 pkt 2;

2)

zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności za przestępstwo popełnio-

ne w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko do-

kumentom:

a) przedsiębiorcy, jeżeli jest on osobą fizyczną,

b) osób – członków władz organów osoby prawnej lub nieposiadającej

osobowości prawnej jednostki organizacyjnej oraz

3)

oświadczenie następującej treści: „Oświadczam, że: 1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru są kompletne i zgodne z prawdą; 2) znane mi są i spełniam szczególne warunki wykonywania działalności, o której mowa w art. 75a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym; 3) posiadam aktualny dokument określający status jednostki będącej osobą prawną lub nieposiadającą osobowości prawnej jednostką organizacyjną albo dokument stwierdzający tożsamość w przypadku osoby fizycznej.”.

3. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, składa się pod rygorem odpowie-

dzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest

obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy

odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta

zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

zeznań. 4. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, powinno również zawierać:

1)

firmę przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres albo adres zamieszkania;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskaza-

niem imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

Art. 75ac.

1. Wpisowi do rejestru podlegają dane określone w art. 75ab ust. 1 pkt 1–4 oraz in-

formacje o certyfikacie, o którym mowa w art. 75a ust. 2 pkt 2. 2. Wpisem do rejestru jest również wykreślenie albo zmiana wpisu. 3. Wydając zaświadczenie o dokonaniu wpisu do rejestru, właściwy marszałek wo-

jewództwa określa w nim zakres prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności

w zakresie produkcji tablic rejestracyjnych, zgodnie z art. 75a ust. 3.

Art. 75ad.

Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności w zakresie produkcji tablic rejestracyjnych jest naruszenie warunków, o których mowa w art. 75a ust. 2 pkt 2, 3 i 5 oraz ust. 4 i 5, oraz określonych w przepisach dotyczących warunków oraz sposobu produkcji i dystrybucji tablic rejestracyjnych.

Art. 75b.

Organ właściwy w sprawach rejestracji legalizuje tablice rejestracyjne, umieszczając na nich znak legalizacyjny.

Art. 75c.

Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając konieczność prawidłowego zabezpieczenia obrotu tablicami rejestracyjnymi oraz materiałami mającymi szczególne znaczenie do produkcji tablic rejestracyjnych, określi, w drodze rozporządzenia:

1)

warunki produkcji i szczegółowy sposób dystrybucji tablic rejestracyjnych i

znaków legalizacyjnych oraz prowadzenia ewidencji, o których mowa w art.

75a ust. 6;

2)

tryb legalizacji tablic rejestracyjnych, warunki techniczne oraz wzór znaku

legalizacyjnego, o którym mowa w art. 75b;

3)

materiały mające szczególne znaczenie do produkcji tablic rejestracyjnych.

Art. 75d.

Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych, znaków legalizacyjnych, nalepek kontrolnych oraz kart pojazdów na zasadach określonych przepisami o zamówieniach publicznych.

Art. 76.

1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

1)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Mi-

nistrem Obrony Narodowej:

a) warunki i tryb rejestracji pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, oraz wzo-

ry dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, nalepki kontrolnej,

tablic rejestracyjnych oraz innych tablic, cech identyfikacyjnych i ozna-

czeń, w które zaopatruje się pojazd, a także ich opis,

b) warunki dystrybucji blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń

czasowych i nalepek kontrolnych;

2)

wysokość opłat za wydanie dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego

i tablic (tablicy) rejestracyjnych;

3)

szczegółowe czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem

pojazdu do ruchu oraz wzory dokumentów w tych sprawach.

2. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji oraz wzory dowodu rejestracyjnego i

tablic rejestracyjnych pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz

pojazdów należących do obcych sił zbrojnych przebywających na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umów międzynarodowych, o których

mowa w art. 73 ust. 2b, a także jednostki organizacyjne właściwe w tych spra-

wach. 2a. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji oraz wzory dowodu rejestracyjnego i

tablic rejestracyjnych pojazdów Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Służby

Wywiadu Wojskowego, a także jednostki organizacyjne właściwe w tych spra-

wach. 3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem wła-

ściwym do spraw transportu, ministrem właściwym do spraw finansów publicz-

nych oraz Ministrem Obrony Narodowej oraz po zasięgnięciu opinii Szefa

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Cen-

tralnego Biura Antykorupcyjnego określi, w drodze rozporządzenia, warunki i

tryb rejestracji oraz wzory dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych po-

jazdów Biura Ochrony Rządu, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

kontroli skarbowej i Służby Celnej, a także jednostki organizacyjne właściwe w

tych sprawach. 4. Prezes Rady Ministrów, uwzględniając wymagania wynikające z obowiązku

ochrony informacji niejawnych określi, w drodze zarządzenia niepodlegającego

ogłoszeniu:

1)

warunki i tryb rejestracji pojazdów resortu spraw wewnętrznych, obrony naro-

dowej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby

Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego i kontroli skarbowej, wykorzystywanych do prowa-

dzenia czynności operacyjno-rozpoznawczych;

2)

szczególny tryb i warunki przekazywania blankietów dowodów rejestracyj-

nych, pozwoleń czasowych, nalepek kontrolnych i innych dokumentów

wymaganych do rejestracji oraz tablic rejestracyjnych, o których mowa w

art. 73 ust. 3a;

3)

szczególne wymagania w zakresie personalizacji tych blankietów.

5. W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1–3, należy uwzględnić w szcze-

gólności:

1)

konieczność przeciwdziałania dopuszczeniu do ruchu pojazdów pochodzą-

cych z kradzieży;

2)

prawidłowe zabezpieczenie dokumentów związanych z rejestracją, tablicami

rejestracyjnymi i innymi oznaczeniami;

3)

koszty działania administracji publicznej w sprawach rejestracji pojazdów;

4)

sposób wykorzystania pojazdów, o których mowa w ust. 2–3, przy wyko-

nywaniu zadań określonych w przepisach dotyczących Biura Ochrony Rzą-

du, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Cen-

tralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, kontroli skarbowej i

Służby Celnej.

Art. 77.5 orzeczeń

1. Producent lub importer nowych pojazdów jest obowiązany wydać kartę pojazdu

dla każdego pojazdu samochodowego wprowadzonego do obrotu handlowego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Karta pojazdu jest przekazywana właścicielowi pojazdu. 3. Kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1, wy-

daje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy w sprawach reje-

stracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, z wyłączeniem pojazdów zabytkowych i pojazdów, o których mowa w

art. 73 ust. 2a, 2b i 4. 4. Minister właściwy do spraw transportu:

1)

w porozumieniu z ministrami właściwym do spraw wewnętrznych oraz

Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb wyda-

wania kart pojazdów oraz wzór karty pojazdu, a także jej opis;

2)

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za kartę pojazdu;

3)

określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty stanowiące podstawę wpisu

danych do karty pojazdu oraz czynności jednostek zajmujących się dystry-

bucją, przechowywaniem i wydawaniem kart pojazdów;

4)

określi, w drodze rozporządzenia, warunki dystrybucji kart pojazdów.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić znaczenie tych

dokumentów dla rejestracji pojazdu oraz wysokość kosztów związanych z dru-

kiem i dystrybucją kart pojazdów.

Art. 78.7 orzeczeń

1. W razie przeniesienia na inną osobę własności pojazdu zarejestrowanego, do-

tychczasowy właściciel przekazuje nowemu właścicielowi dowód rejestracyjny i

kartę pojazdu, jeżeli była wydana. 1a. W razie przeniesienia na inną osobę własności pojazdu czasowo wycofanego z

ruchu dotychczasowy właściciel przekazuje nowemu właścicielowi decyzję o

czasowym wycofaniu pojazdu i kartę pojazdu, jeżeli była wydana. 2.Właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie

nieprzekraczającym 30 dni starostę o:

1)

nabyciu lub zbyciu pojazdu;

2)

zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w

dowodzie rejestracyjnym. 3. Zdarzenia, o których mowa w ust. 2, są dokumentowane w karcie pojazdu; od-

powiednich wpisów dokonuje starosta. 4. Właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie upraw-

nionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w ozna-

czonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez

nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. 5. W przypadku, gdy właścicielem lub posiadaczem pojazdu jest:

1)

osoba prawna,

2)

jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, której odrębne

przepisy przyznają zdolność prawną,

3)

jednostka samorządu terytorialnego,

4)

spółka kapitałowa w organizacji,

5)

podmiot w stanie likwidacji,

6)

przedsiębiorca niebędący osobą fizyczną,

7)

zagraniczna jednostka organizacyjna

–

do udzielenia informacji, o której mowa w ust. 4, obowiązana jest osoba wyznaczona przez organ uprawniony do reprezentowania tego podmiotu na zewnątrz, a w przypadku niewyznaczenia takiej osoby – osoby wchodzące w skład tego organu zgodnie z żądaniem organu, o którym mowa w ust. 4, oraz sposobem reprezentacji podmiotu.

Art. 78a.

1. Czasowego wycofania pojazdu z ruchu dokonuje, na wniosek właściciela pojaz-

du lub podmiotu, któremu powierzono pojazd w trybie przepisu art. 73 ust. 5,

starosta właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, wydając

decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. 2. Wycofaniu czasowemu, na wniosek podmiotów, o których mowa w ust. 1, pod-

legają zarejestrowane:

1)

samochody ciężarowe i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5

2)

ciągniki samochodowe;

3)

pojazdy specjalne;

4)

autobusy.

3. Decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu wydaje za opłatą organ, o któ-

rym mowa w ust. 1, po złożeniu przez właściciela pojazdu lub podmiot, któremu

powierzono pojazd w trybie przepisu art. 73 ust. 5, do depozytu w tym organie

dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych. 4. Pojazd może być czasowo wycofany z ruchu na okres od 2 do 24 miesięcy.

Okres ten może być przedłużony, jednak łączny okres wycofania pojazdu z ru-

chu nie może przekraczać 48 miesięcy, licząc od dnia wydania decyzji o jego

czasowym wycofaniu z ruchu. 5. Właściciel pojazdu lub podmiot, któremu powierzono pojazd w trybie przepisu

art. 73 ust. 5, jest obowiązany zapewnić wycofanemu z ruchu pojazdowi postój

poza drogą publiczną, strefą zamieszkania i strefą ruchu. Przepis art. 46 ust. 5

stosuje się odpowiednio. 6. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb i

warunki czasowego wycofania pojazdów z ruchu, wysokość opłat w zależności

od okresu wycofania z ruchu, w wysokości nie wyższej niż 150 zł, oraz wzory

dokumentów stosowanych w tym zakresie, mając na względzie konieczność

przeciwdziałania używaniu pojazdów czasowo wycofanych z ruchu oraz koszty

ponoszone przez organy administracji publicznej.

Art. 79.4 orzeczenia

1. Pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce

ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku:

1)

przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub

przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie za-

świadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24

ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu

pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wy-

danego w innym państwie;

2)

kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod

odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania;

3)

wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub

zbyty za granicę;

4)

zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą;

5)

udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany

w zakresie prawa własności;

6)

przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego sta-

cję demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów,

na podstawie zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym

mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o

recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego do-

kumentu wydanego w innym państwie. 2. W przypadku przekazania przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu lub

przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbierania pojazdów pojazdu innego niż

określony w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojaz-

dów wycofanych z eksploatacji, w celu jego wyrejestrowania, przedsiębiorca

wydaje zaświadczenie o demontażu tego pojazdu, odpowiadające wymogom

określonym dla zaświadczenia, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33

ust. 3 tej ustawy. 3. W przypadku nieprzedłożenia przez właściciela pojazdu zaświadczenia o de-

montażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33

ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z

eksploatacji, lub zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym

mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 tej ustawy, albo równoważnego doku-

mentu wydanego w innym państwie, organ rejestrujący, po upływie 30 dni od

dnia otrzymania zaświadczenia od przedsiębiorcy prowadzącego stację demon-

ta¿u, dokonuje wyrejestrowania pojazdu z urzędu. 4. Pojazd wyrejestrowany nie podlega powtórnej rejestracji, z wyjątkiem pojazdu:

1)

odzyskanego po kradzieży;

2)

zabytkowego;

3)

mającego co najmniej 25 lat uznanego przez rzeczoznawcę samochodowego

za unikatowy lub mający szczególne znaczenie dla udokumentowania histo-

rii motoryzacji;

4)

ciągnika i przyczepy rolniczej;

5)

wywiezionego z kraju lub zbytego za granicą, o którym mowa w ust. 1 pkt

3. 5. W przypadku, o którym mowa w ust. l pkt 5, warunkiem wyrejestrowania pojaz-

du jest wniesienie przez właściciela pojazdu opłaty na rzecz gminy na realizację

zadań związanych z utrzymaniem czystości i porządku w gminach. Przepisu nie

stosuje się do pojazdów Policji i jednostek ochrony przeciwpo¿arowej. 6. Minister właściwy do spraw administracji publicznej, uwzględniając w szcze-

gólności koszty ponoszone przez gminy związane z usuwaniem negatywnych

skutków utraty pojazdu oraz kosztów związanych z usuwaniem wraków, określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty, o której mowa w ust. 5.

Art. 79a.

1. Rzeczoznawcą samochodowym jest osoba, która:

1)

(uchylony);

2)

posiada wyższe wykształcenie;

3)

posiada 5-letnią wymaganą praktykę zawodową w dziedzinie związanej z

motoryzacją;

4)

posiada prawo jazdy kategorii A, B oraz C1 lub C;

5)

nie była karana wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne;

6)

posiada certyfikat w zakresie rzeczoznawstwa samochodowego wydany

przez jednostkę akredytowaną w polskim systemie akredytacji;

7)

została wpisana na listę rzeczoznawców samochodowych.

2. Minister właściwy do spraw transportu wpisuje na listę rzeczoznawców samo-

chodowych osobę, która spełnia wymagania określone w ust. 1 pkt 2–6, i po-

twierdza wpis, wydając zaświadczenie. 3. Wpis dokonywany jest za opłatą, na okres wynikający z terminu ważności certy-

fikatu, o którym mowa w ust. 1 pkt 6. 4. Na liście rzeczoznawców samochodowych umieszcza się imię i nazwisko rze-

czoznawcy oraz jego numer identyfikacyjny. 5. Lista rzeczoznawców jest ogólnie dostępna. 6. Minister właściwy do spraw transportu prowadzi ewidencję i listę rzeczoznaw-

ców samochodowych. 7. Minister właściwy do spraw transportu skreśla rzeczoznawcę z listy rzeczo-

znawców samochodowych :

1)

po upływie terminu, o którym mowa w ust. 3;

2)

niespełniającego wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 2–6;

3)

w razie śmierci rzeczoznawcy.

8. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wyso-

kość opłaty za wpis na listę rzeczoznawców samochodowych oraz wzory doku-

mentów z tym związanych, w szczególności zaświadczenia potwierdzającego

wpis.

Art. 79b.

W przypadku gdy zmiana stanu faktycznego w zakresie adresu właściciela lub posiadacza pojazdu, wymagająca wydania nowego dowodu rejestracyjnego pojazdu, spowodowana została zmianami administracyjnymi, rada powiatu może, w drodze uchwały, zmniejszyć opłatę lub zwolnić od jej uiszczenia osoby obowiązane do ubiegania się o wydanie tego dokumentu.

Art. 80.1 orzeczenie

Zadania i kompetencje określone w art. 73 ust. 1 i 2, art. 74 ust. 1, art. 75, art. 77 ust. 3 i art. 78 ust. 3 nie mogą być powierzone w drodze porozumienia gminie. Przepis ten nie dotyczy powiatu warszawskiego¹⁴⁾.

Rozdział 2a
Centralna ewidencja pojazdów Art. 80a. 1. Tworzy się centralną ewidencję pojazdów, zwaną dalej „ewidencją”. 2. W ewidencji gromadzi się dane i informacje o pojazdach zarejestrowanych oraz o ich właścicielach lub niektórych posiadaczach. 3. W ewidencji wyodrębnia się zbiór danych i informacji o pojazdach, o których mowa w art. 73 ust. 3. Wytwarzanie, przechowywanie, przetwarzanie lub prze- kazywanie danych i informacji o tych pojazdach odbywa się z zachowaniem wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. 4. Ewidencję prowadzi minister właściwy do spraw wewnętrznych w systemie tele- informatycznym. W rozumieniu niniejszej ustawy minister ten jest administrato- rem danych i informacji zgromadzonych w ewidencji. Art. 80b. 1. W ewidencji gromadzi się: 1) dane o pojeździe: a) markę, typ, model, wariant i wersję, b) rodzaj, c) numer rejestracyjny, d) numer identyfikacyjny VIN lub numer nadwozia (podwozia), e) (uchylona), f) rok produkcji, g) datę pierwszej rejestracji, h) termin badania technicznego, i) zastrzeżenia, o których mowa w art. 75 ust. 1, j) informację o dodatkowym badaniu technicznym, o którym mowa w art. 81 ust. 8 pkt 4, przeprowadzonym po naprawie wynikającej ze zdarze- nia powodującego odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń z tytułu za- wartej umowy ubezpieczenia określonego w grupie 3 działu II załączni- ka do ustawy o działalności ubezpieczeniowej; 2) serię i numer dowodu rejestracyjnego albo pozwolenia czasowego oraz datę ich wydania; 3) serię i numer karty pojazdu, jeżeli została wydana; 4) nazwę organu, który dokonał rejestracji pojazdu; 5) dane o właścicielu pojazdu oraz o posiadaczu, o którym mowa w art. 73 ust. 5: a) imię i nazwisko (nazwę lub firmę), b) adres zamieszkania (siedziby), c) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), d) numer identyfikacyjny REGON; 6) informacje o: a) nadaniu i wybiciu numeru nadwozia (podwozia), b) kradzieży pojazdu oraz jego odnalezieniu, c) utracie dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych, pozwolenia cza- sowego i tablic tymczasowych oraz karty pojazdu, a także ich odnale- zieniu, d) zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego albo pozwolenia czasowego, e) (uchylona); 7) informacje o zawartej umowie obowiązkowego ubezpieczenia odpowie- dzialności cywilnej posiadacza pojazdu, określające: a) imię i nazwisko (nazwę lub firmę) ubezpieczonego i jego adres za- mieszkania (siedziby), b) nazwę zakładu ubezpieczeń, który zawarł umowę, c) nazwę, serię i numer dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy, d) datę zawarcia umowy, e) okres odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń, f) datę rozwiązania umowy. 1a. W ewidencji gromadzi się także dane i informacje wymagane do dopuszczenia pojazdu do ruchu oraz informacje o wydawanych dokumentach i oznaczeniach pojazdu: 1) dane o pojeździe podlegającym rejestracji: a) przeznaczenie, b) pojemność i moc silnika, c) dopuszczalna masa całkowita, d) dopuszczalna ładowność, e) liczba osi, f) największy dopuszczalny nacisk osi, g) dopuszczalna masa całkowita ciągniętej przyczepy, h) liczba miejsc, i) data pierwszej rejestracji za granicą, j) poprzedni numer rejestracyjny i nazwa organu, który dokonał rejestracji, k) podrodzaj, l) rodzaje paliwa, m) średnie zużycie paliwa, n) maksymalna masa całkowita, o) masa własna, p) wartości uśrednione emisji CO2 dla każdego wymienionego w lit. l ro- dzaju paliwa, r) rodzaj zawieszenia, s) wyposażenie i rodzaj urządzenia radarowego bliskiego zasięgu, t) nazwę producenta, u) rozstaw osi, v) rozstaw kół (wartość maksymalna, średnia i minimalna); 2) informacje o: a) dowodzie rejestracyjnym – seria, numer oraz data wydania wtórnika, b) pozwoleniu czasowym – data ważności, data przedłużenia ważności, cel wydania, seria, numer oraz data wydania wtórnika, c) karcie pojazdu – seria, numer oraz data wydania wtórnika, d) nalepce kontrolnej – data wydania wtórnika, e) znakach legalizacyjnych – seria, numer oraz data wydania wtórnika, f) nalepce na tablice tymczasowe – data wydania wtórnika, g) wyrejestrowaniu pojazdu – data i przyczyna wyrejestrowania, h) zbyciu pojazdu – dane nowego właściciela pojazdu, i) czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu i jego ponownym dopuszczeniu do ruchu po tym wycofaniu, j) wydanym zaświadczeniu o demontażu pojazdu, o którym mowa w art. 79 ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lub zaświadczeniu o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 79 ust. 2 bądź w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 tej ustawy – data wy- dania i dane przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu; 3) inne dane i informacje stanowiące treść adnotacji urzędowych zamieszcza- nych w dokumentach pojazdu zgodnie z ustawą oraz z odrębnymi przepi- sami; 4) identyfikator osoby dokonującej w bazie danych zamieszczenia lub zmiany danych i informacji. 1b. Informacje, o których mowa: 1) w ust. 1a pkt 1 lit. m i p – gromadzi się wyłącznie dla samochodów osobo- wych rejestrowanych po raz pierwszy; 2) w ust. 1a pkt 1 lit. r – gromadzi się wyłącznie dla samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 t oraz przyczep i naczep, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7,0 t, rejestrowanych po raz pierwszy; 3) w ust. 1a pkt 1 lit. s – gromadzi się dla pojazdów samochodowych rejestro- wanych po raz pierwszy; 4) w ust. 1a pkt 1 lit. u i lit. v – gromadzi się wyłącznie dla samochodów oso- bowych rejestrowanych po raz pierwszy na terytorium państwa członkow- skiego Unii Europejskiej, których nie rejestrowano wcześniej poza teryto- rium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub które zostały zareje- strowane po raz pierwszy poza terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej w okresie krótszym niż trzy miesiące przed rejestracją na tery- torium państwa członkowskiego Unii Europejskiej. 2. Dane lub informacje, o których mowa w ust. 1 i ust. 1a, przekazuje do ewidencji: 1) wymienione w ust. 1 pkt 1–5 – organ właściwy w sprawach rejestracji po- jazdów, niezwłocznie po zarejestrowaniu pojazdu, oraz – w przypadkach, o których mowa w pkt 1 lit. h i lit. j – także stacja kontroli pojazdów, która wykonała badanie techniczne pojazdu, niezwłocznie po jego wykonaniu; 2) wymienione w ust. 1 pkt 6: a) w lit. a – organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów, niezwłocz- nie po dokonaniu zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym, b) w lit. b – właściwa jednostka organizacyjna Policji, niezwłocznie po wystąpieniu tych zdarzeń, c) w lit. c – organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów, niezwłocz- nie po dokonaniu informacji o wystąpieniu tych zdarzeń, d) w lit. d – właściwa jednostka organizacyjna Policji, Inspekcji Transpor- tu Drogowego lub Żandarmerii Wojskowej albo stacja kontroli pojaz- dów, niezwłocznie po dokonaniu tych czynności; 3) wymienione w ust. 1 pkt 7 – ośrodek informacji określony przepisami usta- wy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpiecze- niowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Ko- munikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152, z późn. zm.¹⁵⁾), niezwłocznie po ich zaewidencjonowaniu; 4) wymienione w ust. 1a – organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów, niezwłocznie po ich uzyskaniu. 3. Z ewidencji nie usuwa się danych lub informacji o: 1) właścicielu lub posiadaczu pojazdu – w przypadku ich zmiany; 2) pojeździe, który został wyrejestrowany. 4. Administrator danych przetwarzający dane osobowe na potrzeby ewidencji jest zwolniony z obowiązku informacyjnego określonego w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 i Nr 153, poz. 1271 oraz z 2004 r. Nr 25, poz. 219 i Nr 33, poz. 285). Art. 80c. 1. Dane lub informacje zgromadzone w ewidencji udostępnia się, o ile są one nie- zbędne do realizacji ich ustawowych zadań, następującym podmiotom, z za- strzeżeniem ust. 2: 1) Policji; 1a) Inspekcji Transportu Drogowego; 2) Żandarmerii Wojskowej; 3) Straży Granicznej; 4) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu; 4a) Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, 5) Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego; 6) sądom; 7) prokuraturze; 8)⁾ organom kontroli skarbowej, organom celnym i wywiadowi skarbowemu; 9) Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu; 9a) Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli Komunikacyjnych; 9b) Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych – w celu umożliwienia zabezpieczenia ustawowym prawem zastawu należności z tytułu składek, do których pobo- ru Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest zobowiązany; 10) organom właściwym w sprawach rejestracji pojazdów; 10a) strażom gminnym (miejskim); 11) Szefowi Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych; 12) komornikom sądowym; 13) administracyjnym organom egzekucyjnym oraz organom podatkowym; 14) wojskowym komendantom uzupełnień; 15) ministrowi właściwemu do spraw środowiska; 16) ministrowi właściwemu do spraw transportu; 17) ministrowi właściwemu do spraw łączności; 18) Prezesowi Głównego Urzędu Statystycznego. 2. Dane lub informacje o pojazdach, o których mowa w art. 73 ust. 3, udostępnia się wyłącznie podmiotom określonym w ust. 1 pkt 1–8. 3. Dane lub informacje zgromadzone w ewidencji udostępnia się także na wniosek właściciela lub posiadacza pojazdu wymienionego w art. 73 ust. 5, których one dotyczą. 3a. Każdy może uzyskać, nieodpłatnie, potwierdzenie lub zaprzeczenie zgodności danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym lub pozwoleniu czasowym z da- nymi zgromadzonymi w ewidencji, za pośrednictwem ePUAP, o której mowa w art. 19a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmio- tów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565, z późn. zm.¹⁶⁾). 3b. Potwierdzeniu lub zaprzeczeniu, o którym mowa w ust. 3a, podlegają następują- ce dane: 1) marka pojazdu; 2) seria i numer dowodu rejestracyjnego albo pozwolenia czasowego; 3) dane określone w art. 80b ust. 1 pkt 1 lit. c, d, g i pkt 5 lit. a i odpowiednio lit. c albo lit. d. 3c. W celu uzyskania potwierdzenia lub zaprzeczenia, o którym mowa w ust. 3a, jest wymagane podanie wszystkich danych wskazanych w ust. 3b. 3d. Potwierdzenie lub zaprzeczenie, o którym mowa w ust. 3a, może otrzymać oso- ba, której tożsamość została ustalona w sposób określony w art. 20a ust. 1 usta- wy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizują- cych zadania publiczne. 4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może udostępnić dane lub informa- cje zgromadzone w ewidencji innym podmiotom niż wymienione w ust. 1–3, w tym osobom fizycznym, osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym nie- posiadającym osobowości prawnej, jeżeli wykażą swój uzasadniony interes. 5. Dane lub informacje zgromadzone w ewidencji są przekazywane do ponownego wykorzystywania w celach komercyjnych i niekomercyjnych, w sposób wyklu- czający możliwość identyfikacji osób lub pojazdów, z zachowaniem przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm.¹⁷⁾), jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. 6. Dane lub informacje zebrane w ewidencji udostępnia się, z zastrzeżeniem ust. 7, na pisemny, uzasadniony wniosek zainteresowanego podmiotu. 6a. Dane lub informacje zgromadzone w ewidencji mogą być udostępniane podmio- tom zagranicznym w celu wypełnienia postanowień ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, a także wykonania aktu pra- wa stanowionego przez organizację międzynarodową, której Rzeczpospolita Polska jest członkiem. Tryb i sposób udostępniania danych określają ratyfiko- wane przez Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe, akty prawa stano- wionego przez organizację międzynarodową, której Rzeczpospolita Polska jest członkiem lub porozumienia zawarte pomiędzy właściwymi ministrami państw członkowskich Unii Europejskiej. 7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może wyrazić zgodę, w drodze de- cyzji, na udostępnienie danych lub informacji zgromadzonych w ewidencji podmiotom, o których mowa w ust. 1, albo ich jednostkom organizacyjnym, za pomocą urządzeń teletransmisji danych, bez konieczności składania pisemnego wniosku, jeżeli spełniają łącznie następujące warunki: 1) posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu oraz jakie dane lub informacje uzyskał; 2) posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wy- korzystanie danych lub informacji niezgodnie z celem ich uzyskania; 3) jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo pro- wadzonej działalności. 8. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, kierując się potrzebami ujednolice- nia wniosków oraz usprawnienia procesu udostępniania danych z centralnej ewidencji pojazdów, określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku, o którym mowa w ust. 3 i 6. Art. 80d. 1. Udostępnienie danych lub informacji zgromadzonych w ewidencji następuje: 1) dla podmiotów, o których mowa w art. 80c ust. 1–3 i ust. 6a – nieodpłatnie; 2) dla podmiotów, o których mowa w art. 80c ust. 4 i 5 – odpłatnie. 2. Tworzy się Fundusz – Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, zwany dalej „Funduszem”, którego dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrz- nych. 3. Fundusz jest państwowym funduszem celowym. 3a. Organy i podmioty obowiązane do pobrania i przekazania lub uiszczenia opłaty ewidencyjnej mają obowiązek, w terminie, o którym mowa w przepisach wyda- nych na podstawie ust. 7: 1) przekazywać należne kwoty na rachunek Funduszu; 2) sporządzać i przesyłać ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych miesięczne sprawozdania z pobranych i przekazanych lub uiszczonych opłat ewidencyjnych. 3b. Od nieterminowo przekazanych lub uiszczonych opłat pobiera się odsetki za zwłokę, w wysokości odsetek należnych za nieterminowe regulowanie zobowią- zań podatkowych. 3c. Do należności z tytułu opłat ewidencyjnych oraz odsetek za zwłokę stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.¹⁸⁾), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują ministrowi właściwemu do spraw wewnętrz- nych. 4. Przychodami Funduszu są: 1) opłaty pobrane za udostępnienie danych lub informacji z centralnej ewiden- cji pojazdów i centralnej ewidencji kierowców; [2) opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3, art. 82 ust. 2, art. 97 ust. 1, art. 115h ust. 6 pkt 2 i art. 150 ust. 1;]

Nowe br zmienie pkt

<2) opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3, art.

