Ustawaz dnia 4 lutego 1994 r.o prawie autorskim i prawach pokrewnych
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przedmiot prawa autorskiego
- Rozdział 2 - Podmiot prawa autorskiego
- Rozdział 3 - Treść prawa autorskiego
- Rozdział 4 - Czas trwania autorskich praw majątkowych
- Rozdział 5 - Przejście autorskich praw majątkowych
- Rozdział 6 - Przepisy szczególne dotyczące utworów audiowizualnych
- Rozdział 7 - Przepisy szczególne dotyczące programów komputerowych
- Rozdział 8 - Ochrona autorskich praw osobistych
- Rozdział 9 - Ochrona autorskich praw majątkowych
- Rozdział 10 - Ochrona wizerunku, adresata korespondencji i tajemnicy źródeł informacji
- Rozdział 11 - Prawa pokrewne
- Rozdział 12 - Organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi
- Rozdział 13 - Fundusz promocji twórczości
- Rozdział 14 - Odpowiedzialność karna
- Rozdział 15 - Przepisy przejściowe i końcowe
Treść ustawy
Rozdział 1
Przedmiot prawa autorskiego
Art. 1.415 orzeczeń
1.
Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym
charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia
i sposobu wyrażenia (utwór).
2.
W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
1)
wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne,
naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe),
2)
plastyczne,
3)
fotograficzne,
4)
lutnicze,
5)
wzornictwa przemysłowego,
6)
architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne,
7)
muzyczne i słowno-muzyczne,
8)
sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne,
9)
audiowizualne (w tym wizualne i audialne).
3.
Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać
nie ukończoną.
4.
Ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności.
Art. 2.42 orzeczenia
1.
Opracowanie cudzego utworu, w szczególności tłumaczenie, przeróbka, adaptacja, jest
przedmiotem prawa autorskiego bez uszczerbku dla prawa do utworu pierwotnego.
2.
Rozporządzanie i korzystanie z opracowania zależy od zezwolenia twórcy utworu pierwotnego
(prawo zależne), chyba że autorskie prawa majątkowe do utworu pierwotnego wygasły.
3.
Twórca utworu pierwotnego może cofnąć zezwolenie, jeżeli w ciągu pięciu lat od jego
udzielenia opracowanie nie zostało rozpowszechnione. Wypłacone twórcy wynagrodzenie
nie podlega zwrotowi.
4.
Za opracowanie nie uważa się utworu, który powstał w wyniku inspiracji cudzym utworem.
5.
Na egzemplarzach opracowania należy wymienić twórcę i tytuł utworu pierwotnego.
Art. 3.16 orzeczeń
Zbiory, antologie, wybory, bazy danych są przedmiotem prawa autorskiego, nawet jeżeli
zawierają nie chronione materiały, o ile przyjęty w nich dobór, układ lub zestawienie
ma twórczy charakter, bez uszczerbku dla praw do wykorzystanych utworów.
Art. 4.8 orzeczeń
Nie stanowią przedmiotu prawa autorskiego:
1)
akty normatywne lub ich urzędowe projekty,
2)
urzędowe dokumenty, materiały, znaki i symbole,
3)
opublikowane opisy patentowe lub ochronne,
4)
proste informacje prasowe.
Art. 5.11 orzeczeń
Przepisy ustawy stosuje się do utworów:
1)
których twórca lub współtwórca jest obywatelem polskim lub
2)
które zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
albo równocześnie na tym terytorium i za granicą, lub
3)
które zostały opublikowane po raz pierwszy w języku polskim, lub
4)
których ochrona wynika z umów międzynarodowych.
Art. 6.24 orzeczenia
W rozumieniu ustawy:
1)
utworem opublikowanym jest utwór, który za zezwoleniem twórcy został zwielokrotniony
i którego egzemplarze zostały udostępnione publicznie,
2)
opublikowaniem równoczesnym utworu jest opublikowanie utworu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej i za granicą w okresie trzydziestu dni od jego pierwszej publikacji,
3)
utworem rozpowszechnionym jest utwór, który za zezwoleniem twórcy został udostępniony
publicznie.
Art. 7.
Jeżeli umowy międzynarodowe, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, przewidują
dalej idącą ochronę, niż to wynika z ustawy, do nie opublikowanych utworów obywateli
polskich albo do utworów opublikowanych po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej lub równocześnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo opublikowanych
po raz pierwszy w języku polskim - stosuje się postanowienia tych umów.
Rozdział 2
Podmiot prawa autorskiego
Art. 8.101 orzeczeń
1.
Prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
2.
Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono
na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek
inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.
3.
Dopóki twórca nie ujawnił swojego autorstwa, w wykonywaniu prawa autorskiego zastępuje
go producent lub wydawca, a w razie ich braku - właściwa organizacja zbiorowego zarządzania
prawami autorskimi.
Art. 9.34 orzeczenia
1.
Współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że wielkości udziałów
są równe. Każdy ze współtwórców może żądać określenia wielkości udziałów przez sąd,
na podstawie wkładów pracy twórczej.
2.
Każdy ze współtwórców może wykonywać prawo autorskie do swojej części utworu mającej
samodzielne znaczenie, bez uszczerbku dla praw pozostałych współtwórców.
3.
Do wykonywania prawa autorskiego do całości utworu potrzebna jest zgoda wszystkich
współtwórców. W przypadku braku takiej zgody każdy ze współtwórców może żądać rozstrzygnięcia
przez sąd, który orzeka uwzględniając interesy wszystkich współtwórców.
4.
Każdy ze współtwórców może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia prawa autorskiego
do całości utworu. Uzyskane świadczenie przypada wszystkim współtwórcom, stosownie
do wielkości ich udziałów.
5.
Do autorskich praw majątkowych przysługujących współtwórcom stosuje się odpowiednio
przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności w częściach ułamkowych.
Art. 10.7 orzeczeń
Jeżeli twórcy połączyli swoje odrębne utwory w celu wspólnego rozpowszechniania, każdy
z nich może żądać od pozostałych twórców udzielenia zezwolenia na rozpowszechnianie
tak powstałej całości, chyba że istnieje słuszna podstawa odmowy, a umowa nie stanowi
inaczej. Przepisy art. 9 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.
Art. 11.14 orzeczeń
Autorskie prawa majątkowe do utworu zbiorowego, w szczególności do encyklopedii lub
publikacji periodycznej, przysługują producentowi lub wydawcy, a do poszczególnych
części mających samodzielne znaczenie - ich twórcom. Domniemywa się, że producentowi
lub wydawcy przysługuje prawo do tytułu.
Art. 12.93 orzeczenia
1.
Jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca, którego pracownik
stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, nabywa z chwilą
przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe w granicach wynikających z celu umowy o
pracę i zgodnego zamiaru stron.
2.
Jeżeli pracodawca, w okresie dwóch lat od daty przyjęcia utworu, nie przystąpi do
rozpowszechniania utworu przeznaczonego w umowie o pracę do rozpowszechnienia, twórca
może wyznaczyć pracodawcy na piśmie odpowiedni termin na rozpowszechnienie utworu
z tym skutkiem, że po jego bezskutecznym upływie prawa uzyskane przez pracodawcę wraz
z własnością przedmiotu, na którym utwór utrwalono, powracają do twórcy, chyba że
umowa stanowi inaczej. Strony mogą określić inny termin na przystąpienie do rozpowszechniania
utworu.
3.
Jeżeli umowa o pracę nie stanowi inaczej, z chwilą przyjęcia utworu pracodawca nabywa
własność przedmiotu, na którym utwór utrwalono.
Art. 13.5 orzeczeń
Jeżeli pracodawca nie zawiadomi twórcy w terminie sześciu miesięcy od dostarczenia
utworu o jego przyjęciu, nieprzyjęciu lub uzależnieniu przyjęcia od dokonania określonych
zmian w wyznaczonym w tym celu odpowiednim terminie, uważa się, że utwór został przyjęty
bez zastrzeżeń. Strony mogą określić inny termin.
Art. 14.68 orzeczeń
1.
Jeżeli w umowie o pracę nie postanowiono inaczej, instytucji naukowej przysługuje
pierwszeństwo opublikowania utworu naukowego pracownika, który stworzył ten utwór
w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy. Twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia.
Pierwszeństwo opublikowania wygasa, jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od dostarczenia
utworu nie zawarto z twórcą umowy o wydanie utworu albo jeżeli w okresie dwóch lat
od daty jego przyjęcia utwór nie został opublikowany.
2.
Instytucja naukowa może, bez odrębnego wynagrodzenia, korzystać z materiału naukowego
zawartego w utworze, o którym mowa w ust. 1, oraz udostępniać ten materiał osobom
trzecim, jeżeli to wynika z uzgodnionego przeznaczenia utworu lub zostało postanowione
w umowie.
Art. 15.5 orzeczeń
Domniemywa się, że producentem lub wydawcą jest osoba, której nazwisko lub nazwę uwidoczniono
w tym charakterze na przedmiotach, na których utwór utrwalono, albo podano do publicznej
wiadomości w jakikolwiek sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.
