Rozdział 1

Organy podatkowe Art. 13. § 1. Organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest: 1) naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego, wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa – jako organ pierwszej instancji; 2) dyrektor izby skarbowej, dyrektor izby celnej – jako: a) organ odwoławczy odpowiednio od decyzji naczelnika urzędu skarbo- wego lub naczelnika urzędu celnego, b) organ pierwszej instancji, na podstawie odrębnych przepisów, c) organ odwoławczy od decyzji wydanej przez ten organ w pierwszej in- stancji; 3) samorządowe kolegium odwoławcze – jako organ odwoławczy od decyzji wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka wojewódz- twa. § 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych jest organem podatkowym – jako: 1) organ pierwszej instancji w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji, wznowienia postępowania, zmiany lub uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej wygaśnięcia – z urzędu; 2) organ odwoławczy od decyzji wydanych w sprawach, o których mowa w pkt 1; 3) organ właściwy w sprawach porozumień dotyczących ustalenia cen transak- cyjnych; 4) organ właściwy w sprawach interpretacji przepisów prawa podatkowego, 5) organ właściwy w sprawach informacji przekazywanych przez banki i spół- dzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe o założonych i zlikwidowanych rachunkach bankowych związanych z prowadzeniem działalności gospodar- czej. § 3. Organami podatkowymi wyższego stopnia są organy odwoławcze. Art. 13a. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, nadać uprawnienia organów podat- kowych: 1) Szefowi Agencji Wywiadu, 2) Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, 3) Szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego, 4) Szefowi Służby Wywiadu Wojskowego, 5) Szefowi Służby Kontrwywiadu Wojskowego – jeżeli jest to uzasadnione ochroną informacji niejawnych i wymogami bezpie- czeństwa państwa. Art. 14. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych sprawuje ogólny nadzór w sprawach podatkowych. § 2. W ramach nadzoru, o którym mowa w § 1, minister właściwy do spraw finan- sów publicznych w celu wykonywania ustawowych zadań, w szczególności za- dań analityczno-sprawozdawczych, może przetwarzać dane wynikające z deklaracji podatkowych składanych do naczelników urzędów skarbowych oraz naczelników urzędów celnych. § 3. Przetwarzanie danych, o którym mowa w § 2, odbywa się z zachowaniem prze- pisów o ochronie danych osobowych oraz tajemnic ustawowo chronionych.

Rozdział 1a

Interpretacje przepisów prawa podatkowego Art. 14a. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jedno- litego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Kon- stytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogól- ne); wnioskodawcą nie może być organ administracji publicznej. § 2. Wniosek o wydanie interpretacji ogólnej powinien zawierać uzasadnienie ko- nieczności wydania interpretacji ogólnej, w szczególności: 1) przedstawienie zagadnienia oraz wskazanie przepisów prawa podatkowego wymagających wydania interpretacji ogólnej; 2) wskazanie niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego w określonych decyzjach, postanowieniach oraz interpretacjach indywidual- nych wydanych przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach przyszłych, oraz w ta- kich samych stanach prawnych. § 3. Interpretację ogólną wydaje się, jeżeli w dniu złożenia wniosku w sprawach, o których mowa w § 2 pkt 2, nie toczy się postępowanie podatkowe lub postępo- wanie kontrolne organu kontroli skarbowej albo od decyzji lub na postanowienie nie zostało wniesione odwołanie lub zażalenie. § 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych pozostawia wniosek o wy- danie interpretacji ogólnej bez rozpatrzenia, jeżeli: 1) nie są spełnione warunki, o których mowa w § 2 i 3, lub wniosek nie spełnia innych wymogów określonych przepisami prawa, lub 2) przedstawione we wniosku zagadnienie jest przedmiotem interpretacji ogól- nej i stan prawny nie uległ w tym zakresie zmianie. § 5. W sprawie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji ogólnej bez rozpa- trzenia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Postanowienie nie zawiera danych identyfikujących stronę postępowania, w którym wydano decy- zję, postanowienie lub interpretację indywidualną, wskazaną we wniosku o wy- danie interpretacji ogólnej. Przepisy rozdziałów 14 i 16 działu IV stosuje się od- powiednio. § 6. Prawo dostępu do akt sprawy wydania interpretacji ogólnej nie obejmuje da- nych identyfikujących stronę postępowania, w którym wydano decyzję, posta- nowienie lub interpretację indywidualną, wskazaną we wniosku o wydanie in- terpretacji ogólnej. § 7. Na pisemne żądanie ministra właściwego do spraw finansów publicznych or- gany podatkowe oraz organy kontroli skarbowej przekazują niezwłocznie akta dotyczące wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej decyzji, po- stanowień oraz interpretacji indywidualnych. § 8. Opłata podlega zwrotowi wyłącznie w przypadku wydania interpretacji ogól- nej. Zwrot opłaty następuje w terminie 7 dni od dnia opublikowania interpretacji ogólnej. § 9. W sprawach dotyczących wydawania interpretacji ogólnych na wniosek prze- pisy art. 14d, art. 14f, art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135– 137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1–2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV stosuje się odpowiednio. § 10. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu usprawnienia obsłu- gi wnioskodawców może, w drodze rozporządzenia, upoważnić podległe organy do wydawania, jako organ pierwszej instancji, postanowień o których mowa w § 5, oraz wykonywania czynności, o których mowa w § 7, określając jednocześnie właściwość rzeczową oraz miejscową upoważnionych organów. § 11. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, biorąc pod uwagę zapew- nienie sprawności postępowania, określi, w drodze rozporządzenia, wzór wnio- sku o wydanie interpretacji ogólnej, który zawiera dane identyfikujące wniosko- dawcę, dane wskazane w § 2, oraz sposób uiszczenia opłaty. Art. 14b. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainte- resowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). § 2. Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu fak- tycznego lub zdarzeń przyszłych. § 3. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. § 4. Wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu fak- tycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatko- wej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakre- sie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowie- niu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. W razie złożenia fał- szywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skut- ków prawnych. § 5. Nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem to- czącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowe- go lub organu kontroli skarbowej. § 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu zapewnienia jednoli- tości wydawanych wiążących interpretacji i usprawnienia obsługi wnioskodaw- ców może, w drodze rozporządzenia, upoważnić podległe organy do wydawa- nia interpretacji indywidualnych w jego imieniu i w ustalonym zakresie okre- ślając jednocześnie właściwość rzeczową i miejscową upoważnionych orga- nów. § 7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporzą- dzenia, wzór wniosku, o którym mowa w § 1, który zawiera dane identyfikują- ce wnioskodawcę oraz dane wskazane w § 2–5, oraz sposób uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 14f. Art. 14c. § 1. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. § 2. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidual- na zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem praw- nym. § 3. Interpretacja indywidualna zawiera pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Art. 14d. Interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4. Art. 14e. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidło- wość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konsty- tucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. § 2. Zawiadomienie o zmienionej interpretacji indywidualnej doręcza się podmio- towi, któremu w danej sprawie interpretacja została wydana. Art. 14f. § 1. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega opłacie w wysokości 40 zł, którą należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. § 2. W przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji indywidu- alnej odrębnych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych pobiera się opłatę od każdego przedstawionego we wniosku odrębnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. § 2a. Zwrot nienależnej opłaty następuje nie później niż w terminie 7 dni od dnia zakończenia postępowania w sprawie wydania interpretacji. § 3. Opłata, o której mowa w § 1 i 2, stanowi dochód budżetu państwa. Art. 14g. § 1. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów okre- ślonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia. § 2. (uchylony). § 3. W sprawie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Przepisy rozdziałów 14 i 16 działu IV stosuje się od- powiednio. Art. 14h. W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio prze- pisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135–137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1–2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Art. 14i. § 1. Interpretacje ogólne są publikowane, bez zbędnej zwłoki, w Dzienniku Urzę- dowym Ministra Finansów oraz zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicz- nej. § 2. Interpretacje indywidualne wraz z informacją o dacie doręczenia są niezwłocz- nie przekazywane organom podatkowym właściwym ze względu na zakres spraw będących przedmiotem interpretacji oraz właściwemu organowi kontroli skarbowej. § 3. Interpretacje indywidualne wraz z wnioskiem o wydanie interpretacji, po usu- nięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji, są niezwłocznie zamieszczane w Biuletynie Informacji Pu- blicznej. Art. 14j. § 1. Stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, bur- mistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa. § 2. W zakresie, o którym mowa w § 1, opłata za wydanie interpretacji indywidual- nej stanowi dochód budżetu jednostki samorządu terytorialnego. § 3. W zakresie nieuregulowanym w § 1 i 2 stosuje się odpowiednio przepisy niniej- szego rozdziału. Art. 14k. § 1. Zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed do- ręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu ad- ministracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnię- ciu sprawy podatkowej. § 2. Zastosowanie się do interpretacji ogólnej przed jej zmianą nie może szkodzić temu, kto się do niej zastosował, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. § 3. W zakresie związanym z zastosowaniem się do interpretacji, która uległa zmia- nie, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wy- kroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się oraz nie nalicza się odsetek za zwłokę. Art. 14l. W przypadku gdy skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji, miały miejsce przed opublikowa- niem interpretacji ogólnej lub przed doręczeniem interpretacji indywidualnej, zasto- sowanie się do tej interpretacji nie zwalnia z obowiązku zapłaty podatku. Art. 14m. § 1. Zastosowanie się do interpretacji, która następnie została zmieniona lub nie zo- stała uwzględniona w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, powoduje zwolnie- nie z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będące- go przedmiotem interpretacji, jeżeli: 1) zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku zastosowania się do interpretacji, która uległa zmianie, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej oraz 2) skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan fak- tyczny będący przedmiotem interpretacji, miały miejsce po opublikowaniu interpretacji ogólnej albo po doręczeniu interpretacji indywidualnej. § 2. Zwolnienie, o którym mowa w § 1, obejmuje: 1) w przypadku rocznego rozliczenia podatków – okres do końca roku podat- kowego, w którym opublikowano zmienioną interpretację ogólną, doręczo- no zmienioną interpretację indywidualną albo doręczono organowi podat- kowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpreta- cję indywidualną ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2) w przypadku kwartalnego rozliczenia podatków – okres do końca kwartału, w którym opublikowano zmienioną interpretację ogólną, doręczono zmie- nioną interpretację indywidualną albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indy- widualną ze stwierdzeniem jego prawomocności, oraz kwartał następny; 3) w przypadku miesięcznego rozliczenia podatków – okres do końca miesią- ca, w którym opublikowano zmienioną interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną albo doręczono organowi podatko- wemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego prawomocności, oraz miesiąc następ- ny. § 3. Na wniosek podatnika, który zastosował się do interpretacji, w decyzji określa- jącej lub ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego organ podatkowy określa również wysokość podatku objętego zwolnieniem, o którym mowa w § 1, albo – w przypadku uiszczenia podatku w zakresie objętym tym zwolnieniem – określa wysokość nadpłaty. § 4. Organ podatkowy informuje podatnika w formie pisemnej o dacie doręczenia odpisu orzeczenia, o którym mowa w § 2, podając jednocześnie informacje, z jakim dniem kończy się okres zwolnienia z obowiązku płacenia podatku wyni- kającego z uchylonej przez orzeczenie interpretacji. Art. 14n. § 1. Przepisy art. 14k i art. 14m stosuje się odpowiednio w przypadku: 1) zastosowania się przez spółkę do interpretacji indywidualnej wydanej przed powstaniem spółki na wniosek osób planujących utworzenie tej spółki – w zakresie dotyczącym działalności tej spółki; 2) zastosowania się przez oddział lub przedstawicielstwo do interpretacji in- dywidualnej dotyczącej działalności tego oddziału lub przedstawicielstwa wydanej przed powstaniem tego oddziału lub przedstawicielstwa na wnio- sek tworzącego je przedsiębiorcy. § 2. W przypadkach, o których mowa w § 1, zmienioną interpretację indywidualną doręcza się odpowiednio spółce, oddziałowi lub przedstawicielstwu, wskaza- nym przez wnioskującego o wydanie interpretacji indywidualnej. Art. 14o. § 1. W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wy- dania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. § 2. Przepisy art. 14e i art. 14i § 2 stosuje się odpowiednio. Art. 14p. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do należności płatników lub inkasentów, zobowiązań osób trzecich oraz do należności, o których mowa w art. 52 § 1.

Rozdział 2

Właściwość organów podatkowych Art. 15. § 1. Organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miej- scowej. § 2. Właściwość rzeczowa i miejscowa jest ustalana z uwzględnieniem również za- kresu zadań i terytorialnego zasięgu działania organów podatkowych, określo- nych na podstawie odrębnych przepisów, w szczególności przepisów o wpro- wadzeniu programów pilotażowych, o których mowa w art. 5 ust. 1a i 1b usta- wy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 i Nr 273, poz. 2703). Art. 16. Właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określają- cych zakres ich działania. Art. 17. § 1. Jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby po- datnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2. § 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach nie- których zobowiązań podatkowych lub poszczególnych kategorii podatników, płatników lub inkasentów w sposób odmienny niż określony w § 1, uwzględ- niając w szczególności posiadanie miejsca zamieszkania lub siedziby za grani- cą, miejsce uzyskiwania dochodów oraz miejsce położenia przedmiotu opodat- kowania. Art. 17a. Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie orzeczenia o odpowie- dzialności podatkowej osoby trzeciej jest organ podatkowy właściwy dla podatnika, płatnika lub inkasenta. Art. 18. § 1. Jeżeli w trakcie roku podatkowego lub określonego w odrębnych przepisach innego okresu rozliczeniowego nastąpi zdarzenie powodujące zmianę właści- wości miejscowej organu podatkowego, organem podatkowym właściwym miejscowo za ten okres rozliczeniowy pozostaje ten organ podatkowy, który był właściwy w pierwszym dniu roku podatkowego lub okresu rozliczeniowe- go. § 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, przypadki, w których, w razie zmiany właściwości miejscowej w trakcie roku podatkowego lub okresu rozliczeniowego, właściwym organem podatkowym jest organ inny niż wymieniony w § 1, uwzględniając w szczegól- ności zmianę miejsca zamieszkania, pobytu lub siedziby podatnika. Art. 18a. Jeżeli po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego nastąpi zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego, orga- nem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach dotyczących poprzednich lat podatkowych lub innych okresów rozliczeniowych jest organ właściwy po zaistnie- niu tych zdarzeń, z zastrzeżeniem art. 18b. Art. 18b. Organy podatkowe właściwe w dniu wszczęcia postępowania podatkowego lub kon- troli podatkowej pozostają właściwe w sprawie, której to postępowanie lub kontrola dotyczy, chociażby w trakcie postępowania lub kontroli nastąpiło zdarzenie powodu- jące zmianę właściwości. Art. 19. § 1. Spory o właściwość rozstrzyga: 1) między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze wła- ściwości miejscowej tego samego dyrektora izby skarbowej – dyrektor tej izby skarbowej; 2) między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze wła- ściwości miejscowych różnych dyrektorów izb skarbowych – minister wła- ściwy do spraw finansów publicznych; 3) między naczelnikami urzędów celnych działających na obszarze właściwo- ści miejscowej tego samego dyrektora izby celnej – dyrektor tej izby celnej; 4) między naczelnikami urzędów celnych działających na obszarze właściwo- ści miejscowej różnych dyrektorów izb celnych – minister właściwy do spraw finansów publicznych; 5) między wójtem, burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszał- kiem województwa a naczelnikiem urzędu skarbowego lub naczelnikiem urzędu celnego – sąd administracyjny; 6) między wójtami, burmistrzami (prezydentami miast) i starostami – wspólne dla nich samorządowe kolegium odwoławcze, a w razie braku takiego kole- gium – sąd administracyjny; 7) między marszałkami województw – sąd administracyjny; 8) w pozostałych przypadkach – minister właściwy do spraw finansów pu- blicznych. § 2. Spór o właściwość rozstrzyga się, w drodze postanowienia, na wniosek organu będącego stroną sporu. § 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 2 i 4, wniosek o rozstrzygnięcie spo- ru wnosi odpowiednio naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu cel- nego za pośrednictwem odpowiednio właściwego dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Art. 20. Do czasu rozstrzygnięcia sporu o właściwość organ podatkowy, na którego obszarze nastąpiło wszczęcie postępowania, podejmuje tylko te czynności, które są niezbędne ze względu na interes publiczny lub ważny interes strony.