2 w ust. 4 w ar t. 80d

82 ust. 2 i art. 150 ust. 1;> wchodzi w życie z

dn. 19.01.2013 r .

3)

opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003

(Dz. U. z 2011 r . Nr

r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwa-

30, poz. 151 or az z

rancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych;

2012 r. poz. 113).

[4) opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088, z późn. zm.¹⁹⁾);] <4) opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 6,

Nowe br zmienie pkt

art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 5, art. 16 ust. 1 i 5, art. 18 ust. 2, art. 28 ust. 8 i 4 w ust. 4 w ar t. 80d 9, art. 31 ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 58 ust. 2 pkt wchodzi w życie z

dn. 19.01.2013 r .

1, art. 77 ust. 2 pkt 1, art. 85 ust. 8, art. 87 ust. 3 pkt 1, art. 97 ust. 3, art.

(Dz. U. z 2011 r . Nr

101 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3, art. 102 ust. 2, art. 103 ust. 3, art. 109

30, poz. 151 i Nr 92,

ust. 1, 3 i 4, art. 110, art. 115 ust. 6, art. 117 ust. 3 pkt 1 i art. 124 ust. 3

poz. 530 or az z 2012

ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także r . poz. 113). w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie

drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.²⁰⁾)>

4a)

opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierp-

nia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 227, poz. 1367);

5)

odsetki za zwłokę pobierane z tytułu nieterminowo przekazywanych lub

uiszczanych opłat ewidencyjnych;

6)

odsetki od wolnych środków przekazanych w zarządzanie zgodnie z przepi-

sami o finansach publicznych;

7)

inne przychody.

4a. Ściągnięcie należności z tytułu należnych opłat ewidencyjnych i odsetek, o których mowa w ust. 3b, następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.²¹⁾) – w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. 5. Wydatki Funduszu są przeznaczone na finansowanie wydatków związanych z utworzeniem, rozwojem i funkcjonowaniem centralnej ewidencji pojazdów i centralnej ewidencji kierowców. [6. Wysokość każdej opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3, art. 82 ust. 2, art. 97 ust. 1, art. 115h ust. 6 pkt 2 i art. 150 ust. 1, a także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów Nowe br zmienie ust.

6 i pkt 1 w ust. 7 w

niebezpiecznych, nie może przekroczyć równowartości w złotych 0,5 euro usta-

ar t. 80d wchodzi w

lonej przy zastosowaniu kursu średniego ustalonego przez Narodowy Bank Pol-

życie z dn.

ski w dniu ogłoszenia rozporządzenia, o którym mowa w ust. 7.]

19.01.2013 r . (Dz. U.

z 2011 r . Nr 30, poz.

<6. Wysokość każdej opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 75 ust. 2, art.

151 oraz z 2012 r .

77 ust. 3, art. 82 ust. 2 i art. 150 ust. 1 ustawy oraz w art. 10 ust. 1, art. 13

poz. 113).

ust. 6, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 5, art. 16 ust. 1 i 5, art. 18 ust. 2, art. 28 ust. 8 i 9, art. 31 ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 58 ust. 2 pkt 1, art. 77 ust. 2 pkt 1, art. 85 ust. 8, art. 87 ust. 3 pkt 1, art. 97 ust. 3, art. 101 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3, art. 102 ust. 2, art. 103 ust. 3, art. 109 ust. 1, 3 i 4, art. 110, art. 115 ust. 6, art. 117 ust. 3 pkt 1 i art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, nie może przekroczyć równowartości w złotych 2 euro ustalonej przy zastosowaniu kursu średniego ustalonego przez Narodowy Bank Polski w dniu ogłoszenia rozporządzenia, o którym mowa w ust. 7.> 7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia: [1) wysokość opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3, art. 82 ust. 2, art. 97 ust. 1, art. 115h ust. 6 pkt 2 i art. 150 ust. 1, a także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, oraz sposób jej wnoszenia;] <1) wysokość opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3, art. 82 ust. 2 i art. 150 ust. 1 ustawy oraz w art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 6, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 5, art. 16 ust. 1 i 5, art. 18 ust. 2, art. 28 ust. 8 i 9, art. 31 ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 58 ust. 2 pkt 1, art. 77 ust. 2 pkt 1, art. 85 ust. 8, art. 87 ust. 3 pkt 1, art. 97 ust. 3, art. 101 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3, art. 102 ust. 2, art. 103 ust. 3, art. 109 ust. 1, 3 i 4, art. 110, art. 115 ust. 6, art. 117 ust. 3 pkt 1 i art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, oraz sposób jej wnoszenia;>

2)

tryb i zasady pobierania, ewidencjonowania, przekazywania i rozliczania

opłaty ewidencyjnej przez organy i podmioty zobowiązane do jej pobierania;

3)

wzór miesięcznego sprawozdania zawierającego kwoty opłat ewidencyjnych

pobranych i przekazanych lub uiszczonych na rachunek Funduszu.

8. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 7, należy uwzględnić w szczególności:

1)

przypadki uiszczania opłaty ewidencyjnej;

2)

zróżnicowaną wysokość opłaty w zależności od rodzaju czynności, której

dokonanie jest uzależnione od jej uiszczenia;

3)

koszty związane z funkcjonowaniem centralnej ewidencji pojazdów i cen-

tralnej ewidencji kierowców;

4)

terminy przekazywania i rozliczania opłaty ewidencyjnej oraz przekazywa-

nia miesięcznego sprawozdania z opłat ewidencyjnych pobranych i przekazanych lub uiszczonych przez organy i podmioty zobowiązane do jej pobierania.

Art. 80e.

1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem wła-

ściwym do spraw administracji publicznej, ministrem właściwym do spraw

transportu oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w

drodze rozporządzenia:

1)

sposób prowadzenia ewidencji;

2)

warunki i sposób współdziałania podmiotów, które przekazują dane lub in-

formacje do ewidencji;

3)

rodzaj danych lub informacji zgromadzonych w ewidencji, które mogą być

udostępnione poszczególnym podmiotom, o których mowa w art. 80c ust. 1

i 3–5;

4)

wysokość opłat za udostępnienie danych lub informacji zgromadzonych w

ewidencji oraz warunki i sposób ich wnoszenia.

W rozporządzeniu należy określić w szczególności:

–

organizację systemu teleinformatycznego, w którym prowadzona jest ewidencja,

–

nieprzekraczalne terminy przekazywania danych lub informacji do ewidencji oraz sposób ich przekazywania,

–

zakres danych lub informacji udostępnianych poszczególnym podmiotom,

–

zróżnicowaną wysokość opłat w zależności od zakresu udostępnianych danych lub informacji oraz konieczności przetwarzania danych lub informacji, o których mowa w art. 80c ust. 5.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem wła-

ściwym do spraw administracji publicznej oraz Ministrem Obrony Narodowej,

po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa

Agencji Wywiadu i Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a także Szefa

Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego,

określi, w drodze zarządzenia, sposób wyodrębnienia w ewidencji zbioru danych

i informacji o pojazdach, o których mowa w art. 73 ust. 3.

Rozdział 2b (uchylony).

Rozdział 3
Badania techniczne pojazdów

Art. 81.

1. Właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżne-

go wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest

obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. 2. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe i badania dodatkowe. 3. Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierw-

szą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 4. Badaniu, o którym mowa w ust. 3, nie podlega:

1)

nowy pojazd, na którego typ zostało wydane świadectwo homologacji, o

którym mowa w art. 68 ust. 1, lub zostało wydane zwolnienie z obowiązku

homologacji, o którym mowa w art. 70,

2)

nowy pojazd sprowadzony z zagranicy, na którego typ zostało wydane

świadectwo homologacji zgodnie ze wspólnotową procedurą homologacji

przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfede-

rację Szwajcarską lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o

Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospo-

darczym,

3)

zarejestrowany pojazd sprowadzony z państwa członkowskiego Unii Euro-

pejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europej-

skiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Euro-

pejskim Obszarze Gospodarczym:

a) na którego typ zostało wydane świadectwo homologacji zgodnie ze

wspólnotową procedurą homologacji przez właściwy organ państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub pań-

stwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym w

okresie od dnia pierwszej rejestracji za granicą do dnia terminu okreso-

wego badania technicznego określonego w ust. 5, lub

b) w którego dowodzie rejestracyjnym lub innym dokumencie wydanym

przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Kon-

federacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Po-

rozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym przedstawionym do rejestracji, zawarta jest in-

formacja o wykonanym badaniu technicznym i jego terminie ważności

– z wyjątkiem taksówki, pojazdu uprzywilejowanego lub pojazdu odpowiednio

przystosowanego lub wyposażonego zgodnie z przepisami o przewozie dro-

gowym towarów niebezpiecznych, pojazdu z zamontowanym urządzeniem

technicznym podlegającym dozorowi technicznemu oraz pojazdu przysto-

sowanego konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego. 5. Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie,

z zastrzeżeniem ust. 6–10. 6. Okresowe badanie techniczne samochodu osobowego, samochodu ciężarowego

o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, motocykla lub przy-

czepy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t przeprowadza

się przed upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji, następnie przed upływem

5 lat od dnia pierwszej rejestracji i nie później niż 2 lata od dnia przeprowadze-

nia poprzedniego badania technicznego, a następnie przed upływem kolejnego

roku od dnia przeprowadzenia badania. Nie dotyczy to pojazdu przewożącego

towary niebezpieczne, taksówki, pojazdu samochodowego konstrukcyjnie prze-

znaczonego do przewozu osób w liczbie od 5 do 9, wykorzystywanego do za-

robkowego transportu drogowego osób, pojazdu marki „SAM”, pojazdu zasila-

nego gazem, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu używanego do nauki jaz-

dy lub egzaminu państwowego, które podlegają corocznym badaniom technicz-

nym. 7. Okresowe badanie techniczne ciągnika rolniczego, przyczepy rolniczej oraz mo-

toroweru przeprowadza się przed upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji, a

następnie przed upływem każdych kolejnych 2 lat od dnia przeprowadzenia ba-

dania. 8. Przepisy ust. 6 i 7 dotyczą również pojazdów, o których mowa w ust. 6 i 7, zare-

jestrowanych po raz pierwszy za granicą. W tym przypadku za dzień pierwszej

rejestracji, o której mowa w ust. 6 i 7, przyjmuje się dzień pierwszej rejestracji

za granicą. 9. Okresowe badanie techniczne autobusu przeprowadza się przed upływem roku

od dnia pierwszej rejestracji i następnie co 6 miesięcy. 10. Przyczepa lekka i pojazd zabytkowy nie podlegają okresowym badaniom tech-

nicznym. W przypadku pojazdu zabytkowego, wykorzystywanego do zarobko-

wego transportu drogowego podlega on corocznym badaniom technicznym. 11. Niezależnie od badań, o których mowa w ust. 3–5, dodatkowemu badaniu tech-

nicznemu podlega pojazd:

1)

skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego:

a)

w razie uzasadnionego przypuszczenia, że zagraża bezpieczeństwu ru-

chu lub narusza wymagania ochrony środowiska,

b)

który uczestniczył w wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzo-

ne zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy, z zastrzeżeniem pkt 5, lub noszący ślady uszkodzeń albo którego stan techniczny wskazuje na naruszenie elementów nośnych konstrukcji pojazdu, mogące stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego;

2)

skierowany przez starostę albo na wniosek posiadacza pojazdu:

a)

w celu identyfikacji lub ustalenia danych niezbędnych do jego rejestra-

cji,

b)

jeżeli z dokumentów wymaganych do jego rejestracji wynika, że

uczestniczył on w wypadku drogowym, lub narusza wymagania ochrony środowiska;

3)

w którym dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powo-

dujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym, z zastrzeżeniem art.

66 ust. 4 pkt 5 i 6, z wyłączeniem montażu instalacji do zasilania gazem;

4)

który ma być używany jako taksówka, pojazd uprzywilejowany, pojazd do

nauki jazdy, pojazd do przeprowadzania egzaminu państwowego lub pojazd

odpowiednio przystosowany lub wyposażony zgodnie z przepisami o prze-

wozie drogowym towarów niebezpiecznych;

5)

w którym została dokonana naprawa wynikająca ze zdarzenia powodującego

odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń z tytułu zawartej umowy ubezpie-

czenia określonego w grupach 3 i 10 działu II załącznika do ustawy z dnia

22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 124,

poz. 1151, z późn. zm.²²⁾) w zakresie elementów układu nośnego, hamulco-

wego lub kierowniczego mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogo-

wego;

6)

w którym w czasie badania technicznego stwierdzono ślady uszkodzeń lub

naruszenie elementów nośnych konstrukcji pojazdu, mogących stwarzać za-

grożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego;

7)

dla którego określono wymagania techniczne w przepisach o podatku od

towarów i usług, w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych

lub w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych;

8)

autobus, którego dopuszczalna prędkość na autostradzie i drodze ekspreso-

wej wynosi 100 km/h, co do zgodności z dodatkowymi warunkami tech-

nicznymi;

9)

dla którego określono dodatkowe wymagania techniczne w międzynarodo-

wych porozumieniach dotyczących międzynarodowego transportu drogo-

wego. 12. Badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podle-

gającym dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu

dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzają-

cego sprawność urządzenia technicznego. 13. W razie powstania trudności w ustaleniu parametrów pojazdu, badanie technicz-

ne może być przeprowadzone po przedstawieniu opinii rzeczoznawcy samocho-

dowego, o którym mowa w art. 79a. 14. Termin ważności badania technicznego pojazdu, o którym mowa w ust. 4 pkt 3

lit. b, uznaje się, o ile nie jest dłuższy niż termin ważności badania technicznego

ustalany na podstawie ust. 5 – 10. 15. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zakres

i sposób przeprowadzenia badań technicznych oraz wzory dokumentów stoso-

wanych przy tych badaniach, uwzględniając w szczególności zakres warunków

technicznych pojazdów podlegających badaniu.

Art. 82.

1. Organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin

badania technicznego pojazdu. 2. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje

do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego

wyniku badania i po uiszczeniu przez właściciela pojazdu opłaty ewidencyjnej.

Art. 83.2 orzeczenia

1. Badanie techniczne jest przeprowadzane na koszt właściciela lub posiadacza po-

jazdu, w:

1)

podstawowej stacji kontroli pojazdów – w zakresie:

a)

okresowego badania technicznego pojazdów o dopuszczalnej masie cał-

kowitej nieprzekraczającej 3,5 t, z zastrzeżeniem lit. c,

b)

dodatkowych badań technicznych w odniesieniu do pojazdów, o któ-

rych mowa w lit. a, z zastrzeżeniem ust. 1a,

c)

badań technicznych przyczep przeznaczonych do łączenia z pojazdami

określonymi w lit. a, o ile stacja spełnia wymagania, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 84a ust. 1 pkt 1 ustawy w zakresie długości stanowiska kontrolnego;

2)

okręgowej stacji kontroli pojazdów – w zakresie :

a)

okresowego badania technicznego wszystkich pojazdów,

b)

dodatkowych badań technicznych w odniesieniu do pojazdów, o któ-

rych mowa w lit. a.

1a. Badanie techniczne w zakresie badań co do zgodności z warunkami techniczny-

mi autobusu, którego dopuszczalna prędkość na autostradzie i drodze ekspreso-

wej wynosi 100 km/h, pojazdu przeznaczonego do przewozu towarów niebez-

piecznych, pojazdu zabytkowego, pojazdu marki „SAM”, pojazdu, w którym

dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmia-

nę danych w dowodzie rejestracyjnym oraz pojazdu, dla którego określono wy-

magania techniczne w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od

towarów i usług, ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych lub ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych, a także dla którego określono dodatkowe wymagania

w międzynarodowych porozumieniach dotyczących międzynarodowego trans-

portu drogowego jest przeprowadzane wyłącznie w okręgowej stacji kontroli po-

jazdów. 2. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest

działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.

o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 i Nr 281, poz.

2777) i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących

stację kontroli pojazdów. 3. Stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który:

1)

posiada siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

nie jest przedsiębiorcą, w stosunku do którego otwarto likwidację lub ogło-

szono upadłość;

3)

nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnię-

cia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom – doty-

czy osoby fizycznej lub członków organów osoby prawnej;

4)

posiada wyposażenie kontrolno-pomiarowe oraz warunki lokalowe gwaran-

tujące wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów

zgodnie ze szczegółowymi warunkami przeprowadzania tych badań;

5)

posiada poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z

wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego

do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów;

6)

zatrudnia uprawnionych diagnostów.

4. Poświadczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 5, wydaje za opłatą, w drodze decy-

zji, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, po dokonaniu sprawdzenia

stacji kontroli pojazdów. Poświadczenie zachowuje ważność do czasu zmiany

stanu faktycznego, dla którego zostało wydane, nie dłużej niż przez 5 lat od daty

jego wydania.

Art. 83a.

1. Organem właściwym do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących

stację kontroli pojazdów jest starosta właściwy ze względu na miejsce wykony-

wania działalności objętej wpisem. 2. W przypadku gdy przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą, o której

mowa w art. 83 ust. 2, w jednostkach organizacyjnych położonych na obszarze

różnych powiatów, jest on obowiązany uzyskać wpis w odrębnych właściwych

rejestrach na każdą z tych jednostek. 3. Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów jest

dokonywany na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące dane:

1)

firmę przedsiębiorcy;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej

oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3)

adres zamieszkania albo siedziby przedsiębiorcy;

4)

adres stacji kontroli pojazdów przedsiębiorcy;

5)

zakres badań;

6)

imiona i nazwiska zatrudnionych diagnostów wraz numerami ich uprawnień.

4. Wraz z wnioskiem przedsiębiorca składa oświadczenie następującej treści: „Oświadczam, że:

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących

stację kontroli pojazdów są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w

zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów, określone w ustawie z dnia

20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.”. 5. Oświadczenie powinno również zawierać:

1)

firmę przedsiębiorcy oraz jego miejsce zamieszkania albo siedzibę i adres;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskaza-

niem imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji. 6. W rejestrze przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów umieszcza

się dane przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 3, z wyjątkiem adresu zamiesz-

kania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby. 7. Starosta może wyrazić zgodę na umieszczanie nadanych cech identyfikacyjnych

pojazdu przez stację kontroli pojazdów.

Art. 83b.

1. Nadzór nad stacjami kontroli pojazdów sprawuje starosta. 2. W ramach wykonywanego nadzoru starosta:

1)

co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w

zakresie:

a) zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3,

b) prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów,

c) prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji;

2)

wydaje zalecenia pokontrolne i wyznacza termin usunięcia naruszeń warun-

ków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji

kontroli pojazdów;

3)

wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli

pojazdów, skreślając przedsiębiorcę z rejestru działalności regulowanej, je-

żeli przedsiębiorca:

a) złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 83a ust. 4, niezgodne ze

stanem faktycznym,

b) nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej

w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów w wyznaczonym przez

starostę terminie,

c) rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w za-

kresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. 3. Starosta może powierzyć, w drodze porozumienia, czynności kontrolne Dyrekto-

rowi Transportowego Dozoru Technicznego. 4. (uchylony).

Art. 83c.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Art. 84.

1. Badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów

uprawniony diagnosta. 2. Starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba

ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i

praktykę, odbyła wymagane szkolenie oraz zdała z wynikiem pozytywnym eg-

zamin kwalifikacyjny. 2a. Egzamin, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza za opłatą komisja powołana

przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. 3. Starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, je-

żeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwier-

dzono:

1)

przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z okre-

ślonym zakresem i sposobem wykonania;

2)

wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu

rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. 4. W przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań tech-

nicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie

5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna.

Art. 84a.

1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

1)

szczegółowe wymagania w stosunku do stacji kontroli pojazdów przepro-

wadzających badania techniczne w określonym zakresie;

1a)

wzór wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kon-

troli pojazdów oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego wpis przedsię-

biorcy do tego rejestru;

2)

szczegółowe wymagania w stosunku do diagnostów, program szkolenia dia-

gnostów, zasady przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w art. 84 ust.

2, i wysokość opłaty za egzamin oraz wzory dokumentów związanych z

uzyskaniem uprawnień do wykonywania badań technicznych;

3)

wysokość opłat za:

a)

wydanie poświadczenia, o którym mowa w art. 83 ust. 3 pkt 5,

b)

przeprowadzenie badań technicznych.

2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw

transportu uwzględni w szczególności warunki techniczne pojazdów podlegają-

cych badaniu, konieczność zapewnienia odpowiednich kwalifikacji diagnostów

wykonujących badanie oraz koszty wykonywania badań.

Art. 85.

1. Tramwaj i trolejbus podlegają odrębnym badaniom technicznym. 2. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zakres,

warunki, terminy i sposób przeprowadzania badań technicznych tramwajów i

trolejbusów oraz jednostki wykonujące te badania, uwzględniając w szczególno-

ści:

1)

warunki techniczne pojazdów podlegających badaniu;

2)

proces zużywania podstawowych części i elementów wyposażenia tych po-

jazdów mających bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu;

3)

odpowiednie wyposażenie jednostek wykonujących te badania.

Art. 86.

1. Do pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji Bezpie-

czeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowe-

go, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Biura

Ochrony Rządu, Straży Granicznej i Służby Celnej, których dotyczą warunki i

tryb rejestracji określone w art. 73 ust. 3 oraz w art. 76 ust. 4 pkt 1, a także do

pojazdów Państwowej Straży Pożarnej, mają zastosowanie przepisy art. 83 ust.

1, z wyłączeniem wymogu posiadania zezwolenia starosty, o którym mowa w

art. 83 ust. 1 pkt 1 lit. b. 2. Badania techniczne pojazdów służb, o których mowa w ust. 1, są przeprowadza-

ne:

1)

przez upoważnione komórki organizacyjne lub stacje kontroli pojazdów

prowadzone przez służby, o których mowa w ust. 1;

2)

w stacjach kontroli pojazdów prowadzących działalność, o której mowa w

art. 83 ust. 2. 3. Upoważnione do przeprowadzania badań technicznych komórki organizacyjne

lub stacje kontroli, o których mowa w ust. 2 pkt 1, posiadają uprawnienia stacji

kontroli pojazdów wyłącznie w odniesieniu do pojazdów służb, o których mowa

w ust. 1. 4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, minister właściwy do spraw finan-

sów publicznych oraz Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu oraz po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bez-

pieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Biura Ochrony

Rządu i Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a także Szefa Służby

Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, uwzględ-

niając specyfikę wynikającą z przeznaczenia pojazdów służb, o których mowa w

ust. 1, określą, w drodze rozporządzenia:

1)

jednostki organizacyjne sprawujące nadzór nad komórkami organizacyjnymi

i stacjami kontroli pojazdów przeprowadzającymi badania techniczne po-

jazdów oraz wydające upoważnienia do przeprowadzania badań technicz-

nych, wzory dokumentów związanych z uzyskaniem upoważnień do wyko-

nywania badań oraz wzór upoważnienia do ich przeprowadzania;

2)

wymagania w stosunku do komórek organizacyjnych i stacji kontroli pojaz-

dów upoważnionych do przeprowadzania badań technicznych pojazdów;

3)

wzory dokumentów stosowanych przy badaniach technicznych pojazdów;

4)

warunki i terminy przeprowadzania badań technicznych pojazdów;

5)

okoliczności dopuszczające przeprowadzanie badań technicznych pojazdów,

w stacjach kontroli pojazdów prowadzących działalność, o której mowa w

art. 83 ust. 2, nie posiadających upoważnienia do badań technicznych po-

jazdów służb;

6)

zasady i warunki współpracy przy wykonywaniu badań technicznych pojaz-

dów innej służby niż właściwa dla komórki organizacyjnej przeprowadzają-

cej badanie.

Art. 86a.

Prawa i obowiązki producenta i importera, o których mowa w art. 68–70, dotyczą również podmiotu wprowadzającego do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia nowy pojazd samochodowy, ciągnik rolniczy, motorower, tramwaj lub przyczepę oraz przedmioty ich wyposażenia lub części.

Nowy tytuł działu IV

wchodzi w życie z

Dział IV

dn. 19.01.2013 r .

[Kierujący] (Dz. U. z 2011 r . Nr

30, poz. 151 or az z

< Bezpieczeństwo ruchu drogowego >

2012 r. poz. 113).

[Rozdział 1

Uprawnienia do kierowania

Pr zepis uchylający

r ozdział 1 w dziale

IV wchodzi w życie z

Art. 87.1 orzeczenie

dn. 19.01.2013 r .

1. Kierującym może być osoba, która osiągnęła wymagany wiek i jest sprawna pod (Dz. U. z 2011 r . Nr

30, poz. 151 or az z

względem fizycznym i psychicznym oraz spełnia jeden z warunków określonych

2012 r. poz. 113).

w pkt 1–3:

1)

posiada wymagane umiejętności do kierowania w sposób niezagrażający

bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę

oraz wymagany dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojaz-

dem;

2)

odbywa, w ramach szkolenia, naukę jazdy odpowiednio przystosowanym po-

jazdem pod nadzorem instruktora;

3)

zdaje egzamin państwowy odpowiednio przystosowanym pojazdem pod nad-

zorem egzaminatora. 2. Osoba niepełnosprawna pod względem fizycznym może być kierującym, jeżeli w

wyniku badania lekarskiego nie stwierdzono przeciwwskazań zdrowotnych do

kierowania pojazdem. 3. Nie wymaga się uprawnienia do:

1)

kierowania rowerem, wózkiem rowerowym, motorowerem lub pojazdem za-

przęgowym od osoby, która ukończyła 18 lat;

2)

prowadzenia kolumny pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt.