Rozdział 3
Treść prawa autorskiego
Oddział 1
Autorskie prawa osobiste
Art. 16.50 orzeczeń
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa osobiste chronią nieograniczoną
w czasie i nie podlegającą zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy z utworem, a w szczególności
prawo do:
1)
autorstwa utworu,
2)
oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania go anonimowo,
3)
nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania,
4)
decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności,
5)
nadzoru nad sposobem korzystania z utworu.
Oddział 2
Autorskie prawa majątkowe
Art. 17.87 orzeczeń
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania
z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia
za korzystanie z utworu.
Art. 18.50 orzeczeń
1.
Autorskie prawa majątkowe nie podlegają egzekucji, dopóki służą twórcy. Nie dotyczy
to wymagalnych wierzytelności.
2.
Po śmierci twórcy, spadkobiercy mogą sprzeciwić się egzekucji z prawa autorskiego
do utworu nie opublikowanego, chyba że sprzeciw byłby niezgodny z ujawnioną wolą twórcy
co do rozpowszechniania utworu.
3.
Prawo do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 20 ust. 2, art. 30 ust. 2 oraz w art.
70 ust. 3, nie podlega zrzeczeniu się, zbyciu ani egzekucji. Nie dotyczy to wymagalnych
wierzytelności.
Art. 19.7 orzeczeń
1.
Twórcy i jego spadkobiercom przysługuje prawo do wynagrodzenia w wysokości 5% ceny
dokonanych zawodowo odsprzedaży oryginalnych egzemplarzy utworu plastycznego oraz
rękopisów utworów literackich i muzycznych. Do zapłaty tego wynagrodzenia jest obowiązany
sprzedawca, a gdy działa na rzecz osoby trzeciej, odpowiada z nią solidarnie.
2.
Sprzedawca jest obowiązany do ujawnienia osoby trzeciej, o której mowa w ust. 1. Z
obowiązku tego może się zwolnić płacąc należne wynagrodzenie.
3.
Zrzeczenie się wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, jest nieważne, chyba że dotyczy
wymagalnej wierzytelności.
Art. 20.15 orzeczeń
1.
Producenci i importerzy magnetofonów, magnetowidów i innych podobnych urządzeń, czystych
nośników służących do utrwalania przy użyciu tych urządzeń utworów w zakresie własnego
użytku osobistego oraz urządzeń reprograficznych są obowiązani do opłat na rzecz twórców,
artystów wykonawców oraz producentów fonogramów i wideogramów, w wysokości nie wyższej
niż 3% kwoty należnej z tytułu sprzedaży tych urządzeń i nośników.
2.
Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat, o których mowa w ust. 1, przypada:
1)
50% - twórcom,
2)
25% - artystom wykonawcom,
3)
25% - producentom fonogramów i wideogramów,
z tym że w przypadku urządzeń reprograficznych kwota ta przypada w 100% twórcom.
3.
Minister Kultury i Sztuki po zasięgnięciu opinii właściwych organizacji zbiorowego
zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, stowarzyszeń twórców, artystów
wykonawców oraz organizacji producentów lub importerów urządzeń i czystych nośników
wymienionych w ust. 1 określa, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat, o których
mowa w ust. 1, szczegółowe zasady ich pobierania i odprowadzania oraz wskazuje organizację
zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi właściwą do ich pobierania.
Art. 21.4 orzeczenia
1.
Publicznym organizacjom radiowym i telewizyjnym wolno nadawać opublikowane utwory
nie będące filmami fabularnymi, w tym serialami fabularnymi. Uprawnionym do utworów
przysługuje prawo do wynagrodzenia.
2.
Organizacjom radiowym i telewizyjnym innym niż wymienione w ust. 1 wolno nadawać opublikowane
drobne utwory słowne, muzyczne i słowno-muzyczne na podstawie umowy zawartej za pośrednictwem
właściwej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.
Twórca może jednak oświadczyć takiej organizacji, z zachowaniem formy pisemnej pod
rygorem nieważności, że o nadaniu swoich opublikowanych utworów będzie decydować osobiście.
Art. 22.1 orzeczenie
1.
Organizacjom radiowym i telewizyjnym wolno dla własnych celów nadawczych utrwalać
utwory, na których nadanie uprzednio uzyskały zezwolenie.
2.
Utrwalenia, o których mowa w ust. 1, powinny być zniszczone w ciągu miesiąca od nadania
utworu.
3.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do utrwaleń dokonanych dla celów nadawczych mających
wyjątkowy charakter dokumentalny, o ile zostają umieszczone w archiwum. Twórca powinien
zostać niezwłocznie powiadomiony o umieszczeniu utrwalenia jego utworu w takim archiwum.
Oddział 3
Dozwolony użytek chronionych utworów
Art. 23.6 orzeczeń
1.
Bez zezwolenia twórcy wolno nieodpłatnie korzystać z już rozpowszechnionego utworu
w zakresie własnego użytku osobistego. Przepis ten nie upoważnia do budowania według
cudzego utworu architektonicznego i architektoniczno-urbanistycznego.
2.
Zakres własnego użytku osobistego obejmuje krąg osób pozostających w związku osobistym,
w szczególności pokrewieństwa, powinowactwa lub stosunku towarzyskiego.
Art. 24.17 orzeczeń
1.
Wolno rozpowszechniać za pomocą anteny zbiorowej oraz sieci kablowej utwory nadawane
przez inną organizację radiową lub telewizyjną drogą satelitarną albo naziemną, jeżeli
następuje to w ramach równoczesnego, integralnego i nieodpłatnego rozpowszechniania
programów radiowych lub telewizyjnych i przeznaczone jest do oznaczonego grona odbiorców
znajdujących się w jednym budynku lub w domach jednorodzinnych obejmujących do 50
gospodarstw domowych.
2.
Posiadacze urządzeń służących do odbioru dźwięku lub dźwięku i obrazu mogą za ich
pomocą odbierać nadawane utwory, choćby urządzenia te były umieszczone w miejscu ogólnie
dostępnym, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie korzyści majątkowych.
3.
Z zastrzeżeniem przepisu ust. 1, operatorom sieci kablowych wolno rozpowszechniać
utwory nadawane przez inne organizacje radiowe lub telewizyjne dostępne na danym obszarze,
jeżeli rozpowszechnianie w sieciach kablowych ma charakter równoczesny i integralny
z nadaniem pierwotnym. Uprawnionym do utworów przysługuje prawo do wynagrodzenia.
Art. 25.6 orzeczeń
1.
Wolno rozpowszechniać w celach informacyjnych w prasie, radiu i telewizji:
1)
już rozpowszechnione:
a)
sprawozdania o aktualnych wydarzeniach,
b)
aktualne artykuły i wypowiedzi na tematy polityczne, gospodarcze i społeczne,
c)
aktualne zdjęcia reporterskie,
2)
krótkie wyciągi ze sprawozdań, artykułów i wypowiedzi, o których mowa w pkt 1 lit.
a) i b),
3)
przeglądy publikacji i utworów rozpowszechnionych,
4)
mowy wygłoszone na publicznych zebraniach i rozprawach; nie upoważnia to jednak do
publikacji zbiorów mów jednej osoby,
5)
krótkie streszczenia rozpowszechnionych utworów.
2.
Za korzystanie z utworów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b) i c), twórcy przysługuje
prawo do wynagrodzenia.
3.
Rozpowszechnianie utworów na podstawie ust. 1 jest dozwolone zarówno w oryginale,
jak i w tłumaczeniu.
Art. 26.2 orzeczenia
Wolno w sprawozdaniach o aktualnych wydarzeniach przytaczać fragmenty utworów udostępnianych
podczas tych wydarzeń, jednakże w granicach uzasadnionych celem informacji.
Art. 27.2 orzeczenia
Instytucje naukowe i oświatowe mogą, w celach dydaktycznych lub prowadzenia własnych
badań, korzystać z opublikowanych utworów w oryginale i w tłumaczeniu oraz sporządzać
w tym celu egzemplarze fragmentów opublikowanego utworu.
Art. 28.6 orzeczeń
Biblioteki, archiwa i szkoły mogą:
1)
udostępniać nieodpłatnie, w zakresie swoich zadań statutowych, egzemplarze utworów
opublikowanych,
2)
sporządzać lub zlecać sporządzenie pojedynczych egzemplarzy utworów opublikowanych,
niedostępnych w handlu - w celu uzupełniania, ochrony swoich zbiorów i nieodpłatnego
ich udostępniania.
Art. 29.15 orzeczeń
1.
Wolno przytaczać w utworach stanowiących samoistną całość urywki rozpowszechnionych
utworów lub drobne utwory w całości, w zakresie uzasadnionym wyjaśnianiem, analizą
krytyczną, nauczaniem lub prawami gatunku twórczości.
2.