Rozdział 1

Powstawanie zobowiązania podatkowego Art. 21. § 1. Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem: 1) zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania; 2) doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobo- wiązania. § 2. Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. § 3. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podat- ku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. § 3a. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że kwota zwro- tu podatku lub kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumie- niu przepisów o podatku od towarów i usług jest inna niż wykazana w deklara- cji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. § 4. Przepisy § 3 i art. 53a stosuje się odpowiednio, gdy podatnik obowiązany jest do zapłaty podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku bez złożenia deklara- cji, a obowiązku tego nie wykonał w całości lub w części. § 5. Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szcze- gólne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w dekla- racji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są nie- zgodne ze stanem faktycznym. Art. 21a. Podatnik, który zamierza skorzystać z ulgi podatkowej, której warunkiem, określo- nym w odrębnych przepisach, jest brak zaległości podatkowych, może złożyć wnio- sek do właściwego organu podatkowego o przeprowadzenie postępowania podatko- wego. Do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego prze- pis art. 21 § 3 stosuje się odpowiednio. Art. 21b. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że: 1) wysokość dochodu jest inna niż wykazana w deklaracji, a osiągnięty dochód nie powoduje powstania zobowiązania podatkowego, 2) w deklaracji została wykazana strata, a osiągnięto dochód w wysokości nie powodującej powstania zobowiązania podatkowego – organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość tego dochodu. Art. 22. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporzą- dzenia, w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym inte- resem podatników: 1) zaniechać w całości lub w części poboru podatków, określając rodzaj podat- ku, okres, w którym następuje zaniechanie, i grupy podatników, których do- tyczy zaniechanie; 2) zwolnić niektóre grupy płatników z obowiązku pobierania podatków lub za- liczek na podatki oraz określić termin wpłacenia podatku i wynikające z te- go zwolnienia obowiązki informacyjne podatników, chyba że podatnik jest obowiązany do dokonania rocznego lub innego okresowego rozliczenia tego podatku. § 1a. Rozporządzenie, o którym mowa w § 1 pkt 1, dotyczące zaniechania poboru podatku od podatników prowadzących działalność gospodarczą, którzy w wy- niku zaniechania poboru podatku staną się beneficjentami pomocy w rozumie- niu przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, stanowiące pomoc publiczną, zawiera program pomocowy, określający prze- znaczenie i warunki dopuszczalności pomocy publicznej. § 2. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, może zwolnić płatnika z obowiązku pobrania podatku, jeżeli: 1) pobranie podatku zagraża ważnym interesom podatnika, a w szczególności jego egzystencji, lub 2) podatnik uprawdopodobni, że pobrany podatek byłby niewspółmiernie wy- soki w stosunku do podatku należnego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy. § 2a. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, może ograniczyć pobór zaliczek na podatek, jeżeli podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w sto- sunku do podatku należnego od dochodu przewidywanego na dany rok podat- kowy. § 3. (uchylony). § 4. (uchylony). § 5. W przypadku wydania decyzji na podstawie § 2 organ podatkowy określa ter- min wpłacenia przez podatnika podatku lub zaliczki na podatek, chyba że po- datnik jest obowiązany do dokonania rocznego lub innego okresowego rozli- czenia tego podatku. § 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporzą- dzenia, właściwość rzeczową organów podatkowych w sprawach wymienio- nych w § 2 i 2a. Art. 23. § 1. Organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, je- żeli: 1) brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określe- nia lub 2) dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, lub 3) podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania. § 2. Organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowo- dami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. § 3. Podstawę opodatkowania określa się w drodze oszacowania, stosując następują- ce metody: 1) porównawczą wewnętrzną – polegającą na porównaniu wysokości obrotów w tym samym przedsiębiorstwie za poprzednie okresy, w których znana jest wysokość obrotu; 2) porównawczą zewnętrzną – polegającą na porównaniu wysokości obrotów w innych przedsiębiorstwach prowadzących działalność o podobnym zakre- sie i w podobnych warunkach; 3) remanentową – polegającą na porównaniu wartości majątku przedsiębior- stwa na początku i na końcu okresu, z uwzględnieniem wskaźnika szybkości obrotu; 4) produkcyjną – polegającą na ustaleniu zdolności produkcyjnej przedsiębior- stwa; 5) kosztową – polegającą na ustaleniu wysokości obrotu na podstawie wysoko- ści kosztów poniesionych przez przedsiębiorstwo, z uwzględnieniem wskaźnika udziałów tych kosztów w obrocie; 6) udziału dochodu w obrocie – polegającą na ustaleniu wysokości dochodów ze sprzedaży określonych towarów i wykonywania określonych usług, z uwzględnieniem wysokości udziału tej sprzedaży (wykonanych usług) w ca- łym obrocie. § 4. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie można zastosować metod, o których mowa w § 3, organ podatkowy może w inny sposób oszacować pod- stawę opodatkowania. § 5. Określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatko- wania. Organ podatkowy, określając podstawę opodatkowania w drodze osza- cowania, uzasadnia wybór metody oszacowania. Art. 23a. Jeżeli podstawa opodatkowania została określona w drodze oszacowania, a podatnik jest zobowiązany do wpłaty zaliczek na podatek, organ podatkowy określa wysokość zaliczek, za okres, za który podstawa opodatkowania została oszacowana, proporcjo- nalnie do wysokości zobowiązania podatkowego za cały rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy. Przepis art. 53a stosuje się odpowiednio. § 2. (uchylony). Art. 24. Organ podatkowy, w drodze decyzji, określa wysokość straty poniesionej przez po- datnika, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ ten stwierdzi, że podatnik nie złożył deklaracji, nie wykazał w deklaracji straty lub wysokość poniesionej straty różni się od wysokości wykazanej w deklaracji, a poniesienie straty zgodnie z prze- pisami prawa podatkowego uprawnia do skorzystania z ulg podatkowych.

Rozdział 2

Odpowiedzialność podatnika, płatnika i inkasenta Art. 25. (uchylony). Art. 26. Podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań podat- kowych podatki. Art. 26a. § 1. Podatnik nie ponosi odpowiedzialności z tytułu zaniżenia lub nieujawnienia przez płatnika podstawy opodatkowania czynności, o których mowa w art. 12, 13 oraz 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fi- zycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176, z późn. zm.²⁾) – do wysokości za- liczki, do której pobrania zobowiązany jest płatnik. § 2. W przypadku, o którym mowa w § 1, nie stosuje się przepisu art. 30 § 5. Art. 27. (uchylony). Art. 28. § 1. Płatnikom i inkasentom przysługuje zryczałtowane wynagrodzenie z tytułu ter- minowego wpłacania podatków pobranych na rzecz budżetu państwa. § 2. W razie stwierdzenia, że płatnik lub inkasent pobrał wynagrodzenie nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, organ podatkowy wydaje decyzję o zwrocie nienależnego wynagrodzenia. § 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporzą- dzenia: 1) szczegółowe zasady ustalania wynagrodzenia płatników i inkasentów po- bierających podatki na rzecz budżetu państwa, w relacji do kwoty pobra- nych podatków, oraz tryb pobrania wynagrodzenia; 2) szczegółowe zasady oraz tryb zwrotu otrzymanego wynagrodzenia w razie pobrania przez płatnika lub inkasenta podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej. § 4. Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może ustalać wynagro- dzenie dla płatników lub inkasentów z tytułu poboru podatków stanowiących dochody, odpowiednio, budżetu gminy, powiatu lub województwa. Art. 29. § 1. W przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność, o której mowa w art. 26, obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego małżonka. § 2. Skutki prawne ograniczenia, zniesienia, wyłączenia lub ustania wspólności ma- jątkowej nie odnoszą się do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem: 1) zawarcia umowy o ograniczeniu lub wyłączeniu ustawowej wspólności majątkowej; 2) zniesienia wspólności majątkowej prawomocnym orzeczeniem sądu; 3) ustania wspólności majątkowej w przypadku ubezwłasnowolnienia mał- żonka; 4) uprawomocnienia się orzeczenia sądu o separacji. § 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do płatnika oraz inkasenta. Art. 30. § 1. Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za po- datek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.

Rozdział 3

Zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych Art. 33. § 1. Zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagal- nych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności po- legających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzeku- cję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. § 2. Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać rów- nież w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wyda- niem decyzji: 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 3) określającej wysokość zwrotu podatku. § 3. W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowią- zania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. § 4. W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiada- nych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o za- bezpieczeniu: 1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie na- stępuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1; 2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o za- bezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2. § 5. (uchylony). Art. 33a. § 1. Decyzja o zabezpieczeniu wygasa: 1) po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobo- wiązania podatkowego; 2) z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatko- wego; 3) z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zwrotu podatku. § 2. Wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu nie narusza zarządzenia zabezpieczenia wydanego na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w admini- stracji. Art. 33b. Przepis art. 33 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia na majątku: 1) płatnika lub inkasenta; decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji o odpowiedzialności podatkowej; 2) osób, o których mowa w art. 115, 116 i 116a, po doręczeniu im decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki lub innej osoby prawnej, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiąza- nie nie zostanie przez spółkę lub inną osobę prawną wykonane, a w szcze- gólności gdy spółka lub inna osoba prawna trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności pole- gających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzeku- cję; decyzja o zabezpieczeniu wygasa, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości albo w części bezskuteczna. Art. 33c. § 1. Przepisy art. 33 § 2 pkt 2, § 4 pkt 2 oraz art. 33a § 1 pkt 2 stosuje się odpowied- nio do decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 53a. § 2. Przepisy art. 33 § 2 pkt 2 i 3, § 3, § 4 pkt 2, art. 33a § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 33b stosuje się odpowiednio do zaległości, o których mowa w art. 52 § 1. Art. 33d. § 1. Zabezpieczenie wykonania decyzji nakładającej obowiązek podlegający wyko- naniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub wykonanie decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33, następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo w formie określonej w § 2. § 2. Zabezpieczenie wykonania decyzji następuje przez przyjęcie przez organ podat- kowy, na wniosek strony, zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikają- cego z tej decyzji wraz z odsetkami za zwłokę, w formie: 1) gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej; 2) poręczenia banku; 3) weksla z poręczeniem wekslowym banku; 4) czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku; 5) zastawu rejestrowego na prawach z papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank Polski – według ich wartości no- minalnej; 6) uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego; 7) pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwier- dzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, do wyłącznego dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na ra- chunku lokaty terminowej. § 3. W razie złożenia wniosku o zabezpieczenie w formie określonej w § 2 zabez- pieczenie w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie objętym tym wnioskiem, może nastąpić po wydaniu postanowienia o odmowie przyjęcia zabezpieczenia. § 4. Jeżeli wniosek o zabezpieczenie w formie określonej w § 2 złożono po ustano- wieniu zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zakres zabezpieczenia ustanowionego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uchyla się lub zmienia, w zakre- sie przyjętego zabezpieczenia. Art. 33e. Gwarantem lub poręczycielem może być osoba wpisana do wykazu gwarantów, o którym mowa w art. 52 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 i Nr 273, poz. 2703). Art. 33f. § 1. Strona może dowolnie wybrać formę lub formy zabezpieczenia, o których mo- wa w art. 33d § 2. § 2. W przypadku przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, strona może wystąpić o przedłużenie terminu przyjętego zabezpieczenia. Art. 33g. W sprawie przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub przedłuże- nia terminu przyjętego zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33f § 2, wydaje się postanowienie, na które przysługuje zażalenie. Art. 34. § 1. Skarbowi Państwa i jednostce samorządu terytorialnego przysługuje hipoteka na wszystkich nieruchomościach podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawne- go lub osób trzecich z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, a także z tytułu zaległości podatkowych w podatkach stanowiących ich dochód oraz odsetek za zwłokę od tych zaległości, zwana dalej „hipoteką przymusową”. § 2. W zakresie zobowiązań podatkowych stanowiących dochód jednostki samorzą- du terytorialnego pobieranych przez urzędy skarbowe wniosek o wpis hipoteki przymusowej do sądu składa właściwy naczelnik urzędu skarbowego. § 3. Przedmiotem hipoteki przymusowej może być: 1) część ułamkowa nieruchomości, jeżeli stanowi udział podatnika; 2) nieruchomość stanowiąca przedmiot współwłasności łącznej podatnika i jego małżonka; 3) nieruchomość stanowiąca przedmiot współwłasności łącznej wspólników spółki cywilnej lub część ułamkowa nieruchomości stanowiąca udział wspólników spółki cywilnej – z tytułu zaległości podatkowych spółki. § 4. Przedmiotem hipoteki przymusowej może być także: 1) użytkowanie wieczyste wraz z budynkami i urządzeniami na użytkowanym gruncie stanowiącymi własność użytkownika wieczystego; 2) spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu; 3) wierzytelność zabezpieczona hipoteką; 4) statek morski lub statek morski w budowie wpisane do rejestru okrętowego. § 5. Do hipotek określonych w § 3 i 4 stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące hipoteki na nieruchomości. § 6. Przepisy § 2–5 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płat- nika, inkasenta, następcy prawnego lub osób trzecich. Art. 35. § 1. Hipoteka przymusowa powstaje przez dokonanie wpisu do księgi wieczystej, z zastrzeżeniem art. 38 § 2. § 2. Podstawą wpisu hipoteki przymusowej jest: 1) doręczona decyzja: a) ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego, b) określająca wysokość zobowiązania podatkowego, c) określająca wysokość odsetek za zwłokę, d) o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, e) o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, f) o odpowiedzialności spadkobiercy, g) określająca wysokość zwrotu podatku; 2) tytuł wykonawczy lub zarządzenie zabezpieczenia, jeżeli może być wysta- wione, na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w admini- stracji bez wydawania decyzji, o której mowa w pkt 1. § 3. Wpisu hipoteki przymusowej do księgi wieczystej dokonuje właściwy sąd rejo- nowy, a w przypadku hipoteki morskiej przymusowej właściwa izba morska na wniosek organu podatkowego. Art. 36. (uchylony). Art. 37. (uchylony). Art. 38. § 1. Organy podatkowe mogą występować z wnioskiem o założenie księgi wieczy- stej dla nieruchomości podatnika, płatnika, inkasenta, następców prawnych oraz osób trzecich odpowiadających za zaległości podatkowe. § 2. Jeżeli przedmiot hipoteki przymusowej nie posiada księgi wieczystej, zabezpie- czenie zobowiązań podatkowych dokonywane jest przez złożenie wniosku o wpis do zbioru dokumentów. Art. 39. § 1. W toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, organ podatko- wy wzywa stronę postępowania lub kontrolowanego do złożenia oświadczenia o: 1) nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej; 2) rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego. § 2. Strona lub kontrolowany mogą odmówić złożenia oświadczenia. § 3. Oświadczenie składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania nie podlega niepoda- nie szacunkowej wartości rzeczy lub praw majątkowych albo podanie wartości nieodpowiadającej rzeczywistej wartości ujawnionych rzeczy lub praw. § 4. Organ podatkowy jest obowiązany uprzedzić osobę wezwaną o prawie odmowy złożenia tego oświadczenia oraz o odpowiedzialności karnej za fałszywe ze- znania. § 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu zapewnienia jednoli- tości składanych oświadczeń określi, w drodze rozporządzenia, wzór formula- rza oświadczenia, o którym mowa w § 1, uwzględniając: 1) dane identyfikujące osobę składającą oświadczenie; 2) rodzaj, miejsce położenia i powierzchnię nieruchomości, rodzaj prawa ma- jątkowego, które może być przedmiotem hipoteki przymusowej, miejsce po- łożenia rzeczy, w stosunku do której przysługuje prawo majątkowe, numer księgi wieczystej lub zbioru dokumentów i oznaczenie sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej lub zbioru dokumentów, stan prawny nieru- chomości wraz z ewentualnymi obciążeniami oraz szacunkową wartość nie- ruchomości lub praw; 3) rodzaj rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego, dane identyfikujące te rzeczy lub prawa, ich stan prawny wraz z ewentualnymi obciążeniami oraz szacunko- wą wartość rzeczy ruchomych lub praw. Art. 40. (uchylony). Art. 41. § 1. Skarbowi Państwa i jednostkom samorządu terytorialnego z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, a także z tytułu zaległości podatkowych stanowiących ich dochód oraz odsetek za zwło- kę od tych zaległości przysługuje zastaw skarbowy na wszystkich będących własnością podatnika oraz stanowiących współwłasność łączną podatnika i jego małżonka rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, jeżeli wartość poszczególnych rzeczy lub praw wynosi w dniu ustanowienia zastawu co najmniej 10 000 zł, z zastrzeżeniem § 2. § 2. Zastawem skarbowym nie mogą być obciążone rzeczy lub prawa majątkowe niepodlegające egzekucji oraz mogące być przedmiotem hipoteki. § 3. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatników lub inkasentów, następców prawnych oraz osób trzecich odpowiadających za zaległości podatkowe. Art. 42. § 1. Zastaw skarbowy powstaje z dniem wpisu do rejestru zastawów skarbowych. § 2. Zastaw skarbowy wpisany wcześniej ma pierwszeństwo przed zastawem skar- bowym wpisanym później. § 3. Zastaw skarbowy jest skuteczny wobec każdorazowego właściciela przedmiotu zastawu i ma pierwszeństwo przed jego wierzycielami osobistymi, z zastrzeże- niem § 4. § 4. W przypadku gdy rzecz ruchoma lub prawo majątkowe zostały obciążone za- stawem ujawnionym w innym rejestrze prowadzonym na podstawie odrębnych ustaw, zastaw wpisany wcześniej ma pierwszeństwo przed zastawem wpisanym później. § 5. Zastaw skarbowy wygasa: 1) z mocy prawa z dniem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego albo 2) z dniem wykreślenia wpisu z rejestru zastawów skarbowych, albo 3) z dniem egzekucyjnej sprzedaży przedmiotu zastawu. § 6. O dokonaniu wpisu oraz wykreśleniu zastawu skarbowego naczelnik urzędu skarbowego zawiadamia podatnika, płatnika lub inkasenta, następcę prawnego lub osobę trzecią odpowiadającą za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 42a § 2. § 7. Zaspokojenie z przedmiotu zastawu skarbowego następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Art. 42a. § 1. Wykreślenie wpisu z rejestru zastawów skarbowych następuje, jeżeli rzecz lub prawo obciążone zastawem skarbowym w dniu jego ustanowienia nie stanowiły własności podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osoby trzeciej odpowiadającej za zaległości podatkowe. Wniosek o wykreślenie wpisu składa się w terminie 7 dni od dnia, w którym osoba powołująca się na swoje prawo własności powzięła wiadomość o ustanowieniu zastawu. § 2. W sprawie wykreślenia wpisu z rejestru zastawów skarbowych w przypadku określonym w § 1 wydaje się decyzję. Art. 43. § 1. Rejestry zastawów skarbowych prowadzone są przez naczelników urzędów skarbowych. § 2. Centralny Rejestr Zastawów Skarbowych prowadzi minister właściwy do spraw finansów publicznych. Art. 44. § 1. Wpis zastawu skarbowego do rejestru dokonywany jest na podstawie doręczonej decyzji: 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 3) określającej wysokość odsetek za zwłokę; 4) o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta; 5) o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej; 6) o odpowiedzialności spadkobiercy; 7) określającej wysokość zwrotu podatku. § 2. Dla zobowiązań podatkowych powstających w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 podstawę wpisu zastawu skarbowego stanowi również deklaracja, jeżeli wykazane w niej zobowiązanie podatkowe nie zostało wykonane. Wpis zastawu skarbowego nie może być dokonany wcześniej niż po upływie 14 dni od upły- wu terminu płatności zobowiązania podatkowego. § 3. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatników lub inkasentów. Art. 45. Spisu rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego, dokonuje organ podatkowy.