Art. 88.

1. Dokumentem stwierdzającym uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym

jest prawo jazdy określonej kategorii. 2. Prawo jazdy uprawnia do kierowania:

1)

kategorii A – motocyklem;

2)

kategorii A1 – motocyklem o pojemności skokowej silnika nieprzekraczają-

cej 125 cm³ i mocy nieprzekraczającej 11 kW;

3)

kategorii B:

a)

pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekra-

czającej 3,5 t, z wyjątkiem autobusu lub motocykla,

b)

pojazdem, o którym mowa w lit. a, z przyczepą o dopuszczalnej masie

całkowitej nieprzekraczającej masy własnej pojazdu ciągnącego, o ile łączna dopuszczalna masa całkowita zespołu tych pojazdów nie przekracza 3,5 t,

c)

ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym;

4)

kategorii B1 – trójkołowym lub czterokołowym pojazdem samochodowym o

masie własnej nieprzekraczającej 550 kg, z wyjątkiem motocykla;

5)

kategorii C – pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej

przekraczającej 3,5 t, z wyjątkiem autobusu, a także ciągnikiem rolniczym

lub pojazdem wolnobieżnym;

6)

kategorii C1 – pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej

przekraczającej 3,5 t i nieprzekraczającej 7,5 t, z wyjątkiem autobusu, a tak-

że ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym;

7)

kategorii D – autobusem, ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobież-

nym;

8)

kategorii D1 – autobusem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie

więcej niż 17 osób łącznie z kierowcą, a także ciągnikiem rolniczym lub po-

jazdem wolnobieżnym;

9)

kategorii T – ciągnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami) lub pojazdem

wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami);

10)

kategorii B+E, C+E lub D+E – pojazdem określonym odpowiednio w kate-

gorii B, C lub D, łącznie z przyczepą;

11)

kategorii C1+E – zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nie-

przekraczającej 12 t, składającym się z pojazdu ciągnącego określonego w

kategorii C1 i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczają-

cej masy własnej pojazdu ciągnącego;

12)

kategorii D1+E – zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nie-

przekraczającej 12 t, składającym się z pojazdu ciągnącego określonego w

kategorii D1 i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczają-

cej masy własnej pojazdu ciągnącego. 3. Prawo jazdy:

1)

kategorii B i C+E lub B i D+E – uprawnia do kierowania zespołem pojaz-

dów określonych w kategorii B+E;

2)

kategorii C+E i D – uprawnia do kierowania zespołem pojazdów określo-

nych w kategorii D+E;

3)

kategorii A, B, B1, C, C1, D lub D1 – uprawnia do kierowania pojazdem w

nich wymienionym z przyczepą lekką;

4)

kategorii B+E, C+E, C1+E, D+E lub D1+E – uprawnia do kierowania cią-

gnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami) lub pojazdem wolnobieżnym z

przyczepą (przyczepami). 4. (uchylony). 5. (uchylony). 6. Żołnierz w czynnej służbie wojskowej może kierować pojazdem specjalnym i

używanym do celów specjalnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej:

1)

na podwoziu kołowym lub zespołem pojazdów specjalnych składających się

z pojazdu kołowego i przyczepy specjalnej, jeżeli ukończył z wynikiem pozy-

tywnym kurs z zasad eksploatacji i kierowania pojazdem specjalnym i uży-

wanym do celów specjalnych w wojskowym ośrodku szkolenia kierowców i

posiada:

a) prawo jazdy, które uprawnia do kierowania:

–

kategorii B – pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t oraz zespołem pojazdów składających się z pojazdu specjalnego i używanego do celów specjalnych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej masy własnej pojazdu o ile łączna dopuszczalna masa całkowita zespołu tych pojazdów nie przekracza

3,5 t oraz pojazdem specjalnym wolnobieżnym,

–

kategorii C – pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, łącznie z przyczepą specjalną oraz używaną do celów specjalnych, o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t,

–

kategorii C+E – zespołem pojazdów specjalnych oraz używanych do celów specjalnych określonych odpowiednio w kategorii B lub C, łącznie z przyczepą specjalną oraz używaną do celów specjalnych, b) pozwolenie do kierowania:

–

kategorii B – pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t oraz zespołem pojazdów składających się z pojazdu specjalnego i używanego do celów specjalnych i przyczepy specjalnej oraz używanej do celów specjalnych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej masy przyczepy specjalnej oraz używanej do celów specjalnych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej masy własnej pojazdu o ile łączna dopuszczalna masa całkowita zespołu tych pojazdów nie przekracza 3,5 t oraz pojazdem specjalnym wolnobieżnym,

–

kategorii C – pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t łącznie z przyczepą specjalną oraz używaną do celów specjalnych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t,

–

kategorii C+E – zespołem pojazdów specjalnych oraz używanych do celów specjalnych określonych w kategorii C, łącznie z przyczepą specjalną,

–

kategorii D – autobusem specjalnym lub pojazdem specjalnym wolnobieżnym łącznie z przyczepą specjalną oraz używaną do celów specjalnych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t;

2)

na podwoziu gąsienicowym lub zespołem pojazdów specjalnych składającym

się z pojazdu gąsienicowego i przyczepy specjalnej oraz używanej do celów

specjalnych, jeżeli ukończył z wynikiem pozytywnym kurs z zasad eksploata-

cji i kierowania pojazdem specjalnym i używanym do celów specjalnych w

wojskowym ośrodku szkolenia kierowców i posiada prawo jazdy kategorii

B, C, C1, T lub pozwolenie do kierowania pojazdem kategorii B, C, C+E,

3)

w razie konieczności ewakuacji zagrożonego mienia jednostki wojskowej,

pojazdem specjalnym i używanym do celów specjalnych, na rozkaz dowódcy

jednostki wojskowej, każdy żołnierz, jeżeli posiada prawo jazdy lub pozwo-

lenie do kierowania pojazdem co najmniej kategorii B i umiejętność kiero-

wania danym pojazdem. 7. Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu, uwzględniając konieczność posiadania szczególnych kwalifikacji

przez żołnierzy w czynnej służbie wojskowej kierujących pojazdami specjalnymi

i używanymi do celów specjalnych, określi, w drodze rozporządzenia, wzór i opis

świadectwa ukończenia kursu z zasad eksploatacji i kierowania pojazdem spe-

cjalnym i używanym do celów specjalnych w wojskowym ośrodku szkolenia kie-

rowców, uwzględniającego rodzaj ukończonego kursu i rodzaj pojazdu.

Art. 89.

(uchylony).

Art. 90.

1. Prawo jazdy otrzymuje osoba, jeżeli:

1)

osiągnęła wymagany dla danej kategorii wiek;

2)

uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kie-

rowania pojazdem i orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań

psychologicznych do kierowania pojazdem, o ile jest ono wymagane;

3)

odbyła wymagane dla danej kategorii szkolenie;

4)

zdała z wynikiem pozytywnym egzamin państwowy wymagany dla danej ka-

tegorii;

5)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez co najmniej 185 dni

w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub za-

wodowe albo przedstawi zaświadczenie, że studiuje od co najmniej sześciu

miesięcy. 2. Wymagany dla danej kategorii wiek wynosi:

1)

16 lat – dla kategorii A1, B1 lub T;

2)

(uchylony);

3)

18 lat – dla kategorii A, B, B+E, C, C+E, C1 lub C1+E;

4)

21 lat – dla kategorii D, D+E, D1 lub D1+E, z zastrzeżeniem ust. 4.

3. Osoba, która nie ukończyła 18 lat, może uzyskać prawo jazdy kategorii A1, B1

lub T za pisemną zgodą rodziców lub opiekunów. 4. Wymagany wiek do uzyskania prawa jazdy kategorii D lub D1 przez żołnierza

zasadniczej służby wojskowej posiadającego prawo jazdy kategorii B wynosi 19

lat. 5. Dodatkowym warunkiem uzyskania prawa jazdy:

1)

dla kategorii C, C1, D lub D1 – jest spełnienie wymagań, o których mowa w

ust. 1 pkt 3 i 4, określonych dla prawa jazdy kategorii B;

2)

dla kategorii B+E, C+E, C1+E, D+E lub D1+E – jest spełnienie wymagań,

o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, określonych odpowiednio dla praw jazdy

kategorii B, C, C1, D lub D1.

Art. 91.

Prawo jazdy nie może być wydane osobie:

1)

u której w wyniku badania lekarskiego stwierdzono aktywną formę uzależ-

nienia od alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu;

2)

w stosunku do której orzeczony został – prawomocnym wyrokiem sądu,

orzeczeniem kolegium do spraw wykroczeń lub orzeczeniem innego organu

uprawnionego do orzekania w sprawach o wykroczenia w trybie dyscypli-

narnym²³⁾ – zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych – w okresie obo-

wiązywania tego zakazu.

Art. 92.

1. Prawo jazdy może zawierać wymagania lub ograniczenia wynikające:

1)

ze stanu zdrowia kierowcy;

2)

z możliwości prowadzenia określonego pojazdu;

3)

z przepisów ustawy.

2. Wymagania lub ograniczenia, o których mowa w ust. 1, mogą dotyczyć:

1)

korekty lub ochrony wzroku;

2)

korekty słuchu;

3)

protezy lub szyny ortopedycznej;

4)

możliwości ograniczonego korzystania z pojazdu;

5)

konieczności modyfikacji lub dostosowania pojazdu;

6)

ograniczenia uprawnienia do wskazanych pojazdów;

7)

dodatkowego oznakowania pojazdu;

8)

terminu ważności prawa jazdy.

Art. 93.

1. Prawo jazdy, z wyjątkiem prawa jazdy kategorii T, uprawnia do kierowania

określonym w nim pojazdem w ruchu międzynarodowym, chyba że władze dane-

go państwa wymagają, aby kierowca posiadał międzynarodowe prawo jazdy. 2. Międzynarodowe prawo jazdy jest wydawane za opłatą przez każdego starostę.

Międzynarodowe prawo jazdy jest wydawane na podstawie krajowego prawa

jazdy na okres 3 lat. Okres jego ważności nie może jednak przekraczać terminu

ważności krajowego prawa jazdy.

Art. 94.

1. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpowiednim pojazdem silnikowym mo-

że kierować osoba posiadająca ważne zagraniczne prawo jazdy wydane przez:

1)

państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederację Szwajcarską lub

państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) – stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym – w okre-

sie ważności prawa jazdy;

2)

państwo:

a)

będące stroną Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu

dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40 i 44),

b)

niewymienione w pkt 1, którego wzór prawa jazdy jest zgodny z wzorem

określonym w Konwencji, o której mowa w lit. a

–

w okresie 6 miesięcy od daty rozpoczęcia stałego lub czasowego pobytu, nie dłużej jednak niż przez okres ważności prawa jazdy.

2. Osoba posiadająca krajowe prawo jazdy wydane za granicą, która zamieszkuje

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, może otrzymać polskie krajowe prawo

jazdy po oddaniu zagranicznego ważnego prawa jazdy organowi wydającemu

prawo jazdy, z zastrzeżeniem ust. 4. Jeżeli zagraniczne prawo jazdy nie jest

zgodne ze wzorem określonym w Konwencji wymienionej w ust. 1 pkt 2 lit. a,

dodatkowym warunkiem otrzymania polskiego prawa jazdy jest zdanie części

teoretycznej egzaminu państwowego – warunek ten nie dotyczy prawa jazdy wy-

danego przez państwo, o którym mowa w ust. 1 pkt 1. 3. Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą zawiera ograniczenie terminu ważności,

ograniczenie ze względu na stan zdrowia lub inne, należy to ograniczenie

uwzględnić w wydanym prawie jazdy. 4. Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia,

w stosunku do obywateli niektórych państw, ze względu na zasadę wzajemności,

warunki wydawania praw jazdy odmienne niż te, które przewiduje ust. 2.

Art. 95.

1. Dokumentem stwierdzającym uprawnienie do kierowania tramwajem jest po-

zwolenie. 2. Pozwolenie może uzyskać osoba, jeżeli:

1)

ukończyła 20 lat;

2)

przedstawiła orzeczenia: lekarskie oraz psychologiczne o braku przeciw-

wskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania tramwajem;

3)

odbyła wymagane szkolenie i zdała egzamin państwowy z wynikiem pozy-

tywnym. 2a. Pozwolenie jest wydawane na okres wynikający z terminów badań, o których

mowa w art. 122 ust. 2. 3. Przepis art. 91 stosuje się odpowiednio do osoby ubiegającej się o pozwolenie.

Art. 95a.

1. Kierującym pojazdem uprzywilejowanym może być osoba, z zastrzeżeniem ust.

2–4, która:

1)

ukończyła 21 lat;

2)

posiada zaświadczenie wydane przez pracodawcę, potwierdzające jej za-

trudnienie oraz spełnienie wymagań w zakresie badań lekarskich, o których

mowa w art. 122 ust. 2, i psychologicznych, o których mowa w art. 124 ust.

2. 2. Kierującym pojazdem uprzywilejowanym Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Pol-

skiej może być osoba, która posiada zaświadczenie wydane przez dowódcę jed-

nostki wojskowej, potwierdzające spełnienie wymagań w zakresie badań lekar-

skich, o których mowa w art. 122 ust. 2, oraz psychologicznych, o których mowa

w art. 124 ust. 2. 3. Kierującym pojazdem uprzywilejowanym Policji może być osoba, która posiada

zaświadczenie wydane przez odpowiedni organ Policji, potwierdzające spełnie-

nie wymagań w zakresie badań lekarskich, o których mowa w art. 122 ust. 2,

oraz psychologicznych, o których mowa w art. 124 ust. 2. 4. Kierującym pojazdem uprzywilejowanym ochotniczej straży pożarnej może być

osoba, która posiada zaświadczenie wydane przez właściwego wójta (burmi-

strza, prezydenta miasta), potwierdzające spełnienie wymagań w zakresie badań

lekarskich, o których mowa w art. 122 ust. 2, oraz psychologicznych, o których

mowa w art. 124 ust. 2.

Art. 95b.

Kierującym kolejką turystyczną może być osoba, która ukończyła 21 lat oraz posiada prawo jazdy odpowiedniej kategorii od co najmniej 2 lat.

Art. 96.1 orzeczenie

1. Dokumentem stwierdzającym uprawnienie do kierowania przez osobę, która nie

ukończyła 18 lat:

1)

rowerem i wózkiem rowerowym – jest karta rowerowa, motorowerowa lub

prawo jazdy;

2)

motorowerem – jest karta motorowerowa lub prawo jazdy;

3)

pojazdem zaprzęgowym – jest prawo jazdy, karta motorowerowa lub rowe-

rowa, jeżeli osoba uprawniona ukończyła 15 lat. 2. Kartę rowerową lub motorowerową może uzyskać osoba, która wykazała się

niezbędnymi kwalifikacjami i osiągnęła wymagany wiek: 10 lat w przypadku

karty rowerowej i 13 lat w przypadku karty motorowerowej. 3. Kierować wózkiem rowerowym lub rowerem wieloosobowym oraz przewozić

wózkiem rowerowym lub na rowerze inną osobę może osoba, która ukończyła 17

lat, a kierować po jezdni wózkiem inwalidzkim poruszanym siłą mięśni kierują-

cego – osoba, która ukończyła 13 lat.

Art. 97.

1. Dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem wydaje, za opłatą

oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, starosta właściwy ze względu na miejsce

zamieszkania osoby ubiegającej się, a w uzasadnionych przypadkach – właściwy

ze względu na miejsce czasowego pobytu, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Kartę rowerową wydaje nieodpłatnie dyrektor szkoły podstawowej, gimnazjum,

szkoły ponadgimnazjalnej oraz szkoły ponadpodstawowej. 2a. Kartę motorowerową wydaje nieodpłatnie dyrektor gimnazjum, szkoły ponad-

gimnazjalnej lub szkoły ponadpodstawowej. 3. Szefom i cudzoziemskiemu personelowi przedstawicielstw dyplomatycznych,

urzędów konsularnych i misji specjalnych państw obcych oraz organizacji mię-

dzynarodowych, korzystających z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych

lub konsularnych na mocy ustaw, umów bądź powszechnie uznanych zwyczajów

międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności, oraz innym osobom korzysta-

jącym z tych przywilejów i immunitetów uprawnienie do kierowania pojazdem

wydaje, za opłatą, marszałek województwa mazowieckiego, na wniosek ministra

właściwego do spraw zagranicznych. 3a. Żołnierzom zasadniczej służby wojskowej dokument stwierdzający uprawnienie

do kierowania pojazdem wydaje na czas nie dłuższy niż jeden rok dowódca jed-

nostki wojskowej. 3b. Po zakończeniu zasadniczej służby wojskowej wydany przez dowódcę jednostki

dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem podlega wymia-

nie na dokument, o którym mowa w ust. 1. 4. Kierujący może posiadać tylko jedno ważne krajowe prawo jazdy lub pozwolenie

do kierowania tramwajem.

Art. 97a.

1. Organy, o których mowa w art. 97 ust. 1 i 3, dokonują w prawie jazdy wpisu po-

twierdzającego uzyskanie kwalifikacji wstępnej lub szkolenia okresowego,

o których mowa w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie

drogowym. 2. Wpis dokonywany jest na pisemny wniosek kierowcy na podstawie przedłożo-

nych kopii:

1)

świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji

wstępnej albo świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukoń-

czenie szkolenia okresowego;

2)

orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań lekarskich do

wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;

3)

orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań psycho-

logicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy – o których mowa w przepisach ustawy wymienionej w ust. 1. 2a. Świadectwo kwalifikacji zawodowej, potwierdzające ukończenie szkolenia

okresowego w zakresie jednego z bloków programowych, wydane osobie o któ-

rej mowa art. 39d ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogo-

wym stanowi podstawę do uzyskania wpisu, o którym mowa w ust. 1, w zakresie

posiadanych kategorii prawa jazdy spośród kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1,

D1+E, D i D+E. 3. Wpis dokonywany jest w formie wymiany prawa jazdy. Prawo jazdy w zakresie

kategorii, której dotyczy wpis, wydaje się na okres 5 lat, liczony od daty wydania

świadectwa kwalifikacji zawodowej, o którym mowa w ustawie z dnia 6 września

2001 r. o transporcie drogowym, przy czym termin ten nie może być dłuższy niż

okres ważności orzeczenia, o którym mowa w art. 39j ust. 4 lub art. 39k ust. 3 tej

ustawy. 4. Za dokonanie wpisu pobiera się opłaty, o których mowa w art. 97 ust. 1.

Art. 97b.

Organ wydający uprawnienie do kierowania pojazdem, na wniosek podmiotu wydającego karty do tachografów cyfrowych, potwierdza zgodność ze stanem faktycznym danych dotyczących prawa jazdy.

Art. 98.

1. Osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem jest obowiązana nie-

zwłocznie zawiadomić starostę o utracie prawa jazdy, pozwolenia do kierowania

tramwajem, o zniszczeniu tych dokumentów w stopniu powodującym ich nieczy-

telność, a także zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w nich

zawartych. 2. W sytuacji, o której mowa w ust. 1, starosta, na wniosek osoby uprawnionej, wy-

daje za opłatą wtórnik dokumentu pod warunkiem:

1)

złożenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania,

oświadczenia o utracie dokumentu;

2)

zwrotu zniszczonego dokumentu albo

3)

zwrotu dokumentu wymagającego zmiany danych.

3. W razie odzyskania utraconego dokumentu, o którym mowa w ust. 1, dokument

ten należy zwrócić do starosty. 4. W razie utraty lub zniszczenia karty rowerowej lub motorowerowej wtórniki tych

dokumentów wydaje organ, który je wydał. 5. W stosunku do osób, o których mowa w art. 97 ust. 3, organem właściwym w

sprawach określonych w ust. 1–2a jest marszałek województwa mazowieckiego.

Art. 98a.

W przypadku gdy zmiana stanu faktycznego w zakresie adresu kierowcy wymagająca wydania nowego prawa jazdy, spowodowana została zmianami administracyjnymi, rada powiatu może, w drodze uchwały, zmniejszyć opłatę lub zwolnić od jej uiszczenia osoby obowiązane do ubiegania się o wydanie tego dokumentu.

Art. 99.

Zadania i kompetencje określone w art. 89 ust. 2 i 3²⁴⁾, art. 93 ust. 2 i art. 97 ust. 1 nie mogą być powierzone w drodze porozumienia gminie. Przepis ten nie dotyczy powiatu warszawskiego¹⁴⁾.

Art. 99a.

Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta blankietów praw jazdy i pozwoleń do kierowania tramwajem w trybie określonym przepisami o zamówieniach publicznych.

Art. 100.

1. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych, uwzględniając konieczność prawidłowego zabezpiecze-

nia praw jazdy przed podrobieniem, przerobieniem lub kradzieżą, określi, w

drodze rozporządzenia:

1)

wzory dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami

oraz ich opis;

2)

szczegółowe czynności organów w sprawach związanych z wydawaniem do-

kumentów, cofaniem i przywracaniem uprawnień do kierowania oraz wzory

dokumentów stosowanych w tych sprawach. 2. Minister Obrony Narodowej, kierując się koniecznością zapewnienia zgodności

tego dokumentu z obowiązującym podziałem uprawnień oraz mając na uwadze

skrócenie okresu niezbędnego do uzyskania prawa jazdy, określi, w drodze roz-

porządzenia, wzór i opis dokumentu stwierdzającego uprawnienie do kierowania

pojazdem przez żołnierza zasadniczej służby wojskowej.]

Rozdział 1a
Centralna ewidencja kierowców Art. 100a. 1. Tworzy się centralną ewidencję kierowców, zwaną dalej „ewidencją”. 2. W ewidencji gromadzi się dane o osobach posiadających lub którym cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi lub tramwajami, zwane dalej „uprawnieniami”. [3. W ewidencji gromadzi się także dane o osobach nieposiadających uprawnień, w stosunku do których orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów.] <3. W ewidencji gromadzi się także dane o:

Nowe br zmienie ust.

1)

osobach nieposiadających uprawnień, które kierując pojazdem popełni- 3 w ar t. 100a wcho-

dzi w życie z dn.

ły naruszenie, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 105

19.01.2013 r . (Dz. U.

ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami;

z 2011 r . Nr 30, poz.

2)

instruktorach i wykładowcach prowadzących szkolenie osób ubiegają- 151 oraz z 2012 r .

cych się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami lub pozwole- poz. 113). nia na kierowanie tramwajem;

3)

egzaminatorach osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kiero-

wania pojazdami lub pozwolenia na kierowanie tramwajem;

4)

ośrodkach szkolenia kierowców i innych jednostkach prowadzących

szkolenie osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami lub pozwolenia na kierowanie tramwajem;

5)

lekarzach uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich w celu

ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem;

6)

pracowniach psychologicznych wykonujących badania psychologiczne

w zakresie psychologii transportu;

7)

psychologach uprawnionych do wykonywania badań psychologicznych

w zakresie psychologii transportu;

8)

ośrodkach doskonalenia techniki jazdy;

9)

instruktorach techniki jazdy;

10)

ośrodkach egzaminacyjnych.>

4. Ewidencję prowadzi minister właściwy do spraw wewnętrznych w systemie tele-informatycznym. W rozumieniu niniejszej ustawy minister ten jest administratorem danych zgromadzonych w ewidencji.

[Art. 100b.

1. W ewidencji gromadzi się dane o osobach nią objętych:

1)

imię i nazwisko;

1a)

datę i miejsce urodzenia;

2)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Lud-

ności (PESEL);

3)

adres zamieszkania;

4)

rodzaj oraz zakres uzyskanego uprawnienia;

5)

datę uzyskania pierwszego uprawnienia, a w przypadku jego cofnięcia – tak-

że datę ponownego uzyskania uprawnienia;

6)

datę ważności uprawnienia;

7)

numer dokumentu stwierdzającego uprawnienie;

8)

ograniczenia dotyczące uprawnienia;

8a)

spełnianie wymagań dotyczących uprawnień;

9)

nazwę organu, który wydał dokument stwierdzający uprawnienie;

10)

dotyczące:

a)

zatrzymania dokumentu stwierdzającego uprawnienie oraz jego zwró-

cenia,

b)

cofnięcia uprawnienia oraz jego przywrócenia,

c)

utraty dokumentu stwierdzającego uprawnienie oraz jego odnalezienia,

d)

zastosowania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów;

11)

zakres i numer zaświadczenia ADR, o którym mowa w przepisach o przewo-

zie towarów niebezpiecznych, a także okres, na jaki zostało ono wydane;

12)

zakres, numer i datę wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwier-

dzającego uzyskanie kwalifikacji wstępnej, o którym mowa w art. 39c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

13)

zakres, numer i datę wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwier-

dzającego ukończenie szkolenia okresowego, o którym mowa w art. 39e ust.

1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

14)

(uchylony).

2. Dane, o których mowa w ust. 1, przekazują do ewidencji:

1)

wymienione w pkt 1–9 i 14 – organ właściwy w sprawach wydawania doku-

mentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, niezwłocznie po wydaniu dokumentu stwierdzającego uprawnienie;

2)

wymienione w pkt 10:

a)

w lit. a – odpowiednio do swoich kompetencji: właściwa jednostka or-

ganizacyjna Policji, Inspekcji Transportu Drogowego lub Żandarmerii Wojskowej, organ właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, prokurator, sąd, kolegium do spraw wykroczeń lub inny organ uprawniony do orzekania w sprawach o wykroczenia w trybie dyscyplinarnym²⁵⁾, nie-zwłocznie po dokonaniu tych czynności,

b)

w lit. b – organ właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwier-

dzających uprawnienia do kierowania pojazdami, niezwłocznie po podjęciu decyzji o dokonaniu tych czynności,

c)

w lit. c – organ właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwier-

dzających uprawnienia do kierowania pojazdami, niezwłocznie po uzyskaniu informacji o wystąpieniu tych zdarzeń,

d)

w lit. d – sąd, kolegium do spraw wykroczeń lub inny organ uprawnio-

ny do orzekania w sprawach o wykroczenia w trybie dyscyplinarnym²⁵⁾, niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia;

3)

wymienione w pkt 11 – odpowiednio marszałek województwa lub Szef In-

spektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, zgodnie z przepisami o przewozie towarów niebezpiecznych;

4)

wymienione w pkt 12 – wojewoda lub dyrektor Okręgowej Komisji Egzami-

nacyjnej;

5)

wymienione w pkt 13 – kierownik ośrodka szkolenia, o którym mowa

w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. 3. Dane, o których mowa w ust. 1 pkt 10 lit. d, zgromadzone w ewidencji, podlegają usunięciu z tej ewidencji, jeżeli skazanie, na podstawie którego orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, uległo zatarciu. Informacje o zatarciu przekazuje do ewidencji Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru Karnego. 4. Administrator danych przetwarzający dane osobowe na potrzeby ewidencji jest zwolniony z obowiązku informacyjnego określonego w art. 25 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 80b ust. 4.]

<Art. 100b.

Nowe br zmienie ar t.

1. W ewidencji gromadzi się następujące dane o osobach, o których mowa w 100b wchodzi w

życie z dn.

art. 100a ust. 2 i ust. 3 pkt 1:

19.01.2013 r . (Dz. U.

1)

imię i nazwisko; z 2011 r . Nr 30, poz.

151 i Nr 227, poz.

2)

datę i miejsce urodzenia;

1367 or az z 2012 r .

3)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji

poz. 113).

