Ustawaz dnia 11 stycznia 2001 r.o substancjach i preparatach chemicznych
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Inspektor do Spraw Substancji i Preparatów Chemicznych
- Rozdział 3 - Substancje nowe
- Rozdział 4 - Informowanie o niebezpiecznych preparatach
- Rozdział 5 - Badania substancji i preparatów chemicznych
- Rozdział 6 - Oznakowanie, opakowania, obrót i stosowanie substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych
- Rozdział 7 - Przepisy o nadzorze
- Rozdział 8 - Przepisy karne i kary pieniężne
- Rozdział 9 - Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Ustawa określa warunki, zakazy lub ograniczenia produkcji, wprowadzania do obrotu
lub stosowania substancji i preparatów chemicznych, w celu ochrony przed szkodliwym
wpływem tych substancji i preparatów na zdrowie człowieka lub na środowisko.
2.
Ustawa nie dotyczy warunków transportu substancji i preparatów chemicznych, w tym
również warunków transportu w tranzycie, jeżeli nie są w trakcie tranzytu przetwarzane
lub przepakowywane.
3.
Przepisów ustawy nie stosuje się do:
1)
substancji chemicznych stanowiących źródła promieniotwórcze, w zakresie określonym
w odrębnych przepisach,
2)
substancji chemicznych i ich mieszanin w formie odpadów,
3)
substancji i preparatów chemicznych będących:
a)
lekami lub środkami antykoncepcyjnymi, w rozumieniu przepisów o środkach farmaceutycznych,
materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i nadzorze farmaceutycznym,
b)
środkami spożywczymi i używkami, w rozumieniu przepisów o warunkach zdrowotnych żywności
i żywienia,
c)
paszą, w rozumieniu przepisów o nadzorze nad niektórymi środkami żywienia zwierząt,
d)
środkami ochrony roślin, w rozumieniu przepisów o ochronie roślin uprawnych,
e)
kosmetykami, w rozumieniu przepisów o dozorze nad wyrobem i obiegiem środków kosmetycznych,
f)
środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, w rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu
narkomanii,
g)
amunicją w rozumieniu przepisów o broni i amunicji,
4)
przywozu substancji i preparatów chemicznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
gdy ich ilość i rodzaj wskazują na przeznaczenie wyłącznie do celów osobistych.
Art. 2.
1.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)
substancjach chemicznych, zwanych dalej „substancjami” - rozumie się przez to pierwiastki
chemiczne i ich związki w stanie, w jakim występują w przyrodzie lub zostają uzyskane
za pomocą procesu produkcyjnego, ze wszystkimi dodatkami wymaganymi do zachowania
ich trwałości, oprócz rozpuszczalników, które można oddzielić bez wpływu na stabilność
i skład substancji, i wszystkimi zanieczyszczeniami powstałymi w wyniku zastosowanego
procesu produkcyjnego,
2)
preparatach chemicznych, zwanych dalej „preparatami” - rozumie się przez to mieszaniny
lub roztwory składające się co najmniej z dwóch substancji,
3)
substancjach istniejących - rozumie się przez to substancje umieszczone na liście
substancji chemicznych występujących w produkcji lub w obrocie, ogłoszonej w drodze
obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez
ministra właściwego do spraw zdrowia; lista ta powinna obejmować Europejski Wykaz
Istniejących Substancji o Znaczeniu Komercyjnym (EINECS),
4)
substancjach nowych - rozumie się przez to substancje nie umieszczone na liście, o
której mowa w pkt 3,
5)
polimerach - rozumie się przez to substancje składające się z cząsteczek stanowiących
sekwencję jednego lub kilku rodzajów jednostek monomeru, w których większość wagową
stanowią cząsteczki zawierające co najmniej trzy jednostki monomeru związane kowalencyjnie
co najmniej z jeszcze jedną jednostką monomeru lub innym reagentem i które nie zawierają
większości wagowej cząsteczek o tej samej masie cząsteczkowej; cząsteczki takie muszą
charakteryzować się statystycznym rozkładem masy cząsteczkowej w pewnym zakresie,
a różnice w masie cząsteczkowej powinny wynikać przede wszystkim z różnic w liczbie
jednostek monomeru w cząsteczce; jednostka monomeru oznacza przereagowaną formę monomeru
w polimerze,
6)
wprowadzeniu substancji lub preparatu do obrotu - rozumie się przez to udostępnienie
substancji lub preparatu osobom trzecim na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, terytorium
państw członkowskich Unii Europejskiej oraz terytorium Islandii, Liechtensteinu i
Norwegii, o ile ustawa nie stanowi inaczej; rozumie się przez to również wprowadzenie
substancji lub preparatu spoza terytorium, o którym mowa powyżej, na obszar celny
Rzeczypospolitej Polskiej lub państw członkowskich Unii Europejskiej i innych państw
wymienionych powyżej,
7)
zgłoszeniu - rozumie się przez to przedstawienie Inspektorowi do Spraw Substancji
Chemicznych i Preparatów dokumentacji, o której mowa w art. 14, dotyczącej substancji
nowych,
8)
zgłaszającym - rozumie się przez to osobę dokonującą zgłoszenia, o którym mowa w pkt
7,
9)
wielkości obrotu - rozumie się przez to ilość substancji lub preparatu wprowadzoną
do obrotu przez jednego producenta lub importera w ciągu jednego roku,
10)
badaniach naukowych i rozwojowych - rozumie się przez to doświadczenia naukowe, analizę
lub badania chemiczne przeprowadzane w kontrolowanych warunkach pod względem operacyjnym;
obejmują one określenie swoistych fizykochemicznych i biologicznych właściwości substancji,
działania, sposobów zastosowania i skuteczności produktu oraz badania naukowe związane
z jego rozwojem,
11)
badaniach dotyczących rozwoju procesu produkcji - rozumie się przez to dalsze badania
rozwojowe nad substancją, w przebiegu których stosuje się próby prowadzone w skali
produkcyjnej, pilotażowej, półtechnicznej, mające na celu przetestowanie dziedzin
zastosowania substancji,
12)
producencie - rozumie się przez to osobę wytwarzającą substancję lub preparat,
13)
importerze - rozumie się przez to osobę dokonującą wprowadzenia substancji lub preparatu
na terytorium państw, o których mowa w pkt 6, o ile ustawa nie stanowi inaczej,
14)
osobie - rozumie się przez to osobę fizyczną lub prawną, a także jednostkę organizacyjną
nie posiadającą osobowości prawnej.