Rozdział 4

Terminy płatności Art. 47. § 1. Termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. § 2. Jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w § 1. § 3. Jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin płat- ności uważa się ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatko- wego, wpłata powinna nastąpić. § 4. Terminem płatności dla płatników jest ostatni dzień, w którym, zgodnie z prze- pisami prawa podatkowego, powinna nastąpić wpłata należności z tytułu podat- ku. § 4a. Terminem płatności dla inkasentów jest dzień następujący po ostatnim dniu, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata podatku powinna nastąpić, chyba że organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorial- nego wyznaczył termin późniejszy. § 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, terminy płatności poszczególnych podatków, zaliczek na poda- tek lub rat podatku, wskazując dzień, miesiąc i rok, w którym upływa termin płatności. Art. 48. § 1. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych waż- nym interesem podatnika lub interesem publicznym może odraczać terminy przewidziane w przepisach prawa podatkowego, z wyjątkiem terminów okre- ślonych w art. 68–71, art. 77 § 1–3, art. 79 § 2, art. 80 § 1, art. 87 § 3 i 4, art. 88 § 1 i art. 118. § 2. Przepisy § 1 stosuje się odpowiednio do terminów dotyczących płatników lub inkasentów. § 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporzą- dzenia, właściwość rzeczową organów podatkowych w sprawach, o których mowa w § 1, uwzględniając właściwość organów w zakresie czynności, dla których przewidziane są terminy, oraz termin udzielanego odroczenia. Art. 49. § 1. W razie wydania decyzji na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub pkt 2 nowym ter- minem płatności jest dzień, w którym, zgodnie z decyzją, powinna nastąpić za- płata odroczonego podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę albo poszczególnych rat, na jakie został rozłożony podatek lub zale- głość podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę. § 2. Jeżeli w terminie określonym w decyzji podatnik nie dokonał zapłaty odroczo- nego podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub nie zapłacił którejkolwiek z rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość po- datkowa wraz z odsetkami za zwłokę, terminem płatności podatku lub zaległo- ści podatkowej objętej odroczeniem lub ratą staje się odpowiednio termin okre- ślony w art. 47 § 1–3. § 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do odroczonych lub rozłożonych na raty należności płatników lub inkasentów. Art. 50. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, przedłużać terminy przewidziane w przepisach prawa podatkowego z wyjątkiem terminów określonych w art. 68–71, art. 77 § 1, art. 79 § 2, art. 80 § 1, art. 87 § 3 i 4, art. 88 § 1 i art. 118, określając grupy podatników, którym przedłużono terminy, ro- dzaje czynności, których termin wykonania został przedłużony, oraz dzień upływu przedłużonego terminu.

Rozdział 5

Zaległość podatkowa Art. 51. § 1. Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. § 2. Za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności za- liczkę na podatek, w tym również zaliczkę, o której mowa w art. 23a, lub ratę podatku. § 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się również do należności z tytułu podatków, zaliczek na podatki oraz rat podatków niewpłaconych w terminie płatności przez płatnika lub inkasenta. Art. 52. § 1. Na równi z zaległością podatkową traktuje się także: 1) nadpłatę, jeżeli w zeznaniu lub w deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, została wykazana nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, a organ podatkowy dokonał jej zwrotu lub zaliczenia na poczet zaległości podatko- wych bądź bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych; 2) zwrot podatku, jeżeli podatnik otrzymał go nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej lub został on zaliczony na poczet zaległości podatko- wej albo bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych, chyba że po- datnik wykaże, że nie nastąpiło to z jego winy; 3) wynagrodzenie płatników lub inkasentów pobrane nienależnie lub w wyso- kości wyższej od należnej; 4) oprocentowanie nienależnej nadpłaty bądź zwrotu podatku zwrócone lub za- liczone na poczet zaległych, bieżących lub przyszłych zobowiązań podat- kowych. § 1a. Przepis § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio wobec: 1) byłego wspólnika spółki niemającej osobowości prawnej, 2) osoby fizycznej, która zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej – w zakresie zwrotu podatku dokonanego im po rozwiązaniu spółki w przypad- ku, o którym mowa w pkt 1, lub po zakończeniu działalności gospodarczej w przypadku, o którym mowa w pkt 2, na zasadach określonych w odrębnych przepisach. § 2. Przepisów § 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli zwrot nadpłaty lub zwrot podatku został dokonany w trybie przewidzianym w art. 274.

Rozdział 6

Odsetki za zwłokę i opłata prolongacyjna Art. 53. § 1. Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę. § 2. Przepis § 1 stosuje się również do należności, o których mowa w art. 52 § 1, oraz do nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, w części przekra- czającej wysokość podatku należnego za rok podatkowy. § 3. Odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub oso- ba trzecia odpowiadająca za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 53a, art. 62 § 4, art. 66 § 5, art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 i art. 76a § 1. § 4. Odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego. § 5. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 1, odsetki za zwłokę naliczane są odpowiednio od dnia: 1) zwrotu nadpłaty, zwrotu podatku, zwrotu oprocentowania lub zaliczenia na poczet zaległości podatkowych lub na poczet bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych; 2) pobrania wynagrodzenia. Art. 53a. § 1. Jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub in- nego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres roz- liczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie – odsetki na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek. § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zaliczek na podatek od towarów i usług. Art. 54. § 1. Odsetek za zwłokę nie nalicza się: 1) za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty zobowiązania, jeżeli ob- jęte zabezpieczeniem środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych zabezpieczeniem rzeczy lub praw, zostały zaliczone na poczet za- ległości podatkowych; 2) za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 227 § 1, do dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy; 3) za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja orga- nu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3; 4) w przypadku zawieszenia postępowania z urzędu – od dnia wydania posta- nowienia o zawieszeniu postępowania do dnia doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania; 5) jeżeli wysokość odsetek nie przekraczałaby trzykrotności wartości opłaty dodatkowej pobieranej przez „Pocztę Polską Spółkę Akcyjną” za polecenie przesyłki listowej; 6) (uchylony); 7) za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania; 7a) za okres od dnia następnego po upływie dwóch lat od dnia złożenia deklara- cji, od zaległości związanych z popełnionymi w deklaracji błędami rachun- kowymi lub oczywistymi omyłkami, jeżeli w tym okresie nie zostały one ujawnione przez organ podatkowy; 8) w zakresie przewidzianym w odrębnych ustawach. § 2. Przepisu § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przy- czyn niezależnych od organu. § 3. Przepisy § 1 pkt 2, 3 i 7 stosuje się również w razie uchylenia decyzji i przeka- zania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz stwierdzenia nieważności decy- zji. § 4. Przepis § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w razie przeniesienia na poczet zobo- wiązań podatkowych zajętych uprzednio rzeczy lub praw majątkowych. § 5. (uchylony). Art. 55. § 1. Odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego. § 2. Jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odset- kami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległo- ści podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Art. 56. § 1. Stawka odsetek za zwłokę jest równa sumie 200% podstawowej stopy oprocen- towania kredytu lombardowego, ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim, i 2%, z tym że stawka ta nie może być niższa niż 8%. § 1a. W przypadku złożenia prawnie skutecznej korekty deklaracji wraz z uzasad- nieniem przyczyn korekty i zapłaty w całości, w ciągu 7 dni od dnia złożenia korekty, zaległości podatkowej, stosuje się obniżoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 75% stawki, o której mowa w § 1. Stawka odsetek za zwłokę jest zaokrąglana w górę do dwóch miejsc po przecinku. § 1b. Przepisu § 1a nie stosuje się do korekty deklaracji: 1) złożonej po doręczeniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli po- datkowej, a w przypadkach, gdy nie stosuje się zawiadomienia – po zakoń- czeniu kontroli podatkowej; 2) dokonanej w wyniku czynności sprawdzających. § 2. Stawka odsetek za zwłokę ulega obniżeniu lub podwyższeniu w stopniu odpo- wiadającym obniżeniu lub podwyższeniu podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego, poczynając od dnia, w którym stopa ta uległa zmianie. § 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwiesz- czenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” stawkę odsetek za zwłokę, o której mowa w § 1, oraz obniżoną stawkę odsetek za zwłokę, o której mowa w § 1a. Art. 57. § 1. W decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, dotyczącej podatków stanowiących dochód budżetu państwa, organ podatkowy ustala opłatę prolon- gacyjną od kwoty podatku lub zaległości podatkowej. § 2. Stawka opłaty prolongacyjnej wynosi 50% ogłaszanej na podstawie art. 56 § 3 stawki odsetek za zwłokę. § 3. Wysokość opłaty prolongacyjnej oblicza się przy zastosowaniu stawki opłaty prolongacyjnej obowiązującej w dniu wydania decyzji, o której mowa w § 1. § 4. Opłata prolongacyjna wpłacana jest w terminach płatności, o których mowa w art. 49 § 1; w razie niedotrzymania terminu płatności przepis art. 49 § 2 i 3 oraz art. 55 § 2 stosuje się odpowiednio. § 5. Nie ustala się opłaty prolongacyjnej, gdy przyczyną wydania decyzji, o której mowa w § 1, były klęska żywiołowa lub wypadek losowy. § 6. Organ podatkowy może odstąpić od ustalenia opłaty prolongacyjnej, jeżeli wy- danie decyzji, o której mowa w § 1, następuje w związku postępowaniem ukła- dowym lub na podstawie odrębnych ustaw. § 7. Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może wprowadzić opłatę prolongacyjną – w wysokości nie większej niż określona w ¤ 2 – z tytułu rozło- żenia na raty lub odroczenia terminu płatności podatków oraz zaległości podat- kowych stanowiących dochód odpowiednio – gminy, powiatu lub wojewódz- twa. Przepisy ¤ 3–5 stosuje się odpowiednio. § 8. Przepisy § 1–4 i 7 stosuje się również do odroczonych lub rozłożonych na raty należności płatników lub inkasentów, następców prawnych oraz osób trzecich. Art. 58. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej.