Ludności (PESEL), a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PE- SEL – serię, numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument;

4)

adres zamieszkania;

5)

rodzaj oraz zakres uzyskanego uprawnienia;

6)

datę uzyskania pierwszego uprawnienia, a w przypadku jego cofnięcia –

także datę ponownego uzyskania uprawnienia;

7)

datę ważności uprawnienia;

8)

numer dokumentu stwierdzającego uprawnienie;

9)

ograniczenia dotyczące uprawnienia;

10)

nazwę organu, który wydał dokument stwierdzający uprawnienie;

11)

dotyczące:

a)

zatrzymania dokumentu stwierdzającego uprawnienie oraz jego zwrócenia – serię i numer dokumentu, datę zatrzymania i datę zwrócenia,

b)

cofnięcia uprawnienia oraz jego przywrócenia – serię i numer dokumentu, datę cofnięcia i datę przywrócenia,

c)

utraty dokumentu stwierdzającego uprawnienie oraz jego odnalezienia – serię i numer dokumentu, datę utraty i datę odnalezienia,

d)

zastosowania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów – datę rozpoczęcia zakazu i datę zakończenia zakazu,

e)

informacji o wykroczeniu lub przestępstwie stanowiących naruszenia przepisów ruchu drogowego – data uprawomocnienia się rozstrzygnięcia, liczba punktów otrzymanych przez kierowcę, nazwa naruszenia, data, godzina i miejsce jego popełnienia, dane pojazdu (rodzaj, marka i numer rejestracyjny), którym popełniono naruszenie,

f)

okresu próbnego i jego przedłużenia – datę rozpoczęcia i datę przedłużenia tego okresu,

g)

skierowania na kurs reedukacyjny – datę skierowania na kurs i datę jego zakończenia,

h)

dokumentu z państwa Unii Europejskiej wymienionego na polskie krajowe prawo jazdy – w tym państwa wydania i numeru dokumentu,

i)

kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu – datę popełnienia przestępstwa lub wykroczenia;

12)

zakres i numer zaświadczenia ADR, o którym mowa w przepisach o

przewozie towarów niebezpiecznych, a także okres, na jaki zostało ono wydane;

13)

zakres, numer i datę wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej po-

twierdzającego uzyskanie kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej lub kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyspieszonej, o której mowa w art. 39c ust. 1

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

14)

zakres, numer i datę wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej po-

twierdzającego ukończenie szkolenia okresowego, o którym mowa w art. 39e ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

15)

numer ewidencyjny instruktora, który prowadził szkolenie;

16)

numer ewidencyjny wykładowcy, który prowadził szkolenie;

17)

numer ewidencyjny jednostki, która prowadziła szkolenie;

18)

numer ewidencyjny egzaminatora, który prowadził egzamin pań-

stwowy;

19)

numer ewidencyjny instruktora techniki jazdy, który prowadził szkole-

nie;

20)

numer ewidencyjny uprawnionego lekarza, który wydał orzeczenie o

braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem;

21)

zakres, numer i datę wydania orzeczenia lekarskiego o braku przeciw-

wskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem;

22)

numer ewidencyjny uprawnionego psychologa, który wydał orzeczenie

psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem;

23)

zakres, numer i datę wydania orzeczenia psychologicznego o braku

przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem;

24)

wojewódzki ośrodek ruchu drogowego, w którym przeprowadzono eg-

zamin państwowy;

25)

zakres i numer zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym;

26)

informacje o wydanych wtórnikach dokumentów stwierdzających

uprawnienia do kierowania pojazdami – serię, numer oraz datę i przyczynę wydania wtórnika. 2. W ewidencji gromadzi się dane o osobach, o których mowa w art. 100a ust. 3 pkt 2, 3, 5, 7 i 9:

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji

Ludności (PESEL), a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PE- SEL – serię, numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę kraju, który wydał ten dokument;

4)

numer ewidencyjny odpowiednio instruktora, wykładowcy, egzamina-

tora, lekarza, psychologa lub instruktora techniki jazdy;

5)

zakres posiadanych uprawnień;

6)

datę ważności dokumentu stwierdzającego posiadanie odpowiednich

uprawnień;

7)

datę i przyczynę skreślenia z ewidencji;

8)

datę, do kiedy nie może być dokonany kolejny wpis do ewidencji lub re-

jestru. 3. W ewidencji gromadzi się dane o jednostkach, o których mowa w art. 100a ust. 3 pkt 4, 6, 8 i 10:

1)

nazwę;

2)

oznaczenie adresu siedziby;

3)

numer ewidencyjny;

4)

numer identyfikacji statystycznej (REGON);

5)

wskazanie odpowiedniego zakresu prowadzonej działalności;

6)

datę skreślenia z rejestru lub ewidencji;

7)

datę, do kiedy nie może być dokonany kolejny wpis do ewidencji lub re-

jestru. 4. Dane, o których mowa w ust. 1, przekazuje do ewidencji:

1)

organ właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających

uprawnienie do kierowania pojazdami, niezwłocznie po wydaniu tych dokumentów, w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1−10 oraz pkt 11 lit. f i h;

2)

odpowiednio do swoich kompetencji: właściwa jednostka organizacyjna

Policji, Inspekcji Transportu Drogowego lub Żandarmerii Wojskowej, organ właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienie do kierowania pojazdami, prokurator lub sąd, nie-zwłocznie po dokonaniu czynności – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 11 lit. a;

3)

organ właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających

uprawnienie do kierowania pojazdami, niezwłocznie po wydaniu decyzji – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 11 lit. b i g;

4)

organ właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających

uprawnienie do kierowania pojazdami, niezwłocznie po uzyskaniu informacji o wystąpieniu tych zdarzeń – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 11 lit. c;

5)

sąd, niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia – w zakresie, o

którym mowa w ust. 1 pkt 11 lit. d i i;

6)

odpowiednio do swoich kompetencji: organy kontroli ruchu drogowego,

prokurator lub sąd – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 11 lit. e;

7)

odpowiednio marszałek województwa lub Szef Inspektoratu Wsparcia

Sił Zbrojnych, zgodnie z przepisami o przewozie towarów niebezpiecznych – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 12;

8)

wojewoda lub dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej – w zakre-

sie, o którym mowa w ust. 1 pkt 13;

9)

kierownik ośrodka szkolenia kierowców, o którym mowa w art. 39e

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 14;

10)

starosta – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 15−18 i 20−26;

11)

wojewoda – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 19.

5. Dane, o których mowa w ust. 2, przekazują do ewidencji, w drodze tele-transmisji:

1)

starosta – w odniesieniu do osób wymienionych w art. 100a ust. 3 pkt 2;

2)

wojewoda – w odniesieniu do osób wymienionych w art. 100a ust. 3 pkt

3)

marszałek województwa – w odniesieniu do osób, o których mowa w

art. 100a ust. 3 pkt 3, 5 i 7. 6. Dane, o których mowa w ust. 3, przekazuje do ewidencji, w drodze tele-transmisji:

1)

starosta – w odniesieniu do jednostek wymienionych w art. 100a ust. 3

pkt 4;

2)

wojewoda – w odniesieniu do jednostek wymienionych w art. 100a ust. 3

pkt 8;

3)

marszałek województwa – w zakresie jednostek wymienionych w art.

100a ust. 3 pkt 6 i 10. 7. Dane, o których mowa w:

1)

ust. 1 pkt 11 lit. d, podlegają usunięciu z ewidencji, jeżeli skazanie, na

podstawie którego orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, uległo zatarciu. Informację o zatarciu przekazuje do

ewidencji Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru Karnego;

2)

ust. 1 pkt 11 lit. e oraz lit. i, usuwa się na zasadach określonych w art. 98

ust. 5 i 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami;

3)

ust. 2 pkt 8 i ust. 3 pkt 7, podlegają usunięciu odpowiednio z ewidencji

lub rejestru po upływie określonych w nich dat. 8. Administrator danych przetwarzający dane osobowe na potrzeby ewidencji jest zwolniony z obowiązku informacyjnego określonego w art. 25 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 80b ust. 4.>

Art. 100c.

1. [Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się, o ile są one niezbędne do reali-

Nowe br zmienie

zacji ich ustawowych zadań, następującym podmiotom:] wpr owadzenia do

wyliczenia oraz do-

<Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się w takim zakresie, w jakim

dane pkt 14 i 15 w

są one niezbędne do realizacji ich ustawowych zadań, następującym pod-

ust. 1, a także nowe

miotom:> br zmienie ust. 2 i 3

w art. 100c wchodzą

1)

Policji;

w życie z dn.

1a)

Inspekcji Transportu Drogowego; 19.01.2013 r . (Dz. U.

z 2011 r . Nr 30, poz.

2)

Żandarmerii Wojskowej;

151 oraz z 2012 r .

2a)

Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych; poz. 113).

3)

Straży Granicznej;

4)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu;

4a)

Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu;

5)

Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego;

6)

sądom;

7)

prokuraturze;

8)

starostom;

8a)

strażom gminnym (miejskim);

9)

Szefowi Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych;

10)

organom kontroli skarbowej, organom celnym, wywiadowi skarbowemu i

komórkom, o których mowa w art. 11g ustawy z dnia 28 września 1991 r. o

kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz.65, z późn. zm.²⁶⁾);

11)

wojskowym komendantom uzupełnień;

12)

podmiotowi wydającemu karty, o którym mowa w ustawie z dnia 29 lipca

2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494);

13)

ministrowi właściwemu do spraw transportu w celu umożliwienia organom i

służbom uprawnionym do korzystania z systemu Tachonet wymianę danych

z organami i uprawnionymi służbami w innych państwach, w których funk-

cjonuje system tachografu cyfrowego;

<14) marszałkowi województwa;

15)

wojewódzkiemu ośrodkowi ruchu drogowego.>

[2. Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się także na wniosek osoby, której

one dotyczą.] <2. Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się także na wniosek osoby,

której one dotyczą. Dane te mogą być udostępniane z wykorzystaniem

urządzeń teletransmisji danych.> 2a. Każdy może uzyskać, nieodpłatnie, potwierdzenie lub zaprzeczenie zgodności

danych zawartych w dokumencie stwierdzającym uprawnienie do kierowania

pojazdami z danymi zgromadzonymi w ewidencji, za pośrednictwem ePUAP, o

której mowa w art. 19a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działal-

ności podmiotów realizujących zadania publiczne. 2b. Potwierdzeniu lub zaprzeczeniu, o którym mowa w ust. 2a, podlegają dane okre-

ślone w art. 100b ust. 1 pkt 1 i 2 oraz pkt 4–7. Art. 80c ust. 3c i 3d stosuje się

odpowiednio. [3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może udostępnić, w formie za-

świadczenia, dane zgromadzone w ewidencji innym podmiotom niż wymienione

w ust. 1 i 2, w tym osobom fizycznym, osobom prawnym lub jednostkom organi-

zacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, jeżeli wykażą swój uzasadniony

interes.] <3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych udostępnia, w formie zaświad-

czenia, dane zgromadzone w ewidencji innym podmiotom niż wymienione w

ust. 1 i 2, w tym osobom fizycznym, osobom prawnym lub jednostkom or-

ganizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, na ich pisemny wnio-

sek, jeżeli wykażą swój uzasadniony interes prawny.> 4. Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się, z zastrzeżeniem ust. 5, na pi-

semny, umotywowany wniosek zainteresowanego podmiotu. 4a. Dane zgromadzone w ewidencji mogą być udostępniane podmiotom zagranicz-

nym w celu wypełnienia postanowień ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Pol-

ską umów międzynarodowych, a także wykonania aktu prawa stanowionego

przez organizację międzynarodową, której Rzeczpospolita Polska jest człon-

kiem. Tryb i sposób udostępniania danych określają ratyfikowane przez Rzecz-

pospolitą Polską umowy międzynarodowe, akty prawa stanowionego przez or-

ganizację międzynarodową, której Rzeczpospolita Polska jest członkiem lub po-

rozumienia zawarte pomiędzy właściwymi ministrami państw członkowskich

Unii Europejskiej. 5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może wyrazić zgodę, w drodze de-

cyzji, na udostępnienie danych zgromadzonych w ewidencji podmiotom, o któ-

rych mowa w ust. 1, albo ich jednostkom organizacyjnym, za pomocą urządzeń

teletransmisji danych, bez konieczności składania pisemnego wniosku, jeżeli

spełniają łącznie następujące warunki:

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w

jakim celu oraz jakie dane uzyskał;

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wy-

korzystanie danych niezgodnie z celem ich uzyskania;

3)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo pro-

wadzonej działalności.

Art. 100d.

1. Udostępnienie danych zgromadzonych w ewidencji następuje:

1)

dla podmiotów, o których mowa w art. 100c ust. 1, 2 i 4a – nieodpłatnie;

2)

dla podmiotów, o których mowa w art. 100c ust. 3 – odpłatnie.

2. (uchylony).

Art. 100e.

Dodane pkt 3a w ust.

1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem wła- 1 i pkt 3a w ust. 2 w

ar t. 100e wchodzą w

ściwym do spraw administracji publicznej, ministrem właściwym do spraw

życie z dn.

transportu oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w

19.01.2013 r . (Dz. U.

drodze rozporządzenia:

z 2011 r . Nr 30, poz.

151 oraz z 2012 r .

1)

sposób prowadzenia ewidencji;

poz. 113).

2)

warunki i sposób współdziałania podmiotów, które przekazują dane do ewi-

dencji;

3)

rodzaj danych zgromadzonych w ewidencji, które mogą być udostępnione

poszczególnym podmiotom, o których mowa w art. 100c ust. 1–3;

<3a) szczegółowy sposób udostępniania danych, o których mowa w art.

100c ust. 2;>

4)

wysokość opłat za udostępnienie danych zgromadzonych w ewidencji oraz

warunki i sposób ich wnoszenia. 2. W rozporządzeniu należy uwzględnić w szczególności:

1)

organizację systemu teleinformatycznego, w którym prowadzona jest ewi-

dencja;

2)

nieprzekraczalne terminy przekazywania danych do ewidencji oraz sposób

ich przekazywania;

3)

zakres danych udostępnianych poszczególnym podmiotom;

<3a) bezpieczeństwo danych;>

4)

zróżnicowaną wysokość opłat w zależności od zakresu udostępnianych da-

nych.

[Rozdział 2

Pr zepis uchylający

Szkolenie i egzaminowanie r ozdziały 2 i 2b w

dziale IV wchodzi w

życie z dn.

Art. 101.

19.01.2013 r . (Dz. U.

z 2011 r . Nr 30, poz.

Osoba ubiegająca się o uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym albo

151 oraz z 2012 r .

tramwajem może rozpocząć szkolenie najwcześniej 3 miesiące przed osiągnięciem

poz. 113).

wieku wymaganego do uzyskania prawa jazdy albo pozwolenia, a jeżeli osobą tą jest uczeń szkoły, której program nauczania obejmuje szkolenie osób ubiegających się o prawo jazdy, okres ten wynosi 12 miesięcy.

Art. 102.

1. Szkolenie osoby ubiegającej się o wydanie uprawnienia do kierowania pojazdem

silnikowym albo tramwajem jest prowadzone:

1)

w formie kursu – w ośrodku szkolenia kierowców;

2)

w formie zajęć szkolnych dla uczniów – przez szkołę, w której programie na-

uczania jest przewidziane uzyskanie umiejętności kierowania pojazdem sil-

nikowym. 2. Ośrodek szkolenia kierowców może być prowadzony przez:

1)

przedsiębiorcę;

2)

jednostkę wojskową – w zakresie szkolenia żołnierzy na potrzeby Sił Zbroj-

nych Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

jednostkę resortu spraw wewnętrznych – w zakresie szkolenia osób na po-

trzeby resortu.

Art. 103.1 orzeczenie

1. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców

jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca

2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do re-

jestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców. 2. Ośrodek szkolenia kierowców może prowadzić przedsiębiorca:

1)

który posiada siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospo-

litej Polskiej;

2)

w stosunku do którego nie została otwarta likwidacja lub nie ogłoszono

upadłości;

3)

który nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osią-

gnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom – do-

tyczy osoby fizycznej lub członków organów osoby prawnej;

4)

który posiada warunki lokalowe, wyposażenie dydaktyczne, plac do wyko-

nywania manewrów oraz co najmniej jeden pojazd przystosowany do nauki

jazdy;

5)

który gwarantuje przeprowadzenie szkolenia zgodnie z jego szczegółowymi

warunkami;

6)

który zatrudnia co najmniej jednego instruktora lub sam jest instruktorem.

3. Organem właściwym do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących

ośrodek szkolenia kierowców jest starosta właściwy ze względu na miejsce wy-

konywania działalności objętej wpisem. 4. W przypadku gdy przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą, o której

mowa w ust. 1, w jednostkach organizacyjnych położonych na obszarze różnych

powiatów, jest obowiązany uzyskać wpis w odrębnych właściwych rejestrach na

każdą z tych jednostek. 5. Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców

jest dokonywany na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące dane:

1)

firmę przedsiębiorcy;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej

oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3)

adres zamieszkania lub siedziby przedsiębiorcy;

4)

adres ośrodka szkolenia kierowców;

5)

zakres prowadzonego szkolenia;

6)

imiona i nazwiska instruktorów wraz z numerami ich uprawnień.

6. Wraz z wnioskiem przedsiębiorca składa oświadczenie następującej treści: „Oświadczam, że:

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących

ośrodek szkolenia kierowców są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w

zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, określone w ustawie z

dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.”. 7. Oświadczenie powinno również zawierać:

1)

firmę przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres albo adres zamieszkania;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskaza-

niem imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji. 8. W rejestrze przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców

umieszcza się dane, o których mowa w ust. 5, z wyjątkiem adresu zamieszkania,

jeżeli jest on inny niż adres siedziby. 9. Jednostka wojskowa lub jednostka resortu spraw wewnętrznych mogą prowadzić

szkolenie w zakresie wskazanym odpowiednio w art. 102 ust. 2 pkt 2 i 3, po speł-

nieniu wymagań, o których mowa w ust. 2 pkt 4. 10. Szkoła może prowadzić szkolenie, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 2, po

spełnieniu wymagań, o których mowa w ust. 2 pkt 4.

Art. 103a.

(uchylony).

Art. 104.

1. Starosta wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka

szkolenia kierowców, skreślając przedsiębiorcę z rejestru działalności regulo-

wanej, jeżeli przedsiębiorca:

1)

złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 103 ust. 6, niezgodne ze stanem

faktycznym;

2)

nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w

zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców w wyznaczonym przez

starostę terminie;

3)

rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie

prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. 2. Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w za-

kresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców jest:

1)

szkolenie niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia;

2)

wydanie niezgodnie ze stanem faktycznym zaświadczenia o ukończeniu szko-

lenia. 3. W przypadku wykreślenia przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców prowadzą-

cych ośrodki szkolenia kierowców, ponowny wpis do rejestru działalności regu-

lowanej w tym zakresie może nastąpić wyłącznie na zasadach określonych w art.

72 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Art. 105.1 orzeczenie

1. Szkolenie osoby ubiegającej się o uprawnienie do kierowania pojazdem silniko-

wym albo tramwajem jest prowadzone przez instruktora, z zastrzeżeniem ust. 3. 2. Instruktorem jest osoba, która:

1)

ma co najmniej wykształcenie średnie;

2)

posiada, przez okres co najmniej 3 lat, uprawnienie do kierowania pojaz-

dami rodzaju objętego szkoleniem;

3)

przedstawiła orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do

kierowania pojazdem oraz orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwska-

zań psychologicznych do kierowania pojazdem;

4)

ukończyła kurs kwalifikacyjny;

5)

zdała egzamin przed komisją powołaną przez wojewodę;

6)

nie była karana wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w

ruchu drogowym;

7)

została wpisana do ewidencji instruktorów.

3. Szkolenie w zakresie udzielania pierwszej pomocy jest prowadzone przez osobę,

która spełnia warunki określone w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r.

o Państwowym Ratownictwie Medycznym.

Art. 106.

1. Starosta dokonuje wpisu osoby do ewidencji instruktorów, jeżeli spełnia ona wa-

runki określone w art. 105 ust. 2 pkt 1–6, i wydaje jej legitymację instruktora na

okres wynikający z terminów badań, o których mowa w art. 122 ust. 2. 2. Instruktor podlega kontrolnym badaniom lekarskim i badaniom psychologicz-

nym, o których mowa w art. 122 ust. 2 i art. 124 ust. 2. 3. Instruktor jest obowiązany posiadać w czasie szkolenia legitymację instruktora i

okazywać ją na żądanie.

Art. 107.

1. Starosta skreśla instruktora z ewidencji, jeżeli instruktor:

1)

nie spełnia warunków określonych w art. 105 ust. 2 pkt 1–6;

2)

nie przedstawił orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowot-

nych do kierowania pojazdem lub orzeczenia psychologicznego o braku

przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem;

3)

nie zdał egzaminu, o którym mowa w art. 108 ust. 2 pkt 2, w wyznaczonym

terminie;

4)

dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia.

2. W przypadku skreślenia instruktora z ewidencji z przyczyny określonej w ust. 1

pkt 4, ponowny wpis do ewidencji nie może być dokonany wcześniej niż po upły-

wie 2 lat od dnia, w którym decyzja o skreśleniu stała się ostateczna.

Art. 108.

1. Nadzór nad szkoleniem sprawują:

1)

starosta – w zakresie szkolenia prowadzonego przez przedsiębiorcę;

2)

odpowiedni organ podległy Ministrowi Obrony Narodowej właściwy w

sprawach transportu i ruchu wojsk – w zakresie szkolenia prowadzonego

przez jednostkę wojskową;

3)

odpowiedni organ resortu spraw wewnętrznych – w zakresie szkolenia pro-

wadzonego przez jednostkę tego resortu;

4)

organ właściwy do wykonywania nadzoru pedagogicznego – w zakresie

szkolenia prowadzonego przez szkołę. 2. Organ sprawujący nadzór może w szczególności:

1)

kontrolować dokumentację i działalność związaną ze szkoleniem;

2)

wyznaczyć termin usunięcia naruszeń warunków wykonywania działalności.

3. W przypadku uzasadnionych wątpliwości co do wiedzy i umiejętności instrukto-

ra, starosta może skierować go na egzamin, o którym mowa w art. 105 ust. 2 pkt

1)

z urzędu;

2)

na wniosek organu sprawującego nadzór, o którym mowa w ust. 1 pkt 2–4.

Art. 109.

1. Egzamin państwowy sprawdzający kwalifikacje osoby ubiegającej się o upraw-

nienie do kierowania pojazdem oraz osoby, o której mowa w art. 114, przepro-

wadza egzaminator zatrudniony przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu

drogowego:

1)

na podstawie umowy o pracę – w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy;

2)

na podstawie umowy zlecenia – w zakresie pozwolenia do kierowania tram-

wajem. 2. Egzamin państwowy jest organizowany w:

1)

wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego – w zakresie wszystkich kategorii

prawa jazdy;

2)

przedsiębiorstwie komunikacji publicznej, upoważnionym przez starostę – w

zakresie pozwolenia do kierowania tramwajem. 3. Egzamin państwowy w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy jest przepro-

wadzany w mieście wojewódzkim lub w zależności od potrzeb w mieście na pra-

wach powiatu, albo w mieście, w którym do dnia 31 grudnia 1998 r. funkcjono-

wał wojewódzki ośrodek ruchu drogowego. 4. Sprawdzenia kwalifikacji osoby ubiegającej się o kartę rowerową lub motorowe-

rową dokonują:

1)

nauczyciel wychowania komunikacyjnego uprawniony przez dyrektora szko-

ły;

2)

policjant posiadający specjalistyczne przeszkolenie z zakresu ruchu drogo-

wego;

3)

egzaminator.

Art. 110.

1. Egzaminatorem może być osoba, która:

1)

(uchylony);

2)

posiada wykształcenie wyższe;

3)

posiada prawo jazdy kategorii B przez okres co najmniej 6 lat oraz upraw-

nienie do kierowania pojazdami rodzaju objętego egzaminowaniem przez

okres co najmniej 1 roku;

4)

przedstawiła orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do

kierowania pojazdem oraz orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwska-

zań psychologicznych do kierowania pojazdem;

5)

nie była karana wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w

ruchu drogowym;

6)

ukończyła kurs kwalifikacyjny w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego;

7)

uczestniczyła w 7 egzaminach państwowych w charakterze obserwatora

oraz przeprowadziła co najmniej 3 takie egzaminy pod kierunkiem egzami-

natora wyznaczonego przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu dro-

gowego i uzyskała pozytywną opinię;

8)

zdała egzamin przed komisją weryfikacyjną powołaną przez:

a)

ministra właściwego do spraw transportu – w zakresie sprawdzania

kwalifikacji na wszystkie kategorie prawa jazdy, z wyjątkiem kategorii T,

b)

starostę – w zakresie sprawdzania kwalifikacji na prawo jazdy kategorii

T lub pozwolenie do kierowania tramwajem;

9)

daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków;

10)

została wpisana do ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez marszałka

województwa . 2. Wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 6 i 7, nie stosuje się do egzaminatora

osoby ubiegającej się o prawo jazdy kategorii T lub o pozwolenie do kierowania

tramwajem.

Art. 110a.

1. Egzaminator zobowiązany jest do:

1)

rzetelnego i bezstronnego wykonywania powierzonych zadań;

2)

rozwijania wiedzy zawodowej i podnoszenia kwalifikacji;

3)

godnego zachowania w czasie wykonywania obowiązków.

2. Egzaminator zatrudniony w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego nie może

jednocześnie prowadzić szkoleń dla kandydatów na kierowców, szkoły nauki

jazdy ani być jej właścicielem lub współwłaścicielem. 3. Egzaminator w czasie wykonywania obowiązków zawodowych podlega ochronie

przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu.

Art. 111.

1. Marszałek województwa dokonuje wpisu osoby do ewidencji egzaminatorów, je-

żeli spełnia ona warunki określone w art. 110 ust. 1 pkt 2–9. 2. Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego wydaje na okres wynikający

z terminów badań, o których mowa w art. 122 ust. 2 i art. 124 ust. 2, legitymację

egzaminatora osobie, o której mowa w ust. 1, zatrudnionej w wojewódzkim

ośrodku ruchu drogowego. 3. Egzaminator podlega kontrolnym badaniom lekarskim i badaniom psycholo-

gicznym, o których mowa w art. 122 ust. 2 i art. 124 ust. 2. 4. Egzaminator zatrudniony w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego podlega

corocznie szkoleniu organizowanemu przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka

ruchu drogowego . 5. Egzaminator jest obowiązany posiadać w czasie prowadzenia egzaminów legi-

tymację egzaminatora oraz okazywać ją na żądanie.

Art. 112.2 orzeczenia

1. Nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych sprawuje marszałek

województwa . 2. Organ sprawujący nadzór może w szczególności:

1)

kontrolować dokumentację i działalność związaną z egzaminowaniem;

2)

przerwać lub unieważnić egzamin państwowy prowadzony niezgodnie z

przepisami;

3)

w razie stwierdzenia rażących uchybień zawiesić działalność odpowiedniej

jednostki w zakresie prowadzenia egzaminów państwowych – do czasu usu-

nięcia uchybień;

4)

w uzasadnionych przypadkach skierować egzaminatora na egzamin, o któ-

rym mowa w art. 110 ust. 1 pkt 8.

Art. 113.

1. Marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji, jeżeli:

1)

nie spełnia warunków określonych w art. 110 ust. 1 pkt 2–9;

2)

nie odbył okresowego szkolenia;

3)

nie przedstawił orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowot-

nych do kierowania pojazdem lub orzeczenia psychologicznego o braku

przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem;

4)

nie zdał egzaminu, o którym mowa w art. 110 ust. 1 pkt 8, w wyznaczonym

terminie;

5)

naruszył zasady egzaminowania.