2.
W rozumieniu ustawy substancjami niebezpiecznymi i preparatami niebezpiecznymi są
substancje i preparaty zaklasyfikowane co najmniej do jednej z poniższych kategorii:
1)
substancje i preparaty o właściwościach wybuchowych,
2)
substancje i preparaty o właściwościach utleniających,
3)
substancje i preparaty skrajnie łatwo palne,
4)
substancje i preparaty wysoce łatwo palne,
5)
substancje i preparaty łatwo palne,
6)
substancje i preparaty bardzo toksyczne,
7)
substancje i preparaty toksyczne,
8)
substancje i preparaty szkodliwe,
9)
substancje i preparaty żrące,
10)
substancje i preparaty drażniące,
11)
substancje i preparaty uczulające,
12)
substancje i preparaty rakotwórcze,
13)
substancje i preparaty mutagenne,
14)
substancje i preparaty działające szkodliwie na rozrodczość,
15)
substancje i preparaty niebezpieczne dla środowiska.
Art. 3.1 orzeczenie
Producenci, dystrybutorzy i importerzy wprowadzający do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej substancje istniejące, nie wymienione w wykazie substancji niebezpiecznych,
o którym mowa w art. 4 ust. 3, są obowiązani do zebrania wiarygodnych informacji o
stwarzanych przez nie zagrożeniach dla zdrowia człowieka i dla środowiska, wynikających
z ich swoistych właściwości fizykochemicznych i biologicznych, i udostępniania tej
informacji odbiorcom tych substancji na zasadach określonych w ustawie.
Art. 4.1 orzeczenie
1.
Substancje i preparaty podlegają klasyfikacji pod względem stwarzanych przez nie zagrożeń
dla zdrowia człowieka lub dla środowiska, z określeniem kategorii zagrożenia.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw
gospodarki, środowiska, pracy oraz rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, kryteria
i sposób klasyfikacji substancji i preparatów, zgodnie z kategoriami określonymi w
art. 2 ust. 2.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw
gospodarki, środowiska, pracy oraz rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wykaz
substancji niebezpiecznych wraz z ich klasyfikacją i oznakowaniem.
4.
Klasyfikacji substancji nie zamieszczonych w wykazie, o którym mowa w ust. 3, oraz
preparatów dokonuje osoba wprowadzająca substancję lub preparat do obrotu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z kryteriami, o których mowa w ust. 2.
Art. 5.
1.
Karta charakterystyki substancji niebezpiecznej lub preparatu niebezpiecznego, zwana
dalej „kartą charakterystyki”, stanowi zbiór informacji o niebezpiecznych właściwościach
substancji lub preparatu oraz zasadach i zaleceniach ich bezpiecznego stosowania.
Jest przeznaczona przede wszystkim dla użytkowników prowadzących działalność zawodową
w celu umożliwienia im podjęcia w miejscu pracy środków niezbędnych do zapewnienia
bezpieczeństwa oraz ochrony zdrowia człowieka i środowiska.
2.
Niedopuszczalne jest stosowanie w działalności zawodowej substancji niebezpiecznych
i preparatów niebezpiecznych bez posiadania karty charakterystyki.
3.
Osoba wprowadzająca do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej substancję niebezpieczną
lub preparat niebezpieczny jest obowiązana do bezpłatnego udostępnienia ich odbiorcy
karty charakterystyki takiej substancji lub preparatu, najpóźniej w dniu ich pierwszej
dostawy, z zastrzeżeniem przepisów ust. 5 pkt 3.
4.
W przypadku pojawienia się nowych istotnych informacji osoba, o której mowa w ust.
3, ma obowiązek zaktualizować kartę charakterystyki.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw
gospodarki, pracy oraz środowiska określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzór karty charakterystyki oraz sposób jej sporządzania i aktualizowania, a w szczególności:
a)
zakres informacji o zagrożeniach związanych ze stosowaniem substancji niebezpiecznej
lub preparatu niebezpiecznego,
b)
zakres informacji dotyczących ich bezpiecznego stosowania,
2)
sposób dystrybucji kart charakterystyki, z uwzględnieniem specyfiki działalności odbiorcy,
3)
przypadki stosowania substancji niebezpiecznych lub preparatów niebezpiecznych, kiedy
dostarczenie karty charakterystyki nie jest wymagane.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia może w drodze rozporządzenia nałożyć obowiązek
dostarczenia, na żądanie odbiorcy prowadzącego działalność zawodową, karty charakterystyki
preparatu nie zaklasyfikowanego jako niebezpieczny, jeżeli preparat taki zawiera,
w stężeniach, które zostaną określone w rozporządzeniu, co najmniej jedną substancję
stwarzającą zagrożenie dla zdrowia człowieka lub dla środowiska albo jedną z substancji
określonych przez ministra właściwego do spraw zdrowia w tym rozporządzeniu.
Art. 6.
Osoba wprowadzająca do obrotu preparat niebezpieczny lub preparat określony w art.
5 ust. 6 obowiązana jest przechowywać dane, na podstawie których dokonano klasyfikacji
i oznakowania preparatu oraz sporządzono jego kartę charakterystyki, przez okres 5
lat od dnia wycofania preparatu z obrotu, do wglądu organów Inspekcji Sanitarnej i
Inspekcji Ochrony Środowiska.
Art. 7.
1.
Osoba stosująca substancję niebezpieczną lub preparat niebezpieczny ma obowiązek zapoznania
się z kartą charakterystyki.
2.
Osoba stosująca substancję niebezpieczną lub preparat niebezpieczny, która wie, na
podstawie informacji otrzymanych zgodnie z przepisami art. 5, że mogą one stworzyć
zagrożenie dla zdrowia człowieka lub środowiska, ma obowiązek podjęcia niezbędnych
działań zapobiegających powstaniu zagrożenia.