Rozdział 7

Wygaśnięcie zobowiązań podatkowych Art. 59. § 1. Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek: 1) zapłaty; 2) pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta; 3) potrącenia; 4) zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku; 5) zaniechania poboru; 6) przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych; 7) przejęcia własności nieruchomości lub prawa majątkowego w postępowa- niu egzekucyjnym; 8) umorzenia zaległości; 9) przedawnienia; 10) zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m. § 2. Zobowiązanie płatnika lub inkasenta wygasa w całości lub w części wskutek: 1) wpłaty; 2) zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku; 3) umorzenia, w przypadkach przewidzianych w art. 67d § 3; 4) przejęcia własności nieruchomości lub przejęcia prawa majątkowego w po- stępowaniu egzekucyjnym; 5) przedawnienia; 6) zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m. Art. 60. § 1. Za termin dokonania zapłaty podatku uważa się: 1) przy zapłacie gotówką – dzień wpłacenia kwoty podatku w kasie organu po- datkowego lub na rachunek tego organu w banku, w placówce pocztowej, w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, biurze usług płatniczych lub w instytucji płatniczej albo dzień pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta; 2) w obrocie bezgotówkowym – dzień obciążenia rachunku bankowego podat- nika lub rachunku podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo- kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w instytucji płatniczej na podstawie polecenia przelewu. §1a. W przypadku polecenia przelewu z rachunku bankowego podatnika w banku lub instytucji kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w unijnej instytu- cji płatniczej w rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. Nr 199, poz. 1175), niemających siedziby lub od- działu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za termin zapłaty podatku uwa- ża się dzień obciążenia tego rachunku, jeżeli wpłacana kwota zostanie uznana na rachunku bankowym organu podatkowego w terminie wskazanym w art. 54 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych. W razie przekrocze- nia tego terminu za termin zapłaty uważa się dzień uznania kwoty na rachunku bankowym organu podatkowego. § 2. Przepisy § 1 i 1a stosuje się również do wpłat dokonywanych przez płatnika lub inkasenta. § 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z mini- strem właściwym do spraw łączności i po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodo- wego Banku Polskiego, może określić, w drodze rozporządzenia, wzór for- mularza wpłaty gotówkowej oraz polecenia przelewu na rachunek organu po- datkowego, uwzględniając dane identyfikujące wpłacającego oraz tytuł wpłaty. § 4. Zlecenia płatnicze na rzecz organów podatkowych mogą być składane również w formie dokumentu elektronicznego przy użyciu oprogramowania udostęp- nionego przez banki lub innego dostawcę usług płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, uprawnionego do przyjmowania zleceń płatniczych albo w inny sposób uzgodniony z bankiem lub innym dostawcą usług płatniczych przyjmującym zlecenie. § 5. Zlecenie płatnicze, o którym mowa w § 4, powinno zawierać dane identyfikują- ce wpłacającego, w tym identyfikator podatkowy, oraz powinno wskazywać ty- tuł wpłaty, przy czym niepodanie lub błędne podanie tych informacji stanowi podstawę do odmowy realizacji wpłaty gotówkowej lub polecenia przelewu. § 6. Rozliczanie płatności na rzecz organów podatkowych następuje poprzez mię- dzybankowy system rozliczeń elektronicznych w krajowej organizacji rozlicze- niowej lub poprzez system elektronicznych rozrachunków międzyoddziałowych Narodowego Banku Polskiego. Art. 61. § 1. Zapłata podatków przez podatników prowadzących działalność gospodarczą i obowiązanych do prowadzenia księgi rachunkowej lub podatkowej księgi przy- chodów i rozchodów następuje w formie polecenia przelewu. § 1a. Zapłata opłaty skarbowej przez podatników, o których mowa w § 1, może na- stąpić w gotówce. § 1b. Zapłata podatków przez mikroprzedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, z późn. zm.³⁾) może nastąpić również w gotówce. § 2. Formę rozliczeń, o której mowa w § 1, stosuje się również do wpłat kwot po- datków pobranych przez płatników, jeżeli płatnicy spełniają warunki określone w § 1. § 3. Przepisu § 1 nie stosuje się: 1) do zapłaty podatków niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodar- czą; 2) gdy zapłata podatku, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, jest doko- nywana papierami wartościowymi lub znakami akcyzy; 3) do pobierania podatków przez płatników lub inkasentów. § 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporzą- dzenia, dopuścić zapłatę niektórych podatków papierami wartościowymi, okre- ślając szczegółowe zasady stosowania tej formy zapłaty podatku, termin i spo- sób dokonania zapłaty, rodzaj papieru wartościowego oraz sposób obliczenia jego wartości dla potrzeb zapłaty podatku. Art. 61a. § 1. Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa mogą, w drodze uchwały, dopuścić zapłatę podatków, stanowiących dochody odpowiednio budżetu gmi- ny, powiatu lub województwa, kartą płatniczą. § 2. W przypadku wymienionym w § 1 za termin dokonania zapłaty podatku uważa się dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika, płatnika lub inkasenta lub rachunku podatnika, płatnika lub inkasenta w spółdzielczej kasie oszczędno- ściowo-kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika, płatnika lub inkasenta w instytucji płatniczej. Art. 62. § 1. Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. § 2. Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaliczki, począwszy od zobowiązania o najwcze- śniejszym terminie płatności. § 3. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie dokonywania wpłat na poczet rat, na jakie rozłożono podatek lub zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwło- kę oraz rat podatku. § 4. Do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2. W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych wydaje się posta- nowienie, na które służy zażalenie. § 5. Przepisy § 1, 3 i 4 stosuje się odpowiednio do wpłat dokonywanych przez płat- ników, inkasentów, następców prawnych oraz osoby trzecie. Art. 62a. Przepisy dotyczące zapłaty podatku stosuje się odpowiednio do zaliczenia na poczet zobowiązania podatkowego środków pieniężnych przyjętych jako zabezpieczenie na podstawie art. 33d § 2 pkt 6 i 7. § 1. Podstawy opodatkowania, kwoty podatków, odsetki za zwłokę, opłaty prolon- gacyjne, oprocentowanie nadpłat oraz wynagrodzenia przysługujące płatnikom i inkasentom zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych, z zastrzeżeniem § 1a i 2. § 1a. Podstawy opodatkowania, o których mowa w art. 30a ust. 1 pkt 1–3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz kwoty podatków od nich pobierane zaokrągla się do pełnych groszy w górę. § 2. Zaokrąglania podstaw opodatkowania i kwot podatków nie stosuje się do opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych. Art. 63. § 1. Podstawy opodatkowania, kwoty podatków, odsetki za zwłokę, opłaty prolon- gacyjne, oprocentowanie nadpłat oraz wynagrodzenia przysługujące płatnikom i inkasentom zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych, z zastrzeżeniem § 1a i 2. § 1a. Podstawy opodatkowania, o których mowa w art. 30a ust. 1 pkt 1–3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz kwoty podatków od nich pobierane zaokrągla się do pełnych groszy w górę. § 2. Zaokrąglania podstaw opodatkowania i kwot podatków nie stosuje się do opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych. Art. 64. § 1. Zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwło- kę w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek podatnika, potrąceniu z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z tytułu: 1) prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 417² Kodeksu cywilnego; 2) prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczno- ści przewidzianych w art. 417 lub art. 417² Kodeksu cywilnego; 3) nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości na cele uzasadniające jej wy- właszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami; 4) odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub za- trzymanie, uzyskanego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania kar- nego; 5) odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz bytu Państwa Polskiego; 6) odszkodowania orzeczonego w decyzji organu administracji rządowej. § 2. Przepis § 1 stosuje się również do wzajemnych, bezspornych i wymagalnych wierzytelności podatnika wobec państwowych jednostek budżetowych z tytułu zamówień wykonanych przez niego na podstawie umów zawartych w trybie przepisów o zamówieniach publicznych, pod warunkiem że potrącenie jest do- konywane przez tego podatnika i z tej wierzytelności. § 2a. Do potrącenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę przepis art. 55 § 2 stosuje się odpowiednio. § 3. Potrącenia z tytułów wymienionych w § 1 i 2 można również dokonać z urzędu. § 4. Na wniosek podatnika wierzytelności z tytułów wymienionych w § 1 i 2 mogą być również zaliczane na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. § 5. Potrącenie następuje z dniem: 1) złożenia wniosku, który został uwzględniony; 2) wydania z urzędu postanowienia o potrąceniu. § 6. Odmowa potrącenia następuje w drodze decyzji. § 6a. Potrącenie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. § 7. Jednostka budżetowa, której zobowiązanie zostało potrącone z wierzytelności podatnika, jest obowiązana wpłacić równowartość wygasłego podatku do orga- nu podatkowego w terminie 7 dni od dnia dokonania potrącenia. Od niewpłaco- nej w terminie równowartości wygasłego podatku nalicza się odsetki za zwłokę. Art. 65. § 1. Uprawnienie, o którym mowa w art. 64 § 1, przysługuje również podatnikom w stosunku do gminy, powiatu lub województwa z tytułu: 1) prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 417² Kodeksu cywilnego; 2) prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczno- ści przewidzianych w art. 417 lub art. 417² Kodeksu cywilnego; 3) nabycia przez gminę, powiat lub województwo nieruchomości na cele uza- sadniające jej wywłaszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości na podsta- wie przepisów o gospodarce nieruchomościami; 4) odszkodowania orzeczonego w decyzji wydanej przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa. § 2. Przepisy art. 64 § 2–7 stosuje się odpowiednio. Art. 66. § 1. Szczególnym przypadkiem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jest prze- niesienie własności rzeczy lub praw majątkowych na rzecz: 1) Skarbu Państwa – w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków sta- nowiących dochody budżetu państwa; 2) gminy, powiatu lub województwa – w zamian za zaległości podatkowe z ty- tułu podatków stanowiących dochody ich budżetów. § 2. Przeniesienie następuje na wniosek podatnika: 1) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, na podstawie umowy zawartej, za zgodą właściwego naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego, między starostą wykonującym zadanie z zakresu administracji rzą- dowej a podatnikiem; 2) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, na podstawie umowy zawartej między wójtem, burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszał- kiem województwa a podatnikiem. § 3. Umowa, o której mowa w § 2, wymaga formy pisemnej. § 3a. Starosta powiadamia właściwego naczelnika urzędu skarbowego lub właściwe- go naczelnika urzędu celnego o zawarciu umowy, o której mowa w § 2, przesy- łając jednocześnie jej kopię. § 3b. Wyrażenie lub odmowa wyrażenia zgody, o której mowa w § 2 pkt 1, następuje w drodze postanowienia. § 4. W przypadkach wymienionych w § 1 za termin wygaśnięcia zobowiązania po- datkowego uważa się dzień przeniesienia własności rzeczy lub praw majątko- wych. § 5. W przypadku zawarcia umowy, o której mowa w § 2, organ podatkowy pierw- szej instancji wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie zobowiązania podat- kowego. Przepis art. 55 § 2 stosuje się odpowiednio. Art. 67. (uchylony).

Rozdział 7a

Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych Art. 67a. § 1. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypad- kach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odset- kami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. § 2. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość po- datkowa. Art. 67b. § 1. Organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a: 1) które nie stanowią pomocy publicznej; 2) które stanowią pomoc de minimis – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; 3) które stanowią pomoc publiczną: a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywio- łowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia, b) udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektorowym, c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie eu- ropejskim, d) udzielaną w celu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa naro- dowego, nauki i oświaty, e) będącą rekompensatą za realizację usług świadczonych w ogólnym inte- resie gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów, f) na szkolenia, g) na zatrudnienie, h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, i) na restrukturyzację, j) na ochronę środowiska, k) na prace badawczo-rozwojowe, l) regionalną, m) udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie § 6 przez Ra- dę Ministrów. § 2. Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przy- padku wymienionym w § 1 pkt 3 lit. a, mogą być udzielane jako pomoc indy- widualna albo w ramach programów pomocowych określonych w odrębnych przepisach. § 3. Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przy- padkach wymienionych w § 1 pkt 3 lit. b–g oraz lit. i–l mogą być udzielane ja- ko pomoc indywidualna zgodna z programami rządowymi lub samorządowymi albo udzielane w ramach programów pomocowych określonych w odrębnych przepisach. § 4. Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przy- padku wymienionym w § 1 pkt 3 lit. h mogą być udzielane po spełnieniu szcze- gółowych warunków określonych na podstawie § 5. § 5. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki udzie- lania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadku wymienionym w § 1 pkt 3 lit. h wraz ze wskazaniem przypadków, w których ulgi są udzielane jako pomoc indywidualna, mając na uwadze dopusz- czalne przeznaczenia i warunki udzielania pomocy państwa określone w prze- pisach prawa wspólnotowego. § 6. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzeń, inne niż określone w § 1 pkt 3 lit. a–l, przeznaczenia pomocy udzielanej w formie ulg w spłacie zobo- wiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, oraz szczegółowe warunki udzielania tych ulg dla określonych przez Radę Ministrów przeznaczeń wraz ze wskazaniem przypadków, w których ulgi udzielane są jako pomoc indywidual- na, mając na uwadze dopuszczalność i warunki udzielania pomocy państwa określone w przepisach prawa wspólnotowego. Art. 67c. § 1. Przepisy art. 67a § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 67b stosuje się odpowiednio do należno- ści przypadających od płatników lub inkasentów. § 2. Przepisy art. 67a oraz art. 67b stosuje się odpowiednio do należności przypada- jących od spadkobierców podatnika lub płatnika oraz osób trzecich. Art. 67d. § 1. Organ podatkowy może z urzędu udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatko- wych, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3, jeżeli: 1) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne; 2) kwota zaległości podatkowej nie przekracza pięciokrotnej wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 3) kwota zaległości podatkowej nie została zaspokojona w zakończonym po- stępowaniu likwidacyjnym lub upadłościowym; 4) podatnik zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił rucho- mości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna war- tość nie przekracza kwoty 5 000 zł, i jednocześnie brak jest spadkobierców innych niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego oraz nie ma możliwości orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. § 2. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 3 i 4, decyzję umarzającą zaległość podatkową pozostawia się w aktach sprawy. § 3. Przepisy § 1 pkt 3 i 4 i § 2 stosuje się odpowiednio do umarzania zaległości płatnika lub inkasenta. Art. 67e. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, właściwość rzeczową poszczególnych organów podatkowych w sprawach stosowa- nia ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, uwzględniając wysokość kwoty będącej przedmiotem ulgi oraz terminy wpłat podatku lub zaległości podatkowej.

Rozdział 8

Przedawnienie Art. 68. § 1. Zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, je- żeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, li- cząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. § 2. Jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upły- wie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. § 3. Dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług nie po- wstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek po- datkowy. § 4. Zobowiązanie z tytułu opodatkowania dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin do złożenia ze- znania rocznego dla podatników podatku dochodowego od osób fizycznych, za rok podatkowy, którego dotyczy decyzja. § 5. Bieg terminu przedawnienia zawiesza się, jeżeli wydanie decyzji jest uzależnio- ne od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawie- szenie biegu terminu przedawnienia trwa do dnia, w którym decyzja innego or- ganu stała się ostateczna lub orzeczenie sądu uprawomocniło się, nie dłużej jednak niż przez 2 lata. Art. 69. § 1. W razie niedopełnienia przez podatnika warunków uprawniających do skorzy- stania z uzyskanej ulgi podatkowej, prawo do wydania decyzji ustalającej zo- bowiązanie podatkowe powstaje w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie powodu- jące utratę prawa do ulgi. § 2. Termin do wydania decyzji, o której mowa w § 1, wynosi 3 lata od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące utratę prawa do ulgi podatkowej, a jeżeli podatnik nie zgłosił organowi podatkowemu utraty prawa do ulgi co najmniej na 2 miesiące przed upływem tego terminu – termin do wy- dania decyzji, o której mowa w § 1, wynosi 5 lat. § 3. Ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego następuje na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu powstania obowiązku podatkowego oraz ist- niejącego w tym dniu stanu faktycznego. § 4. Jeżeli, zgodnie z odrębnymi przepisami, zobowiązanie podatkowe ustalane jest na rok kalendarzowy lub na inny okres, decyzja, o której mowa w § 1, wyda- wana jest na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu nabycia prawa do ulgi. Art. 70. § 1. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. § 2. Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawiesze- niu: 1) od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej; 2) od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu płatności podatku, wydanego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, do dnia upływu przedłużonego terminu. § 3. Bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu bie- gu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o ukończeniu postępowania upadłościo- wego. § 4. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. § 5. (uchylony). § 6. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem: 1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykrocze- nie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania; 2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zo- bowiązania; 3) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa.; 4) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. § 7. Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu: 1) prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skar- bowe lub wykroczenie skarbowe; 2) doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyj- nego, ze stwierdzeniem jego prawomocności; 3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa; 4) wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu; 5) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postę- powaniu egzekucyjnym w administracji. § 8. Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobo- wiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Art. 70a. § 1. Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz w art. 70 § 1, ulega zawieszeniu, jeżeli możliwość ustalenia lub określenia zobowiązania po- datkowego wynika z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, a ustalenie lub określenie przez organ podatkowy wysokości tego zo- bowiązania uzależnione jest od uzyskania odpowiednich informacji od organów innego państwa. § 2. Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1, następuje od dnia wystąpienia przez organ podatkowy z wnioskiem do organu innego państwa do dnia uzyskania przez organ podatkowy żądanej informacji – jednak nie dłużej niż przez okres 3 lat. § 3. Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1, może następować wielokrotnie; w takich przypadkach okres łącznego zawieszenia terminu przedawnienia nie może przekraczać 3 lat.