2. W przypadku skreślenia egzaminatora z ewidencji z przyczyny określonej w ust. 1

pkt 5, ponowny wpis do ewidencji nie może być dokonany wcześniej niż po upły-

wie 2 lat od dnia, w którym decyzja o skreśleniu stała się ostateczna.

Art. 114.2 orzeczenia

1. Kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega:

1)

osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decy-

zją starosty:

a) w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji,

b) na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia

24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1;

2)

osoba ubiegająca się o:

a)

przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego na okres

przekraczający 1 rok lub w związku z utratą kwalifikacji,

b)

zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia do kierowania tram-

wajem, którego była pozbawiona na okres przekraczający 1 rok.

2. Zadanie i kompetencja określone w ust. 1 pkt 1 nie mogą być powierzone w

drodze porozumienia gminie. Przepis ten nie dotyczy powiatu warszawskiego¹⁴⁾. 3. W stosunku do osób, o których mowa w art. 97 ust. 3, decyzję o skierowaniu na

kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 1,

wydaje marszałek województwa mazowieckiego. 4. W przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 dokument stwierdzający uprawnienie

do kierowania pojazdem wydaje się po zdaniu, przez osobę ubiegającą się o jego

wydanie, odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego

sprawdzającego kwalifikacje.

Art. 115.

1. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając ko-

nieczność właściwego przygotowania osób ubiegających się o wydanie upraw-

nień do kierowania pojazdami oraz zapewnienie obiektywnego sprawdzenia ich

kwalifikacji, określi, w drodze rozporządzenia:

1)

wymagania w stosunku do podmiotów prowadzących szkolenie w zakresie

wyposażenia dydaktycznego, warunków lokalowych, placu manewrowego,

pojazdów przeznaczonych do szkolenia;

2)

wymagania w stosunku do podmiotów prowadzących egzaminy państwowe

w zakresie wyposażenia, warunków lokalowych, placu manewrowego i po-

jazdów przeznaczonych do egzaminowania;

3)

program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania po-

jazdami silnikowymi, tramwajami oraz kandydatów na instruktorów i egza-

minatorów;

4)

warunki i tryb:

a)

uzyskiwania uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi i tramwa-

jami, szkolenia i egzaminowania osób ubiegających się o te uprawnienia lub podlegających sprawdzeniu kwalifikacji oraz wzory dokumentów z tym związanych,

b)

szkolenia i egzaminowania kandydatów na instruktorów i egzaminato-

rów, pracy komisji egzaminacyjnych oraz wzory dokumentów z tym związanych;

5)

wzór wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodki

szkolenia kierowców oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego wpis

przedsiębiorcy do tego rejestru. 2. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając koszty związane z pro-

wadzeniem egzaminów sprawdzających kwalifikacje oraz koszty związane z wy-

dawaniem dokumentów, określi, w drodze rozporządzenia:

1)

wysokość opłat za sprawdzenie kwalifikacji kandydatów na instruktorów i

instruktorów oraz wysokość wynagrodzenia członków komisji sprawdzają-

cych ich kwalifikacje;

2)

wysokość opłat za sprawdzenie kwalifikacji osób ubiegających się o wydanie

uprawnienia do kierowania pojazdami lub podlegających sprawdzeniu kwa-

lifikacji;

3)

wysokość stawek wynagrodzenia egzaminatorów zatrudnionych na podsta-

wie umowy zlecenia;

4)

wysokość opłat za wydanie prawa jazdy, pozwolenia do kierowania tramwa-

jem, legitymacji instruktora i egzaminatora;

5)

wysokość opłat za sprawdzenie kwalifikacji kandydatów na egzaminatorów i

egzaminatorów oraz wysokość wynagrodzenia członków komisji sprawdza-

jących ich kwalifikacje.]

Rozdział 2a
(uchylony) [Rozdział 2b Doskonalenie umiejętności osób posiadających uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym Art. 115f. 1. Doskonalenie umiejętności osób posiadających uprawnienie do kierowania po- jazdem silnikowym jest prowadzone w ośrodku doskonalenia techniki jazdy. 2. Ośrodek doskonalenia techniki jazdy może być prowadzony przez: 1) przedsiębiorcę; 2) jednostkę wojskową lub jednostkę organizacyjną resortu spraw wewnętrz- nych – w zakresie szkolenia kierowców na potrzeby jednostek organizacyj- nych tych resortów. Art. 115g. 1. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy stanowi działalność regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z późn. zm.²⁷⁾) i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy. 2. Ośrodek doskonalenia techniki jazdy może prowadzić przedsiębiorca, który: 1) posiada: a) infrastrukturę techniczną, b) pojazdy odpowiednie do prowadzenia zajęć, c) warunki lokalowe i wyposażenie dydaktyczne – pozwalające na bezpieczne i zgodne z programem wykonywanie ćwiczeń praktycznych; 2) zapewnia prowadzenie ćwiczeń praktycznych przez instruktorów techniki jazdy; 3) nie był, jako osoba fizyczna lub członek organu osoby prawnej, prawomoc- nie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści mająt- kowych lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów. Art. 115h. 1. Organem prowadzącym rejestr przedsiębiorców prowadzących ośrodek dosko- nalenia techniki jazdy jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce wykony- wania działalności objętej wpisem. 2. Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy dokonywany jest na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące da- ne: 1) firmę przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania; 2) numer w ewidencji działalności gospodarczej albo w rejestrze przedsiębior- ców w Krajowym Rejestrze Sądowym – o ile są wymagane; 3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy; 4) adres ośrodka doskonalenia techniki jazdy; 5) imiona i nazwiska instruktorów techniki jazdy wraz z numerami nadanych uprawnień; 6) numer w rejestrze. 3. Do wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskona- lenia techniki jazdy przedsiębiorca obowiązany jest dołączyć oświadczenie o na- stępującej treści: „Oświadczam, że: 1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy są kompletne i zgodne z prawdą; 2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy, określone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.”. 4. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, powinno zawierać również: 1) firmę przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania; 2) oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia; 3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji. 5. W rejestrze przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy umieszcza się dane przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 2, z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby, oraz numer przedsiębiorcy w tym rejestrze. 6. Dokonując wpisu, wojewoda pobiera: 1) opłatę za wpis – stanowiącą dochód budżetu państwa; 2) opłatę ewidencyjną – na pokrycie kosztów działania centralnej ewidencji kierowców. 7. Wojewoda przekazuje: 1) do centralnej ewidencji kierowców informację o dokonaniu wpisu przedsię- biorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy – w terminie 14 dni od dnia dokonania wpisu; 2) opłatę ewidencyjną do Funduszu – Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców – na zasadach i w terminach określonych w przepisach wyda- nych na podstawie art. 80d ust. 7. Art. 115i. 1. Jednostki wojskowe lub jednostki resortu spraw wewnętrznych mogą prowadzić ośrodek doskonalenia techniki jazdy w zakresie określonym w art. 115f ust. 2 pkt 2 po spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 115g ust. 2 pkt 1 i 2. 2. O rozpoczęciu działalności jednostki, o których mowa w ust. 1, zawiadamiają wojewodę najpóźniej na 14 dni przed dniem jej rozpoczęcia. 3. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2, określa się: 1) nazwę i adres jednostki prowadzącej ośrodek doskonalenia techniki jazdy; 2) miejsce prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy; 3) imiona i nazwiska instruktorów techniki jazdy wraz z numerami nadanych im uprawnień. 4. Wojewoda prowadzi ewidencję ośrodków doskonalenia techniki jazdy prowa- dzonych przez jednostki wojskowe lub jednostki resortu spraw wewnętrznych. W ewidencji umieszcza się: 1) nazwę i adres jednostki prowadzącej ośrodek doskonalenia techniki jazdy; 2) miejsce prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy; 3) imiona i nazwiska instruktorów techniki jazdy wraz z numerami nadanych im uprawnień; 4) numer ewidencyjny. 5. Wojewoda przekazuje do centralnej ewidencji kierowców informację o dokona- niu wpisu do ewidencji ośrodków doskonalenia techniki jazdy – w terminie 14 dni od dnia dokonania wpisu. Art. 115j. 1. Ćwiczenia praktyczne w zakresie doskonalenia techniki jazdy są prowadzone przez instruktora techniki jazdy. 2. Instruktorem techniki jazdy może być osoba, która: 1) ma co najmniej wykształcenie średnie; 2) posiada uprawnienia instruktora, o których mowa w art. 106 ust. 1, w zakre- sie rodzaju pojazdu objętego szkoleniem; 3) zdała egzamin z wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych przed ko- misją egzaminacyjną powołaną przez wojewodę; 4) została wpisana do ewidencji instruktorów techniki jazdy prowadzonej przez wojewodę. 3. Wojewoda, wpisując osobę, która spełnia warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 1–3, do ewidencji: 1) pobiera opłatę; 2) wydaje świadectwo instruktora techniki jazdy; 3) nadaje numer ewidencyjny. 4. Wpis dokonywany jest na okres ważności legitymacji instruktora, o której mowa w art. 106 ust. 1. 5. W ewidencji instruktorów techniki jazdy umieszcza się następujące dane: 1) numer ewidencyjny; 2) imię i nazwisko; 3) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Lud- ności (PESEL) albo rodzaj, serię, numer oraz państwo wydania dokumentu potwierdzającego tożsamość – w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL; 4) numer i datę ważności legitymacji instruktora, o której mowa w art. 106 ust. 1; 5) adres zamieszkania. 6. Za dokonanie wpisu instruktora techniki jazdy do ewidencji pobiera się opłatę, która stanowi dochód budżetu państwa. Art. 115k. 1. Nadzór nad ośrodkami doskonalenia techniki jazdy sprawuje wojewoda. 2. W ramach sprawowanego nadzoru wojewoda: 1) przeprowadza kontrolę w zakresie: a) spełniania przez ośrodek doskonalenia techniki jazdy wymagań, o których mowa w art. 115g ust. 2, b) zgodności prowadzonego szkolenia z obowiązującym programem do- skonalenia techniki jazdy, c) prawidłowości prowadzonych dokumentów w związku z realizacją szko- lenia; 2) w przypadku ustalenia naruszeń warunków wykonywania działalności wy- znacza termin ich usunięcia; 3) wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka dosko- nalenia techniki jazdy oraz wykreśla z urzędu przedsiębiorcę z rejestru dzia- łalności regulowanej, jeżeli przedsiębiorca: a) złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 115h ust. 3, niezgodne ze stanem faktycznym, b) nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy w wyzna- czonym przez wojewodę terminie, c) rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy. 3. Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w za- kresie prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy jest: 1) wydanie zaświadczenia o ukończeniu szkolenia niezgodnego ze stanem fak- tycznym; 2) odmowa poddania się kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 1. 4. Informację o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców prowadzą- cych ośrodek doskonalenia techniki jazdy wojewoda przekazuje do centralnej ewidencji kierowców w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji o zakazie pro- wadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka doskonalenia techniki jazdy. 5. Wojewoda wydaje decyzję o wykreśleniu instruktora techniki jazdy z ewidencji instruktorów techniki jazdy w przypadku: 1) wykreślenia z ewidencji instruktorów, o której mowa w art. 106 ust. 1; 2) zaprzestania spełniania wymagań, o których mowa w art. 115j ust. 2 pkt 1– 3; 3) śmierci instruktora; 4) naruszania przez instruktora techniki jazdy w trakcie prowadzenia szkolenia w ośrodku doskonalenia techniki jazdy zasad bezpieczeństwa i spowodowa- nia zagrożenia bezpieczeństwa osób biorących udział w szkoleniu. 6. W przypadku wykreślenia instruktora techniki jazdy z ewidencji z przyczyn okre- ślonych w ust. 5 pkt 1, 2 i 4, ponowny wpis do ewidencji nie może być dokonany wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia wykreślenia instruktora z ewidencji. Art. 115l. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 1) infrastrukturę techniczną, warunki lokalowe i wyposażenie dydaktyczne, wymagane do prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy; 2) program egzaminu oraz zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycz- nych sprawdzanych na egzaminie oraz sposób powoływania komisji egza- minacyjnej dla kandydatów na instruktorów techniki jazdy; 3) wysokość: a) opłaty za egzamin dla kandydatów na instruktorów techniki jazdy, z tym że wysokość tej opłaty nie może być wyższa niż 400 zł, b) stawek wynagrodzenia dla członków komisji egzaminacyjnej dla kandy- datów na instruktorów techniki jazdy, c) opłaty za wpis do ewidencji instruktorów techniki jazdy, z tym że jej wy- sokość nie może być wyższa niż 50 zł, d) opłaty za wpis przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzą- cych ośrodek doskonalenia techniki jazdy; 4) wzór: a) wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek do- skonalenia techniki jazdy, b) zaświadczenia potwierdzającego wpis przedsiębiorcy do rejestru przed- siębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy, c) wniosku o wpis do ewidencji instruktorów techniki jazdy, d) świadectwa instruktora techniki jazdy; 5) sposób prowadzenia rejestru osób szkolonych oraz wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia; 6) budowę numerów ewidencyjnych ośrodków doskonalenia techniki jazdy i numerów w rejestrze instruktorów techniki jazdy oraz sposób ich nadawa- nia. 2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu uwzględnia odpowiednio: 1) konieczność stworzenia prawidłowych i bezpiecznych warunków szkolenia prowadzonego przez ośrodek doskonalenia techniki jazdy oraz zapewnienia należytych wymagań organizacyjno-technicznych przeprowadzanego szko- lenia; 2) wysokość rzeczywistych kosztów związanych z prowadzeniem: a) egzaminu, b) ewidencji, c) rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodki doskonalenia techniki jazdy; 3) zakres niezbędnych danych dotyczących osób uczestniczących w szkoleniu, instruktorów, ośrodków doskonalenia techniki jazdy i organów właściwych w sprawach wpisu do rejestru; 4) potrzebę ujednolicenia trybu postępowania w sprawach dotyczących doku- mentacji szkoleniowej; 5) konieczność zapewnienia ujednoliconych procedur oznaczania ośrodków doskonalenia techniki jazdy oraz instruktorów techniki jazdy.]

Rozdział 3
Wojewódzki ośrodek ruchu drogowego Art. 116. 1. Sejmik województwa tworzy, po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego na obszarze województwa. 2. Ośrodek jest samorządową wojewódzką osobą prawną. 3. Zarząd województwa sprawuje nadzór nad ośrodkiem. Art. 117. [1. Do zadań ośrodka należy organizowanie egzaminów państwowych sprawdza- jących kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojaz- dami oraz kierujących pojazdami.] <1. Do zadań ośrodka należy:

Nowe br zmienie ust.

1)

współpraca z wojewódzką radą bezpieczeństwa ruchu drogowego; 1 w ar t. 117 wchodzi

w życie z dn.

2)

współpraca ze starostami przy sprawowaniu nadzoru nad szkoleniem;

19.01.2013 r . (Dz. U.

3)

organizowanie egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje z 2011 r . Nr 30, poz.

151 oraz z 2012 r .

osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz

poz. 113).

kierujących pojazdami;

4)

prowadzenie kursów kwalifikacyjnych;

5)

prowadzenie 3-dniowych warsztatów doskonalenia zawodowego dla eg-

zaminatorów;

6)

prowadzenie kursów:

a)

doskonalących dla nauczycieli prowadzących zajęcia szkolne dla uczniów ubiegających się o kartę rowerową,

b)

dokształcających w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

c)

reedukacyjnych w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

d)

reedukacyjnych w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii;

7)

organizowanie zajęć dla uczniów ubiegających się o kartę rowerową;

8)

przekazywanie marszałkowi województwa oraz starostom informacji w

zakresie statystyki zdawalności dla poszczególnych ośrodków szkolenia i instruktorów;

9)

inna niż wymieniona w pkt 4−8 działalność oświatowa w zakresie ruchu

i transportu drogowego.> 2. Ośrodek może wykonywać inne zadania z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego. 3. Ośrodek może wykonywać działalność gospodarczą, której wyniki będą przeznaczane na działalność, o której mowa w ust. 1 i 2.

Art. 118.

1. Działalnością ośrodka kieruje dyrektor. 2. Dyrektor jest powoływany i odwoływany przez zarząd województwa. 3. Zarząd województwa ustala wynagrodzenie dyrektora.

Art. 119.

1. Ośrodek prowadzi samodzielną gospodarkę finansową na zasadach określonych

w niniejszej ustawie. [2. Przychodami ośrodka są:

1)

wpływy z opłat za przeprowadzanie egzaminów osób ubiegających się o

uprawnienia do kierowania pojazdami;

2)

wpływy za wykonanie innych zadań z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogo-

wego;

3)

wpływy z działalności, o której mowa w art. 117 ust. 3.

3. Rozchodami ośrodka są wydatki na:

1)

bieżące utrzymanie ośrodka;

2)

prowadzenie egzaminów państwowych w zakresie prawa jazdy poszczegól-

nych kategorii i pozwolenia do kierowania tramwajem;

3)

inwestycje związane z działalnością ośrodka, o której mowa w art. 117;

4)

poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego na obszarze województwa, w

szczególności na popularyzację przepisów o ruchu drogowym i podnoszenie

kultury jazdy kierowców, na które ośrodek może przeznaczyć pozostałe wol-

ne środki, niewykorzystane na wydatki, o których mowa w pkt 1–3.]

<2. Przychodami ośrodka są:

Nowe br zmienie ust.

1)

wpływy z wykonywania zadań, o których mowa w art. 117 ust. 1; 2 i 3 w art. 119

wchodzi w życie z

2)

wpływy z wykonywania innych zadań z zakresu bezpieczeństwa ruchu

dn. 19.01.2013 r .

drogowego;

(Dz. U. z 2011 r . Nr

3)

wpływy z działalności, o której mowa w art. 117 ust. 3. 30, poz. 151 or az z

2012 r. poz. 113).

3. Ośrodek ponosi koszty z tytułu:

1)

bieżącego utrzymania ośrodka;

2)

wykonywania zadań, o których mowa w art. 117 ust. 1;

3)

inwestycji związanych z działalnością ośrodka, o której mowa w art.

117;

4)

działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego na obszarze

województwa, w szczególności na popularyzację zasad ruchu drogowe-

go i podnoszenie kultury jazdy kierowców, na które ośrodek przeznacza

pozostałe wolne środki, niewykorzystane z tytułów, o których mowa w

pkt 1−3.> 4. (uchylony). 5. Ośrodek może zaciągać kredyty, za zgodą zarządu województwa, na zasadach

ogólnych. 6. Składniki majątkowe nabyte w ramach pierwszego wyposażenia ośrodka tworzą

jego fundusz założycielski. 7. Ośrodek prowadzi odrębnie ewidencję przychodów i kosztów związanych z

prowadzeniem szkolenia lub egzaminowaniem jako działalnością oświatową i

odrębnie dla każdej innej działalności.

Art. 120.

1. Sejmik województwa nadaje ośrodkowi statut. 2. Statut ośrodka określa w szczególności jego organizację i warunki tworzenia od-

działów terenowych.

Art. 121.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

1)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budżetu, spraw instytucji finansowych oraz spraw finansów publicznych – szczegółowe warunki gospodarki finansowej ośrodka oraz szczegółowe warunki ewidencji przychodów i kosztów, o których mowa w art. 119 ust. 7;

2)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy – warunki wynagradzania egzaminatorów.

[Rozdział 4

Pr zepis uchylający

Sprawdzanie stanu zdrowia i predyspozycji psychicznych do kierowania pojazdami r ozdział 4 w dziale

IV wchodzi w życie z

dn. 19.01.2013 r .

Art. 122.

(Dz. U. z 2011 r . Nr

30, poz. 151 or az z

1. Badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku

2012 r. poz. 113).

przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega:

1)

osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy;

2)

osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem

cofniętego ze względu na stan zdrowia;

3)

kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeże-

li:

a) uczestniczy w wypadku drogowym, w następstwie którego jest śmierć

innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu,

b) kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działa-

jącego podobnie do alkoholu;

4)

kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwają-

cych zastrzeżenia co do stanu zdrowia;

5)

osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie do kierowania tramwajem,

skierowana decyzją starosty na podstawie zawiadomienia właściwych orga-

nów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy.

6)

kandydat na instruktora lub egzaminatora osób ubiegających się o upraw-

nienia do kierowania pojazdami. 2. Kierowca pojazdu uprzywilejowanego, instruktor, egzaminator oraz kierujący

tramwajem podlegają kontrolnym badaniom lekarskim:

1)

w wieku do 55 lat – co 5 lat;

2)

w wieku od 55 lat do 65 – co 2 lata;

3)

powyżej 65 roku życia – corocznie.

3. Zadania i kompetencje określone w ust. 1 pkt 4 i 5 nie mogą być powierzone

w drodze porozumienia gminie. 4. Badania lekarskie przeprowadza uprawniony lekarz. 5. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do kierującego tramwajem. 6. Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane na koszt osoby ba-

danej, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. 7. Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 2, jest przeprowadzane na koszt pod-

miotu zatrudniającego lub osoby badanej, gdy nie pozostaje w stosunku pracy

lub służby. 8. Przeprowadzanie badań lekarskich i wydawanie orzeczeń podlega kontroli mar-

szałka województwa. 9. W stosunku do osób, o których mowa w art. 97 ust. 3, decyzję o skierowaniu na

badanie lekarskie, w trybie określonym w ust. 1 pkt 4, wydaje marszałek woje-

wództwa mazowieckiego.

Art. 123.2 orzeczenia

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając zróżnicowane wymagania zdrowotne oraz konieczność przyjęcia obiektywnych i niezbędnych kryteriów oceny stanu zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia:

1)

szczegółowe warunki i tryb:

a)

kierowania na badania lekarskie i ich przeprowadzania w celu stwier-

dzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania

pojazdami silnikowymi oraz kierowania tramwajami,

b)

wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak prze-

ciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami,

c)

odwoływania się od orzeczeń lekarskich,

d)

uzyskiwania uprawnień przez lekarzy przeprowadzających badania le-

karskie;

2)

zakres badań lekarskich;

3)

dodatkowe kwalifikacje lekarzy przeprowadzających badania lekarskie;

4)

sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi oraz

wzory stosowanych dokumentów;

5)

maksymalne stawki opłat za badania lekarskie.

Art. 124.

1. Badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub

braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega:

1)

kandydat na instruktora lub egzaminatora osób ubiegających się o upraw-

nienia do kierowania pojazdami oraz osoba ubiegająca się o pozwolenie do

kierowania tramwajem;

2)

kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ

kontroli ruchu drogowego, jeżeli:

a) kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działa-

jącego podobnie do alkoholu,

b) przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust.

3)

kierujący będący sprawcą wypadku drogowego, w którym jest zabity lub

ranny;

4)

kierujący skierowany przez lekarza, jeżeli w wyniku badania lekarskiego

stwierdzona zostanie konieczność przeprowadzenia badania psychologicz-

nego;

5)

osoba skierowana przez kierownika właściwej jednostki organizacyjnej Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jest ona przewidziana do szkole-

nia na kierowcę na potrzeby wojska;

6)

osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem

silnikowym, cofniętego ze względu na istnienie przeciwwskazań psycholo-

gicznych do kierowania pojazdami. 2. Instruktor, egzaminator, kierowca pojazdu uprzywilejowanego oraz kierujący

tramwajem podlegają kontrolnym badaniom psychologicznym co 5 lat do ukoń-

czenia 65 roku życia i następnie corocznie. 3. Badania, o których mowa w ust. 1 i 2, są przeprowadzane przez uprawnionego

do orzekania psychologa w pracowni psychologicznej. 4. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do kierującego tramwajem. 5. Badanie psychologiczne jest wykonywane na koszt osoby badanej, chyba że

przepisy odrębne stanowią inaczej.

Art. 124a.1 orzeczenie

1. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia pracowni psychologicznej jest

działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.

o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru

przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną. 2. Pracownię psychologiczną może prowadzić przedsiębiorca, który:

1)

posiada siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

posiada zestaw metod badawczych określonych metodyką oraz warunki lo-

kalowe gwarantujące wykonywanie badań psychologicznych zgodnie ze

standardami określonymi w metodyce;

3)

zatrudnia psychologa uprawnionego do orzekania lub sam jest uprawnio-

nym psychologiem;

4)

nie jest przedsiębiorcą, w stosunku do którego otwarto likwidację lub ogło-

szono upadłość. 3. Organem właściwym do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących

pracownię psychologiczną jest marszałek województwa właściwy ze względu na

siedzibę przedsiębiorcy lub miejsce zamieszkania uprawnionego psychologa. 4. W przypadku gdy przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą, o której

mowa w ust. 1, w jednostkach organizacyjnych położonych na obszarze różnych

województw, jest obowiązany uzyskać wpis w odrębnych właściwych rejestrach

na każdą z tych jednostek. 5. Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną jest

dokonywany na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące dane:

1)

firmę przedsiębiorcy;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej

oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3)

adres zamieszkania lub siedziby;

4)

adres pracowni psychologicznej;

5)

zakres prowadzonych badań;

6)

imiona i nazwiska zatrudnionych psychologów wraz z numerami ich upraw-

nień. 6. Wraz z wnioskiem przedsiębiorca składa oświadczenie następującej treści: „Oświadczam, że:

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących

pracownię psychologiczną są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w

zakresie prowadzenia pracowni psychologicznej, określone w ustawie z dnia

20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.”. 7. Oświadczenie powinno również zawierać:

1)

firmę przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskaza-

niem imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji. 8. W rejestrze przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną umiesz-

cza się dane, o których mowa w ust. 5, z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli

jest on inny niż adres siedziby. 9. Psychologiem uprawnionym do wykonywania badań psychologicznych, o któ-

rych mowa w art. 124 ust. 1 i 2, przeprowadzania badań psychologicznych i

orzekania w zakresie zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych jest

osoba, która:

1)

posiada prawo wykonywania zawodu psychologa;

2)

ukończyła podyplomowe studia w zakresie psychologii transportu prowa-

dzone przez szkołę wyższą posiadającą prawo wydawania dyplomów magi-

sterskich kierunku psychologia;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko

dokumentom lub przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści ma-

jątkowych;

4)

została wpisana do ewidencji psychologów uprawnionych do wykonywania

badań psychologicznych. 10. Ewidencję psychologów uprawnionych do wykonywania badań psychologicz-

nych w zakresie psychologii transportu prowadzi marszałek województwa, który:

1)

wpisuje do ewidencji za opłatą osobę spełniającą warunki o kreślone w ust.

9 pkt 1–3;

2)

wydaje zaświadczenie o wpisie;

3)

nadaje numer ewidencyjny.

11. W ewidencji, o której mowa w ust. 10, umieszcza się następujące dane:

1)

numer ewidencyjny;

2)

imię i nazwisko oraz numer PESEL;

3)

adres zamieszkania.

Art. 124b.