Wolno w celach dydaktycznych i naukowych zamieszczać rozpowszechnione drobne utwory
lub fragmenty większych utworów w podręcznikach i wypisach.
3.
W przypadkach, o których mowa w ust. 2, twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia.
Art. 30.1 orzeczenie
1.
Ośrodki informacji lub dokumentacji naukowo-technicznej mogą sporządzać i rozpowszechniać
własne opracowania dokumentacyjne oraz pojedyncze egzemplarze, nie większych niż jeden
arkusz wydawniczy, fragmentów opublikowanych utworów.
2.
Twórca albo właściwa organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami
pokrewnymi jest uprawniona do pobierania od ośrodków, o których mowa w ust. 1, wynagrodzenia
za odpłatne udostępnianie egzemplarzy fragmentów utworów.
Art. 31.1 orzeczenie
Wolno nieodpłatnie wykonywać publicznie opublikowane utwory literackie, muzyczne i
słowno-muzyczne, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie korzyści majątkowych. Dotyczy
to w szczególności okazjonalnego wykonywania na żywo, związanego ze sprawowaniem kultu
religijnego, uroczystościami państwowymi, szkolnymi, obchodami i imprezami powszechnie
dostępnymi, z wyłączeniem jednak imprez reklamowych, promocyjnych i wyborczych.
Art. 32.2 orzeczenia
1.
Właściciel egzemplarza utworu plastycznego może go wystawiać publicznie, jeżeli nie
łączy się z tym osiąganie korzyści majątkowych.
2.
W razie podjęcia decyzji o zniszczeniu oryginalnego egzemplarza utworu plastycznego
znajdującego się w miejscu publicznie dostępnym, właściciel jest obowiązany złożyć
twórcy utworu lub jego bliskim ofertę sprzedaży, jeżeli porozumienie się z nim, celem
złożenia oferty, jest możliwe. Górną granicę ceny określa wartość materiałów. Jeżeli
sprzedaż nie jest możliwa, właściciel jest obowiązany umożliwić twórcy sporządzenie
kopii bądź - zależnie od rodzaju utworu - stosownej dokumentacji.
Art. 33.2 orzeczenia
Wolno rozpowszechniać:
1)
utwory wystawione na stałe na ogólnie dostępnych drogach, ulicach, placach lub w ogrodach,
jednakże nie do tego samego użytku,
2)
utwory wystawione w publicznie dostępnych zbiorach, takich jak muzea, galerie, sale
wystawowe, lecz tylko w katalogach i w wydawnictwach publikowanych dla promocji tych
utworów, a także w sprawozdaniach o aktualnych wydarzeniach w prasie i telewizji,
jednakże w granicach uzasadnionych celem informacji,
3)
w encyklopediach i atlasach - opublikowane utwory plastyczne i fotograficzne, o ile
nawiązanie porozumienia z twórcą celem uzyskania jego zezwolenia napotyka trudne do
przezwyciężenia przeszkody. Twórcy przysługuje wówczas prawo do wynagrodzenia.
Art. 34.7 orzeczeń
Można korzystać z utworów w granicach dozwolonego użytku pod warunkiem wymienienia
twórcy i źródła. Twórcy nie przysługuje prawo do wynagrodzenia, chyba że ustawa stanowi
inaczej.
Art. 35.4 orzeczenia
Dozwolony użytek nie może naruszać normalnego korzystania z utworu lub godzić w słuszne
interesy twórcy.
Rozdział 4
Czas trwania autorskich praw majątkowych
Art. 36.5 orzeczeń
Z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, autorskie prawa majątkowe gasną
z upływem lat pięćdziesięciu:
1)
od śmierci twórcy, a do utworów współautorskich - od śmierci współtwórcy, który przeżył
pozostałych,
2)
jeżeli twórca nie jest znany - od pierwszej publikacji, a gdy utwór nie został opublikowany
- od jego ustalenia, chyba że przed upływem tego terminu nazwisko twórcy zostało za
jego zgodą ujawnione,
3)
od pierwszej publikacji, jeżeli z mocy ustawy autorskie prawa majątkowe przysługują
innej osobie niż twórca, a gdy utwór nie został opublikowany - od jego ustalenia.
Art. 37.1 orzeczenie
Jeżeli bieg terminu wygaśnięcia autorskich praw majątkowych rozpoczyna się od publikacji
utworu, a utwór opublikowano w częściach, bieg terminu liczy się od publikacji ostatniej
części. Jeżeli jednak poszczególne części mają samodzielne znaczenie, bieg terminu
rozpoczyna się dla każdej z nich osobno.
Art. 38.1 orzeczenie
Czas trwania autorskich praw majątkowych do utworu opublikowanego po raz pierwszy
w ciągu ostatnich dziesięciu lat trwania jego ochrony ulega przedłużeniu o dziesięć
lat.
Art. 39.1 orzeczenie
Czas trwania autorskich praw majątkowych liczy się w latach pełnych następujących
po roku, w którym nastąpiło zdarzenie, od którego zaczyna się bieg terminów określonych
w art. 36-38.
Art. 40.1 orzeczenie
1.
Producenci lub wydawcy egzemplarzy utworów literackich, muzycznych, plastycznych,
fotograficznych i kartograficznych, których czas ochrony autorskich praw majątkowych
upłynął, są obowiązani do przekazywania, na rzecz Funduszu, o którym mowa w art. 111,
od 5% do 8% wpływów brutto ze sprzedaży egzemplarzy tych utworów. Dotyczy to wydań
publikowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do egzemplarzy chronionych opracowań utworów,
których czas ochrony autorskich praw majątkowych upłynął.
3.
Minister Kultury i Sztuki określa, w drodze rozporządzenia, wysokość procentu, o którym
mowa w ust. 1.
Rozdział 5
Przejście autorskich praw majątkowych
Art. 41.114 orzeczeń
1.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:
1)
autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na
podstawie umowy,
2)
nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa
stanowi inaczej.
2.
Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu,
zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione.
3.
Nieważna jest umowa w części dotyczącej wszystkich utworów lub wszystkich utworów
określonego rodzaju tego samego twórcy mających powstać w przyszłości.
4.
Umowa może dotyczyć tylko pól eksploatacji, które są znane w chwili jej zawarcia.
Art. 42.1 orzeczenie
Jeżeli autorskie prawa majątkowe jednego ze współtwórców miałyby przypaść Skarbowi
Państwa jako spadkobiercy ustawowemu, część ta przechodzi na pozostałych przy życiu
współtwórców lub ich następców prawnych, stosownie do wielkości ich udziałów.
Art. 43.23 orzeczenia
1.
Jeżeli z umowy nie wynika, że przeniesienie autorskich praw majątkowych lub udzielenie
licencji nastąpiło nieodpłatnie, twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia.
2.
Jeżeli w umowie nie określono wysokości wynagrodzenia autorskiego, wysokość wynagrodzenia
określa się z uwzględnieniem zakresu udzielonego prawa oraz korzyści wynikających
z korzystania z utworu.
Art. 44.2 orzeczenia
W razie rażącej dysproporcji między wynagrodzeniem twórcy a korzyściami nabywcy autorskich
praw majątkowych lub licencjobiorcy, twórca może żądać stosownego podwyższenia wynagrodzenia
przez sąd.
Art. 45.7 orzeczeń
Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje odrębne wynagrodzenie za korzystanie
z utworu na każdym odrębnym polu eksploatacji.
Art. 46.3 orzeczenia
Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, twórca zachowuje wyłączne prawo zezwalania na wykonywanie
zależnego prawa autorskiego, mimo że w umowie postanowiono o przeniesieniu całości
autorskich praw majątkowych.
Art. 47.9 orzeczeń
Jeżeli wynagrodzenie twórcy zależy od wysokości wpływów z korzystania z utworu, twórca
ma prawo do otrzymania informacji i wglądu w niezbędnym zakresie do dokumentacji mającej
istotne znaczenie dla określenia wysokości tego wynagrodzenia.
Art. 48.2 orzeczenia
1.
Jeżeli wynagrodzenie twórcy jest określone procentowo od ceny sprzedaży egzemplarzy
utworu, a cena ta ulega podwyższeniu, twórcy należy się umówiony procent od egzemplarzy
sprzedanych po podwyższonej cenie.
2.
Jednostronne obniżenie ceny sprzedaży egzemplarzy przed upływem roku od przystąpienia
do rozpowszechniania utworu nie wpływa na wysokość wynagrodzenia. Strony mogą przedłużyć
ten termin.
Art. 49.16 orzeczeń
1.
Jeżeli w umowie nie określono sposobu korzystania z utworu, powinien on być zgodny
z charakterem i przeznaczeniem utworu oraz przyjętymi zwyczajami.
2.
Następca prawny, choćby nabył całość autorskich praw majątkowych, nie może, bez zgody
twórcy, czynić zmian w utworze, chyba że są one spowodowane oczywistą koniecznością,
a twórca nie miałby słusznej podstawy im się sprzeciwić. Dotyczy to odpowiednio utworów,
których czas ochrony autorskich praw majątkowych upłynął.