Rozdział 2
Inspektor do Spraw Substancji i Preparatów Chemicznych
Art. 8.
1.
Tworzy się urząd Inspektora do Spraw Substancji i Preparatów Chemicznych, zwanego
dalej Inspektorem.
2.
Inspektor może wydawać decyzje w przypadkach określonych w ustawie.
Art. 9.
1.
Inspektor podlega ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, który go powołuje i odwołuje
po zasięgnięciu opinii ministrów właściwych do spraw gospodarki i do spraw środowiska.
2.
Inspektor do Spraw Substancji i Preparatów Chemicznych jest centralnym organem administracji
rządowej.
Art. 10.
Do decyzji i postanowień wydawanych przez Inspektora stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że organem odwoławczym w stosunku do Inspektora jest minister właściwy do
spraw zdrowia.
Art. 11.
1.
Do zadań Inspektora należy:
1)
przyjmowanie wymaganych ustawą zgłoszeń substancji nowych w celu oceny ryzyka stwarzanego
przez te substancje,
2)
gromadzenie danych dotyczących niebezpiecznych substancji i niebezpiecznych preparatów,
3)
udostępnianie danych dotyczących niebezpiecznych substancji i niebezpiecznych preparatów
służbom medycznym i ratowniczym,
4)
wymiana informacji na temat substancji nowych z Komisją Europejską i właściwymi organami
państw, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6,
5)
współpraca z organizacjami międzynarodowymi dotycząca substancji i preparatów chemicznych,
6)
wykonywanie innych zadań nałożonych przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
2.
Inspektor realizuje swoje zadania przy pomocy Biura do Spraw Substancji i Preparatów
Chemicznych, zwanego dalej „Biurem”, którym kieruje i reprezentuje je na zewnątrz.
3.
Szczegółowe zadania i uprawnienia Inspektora oraz organizację Biura określa statut
nadany w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
Rozdział 3
Substancje nowe
Art. 12.
1.
Przed wprowadzeniem do obrotu substancji nowej, w jej postaci własnej lub jako składnika
preparatu:
1)
wytwarzanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
2)
przywożonej na terytorium, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6, przez importera mającego
siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
3)
wytwarzanej poza terytorium, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6, przez producenta,
który na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ustanowił wyłącznego przedstawiciela
w celu zgłoszenia substancji,
wymagane jest zgłoszenie do Inspektora, z zastrzeżeniem art. 13.
2.
Obowiązek zgłoszenia ciąży na:
1)
producencie wprowadzającym substancję nową do obrotu w jej postaci własnej lub jako
składnik preparatu, w przypadku substancji wytwarzanych na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej,
2)
importerze wprowadzającym substancję nową do obrotu w jej postaci własnej lub jako
składnik preparatu, jeżeli jego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, albo wyłącznym przedstawicielu producenta substancji nowej, mającym siedzibę
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku substancji nowych wytwarzanych
poza terytorium, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6.
3.
Obowiązek zgłoszenia nie jest wymagany, jeżeli osoby, o których mowa w ust. 1, uprzednio
dokonały zgłoszenia w jednym z państw, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6, na podstawie
obowiązujących w tych państwach przepisów.
4.
Zgłoszenie powinno być dokonane:
1)
najpóźniej na 60 dni przed wprowadzeniem do obrotu substancji nowej w postaci własnej
lub jako składnika preparatu, w przypadku gdy przewidywana wielkość obrotu wynosi
co najmniej 1 tonę rocznie,
2)
najpóźniej na 30 dni przed wprowadzeniem do obrotu substancji nowej w postaci własnej
lub jako składnika preparatu, w przypadku gdy przewidywana wielkość obrotu jest mniejsza
niż 1 tona rocznie.
Art. 13.
1.
Obowiązkowi zgłoszenia, o którym mowa w art. 12, nie podlegają:
1)
polimery, z wyjątkiem polimerów zawierających co najmniej 2% substancji nowej w postaci
związanej,
2)
związki wielocząsteczkowe - produkty polimeryzacji i polikondensacji oraz poliaddukty,
z wyjątkiem produktów zawierających co najmniej 2% nowej substancji w postaci związanej,
które były w obrocie w okresie od 18 września 1981 r. do 31 października 1993 r.,
3)
substancje nowe stosowane wyłącznie jako substancje dodatkowe do żywności, w rozumieniu
przepisów o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia,
4)
substancje nowe stosowane wyłącznie jako dodatki do pasz, w rozumieniu przepisów o
nadzorze nad niektórymi środkami żywienia zwierząt,
5)
substancje nowe stosowane wyłącznie jako substancje czynne, w rozumieniu przepisów
o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i nadzorze
farmaceutycznym,
6)
substancje nowe stosowane wyłącznie jako substancje biologicznie czynne, w rozumieniu
przepisów o ochronie roślin uprawnych,
7)
substancje nowe, których wielkość obrotu nie przekracza 10 kg rocznie,
8)
substancje nowe wprowadzane do obrotu wyłącznie w celu prowadzenia badań naukowych
i rozwojowych w jednostkach badawczo-rozwojowych lub innych laboratoriach, jeżeli
wielkość obrotu nie przekracza 100 kg rocznie i producent lub importer przechowuje
pisemne informacje na temat takiej substancji, dotyczące identyfikacji substancji,
oznakowania, ilości wprowadzonej do obrotu i listy odbiorców.
2.
Odroczeniu na jeden rok podlegają zgłoszenia substancji nowych wprowadzanych do obrotu
w celu przeprowadzenia badań dotyczących rozwoju procesu produkcji, dostarczane ograniczonej
liczbie odbiorców.
3.
W przypadku prowadzenia badań, o których mowa w ust. 2, na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej producent lub importer takiej substancji przedstawia Inspektorowi informacje
na temat identyfikacji substancji, oznakowania, wielkości obrotu, wraz z jego uzasadnieniem,
programu badań i listy odbiorców.
4.
W przypadku prowadzenia badań, o których mowa w ust. 2, na terytorium państw, o których
mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6, producent lub importer takiej substancji przedstawia informacje,
o których mowa w ust. 3, we właściwych urzędach tych państw.
5.