1. Marszałek województwa sprawuje nadzór nad wykonywaniem badań psycholo-

gicznych. 2. W ramach sprawowanego nadzoru marszałek województwa:

1)

prowadzi kontrolę w zakresie:

a)

zasad i metodyki prowadzonych badań,

b)

wymaganej i prowadzonej dokumentacji,

c)

wydawanych orzeczeń,

d)

warunków lokalowych;

2)

w przypadku ustalenia naruszeń warunków wykonywania działalności, może

wyznaczyć termin ich usunięcia. 3. Marszałek województwa wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsię-

biorcę pracowni psychologicznej, skreślając przedsiębiorcę z rejestru działalno-

ści regulowanej, jeżeli przedsiębiorca:

1)

złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 124a ust. 6, niezgodne ze stanem

faktycznym;

2)

nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w

zakresie prowadzenia pracowni psychologicznej w wyznaczonym przez wo-

jewodę terminie;

3)

rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie

prowadzenia pracowni psychologicznej. 3a. Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w za-

kresie prowadzenia pracowni psychologicznej jest wydanie orzeczenia psycho-

logicznego niezgodnego ze stanem faktycznym. 4. (uchylony). 5. Marszałek województwa skreśla psychologa z ewidencji psychologów uprawnio-

nych do wykonywania badań psychologicznych i orzekania w zakresie zdolności

do prowadzenia pojazdów mechanicznych w przypadku:

1)

śmierci psychologa;

2)

gdy psycholog przestał spełniać wymagania określone w art. 124a ust. 2 pkt

3)

naruszenia przez niego przepisów, zasad lub metodyki przeprowadzania ba-

dań.

Art. 124c.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Art. 125.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, uwzględniając konieczność przyjęcia obiektywnych i niezbędnych kryteriów oceny istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem oraz wpływ sprawności psychicznej i fizycznej na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia:

1)

szczegółowe warunki i tryb:

a)

kierowania osób na badania psychologiczne,

b)

odwoływania się od orzeczeń psychologicznych;

2)

szczegółowy tryb uzyskiwania i cofania uprawnień w zakresie przeprowa-

dzania badań psychologicznych i orzekania w zakresie zdolności do prowa-

dzenia pojazdów mechanicznych;

3)

warunki, zakres i sposób przeprowadzania badań psychologicznych;

4)

sposób postępowania z dokumentacją związaną z przeprowadzanymi bada-

niami psychologicznymi oraz wzory stosowanych dokumentów;

4a)

wzór wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię

psychologiczną oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego wpis przedsię-

biorcy do tego rejestru;

5)

szczegółowe warunki, jakie musi spełniać pracownia psychologiczna;

6)

maksymalne stawki opłat za badania psychologiczne.

Art. 126.

1. Badanie w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu przeprowadza się

przy użyciu urządzeń elektronicznych dokonujących pomiaru stężenia alkoholu

w wydychanym powietrzu. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli stan osoby podlegającej badaniu uniemoż-

liwia jego przeprowadzenie urządzeniem elektronicznym. W takim przypadku

ustalenie zawartości w organizmie alkoholu następuje na podstawie badania

krwi lub moczu. 3. Badanie w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu może być przepro-

wadzone również w razie braku zgody kierującego, o czym należy go uprzedzić. 4. Warunki oraz sposób przeprowadzania badań, o których mowa w ust. 1 i 2,

określają odrębne przepisy.

Art. 127.

1. Badanie w celu ustalenia w organizmie obecności środka działającego podobnie

do alkoholu przeprowadza się przy użyciu metod niewymagających badania la-

boratoryjnego. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli stan osoby podlegającej badaniu uniemoż-

liwia jego przeprowadzenie metodą niewymagającą badania laboratoryjnego. W

takim przypadku ustalenie w organizmie obecności środka działającego podob-

nie do alkoholu następuje na podstawie badania krwi lub moczu. 2a. Po przeprowadzeniu badania w sposób, o którym mowa w ust. 1, można prze-

prowadzić dodatkowe badanie krwi lub moczu. 3. Badanie w celu ustalenia obecności w organizmie środka działającego podobnie

do alkoholu może być przeprowadzone również w razie braku zgody kierujące-

go, o czym należy go uprzedzić. 4. Minister właściwy do spraw zdrowia, kierując się skutkami oddziaływania na

organizm kierowcy środków działających podobnie do alkoholu, określi, w dro-

dze rozporządzenia:

1)

wykaz tych środków;

2)

warunki i sposób przeprowadzania badań na ich obecność w organizmie.

Art. 128.1 orzeczenie

1. W razie uczestniczenia w wypadku drogowym, w którym jest zabity lub ranny,

kierujący pojazdem jest poddawany badaniu na zawartość w organizmie alkoho-

lu lub środka działającego podobnie do alkoholu. 2. Badaniu, o którym mowa w ust. 1, można poddać także inną osobę, jeżeli zacho-

dzi uzasadnione podejrzenie, że mogła kierować pojazdem uczestniczącym w

wypadku drogowym, w którym jest zabity lub ranny. 3. Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, mają prawo żądać od organu kontroli ruchu

drogowego przeprowadzenia badania krwi lub moczu w celu ustalenia zawarto-

ści w organizmie alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu.]

Dział V
Kontrola ruchu drogowego

Rozdział 1
Uprawnienia Policji i innych organów Art. 129. 1. Czuwanie nad bezpieczeństwem i porządkiem ruchu na drogach, kierowanie ru- chem i jego kontrolowanie należą do zadań Policji. 2. Policjant, w związku z wykonywaniem czynności określonych w ust. 1, jest uprawniony do: 1) legitymowania uczestnika ruchu i wydawania mu wiążących poleceń co do sposobu korzystania z drogi lub używania pojazdu; [2) sprawdzania dokumentów wymaganych w związku z kierowaniem pojaz- Nowe br zmienie pkt

2 w ust. 2 w ar t. 129

dem i jego używaniem, zaświadczenia, o którym mowa w art. 95a ust. 1 pkt

wchodzi w życie z

2, a także dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego

dn. 19.01.2013 r .

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu

(Dz. U. z 2011 r . Nr

opłacenia składki za to ubezpieczenie;] 30, poz. 151 i Nr 205,

poz. 1210 or az z

<2) sprawdzania dokumentów wymaganych w związku z kierowaniem po-

2012 r. poz. 113).

jazdem i jego używaniem, zezwolenia, o którym mowa w art. 106 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubez-

Dodany pkt 2b, no-

pieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu

we br zmienie pkt 14

opłacenia składki za to ubezpieczenie;>

w ust. 2, nowe

2a)

żądania okazania dokumentu potwierdzającego prawo do używania pojazdu, br zmienie ust. 4 i

ust. 4b or az pr zepis

o którym mowa w art. 71 ust. 5, jeżeli pojazd ten nie jest zarejestrowany na

uchylający ust. 5

nazwisko osoby nim kierującej;

wchodzą w życie z

<2b) sprawdzania zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub dn. 19.10.2012 r .

(Dz. U. z 2011 r . Nr

wypisu z tego zezwolenia;>

222, poz. 1321).

3)

żądania poddania się przez kierującego pojazdem lub przez inną osobę, w

stosunku do której zachodzi uzasadnione podejrzenie, że mogła kierować pojazdem, badaniu w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu;

4)

sprawdzania stanu technicznego, wyposażenia, ładunku, wymiarów, masy

lub nacisku osi pojazdu znajdującego się na drodze;

5)

sprawdzania zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jaz-

dy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku;

6)

zatrzymania, w przypadkach przewidzianych w ustawie, dokumentów

stwierdzających uprawnienie do kierowania pojazdem lub jego używania oraz karty kierowcy w przypadkach przewidzianych w art. 14 ust. 4 lit. c rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985, str. 8 oraz Dz. Urz. WE L 274 z 9.10.1998, str. 1) zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2135/98 z dnia 24 września 1998 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz dyrektywę nr 88/599/EWG dotyczącą stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i Rady (EWG) nr 3821/85 (Dz. Urz. WE L 274 z 09.10.1998, str. 1);

7)

wydawania poleceń:

a)

osobie, która spowodowała przeszkodę utrudniającą ruch drogowy lub

zagrażającą jego bezpieczeństwu, albo osobie odpowiedzialnej za utrzymanie drogi,

b)

kontrolowanemu uczestnikowi ruchu – co do sposobu jego zachowania;

8)

uniemożliwienia:

a)

kierowania pojazdem osobie znajdującej się w stanie nietrzeźwości lub

w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu,

b)

korzystania z pojazdu, którego stan techniczny, ładunek, masa lub na-

cisk osi zagrażają bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu, powodują uszkodzenie drogi albo naruszają wymagania ochrony środowiska,

c)

korzystania z pojazdu zarejestrowanego w kraju niebędącym państwem

członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacją Szwajcarską lub państwem członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli kierujący nim nie okazał dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza

pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie,

d)

kierowania pojazdem przez osobę nieposiadającą wymaganych doku-

mentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu;

9)

używania przyrządów kontrolno-pomiarowych, a w szczególności do bada-

nia pojazdu, określania jego masy, nacisku osi lub prędkości, stwierdzania naruszenia wymagań ochrony środowiska oraz do stwierdzania stanu trzeźwości kierującego;

9a)

używania urządzeń rejestrujących;

10)

usuwania lub przemieszczania pojazdu w przypadkach, o których mowa w

art. 130a ust. 1–3;

11)

kontroli przewozu drogowego towarów niebezpiecznych oraz wymagań

związanych z tym przewozem;

12)

używania urządzeń nagłaśniających, sygnalizacyjnych lub świetlnych, słu-

żących do wydawania wiążących poleceń uczestnikowi ruchu;

13)

występowania w uzasadnionym przypadku z wnioskiem o ocenę stanu

zdrowia kierującego pojazdem; <13a) występowania do starosty z wnioskiem o skierowanie kierowcy lub

Dodany pkt 13a w

osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na egzamin ust. 2 w ar t. 129 sprawdzający kwalifikacje, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne za- wchodzi w życie z

dn. 19.01.2013 r .

strzeżenia co do kwalifikacji tej osoby;>

(Dz. U. z 2011 r . Nr

[14) pilotowania pojazdów, których wymiary, masa lub naciski osi przekraczają

30, poz. 151 or az z

określone wielkości; pilotowanie wykonywane jest za opłatą ponoszoną 2012 r. poz. 113). przez właściciela lub posiadacza pojazdu.] <14) pilotowania pojazdów, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych pilotowanych zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 3.> 3. Przepisów ust. 2 pkt 3, 4 i 6 nie stosuje się do szefów i cudzoziemskiego personelu przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych i misji specjalnych państw obcych oraz organizacji międzynarodowych, korzystających z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów bądź powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności, oraz do innych osób korzystających z tych przywilejów i immunitetów. [4. Kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz w stosunku do żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową kierujących innymi pojazdami, a także kierowanie ruchem drogowym w związku z pilotowaniem kolumn wojskowych należy również do Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organów porządkowych. W tym zakresie Żandarmerii Wojskowej i wojskowym organom porządkowym przysługują uprawnienia policjantów określone w ust. 2.] <4. Kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz w stosunku do żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową kierujących innymi pojazdami, pilotowanie pojazdów, a także kierowanie ruchem drogowym w związku z pilotowaniem pojazdów wojskowych należy do Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organów porządkowych. W tym zakresie Żandarmerii Wojskowej i wojskowym organom porządkowym przysługują uprawnienia policjantów określone w ust. 2.> 4a. Kontrolę ruchu drogowego mogą przeprowadzać także funkcjonariusze Straży Granicznej lub organów celnych, którym przysługują uprawnienia, o których mowa w ust. 2 pkt 1–5 i 7–12 oraz w art. 130a ust. 4 pkt 1. [4b. Dodatkowo funkcjonariusze ci mogą odmówić prawa przekroczenia granicy pojazdem, jeżeli:

1)

pojazd kierowany jest przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości lub

stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu,

jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu w inny sposób;

2)

pojazd kierowany jest przez osobę nieposiadającą przy sobie wymaganych

dokumentów uprawniających do kierowania pojazdem lub używania pojazdu, dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie;

3)

stan techniczny pojazdu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powodu-

je uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska;

4)

pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą lub naciski osi określone w

przepisach ruchu drogowego.] <4b. Dodatkowo funkcjonariusze odmawiają prawa wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu, jeżeli:

1)

pojazd kierowany jest przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości

lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu w inny sposób;

2)

pojazd kierowany jest przez osobę nieposiadającą przy sobie wymaga-

nych dokumentów uprawniających do kierowania pojazdem lub używania pojazdu, dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu

lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia;

3)

stan techniczny pojazdu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, po-

woduje uszkodzenie drogi przez pojazd albo narusza wymagania ochrony środowiska;

4)

kierujący pojazdem nienormatywnym nie posiada wymaganego zezwo-

lenia albo wypisu z tego zezwolenia.> [5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, kierując się w szczególności możliwością zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz rzeczywistymi kosztami ponoszonymi przez Policję w związku z pilotowaniem pojazdów, określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób pilotowania pojazdów, których wymiary, masa lub naciski osi przekraczają dopuszczalne wielkości, oraz określi wysokość opłat uiszczanych przez ich właścicieli lub posiadaczy.]

Art. 129a.2 orzeczenia

1. Kontrola ruchu drogowego w odniesieniu do kierującego pojazdem:

1)

który wykonuje przewóz drogowy w rozumieniu ustawy z dnia 6 września

2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn.

zm.²⁸⁾),

2)

w stosunku do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że kieruje pojaz-

dem w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka

działającego podobnie do alkoholu,

3)

który naruszył przepisy ruchu drogowego, w przypadku zarejestrowania te-

go naruszenia przy użyciu:

a) przyrządów kontrolno-pomiarowych,

b) przenośnych albo zainstalowanych w pojeździe albo na statku po-

wietrznym urządzeń rejestrujących,

4)

który rażąco naruszył przepisy ruchu drogowego lub spowodował zagroże-

nie jego bezpieczeństwa,

5)

który wykonuje przewóz drogowy w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia

2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.

– należy również do Inspekcji Transportu Drogowego. 2. W ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego w zakresie, o którym mowa

w ust. 1, inspektorom Inspekcji Transportu Drogowego przysługują uprawnienia

określone w art. 129 ust. 1 i 2, w tym również wobec właściciela lub posiadacza

pojazdu.

Art. 129b.3 orzeczenia

1. Kontrola ruchu drogowego w gminach lub miastach, które utworzyły straż

gminną (miejską) może być wykonywana przez strażników gminnych (miej-

skich). 2. Strażnicy gminni (miejscy) są uprawnieni do wykonywania kontroli ruchu dro-

gowego wobec:

1)

kierującego pojazdem:

a)

niestosującego się do zakazu ruchu w obu kierunkach, określonego od-

powiednim znakiem drogowym,

b)

naruszającego przepisy ruchu drogowego, w przypadku ujawnienia i za-

rejestrowania czynu przy użyciu urządzenia rejestrującego;

2)

uczestnika ruchu naruszającego przepisy o:

a)

zatrzymaniu lub postoju pojazdów,

b)

ruchu motorowerów, rowerów, pojazdów zaprzęgowych oraz o jeździe

wierzchem lub pędzeniu zwierząt,

c)

ruchu pieszych.

3. W ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego w zakresie, o którym mowa

w ust. 2, strażnicy gminni (miejscy) są upoważnieni do:

1)

zatrzymania pojazdu lub jadącego wierzchem, z wyłączeniem pojazdów kie-

rowanych przez osoby, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. b;

2)

sprawdzania dokumentów wymaganych w związku z kierowaniem pojaz-

dem i jego używaniem;

3)

używania urządzeń rejestrujących, z tym że w przypadku używania urzą-

dzenia zainstalowanego w pojeździe w czasie pracy urządzenia pojazd nie

może znajdować się w ruchu;

4)

legitymowania uczestnika ruchu i wydawania mu wiążących poleceń, co do

sposobu korzystania z drogi lub używania pojazdu;

5)

wydawania poleceń:

a)

osobie, która spowodowała przeszkodę utrudniającą ruch drogowy lub

zagrażającą jego bezpieczeństwu,

b)

kontrolowanemu uczestnikowi ruchu – co do sposobu jego zachowania;

6)

sprawdzenia wykonania obowiązków określonych w art. 78 ust. 2;

7)

żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania komu powierzył

pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. 4. Strażnicy gminni (miejscy) mogą dokonywać na drogach gminnych, powiato-

wych i wojewódzkich oraz drogach krajowych w obszarze zabudowanym, z wy-

łączeniem autostrad i dróg ekspresowych, czynności z zakresu kontroli ruchu

drogowego z użyciem przenośnych albo zainstalowanych w pojeździe urządzeń

rejestrujących w oznakowanym miejscu i określonym czasie, uzgodnionymi z

właściwym miejscowo komendantem powiatowym (miejskim) lub Komendan-

tem Stołecznym Policji.

Art. 129c.

1. Kontrola ruchu drogowego na terenach lasów lub parków narodowych może być

wykonywana przez strażników leśnych lub funkcjonariuszy Straży Parku. 2. Strażnicy leśni i funkcjonariusze Straży Parku są uprawnieni do kontroli kierują-

cych pojazdami niestosujących się do przepisów lub znaków drogowych obo-

wiązujących na terenach lasów lub parków narodowych, dotyczących zakazu

wjazdu, zatrzymywania się lub postoju pojazdów. 3. W ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego w zakresie, o którym mowa

w ust. 2, strażnicy leśni i funkcjonariusze Straży Parku są upoważnieni do:

1)

zatrzymania pojazdu;

2)

legitymowania uczestnika ruchu drogowego;

3)

wydawania poleceń, co do sposobu zachowania się na drodze.

Art. 129d.

1. Osoby działające w imieniu zarządcy drogi mogą wykonywać, w obecności

funkcjonariusza Policji lub inspektora Inspekcji Transportu Drogowego, kontro-

lę ruchu drogowego w stosunku do pojazdów:

1)

w zakresie przestrzegania przepisów o wymiarach, masie lub nacisku osi;

2)

powodujących uszkadzanie lub niszczenie drogi;

3)

zanieczyszczających lub zaśmiecających drogę.

2. W ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego w zakresie, o którym mowa

w ust. 1, osoby działające w imieniu zarządcy drogi są upoważnione do:

1)

zatrzymania pojazdu;

2)

legitymowania uczestnika ruchu drogowego i wydawania mu poleceń, co do

sposobu korzystania z drogi lub pojazdu;

3)

sprawdzenia dokumentów wymaganych w związku z używaniem pojazdu;

4)

sprawdzenia stanu technicznego, wyposażenia, ładunku, wymiarów oraz

masy lub nacisku osi pojazdu znajdującego się na drodze;

5)

używania przyrządów kontrolnych lub pomiarowych służących w szczegól-

ności do badania pojazdu, określania jego wymiarów, masy lub nacisku osi

oraz stwierdzania naruszenia wymagań ochrony środowiska;

6)

uniemożliwiania jazdy pojazdem przekraczającym dopuszczalną masę lub

nacisk osi albo uszkadzającym lub niszczącym drogę. 3. W celu dokonania sprawdzenia masy lub nacisku osi pojazdu osoby działające w

imieniu zarządcy drogi, mające prawo jazdy odpowiedniej kategorii, mogą kie-

rować tym pojazdem. 4. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się do osób działających w imieniu Generalnego

Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.

Art. 129e.

1. Kontrola ruchu drogowego wykonywana przez strażników gminnych (miej-

skich), strażników leśnych, funkcjonariuszy Straży Parku oraz pracowników za-

rządów dróg odbywa się na podstawie upoważnienia do wykonywania kontroli

ruchu drogowego wydanego przez właściwego komendanta powiatowego (miej-

skiego) Policji. 2. Art. 129 ust. 3 stosuje się odpowiednio do kontroli ruchu drogowego wykony-

wanej przez osoby, o których mowa w ust. 1.

Art. 129f.

Strażnicy straży gminnych (miejskich), strażnicy leśni oraz funkcjonariusze Straży Parku w związku z wykonywaniem czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego są obowiązani do czasu przybycia Policji uniemożliwić kierowanie pojazdem osobie, co do której istnieje uzasadnione podejrzenie, że znajduje się ona w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu.

Art. 129g.1 orzeczenie

1. Ujawnianie za pomocą stacjonarnych urządzeń rejestrujących zainstalowanych w

pasie drogowym dróg publicznych następujących naruszeń przepisów ruchu

drogowego:

a) przekraczania dopuszczalnej prędkości,

b) niestosowania się do sygnałów świetlnych

– z zastrzeżeniem art. 129b ust. 3 pkt 3, należy do Inspekcji Transportu Dro-

gowego. 2. Wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, Inspekcja Transportu Drogowego:

1)

rejestruje obrazy naruszeń przepisów ruchu drogowego i przetwarza do ce-

lów określonych w niniejszej ustawie obraz pojazdu, którym naruszono

przepisy ruchu drogowego, oraz wizerunek kierującego pojazdem, jeżeli zo-

stał on zarejestrowany oraz dane obejmujące:

a) numer rejestracyjny pojazdu, którym naruszono przepisy,

b) datę, czas oraz określenie miejsca popełnienia naruszenia,

c) rodzaj naruszenia,

d) dane właściciela lub posiadacza pojazdu lub kierującego pojazdem,

e) numer identyfikacyjny urządzenia rejestrującego;

2)

w postępowaniach w sprawach o wykroczenia, o których mowa w ust. 1,

prowadzi czynności wyjaśniające, kieruje do sądu wnioski o ukaranie,

oskarża przed sądem oraz wnosi środki odwoławcze – w trybie i zakresie

określonych w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w

sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848, z późn. zm.²⁹⁾);

3)

wnioskuje do zarządców dróg publicznych, z wyłączeniem dróg zarządza-

nych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, o instala-

cję lub usunięcie urządzenia rejestrującego albo obudowy na to urządzenie,

z zastrzeżeniem iż w sprawach dotyczących urządzeń rejestrujących naru-

szenia przepisów ruchu drogowego o dopuszczalnej prędkości wniosek

wymaga uprzedniego zasięgnięcia opinii właściwego komendanta woje-

wódzkiego Policji;

4)

dokonuje zakupu i naprawy oraz wykonuje czynności wynikające z bieżącej

eksploatacji i obsługi urządzeń rejestrujących oraz obudów na te urządzenia,

w tym czynności obejmujące import danych zarejestrowanych przez te

urządzenia oraz montaż urządzeń w zainstalowanych obudowach w przy-

padku urządzeń zainstalowanych przez Inspekcję Transportu Drogowego

lub zarządcę drogi działającego na wniosek, o którym mowa w pkt 3, a tak-

że w przypadku obudów urządzeń rejestrujących należących do Policji. 3. Zadania Inspekcji Transportu Drogowego, o których mowa w ust. 1, wykonuje

Główny Inspektor Transportu Drogowego przy pomocy Głównego Inspektoratu

Transportu Drogowego oraz jego delegatur terenowych. 4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, sposób,

tryb oraz warunki techniczne gromadzenia, przetwarzania, udostępniania i usu-

wania przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrwalonych obrazów

i danych, uwzględniając dokumentację i zakres czynności niezbędnych do prze-

prowadzenia postępowania w sprawach o wykroczenia, o których mowa w ust.

1, oraz konieczność ochrony zarejestrowanych danych przed nieuprawnioną in-

gerencją i ujawnieniem. 5. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych i Ministrem Sprawiedliwości, uwzględniając zakres

niezbędnych danych oraz konieczność zapewnienia jednolitości dokumentów,

określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów stosowanych przez

Głównego Inspektora Transportu Drogowego w postępowaniu, o którym mowa

w ust. 2 pkt 2.

Art. 129h.1 orzeczenie

1. W zakresie, o którym mowa w art. 129g ust. 1, rejestracji podlegają w szczegól-

ności:

1)

obraz naruszenia, w tym obraz pojazdu, którym kierujący naruszył przepisy

ruchu drogowego, wraz z numerem rejestracyjnym pojazdu;

2)

data oraz czas popełnienia naruszenia;

3)

numer identyfikacyjny urządzenia rejestrującego;

–

a w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem dopuszczalnej prędkości rejestrowane są również:

4)

prędkość, z jaką poruszał się pojazd;

5)

prędkość dopuszczalna w miejscu i czasie popełnienia naruszenia.

2. W szczególnie uzasadnionych bezpieczeństwem ruchu drogowego przypadkach

Inspekcja Transportu Drogowego może ujawniać naruszenia przepisów ruchu

drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 129g ust. 1 lit. a, również za po-

mocą urządzeń rejestrujących, które ujawniają naruszenia przepisów ruchu dro-

gowego na określonym odcinku drogi. W takim przypadku urządzenia te reje-

strują w szczególności:

1)

obraz pojazdu, którym kierujący naruszył przepisy ruchu drogowego, wraz z

numerem rejestracyjnym pojazdu;

2)

datę, czas oraz określenie odcinka drogi, na którym popełnione zostało naru-

szenie;

3)

średnią prędkość, z jaką poruszał się pojazd na odcinku drogi, na którym

popełnione zostało naruszenie;

4)

prędkość dopuszczalną na odcinku drogi, na którym popełnione zostało na-

ruszenie, w czasie jego popełnienia;

5)

numer identyfikacyjny urządzenia rejestrującego.

3. Główny Inspektor Transportu Drogowego ustala wpisanego do dowodu rejestra-

cyjnego właściciela lub posiadacza pojazdu, którym dokonano naruszenia prze-

pisów ruchu drogowego, na podstawie danych i informacji:

1)

określonych w ust. 1 i 2;

2)

z centralnej ewidencji pojazdów i centralnej ewidencji kierowców udostęp-

nianych za pomocą systemu teleinformatycznego;

3)

uzyskanych w związku z prowadzonym postępowaniem, w szczególności od

polskich i zagranicznych organów rejestrujących pojazd. 4. Główny Inspektor Transportu Drogowego, przetwarzając dane osobowe w zakre-

sie, o którym mowa w ust. 3, jest zwolniony z obowiązku informacyjnego okre-

ślonego w art. 25 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 80b ust. 4. 5. Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie przyczyny i lokali-

zację wypadków drogowych, przeciwdziałanie tym wypadkom oraz wdrażanie

kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego, określi, w

drodze rozporządzenia:

1)

warunki lokalizacji w pasie drogowym dróg publicznych stacjonarnych

urządzeń rejestrujących oraz obudów na te urządzenia, z uwzględnieniem

zasady, że instalowana i używana jest obudowa wraz z urządzeniem reje-

strującym;

2)

sposób oznakowania stacjonarnych urządzeń rejestrujących oraz obudów na

te urządzenia, z uwzględnieniem oddziaływania prewencyjnego poprzez za-

pewnienie odpowiedniej widoczności;

3)

sposób dokonywania pomiarów przez urządzenia rejestrujące, z uwzględ-

nieniem progów prędkości dostosowanych do obowiązującego na drodze

ograniczenia prędkości, oraz przetwarzania przez te urządzenia zarejestro-

wanych danych, a także biorąc pod uwagę możliwość błędu kierowcy do 10

km/h włącznie w utrzymaniu dopuszczalnej prędkości;

4)

szczegółowe warunki wykonywania przez strażników gminnych (miejskich)

czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego, o których mowa w art. 129b

ust. 4, w tym obowiązku oznakowania miejsc prowadzenia kontroli.>

< Art. 129i.

Dodane ar t. 129i–

1. Badanie w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu przeprowadza 129k wchodzą w

życie z dn.

się przy użyciu urządzeń elektronicznych dokonujących pomiaru stężenia

19.01.2013 r . (Dz. U.

alkoholu w wydychanym powietrzu.

z 2011 r . Nr 30, poz.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli stan osoby podlegającej badaniu unie- 151 i Nr 92, poz. 530

możliwia jego przeprowadzenie urządzeniem elektronicznym lub osoba ta or az z 2012 r . poz.

113).

odmawia poddania się takiemu badaniu. W takim przypadku ustalenie za-

wartości w organizmie alkoholu następuje na podstawie badania krwi lub

moczu. 3. Badanie w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu może być prze-

prowadzone również w razie braku zgody kierującego, o czym należy go

uprzedzić. 4. Warunki oraz sposób przeprowadzania badań, o których mowa w ust. 1 i 2,

określa ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i

przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473, z późn.

zm.³⁰⁾).