Art. 50.40 orzeczeń
Odrębne pola eksploatacji stanowią w szczególności:
1)
utrwalenie,
2)
zwielokrotnienie określoną techniką,
3)
wprowadzenie do obrotu,
4)
wprowadzenie do pamięci komputera,
5)
publiczne wykonanie albo publiczne odtworzenie,
6)
wystawienie,
7)
wyświetlenie,
8)
najem,
9)
dzierżawa,
10)
nadanie za pomocą wizji lub fonii przewodowej albo bezprzewodowej przez stację naziemną,
11)
nadanie za pośrednictwem satelity,
12)
równoczesne i integralne nadanie utworu nadawanego przez inną organizację radiową
lub telewizyjną.
Art. 51.9 orzeczeń
1.
Wprowadzeniem do obrotu jest przeniesienie własności egzemplarza utworu dokonane przez
uprawnionego lub inne rozporządzenie egzemplarzem dokonane za jego zezwoleniem.
2.
Po wprowadzeniu do obrotu, dalszy obrót egzemplarzami utworu nie narusza praw autorskich,
z zastrzeżeniem przepisu art. 50 pkt 8 i 9.
3.
Nie stanowi naruszenia autorskich praw majątkowych import egzemplarzy wprowadzonych
do obrotu na terytorium państwa, z którym Rzeczpospolita Polska zawarła umowę o utworzeniu
strefy wolnego handlu.
Art. 52.5 orzeczeń
1.
Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza utworu nie powoduje
przejścia autorskich praw majątkowych do utworu.
2.
Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przejście autorskich praw majątkowych nie powoduje
przeniesienia na nabywcę własności egzemplarza utworu.
3.
Nabywca oryginału utworu jest obowiązany udostępnić go twórcy w takim zakresie, w
jakim jest to niezbędne do wykonywania prawa autorskiego. Nabywca oryginału może jednak
domagać się od twórcy odpowiedniego zabezpieczenia oraz wynagrodzenia za korzystanie.
Art. 53.40 orzeczeń
Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych wymaga zachowania formy pisemnej
pod rygorem nieważności.
Art. 54.6 orzeczeń
1.
Twórca jest obowiązany dostarczyć utwór w terminie określonym w umowie, a jeżeli termin
nie został oznaczony - niezwłocznie po ukończeniu utworu.
2.
Jeżeli twórca nie dostarczył utworu w przewidzianym terminie, zamawiający może wyznaczyć
twórcy odpowiedni dodatkowy termin z zagrożeniem odstąpienia od umowy, a po jego bezskutecznym
upływie może od umowy odstąpić.
Art. 55.31 orzeczeń
1.
Jeżeli zamówiony utwór ma usterki, zamawiający może wyznaczyć twórcy odpowiedni termin
do ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie może od umowy odstąpić lub żądać
odpowiedniego obniżenia umówionego wynagrodzenia, chyba że usterki są wynikiem okoliczności,
za które twórca nie ponosi odpowiedzialności. Twórca zachowuje w każdym razie prawo
do otrzymanej części wynagrodzenia, nie wyższej niż 25% wynagrodzenia umownego.
2.
Jeżeli utwór ma wady prawne, zamawiający może od umowy odstąpić i żądać naprawienia
poniesionej szkody.
3.
Roszczenia, o których mowa w ust. 1, wygasają z chwilą przyjęcia utworu.
4.
Jeżeli zamawiający nie zawiadomi twórcy w terminie sześciu miesięcy od dostarczenia
utworu o jego przyjęciu, nieprzyjęciu lub uzależnieniu przyjęcia od dokonania określonych
zmian w wyznaczonym w tym celu odpowiednim terminie, uważa się, że utwór został przyjęty
bez zastrzeżeń. Strony mogą określić inny termin.
Art. 56.1 orzeczenie
1.
Twórca może odstąpić od umowy lub ją wypowiedzieć ze względu na swoje istotne interesy
twórcze.
2.
Jeżeli w ciągu dwóch lat od odstąpienia lub wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1,
twórca zamierza przystąpić do korzystania z utworu, ma obowiązek zaoferować to korzystanie
nabywcy lub licencjobiorcy, wyznaczając mu w tym celu odpowiedni termin.
3.
Jeżeli odstąpienie od umowy lub jej wypowiedzenie następuje po przyjęciu utworu, skuteczność
odstąpienia lub wypowiedzenia może być przez drugą stronę umowy uzależniona od zabezpieczenia
kosztów poniesionych przez nią w związku z zawartą umową. Nie można jednak żądać zwrotu
kosztów, gdy zaniechanie rozpowszechniania jest następstwem okoliczności, za które
twórca nie ponosi odpowiedzialności.
4.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do utworów architektonicznych i architektoniczno-urbanistycznych,
audiowizualnych oraz utworów zamówionych w zakresie ich eksploatacji w utworze audiowizualnym.
Art. 57.3 orzeczenia
1.
Jeżeli nabywca autorskich praw majątkowych lub licencjobiorca, który zobowiązał się
do rozpowszechniania utworu, nie przystąpi do rozpowszechniania w umówionym terminie,
a w jego braku - w ciągu dwóch lat od przyjęcia utworu, twórca może odstąpić od umowy
lub ją wypowiedzieć i domagać się naprawienia szkody po bezskutecznym upływie dodatkowego
terminu, nie krótszego niż sześć miesięcy.
2.
Jeżeli wskutek okoliczności, za które nabywca lub licencjobiorca ponosi odpowiedzialność,
utwór nie został udostępniony publiczności, twórca może się domagać, zamiast naprawienia
poniesionej szkody, podwójnego wynagrodzenia w stosunku do określonego w umowie o
rozpowszechnienie utworu, chyba że licencja jest niewyłączna.
3.
Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do utworów architektonicznych i architektoniczno-urbanistycznych.
Art. 58.
Jeżeli publiczne udostępnienie utworu następuje w nieodpowiedniej formie albo ze zmianami,
którym twórca mógłby słusznie się sprzeciwić, może on po bezskutecznym wezwaniu do
zaniechania naruszenia odstąpić od umowy lub ją wypowiedzieć. Twórcy przysługuje prawo
do wynagrodzenia określonego umową.
Art. 59.4 orzeczenia
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, każda ze stron odstępując od umowy lub wypowiadając
ją może żądać od drugiej strony zwrotu wszystkiego, co ta otrzymała z tytułu umowy.
Art. 60.5 orzeczeń
1.
Korzystający z utworu jest obowiązany umożliwić twórcy przed rozpowszechnieniem utworu
przeprowadzenie nadzoru autorskiego. Jeżeli wniesione w związku z nadzorem zmiany
w utworze są niezbędne i wynikają z okoliczności od twórcy niezależnych, koszty ich
wprowadzenia obciążają nabywcę autorskich praw majątkowych lub licencjobiorcę.
2.
Jeżeli twórca nie przeprowadzi nadzoru autorskiego w odpowiednim terminie, uważa się,
że wyraził zgodę na rozpowszechnianie utworu.
3.
Jeżeli ustawa lub umowa nie stanowią inaczej, za wykonanie nadzoru autorskiego nie
przysługuje twórcy odrębne wynagrodzenie.
4.
Twórcy utworu plastycznego przysługuje prawo do sprawowania odpłatnego nadzoru autorskiego.
5.
Sprawowanie nadzoru autorskiego nad utworami architektonicznymi i architektoniczno-urbanistycznymi
regulują odrębne przepisy.
Art. 61.5 orzeczeń
Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, nabycie od twórcy egzemplarza projektu architektonicznego
lub architektoniczno-urbanistycznego obejmuje prawo zastosowania go tylko do jednej
budowy.
Art. 62.
1.
Twórca może w zbiorowej publikacji swych utworów umieścić utwory, o których publikację
zawarł odrębną umowę.
2.
Umowa o zbiorowe wydanie utworów nie obejmuje prawa publikacji poszczególnych utworów,
chyba że postanowiono w niej inaczej.
Art. 63.
Jeżeli umowa obejmuje sporządzenie egzemplarzy przeznaczonych do udostępnienia publiczności,
twórcy należą się egzemplarze autorskie w liczbie określonej w umowie.
Art. 64.11 orzeczeń
Umowa zobowiązująca do przeniesienia autorskich praw majątkowych przenosi na nabywcę,
z chwilą przyjęcia utworu, prawo do wyłącznego korzystania z utworu na określonym
w umowie polu eksploatacji, chyba że postanowiono w niej inaczej.
Art. 65.14 orzeczeń
W braku wyraźnego postanowienia o przeniesieniu prawa, uważa się, że twórca udzielił
licencji.
Art. 66.9 orzeczeń
1.
Umowa licencyjna uprawnia do korzystania z utworu w okresie pięciu lat na terytorium
państwa, w którym licencjobiorca ma swoją siedzibę, chyba że w umowie postanowiono
inaczej.
2.
Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, prawo uzyskane na podstawie umowy licencyjnej
wygasa.