Producent lub importer substancji, o których mowa w ust. 2, są obowiązani zagwarantować,
że jakiekolwiek czynności z taką substancją lub preparatem, w którego skład wchodzi
ta substancja, będą wykonywane tylko przez pracowników odbiorcy w kontrolowanych warunkach
i substancja lub preparat nie zostaną powszechnie udostępnione.
6.
Odroczenie zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, może zostać przedłużone na jeszcze
jeden rok, jeżeli producent lub importer udowodnią, że jest to niezbędne do zakończenia
badań dotyczących rozwoju procesu produkcji.
7.
W przypadku gdy badania substancji nowych, o których mowa w ust. 2, prowadzone są
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Inspektor, w drodze decyzji, może:
1)
zażądać od producenta lub importera danych innych niż określone w ust. 3, których
zakres nie będzie większy niż określony w przepisach, o których mowa w art. 14 ust.
5, przewidywanych dla obrotu większego niż 100 kg rocznie, a nie przekraczającego
1 tony rocznie, ustalając termin dostarczenia tych danych,
2)
zakazać udostępniania osobom innym niż wymienione w ust. 5 jakichkolwiek produktów
zawierających tę substancję, jeżeli uzna, że może to stwarzać niedopuszczalne ryzyko
dla zdrowia człowieka lub środowiska.
8.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw
gospodarki oraz środowiska, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowe dane, które
producent lub importer przedstawią Inspektorowi, najpóźniej w dniu wprowadzenia substancji
nowej do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku:
1)
substancji, której wielkość obrotu nie przekroczy 10 kg rocznie,
2)
substancji nowych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 7 i 8 oraz w ust. 2, jeżeli są to
substancje bardzo toksyczne, rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość.
Art. 14.
1.
Dokumentacja przedstawiona przez zgłaszającego powinna zawierać:
1)
dane niezbędne do oceny ryzyka stwarzanego przez substancję nową dla zdrowia człowieka
i środowiska, w tym informacje dotyczące niekorzystnych skutków działania substancji
nowej w warunkach przewidywanych zastosowań,
2)
propozycję klasyfikacji, oznakowania opakowań i karty charakterystyki w przypadku
substancji nowych niebezpiecznych.
2.
W przypadku zgłoszenia substancji nowej wytwarzanej poza terytorium, o którym mowa
w art. 2 ust. 1 pkt 6, przez wyłącznego przedstawiciela, o którym mowa w art. 12 ust.
2 pkt 2, do dokumentacji, o której mowa w ust. 1, zostanie dołączone oświadczenie
producenta tej substancji nowej, że zgłaszający jest jego wyłącznym przedstawicielem
uprawnionym do dokonania zgłoszenia.
3.
Do dokumentacji, o której mowa w ust. 1, zgłaszający może dołączyć wyniki wstępnej
oceny ryzyka, wykonanej zgodnie z przepisami, o których mowa w ust. 6.
4.
Zgłaszający może wystąpić do Inspektora z uzasadnionym wnioskiem o wyrażenie zgody
na nieudostępnianie ewentualnym przyszłym zgłaszającym, przez okres nie dłuższy niż
1 rok, danych na temat jego tożsamości.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw
gospodarki oraz środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe dane wymagane
zgodnie z ust. 1 pkt 1, gdy:
1)
przewidywana przez zgłaszającego wielkość obrotu wynosi co najmniej 1 tonę rocznie,
2)
przewidywana przez zgłaszającego wielkość obrotu jest mniejsza niż 1 tona rocznie,
ale wynosi co najmniej 100 kg rocznie,
3)
przewidywana przez zgłaszającego wielkość obrotu jest mniejsza niż 100 kg rocznie,
4)
zgłaszana substancja nowa jest polimerem w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5,
5)
od pierwszego zgłoszenia substancji nowej we właściwym urzędzie któregokolwiek z państw,
o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6, upłynęło co najmniej dziesięć lat.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw
gospodarki, pracy oraz środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokonywania
oceny ryzyka dla zdrowia człowieka i dla środowiska, stwarzanego przez substancje
chemiczne.
Art. 15.
1.
W razie stwierdzenia, że dane, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1, nie pozwalają
na dokonanie oceny ryzyka dla zdrowia człowieka lub dla środowiska, stwarzanego przez
zgłaszaną substancję nową, Inspektor zobowiąże zgłaszającego, w drodze decyzji, do
wykonania dodatkowych badań i przedstawienia Inspektorowi wyników tych badań w określonym
terminie.
2.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, nie wstrzymuje wprowadzenia substancji nowej do obrotu.
3.
Inspektor może zobowiązać zgłaszającego do dostarczenia próbek zgłaszanej substancji
nowej w określonej ilości w celu ewentualnej weryfikacji przeprowadzonych badań.
Art. 16.
1.
Inspektor wyda zgłaszającemu, odpowiednio w ciągu 60 lub 30 dni od dnia otrzymania
zgłoszenia, z zastrzeżeniem ust. 2, potwierdzenie zgłoszenia zawierające numer ewidencyjny
zgłoszenia.
2.
W przypadku gdy dokumentacja przedstawiona w zgłoszeniu nie jest zgodna z wymaganiami
ustawy, Inspektor powiadomi o tym zgłaszającego, odpowiednio przed upływem 60 lub
30 dni od dnia otrzymania zgłoszenia.
Art. 17.
W przypadku gdy zgłaszający nie otrzyma powiadomienia, o którym mowa w art. 16 ust.
2, zgłaszana substancja nowa może zostać wprowadzona do obrotu, odpowiednio po 60
lub 30 dniach od dnia otrzymania zgłoszenia przez Inspektora.
Art. 18.
W przypadku gdy zgłaszający otrzyma powiadomienie, o którym mowa w art. 16 ust. 2,
terminy, o których mowa w art. 17, biegną od dnia otrzymania przez Inspektora zgłoszenia
zgodnego z wymaganiami ustawy.
Art. 19.
1.
W przypadku gdy substancja nowa została już uprzednio zgłoszona przez innego lub innych
zgłaszających we właściwym urzędzie któregokolwiek z państw, o których mowa w art.