Art. 129j.

1. Badanie w celu ustalenia w organizmie obecności środka działającego po-

dobnie do alkoholu przeprowadza się przy użyciu metod niewymagających

badania laboratoryjnego. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli stan osoby podlegającej badaniu unie-

możliwia jego przeprowadzenie metodą niewymagającą badania laborato-

ryjnego albo osoba ta odmawia poddania się takiemu badaniu. W takim

przypadku ustalenie w organizmie obecności środka działającego podobnie

do alkoholu następuje na podstawie badania krwi lub moczu. 3. Dopuszcza się badanie krwi lub moczu jako następstwo badania przepro-

wadzonego metodą, o której mowa w ust. 1, albo jeżeli nie ma możliwości

wykorzystania tej metody. 4. Badanie w celu ustalenia obecności w organizmie środka działającego po-

dobnie do alkoholu, w sposób określony w ust. 2 i 3, może być prze-

prowadzone również w razie braku zgody osoby podlegającej badaniu, o

czym należy ją uprzedzić. 5. Minister właściwy do spraw zdrowia, uwzględniając skutki oddziaływania

na organizm kierowcy środków działających podobnie do alkoholu, określi,

w drodze rozporządzenia:

1)

wykaz tych środków;

2)

warunki i sposób przeprowadzania badań na ich obecność w organi-

zmie.

Art. 129k.

1. W razie uczestniczenia w wypadku drogowym, w którym jest zabity lub

ranny, kierujący pojazdem jest poddawany badaniu na zawartość w orga-

nizmie alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. 2. Badaniu, o którym mowa w ust. 1, można poddać także inną osobę, jeżeli

zachodzi uzasadnione podejrzenie, że mogła kierować pojazdem uczestni-

czącym w wypadku drogowym, w którym jest zabity lub ranny. 3. Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, mają prawo żądać od organu kontroli

ruchu drogowego przeprowadzenia badania krwi lub moczu w celu ustale-

nia zawartości w organizmie alkoholu lub środka działającego podobnie do

alkoholu.>

[Art. 130.

1. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowe-

go. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali

Pr zepis uchylający

od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

ar t. 130 wchodzi w

1a. W ewidencji policja wpisuje także naruszenia przepisów ruchu drogowego, któ- życie z dn.

rym nie przypisano wartości punktowej. 19.01.2013 r . (Dz. U.

z 2011 r . Nr 30, poz.

2. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa

151 oraz z 2012 r .

się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu poz. 113).

kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzy-

gnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kie-

rowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 – 20 punktów. 3. Kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt

uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punk-

tów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okre-

sie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. 3a. Przepisy ust. 1–3 stosuje się do osób posiadających pozwolenie do kierowania

tramwajem. 4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właści-

wym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze

dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepi-

sów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu dro-

gowego, określi, w drodze rozporządzenia:

1)

sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepi-

sów ruchu drogowego;

2)

warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb

występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji;

3)

program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o

którym mowa w ust. 3;

4)

liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia;

5)

podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o

której mowa w ust. 1.]

Art. 130a.12 orzeczeń

1. Pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku:

1)

pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch

lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu;

2)

nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umo-

wy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza

pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten

jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c;

3)

przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi

określonych w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość

skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch ta-

kiego pojazdu;

4)

pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu prze-

znaczonym dla pojazdu osoby niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ru-

chowej oraz osób wymienionych w art. 8 ust. 2;

5)

pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że

zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. <1a. Pojazd jest usuwany z drogi na koszt wykonującego przejazd drogowy w

Dodany ust. 1a oraz

przypadku, o którym mowa w art. 140ad ust. 2 pkt 2.> nowe br zmienie ust.

2a, ust. 5c, 5f, 6 i 7 w

2. Pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości

ar t. 130a wchodzą w

zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy:

życie z dn.

1)

kierowała nim osoba: 19.10.2012 r . (Dz. U.

z 2011 r . Nr 222,

a)

znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu

poz. 1321).

albo środka działającego podobnie do alkoholu,

b)

nieposiadająca przy sobie dokumentów uprawniających do kierowania

lub używania pojazdu;

2)

jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje

uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska.

[2a. Od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunię-

cia pojazdu lub w trakcie usuwania ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wy-

danie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub

2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel

pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio.] <2a. Od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji

usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego

usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o

których mowa w ust. 1–2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia

jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowied-

nio.> 3. Pojazd może być przemieszczony lub usunięty z drogi, jeżeli utrudnia prowa-

dzenie akcji ratowniczej. 4. Dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje:

1)

policjant – w sytuacjach, o których mowa w ust. 1–3;

2)

strażnik gminny (miejski) – w sytuacjach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 i

3)

osoba dowodząca akcją ratowniczą – w sytuacji, o której mowa w ust. 3.

5. (utracił moc).³¹⁾ 5a. (uchylony). 5b. (uchylony). [5c. Pojazd usunięty z drogi w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, umiesz-

cza się na parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłat za jego usunięcie i

przechowywanie.] <5c. Pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1–2, umiesz-

cza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uisz-

czenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie.> 5d. (uchylony). 5e. (uchylony). [5f. Usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów

usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, należy do zadań wła-

snych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jedno-

stek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami

o zamówieniach publicznych.] <5f. Usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów

usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1–2, należy do zadań

własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych

jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepi-

sami o zamówieniach publicznych.> [6. Rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o któ-

rych mowa w ust. 1 i 2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na

obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat,

o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a.

Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksy-

malna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a.] <6. Rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o

których mowa w ust. 1–2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojaz-

dów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wy-

sokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których

mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być

wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa

w ust. 6a.> 6a. Ustala się maksymalną wysokość stawek kwotowych opłat, o których mowa w

ust. 5c:

a) rower lub motorower – za usunięcie – 100 zł; za każdą dobę przecho-

wywania – 15 zł,

b) motocykl – za usunięcie – 200 zł; za każdą dobę przechowywania – 22

zł,

c) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t – za usunięcie – 440

zł; za każdą dobę przechowywania – 33 zł,

d) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t – za

usunięcie – 550 zł; za każdą dobę przechowywania – 45 zł,

e) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t – za usu-

nięcie – 780 zł; za każdą dobę przechowywania – 65 zł,

f) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t – za usunięcie –

1150 zł; za każdą dobę przechowywania – 120 zł,

g) pojazd przewożący materiały niebezpieczne – za usunięcie – 1400 zł; za

każdą dobę przechowywania – 180 zł. 6b. Maksymalne stawki opłat określone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku ka-

lendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stop-

niu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w

okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku

do analogicznego okresu roku poprzedniego. 6c. Na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych

ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” maksymalne stawki opłat, o których mowa w ust. 6a,

z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 6b, zaokrąglając je w górę do peł-

nych złotych. 6d. Wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 6b, ustala się na podstawie komunikatu

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędo-

wym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w terminie 20 dni od dnia je-

go ogłoszenia. 6e. Opłaty, o których mowa w ust. 6, stanowią dochód własny powiatu. [7. Wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której

mowa w ust. 6.] <7. Wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o któ-

rej mowa w ust. 5c, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1a, również do-

wodu uiszczenia kaucji.> 8. Pojazd może być unieruchomiony przez zastosowanie urządzenia do blokowania

kół w przypadku pozostawienia go w miejscu, gdzie jest to zabronione, lecz nie-

utrudniającego ruchu lub niezagrażającego bezpieczeństwu. 9. Pojazd unieruchamia Policja lub straż gminna (miejska). 10. Starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych

w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na

rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawnio-

na nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powia-

domienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. 10a. Starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej niż

przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia. 10b. Jeżeli pojazd usunięty w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2 nie jest zare-

jestrowany w żadnym z państw członkowskich Unii Europejskiej, przekazuje się

go właściwemu miejscowo naczelnikowi urzędu celnego w celu uregulowania

jego sytuacji zgodnie z przepisami prawa celnego. 10c. Przepisu ust. 10 nie stosuje się, gdy okoliczności wskazują, że nieodebranie

pojazdu nastąpiło z przyczyn niezależnych od właściciela lub osoby uprawnio-

nej. 10d. Przepis ust. 10 stosuje się odpowiednio, gdy w terminie 4 miesięcy od dnia

usunięcia pojazdu nie został ustalony jego właściciel lub osoba uprawniona do

jego odbioru, mimo że w jej poszukiwaniu dołożono należytej staranności. 10e. W sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszyst-

kie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunię-

cie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego od-

bioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie

sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. 10f. Do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta.

Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z

dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z

uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. 10g. Jednostka prowadząca parking strzeżony, w przypadku nieodebrania pojazdu z

parkingu w terminie określonym w ust. 10, powiadamia o tym fakcie właściwe-

go miejscowo starostę oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu

nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu. 10h. Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą

lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usu-

nięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego po-

jazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i

10i.

Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. 10i. Jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej

nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowią-

zana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. 10j. Termin płatności należności ustalonych decyzją, o której mowa w ust. 10h wy-

nosi 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Odsetki ustawowe

nalicza się od dnia następującego po upływie terminu płatności. Należności te

wraz z odsetkami podlegają egzekucji w trybie i na zasadach określonych w

ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administra-

cji. 10k. Decyzji, o której mowa w ust. 10h, nie wydaje się, jeżeli od uprawomocnienia

się orzeczenia sądu o przepadku pojazdu upłynęło 5 lat. 10l. Egzekucji, o której mowa w ust. 10j, nie wszczyna się, a wszczętą umarza, jeże-

li od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 10h, upłynęło 5

lat. 11. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, kierując się zasadą zagwarantowa-

nia ochrony prawa własności oraz potrzebą zapewnienia porządku na drogach

publicznych i bezpieczeństwa ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządze-

nia:

1)

tryb oraz warunki współdziałania z Policją i innymi podmiotami uprawnio-

nymi do podejmowania decyzji o usunięciu pojazdu jednostek usuwających

pojazdy lub prowadzących strzeżone parkingi;

2)

tryb i warunki wydawania pojazdu z parkingu;

3)

(utracił moc).³²⁾

Art. 130b.

1. Z każdego wypadku drogowego, w którym jest zabity, mającego miejsce

w transeuropejskiej sieci drogowej, o której mowa w art. 4 pkt 26 ustawy z dnia

21 marca 1985 r. o drogach publicznych, Policja jest obowiązana sporządzić

sprawozdanie. 2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

1)

możliwie dokładne określenie miejsca wypadku;

2)

zdjęcia lub schemat miejsca wypadku;

3)

datę i godzinę wypadku;

4)

szczegółowy opis miejsca i okoliczności wypadku: rodzaj terenu, rodzaj

drogi, rodzaj skrzyżowania, w tym informacje dotyczące sygnalizacji, liczby

pasów ruchu, oznakowania poziomego drogi, oświetlenia, warunków pogo-

dowych, ograniczenia prędkości, przeszkód na poboczu drogi;

5)

informację o skutkach wypadku: liczbę zabitych i rannych w wypadku;

6)

charakterystykę uczestników wypadku: wiek, płeć, obywatelstwo, poziom

alkoholu lub środka odurzającego w organizmie, stosowanie lub niestoso-

wanie wyposażenia ochronnego;

7)

dane dotyczące pojazdów uczestniczących w wypadku: rodzaj, wiek, wypo-

sażenie ochronne oraz datę ostatniego badania technicznego;

8)

informacje dotyczące rodzaju i przebiegu wypadku, z uwzględnieniem ma-

newrów pojazdu i kierującego;

9)

o ile jest to możliwe informacje dotyczące czasu przybycia służb ratowni-

czych oraz przyjęcia zgłoszenia. 3. Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, Policja przekazuje do Sekretariatu Kra-

jowej Rady, o którym mowa w art. 140f, w terminie do 31 marca każdego roku,

za rok poprzedni.

Art. 131.1 orzeczenie

1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem wła-

ściwym do spraw transportu, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeń-

stwa i porządku podczas wykonywania kontroli ruchu drogowego oraz sprawne-

go jej przebiegu, określi, w drodze rozporządzenia:

1)

organizację, szczegółowe warunki i sposób wykonywania kontroli ruchu

drogowego;

2)

wymagany sposób zachowania się kontrolowanego uczestnika ruchu;

3)

szczegółowe warunki wykonywania kontroli ruchu drogowego przez osoby,

o których mowa w art. 129e;

4)

szczegółowe warunki udzielania upoważnień do wykonywania kontroli ru-

chu drogowego oraz wzór upoważnienia. 2. Minister Obrony Narodowej, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeń-

stwa i porządku w czasie wykonywania kontroli drogowej oraz sprawne wyko-

nywanie czynności w tym zakresie, w porozumieniu z ministrami właściwymi

do spraw transportu oraz spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządze-

nia:

1)

organizację, warunki i sposób wykonywania czynności, o których mowa w

art. 129 ust. 4;

2)

warunki i tryb współdziałania Żandarmerii Wojskowej z Policją w spra-

wach, o których mowa w art. 130 ust. 1.

Rozdział 2
Zatrzymywanie i zwracanie dowodów rejestracyjnych Art. 132. 1. Policjant zatrzyma dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe) w razie: 1) stwierdzenia lub uzasadnionego przypuszczenia, że pojazd: a) zagraża bezpieczeństwu w szczególności po wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy, b) zagraża porządkowi ruchu, c) narusza wymagania ochrony środowiska; 2) stwierdzenia, że pojazd nie został poddany badaniu technicznemu w wyzna- czonym terminie lub termin badania nie został wyznaczony prawidłowo; 3) stwierdzenia zniszczenia dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego) w stopniu powodującym jego nieczytelność; 4) uzasadnionego podejrzenia podrobienia lub przerobienia dowodu rejestra- cyjnego (pozwolenia czasowego); 5) stwierdzenia, że badanie techniczne zostało dokonane przez jednostkę do te- go nieupoważnioną; 6) nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umo- wy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c; 7) uzasadnionego przypuszczenia, że dane w nim zawarte nie odpowiadają stanowi faktycznemu. 2. W razie zatrzymania dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego), policjant wydaje kierowcy pokwitowanie. Może on zezwolić na używanie pojazdu przez czas nieprzekraczający 7 dni, określając warunki tego używania w pokwitowa- niu. Zezwolenie nie może być wydane w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i c oraz w pkt 6. 3. Zatrzymany dokument, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 1 pkt 4, 6 i 7, odpowiedni organ Policji przesyła niezwłocznie organowi, który go wydał, z zastrzeżeniem ust. 5. 3a. Odpowiednie organy Policji zawiadomią właściwego dyrektora izby skarbowej o fakcie zatrzymania dowodu rejestracyjnego w przypadku powzięcia uzasadnio- nego przypuszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, w sytuacji, gdy dotyczy to spełnienia przez pojazd wymagań technicznych określonych w przepisach usta- wy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. 4. W przypadkach określonych w ust. 1 pkt 1, 3 i 4 dowód rejestracyjny (pozwole- nie czasowe) zatrzyma również jednostka upoważniona do przeprowadzania ba- dań technicznych. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. 5. Zatrzymany dokument pojazdu zarejestrowanego za granicą, z wyjątkiem przy- padków określonych w ust. 1 pkt 4 i 6, pozostawia się w jednostce Policji przez okres 7 dni. Po upływie tego terminu dokument przekazywany jest przedstawi- cielstwu państwa, w którym pojazd jest zarejestrowany. 6. Zwrot zatrzymanego dokumentu następuje niezwłocznie po ustaniu przyczyny uzasadniającej jego zatrzymanie, z zastrzeżeniem art. 133. Art. 133. 1. W przypadku określonym w art. 132 ust. 1 pkt 6 odpowiedni organ Policji zwra- ca zatrzymany dokument po przedstawieniu dokumentu potwierdzającego za- warcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej po- siadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie. 2. Jeżeli z przedstawionego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obo- wiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu wy- nika, że przed zatrzymaniem dowodu rejestracyjnego umowa ta nie była zawar- ta, warunkiem zwrotu zatrzymanego dokumentu jest dodatkowo wniesienie opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia określonej w odrębnych przepisach. Art. 134. W stosunku do pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych po- jazdów kierowanych przez żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową uprawnie- nia i obowiązki policjantów określone w art. 132 ust. 1–3 i art. 133 ust. 1 wykonują również żołnierze Żandarmerii Wojskowej. Art. 134a. W stosunku do pojazdów wykonujących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a także w przypadku kontroli, o której mowa w art. 129a ust. 1 pkt 2–4, uprawnienia i obowiązki policjantów oraz organów Policji określone w art. 132 ust. 1–3, 5 i 6 oraz w art. 133 wykonują rów- nież odpowiednio inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego oraz organy tej in- spekcji.

Rozdział 3
Zatrzymywanie praw jazdy i pozwoleń oraz cofanie i przywracanie uprawnień do kierowania pojazdami Art. 135. 1. Policjant: 1) zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie: a) uzasadnionego podejrzenia, że kierujący znajduje się w stanie nietrzeź- wości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podob- nie do alkoholu, b) stwierdzenia zniszczenia prawa jazdy w stopniu powodującym jego nie- czytelność, c) podejrzenia podrobienia lub przerobienia prawa jazdy, d) gdy upłynął termin ważności prawa jazdy, e) gdy wobec kierującego pojazdem wydane zostało postanowienie lub de- cyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, f) gdy wobec kierującego pojazdem orzeczono zakaz prowadzenia pojaz- dów lub wydano decyzję o cofnięciu prawa jazdy, g) przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naru- szenie przepisów ruchu drogowego, h) przekroczenia przez kierującego pojazdem, w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; 2) może zatrzymać prawo jazdy za pokwitowaniem w razie uzasadnionego po- dejrzenia, że kierowca popełnił przestępstwo lub wykroczenie, za które mo- że być orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów. 2. Pokwitowanie zatrzymania prawa jazdy z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b–d oraz w pkt 2, uprawnia do kierowania pojazdem w ciągu 7 dni. Art. 136. 1. Zatrzymane prawo jazdy, z wyjątkiem przypadku określonego w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. c, Policja przekazuje niezwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni, we- dług właściwości, sądowi uprawnionemu do rozpoznania sprawy o wykroczenie, prokuratorowi lub staroście. 2. W razie przeprowadzenia badania krwi lub moczu dla oceny trzeźwości lub za- wartości środka działającego podobnie do alkoholu, prawo jazdy przekazuje się wraz z wynikiem tego badania. Jeżeli jednak wynik tego badania nie został uzy- skany w ciągu 30 dni od dnia zatrzymania prawa jazdy, należy niezwłocznie zwrócić je właścicielowi. Art. 137. 1. Postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2, wydaje w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawa jazdy: 1) prokurator – w toku postępowania przygotowawczego, a sąd – po przekaza- niu sprawy do sądu; 2) w sprawie o wykroczenie – sąd właściwy do rozpoznania sprawy. 2. O wydaniu postanowienia o zatrzymaniu prawa jazdy zawiadamia się właściwe- go starostę. 3. Na postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy służy zażalenie. [Art. 138. Pr zepis uchylający

ar t. 138 wchodzi w

1. Decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust.

życie z dn.

1 pkt 1 lit. d i g, wydaje starosta.

19.01.2013 r . (Dz. U.

z 2011 r . Nr 30, poz.

2. Zwrot zatrzymanego prawa jazdy następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania, z

151 oraz z 2012 r .

zastrzeżeniem art. 114 ust. 4.]

poz. 113).

Art. 139.

[1. Przepisy art. 135–138 stosuje się odpowiednio do pozwolenia do kierowania

tramwajem.] <1. Przepisy art. 135−137 stosuje się odpowiednio do pozwolenia na kierowa- Nowe br zmienie ust.

nie tramwajem.> 1 w ar t. 139 wchodzi

w życie z dn.

2. Przepisu art. 135 nie stosuje się do szefów i cudzoziemskiego personelu przed-

19.01.2013 r . (Dz. U.

stawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych państw obcych oraz misji

z 2011 r . Nr 30, poz.

specjalnych i organizacji międzynarodowych korzystających z przywilejów i 151 oraz z 2012 r .

immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów bądź poz. 113).

powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub na zasadzie wzajem-

ności, a także do innych osób korzystających z tych przywilejów i immunitetów. 3. W stosunku do żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową oraz innych osób

kierujących pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej uprawnienia i

obowiązki policjantów określone w art. 135 ust. 1 i art. 136 ust. 1 wykonują

również żołnierze Żandarmerii Wojskowej. 4. W przypadku kontroli, o której mowa w art. 129a ust. 1, uprawnienia i obowiąz-

ki policjantów określone w art. 135 ust. 1 i art. 136 ust. 1 wykonują w stosunku

do kierujących pojazdami również inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowe-

go.

[Art. 140.

Pr zepis uchylający

1. Decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje ar t. 140 i 140a

wchodzi w życie z

starosta w razie:

dn. 19.01.2013 r .

1)

stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań (Dz. U. z 2011 r . Nr

zdrowotnych do kierowania pojazdem; 30, poz. 151 or az z

2012 r. poz. 113).

1a)

stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego, wydanego po prze-

prowadzeniu badania psychologicznego w trybie określonym w art. 124 ust.

1 pkt 2 i 3, istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania po-

jazdem;

2)

utraty przez kierowcę kwalifikacji, co stwierdza się na podstawie wyniku eg-

zaminu państwowego;

3)

przekroczenia, w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa

jazdy, liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; decy-

zja o cofnięciu uprawnienia wydawana jest na wniosek komendanta woje-

wódzkiego Policji;

4)

niepoddania się:

a)

sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1,

b)

badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3–5,

c)

badaniu psychologicznemu w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2

lub 3.

2. Decyzję o przywróceniu kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdem silniko-

wym, z wyjątkiem przypadku określonego w ust. 1 pkt 3, wydaje starosta po

ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie. 3. Przepisy ust. 1–2 stosuje się odpowiednio do pozwolenia do kierowania tramwa-

jem. 4. Decyzję o cofnięciu lub przywróceniu uprawnienia do kierowania pojazdem sil-

nikowym szefom i cudzoziemskiemu personelowi przedstawicielstw dyploma-

tycznych, urzędów konsularnych i misji specjalnych państw obcych oraz organi-

zacji międzynarodowych korzystających z przywilejów i immunitetów dyploma-

tycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów bądź powszechnie uznanych

zwyczajów międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności oraz innym osobom

korzystającym z tych przywilejów i immunitetów wydaje marszałek województwa

mazowieckiego. 5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właści-

wym do spraw transportu, kierując się koniecznością zapobieżenia uczestnictwu

w ruchu drogowym sprawców wielokrotnych naruszeń przepisów ruchu drogo-

wego, określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb wnioskowania o cofnię-

cie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi osobom, o których mowa w

ust. 1 pkt 3.

Art. 140a.

Zadania i kompetencje określone w art. 138 ust. 1 i art. 140 ust. 1–3 nie mogą być powierzone w drodze porozumienia gminie. Przepis ten nie dotyczy powiatu warszawskiego¹⁴⁾.]

<Rozdział 4

Dodany r ozdział 4 w

Kary pieniężne za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia dziale V wchodzi w

życie z dn.

lub niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu

19.10.2012 r . (Dz. U.

z 2011 r . Nr 222,

poz. 1321).

Art. 140aa.

1. Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez ze-

zwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunka-

mi określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze

decyzji administracyjnej. 2. Decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje właściwy ze

względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, Inspekcji

Transportu Drogowego, Straży Granicznej, Służby Celnej lub zarządca

drogi. 3. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na:

1)

podmiot wykonujący przejazd;

2)

podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym,

a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, zała-

dowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że pod-

miot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego

w ust. 1. 4. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o któ-

rej mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie

wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1)

okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w

ust. 3 pkt 1:

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z

przejazdem,

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2)

rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza

dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o któ-

rym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie na-

cisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drew-

na. 5. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o któ-

rej mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd oraz inne czyn-

ności związane z przejazdem drogowym pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypo-

spolitej Polskiej. 6. W przypadku stwierdzenia przejazdu po drogach publicznych pojazdów

nienormatywnych należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwole-

nia organ kontroli, o którym mowa w ust. 2, powiadamia właściwy teryto-

rialnie ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli organ Żandarmerii

Wojskowej. 7. Organ Żandarmerii Wojskowej, o którym mowa w ust. 6, występuje do do-

wódcy jednostki wojskowej organizującej przejazd drogowy lub do jego

przełożonego z wnioskiem o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, na

zasadach określonych w ustawie z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie

wojskowej (Dz. U. Nr 190, poz. 1474).

Art. 140ab.

1. Karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości:

1)

1500 zł – za brak zezwolenia kategorii I i II;

2)

5000 zł – za brak zezwolenia kategorii III–VI;

3)

za brak zezwolenia kategorii VII:

a)

500 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b)

2000 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c)

15 000 zł – w pozostałych przypadkach;

4)

5000 zł – za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt

bez potwierdzonego zawiadomienia zarządcy drogi, o którym mowa w

art. 64c ust. 9;

5)

3000 zł – za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt

niezgodnie z warunkami określonymi przez zarządcę drogi, o którym

mowa w art. 64c ust. 9;

6)

6000 zł – za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt

przy zgłoszonym przez zarządcę drogi sprzeciwie, o którym mowa w

art. 64c ust. 10;

7)

2000 zł – za niedotrzymanie warunków przejazdu określonych dla ze-

zwolenia kategorii VII lub podanych w tym dokumencie. 2. W przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd

pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwole-

nia.

Art. 140ac.

1. Od decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 140aa

ust. 1, przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do orga-

nu, który tę karę wymierzył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. 2. Decyzja ostateczna podlega wykonaniu po upływie 30 dni od jej doręczenia,

chyba że wstrzymano jej wykonanie. Organ kontroli, który wydał decyzję

ostateczną, z urzędu wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na

które nie przysługuje zażalenie, w razie wniesienia skargi do sądu admini-

stracyjnego. 3. Karę pieniężną uiszcza się w formie przekazu na wskazany w decyzji rachu-

nek bankowy. Koszty związane z jej przekazaniem pokrywa obowiązany

podmiot. 4. Kara pieniężna, o której mowa w ust. 2, podlega przymusowemu ściągnięciu

w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o po-

stępowaniu egzekucyjnym w administracji. 5. Obowiązek uiszczenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2, przedawnia

się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym kara

powinna zostać uiszczona.

Art. 140ad.

1. W przypadku gdy podczas kontroli zostanie stwierdzone naruszenie,

o którym mowa w art. 140aa ust. 1, przez zagraniczny podmiot mający sie-

dzibę w państwie, z którym Rzeczpospolita Polska nie jest związana umową

o wzajemnej egzekucji kar pieniężnych, osoba przeprowadzająca kontrolę

pobiera kaucję w wysokości odpowiadającej przewidywanej karze pienięż-

nej. 2. Kaucję pobiera się:

1)

podczas kontroli na drodze – w formie gotówkowej, za pokwitowaniem

na druku ścisłego zarachowania, lub za pomocą karty płatniczej;

2)

w terminie późniejszym – w formie przelewu na wyodrębniony rachu-

nek bankowy organu prowadzącego postępowanie administracyjne w

sprawie o nałożenie kary, przy czym koszty przelewu ponosi obowiąza-

ny podmiot. 3. Kaucja przechowywana jest na nieoprocentowanym rachunku bankowym,

o którym mowa w ust. 2 pkt 2. Koszty związane z uiszczeniem kaucji w

formie przelewu na rachunek bankowy lub za pomocą karty płatniczej –

związane z autoryzacją transakcji i przekazem środków na właściwy ra-

chunek bankowy – pokrywa obowiązany podmiot. 4. Kaucję przekazuje się:

1)

na rachunek bankowy określony w decyzji o nałożeniu kary, w terminie,

o którym mowa w art. 140 ac ust. 2, albo

2)

na rachunek bankowy podmiotu, który ją wpłacił, w terminie 7 dni od

dnia uprawomocnienia się decyzji lub orzeczenia uchylającego decyzję

o nałożeniu kary pieniężnej. 5. W przypadku gdy wysokość nałożonej kary jest mniejsza od wysokości po-

branej kaucji, do powstałej różnicy stosuje się odpowiednio przepis ust. 4

pkt 2. 6. Odpowiedzialność za szkody spowodowane ruchem pojazdów nienorma-

tywnych ponosi wykonujący przejazd pojazdem nienormatywnym.