Rozdział 9

Nadpłata Art. 72. § 1. Za nadpłatę uważa się kwotę: 1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku; 2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości więk- szej od należnej; 4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wyso- kość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej. § 2. Jeżeli wpłata dotyczyła zaległości podatkowej, na równi z nadpłatą traktuje się także część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę. Art. 73. § 1. Nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem: 1) zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej; 2) pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej; 3) zapłaty przez płatnika lub inkasenta należności wynikającej z decyzji o jego odpowiedzialności podatkowej, jeżeli należność ta została określona niena- leżnie lub w wysokości większej od należnej; 4) wpłacenia przez płatnika lub inkasenta podatku w wysokości większej od wysokości pobranego podatku; 5) zapłaty przez osobę trzecią lub spadkobiercę należności wynikającej z decy- zji o odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobo- wiązania podatkowego spadkodawcy, jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej od należnej. 6) (uchylony). § 2. Nadpłata powstaje z dniem złożenia: 1) zeznania rocznego – dla podatników podatku dochodowego; 2) deklaracji podatku akcyzowego – dla podatników podatku akcyzowego; 3) deklaracji o wpłatach z zysku za rok obrotowy – dla jednoosobowych spół- ek Skarbu Państwa i przedsiębiorstw państwowych; 4) deklaracji kwartalnej dla podatku od towarów i usług – dla podatników po- datku od towarów i usług. Art. 74. Jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orze- czenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1: 1) złożył jedną z deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, lub inną deklarację, z której wynika wysokość zobowiązania podatkowego – wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równocześnie skorygo- waną deklarację; 2) został rozliczony przez płatnika – wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równocześnie zeznanie (deklarację), o któ- rym mowa w art. 73 § 2 pkt 1; 3) nie był obowiązany do składania deklaracji – wysokość nadpłaty określa po- datnik we wniosku o jej zwrot. Art. 74a. W przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 i art. 74 wysokość nadpłaty określa organ podatkowy. Art. 75. § 1. Jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. § 2. Uprawnienie określone w § 1 przysługuje również: 1) podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewi- dziany w art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli: a) w zeznaniach (deklaracjach), o których mowa w art. 73 § 2, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od na- leżnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali nadpłatę w wy- sokości mniejszej od należnej, b)⁴⁾ w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3, z wyjątkiem deklaracji dotyczącej zaliczek na podatek dochodowy, wy- kazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek, c) nie będąc obowiązanymi do składania zeznań (deklaracji), dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej; 1a) osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki, w sytuacjach określonych w pkt 1; 2) płatnikom lub inkasentom, jeżeli: a) w złożonej deklaracji wykazali oraz wpłacili podatek w wysokości większej od wysokości pobranego podatku, b) w złożonej deklaracji wykazali oraz wpłacili podatek w wysokości większej od należnej, c) nie będąc obowiązanymi do składania deklaracji, wpłacili podatek w wysokości większej od należnej. § 3. W przypadkach, o których mowa w § 2 pkt 1 lit. a i b oraz w pkt 2 lit. a i b, po- datnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty są obowiązani złożyć skorygowane zeznanie (deklarację). § 3a. W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 1a, osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki, jest obowiązana złożyć skorygo- wane zeznanie (deklarację) równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty oraz umowę spółki aktualną na dzień rozwiązania spółki. § 4. Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwo- ści, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nad- płatę. § 5. Jeżeli zwrotu nadpłaty w trybie, o którym mowa w § 4, dokonano nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, od kwoty nadpłaty podlegającej zwroto- wi nie nalicza się odsetek za zwłokę. W tym zakresie nie wszczyna się postę- powania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. § 5a. Zwrotu nadpłaty osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki, dokonuje się w proporcjach wynikających z prawa do udziału w zysku określonego w umowie spółki. Jeżeli z dołączonej umowy nie wynikają te udziały w zysku, przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe. § 6. Przepisów § 2 pkt 1 lit. b i pkt 2 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe prze- widują inny tryb zwrotu podatku. § 7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporzą- dzenia, właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach, o których mowa w § 1, uwzględniając w szczególności rodzaj podatku i przypadki poboru podatku przez płatnika. Art. 76. § 1. Nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę okre- ślonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań po- datkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przy- szłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem § 2. § 2. Nadpłaty, których wysokość nie przekracza wysokości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, podlegają z urzędu zaliczeniu na poczet zaległo- ści podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku – na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, chyba że podatnik wystąpi o ich zwrot. § 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do zaliczania nadpłaty płatnika lub in- kasenta na poczet jego zaległości podatkowych, bieżących zobowiązań podat- kowych lub zobowiązań powstałych w związku z wykonywaniem obowiązków płatnika lub inkasenta. § 4. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do osób, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki. Art. 76a. § 1. W sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowią- zań podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. W przy- padku zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio. § 2. Zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem: 1) powstania nadpłaty – w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1–3 i 5 oraz § 2; 2) złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Art. 76b. Przepisy art. 76, art. 76a, art. 77b i art. 80 stosuje się odpowiednio do zwrotu podat- ku. Zaliczenie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt 1, następuje z dniem złożenia de- klaracji wykazującej zwrot podatku. Art. 76c. Nadpłatę wynikającą z zaliczek na podatek zwraca się po zakończeniu okresu, za który rozlicza się podatek. Jeżeli jednak nadpłata wynika z decyzji stwierdzającej nadpłatę, wydanej w związku z art. 75 § 1, zwrot nadpłaty następuje w terminie 30 dni od dnia wydania tej decyzji. Art. 77. § 1. Nadpłata podlega zwrotowi w terminie: 1) 30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu lub stwierdzeniu nie- ważności decyzji: a) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, b) określającej wysokość zobowiązania podatkowego, c) o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, d) o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej lub spadkobiercy, z zastrzeżeniem § 3; 2) 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę lub określającej wy- sokość nadpłaty; 3) 14 dni od dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję organu podatkowego pierwszej instancji lub stwierdzającego jej nieważność, z zastrzeżeniem § 3; 4) 30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 74; 5) 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 pkt 1–3, z zastrzeżeniem § 2; 6) 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze: a) skorygowanym zeznaniem (deklaracją) – w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 3, b) skorygowanym zeznaniem (deklaracją) i z umową spółki aktualną na dzień rozwiązania spółki – w przypadku, o którym mowa w art. 75 § 3a – lecz nie wcześniej niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2; 7) 30 dni od dnia złożenia deklaracji, o której mowa w art. 73 § 2 pkt 4. § 2. W przypadku skorygowania deklaracji: 1) w trybie określonym w art. 274 § 1 pkt 1 – nadpłata podlega zwrotowi w terminie 3 miesięcy od dnia upływu terminu do wniesienia sprzeciwu; 2) przez podatnika – nadpłata podlega zwrotowi w terminie 3 miesięcy od dnia jej skorygowania. § 3. W przypadku uchylenia decyzji, o której mowa w § 1 pkt 1 lit. a–d, lub stwier- dzenia jej nieważności, jeżeli następnie, w terminie 3 miesięcy od dnia uchyle- nia lub stwierdzenia nieważności przez organ podatkowy lub od dnia doręcze- nia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję lub stwierdzającego jej nieważność, zostanie wydana decyzja w tej samej sprawie, nadpłata, którą stanowi różnica między podatkiem wpłaconym a podatkiem wynikającym z tej decyzji, podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania nowej decyzji. § 4. W przypadku niewydania nowej decyzji w terminie, o którym mowa w § 3, nadpłata stanowiąca kwotę wpłaconą na podstawie decyzji uchylonej lub decy- zji, której nieważność stwierdzono, podlega zwrotowi bez zbędnej zwłoki. Art. 77a. Organ podatkowy może, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych jego ważnym interesem, dokonać zwrotu nadwyżki wpłaconych kwot zaliczek na podatek dochodowy. Art. 77b. § 1. Zwrot nadpłaty następuje: 1) na wskazany rachunek bankowy podatnika, płatnika lub inkasenta obowią- zanego do posiadania rachunku bankowego; 2) w gotówce, jeżeli podatnik, płatnik lub inkasent nie są obowiązani do posia- dania rachunku bankowego, chyba że zażądają zwrotu nadpłaty na rachunek bankowy. § 2. Za dzień zwrotu nadpłaty uważa się dzień: 1) obciążenia rachunku bankowego organu podatkowego na podstawie polece- nia przelewu; 2) złożenia przekazu pocztowego; 3) wypłacenia kwoty nadpłaty przez organ podatkowy lub postawienia nadpła- ty do dyspozycji podatnika w kasie. § 3. Nadpłata, której wysokość nie przekracza kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, podlega zwrotowi wyłącznie w kasie. § 4. Nadpłata zwracana przekazem pocztowym jest pomniejszana o koszty jej zwro- tu. § 5. Przepisy § 1–4 stosuje się odpowiednio do osób, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki. Art. 77c. § 1. Nadpłata wynikająca z korekty zeznania w podatku dochodowym od osób fi- zycznych jest pomniejszana o kwotę odpowiadającą nadwyżce kwoty przeka- zanej na rzecz organizacji pożytku publicznego zgodnie z wnioskiem podatni- ka, o którym mowa w odrębnych przepisach, ponad zaokrągloną do pełnych dziesiątek groszy w dół kwotę 1% podatku należnego wynikającego z tej korek- ty. § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do nadpłat wynikających z decyzji. Art. 78. § 1. Nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem § 2. § 2. Nadpłaty, o których mowa w art. 76 § 2, nie podlegają oprocentowaniu. § 3. Oprocentowanie przysługuje: 1) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a–d, z zastrzeżeniem pkt 2, oraz w przypadku, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 3 – od dnia po- wstania nadpłaty; 2) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a–d – od dnia wyda- nia decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji, jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nad- płata nie została zwrócona w terminie; 3) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 – od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (dekla- racją): a) jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę, b) jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent, c) jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 6, chyba że do opóźnienia w zwrocie nadpłaty przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent; 4) w przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 5 i § 2 – od dnia powstania nadpłaty, jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 pkt 1–3, lub od dnia skorygowania zeznania lub deklaracji w trybie art. 274 lub art. 274a; 5) w przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 7 – od dnia powstania nadpła- ty, jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia złożenia deklaracji, o której mowa w art. 73 § 2 pkt 4, lub od dnia skorygowania de- klaracji w trybie art. 274 lub art. 274a. § 4. Oprocentowanie z tytułu nadpłaty przysługuje do dnia zwrotu nadpłaty, zalicze- nia jej na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych lub dnia złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań po- datkowych, z zastrzeżeniem § 5 pkt 2. § 5. W przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 4 oprocentowanie przysługuje za okres: 1) od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu – pod warunkiem złożenia przez podatnika wniosku o zwrot nadpłaty w terminie 30 dni od dnia wej- ścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzę- dowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny; 2) od dnia powstania nadpłaty do 30 dnia od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europej- skiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europej- skiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny – jeżeli wniosek o zwrot nadpłaty został złożony po upły- wie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwo- ści w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchy- lono lub zmieniono w całości lub w części ten akt. Art. 78a. Jeżeli kwota dokonanego zwrotu podatku nie pokrywa kwoty nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem, zwróconą kwotę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty nad- płaty oraz kwoty jej oprocentowania w takim stosunku, w jakim w dniu zwrotu po- zostaje kwota nadpłaty do kwoty oprocentowania. Art. 79. § 1. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej oraz w okresie między zakończeniem kontroli a wszczęciem postępowania – w zakre- sie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. § 2. Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. § 3. Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku. Art. 80. § 1. Prawo do zwrotu nadpłaty podatku wygasa po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jej zwrotu. § 2. Po upływie terminu określonego w § 1 wygasa również prawo do złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych oraz możliwość zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobo- wiązań podatkowych. § 3. Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zwrot nadpłaty lub zaliczenie jej na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych przerywa bieg terminu do zwrotu nadpłaty.

Rozdział 9a

Podpisywanie deklaracji Art. 80a. § 1. Jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, deklaracja, w tym deklaracja skła- dana za pomocą środków komunikacji elektronicznej, może być podpisana tak- że przez pełnomocnika podatnika, płatnika lub inkasenta. § 2. Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa składa się organowi podatkowemu właściwemu w spra- wach podatku, którego dana deklaracja dotyczy. § 2a. Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomoc- nictwa podatnik, płatnik lub inkasent składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu w sprawach ewidencji podatników i płatników. § 3. Jeżeli przepisy prawa podatkowego wymagają podpisania deklaracji przez wię- cej niż jedną osobę, pełnomocnictwo do podpisania tej deklaracji jest skutecz- ne, jeżeli udzieliły go wszystkie osoby. § 4. W kwestiach dotyczących pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące pełnomocnictwa w postępowaniu podat- kowym. § 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporzą- dzenia, wzór pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej oraz wzór zawiadomienia o odwołaniu te- go pełnomocnictwa, uwzględniając zakres pełnomocnictwa i dane identyfikują- ce podatnika, płatnika lub inkasenta oraz pełnomocnika. Art. 80b. Jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, podpisanie deklaracji przez pełnomocni- ka zwalnia podatnika, płatnika lub inkasenta z obowiązku podpisania deklaracji.

Rozdział 10

Korekta deklaracji Art. 81. § 1.⁵⁾ Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. § 1a. Osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki, może skorygować uprzednio złożoną deklarację w zakresie wskazanym w art. 75 § 3a. § 2. Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty.

Rozdział 11

Informacje podatkowe Art. 82. § 1. Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są obowiązane do sporzą- dzania i przekazywania informacji: 1) na pisemne żądanie organu podatkowego – o zdarzeniach wynikających ze stosunków cywilnoprawnych albo z prawa pracy, mogących mieć wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość zobowiązania podatko- wego osób lub jednostek, z którymi zawarto umowę; 2) bez wezwania przez organ podatkowy – o umowach zawartych z nierezy- dentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego; 3) w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach. § 2. Banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe są obowiązane do spo- rządzania i przekazywania ministrowi właściwemu do spraw finansów publicz- nych, w formie dokumentu elektronicznego, w okresie sprawozdawczym – od- powiednio od 1 do 15 dnia miesiąca oraz od 16 do ostatniego dnia miesiąca – informacji o założonych i zlikwidowanych rachunkach bankowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w terminie do siódmego dnia na- stępnego okresu sprawozdawczego. Obowiązek sporządzania i przekazywania informacji nie dotyczy rachunków bankowych założonych i zlikwidowanych w tym samym okresie sprawozdawczym. § 2a. Jednostki organizacyjne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na pisemne żąda- nie naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego obowiązane są do sporządzenia i przekazania informacji o składkach płatnika i ubezpieczo- nego. § 2b. (uchylony). § 2c. Informacje, o których mowa w § 2, minister właściwy do spraw finansów pu- blicznych udostępnia naczelnikom urzędów skarbowych, naczelnikom urzędów celnych, dyrektorom izb skarbowych, dyrektorom izb celnych oraz dyrektorom urzędów kontroli skarbowej. § 3. Banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe oraz inne instytucje fi- nansowe, na pisemne żądanie ministra właściwego do spraw finansów publicz- nych lub jego upoważnionego przedstawiciela, są obowiązane do udzielenia in- formacji w razie wystąpienia władz państw obcych – w zakresie i na zasadach określonych w rozdziale 2 działu VIIa oraz wynikających z ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania i innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. § 4. Żądanie, o którym mowa w § 3, oznacza się klauzulą: „Tajemnica skarbowa”, a jego przekazanie następuje w trybie przewidzianym dla dokumentów zawiera- jących informacje niejawne o klauzuli „zastrzeżone”. § 5. Organ podatkowy określa zakres żądanych informacji, o których mowa w § 1 pkt 1 i § 2a, oraz termin ich przekazania. § 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporzą- dzenia: 1) przypadki oraz zakres informacji, o których mowa w § 1 pkt 2, a także szczegółowe zasady, termin oraz tryb ich sporządzania i przekazywania, ze szczególnym uwzględnieniem powiązań kapitałowych oraz nadzorczych pomiędzy rezydentami i nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego oraz posiadania przez nierezydentów przedsiębiorstw, oddzia- łów i przedstawicielstw na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) organy administracji rządowej lub samorządowej obowiązane do przekazy- wania informacji podatkowych bez wezwania przez organ podatkowy, za- kres tych informacji, a także tryb ich sporządzania oraz terminy przekazy- wania. § 7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych mając na uwadze uspraw- nienie przekazywania i przetwarzania informacji, o których mowa w § 2, okre- śli, w drodze rozporządzenia: 1) format i tryb przekazywania dokumentu elektronicznego, uwzględniając je- go zabezpieczenie przed nieuprawnionym dostępem; 2) wzór informacji o założonych i zlikwidowanych rachunkach bankowych oraz rachunkach w spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, o których mowa w § 2, uwzględniając numer rachunku, datę jego założenia albo likwidacji, dane identyfikujące posiadacza rachunku, w tym nazwisko i imię lub nazwę posiadacza, miejsce zamieszkania lub adres siedziby, rodzaj i numer identyfikatora posiadacza rachunku, kod kraju posiadacza rachun- ku, numer identyfikacji podatkowej. § 8. Obowiązek określony w § 2 może być wykonany za pośrednictwem instytucji, o których mowa w art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo ban- kowe. Art. 82a. § 1. Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą obowiązane są do groma- dzenia, sporządzania i przekazywania, bez wezwania przez organ podatkowy, informacji o wynagrodzeniach za świadczone na ich rzecz usługi (wykonywaną pracę), wypłacanych przez podmiot będący nierezydentem osobom fizycznym będącym nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego, świad- czącym te usługi (wykonującym pracę), jeżeli: 1) w związku z umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innymi ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, których stroną jest Rzecz- pospolita Polska, może to mieć wpływ na powstanie obowiązku podatko- wego lub wysokość zobowiązania podatkowego osób otrzymujących wyna- grodzenie; 2) podmiot będący nierezydentem bezpośrednio lub pośrednio bierze udział w zarządzaniu lub kontroli podmiotu, którego dotyczy obowiązek informacyj- ny, albo posiada udział w kapitale tego podmiotu uprawniający do co naj- mniej 5% wszystkich praw głosu. § 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporzą- dzenia, zakres informacji, o których mowa w § 1, a także szczegółowe zasady, termin oraz tryb ich sporządzania, ze szczególnym uwzględnieniem czasu po- bytu nierezydenta w kraju, danych identyfikujących nierezydenta i podmiot wypłacający nierezydentowi wynagrodzenie, wysokość wynagrodzenia, formy i termin jego wypłaty. Art. 83. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia, za- kres i termin przekazywania informacji, o których mowa w art. 82 § 1, przez organy lub jednostki podległe tym ministrom, uwzględniając dane identyfikujące strony za- wartej umowy oraz tryb ich przekazywania zapewniający szczególną ochronę infor- macji w nich zawartych. Art. 84. § 1. Sądy, komornicy sądowi oraz notariusze są obowiązani sporządzać i przekazy- wać właściwym organom podatkowym informacje wynikające ze zdarzeń prawnych, które mogą spowodować powstanie zobowiązania podatkowego. § 2. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje informacji, ich formę, z uwzględnieniem formy wypisu aktu, zakres, terminy oraz sposób przekazywania informacji przez sądy, komorników sądowych i notariuszy. Art. 85. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozpo- rządzenia, w zakresie niezbędnym do kontroli prawidłowości wykonywania obo- wiązków podatkowych oraz korzystania z uprawnień przewidzianych w przepisach prawa podatkowego, grupy podmiotów obowiązanych do składania zeznań, wyka- zów, informacji lub deklaracji oraz ustalać zakres danych zawartych w tych doku- mentach, a także terminy ich składania i rodzaje dokumentów, które powinny być do nich dołączone. Art. 86. § 1. Podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnie- nia zobowiązania podatkowego. § 2. W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej podmiot dokonujący jej likwidacji lub rozwią- zania zawiadamia pisemnie właściwy organ podatkowy, nie później niż w ostatnim dniu istnienia tej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, o miej- scu przechowywania ksiąg podatkowych oraz dokumentów związanych z ich prowadzeniem.