2 ust. 1 pkt 6, Inspektor może wyrazić zgodę, żeby zgłaszający powołał się na wyniki
badań właściwości fizykochemicznych, toksyczności i ekotoksyczności, przedstawione
przez pierwszego zgłaszającego, o ile obecny zgłaszający udowodni, że zgłaszana przez
niego substancja nowa jest tą samą substancją, włączając w to stopień czystości i
charakter zanieczyszczeń.
2.
Warunkiem powołania się na wyniki badań, o których mowa w ust. 1, jest pisemna zgoda
pierwszego zgłaszającego.
3.
Z uwagi na ochronę zwierząt laboratoryjnych, każdy, kto zamierza zgłosić substancję
nową, przed przeprowadzeniem badań na kręgowcach zwróci się do Inspektora z wnioskiem
o udostępnienie:
1)
informacji, czy substancja nowa, którą zamierza zgłosić, była już wcześniej zgłoszona,
2)
nazwy i adresu pierwszego zgłaszającego,
przedstawiając wiarygodne informacje, że ma zamiar wprowadzić tę substancję nową do
obrotu, oraz informacje o przewidywanej wielkości obrotu.
4.
W przypadku gdy przedstawione informacje świadczą, że osoba, o której mowa w ust.
3, ma rzeczywiście zamiar wprowadzenia substancji nowej do obrotu, a substancja została
uprzednio zgłoszona we właściwym urzędzie któregokolwiek z państw, o których mowa
w art. 2 ust. 1 pkt 6, z zastrzeżeniem ust. 5, Inspektor udostępni takiej osobie nazwę
i adres pierwszego zgłaszającego, udostępniając jednocześnie pierwszemu zgłaszającemu
nazwę i adres tej osoby.
5.
Inspektor nie udostępni danych na temat tożsamości pierwszego zgłaszającego w okresie,
na jaki pierwszy zgłaszający otrzymał zgodę, o której mowa w art. 14 ust. 4.
6.
Po udostępnieniu danych, o których mowa w ust. 4, pierwszy i obecny zgłaszający podejmą
działania, aby osiągnąć porozumienie co do powołania się na wyniki badań, o których
mowa w ust. 1, przez obecnego zgłaszającego.
7.
Pierwszy i obecny zgłaszający podejmą także działania, aby dojść do porozumienia co
do ewentualnego wspólnego powołania się na wyniki badań wymaganych przepisami, o których
mowa w art. 20 ust. 6.
8.
Jeżeli pierwszy i obecny zgłaszający nie mogą osiągnąć porozumienia, a obaj zgłaszający
mają siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Inspektor może zezwolić na
powołanie się przez obecnego zgłaszającego na wyniki badań, o których mowa w ust.
1, przedłożone przez pierwszego zgłaszającego, jeżeli obecny zgłaszający zwróci pierwszemu
zgłaszającemu 50% kosztów wykonania tych badań i przedstawi Inspektorowi dowód zwrotu
tych kosztów. W tym celu Inspektor zobowiąże pierwszego zgłaszającego, w drodze postanowienia,
do przedstawienia Inspektorowi i obecnemu zgłaszającemu udokumentowanych kosztów wykonania
badań, o których mowa powyżej.
9.
Jeżeli pierwszy zgłaszający nie przedstawi w ciągu trzech miesięcy od daty otrzymania
postanowienia, o którym mowa w ust. 8, udokumentowanych kosztów wykonania badań, o
których mowa w ust. 1, Inspektor zezwoli obecnemu zgłaszającemu na powołanie się na
wyniki tych badań.
10.
Jeżeli pierwszy zgłaszający otrzymał zgodę, o której mowa w art. 14 ust. 4, przepisy
ust. 8 i 9 stosuje się z zastrzeżeniem, że pierwszy zgłaszający przedstawia koszty
wykonania badań jedynie Inspektorowi, a zwrot 50% kosztów wykonania badań następuje
za pośrednictwem Biura.
Art. 20.
1.
Zgłaszający jest zobowiązany do przedkładania Inspektorowi dodatkowych informacji
na temat zgłoszonych substancji nowych, dotyczących:
1)
wielkości obrotu, po przekroczeniu progów określonych w przepisach wydanych na podstawie
ust. 6,
2)
nowych danych na temat oddziaływania substancji nowej na zdrowie człowieka lub na
środowisko,
3)
nowych zastosowań substancji nowej,
4)
zmian w składzie chemicznym substancji nowej, w tym zawartości zanieczyszczeń,
5)
zmiany statusu zgłaszającego z importera na producenta i odwrotnie.
2.
Obowiązek przedłożenia informacji dotyczący danych, o których mowa w ust. 1 pkt 2
i 3, obejmuje informacje, które zgłaszający posiada lub które, dołożywszy należytej
staranności, powinien uzyskać.
3.
W razie nieprzedłożenia Inspektorowi informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1, lub
niewykonania dodatkowych badań wymaganych przy zmianie wielkości obrotu, Inspektor,
w drodze decyzji, uchyla ważność zgłoszenia.
4.
Inspektor, w drodze decyzji, wyznacza termin usunięcia uchybień określonych w ust.
3 i po usunięciu uchybień, w drodze decyzji, przywraca ważność zgłoszenia.
5.
W związku z wymaganiem, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, każdy importer zgłoszonej substancji
nowej, jeżeli sam nie jest zgłaszającym, będzie informował na bieżąco wyłącznego przedstawiciela,
o którym mowa w art. 12 ust. 2 pkt 2, o wielkości importu.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw
gospodarki oraz środowiska określi, w drodze rozporządzenia:
1)
progi wielkości obrotu, po których przekroczeniu zgłaszający jest obowiązany wykonać
dodatkowe badania i przedstawić Inspektorowi wyniki tych badań w określonym terminie,
2)
zakres i rodzaje badań wymaganych po przekroczeniu progów wielkości obrotu, o których
mowa w pkt 1.
Art. 21.
1.
Przedstawione przez zgłaszającego dane dotyczące informacji handlowych i procesu produkcji
stanowią informacje niejawne oznaczone klauzulą „poufne”.
2.
Zgłaszający może wystąpić z wnioskiem o zastrzeżenie tylko do wiadomości Inspektora,
Inspekcji Sanitarnej, właściwych urzędów w państwach, o których mowa w art. 2 ust.