Art. 67.65 orzeczeń
1.
Twórca może udzielić upoważnienia do korzystania z utworu na wymienionych w umowie
polach eksploatacji z określeniem zakresu, miejsca i czasu tego korzystania.
2.
Jeżeli umowa nie zastrzega wyłączności korzystania z utworu w określony sposób (licencja
wyłączna), udzielenie licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę upoważnienia
innym osobom do korzystania z utworu na tym samym polu eksploatacji (licencja niewyłączna).
3.
Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, licencjobiorca nie może upoważnić innej osoby do
korzystania z utworu w zakresie uzyskanej licencji.
4.
Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, uprawniony z licencji wyłącznej może dochodzić roszczeń
z tytułu naruszenia autorskich praw majątkowych, w zakresie objętym umową licencyjną.
5.
Umowa licencyjna wyłączna wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.
Art. 68.2 orzeczenia
1.
Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, a licencji udzielono na czas nie oznaczony, twórca
może ją wypowiedzieć z zachowaniem terminów umownych, a w ich braku na rok naprzód,
na koniec roku kalendarzowego.
2.
Licencję udzieloną na okres dłuższy niż pięć lat uważa się, po upływie tego terminu,
za udzieloną na czas nie oznaczony.
Rozdział 6
Przepisy szczególne dotyczące utworów audiowizualnych
Art. 69.14 orzeczeń
Współtwórcami utworu audiowizualnego są osoby, które wniosły wkład twórczy w jego
powstanie, a w szczególności: reżyser, twórca adaptacji utworu literackiego, twórca
stworzonych dla utworu audiowizualnego utworów muzycznych lub słowno-muzycznych oraz
twórca scenariusza.
Art. 70.40 orzeczeń
1.
Autorskie prawa majątkowe do utworu audiowizualnego przysługują producentowi. Prawa
twórców utworów mających samodzielne znaczenie nie mogą być wykonywane z uszczerbkiem
dla producenta lub pozostałych twórców.
2.
Domniemywa się, że producent utworu audiowizualnego nabył autorskie prawa majątkowe
do utworów stworzonych na jego zamówienie lub włączonych do utworu audiowizualnego,
jednakże tylko w zakresie eksploatacji audiowizualnej tego utworu.
3.
Producent utworu audiowizualnego jest obowiązany do zapłaty, za pośrednictwem właściwej
organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, reżyserowi,
twórcom scenariusza, utworów muzycznych i słowno-muzycznych oraz odtwórcom głównych
ról w utworze audiowizualnym - przez czas trwania do nich praw majątkowych - wynagrodzenia
proporcjonalnego do wpływów z tytułu rozpowszechniania utworu audiowizualnego w kinach
oraz stosownego wynagrodzenia z tytułu najmu lub dzierżawy utworów audiowizualnych
oraz ich publicznego odtwarzania.
4.
Współtwórca utworu audiowizualnego oraz odtwórcy głównych ról mogą się zrzec pośrednictwa
organizacji, o której mowa w ust. 3. Zrzeczenie to wymaga zachowania formy pisemnej
pod rygorem nieważności.
5.
Wynagrodzenie za korzystanie z polskiego utworu audiowizualnego za granicą lub zagranicznego
utworu audiowizualnego w Polsce może być ustalone ryczałtowo.
Art. 71.
Producent może bez zgody twórców utworu audiowizualnego dokonywać tłumaczeń na różne
wersje językowe.
Art. 72.
Twórca utworu zamówionego do utworu audiowizualnego może, po upływie pięciu lat od
przyjęcia zamówionego utworu, zezwolić na rozpowszechnianie tego utworu w innym utworze
audiowizualnym, jeżeli w tym terminie nie doszło do rozpowszechnienia utworu audiowizualnego
z jego utworem. Strony mogą skrócić ten termin.
Art. 73.
Prawo do nadzoru autorskiego może być wykonywane tylko w stosunku do ostatecznej wersji
utworu audiowizualnego.
Rozdział 7
Przepisy szczególne dotyczące programów komputerowych
Art. 74.21 orzeczeń
1.
Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego
rozdziału nie stanowią inaczej.
2.
Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia,
w tym wszystkie formy dokumentacji projektowej, wytwórczej i użytkowej. Idee i zasady,
będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym podstawą łączy,
nie podlegają ochronie.
3.
Prawa majątkowe do programu komputerowego stworzonego przez pracownika w wyniku wykonywania
obowiązków ze stosunku pracy przysługują pracodawcy, o ile umowa nie stanowi inaczej.
4.
Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów art.
75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:
1)
trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w części
jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla wprowadzania,
wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu komputerowego niezbędne
jest jego zwielokrotnienie, czynności te nie wymagają zgody uprawnionego,
2)
tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w programie
komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała,
3)
publicznego rozpowszechniania, w tym najmu lub dzierżawy, programu komputerowego lub
jego kopii. Wraz z pierwszą sprzedażą egzemplarza, na którym program został utrwalony,
przez uprawnionego lub za jego zezwoleniem, wyczerpuje się prawo do rozpowszechniania
tego egzemplarza; nie narusza to prawa do kontroli dalszego najmu lub dzierżawy programu
komputerowego lub jego egzemplarza.
Art. 75.3 orzeczenia
1.
Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, czynności wymienione w art. 74 ust. 4 pkt 1 i 2
nie wymagają zgody uprawnionego, jeżeli są niezbędne do korzystania z programu komputerowego
zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym do poprawiania błędów przez osobę, która legalnie
weszła w jego posiadanie.
2.
Nie wymaga zezwolenia uprawnionego:
1)
sporządzenie kopii zapasowej, jeżeli jest to niezbędne do korzystania z programu komputerowego.
Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, kopia ta nie może być używana równocześnie z programem
komputerowym,
2)
obserwowanie, badanie i testowanie funkcjonowania programu komputerowego w celu poznania
jego idei i zasad przez osobę uprawnioną na podstawie umowy do korzystania z egzemplarza
programu komputerowego, jeżeli będąc do tych czynności upoważniona dokonuje tego w
trakcie wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania lub przechowywania programu
komputerowego,
3)
zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy w rozumieniu art. 74 ust. 4 pkt 1
i 2, jeżeli jest to niezbędne do uzyskania informacji koniecznych do osiągnięcia współdziałania
niezależnie stworzonego programu komputerowego z innymi programami komputerowymi,
o ile zostaną spełnione następujące warunki:
a)
czynności te dokonywane są przez licencjobiorcę lub inną osobę uprawnioną do korzystania
z egzemplarza programu komputerowego bądź przez inną osobę działającą na ich rzecz,
b)
informacje niezbędne do osiągnięcia współdziałania nie były uprzednio łatwo dostępne
dla osób, o których mowa pod lit. a),
c)
czynności te odnoszą się do tych części oryginalnego programu komputerowego, które
są niezbędne do osiągnięcia współdziałania.
3.
Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 3, nie mogą być:
1)
wykorzystane do innych celów niż osiągnięcie współdziałania z niezależnie stworzonym
programem komputerowym,
2)
przekazane innym osobom, chyba że jest to niezbędne do osiągnięcia współdziałania
z niezależnie stworzonym programem komputerowym,
3)
wykorzystane do rozwijania, wytwarzania lub wprowadzania do obrotu programu komputerowego
o istotnie podobnej formie lub do innych czynności naruszających prawa autorskie.
Art. 76.
Postanowienia umów sprzeczne z art. 75 ust. 2 i 3 są nieważne.
Art. 77.2 orzeczenia
Do programów komputerowych nie stosuje się przepisów art. 16 pkt 3-5, art. 20, 23,
27, 28, 30, 49 ust. 2 oraz art. 56, 60 i 62.
Rozdział 8
Ochrona autorskich praw osobistych
Art. 78.126 orzeczeń
1.
Twórca, którego autorskie prawa osobiste zostały zagrożone cudzym działaniem, może
żądać zaniechania tego działania. W razie dokonanego naruszenia może także żądać,
aby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia
jego skutków, w szczególności aby złożyła publiczne oświadczenie o odpowiedniej treści
i formie. Jeżeli naruszenie było zawinione, sąd może przyznać twórcy odpowiednią sumę
pieniężną tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę albo - na żądanie twórcy - zobowiązać
sprawcę, aby uiścił odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez twórcę cel społeczny.
2.
Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, po jego śmierci z powództwem o ochronę autorskich
praw osobistych zmarłego może wystąpić małżonek, a w jego braku kolejno: zstępni,
rodzice, rodzeństwo, zstępni rodzeństwa.
3.
Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, osoby wymienione w ust. 2 są uprawnione w tej
samej kolejności do wykonywania autorskich praw osobistych zmarłego twórcy.
4.
Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, z powództwem, o którym mowa w ust. 2, może również
wystąpić stowarzyszenie twórców właściwe ze względu na rodzaj twórczości lub organizacja
zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, która zarządzała
prawami autorskimi zmarłego twórcy.