Rozdział 12

Rachunki Art. 87. § 1. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy prowadzący działalność gospodarczą obowiązani są na żądanie kupującego lub usługobiorcy wystawić rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi. § 2. Obowiązek wystawienia rachunku, o którym mowa w § 1, nie dotyczy rolników sprzedających produkty roślinne i zwierzęce pochodzące z własnej uprawy lub hodowli, nieprzerobione sposobem przemysłowym, chyba że sprzedaż jest do- konywana w ich odrębnych, stałych miejscach sprzedaży, poza obrębem upra- wy lub hodowli. § 3. Podatnicy wymienieni w § 1, od których zażądano rachunku przed wykonaniem usługi lub wydaniem towaru, wystawiają rachunek nie później niż w terminie 7 dni od dnia wykonania usługi lub wydania towaru. Jeżeli jednak żądanie wy- stawienia rachunku zostało zgłoszone po wykonaniu usługi lub wydaniu towa- ru, wystawienie rachunku następuje w terminie 7 dni od dnia zgłoszenia żąda- nia. § 4. Podatnik nie ma obowiązku wystawienia rachunku, jeżeli żądanie zostało zgło- szone po upływie 3 miesięcy od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. § 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporzą- dzenia, zakres informacji, które muszą być zawarte w rachunkach, uwzględnia- jąc w szczególności dane identyfikujące sprzedawcę i kupującego, wykonawcę i odbiorcę usług oraz oznaczenie wartości i rodzaju transakcji. Art. 88. § 1. Podatnicy wystawiający rachunki są obowiązani kolejno je numerować i prze- chowywać kopie tych rachunków, w kolejności ich wystawienia, do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do podatników obowiązanych do żądania rachunków. Art. 89 i 90. (uchylone).

Rozdział 13

Odpowiedzialność solidarna Art. 91. Do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych. Art. 92. § 1. Jeżeli, zgodnie z ustawami podatkowymi, podatnicy ponoszą solidarną odpo- wiedzialność za zobowiązania podatkowe, a zobowiązania te powstają w spo- sób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, odpowiedzialnymi solidarnie są podatni- cy, którym doręczono decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego. § 2. Przepisu § 1 nie stosuje się do zobowiązań podatkowych pobieranych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. W tym przypadku zasady odpowiedzialno- ści solidarnej stosuje się z chwilą doręczenia decyzji (nakazu płatniczego) oso- bie, na którą, zgodnie z odrębnymi przepisami, wystawia się decyzję (nakaz płatniczy). § 3. Małżonkowie wspólnie opodatkowani na podstawie odrębnych przepisów pono- szą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku. § 4. Do wierzytelności o zwrot nadpłaty, o której mowa w § 3, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o wierzytelnościach cywilnoprawnych.

Rozdział 14

Prawa i obowiązki następców prawnych oraz podmiotów przekształconych Art. 93. § 1. Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku łączenia się: 1) osób prawnych, 2) osobowych spółek handlowych, 3) osobowych i kapitałowych spółek handlowych – wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki każdej z łączących się osób lub spółek. § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej łączącej się przez przeję- cie: 1) innej osoby prawnej (osób prawnych); 2) osobowej spółki handlowej (osobowych spółek handlowych). § 3. (uchylony). Art. 93a. § 1. Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku: 1) przekształcenia innej osoby prawnej, 2) przekształcenia spółki niemającej osobowości prawnej – wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki przekształcanej osoby lub spółki. § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do: 1) osobowej spółki handlowej zawiązanej (powstałej) w wyniku przekształce- nia: a) innej spółki niemającej osobowości prawnej, b) spółki kapitałowej; 2) spółki niemającej osobowości prawnej, do której osoba fizyczna wniosła na pokrycie udziału wkład w postaci swojego przedsiębiorstwa. § 3. Bank utworzony przez wniesienie tytułem wkładu niepieniężnego wszystkich składników majątkowych oddziału instytucji kredytowej, stanowiących przed- siębiorstwo lub jego zorganizowaną część, wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki instytucji kredytowej związane z działalnością tego oddziału. Art. 93b. Przepisy art. 93 i art. 93a stosuje się odpowiednio do łączenia się i przekształceń samorządowych zakładów budżetowych. Art. 93c. § 1. Osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku podziału wstępują, z dniem podziału lub z dniem wydzielenia, we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki osoby prawnej dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi im, w planie podziału, składnikami majątku. § 2. Przepis § 1 stosuje się, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie – także majątek osoby prawnej dzielonej, stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Art. 93d. Przepisy art. 93–93c mają zastosowanie również do praw i obowiązków wynikają- cych z decyzji wydanych na podstawie przepisów prawa podatkowego. Art. 93e. Przepisy art. 93–93d stosuje się w zakresie, w jakim odrębne ustawy, umowy o uni- kaniu podwójnego opodatkowania oraz inne ratyfikowane umowy międzynarodowe, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, nie stanowią inaczej. Art. 94. Przepisy art. 93 § 1, art. 93d i art. 93e, z zastrzeżeniem art. 95, stosuje się również do nabywców przedsiębiorstw państwowych oraz do spółek, które na podstawie przepi- sów o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych⁶⁾ nabyły lub prze- jęły te przedsiębiorstwa. Art. 95. § 1. Odpowiedzialność nabywców lub spółek, o których mowa w art. 94, z tytułu: 1) odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych zlikwidowanego przedsię- biorstwa, 2) oprocentowania przypadających do zwrotu zaliczek naliczonego podatku od towarów i usług – ograniczona jest do odsetek (oprocentowania) naliczonych do dnia wykreśle- nia przedsiębiorstwa z rejestru przedsiębiorstw państwowych⁷⁾. § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności Skarbu Państwa lub gminy, powiatu albo województwa z tytułu oprocentowania nadpłat oraz opro- centowania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług. Art. 96. Odsetki za zwłokę oraz oprocentowanie, o których mowa w art. 95, naliczane są nadal: 1) po upływie 14 dni od dnia doręczenia spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego lub wydania decyzji w sprawie zwrotu zaliczek naliczonego podatku od towarów i usług; 2) począwszy od dnia otrzymania przez organ podatkowy wniosku o zwrot nadpłaty lub o zwrot różnicy podatku od towarów i usług. Art. 97. § 1. Spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem § 2, przejmują przewidziane w przepi- sach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. § 2. Jeżeli, na podstawie przepisów prawa podatkowego, spadkodawcy przysługiwa- ły prawa o charakterze niemajątkowym, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, uprawnienia te przechodzą na spadkobierców pod warunkiem dal- szego prowadzenia tej działalności na ich rachunek. § 3. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do praw i obowiązków z tytułu sprawowa- nej przez spadkodawcę funkcji płatnika. § 4. Przepisy § 1–3 stosuje się również do praw i obowiązków wynikających z de- cyzji wydanych na podstawie przepisów prawa podatkowego.

Rozdział 15

Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich Art. 107. § 1. W przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległo- ści podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z po- datnikiem również osoby trzecie. § 1a. Osoby trzecie odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z następcą prawnym podatnika za przejęte przez niego zaległości podatkowe. § 2. Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za: 1) podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inka- sentów; 2) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych; 3) niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek; 4) koszty postępowania egzekucyjnego. Art. 108. § 1. O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji. § 2. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie mo- że zostać wszczęte przed: 1) upływem terminu płatności ustalonego zobowiązania; 2) dniem doręczenia decyzji: a) określającej wysokość zobowiązania podatkowego, b) o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, c) w sprawie zwrotu zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług, d) określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę; 3) dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego – w przypadku, o którym mowa w § 3. § 3. W razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasa- dach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w admini- stracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowe- go i decyzji, o której mowa w art. 53a. § 4. Egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatko- wej osoby trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z ma- jątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Art. 109. § 1. W sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej przepisy art. 29, art. 47 § 1, art. 51 § 1, art. 53 § 3, art. 55, art. 57, art. 59, art. 60 oraz art. 64–66 sto- suje się odpowiednio. § 2. W razie niedotrzymania terminu płatności osoba trzecia odpowiada również za naliczone po dniu wydania decyzji o jej odpowiedzialności podatkowej odsetki za zwłokę od: 1) zaległości podatkowych; 2) należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1; 3) niezwróconych w terminie zaliczek na naliczony podatek od towarów i usług. Art. 110. § 1. Rozwiedziony małżonek podatnika odpowiada całym swoim majątkiem soli- darnie z byłym małżonkiem za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań po- datkowych powstałych w czasie trwania wspólności majątkowej, jednakże tyl- ko do wysokości wartości przypadającego mu udziału w majątku wspólnym. § 2. Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, nie obejmuje: 1) niepobranych należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1; 2) odsetek za zwłokę oraz kosztów egzekucyjnych powstałych po dniu upra- womocnienia się orzeczenia o rozwodzie. § 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie unieważnienia małżeństwa oraz separacji. Art. 111. § 1. Członek rodziny podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z po- datnikiem prowadzącym działalność gospodarczą za zaległości podatkowe wy- nikające z tej działalności i powstałe w okresie, w którym stale współdziałał z podatnikiem w jej wykonywaniu, osiągając korzyści z prowadzonej przez niego działalności. § 2. Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, nie dotyczy osób, które w okresie sta- łego współdziałania z podatnikiem były osobami, wobec których na podatniku ciążył obowiązek alimentacyjny – w zakresie wynikającym z obowiązku ali- mentacyjnego. § 3. Za członków rodziny podatnika uważa się zstępnych, wstępnych, rodzeństwo, małżonków zstępnych, osobę pozostającą w stosunku przysposobienia oraz po- zostającą z podatnikiem w faktycznym pożyciu. § 4. Przepis § 1 stosuje się również do małżonków, którzy zawarli umowę o ograniczeniu lub wyłączeniu wspólności majątkowej, których wspólność ma- jątkowa została zniesiona przez sąd, oraz małżonków pozostających w separa- cji. § 5. Odpowiedzialność, o której mowa w § 1: 1) ograniczona jest do wysokości uzyskanych korzyści; 2) nie obejmuje niepobranych należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1, z wyjątkiem należności, które nie zostały pobrane od osób wymienionych w § 3 i 4. Art. 112. § 1. Nabywca przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa odpo- wiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za powstałe do dnia nabycia zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnością gospodar- czą, chyba że przy zachowaniu należytej staranności nie mógł wiedzieć o tych zaległościach. § 2. (uchylony). § 3. Zakres odpowiedzialności nabywcy jest ograniczony do wartości nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części. § 4. Zakres odpowiedzialności nabywcy nie obejmuje: 1) należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1; 2) odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz oprocentowania, o któ- rym mowa w art. 107 § 2 pkt 3, powstałych po dniu nabycia. § 5. Przepisu § 4 nie stosuje się do nabywców będących małżonkami lub członkami rodziny podatnika, o których mowa w art. 111 § 3. § 6. Nabywca nie odpowiada za zaległości podatkowe, które nie zostały wykazane w zaświadczeniu, o którym mowa w art. 306g. § 7. Nabywca odpowiada również za zaległości podatkowe i inne należności zbyw- cy, wymienione w art. 107 § 2 pkt 2–4, z zastrzeżeniem § 4 pkt 2, powstałe po dniu wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 306g, a przed dniem naby- cia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, jeżeli od dnia wydania za- świadczenia do dnia zbycia upłynęło więcej niż 30 dni.

Rozdział 1

Zasady ogólne Art. 120. Organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Art. 121. § 1. Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. § 2. Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać nie- zbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostają- cych w związku z przedmiotem tego postępowania. Art. 122. W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępo- waniu podatkowym. Art. 123. § 1. Organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedze- nie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. § 2. Organ podatkowy może odstąpić od zasady przewidzianej w § 1, jeżeli w wyni- ku postępowania wszczętego na wniosek strony ma zostać wydana decyzja w całości uwzględniająca wniosek strony, oraz w przypadkach, o których mowa w art. 200 § 2 pkt 2. Art. 124. Organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kie- rują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykona- nia przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Art. 125. § 1. Organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. § 2. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwiane niezwłocznie. Art. 126. Sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Art. 127. Postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Art. 128. Decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostatecz- ne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowie- nie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Art. 129. Postępowanie podatkowe jest jawne wyłącznie dla stron.

Rozdział 2

Wyłączenie pracownika organu podatkowego oraz organu podatkowego Art. 130. § 1. Pracownik urzędu skarbowego, urzędu gminy (miasta), starostwa, urzędu mar- szałkowskiego, izby skarbowej, funkcjonariusz celny lub pracownik urzędu celnego, izby celnej, urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw fi- nansów publicznych oraz członek samorządowego kolegium odwoławczego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zo- bowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa po- datkowego, w których: 1) są stroną; 2) pozostają ze stroną w takim stosunku prawnym, że rozstrzygnięcie sprawy może mieć wpływ na ich prawa lub obowiązki; 3) stroną jest ich małżonek, rodzeństwo, wstępny, zstępny lub powinowaty pierwszego stopnia; 4) stronami są osoby związane z nimi z tytułu przysposobienia, opieki lub ku- rateli; 5) byli świadkami lub biegłymi, byli lub są przedstawicielami podatnika albo przedstawicielem podatnika jest jedna z osób wymienionych w pkt 3 i 4; 6) brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji; 7) zaistniały okoliczności, w związku z którymi wszczęto przeciw nim postę- powanie służbowe, dyscyplinarne lub karne; 8) stroną jest osoba pozostająca wobec nich w stosunku nadrzędności służbo- wej. § 2. Przyczyny wyłączenia od załatwienia sprawy trwają także po ustaniu małżeń- stwa, przysposobienia, opieki lub kurateli. § 3. Bezpośredni przełożony pracownika lub funkcjonariusza celnego jest obowią- zany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udzia- łu w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika lub funkcjonariusza celnego. § 4. Jeżeli nastąpi wyłączenie pracownika lub funkcjonariusza, odpowiednio naczel- nik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego, wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa, dyrektor izby skarbowej, dyrek- tor izby celnej lub minister właściwy do spraw finansów publicznych wyzna- czają innego pracownika lub funkcjonariusza do prowadzenia sprawy. § 5. W przypadku wyłączenia członka samorządowego kolegium odwoławczego jego prezes wyznacza osobę uprawnioną do zastąpienia osoby wyłączonej. Je- żeli samorządowe kolegium odwoławcze na skutek wyłączenia jego członków nie może załatwić sprawy z braku pełnego składu orzekającego, Prezes Rady Ministrów, w drodze postanowienia, wyznacza do załatwienia sprawy inne sa- morządowe kolegium odwoławcze. Art. 131. § 1. Naczelnik urzędu skarbowego podlega wyłączeniu od załatwiania spraw doty- czących zobowiązań podatkowych lub innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w przypadku gdy sprawa dotyczy: 1) naczelnika urzędu skarbowego albo jego zastępcy; 2) dyrektora izby skarbowej albo jego zastępcy; 3) małżonka, rodzeństwa, wstępnych, zstępnych albo powinowatych pierwsze- go stopnia osób wymienionych w pkt 1 albo 2; 4) osoby związanej stosunkiem przysposobienia, opieki lub kurateli z osobą wymienioną w pkt 1 albo 2. § 2. W przypadku wyłączenia naczelnika urzędu skarbowego z przyczyn określo- nych w: 1) § 1 pkt 1, a także pkt 3 lub 4 w związku z pkt 1 – sprawę załatwia naczelnik urzędu skarbowego wyznaczony przez właściwego dyrektora izby skarbo- wej; 2) § 1 pkt 2, a także pkt 3 lub 4 w związku z pkt 2 – sprawę załatwia naczelnik urzędu skarbowego wyznaczony przez ministra właściwego do spraw finan- sów publicznych. § 3. W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, minister właściwy do spraw finan- sów publicznych nie może wyznaczyć naczelnika urzędu skarbowego podlega- jącego dyrektorowi izby skarbowej, której dyrektora lub jego zastępcy dotyczą przesłanki wyłączenia.

Rozdział 3

Strona Art. 133. § 1. Stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich na- stępca prawny, a także osoby trzecie, o których mowa w art. 110–117a, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działa- nie organu podatkowego dotyczy. § 2. Stroną w postępowaniu podatkowym może być również osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej inna niż wymieniona w § 1, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego przed po- wstaniem obowiązku podatkowego ciążą na niej szczególne obowiązki lub za- mierza skorzystać z uprawnień wynikających z tego prawa. § 2a. Stroną w postępowaniu podatkowym w sprawach dotyczących zwrotu podatku od towarów i usług może być wspólnik spółki wymienionej w art. 115 § 1, uprawniony na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług do otrzyma- nia zwrotu podatku. § 2b. Stroną w postępowaniu podatkowym w sprawie stwierdzenia nadpłaty w zakresie zobowiązań byłej spółki cywilnej może być osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki. § 3. W przypadku, o którym mowa w art. 92 § 3, jedną stroną postępowania są mał- żonkowie i każdy z nich jest uprawniony do działania w imieniu obojga.