1 pkt 6, oraz Komisji Europejskiej danych przedkładanych Inspektorowi zgodnie z wymogami
art. 14 ust. 1 i art. 20, których ujawnienie mogłoby naruszyć jego interes z uwagi
na tajemnicę handlową lub dotyczącą procesu produkcji, w tym nazwy chemicznej substancji
nowej.
3.
Inspektor, w drodze decyzji, może odmówić zastrzeżenia niektórych lub wszystkich danych
objętych wnioskiem, o którym mowa w ust. 2, z uwagi na ochronę zdrowia człowieka lub
środowiska, w tym ochronę zwierząt laboratoryjnych.
4.
Jeżeli zgłaszający, albo producent lub importer nie będący zgłaszającym, sam ujawni
dane, które zostały zastrzeżone, powiadomi o tym Inspektora.
5.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, nie może dotyczyć:
1)
nazwy handlowej substancji nowej,
2)
nazwy producenta substancji nowej i zgłaszającego, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 4,
3)
fizykochemicznych właściwości substancji nowej,
4)
syntetycznego opisu wyników badań toksyczności i ekotoksyczności,
5)
danych dotyczących stopnia czystości substancji nowej, jeżeli wpływa to na jej klasyfikację,
i danych dotyczących zanieczyszczeń lub dodatków, jeżeli są to substancje niebezpieczne,
6)
informacji zawartych w kartach charakterystyki,
7)
informacji o sposobach unieszkodliwiania substancji nowej zaklasyfikowanej jako niebezpieczna,
8)
informacji o warunkach bezpiecznego stosowania substancji nowej i wytycznych postępowania
w przypadku zatrucia ludzi i niekontrolowanego uwolnienia substancji nowej do otoczenia,
9)
metod oznaczania substancji nowej w środowisku, w tym metod oceny narażenia ludzi
na tę substancję, jeżeli została umieszczona w wykazie, o którym mowa w art. 4 ust.
3.
Art. 22.
1.
Zgłoszenie substancji i przedstawienie Inspektorowi wyników dodatkowych badań, o których
mowa w art. 20 ust. 6, podlega opłacie wnoszonej przez zgłaszającego.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów
publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób wnoszenia opłat z
tytułu zgłoszenia substancji i przedstawienia Inspektorowi wyników dodatkowych badań,
o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem rzeczywistych kosztów dokonania przez Inspektora
oceny ryzyka stwarzanego przez zgłaszaną substancję.
Rozdział 4
Informowanie o niebezpiecznych preparatach
Art. 23.
1.
Wprowadzenie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej preparatu niebezpiecznego
w rozumieniu art. 2 ust. 2 wymaga poinformowania Inspektora.
2.
Poinformowania, o którym mowa w ust. 1, dokona osoba wprowadzająca preparat niebezpieczny
do obrotu, najpóźniej w dniu jego wprowadzenia do obrotu, przedstawiając:
1)
nazwę i adres wraz z numerem telefonu osoby wprowadzającej preparat niebezpieczny
do obrotu,
2)
nazwę handlową preparatu niebezpiecznego,
3)
kartę charakterystyki, z zastrzeżeniem przypadków, o których mowa w art. 5 ust. 5
pkt 3.
3.
W razie stwierdzenia, że karta charakterystyki nie zawiera wymaganych informacji,
Inspektor zobowiąże, w drodze decyzji, osobę wprowadzającą preparat niebezpieczny
do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do jej uzupełnienia w określonym
terminie.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki
określi, w drodze rozporządzenia, informacje, które należy przedstawić Inspektorowi
w przypadkach, o których mowa w art. 5 ust. 5 pkt 3.
5.
Inspektor może zażądać ujawnienia szczegółowego składu chemicznego preparatu niebezpiecznego.
Informacja taka jest poufna i może zostać wykorzystana wyłącznie w celach medycznych
do zapobiegania i postępowania leczniczego.
Rozdział 5
Badania substancji i preparatów chemicznych
Art. 24.
1.
Badania właściwości fizykochemicznych, toksyczności i ekotoksyczności substancji i
preparatów, wykonywane w celu spełnienia wymogów ustawy, będą przeprowadzane zgodnie
z przepisami, o których mowa w ust. 2.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw
gospodarki oraz środowiska określi, w drodze rozporządzenia:
1)
metody przeprowadzania badań, o których mowa w ust. 1,
2)
kryteria, które muszą spełniać jednostki organizacyjne wykonujące wymagane ustawą
badania, o których mowa w ust. 1,
3)
jednostkę lub jednostki właściwe do kontroli i weryfikacji spełnienia kryteriów, o
których mowa w pkt 2, oraz nadawania i cofania uprawnień w przypadku, odpowiednio,
spełniania lub niespełniania tych kryteriów przez jednostki organizacyjne, o których
mowa w pkt 2,
4)
tryb nadawania i cofania uprawnień, o których mowa w pkt 3,
5)
sposób i tryb uznawania uprawnień nadanych przez jednostki za granicą właściwe do
kontroli i weryfikacji spełniania kryteriów, o których mowa w pkt 2.
Rozdział 6
Oznakowanie, opakowania, obrót i stosowanie substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych
Art. 25.
1.
Oznakowanie opakowania substancji niebezpiecznej i preparatu niebezpiecznego powinno
zawierać nazwę umożliwiającą jednoznaczną identyfikację substancji lub preparatu,
tożsamość osoby wprowadzającej substancję lub preparat do obrotu oraz odpowiednie
znaki ostrzegawcze i napisy, zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 26, a także
informacje o wymaganym postępowaniu z opróżnionymi opakowaniami, jeżeli tego wymagają
inne przepisy.
2.
Oznakowanie powinno być sporządzone w języku polskim, zgodnie z wymogami określonymi
w odrębnych przepisach.
3.
Na opakowaniach substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych nie wolno
umieszczać oznaczeń wskazujących, że taka substancja lub taki preparat nie są niebezpieczne.
4.
W przypadku wprowadzanych do obrotu substancji nowych, o których mowa w art. 13 ust.