Rozdział 9
Ochrona autorskich praw majątkowych
Art. 79.392 orzeczenia
1.
Twórca może żądać od osoby, która naruszyła jego autorskie prawa majątkowe, zaniechania
naruszenia, wydania uzyskanych korzyści albo zapłacenia w podwójnej, a w przypadku
gdy naruszenie jest zawinione, potrójnej wysokości stosownego wynagrodzenia z chwili
jego dochodzenia; twórca może również żądać naprawienia wyrządzonej szkody, jeżeli
działanie naruszającego było zawinione.
2.
Niezależnie od roszczeń wymienionych w ust. 1, uprawniony może się domagać, ażeby
sprawca naruszenia dokonanego w ramach działalności gospodarczej podejmowanej w cudzym
albo we własnym imieniu, choćby na cudzy rachunek, uiścił odpowiednią sumę pieniężną
z przeznaczeniem na Fundusz, o którym mowa w art. 111. Suma ta nie może być niższa
niż dwukrotna wysokość uprawdopodobnionych korzyści odniesionych przez sprawcę z dokonanego
naruszenia.
Art. 80.46 orzeczeń
1.
Sąd właściwy do rozpoznania sprawy o naruszenie autorskich praw majątkowych miejsca,
w którym sprawca prowadzi działalność lub znajduje się jego majątek, także przed wytoczeniem
powództwa rozpoznaje, nie później jednak niż w ciągu 3 dni od dnia złożenia w sądzie,
wniosek mającego w tym interes prawny:
1)
o zabezpieczenie dowodów, bez potrzeby wykazania obawy, że ich przeprowadzenie stanie
się niewykonalne lub zbyt utrudnione,
2)
o zobowiązanie naruszającego autorskie prawa majątkowe do udzielenia informacji i
udostępnienia, określonej przez sąd, dokumentacji mającej znaczenie dla roszczeń,
o których mowa w art. 79 ust. 1,
3)
o zabezpieczenie roszczenia z tytułu naruszenia autorskich praw majątkowych, wydając
stosowne zarządzenie tymczasowe, po uprawdopodobnieniu, że niezabezpieczenie roszczenia
może pozbawić uprawnionego zaspokojenia, choćby zarządzenie tymczasowe zmierzało do
zaspokojenia roszczenia.
2.
Sąd może uzależnić wydanie postanowienia o zabezpieczeniu dowodów lub roszczeń, o
których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, od złożenia stosownej kaucji.
3.
Sąd orzeka przepadek, na rzecz Skarbu Państwa, bezprawnie wytworzonych egzemplarzy
utworów.
4.
Sąd może orzec przepadek, na rzecz Skarbu Państwa, przedmiotów służących do bezprawnego
wytworzenia egzemplarzy utworów lub przedmiotów, przy których użyciu dokonano naruszenia.
5.
Na wniosek poszkodowanego, na poczet należnego odszkodowania, sąd może orzec przyznanie
poszkodowanemu przedmiotów, o których mowa w ust. 4.
6.
Domniemywa się, że przedmioty, o których mowa w ust. 4, należą do naruszającego prawa
autorskie.
7.
Zażalenie na postanowienie sądu w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, sąd rozpoznaje
w ciągu 7 dni.
Rozdział 10
Ochrona wizerunku, adresata korespondencji i tajemnicy źródeł informacji
Art. 81.189 orzeczeń
1.
Rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej. W braku
wyraźnego zastrzeżenia zezwolenie nie jest wymagane, jeżeli osoba ta otrzymała umówioną
zapłatę za pozowanie.
2.
Zezwolenia nie wymaga rozpowszechnianie wizerunku:
1)
osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem przez nią
funkcji publicznych, w szczególności politycznych, społecznych, zawodowych,
2)
osoby stanowiącej jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz, publiczna
impreza.
Art. 82.3 orzeczenia
Jeżeli osoba, do której korespondencja jest skierowana, nie wyraziła innej woli, rozpowszechnianie
korespondencji, w okresie dwudziestu lat od jej śmierci, wymaga zezwolenia małżonka,
a w jego braku kolejno zstępnych, rodziców lub rodzeństwa.
Art. 83.19 orzeczeń
Do roszczeń w przypadku rozpowszechniania wizerunku osoby na nim przedstawionej oraz
rozpowszechniania korespondencji bez wymaganego zezwolenia osoby, do której została
skierowana, stosuje się odpowiednio przepis art. 78 ust. 1; roszczeń tych nie można
dochodzić po upływie dwudziestu lat od śmierci tych osób.
Art. 84.
1.
Twórca, a wydawca lub producent na żądanie twórcy mają obowiązek zachowania w tajemnicy
źródeł informacji wykorzystanych w utworze oraz nieujawniania związanych z tym dokumentów.
2.
Ujawnienie tajemnicy jest dozwolone za zgodą osoby, która powierzyła tajemnicę, lub
na podstawie postanowienia właściwego sądu.
Rozdział 11
Prawa pokrewne
Oddział 1
Prawa do artystycznych wykonań
Art. 85.9 orzeczeń
1.
Przedmiotem prawa do artystycznego wykonania jest, pod warunkiem jego ustalenia, każde
wykonanie utworu mające charakter artystyczny, niezależnie od wartości, przeznaczenia
i sposobu wyrażenia.
2.
Artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności działania: aktorów,
recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, tancerzy i wokalistów oraz osób w sposób
twórczy przyczyniających się do powstania wykonania.
Art. 86.5 orzeczeń
1.
Artyście wykonawcy przysługuje, w granicach określonych przepisami ustawy, wyłączne
prawo do:
1)
ochrony dóbr osobistych dotyczących artystycznego wykonania,
2)
korzystania z artystycznego wykonania i rozporządzania nim na poszczególnych polach
eksploatacji,
3)
wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego wykonania.
2.
Wyłączne prawo korzystania i rozporządzania, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, obejmuje
prawo do:
1)
utrwalania,
2)
zwielokrotniania określoną techniką,
3)
wprowadzenia do obrotu,
4)
publicznego odtwarzania, chyba że jest ono dokonywane za pomocą wprowadzonego do obrotu
egzemplarza,
5)
najmu,
6)
dzierżawy,
7)
nadawania, chyba że jest ono dokonywane za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza.
3.
W przypadku nadawania lub publicznego odtwarzania wykonania za pomocą wprowadzonego
do obrotu egzemplarza, artyście wykonawcy przysługuje prawo do stosownego wynagrodzenia.
Art. 87.2 orzeczenia
Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, zawarcie przez artystę wykonawcę z producentem utworu
audiowizualnego umowy o współudział w realizacji utworu audiowizualnego przenosi na
producenta prawa do rozporządzania i korzystania z wykonania, w ramach tego utworu
audiowizualnego, na wszystkich znanych w chwili zawarcia umowy polach eksploatacji.
Art. 88.
Prawo artysty wykonawcy nie narusza prawa autorskiego do wykonywanego utworu.
Art. 89.
Prawo, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 2 i 3, gaśnie z upływem pięćdziesięciu lat
następujących po roku, w którym artystyczne wykonanie po raz pierwszy ustalono.
Art. 90.
Przepisy ustawy stosuje się do artystycznych wykonań, które:
1)
dokonane zostały przez obywatela polskiego albo osobę zamieszkałą na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej lub
2)
zostały ustalone po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
3)
zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
4)
są chronione na podstawie umów międzynarodowych.
Art. 91.1 orzeczenie
Domniemywa się, że kierownik zespołu jest umocowany do reprezentowania praw do zespołowego
artystycznego wykonania. Domniemanie to stosuje się odpowiednio do części artystycznego
wykonania mających samodzielne znaczenie.
Art. 92.4 orzeczenia
Do artystycznych wykonań stosuje się odpowiednio przepisy art. 8-10, 12, 18, 21, 41-45,
47-49, 52-55, 57-59, 62-68, 71 i 78.
Art. 93.1 orzeczenie
Do prawa do artystycznego wykonania stosuje się odpowiednio przepis art. 33 pkt 10 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
Oddział 2
Prawa do fonogramów i wideogramów
Art. 94.14 orzeczeń
1.
Producentem fonogramu lub wideogramu jest ten, pod czyim nazwiskiem lub firmą (nazwą)
fonogram lub wideogram został po raz pierwszy sporządzony.
2.
Bez uszczerbku dla praw twórców lub artystów wykonawców, producentowi fonogramu lub
wideogramu przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania i korzystania z fonogramu
lub wideogramu w zakresie:
1)
zwielokrotniania określoną techniką,
2)
wprowadzenia do obrotu,
3)
najmu,
4)
dzierżawy.
3.
W przypadku nadawania lub publicznego odtwarzania wprowadzonego do obrotu fonogramu
lub wideogramu, producentowi przysługuje prawo do stosownego wynagrodzenia.
Art. 95.
Prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 2 i 3, gaśnie z upływem pięćdziesięciu lat następujących
po roku, w którym fonogram lub wideogram został sporządzony.
Art. 96.