Rozdział 4

Załatwianie spraw Art. 139. § 1. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią in- aczej. § 2. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczę- cia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie. § 3. Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie póź- niej niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwo- ławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wnio- sek o przeprowadzenie rozprawy – nie później niż w ciągu 3 miesięcy. § 4. Do terminów określonych w § 1–3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Art. 140. § 1. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ po- datkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzyma- nia terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. § 2. Ten sam obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu. Art. 141. § 1. Na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do: 1) organu podatkowego wyższego stopnia, 2) ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie zo- stała załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. § 2. Organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wy- znacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przy- czyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie po- trzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w ter- minie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Art. 142. Pracownik organu podatkowego, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie lub nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 140 albo nie zała- twił sprawy w dodatkowym terminie ustalonym zgodnie z art. 141 § 2, podlega od- powiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności prze- widzianej przepisami prawa. Art. 143. § 1. Organ podatkowy może upoważnić funkcjonariusza celnego lub pracownika kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu i w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń. § 1a. Upoważnienie może obejmować podpisywanie pism w formie dokumentu elek- tronicznego podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu lub podpisem osobistym – z wyłączeniem wyda- wania zaświadczeń. § 2. Upoważnienie, o którym mowa w § 1 i 1a, może być udzielone również: 1) pracownikom urzędu skarbowego – przez naczelnika urzędu skarbowego; 2) pracownikom izby skarbowej – przez dyrektora izby skarbowej; 3) funkcjonariuszom celnym lub pracownikom urzędu celnego – przez naczel- nika urzędu celnego; 4) funkcjonariuszom celnym lub pracownikom izby celnej – przez dyrektora izby celnej. § 3. Upoważnienie udzielane jest w formie pisemnej.

Rozdział 5

Doręczenia Art. 144. Organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowni- ków lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. W przypadku gdy organem podatkowym jest wójt, burmistrz (prezydent miasta), pisma może dorę- czać sołtys za pokwitowaniem.

Rozdział 6

Wezwania Art. 155. § 1. Organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub roz- strzygnięcia sprawy. § 2. Jeżeli osoba wezwana nie może stawić się z powodu choroby, kalectwa lub in- nej ważnej przyczyny, organ podatkowy może przyjąć wyjaśnienie lub zeznanie albo dokonać czynności w miejscu pobytu tej osoby. Art. 156. § 1. Wezwany jest obowiązany do osobistego stawienia się tylko na obszarze woje- wództwa, w którym zamieszkuje lub przebywa. § 2. Jeżeli właściwym miejscowo do rozpatrzenia sprawy jest organ podatkowy ma- jący siedzibę na obszarze województwa innego niż określone w § 1, osoba obowiązana do osobistego stawienia się może zastrzec, że chce stawić się przed organem właściwym do rozpatrzenia sprawy. § 3. W przypadku wszczęcia postępowania podatkowego z urzędu organ podatkowy w postanowieniu o wszczęciu postępowania poucza stronę o możliwości złoże- nia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, zastrzeżenia, o którym mowa w § 2. Art. 157. § 1. Jeżeli postępowanie podatkowe prowadzone jest przez organ podatkowy, które- go siedziba nie znajduje się na obszarze województwa, w którym zamieszkuje lub przebywa osoba obowiązana do osobistego stawiennictwa, oraz jeżeli osoba ta nie złożyła zastrzeżenia, o którym mowa w art. 156 § 2, organ ten zwraca się do organu podatkowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu tej osoby o wezwanie jej w celu złożenia wyjaśnień lub zeznań albo do- konania innych czynności, związanych z prowadzonym postępowaniem. § 2. Zwracając się do innego organu podatkowego, organ prowadzący postępowanie określa okoliczności, które mają być przedmiotem wyjaśnień lub zeznań, albo czynności, jakie mają być dokonane. Art. 158. Przepisów art. 156 § 1 oraz art. 157 nie stosuje się w przypadkach, w których charak- ter sprawy lub czynności wymaga osobistego stawienia się przed organem podatko- wym prowadzącym postępowanie. Art. 159. § 1. W wezwaniu należy wskazać: 1) nazwę i adres organu podatkowego; 2) imię i nazwisko osoby wzywanej; 3) w jakiej sprawie i w jakim charakterze oraz w jakim celu osoba ta zostaje wezwana; 4) czy osoba wezwana powinna stawić się osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może złożyć wyjaśnienie lub zeznanie na piśmie; 5) termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i miejsce zgłoszenia się osoby wzywanej lub jej pełnomocnika; 6) skutki prawne niezastosowania się do wezwania. § 1a. W przypadku wzywania strony na przesłuchanie w wezwaniu należy również poinformować o prawie odmowy wyrażenia zgody na przesłuchanie i o związa- nej z tym możliwości niestawienia się na wezwanie. § 2. Wezwanie powinno być podpisane przez pracownika organu podatkowego, z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby podpisującej. Art. 160. § 1. W sprawach uzasadnionych ważnym interesem adresata lub gdy stan sprawy tego wymaga, wezwania można dokonać telegraficznie lub telefonicznie albo przy użyciu innych środków łączności, z podaniem danych wymienionych w art. 159 § 1 i 1a. § 2. Wezwanie przekazane w sposób określony w § 1 powoduje skutki prawne tylko wtedy, gdy nie ma wątpliwości, że dotarło do adresata we właściwej treści i w odpowiednim terminie.

Rozdział 7

Przywrócenie terminu

Rozdział 8

Wszczęcie postępowania Art. 165. § 1. Postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. § 2. Wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia. § 3. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a. § 3a. O wszczęciu postępowania na wniosek jednej ze stron organ podatkowy zawia- damia wszystkie pozostałe osoby będące stroną w sprawie. § 3b. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione za pomocą środków komunikacji elektronicznej jest dzień wprowadzenia żądania do systemu telein- formatycznego organu podatkowego. § 4. Datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postano- wienia o wszczęciu postępowania. § 5. Przepisów § 2 i § 4 nie stosuje się do postępowania w sprawie: 1) ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmia- nie; 2) umorzenia zaległości podatkowych w przypadkach, o których mowa w art. 67d § 1; 3) nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; 4) zabezpieczenia. § 6. W postępowaniu przed organami celnymi w sprawach dotyczących podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towarów, w przy- padku, o którym mowa w art. 23 ust. 3 Prawa celnego, organ celny nie wydaje postanowienia o wszczęciu postępowania. Za datę wszczęcia postępowania przyjmuje się datę przyjęcia zgłoszenia celnego. § 7. Organ podatkowy nie wydaje postanowienia o wszczęciu postępowania w przy- padku złożenia zeznania podatkowego przez podatników podatku od spadków i darowizn. W tym przypadku za datę wszczęcia postępowania przyjmuje się datę złożenia zeznania.

Rozdział 9

Metryki, protokoły i adnotacje

Rozdział 10

Udostępnianie akt Art. 178. § 1. Strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. § 2. Czynności określone w § 1 dokonywane są w lokalu organu podatkowego w obecności pracownika tego organu. § 3. Strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów. § 4. Organ podatkowy może zapewnić stronie dostęp w swoim systemie teleinfor- matycznym do podań wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego oraz do pism organu podatkowego doręczonych za pomocą środków komunikacji elektronicznej, po identyfikacji strony w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Art. 179. § 1. Przepisów art. 178 nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy doku- mentów zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny. § 2. Odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami, o których mowa w § 1, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania odpisów i kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowie- nia. § 3. Na postanowienie, o którym mowa w § 2, służy zażalenie.

Rozdział 11

Dowody Art. 180. § 1. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. § 2. Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych fak- tów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia, organ podatkowy odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania; przepis art. 196 § 3 stosuje się odpowiednio. Art. 181. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podat- kowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materia- ły i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne doku- menty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzo- ne w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Art. 182. § 1. Jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania podatkowego wynika potrzeba uzupełnienia tych dowodów lub ich porównania z informacjami po- chodzącymi z banku, bank jest obowiązany na pisemne żądanie naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego do sporządzenia i przekaza- nia informacji dotyczących strony postępowania w zakresie: 1) posiadanych rachunków bankowych lub rachunków oszczędnościowych, liczby tych rachunków, a także obrotów i stanów tych rachunków; 2) posiadanych rachunków pieniężnych lub rachunków papierów wartościo- wych, liczby tych rachunków, a także obrotów i stanów tych rachunków; 3) zawartych umów kredytowych lub umów pożyczek pieniężnych, a także umów depozytowych; 4) nabytych za pośrednictwem banków akcji Skarbu Państwa lub obligacji Skarbu Państwa, a także obrotu tymi papierami wartościowymi; 5) obrotu wydawanymi przez banki certyfikatami depozytowymi lub innymi papierami wartościowymi. § 2. Przepisy § 1 stosuje się odpowiednio do zakładów ubezpieczeń, funduszy inwe- stycyjnych, dobrowolnych funduszy emerytalnych i banków prowadzących działalność maklerską, w zakresie prowadzonych indywidualnych kont emery- talnych oraz indywidualnych kont zabezpieczenia emerytalnego, a także do domów maklerskich oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych. § 3. Towarzystwa funduszy inwestycyjnych na pisemne żądanie naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego są obowiązane do sporządzania in- formacji o umorzonych jednostkach uczestnictwa. Przepis § 1 w części doty- czącej wystąpienia z żądaniem stosuje się odpowiednio. § 3a. Podmioty prowadzące rachunki zbiorcze w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2010 r. Nr 211, poz. 1384 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622, Nr 131, poz. 763 i Nr 234, poz. 1391), na pisemne żądanie naczelnika urzędu skarbowego są obowiązane do sporządzania informacji o wysokości dochodów (przychodów) przekaza- nych na rzecz podatników uprawnionych z papierów wartościowych zapisa- nych na takich rachunkach oraz o kwocie pobranego podatku. Przepis § 1 w części dotyczącej wystąpienia z żądaniem stosuje się odpowiednio. § 4. Żądanie udzielenia informacji, o którym mowa w § 1, następuje w drodze po- stanowienia. Art. 183. Z żądaniem sporządzenia i przekazania informacji, o których mowa w art. 182, na- czelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celnego może wystąpić po uprzed- nim wezwaniu do udzielenia informacji z tego zakresu albo do upoważnienia odpo- wiednio naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego do wystąpie- nia do instytucji finansowych o przekazanie tych informacji, a strona w wyznaczo- nym terminie: 1) nie udzieliła informacji; 2) nie upoważniła odpowiednio naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego do wystąpienia do instytucji finansowych o przekazanie in- formacji; 3) udzieliła informacji, które wymagają uzupełnienia lub porównania z infor- macjami pochodzącymi z instytucji finansowej. Art. 184. § 1. Naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celnego, występując z żą- daniem, o którym mowa w art. 182, powinien zwracać szczególną uwagę na za- sadę szczególnego zaufania pomiędzy instytucjami finansowymi a ich klienta- mi. § 2. W żądaniu określa się zakres informacji oraz termin ich przekazania. Przepis art. 82 § 4 stosuje się odpowiednio. § 3. Żądanie zawiera ponadto: 1) wskazanie przesłanek uzasadniających konieczność uzyskania informacji objętych żądaniem; 2) dowody potwierdzające, że strona: a) odmówiła udzielenia informacji lub b) nie wyraziła zgody na udzielenie naczelnikowi urzędu skarbowego lub naczelnikowi urzędu celnego upoważnienia do zażądania tych informa- cji, lub c) w terminie określonym przez naczelnika urzędu skarbowego lub na- czelnika urzędu celnego nie udzieliła informacji albo upoważnienia. § 4. Odpis żądania naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celnego prze- kazuje odpowiednio dyrektorowi nadrzędnej izby skarbowej lub dyrektorowi nadrzędnej izby celnej. Art. 185. Instytucje finansowe wymienione w art. 182 odmawiają udzielenia informacji, jeżeli żądanie naczelnika urzędu celnego lub naczelnika urzędu skarbowego nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 184 § 2 i 3.

Rozdział 11a

Rozprawa

Rozdział 12

Zawieszenie postępowania Art. 201. § 1. Organ podatkowy zawiesza postępowanie: 1) w razie śmierci strony, jeżeli postępowanie nie podlega umorzeniu jako bez- przedmiotowe; 2) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnię- cia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; 3) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony; 4) w razie utraty przez stronę lub jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych; 5) w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby trzeciej – do dnia, w którym decyzja, o której mowa w art. 108 § 2, stanie się ostateczna, z zastrzeżeniem art. 108 § 3 oraz art. 115 § 4, 6) w razie wystąpienia, na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu po- dwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynaro- dowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, do organów innego pań- stwa o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wyso- kości zobowiązania podatkowego. § 2. Postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania organ podatkowy doręcza stronie lub jej spadkobiercom. § 3. Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy zażalenie. Art. 202. Organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z przyczyn określonych w art. 201 § 1 pkt 1, 3 i 4, nie podejmuje żadnych czynności, z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo zabezpieczenie dowodu. Art. 203. § 1. Organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 201 § 1 pkt 2, wzywa równocześnie stronę do wystąpienia w oznaczonym ter- minie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego orga- nu lub sądu. § 2. Jeżeli strona nie wystąpiła do właściwego organu lub sądu w wyznaczonym terminie, organ podatkowy z urzędu zwróci się do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. Art. 204. § 1. Organ podatkowy, na wniosek strony, może zawiesić postępowanie w sprawie udzielenia ulg w zapłacie zobowiązań podatkowych. § 2. Jeżeli w ciągu 3 lat od daty zawieszenia postępowania strona nie zwróci się o jego podjęcie, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. § 3. W postanowieniu o zawieszeniu postępowania organ podatkowy poucza stronę o treści § 2.

Rozdział 13

Decyzje Art. 207. § 1. Organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniej- szej ustawy stanowią inaczej. § 2. Decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępo- wanie w danej instancji. Art. 208. § 1. Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podat- kowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. § 2. Organ podatkowy może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi publicznemu. Art. 209. § 1. Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez in- ny organ, w tym wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. § 2. Organ podatkowy załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zaję- cie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. § 3. Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przed- stawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia dorę- czenia wystąpienia o zajęcie stanowiska. § 4. Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. § 5. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. § 6. W przypadku braku stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się odpo- wiednio przepisy art. 139–142. Art. 210. § 1. Decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu podatkowego; 2) datę jej wydania; 3) oznaczenie strony; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie o trybie odwoławczym – jeżeli od decyzji służy odwołanie; 8) podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. § 2. Decyzja, w stosunku do której może zostać wniesione powództwo do sądu po- wszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, zawiera ponadto pouczenie o możliwości wniesienia powództwa lub skargi. § 2a. Decyzja nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera również po- uczenie o odpowiedzialności karnej za usunięcie, ukrycie, zbycie, darowanie, zniszczenie, rzeczywiste lub pozorne obciążenie albo uszkodzenie składników majątku strony, mające na celu udaremnienie egzekucji obowiązku wynikają- cego z tej decyzji. § 3. Przepisy prawa podatkowego mogą określać także inne składniki, które powin- na zawierać decyzja. § 4. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. § 5. Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony. Nie dotyczy to decyzji wydanej na skutek odwołania bądź na podstawie której przyznano ulgę w zapłacie podatku. Art. 211. Decyzję doręcza się stronie na piśmie. Art. 212. Organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Decyzje, o których mowa w art. 67d, wiążą organ podatkowy od chwili ich wydania. Art. 213. § 1. Strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupeł- nienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu admini- stracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. § 2. Organ podatkowy może z urzędu, w każdym czasie, uzupełnić albo sprostować decyzję w zakresie, o którym mowa w § 1. § 3. Uzupełnienie lub sprostowanie decyzji następuje w drodze decyzji. § 4. W przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji. § 5. Odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postano- wienia, na które służy zażalenie. Przepis § 4 stosuje się odpowiednio. Art. 214. Nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia. Art. 215. § 1. Organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. § 2. Organ podatkowy, który wydał decyzję, na żądanie strony lub organu egzeku- cyjnego wyjaśnia w drodze postanowienia wątpliwości co do treści decyzji. § 3. Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie.

Rozdział 14

Postanowienia Art. 216. § 1. W toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. § 2. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępo- wania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Art. 217. § 1. Postanowienie zawiera: 1) oznaczenie organu podatkowego; 2) datę jego wydania; 3) oznaczenie strony albo innych osób biorących udział w postępowaniu; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego; 7) podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. § 2. Postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie za- żalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na sku- tek zażalenia na postanowienie. Art. 218. Postanowienie, od którego służy zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, doręcza się na piśmie. Art. 219. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 2a i § 3–5 oraz art. 211–215, a do postanowień, na które przysługuje zażalenie, oraz postanowień, o któ- rych mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240–249 oraz art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie.