1 pkt 1, 7 i 8 oraz ust. 2, i preparatów zawierających co najmniej 1% takiej substancji,
jeżeli jeszcze nie jest możliwe oznakowanie ich zgodnie z przepisami ustawy, z uwagi
na brak odpowiednich danych, oznakowanie powinno zawierać ostrzeżenia brzmiące:
1)
w przypadku substancji „Uwaga, substancja nie w pełni zbadana”,
2)
w przypadku preparatów „Uwaga, produkt zawiera substancję nie w pełni zbadaną”.
Art. 26.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw
gospodarki, pracy, rolnictwa oraz środowiska określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób oznakowania opakowań substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych,
2)
treść napisów i wzory znaków ostrzegawczych wymaganych przy oznakowaniu opakowań substancji
niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych.
Art. 27.
1.
Pojemniki i zbiorniki służące do przechowywania substancji niebezpiecznych i preparatów
niebezpiecznych oraz do pracy z nimi, rurociągi zawierające substancje niebezpieczne
i preparaty niebezpieczne oraz miejsca, w których składowane są znaczące ilości substancji
niebezpiecznych lub preparatów niebezpiecznych, powinny być należycie oznakowane.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw
gospodarki, pracy oraz środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób oznakowania
pojemników i zbiorników służących do przechowywania substancji niebezpiecznych i preparatów
niebezpiecznych i do pracy z nimi, rurociągów zawierających substancje niebezpieczne
lub preparaty niebezpieczne oraz miejsc, w których składowane są znaczące ilości substancji
niebezpiecznych lub preparatów niebezpiecznych.
Art. 28.1 orzeczenie
1.
Opakowania substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych wprowadzanych do
obrotu powinny:
1)
mieć konstrukcję uniemożliwiającą wydostanie się zawartości z opakowania w sposób
przypadkowy; wymóg ten nie ma zastosowania, jeżeli wymagane są szczególne techniczne
środki bezpieczeństwa,
2)
być wykonane z materiałów odpornych na niszczące działanie ich zawartości i uniemożliwiających
tworzenie się substancji niebezpiecznych w wyniku chemicznego oddziaływania zawartości
na materiał opakowania,
3)
zachowywać szczelność w warunkach działających na opakowanie obciążeń i napięć w trakcie
jego normalnej eksploatacji,
4)
w przypadku opakowań z zamknięciami wielokrotnego użytku, gwarantować zachowanie ich
szczelności podczas wielokrotnego otwierania i zamykania w warunkach normalnej eksploatacji.
2.
Opakowania transportowe niebezpiecznych substancji i niebezpiecznych preparatów spełniają
wymagania określone w ust. 1 pkt 1-3, jeżeli spełniają wymagania przepisów o transporcie
materiałów niebezpiecznych.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki
określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje substancji niebezpiecznych i preparatów
niebezpiecznych, których opakowania należy zaopatrywać w zamknięcia utrudniające otwarcie
przez dzieci i w wyczuwalne dotykiem ostrzeżenie o niebezpieczeństwie, zgodnie z międzynarodowymi
umownymi oznaczeniami.
Art. 29.
1.
Obrót określonymi kategoriami substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych
wymaga posiadania kwalifikacji stwierdzanych przez właściwego inspektora sanitarnego.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki
określi, w drodze rozporządzenia:
1)
kategorie substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych, którymi obrót wymaga
posiadania określonych kwalifikacji,
2)
kwalifikacje, które muszą posiadać osoby prowadzące na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej obrót określonymi kategoriami substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych,
3)
tryb uznawania kwalifikacji osób pochodzących z państw, o których mowa w art. 2 ust.
1 pkt 6.
Art. 30.
1.
Zabroniona jest reklama substancji niebezpiecznej bez wymienienia kategorii niebezpieczeństwa
związanej z tą substancją.
2.
Każda reklama preparatu niebezpiecznego, która umożliwia konsumentom nabycie takiego
preparatu bez uprzedniego obejrzenia oznakowania na jego opakowaniu, musi zawierać
informację o rodzaju lub rodzajach zagrożeń wymienionych na oznakowaniu opakowania.
Art. 31.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki, na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia
lub ministra właściwego do spraw środowiska, w razie stwierdzenia, że produkcja, obrót
lub stosowanie substancji niebezpiecznej lub preparatu niebezpiecznego stwarzają nieuzasadnione
ryzyko dla zdrowia człowieka lub środowiska, określi, w drodze rozporządzenia, ograniczenia,
zakazy lub warunki:
1)
produkcji, obrotu lub stosowania takiej substancji lub preparatu,
2)
określonych zastosowań takiej substancji lub preparatu,
3)
określonego stosowania w stężeniu lub proporcjach przewyższających określony poziom.
2.
W przypadku gdy wymagają tego porozumienia międzynarodowe, produkcja, obrót lub stosowanie
substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych wymaga zezwolenia ministra
właściwego do spraw gospodarki.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw
zdrowia oraz środowiska określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb udzielania
zezwoleń na produkcję, obrót i stosowanie substancji niebezpiecznych i preparatów
niebezpiecznych, o których mowa w ust. 2.
Art. 32.
1.
Jeżeli istnieją szczegółowe dowody, że preparat stwarza niedopuszczalne zagrożenie
dla człowieka lub środowiska, nawet w przypadku gdy osoba wprowadzająca taki preparat
do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spełnia wszystkie wymogi ustawy,
Inspektor do Spraw Substancji i Preparatów Chemicznych może, na czas określony, nie
dłuższy niż 3 miesiące, zakazać, w drodze decyzji, wprowadzania takiego preparatu
do obrotu lub określić warunki, jakie muszą zostać spełnione podczas wprowadzania
do obrotu.
2.
Z wnioskiem o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 1, może wystąpić także Główny
Inspektor Sanitarny lub Główny Inspektor Ochrony Środowiska.
Rozdział 7
Przepisy o nadzorze
Art. 33.