Przepisy ustawy stosuje się do fonogramów i wideogramów:
1)
których producent ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania
lub siedzibę, lub
2)
których ochrona wynika z umów międzynarodowych.
Oddział 3
Prawa do nadań
Art. 97.5 orzeczeń
Bez uszczerbku dla praw twórców i artystów wykonawców, organizacji radiowej lub telewizyjnej
przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania i korzystania ze swoich programów w zakresie:
1)
utrwalania,
2)
zwielokrotniania określoną techniką,
3)
nadawania, w tym także przez inną organizację radiową lub telewizyjną.
Art. 98.
Prawo, o którym mowa w art. 97, gaśnie z upływem pięćdziesięciu lat następujących
po roku pierwszego nadania programu.
Art. 99.
Przepisy ustawy stosuje się do programów:
1)
organizacji radiowej i telewizyjnej, która ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, lub
2)
których ochrona wynika z umów międzynarodowych.
Oddział 4
Postanowienia wspólne dotyczące praw pokrewnych
Art. 100.4 orzeczenia
Wykonywanie praw do artystycznych wykonań, fonogramów, wideogramów i nadań podlega
odpowiednio ograniczeniom wynikającym z przepisów art. 23-35.
Art. 101.14 orzeczeń
Do artystycznych wykonań fonogramów, wideogramów i nadań stosuje się odpowiednio przepisy
art. 6, 22, 39, 51, 79 ust. 1 i art. 80.
Art. 102.
1.
Na każdym egzemplarzu fonogramu lub wideogramu umieszcza się, poza oznaczeniami dotyczącymi
autorstwa i artystycznego wykonawstwa, tytułami utworów oraz datą sporządzenia, nazwisko
lub firmę (nazwę) producenta oraz, w wypadku utrwalenia nadania, nazwę organizacji
radiowej lub telewizyjnej.
2.
Domniemywa się, że egzemplarze nie spełniające wymogów określonych w ust. 1 zostały
sporządzone bezprawnie.
Art. 103.
Spory o prawa do artystycznych wykonań, prawa do fonogramów, wideogramów oraz nadań
radiowych lub telewizyjnych należą do właściwości sądów wojewódzkich.
Rozdział 12
Organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi
Art. 104.87 orzeczeń
1.
Organizacjami zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, zwanymi
dalej „organizacjami zbiorowego zarządzania”, w rozumieniu ustawy, są stowarzyszenia
zrzeszające twórców, artystów wykonawców, producentów lub organizacje radiowe i telewizyjne,
których statutowym zadaniem jest zbiorowe zarządzanie i ochrona powierzonych im praw
autorskich lub praw pokrewnych oraz wykonywanie uprawnień wynikających z ustawy.
2.
Do organizacji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy prawa o stowarzyszeniach,
z tym że:
1)
członkiem organizacji może być również osoba prawna,
2)
podjęcie przez organizacje działalności określonej w ustawie wymaga zezwolenia Ministra
Kultury i Sztuki,
3)
nadzór nad organizacjami sprawuje Minister Kultury i Sztuki.
3.
Minister Kultury i Sztuki udziela zezwolenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, organizacjom
dającym rękojmię należytego zarządzania powierzonymi prawami.
4.
W przypadku stwierdzenia naruszenia zakresu udzielonego zezwolenia, Minister Kultury
i Sztuki wzywa organizację do usunięcia naruszenia w wyznaczonym terminie z zagrożeniem
cofnięcia zezwolenia.
5.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, może być cofnięte, jeżeli organizacja:
1)
nie wykonuje należycie obowiązków w zakresie zarządzania powierzonymi jej prawami
autorskimi lub pokrewnymi oraz ich ochrony,
2)
narusza przepisy prawa w zakresie udzielonego zezwolenia.
6.
Decyzja Ministra Kultury i Sztuki o udzieleniu lub o cofnięciu zezwolenia na podjęcie
wykonywania przez organizacje zbiorowego zarządzania uprawnień określonych w ust.
1 podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
Art. 105.97 orzeczeń
1.
Domniemywa się, że organizacja zbiorowego zarządzania jest uprawniona do zarządzania
i ochrony w odniesieniu do pól eksploatacji objętych zbiorowym zarządzaniem oraz że
ma legitymację procesową w tym zakresie. Na domniemanie to nie można się powołać,
gdy do tego samego utworu lub artystycznego wykonania rości sobie tytuł więcej niż
jedna organizacja zbiorowego zarządzania.
2.
W zakresie swojej działalności organizacja zbiorowego zarządzania może się domagać
udzielenia informacji oraz udostępnienia dokumentów niezbędnych do określenia wysokości
dochodzonych przez nią wynagrodzeń i opłat.
Art. 106.16 orzeczeń
1.
Organizacja zbiorowego zarządzania jest obowiązana do jednakowego traktowania praw
swoich członków oraz innych podmiotów przez siebie reprezentowanych w zakresie zarządzania
tymi prawami lub dochodzenia ich ochrony.
2.
Organizacja zbiorowego zarządzania nie może, bez ważnych powodów, odmówić zgody na
korzystanie z utworów lub artystycznych wykonań w granicach wykonywanego przez siebie
zarządu.
3.
Organizacja zbiorowego zarządzania nie może, bez ważnych powodów, odmówić podjęcia
zarządzania prawem autorskim lub prawem pokrewnym. Zarządzanie to wykonuje zgodnie
ze swoim statutem.
Art. 107.10 orzeczeń
Jeżeli na danym polu eksploatacji działa więcej niż jedna organizacja zbiorowego zarządzania,
organizacją właściwą w rozumieniu ustawy jest organizacja, do której należy twórca
lub artysta wykonawca, a gdy twórca lub artysta wykonawca nie należy do żadnej organizacji
albo nie ujawnił swojego autorstwa - organizacja wskazana przez Komisję Prawa Autorskiego,
o której mowa w art. 108 ust. 1.
Art. 108.19 orzeczeń
1.
Minister Kultury i Sztuki powołuje Komisję Prawa Autorskiego, zwaną dalej „Komisją”,
składającą się z czterdziestu arbitrów powoływanych w odpowiedniej proporcji spośród
kandydatów, o których mowa w ust. 2.
2.
Kandydatów na członków Komisji przedstawiają organizacje zbiorowego zarządzania, stowarzyszenia
twórców, artystów wykonawców, producentów, organizacje zrzeszające podmioty zajmujące
się zawodowo korzystaniem z utworów oraz organizacje radiowe i telewizyjne, w terminie
wyznaczonym przez Ministra Kultury i Sztuki. Informację o terminie ogłasza się w drukowanych
dziennikach prasowych.
3.
Komisja w składzie sześciu arbitrów oraz przewodniczącego jako superarbitra, wyznaczonych
przez Ministra Kultury i Sztuki z grona arbitrów, zatwierdza lub odmawia zatwierdzenia
przedstawionych przez organizacje zbiorowego zarządzania tabel wynagrodzeń za korzystanie
z utworów lub artystycznych wykonań objętych zbiorowym zarządzaniem, a także wskazuje
organizację właściwą w rozumieniu art. 107.
4.
Do postępowania przed Komisją w sprawach, o których mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio
przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od orzeczeń Komisji wydanych w tym trybie służy odwołanie do Ministra Kultury i
Sztuki.
5.
Komisja w składzie trzyosobowym wyznaczonym z grona arbitrów po jednym przez każdą
ze stron oraz superarbitra wybranego przez tak wyznaczonych arbitrów rozstrzyga spory
dotyczące stosowania tabel, o których mowa w ust. 3. Jeżeli jedna ze stron nie wyznaczy
arbitra albo arbitrzy nie wyznaczą superarbitra, zostaną oni wyznaczeni przez Ministra
Kultury i Sztuki.
6.
Do postępowania przed Komisją w sprawach, o których mowa w ust. 5, stosuje się odpowiednio
przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu przed sądem polubownym.
7.
Strona niezadowolona z rozstrzygnięcia Komisji, o którym mowa w ust. 5, może w terminie
14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wnieść powództwo do właściwego sądu wojewódzkiego.
8.
Arbitrom za udział w posiedzeniach Komisji przysługuje wynagrodzenie.
9.
Minister Kultury i Sztuki określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb
działania Komisji, wysokość wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 8, wysokość opłat
za postępowanie przed Komisją oraz zasady ich wnoszenia.
Art. 109.6 orzeczeń
Postanowienia umowne mniej korzystne dla twórców, niż wynikałoby to z tabel, o których
mowa w art. 108 ust. 3, są nieważne, a ich miejsce zajmują odpowiednie postanowienia
tych tabel.
Art. 110.16 orzeczeń
Wysokość wynagrodzeń dochodzonych w zakresie zbiorowego zarządzania przez organizacje
zbiorowego zarządzania powinna uwzględniać wysokość wpływów osiąganych z korzystania
z utworów i artystycznych wykonań, a także charakter i zakres korzystania z tych utworów
i wykonań artystycznych.
Rozdział 13
Fundusz promocji twórczości
Art. 111.