Rozdział 15

Odwołania Art. 220. § 1. Od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. § 2. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia. Art. 221. W przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Art. 222. Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decy- zji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazy- wać dowody uzasadniające to żądanie. Art. 223. § 1. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. § 2. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia: 1) decyzji stronie; 2) zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1. Art. 223a. (uchylony). Art. 224–225. (uchylone). Art. 226. § 1. Jeżeli organ podatkowy, który wydał decyzję, uzna, że odwołanie wniesione przez stronę zasługuje na uwzględnienie w całości, wyda nową decyzję, którą uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. § 2. Od nowej decyzji służy stronie odwołanie. Art. 227. § 1. Organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania, chyba że w tym terminie wyda decyzję na podstawie art. 226. § 2. Organ podatkowy, przekazując sprawę, jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych zarzutów i poinformować stronę o sposobie ustosunkowania się do nich. Art. 228. § 1. Organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia: 1) niedopuszczalność odwołania; 2) uchybienie terminowi do wniesienia odwołania; 3) pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wy- nikających z art. 222. § 2. Postanowienia w sprawach wymienionych w § 1 są ostateczne. Art. 229. Organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Art. 230. § 1. W przypadku gdy w toku postępowania odwoławczego organ rozpatrujący od- wołanie stwierdzi, że zobowiązanie podatkowe zostało ustalone lub określone w wysokości niższej albo kwota zwrotu podatku została określona w wysokości wyższej, niż to wynika z przepisów prawa podatkowego, lub że określono stratę w wysokości wyższej od poniesionej, zwraca sprawę organowi pierwszej in- stancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę wydanej decyzji. Postanowienie o przekazaniu sprawy organ odwoławczy doręcza stro- nie. § 1a. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy różnica między podatkiem naliczonym a należnym w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, obniżająca podatek należny za następne okresy rozliczeniowe, została określo- na w wysokości wyższej, niż to wynika z przepisów o podatku od towarów i usług. § 2. Nowa decyzja wydawana jest zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w dniu powstania obowiązku podatkowego. § 3. Od nowej decyzji służy stronie odwołanie, które podlega rozpatrzeniu łącznie z odwołaniem wniesionym od zmienionej decyzji. § 4. Jeżeli strona nie złożyła odwołania od nowej decyzji, organ odwoławczy rozpa- truje odwołanie od decyzji, która uległa zmianie.

Rozdział 16

Zażalenia Art. 236. § 1. Na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. § 2. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia: 1) postanowienia stronie; 2) zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1. Art. 237. Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwoła- niu od decyzji.

Rozdział 16a

Wykonanie decyzji

Rozdział 17

Wznowienie postępowania Art. 240. § 1. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności fak- tyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który pod- lega wyłączeniu stosownie do art. 130–132; 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe do- wody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska in- nego organu; 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, któ- re zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytu- cją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzyna- rodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; 9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna raty- fikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Pol- ska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynaro- dowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. § 2. Jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 lub 2 może być wznowione również przed wydaniem przez sąd orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa. § 3. Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn, określonych w przepisach prawa. Art. 241. § 1. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. § 2. Wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1: 1) pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji; 2) pkt 8 lub 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesią- ca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytu- cyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Spra- wiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. 3) pkt 9 następuje tylko na żądanie strony.

Rozdział 18

Stwierdzenie nieważności decyzji Art. 247. § 1. Organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która: 1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) została wydana bez podstawy prawnej; 3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 5) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa; 8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. § 2. Organ podatkowy odmawia stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70. § 3. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku wymienionym w § 2, organ podatkowy w rozstrzygnięciu stwierdza, że decyzja zawiera wady określone w § 1, oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji. Art. 248. § 1. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzę- du lub na żądanie strony. § 2. Właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest: 1) organ wyższego stopnia; 2) minister właściwy do spraw finansów publicznych, dyrektor izby skarbowej, dyrektor izby celnej lub samorządowe kolegium odwoławcze, jeżeli decyzja została wydana przez ten organ; 3) minister właściwy do spraw finansów publicznych, jeżeli decyzja została wydana przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej, z tym że w tym przypadku postępowanie może być wszczęte wyłącznie z urzędu. § 3. Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w dro- dze decyzji. Art. 249. § 1. Organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w spra- wie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności: 1) żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji lub 2) sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4. § 2. Okoliczności, o których mowa w § 1, uwzględnia się również w zakresie wszczęcia postępowania z urzędu.

Rozdział 19

Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej Art. 253. § 1. Decyzja ostateczna, na mocy której strona nie nabyła prawa, może być uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes podatnika. § 2. (uchylony). § 3. Uprawnienie, o którym mowa w § 1, nie przysługuje samorządowemu kole- gium odwoławczemu. § 4. W przypadkach wymienionych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w spra- wie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji.

Rozdział 20

Wygaśnięcie decyzji Art. 258. § 1. Organ podatkowy, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wy- gaśnięcie, jeżeli: 1) stała się bezprzedmiotowa; 2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego wa- runku, a strona nie dopełniła tego warunku; 3) strona nie dopełniła przewidzianych w tej decyzji lub w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ulg; 4) strona nie dopełniła określonych w przepisach prawa podatkowego warun- ków uprawniających do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania; 5) (uchylony). § 2. Organ podatkowy stwierdza wygaśnięcie decyzji w drodze decyzji. § 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 3 i 4, decyzja stwierdzająca wyga- śnięcie decyzji wywołuje skutki prawne od dnia doręczenia decyzji, której wy- gaśnięcie się stwierdza. Art. 259. § 1. W razie niedotrzymania terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej bądź terminu płatności którejkolwiek z rat, na jakie został rozłożo- ny podatek lub zaległość podatkowa, następuje z mocy prawa wygaśnięcie de- cyzji: 1) o odroczeniu terminu płatności podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę – w całości; 2) o rozłożeniu na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej – w części dotyczącej raty niezapłaconej w terminie płatności. § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do odroczonych lub rozłożonych na raty należności płatników lub inkasentów.

Rozdział 21

Odpowiedzialność odszkodowawcza Art. 260. Do odpowiedzialności odszkodowawczej stosuje się przepisy prawa cywilnego.

Rozdział 22

Kary porządkowe Art. 262. § 1. Strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego: 1) nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani, lub 2) bezzasadnie odmówili złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności, lub 3) bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem, mogą zostać ukarani karą porządkową do 2 500 zł. § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby, która wyraziła zgodę na powoła- nie jej na biegłego. § 3. Przepis § 1 stosuje się również do: 1) osób trzecich, które bezzasadnie odmawiają okazania przedmiotu oględzin; 2) uczestników rozprawy, którzy poprzez swoje niewłaściwe zachowanie utrudniają jej przeprowadzenie. § 4. Kary porządkowej, o której mowa w § 1, nie stosuje się w przypadku przesłu- chania strony w trybie art. 199. § 5. Karę porządkową nakłada się w formie postanowienia, na które służy zażalenie. § 5a. Termin płatności kary porządkowej wynosi 7 dni od dnia doręczenia postano- wienia, o którym mowa w § 5. § 6. Organ podatkowy, który nałożył karę porządkową, może, na wniosek ukarane- go, złożony w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o nałożeniu ka- ry porządkowej, uznać za usprawiedliwione niestawiennictwo lub niewykona- nie innych obowiązków, o których mowa w § 1, i uchylić postanowienie nakła- dające karę.

Rozdział 23

Koszty postępowania Art. 264. Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, koszty postępowania przed organami podatkowymi ponosi Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmina. Art. 265. § 1. Do kosztów postępowania zalicza się: 1) koszty podróży i inne należności świadków, biegłych i tłumaczy, ustalone zgodnie z przepisami o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym; 2) koszty, o których mowa w pkt 1, związane z osobistym stawiennictwem strony, jeżeli postępowanie zostało wszczęte z urzędu albo gdy strona zosta- ła błędnie wezwana do stawienia się; 3) wynagrodzenie przysługujące biegłym i tłumaczom; 4) koszty oględzin; 5) koszty doręczenia pism urzędowych. § 2. Organ podatkowy może zaliczyć do kosztów postępowania także inne wydatki bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. Art. 266. § 1. Organ podatkowy, na żądanie, zwraca koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1 i 2. § 2. Żądanie zwrotu poniesionych kosztów podróży należy zgłosić organowi podat- kowemu, który prowadzi postępowanie, przed wydaniem decyzji w sprawie, pod rygorem utraty roszczenia. Art. 267. § 1. Stronę obciążają koszty: 1) które zostały poniesione w jej interesie albo na jej żądanie, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie; 1a) stawiennictwa uczestników postępowania na rozprawę, która nie odbyła się w wyniku nieusprawiedliwionego niestawiennictwa strony, która złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy; 2) (uchylony); 3) sporządzania odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178; 4) przewidziane w odrębnych przepisach; 5) powstałe z jej winy, a w szczególności koszty: a) o których mowa w art. 268, b) wynikłe wskutek zatajenia lub nieprzedstawienia dowodu w wyznaczo- nym terminie, c) wynikłe wskutek złożenia wyjaśnień lub zeznań niezgodnych z prawdą. § 2. W uzasadnionych przypadkach organ podatkowy może zażądać od strony zło- żenia zaliczki w określonej wysokości na pokrycie kosztów postępowania. Art. 268. § 1. Osobę, która przez niewykonanie obowiązków, o których mowa w art. 262 § 1, spowodowała dodatkowe koszty postępowania, można obciążyć tymi kosztami. § 2. Jeżeli dodatkowe koszty spowodowało kilka osób, odpowiadają one solidarnie. § 3. Obciążenie dodatkowymi kosztami postępowania następuje w formie postano- wienia, na które służy zażalenie. § 4. Przepisu § 3 nie stosuje się w razie uchylenia kary porządkowej. Art. 269. Organ podatkowy ustala, w drodze postanowienia, wysokość kosztów postępowania, które obowiązana jest ponieść strona, oraz termin i sposób ich uiszczenia. Art. 270. § 1. Organ podatkowy, na wniosek osoby obowiązanej, w przypadku uzasadnionym jej ważnym interesem lub interesem publicznym, może rozłożyć koszty postę- powania na raty albo umorzyć w całości lub w części. § 2. Przepisy art. 67b § 1 pkt 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

Rozdział 1

Zasady ogólne wymiany informacji podatkowych

Rozdział 2

Szczegółowe zasady wymiany informacji podatkowych z państwami członkowskimi Unii Europejskiej

Rozdział 3

Szczegółowe zasady wymiany informacji o przychodach (dochodach) z oszczędności

Rozdział 1

Zmiany w przepisach obowiązujących Art. 307–323. (pominięte)¹²⁾.

Rozdział 2

Przepisy przejściowe Art. 324. § 1. Do spraw wszczętych, a nierozpatrzonych przez organ podatkowy pierwszej instancji przed dniem 1 stycznia 1998 r. stosuje się, z zastrzeżeniem § 2, przepi- sy niniejszej ustawy. § 2. Wnioski złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w sprawach: 1) odroczenia terminu płatności podatku, 2) rozłożenia na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej, 3) potrącenia zobowiązań podatkowych – rozpatrywane są na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podat- kowych. Art. 325. Przepis art. 22 § 4 stosuje się również do złożonych, a nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wniosków o zaniechanie poboru podatków. Art. 326. § 1. Hipoteka ustawowa powstała w okresie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wygasa po upływie 12 miesięcy od dnia jej powstania, chyba że organ podatkowy złoży w tym czasie wniosek o jej wpis do księgi wieczystej. § 2. Hipoteki ustawowe powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wygasają, jeżeli organ podatkowy nie złoży wniosku o ich wpis do księgi wie- czystej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Art. 327. Wygasają zastawy ustawowe powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej usta- wy. Art. 328. Wierzytelności wobec Skarbu Państwa lub państwowych jednostek budżetowych, które stały się wymagalne do dnia ogłoszenia niniejszej ustawy, mogą podlegać po- trąceniu na zasadach przewidzianych w ustawie o zobowiązaniach podatkowych, jeżeli wniosek o dokonanie potrącenia zostanie złożony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Art. 329. Terminy przewidziane w: 1) art. 69 § 2 – stosuje się również do zdarzeń, które nastąpiły przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy; 2) art. 80 § 1 pkt 1 – stosuje się również, jeżeli płatnik, w ciągu miesiąca poprze- dzającego dzień wejścia w życie niniejszej ustawy, pobrał podatek nienależnie lub w wysokości większej od należnej. Art. 330. Zwrot nadpłat powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dokony- wany jest na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Art. 331. § 1. Prawo do skorygowania deklaracji, o którym mowa w art. 81 § 2, stosuje się również do deklaracji złożonych przed dniem wejścia w życie niniejszej usta- wy. § 2. W sprawach, o których mowa w § 1, przepis art. 81 § 3 stosuje się odpowiednio. Art. 332. Do odpowiedzialności osób trzecich, o których mowa w ustawie o zobowiązaniach podatkowych, z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Art. 333. Osoby prawne, o których mowa w art. 117, ponoszą również odpowiedzialność za zaległości podatkowe powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Art. 334. § 1. Odwołania od decyzji urzędu skarbowego, wniesione do podatkowej komisji odwoławczej przed dniem 1 stycznia 1998 r., przekazuje się do dalszego pro- wadzenia właściwym izbom skarbowym. Czynności podjęte w toku postępo- wania przez podatkową komisję odwoławczą pozostają w mocy. § 2. Wnioski w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną wydaną przez podatkową komisję odwoławczą, a także wnioski w sprawie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności takiej decyzji rozpatrywane są przez izbę skarbową, przy której działała ta komisja. § 3. Wnioski w sprawach, o których mowa w § 2, złożone przed dniem 1 stycznia 1998 r., rozpatrywane są na podstawie dotychczasowych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 335. Odwołania od decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych, wniesione przed dniem 1 stycznia 1998 r., podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów tej ustawy oraz dotychczasowych przepisów Kodeksu postę- powania administracyjnego. Art. 336. Wnioski o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej, na podstawie której strona na- była prawo, wniesione przed dniem 1 stycznia 1998 r., podlegają rozpatrzeniu w try- bie i na zasadach przewidzianych w art. 155 i art. 177 Kodeksu postępowania admi- nistracyjnego. Art. 337. Żądanie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określa- jącej wysokość zaległości podatkowej, wniesione przed dniem 1 stycznia 1998 r., podlega rozpatrzeniu na zasadach przewidzianych w dotychczasowych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 338. § 1. Umarza się wszczęte z urzędu postępowania w sprawie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych, jeżeli decyzje te zostały wyda- ne przed dniem 1 stycznia 1997 r., chyba że strona wniesie o dalsze rozpozna- nie sprawy. § 2. Przepis § 1 nie dotyczy postępowania w sprawach, o których mowa w art. 250¹³⁾. Art. 339. Przepisy art. 258 § 1 pkt 3–5¹⁴⁾, § 2 i 3 oraz art. 259 stosuje się również do decyzji wydanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Art. 340. Oświadczenia, o których mowa w art. 278 § 3–5 oraz art. 279 § 3, składane są w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Art. 341. Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na ustawę o zobowiązaniach podatko- wych lub odsyłają ogólnie do przepisów o zobowiązaniach podatkowych, stosuje się przepisy działu III niniejszej ustawy. Art. 342. § 1. W okresie do dnia 31 grudnia 1999 r. instytucje finansowe wymienione w art. 182 mogą występować do urzędu skarbowego, który żądał przekazania infor- macji, z wnioskami o ograniczenie zakresu żądanej informacji i terminu jej przekazania. § 2. Wniosek, o którym mowa w § 1, składany jest w terminie 14 dni od dnia otrzy- mania żądania i wymaga uzasadnienia. § 3. Urząd skarbowy w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku postanawia ostatecznie o zakresie żądanych informacji i terminie ich przekazania.

Rozdział 3

Przepisy końcowe Art. 343. § 1. Tracą moc: 1) dekret z dnia 16 maja 1956 r. o umarzaniu i udzielaniu ulg w spłacaniu na- leżności państwowych (Dz. U. Nr 17, poz. 92 oraz z 1975 r. Nr 10, poz. 56); 2) ustawa z dnia 21 grudnia 1958 r. o szczególnym trybie ściągania zaległości z tytułu niektórych zobowiązań właścicieli nieruchomości wobec Państwa (Dz. U. Nr 77, poz. 398, z 1962 r. Nr 38, poz. 166 oraz z 1971 r. Nr 27, poz. 250); 3) ustawa z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 i Nr 134, poz. 646, z 1995 r. Nr 5, poz. 25 i Nr 85, poz. 426, z 1996 r. Nr 75, poz. 357 oraz z 1997 r. Nr 121, poz. 770). § 2. (pominięty)¹²⁾. Art. 344. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z tym że przepisy art. 22 § 6, art. 28 § 3, art. 46 § 3, art. 48 § 3, art. 56 § 3, art. 58, art. 67 § 3, art. 79 § 3, art. 82 § 3, art. 83, art. 84 § 2, art. 87 § 5, art. 119, art. 196 § 4, art. 283 § 3, art. 303, art. 314 pkt 2 i 3, art. 316 pkt 1 oraz art. 328 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.