Nadzór nad przestrzeganiem przepisów ustawy przez osoby wprowadzające substancje lub
preparaty do obrotu i stosujące je w działalności zawodowej sprawuje Inspekcja Sanitarna
oraz:
1)
Inspekcja Ochrony Środowiska - w zakresie zagrożeń dla środowiska,
2)
Państwowa Inspekcja Pracy - w zakresie nadzoru i kontroli przestrzegania przepisów
ustawy przez pracodawców,
3)
Inspekcja Handlowa - w zakresie oznakowania opakowań jednostkowych substancji niebezpiecznych
i preparatów niebezpiecznych w sprzedaży hurtowej i detalicznej,
4)
Państwowa Straż Pożarna - w zakresie właściwego oznakowania miejsc składowania substancji
i preparatów, o których mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1-5,
5)
Straż Graniczna i organy celne - w zakresie przestrzegania zakazów określonych w przepisach
wydanych na podstawie art. 31 ust. 1, w części dotyczącej przywozu substancji i preparatów
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Rozdział 8
Przepisy karne i kary pieniężne
Art. 34.
Kto wbrew decyzji Inspektora do Spraw Substancji i Preparatów Chemicznych wprowadza
do obrotu preparat stwarzający niedopuszczalne zagrożenie dla zdrowia człowieka lub
środowiska lub nie przestrzega określonych w decyzji warunków jego wprowadzania do
obrotu
- podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 35.
Kto wprowadza do obrotu substancję niebezpieczną lub preparat niebezpieczny:
1)
bez oznakowania albo niewłaściwie oznakowane,
2)
bez wymaganej karty charakterystyki
- podlega karze grzywny.
Art. 36.
Kto dostarcza wymaganą kartę charakterystyki niekompletną lub nierzetelną
- podlega karze grzywny.
Art. 37.
1.
Kto reklamuje substancję niebezpieczną bez wymienienia kategorii niebezpieczeństwa
związanej z tą substancją
- podlega karze grzywny.
2.
Tej samej karze podlega ten, kto zamieszcza reklamę niebezpiecznego preparatu, która
nie zawiera informacji o rodzaju lub rodzajach zagrożeń wymienionych na oznakowaniu
opakowania takiego preparatu, jeżeli reklama ta umożliwia konsumentom nabycie takiego
preparatu bez uprzedniego obejrzenia oznakowania na jego opakowaniu.
Art. 38.
Kto nie powiadamia Inspektora do Spraw Substancji i Preparatów Chemicznych o nowych
danych na temat oddziaływania substancji nowej na zdrowie człowieka lub na środowisko
lub nowych zastosowaniach substancji nowej
- podlega karze grzywny.
Art. 39.
Orzekanie w sprawach określonych w art. 35-38 następuje w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Art. 40.
1.
Kto wprowadza do obrotu substancję nową, w jej postaci własnej lub jako składnik preparatu,
bez wymaganego ustawą zgłoszenia, obowiązany jest wpłacić do budżetu państwa kwotę
stanowiącą 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży tej substancji lub preparatu.
2.
Inspektor sanitarny zawiadamia właściwy urząd skarbowy o stwierdzeniu uchybień, o
których mowa w ust. 1.
3.
Wpłaty z tytułu należności, o których mowa w ust. 1, obciążają dochód po opodatkowaniu
i są dokonywane we właściwym urzędzie skarbowym, w terminach określonych dla wpłat
zaliczek podatku dochodowego od osób prawnych lub osób fizycznych lub zryczałtowanych
podatków obrotowego i dochodowego.
4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb wpłat należności
z tytułu niezgłoszenia substancji nowej.
Rozdział 9
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Art. 41.
W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 220 dodaje się § 3 w brzmieniu:
„
§ 3.
Przepisy § 2 nie dotyczą substancji i preparatów chemicznych.
”
;
2)
w art. 221:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Niedopuszczalne jest stosowanie substancji i preparatów chemicznych nie oznakowanych
w sposób widoczny, umożliwiający ich identyfikację.
”
,
b)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Niedopuszczalne jest stosowanie niebezpiecznych substancji i niebezpiecznych preparatów
chemicznych bez posiadania aktualnego spisu tych substancji i preparatów oraz kart
charakterystyki, a także opakowań zabezpieczających przed ich szkodliwym działaniem,
pożarem lub wybuchem.
”
,
c)
w § 3 po wyrazie „substancji” dodaje się wyrazy „i niebezpiecznych preparatów”,
d)
§ 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
Zasady klasyfikacji substancji i preparatów chemicznych pod względem zagrożeń dla
zdrowia lub życia, wykaz substancji niebezpiecznych, wymagania dotyczące kart charakterystyki
substancji lub preparatów niebezpiecznych oraz sposób ich oznakowania określają odrębne
przepisy.
”
,
e)
skreśla się § 5;
3)
w art. 283 w § 2 w pkt 5:
a)
w lit. b) po wyrazie „substancje” dodaje się wyrazy „i preparaty”,
b)
w lit. c) po wyrazach „niebezpieczne substancje” dodaje się wyrazy „i niebezpieczne preparaty”.
Art. 42.
W ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej w art. 4 dodaje się pkt 8 w brzmieniu:
„
8)
przestrzegania przez osoby wprowadzające substancje lub preparaty chemiczne do obrotu
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz przez użytkowników substancji lub preparatów
chemicznych obowiązków wynikających z ustawy z dnia 11 stycznia 2001 r. o substancjach
i preparatach chemicznych (Dz. U. Nr 11, poz. 84).
”
Art. 43.
1.
Substancje nowe wprowadzone do obrotu przed dniem wejścia w życie przepisów art. 12-22
ustawy przez osoby, o których mowa w art. 12 ust. 2, z zastrzeżeniem art. 12 ust.
3, podlegają zgłoszeniu do dnia 31 grudnia 2003 r.
2.
Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, nie jest wymagane, jeżeli substancje nowe, o których
mowa w ust. 1, nie będą wprowadzane do obrotu po dniu 31 grudnia 2002 r.
Art. 44.
Traci moc rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 kwietnia 1927 r. o zakazie używania
białego i żółtego fosforu przy wyrobie przedmiotów zapalnych .
Art. 45.
Traci moc ustawa z dnia 21 maja 1963 r. o substancjach trujących .
Art. 46.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
8-11, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, i art. 12-22,
które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.