1.
Tworzy się Fundusz Promocji Twórczości, zwany dalej „Funduszem”.
2.
Funduszem dysponuje Minister Kultury i Sztuki.
3.
Fundusz jest państwowym funduszem celowym w rozumieniu przepisów prawa budżetowego.
Art. 112.
Przychodami Funduszu są:
1)
wpływy określone w art. 40,
2)
wpływy określone w art. 79 ust. 2,
3)
dobrowolne wpłaty, zapisy i darowizny,
4)
inne wpływy.
Art. 113.
Środki Funduszu przeznacza się na:
1)
stypendia i pomoc socjalną dla twórców utworów oraz dla twórców opracowań utworów,
2)
pokrycie w całości lub w części kosztów wydań utworów o szczególnym znaczeniu dla
kultury i nauki oraz wydań dla niewidomych.
Art. 114.
Minister Kultury i Sztuki, po zasięgnięciu opinii właściwych stowarzyszeń twórców,
określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady dokonywania wypłat z Funduszu
oraz zasady przyznawania stypendiów i pomocy socjalnej, o których mowa w art. 113
pkt 1.
Rozdział 14
Odpowiedzialność karna
Art. 115.75 orzeczeń
1.
Kto przywłaszcza sobie autorstwo albo wprowadza w błąd co do autorstwa całości lub
części cudzego utworu albo artystycznego wykonania,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.
2.
Tej samej karze podlega, kto rozpowszechnia bez podania nazwiska lub pseudonimu twórcy
cudzy utwór w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, artystyczne wykonanie
albo publicznie zniekształca taki utwór, artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram
lub nadanie.
3.
Kto w celu uzyskania korzyści majątkowej w inny sposób niż określony w ust. 1 lub
2 narusza cudze prawo autorskie lub prawa pokrewne określone w art. 16, 17, 18, 86,
94 ust. 2 i art. 97,
podlega karze pozbawienia wolności do roku, ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 116.152 orzeczenia
1.
Kto bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom rozpowszechnia cudzy utwór w wersji oryginalnej
albo w postaci opracowania, artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram lub nadanie,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.
2.
Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 w celu osiągnięcia korzyści
majątkowej,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
3.
Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust. 1 stałe
źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1, organizuje lub nią
kieruje,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5.
4.
Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie,
podlega karze pozbawienia wolności do roku, ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 117.44 orzeczenia
1.
Kto bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom utrwala lub zwielokrotnia cudzy utwór
w wersji oryginalnej lub w postaci opracowania, artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram
lub nadanie, godząc się na ich rozpowszechnianie,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.
2.
Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust. 1 stałe
źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1, organizuje lub nią
kieruje,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 118.35 orzeczeń
1.
Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przedmiot będący nośnikiem utworu, artystycznego
wykonania, fonogramu, wideogramu rozpowszechnianego lub zwielokrotnionego bez uprawnienia
albo wbrew jego warunkom nabywa, pomaga w jego zbyciu, przyjmuje albo pomaga w jego
ukryciu,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.
2.
Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępswa określonego w ust. 1 stałe
źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1, organizuje lub nią
kieruje,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 119.4 orzeczenia
Kto uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie prawa do kontroli korzystania z utworu lub
artystycznego wykonania albo odmawia informacji przewidzianych w art. 47,
podlega karze grzywny.
Art. 120.
W razie warunkowego umorzenia postępowania albo warunkowego zawieszenia wykonania
kary pozbawienia wolności w sprawie o przestępstwo określone w art. 115, 116 lub 117,
zobowiązuje się sprawcę do naprawienia całości lub części szkody wyrządzonej przestępstwem,
jeżeli nie została ona naprawiona.
Art. 121.23 orzeczenia
1.
W wypadku skazania za czyn określony w art. 115, 116, 117 lub 118, sąd orzeka przepadek
przedmiotów pochodzących z przestępstwa, chociażby nie były własnością sprawcy.
2.
W wypadku skazania za czyn określony w art. 115, 116, 117 lub 118, sąd może orzec
przepadek przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa, chociażby nie były własnością
sprawcy.
Art. 122.10 orzeczeń
Ściganie czynów określonych w art. 115, 116 ust. 1, 2 i 4, art. 117 ust. 1, art. 118
ust. 1 oraz art. 119 następuje z oskarżenia prywatnego.
Art. 123.1 orzeczenie
Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, może wyznaczyć sądy rejonowe właściwe
do rozpoznawania spraw o przestępstwa, o których mowa w art. 115, 116, 117, 118 lub
119 - na obszarze właściwości danego sądu wojewódzkiego.
Rozdział 15
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 124.6 orzeczeń
1.
Przepisy ustawy stosuje się do utworów:
1)
ustalonych po raz pierwszy po jej wejściu w życie,
2)
do których prawa autorskie według przepisów dotychczasowych nie wygasły,
3)
do których prawa autorskie według przepisów dotychczasowych wygasły, a które według
niniejszej ustawy korzystają nadal z ochrony, z wyłączeniem okresu między wygaśnięciem
ochrony według ustawy dotychczasowej i wejściem w życie niniejszej ustawy. Ustawa
nie narusza własności egzemplarzy utworów rozpowszechnionych przed dniem jej wejścia
w życie.
2.
Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się do utworów obywateli obcych stale zamieszkałych za
granicą, pod warunkiem wzajemności.
3.
Posiadacz programu komputerowego stworzonego przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy i chronionego według ust. 1 nie może być pociągnięty do odpowiedzialności za
naruszenie prawa autorskiego dokonane przed tym dniem. Po wejściu w życie niniejszej
ustawy dalsze użytkowanie programu w dotychczasowym zakresie przez osobę, która była
w posiadaniu takiego programu, jest dozwolone bez odrębnej zgody i wynagrodzenia,
z zachowaniem wymogów przepisów art. 75. Dalej idące korzystanie z takich programów,
w tym ich kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.
4.
Postanowienia umów, zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy, sprzeczne z przepisami
art. 75 ust. 2 i 3 są nieważne.
Art. 125.1 orzeczenie
1.
Przepisy ustawy stosuje się do artystycznych wykonań:
1)
ustalonych po raz pierwszy po jej wejściu w życie,
2)
w zakresie korzystania z nich po jej wejściu w życie, jeżeli według przepisów niniejszej
ustawy korzystają nadal z ochrony. Nie dotyczy to artystycznych wykonań ustalonych
wcześniej niż dwadzieścia lat przed dniem jej wejścia w życie.
2.
Ustawa nie narusza własności egzemplarzy, na których utrwalono artystyczne wykonanie
przed dniem jej wejścia w życie.
Art. 126.
1.
Przepisy ustawy stosuje się do:
1)
fonogramów i wideogramów, które zostały sporządzone po jej wejściu w życie,
2)
programów radiowych i telewizyjnych, które zostały nadane po jej wejściu w życie,
3)
fonogramów i wideogramów oraz programów radiowych i telewizyjnych, które według niniejszej
ustawy korzystają nadal z ochrony. Nie dotyczy to fonogramów, wideogramów oraz programów
radiowych i telewizyjnych sporządzonych lub nadanych wcześniej niż dwadzieścia lat
przed dniem jej wejścia w życie.
2.
Zasady, o której mowa w ust. 1 pkt 3 zdanie 1, nie stosuje się do korzystania:
1)
przez publiczne organizacje radiowe i telewizyjne oraz
2)
przez szkoły w celach dydaktycznych
ze sporządzonych przed dniem wejścia w życie ustawy nadań, fonogramów i wideogramów
nie będących filmami fabularnymi oraz spektaklami teatralnymi, a także do korzystania
z utrwalonych na fonogramach i wideogramach artystycznych wykonań.
Art. 127.2 orzeczenia
1.
Jeżeli rozpoczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy korzystanie z utworu,
artystycznego wykonania, fonogramu, wideogramu lub programu radiowego albo telewizyjnego
było według przepisów dotychczasowych dozwolone, natomiast po tej dacie wymaga zezwolenia,
to może być ono dokończone, pod warunkiem że uprawniony otrzymał stosowne wynagrodzenie.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 3, dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy czynności
prawne odnoszące się do prawa autorskiego są skuteczne i podlegają ocenie według przepisów
prawa dotychczasowego; odnosi się to również do zdarzeń innych niż czynności prawne.
3.
Ustawę stosuje się do umów długoterminowych, które zawarte zostały przed dniem jej
wejścia w życie, w odniesieniu do okresu następującego po tej dacie oraz do zobowiązań,
które powstały przed dniem wejścia w życie ustawy, w odniesieniu do skutków prawnych
zdarzeń następujących po tej dacie, nie związanych z istotą zobowiązania.
4.
Umowy zawarte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nie obejmują praw pokrewnych,
chyba że strony postanowiły inaczej.
Art. 128.
Traci moc ustawa z dnia 10 lipca 1952 r. o prawie autorskim .
Art. 129.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy do dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu
art. 124 ust. 3, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.