Art. 140ae.

1. Kary pieniężne, o których mowa w art. 140aa ust. 1, są przekazywane od-

powiednio do budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub na wyod-

rębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Auto-

strad. 2. Środki z tytułu kar gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym

Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad są przekazywane w ter-

minie pierwszych 2 dni roboczych po upływie tygodnia, w którym wpłynęły,

na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego, z przeznaczeniem na budo-

wę lub przebudowę dróg krajowych, drogowych obiektów inżynierskich

i przepraw promowych oraz na zakup urządzeń do ważenia pojazdów. 3. Urzędy celne i wojewódzkie inspektoraty transportu drogowego otrzymują

prowizję od pobranych kar pieniężnych w wysokości 12% nałożonej kary. 4. Prowizja, o której mowa w ust. 3, stanowi dochód budżetu państwa. 5. Od kar pieniężnych urzędy celne i wojewódzkie inspektoraty transportu

drogowego odliczają prowizję, a pozostałą część kary, w terminie 4 dni po

upływie każdych kolejnych 10 dni miesiąca, przekazują odpowiednio do

podmiotów wymienionych w ust. 1.>

Dział Va
Działania na rzecz bezpieczeństwa ruchu drogowego Art. 140b. 1. Tworzy się Krajową Radę Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, zwaną dalej „Krajową Radą”. 2. Krajowa Rada działa przy ministrze właściwym do spraw transportu jako mię- dzyresortowy organ pomocniczy Rady Ministrów w sprawach bezpieczeństwa ruchu drogowego. Art.140c. 1. Krajowa Rada określa kierunki i koordynuje działania administracji rządowej w sprawach bezpieczeństwa ruchu drogowego. 2. Do zadań Krajowej Rady w zakresie poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego należy w szczególności: 1) proponowanie kierunków polityki państwa; 2) opracowywanie programów poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego w oparciu o propozycje przedstawiane przez właściwych ministrów i ocena ich realizacji; 3) inicjowanie badań naukowych; 4) inicjowanie i opiniowanie projektów aktów prawnych oraz umów międzyna- rodowych; 5) inicjowanie kształcenia kadr administracji publicznej; 6) inicjowanie współpracy zagranicznej; 7) współpraca z właściwymi organizacjami społecznymi i instytucjami poza- rządowymi; 8) inicjowanie działalności edukacyjno-informacyjnej; 9) analizowanie i ocena podejmowanych działań; 10) ustalanie, co najmniej raz na trzy lata, średniego kosztu społeczno- ekonomicznego wypadku drogowego, w którym jest zabity, oraz średniego kosztu społeczno-ekonomicznego wypadku drogowego, w którym osoba doznała obrażeń ciała w rozumieniu art. 156 § 1 albo art. 157 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.³³⁾), powstałego w transeuropejskiej sieci drogowej. 3. Przy ustalaniu średniego kosztu społeczno-ekonomicznego wypadków drogo- wych, o których mowa w ust. 2 pkt 10, uwzględnia się: 1) utratę produktywności zabitych i rannych w wypadkach drogowych; 2) koszty leczenia i rehabilitacji poszkodowanych w wypadkach drogowych; 3) koszty administracyjne wypadków drogowych; 4) straty materialne powstałe w wyniku wypadków drogowych. Art. 140d. W skład Krajowej Rady wchodzą: 1) Przewodniczący – minister właściwy do spraw transportu; 2) zastępcy Przewodniczącego: a) sekretarz lub podsekretarz stanu w ministerstwie właściwym do spraw wewnętrznych, b) sekretarz lub podsekretarz stanu w ministerstwie właściwym do spraw transportu; 3) sekretarz Krajowej Rady wskazany przez ministra właściwego do spraw transportu; [4) członkowie Krajowej Rady wskazani przez: Prezesa Rady Ministrów spo-

Nowe br zmienie pkt

śród wojewodów, Ministra Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości 4 w ar t. 140d wchooraz ministrów właściwych do spraw: administracji publicznej, budżetu, fi- dzi w życie z dn.

1.01.2013 r . (Dz. U. z

nansów publicznych, gospodarki, gospodarki przestrzennej i mieszkanio-

2012 r. poz. 951).

wej³⁴⁾, oświaty i wychowania, środowiska, transportu, wewnętrznych, pracy oraz Komendanta Głównego Policji, Komendanta Głównego Straży Pożarnej, Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.] <4) członkowie Krajowej Rady wskazani przez: Prezesa Rady Ministrów spośród wojewodów, Ministra Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości oraz ministrów właściwych do spraw: administracji publicznej, budżetu, finansów publicznych, gospodarki, budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, oświaty i wychowania, środowiska, transportu, wewnętrznych, pracy oraz Komendanta Głównego Policji, Komendanta Głównego Straży Po-

żarnej, Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.>

Art. 140e.

1. Przewodniczący Krajowej Rady kieruje jej pracami i reprezentuje ją na ze-

wnątrz.

243, poz. 2426, z 2005 r. Nr 86, poz. 732, Nr 90, poz. 757, Nr 132, poz. 1109, Nr 163, poz. 1363, Nr

178, poz. 1479 i Nr 180, poz. 1493, z 2006 r. Nr 190, poz. 1409, Nr 218, poz. 1592 i Nr 226, poz.

1648, z 2007 r. Nr 89, poz. 589, Nr 123, poz. 850, Nr 124, poz. 859 i Nr 192, poz. 1378, z 2008 r. Nr

90, poz. 560, Nr 122, poz. 782, Nr 171, poz. 1056, Nr 173, poz. 1080 i Nr 214, poz. 1344, z 2009 r.

Nr 62, poz. 504, Nr 63, poz. 533, Nr 166, poz. 1317, Nr 168, poz. 1323, Nr 190, poz. 1474, Nr 201,

poz. 1540 i Nr 206, poz. 1589, z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 40, poz. 227 i 229, Nr 98, poz. 625 i 626,

Nr 125, poz. 842, Nr 127, poz. 857, Nr 152, poz. 1018 i 1021, Nr 182, poz. 1228, Nr 225, poz. 1474

i Nr 240, poz. 1602 oraz z 2011 r. Nr 17, poz. 78, Nr 24, poz. 130, Nr 39, poz. 202, Nr 48, poz. 245,

Nr 72, poz. 381, Nr 94, poz. 549, Nr 117, poz. 678, Nr 133, poz. 767, Nr 160, poz. 964, Nr 191, poz.

1135, Nr 217, poz. 1280, Nr 233, poz. 1381 i Nr 240, poz. 1431.

2. Przewodniczący Krajowej Rady otrzymuje od ministrów i innych organów, któ-

rych przedstawiciele są członkami Krajowej Rady:

1)

sprawozdania i informacje dotyczące realizacji zadań określonych w pro-

gramach bezpieczeństwa ruchu drogowego;

[2) informacje dotyczące stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego.]

2)

informacje dotyczące stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego, w szczegól-

ności informacje umożliwiające ustalanie średniego kosztu społeczno-

ekonomicznego wypadków, o których mowa w art. 140c ust. 2 pkt 10.

3. Przewodniczący Krajowej Rady składa Radzie Ministrów corocznie, do końca

marca, sprawozdanie dotyczące stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz

działań realizowanych w tym zakresie. 4. Prezes Rady Ministrów składa Sejmowi, Senatowi i Prezydentowi corocznie, do

końca kwietnia, sprawozdanie dotyczące stanu bezpieczeństwa ruchu drogowe-

go oraz działań realizowanych w tym zakresie.

Art. 140f.

1. Krajowa Rada wykonuje swoje zadania przy pomocy Sekretariatu Krajowej Ra-

dy. 2. Sekretariat Krajowej Rady działa jako wewnętrzna jednostka organizacyjna mi-

nistra właściwego do spraw transportu. 3. Szczegółową organizację i tryb prac Krajowej Rady określa regulamin przyjęty

w drodze uchwały na pierwszym posiedzeniu Krajowej Rady.

Art. 140g.

1. Tworzy się Wojewódzką Radę Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, zwaną dalej

„Wojewódzką Radą”. 2. Wojewódzka Rada działa przy marszałku województwa jako wojewódzki zespół

koordynacyjny w sprawach bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Art. 140h.

1. Wojewódzka Rada koordynuje i określa kierunki działań administracji publicz-

nej w sprawach bezpieczeństwa ruchu drogowego. 2. Do zadań Wojewódzkiej Rady w zakresie, o którym mowa w ust. 1, należy w

szczególności:

1)

opracowywanie regionalnych programów poprawy bezpieczeństwa ruchu

drogowego;

2)

opiniowanie projektów aktów prawa miejscowego w zakresie bezpieczeń-

stwa ruchu drogowego;

3)

zatwierdzanie planu wydatków wojewódzkich ośrodków ruchu drogowego

w części przeznaczonej na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego;

4)

inicjowanie kształcenia kadr administracji publicznej i szkolenie w zakresie

bezpieczeństwa ruchu drogowego;

5)

inicjowanie współpracy międzywojewódzkiej; Dodany ust. 3 w ar t.

140h wchodzi w

6)

współpraca z właściwymi organizacjami społecznymi i instytucjami poza-

życie z dn.

rządowymi; 19.01.2013 r . (Dz. U.

z 2011 r . Nr 30, poz.

7)

inicjowanie działalności edukacyjno-informacyjnej;

151 oraz z 2012 r .

8)

analizowanie i ocena podejmowanych działań. poz. 113).

<3. Szczegółową organizację i tryb pracy Wojewódzkiej Rady określa regu-

lamin przyjęty przez radę w drodze uchwały.>

Art. 140i.

W skład Wojewódzkiej Rady wchodzą:

1)

przewodniczący – marszałek województwa;

2)

zastępcy przewodniczącego:

a)

wojewoda,

b)

wojewódzki komendant Policji;

3)

sekretarz – wskazany przez marszałka województwa;

[4) członkowie Wojewódzkiej Rady wskazani przez wojewodę, zarząd woje-

wództwa, zarządy powiatów, wójtów (burmistrzów, prezydentów miast), ko-

mendanta wojewódzkiego Policji, Komendanta Państwowej Straży Pożar-

nej, dyrektora właściwego oddziału terenowego Generalnej Dyrekcji Dróg

Krajowych i Autostrad, zarząd dróg wojewódzkich, zarządy dróg powiato-

wych, wojewódzkiego kuratora oświaty.]

<4) członkowie Wojewódzkiej Rady:

Nowe br zmienie pkt

a) wojewódzki inspektor transportu drogowego, 4 w ar t. 140i wcho-

dzi w życie z dn.

b) dyrektor właściwego terenowo oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg

19.01.2013 r . (Dz. U.

Krajowych i Autostrad, z 2011 r . Nr 30, poz.

151 oraz z 2012 r .

c) przedstawiciel wojewody,

poz. 113).

d) przedstawiciel wojewódzkiego sztabu wojskowego,

e) przedstawiciel kuratora oświaty,

f) przedstawiciel zarządu województwa,

g) przedstawiciel zarządów powiatu,

h) przedstawiciel wójtów, burmistrzów lub prezydentów miast,

i) przedstawiciel komendanta wojewódzkiego Policji,

j) przedstawiciel komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Po-

żarnej,

k) przedstawiciel zarządu dróg wojewódzkich,

l) przedstawiciel wojewódzkich ośrodków ruchu drogowego,

m) przedstawiciel zarządów dróg powiatowych,

n) osoby wskazane przez marszałka województwa w szczególności re-

prezentujące działające na terenie województwa organizacje poza-

rządowe, których celem statutowym jest problematyka bezpieczeń-

stwa ruchu drogowego, przy czym marszałek województwa może

wskazać nie więcej niż 12 osób.>

Art. 140j.

1. Przewodniczący Wojewódzkiej Rady kieruje jej pracami i reprezentuje ją na ze-

wnątrz. 2. Przewodniczący Wojewódzkiej Rady otrzymuje od organów, których przedsta-

wiciele są członkami Wojewódzkiej Rady:

1)

sprawozdania i informacje dotyczące realizacji zadań określonych w pro-

gramach bezpieczeństwa ruchu drogowego;

2)

informacje dotyczące stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego.

3. Przewodniczący Wojewódzkiej Rady składa Przewodniczącemu Krajowej Rady

corocznie, do końca stycznia, sprawozdanie dotyczące stanu bezpieczeństwa ru-

chu drogowego na terenie województwa oraz działań realizowanych w tym za-

kresie.

Art. 140k.

Obsługę Wojewódzkiej Rady zapewnia wyznaczony przez marszałka województwa wojewódzki ośrodek ruchu drogowego.

Art. 140l.

W pracach Krajowej Rady i Wojewódzkiej Rady mogą brać udział z głosem doradczym:

1)

przedstawiciele organizacji pozarządowych, których statutowy zakres dzia-

łalności obejmuje zagadnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego;

2)

pracownicy naukowi wyższych uczelni lub jednostek badawczo-

rozwojowych;

3)

niezależni eksperci.

Dział VI
Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe

Art. 141–143.

(pominięte)³⁵⁾.

Art. 144.

(uchylony).

Art. 145–148.

(pominięte)³⁵⁾.

Art. 149.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Sprawiedliwości, kierując się potrzebą zapewnienia stabilnego obrotu pojazdami samochodowymi, może określić, w drodze rozporządzenia:

1)

obowiązek uzyskania karty pojazdu przez właścicieli pojazdów zarejestro-

wanych przed dniem, o którym mowa w art. 152 pkt 3;

2)

warunki, terminy i tryb uzyskiwania karty pojazdu przez osoby, o których

mowa w pkt 1, organy właściwe do ich wydania, dokumenty stosowane w

tych sprawach oraz wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu.

Art. 150.

1. Prawa jazdy i inne dokumenty uprawniające do kierowania pojazdami lub po-

twierdzające dodatkowe kwalifikacje i wymagania w stosunku do kierujących

pojazdami, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują waż-

ność do czasu ich wymiany dokonywanej na koszt osoby uprawnionej w zakre-

sie, na jaki zostały wydane. Osoba uprawniona dokonująca wymiany jest obo-

wiązana do uiszczenia opłaty ewidencyjnej. 2. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając wszystkie wydawane

przed dniem wejścia w życie ustawy dokumenty uprawniające do kierowania

pojazdem oraz koszty związane z ich wymianą, określi, w drodze rozporządze-

nia, warunki i terminy wymiany praw jazdy i innych dokumentów uprawniają-

cych do kierowania pojazdami lub potwierdzających dodatkowe kwalifikacje

kierujących pojazdami oraz wysokość opłat za ich wymianę.

Art. 151.

1. Traci moc ustawa z dnia 1 lutego 1983 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z

1992 r. Nr 11, poz. 41 i Nr 26, poz. 114 oraz z 1995 r. Nr 104, poz. 515), z wy-

jątkiem art. 60, 69–70 i 72–82, które tracą moc z dniem 30 czerwca 1999 r. 2. (pominięty)³⁵⁾.

Art. 152.

Załącznik do ustawy

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem: wchodzi w życie z

dn. 19.10.2012 r .

1)

art. 49 ust. 2 pkt 5, art. 80, 99 i 109 ust. 4, które wchodzą w życie z dniem 1

(Dz. U. z 2011 r . Nr

lipca 1998 r.; 222, poz. 1321).

2)

art. 39 ust. 3 i art. 85, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.;

3)

art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a, art. 77, 87, 88, 90–98 i 100–108, które wchodzą w

życie z dniem 1 lipca 1999 r.

< Załącznik do ustawy

z dnia 18 sierpnia 2011 r. (poz. 1321)

Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego

Lp. Zezwolenie Pojazdy nienormatywne Drogi

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej nie 1. kategorii I gminne, powiato-

większych od dopuszczalnych,

we,

b) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewi-

wojewódzkie

dzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedyn-

wskazane w zezwo-

czej osi napędowej do 11,5 t;

leniu

a) o długości, wysokości oraz rzeczywistej masie całkowi- 2. kategorii II publiczne, z wyjąt-

tej nie większych od dopuszczalnych,

kiem ekspresowych

b) o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla i autostrad

danej drogi,

c) o szerokości nieprzekraczającej 3,5 m;

a) o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie 3. kategorii III publiczne

większych od dopuszczalnych,

b) o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m,

c) o długości nieprzekraczającej:

–

15 m dla pojedynczego pojazdu,

–

23 m dla zespołu pojazdów;

d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m;

4. kategorii IV a) o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od do- krajowe

puszczalnej,

b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m,

c) o długości nieprzekraczającej:

–

15 m dla pojedynczego pojazdu,

–

23 m dla zespołu pojazdów,

–

30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,

d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m,

e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewi-

dzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej

osi napędowej do 11,5 t;

a) o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla 5. kategorii V publiczne

danej drogi,

b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m,

c) o długości nieprzekraczającej:

–

15 m dla pojedynczego pojazdu,

–

23 m dla zespołu pojazdów,

–

30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,

d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m,

e) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej

60 t;

a) o szerokości nieprzekraczającej:

6. kategorii VI krajowe – zgodnie

– 3,4 m dla drogi jednojezdniowej, z wykazem dróg, o

którym mowa w

– 4 m dla drogi dwujezdniowej klasy A, S i GP,

art. 64c ust. 7

b) o długości nieprzekraczającej:

–

15 m dla pojedynczego pojazdu,

–

23 m dla zespołu pojazdów,

–

30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,

c) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m,

d) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej

60 t,

e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewi-

dzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedyn-

czej osi napędowej do 11,5 t;

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej więk- 7. kategorii VII wyznaczona trasa

szych od wymienionych w kategoriach I–VI,

wskazana w zezwo-

leniu

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewi-

dziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej

osi napędowej do 11,5 t; >

Przypisy

²⁾ Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 23, poz. 136, Nr 192, poz. 1381, z 2008 r. Nr 54, poz. 326, Nr 218, poz. 1391, Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 19, poz. 100 i 101, Nr 86, poz. 720, Nr 168, poz. 1323 oraz z 2010 r. Nr 106, poz. 675.

³⁾ Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 223, poz. 1463, Nr 227, poz. 1505 i Nr 237, poz. 1652 oraz z 2009 r. Nr 6, poz. 33.

⁴⁾ Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 89, poz. 590 i Nr 166, poz. 1172, z 2008 r. Nr 17, poz. 101 i Nr 237, poz. 1653, z 2009 r. Nr 11, poz. 59 i Nr 122, poz. 1007, z 2010 r. Nr 107, poz. 679 i Nr 219, poz. 1443 oraz z 2011 r. Nr 30, poz. 151, Nr 112, poz. 654 i Nr 208, poz. 1240 i 1241.

⁵⁾ Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 55, poz. 321 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 95, poz. 425 i Nr 107, poz. 459, z 1993 r. Nr 7, poz. 34, z 1994 r. Nr 1, poz. 3, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 96, poz. 590 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 59, poz. 375, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 757, z 2000 r. Nr 120, poz. 1268 oraz z 2004 r. Nr 68, poz. 623.

⁶⁾ Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1991r. Nr 95, poz. 425, z 1993 r. Nr 7, poz. 34, z 1994 r. Nr 1, poz. 3, z 1998 r. Nr 59, poz. 375, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756 oraz z 2004 r. Nr 68, poz. 623.

⁷⁾ Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 59, poz. 375, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756 oraz z 2004 r. Nr 68, poz. 623.

⁸⁾ Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 59, poz. 375, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756 oraz z 2004 r. Nr 68, poz. 623.

⁹⁾ Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 59, poz. 375, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756 oraz z 2004 r. Nr 68, poz. 623.

¹⁰⁾ Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 59, poz. 375, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756 oraz z 2004 r. Nr 68, poz. 623.

¹¹⁾ Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 59, poz. 375, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756 oraz z 2004 r. Nr 68, poz. 623.

¹²⁾ Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 59, poz. 375, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756 oraz z 2004 r. Nr 68, poz. 623.

¹³⁾ Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 59, poz. 375, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756 oraz z 2004 r. Nr 68, poz. 623.

¹⁴⁾ Obecnie: m.st. Warszawy.

¹⁵⁾ Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 26, poz. 225, Nr 96, poz. 959, Nr 141 , poz. 1492, Nr 273, poz. 2703 i Nr 281, poz. 2778.

¹⁶⁾ Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 12, poz. 65 i Nr 73, poz. 501, z 2008 r. Nr 127, poz. 817, z 2009 r. Nr 157, poz. 1241 oraz z 2010 r. Nr 40, poz. 230.

¹⁷⁾ Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407, z 2005 r. Nr 64, poz. 565 i Nr 132, poz. 1110, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 oraz z 2011 r. Nr 204, poz. 1195.

¹⁸⁾ Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 85, poz. 727, Nr 86, poz. 732 i Nr 143, poz. 1199, z 2006 r. Nr 66, poz. 470, Nr 104, poz. 708, Nr 217, poz. 1590 i Nr 225, poz. 1635, z 2007 r. Nr 105, poz. 721, Nr 112, poz. 769, Nr 120, poz. 818, Nr 192, poz. 1378, Nr 195, poz. 1414 i Nr 225, poz. 1671, z 2008 r. Nr 118, poz. 745, Nr 141, poz. 888, Nr 180, poz. 1109, Nr 209, poz. 1316, poz. 1318 i 1320 oraz z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 44, poz. 362 i Nr 57, poz. 466.

¹⁹⁾ Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 270,3 z 2005 r. Nr 141, poz. 1184, Nr 155, poz. 1297, Nr 163, poz. 1362, Nr 172, poz. 1440, Nr 175, poz. 1462 i Nr 180, poz. 1494 i 1497 oraz z 2006 r. Nr 170, poz. 1217 i 1218, Nr 171, poz. 1225 i Nr 235, poz. 1701.

²⁰⁾ Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 176, poz. 1238 i Nr 192, poz. 1381, z 2008 r. Nr 218, poz. 1391, Nr 227, poz. 1505 i Nr 234, poz. 1574, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 31, poz. 206, Nr 86, poz. 720 i Nr 98, poz. 817, z 2010 r. Nr 43, poz. 246, Nr 164, poz. 1107, Nr 225, poz. 1466, Nr 247, poz. 1652 i Nr 249, poz. 1656 oraz z 2011 r. Nr 5, poz. 13.

²¹⁾ Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 104, poz. 708, Nr 133, poz. 935, Nr 157, poz. 1119, Nr 187, poz. 1381 i Nr 192, poz. 1378, z 2007 r. Nr 89, poz. 589, Nr 115, poz. 794, Nr 176, poz. 1243 i Nr 192, poz. 1378, z 2008 r. Nr 209, poz. 1318 oraz z 2009 r. Nr 3, poz. 11 i Nr 39, poz. 308.

²²⁾ Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 91, poz. 870 i Nr 96, poz. 959, z 2005 r. Nr 48, poz. 447, Nr 83, poz. 719, Nr 143, poz. 1204, Nr 167, poz. 1396, Nr 183, poz. 1538 i Nr 184, poz. 1539, z 2006 r. Nr 157, poz. 1119, z 2007 r. Nr 50, poz. 331, Nr 82, poz. 557, Nr 102, poz. 691 i Nr 112, poz. 769, z 2008 r. Nr 171, poz. 1056 i Nr 234, poz. 1571 oraz z 2009 r. Nr 18, poz. 97 i Nr 42, poz. 341.

²³⁾ Obecnie: właściwych sądów.

²⁴⁾ Art. 89 został uchylony.

²⁵⁾ Obecnie: właściwe sądy.

²⁶⁾ Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 594, Nr 91, poz. 868, Nr 171, poz. 1800 i Nr 173, poz. 1808.

²⁷⁾ Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 281, poz. 2777, z 2005 r. Nr 33, poz. 289, Nr 94, poz. 788, Nr 143, poz. 1199, Nr 175, poz. 1460, Nr 177, poz. 1468, Nr 178, poz. 1480, Nr 179, poz. 1485, Nr 180, poz. 1494 i Nr 183, poz. 1583 oraz z 2006 r. Nr 17, poz. 127, Nr 144, poz. 1043 i 1045, Nr 158, poz. 1121, Nr 171, poz. 1225 i Nr 235, poz. 1699.

²⁸⁾ Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 176, poz. 1238 i Nr 192, poz. 1381, z 2008 r. Nr 218, poz. 1391, Nr 227, poz. 1505 i Nr 234, poz. 1574, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 31, poz. 206, Nr 86, poz. 720 i Nr 98 poz. 817 oraz z 2010 r. Nr 43, poz. 246 i Nr 164, poz. 1107.

²⁹⁾ Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 214, poz. 1344 i Nr 237, poz. 1651, z 2009 r. Nr 178, poz. 1375, Nr 190, poz. 1474 i Nr 206, poz. 1589 oraz z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 i Nr 197, poz. 1307.

³⁰⁾ Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 115, poz. 793 i Nr 176, poz. 1238, z 2008 r. Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 18, poz. 97 i Nr 144, poz. 1175 oraz z 2010 r. Nr 47, poz. 278 i Nr 127, poz. 857.

³¹⁾ Na podstawie wyroku TK z dn. 7.06.2005 r., sygn. akt K 23/04 (Dz. U. Nr 109, poz. 925).

³²⁾ Na podstawie wyroku TK z dn. 3.06.2008 r., sygn. akt P 4/06 (Dz. U. Nr 100, poz. 649).

³³⁾ Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 128, poz. 840, z 1999 r. Nr 64, poz. 729 i Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 48, poz. 548, Nr 93, poz. 1027 i Nr 116, poz. 1216, z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, z 2003 r. Nr 111, poz. 1061, Nr 121, poz. 1142, Nr 179, poz. 1750, Nr 199, poz. 1935 i Nr 228, poz. 2255, z 2004 r. Nr 25, poz. 219, Nr 69, poz. 626, Nr 93, poz. 889 i Nr

³⁴⁾ Obecnie: budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej.

³⁵⁾ Zamieszczone w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108, poz. 908).

Tekst pochodzi z oficjalnego rejestru ELI (api.sejm.gov.pl). Prawnet nie jest wydawcą tego aktu.

Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo o ruchu drogowym

Spis treści

Art. 2.16 orzeczeń

1)

1a)

1b)

2)

5)

5a)

5b)

6)

7)

8)

9)

10)

11)

12)

13)

14)

15)

16)

16a)

17)

18)

19)

20)

22)

23)

24)

25)

26)

27)

28)

29)

30)

31)

32)

33)

34)

35)

35b)

35c)

36)

38)

39)

40)

41)

41a)

42)

42a)

42c)

43)

44)

46)

46)

47)

47a)

48)

49)

49a)

50)

51)

52)

53)

54)

55)

56)

57)

58)

59)

Dział IIRuch drogowy

12)

1)

2)

1)

2)

3)

Art. 7.2 orzeczenia

Art. 8.

1)

Dział II
Ruch drogowy

Rozdział 2
Ruch pieszych

Rozdział 3
Ruch pojazdów

Oddział 1
Zasady ogólne

Oddział 2
Włączanie się do ruchu

Oddział 3
Prędkość i hamowanie