Ustawaz dnia 26 lipca 2024 r.o zmianie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ustawy o ochronie baz danych
oraz ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi 1)
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 6 w ust. 1:
a)
pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
nadawaniem utworu jest jego rozpowszechnianie drogą emisji radiowej lub telewizyjnej
prowadzonej w sposób bezprzewodowy (naziemny lub satelitarny) lub w sposób przewodowy,
w tym w procesie technicznym wprowadzenia bezpośredniego;
”
,
b)
po pkt 4 dodaje się pkt 41 w brzmieniu:
„
41)
wprowadzeniem bezpośrednim jest proces techniczny, za pomocą którego organizacja radiowa
lub telewizyjna przesyła swój sygnał zawierający program innemu podmiotowi w taki
sposób, że program nie jest publicznie dostępny w trakcie tego przesyłu, w celu przejęcia
programu przez ten podmiot w całości i bez zmian oraz równoczesnego i integralnego
przekazania go do powszechnego odbioru;
”
,
c)
pkt 5 otrzymuje brzmienie:
„
5)
reemitowaniem utworu jest jego rozpowszechnianie przez inny podmiot niż pierwotnie
nadający lub podmiot, pod którego kontrolą i na którego odpowiedzialność takie pierwotne
nadawanie jest prowadzone, drogą przejmowania w całości i bez zmian programu organizacji
radiowej lub telewizyjnej oraz równoczesnego i integralnego przekazywania tego programu
do powszechnego odbioru, niezależnie od sposobu, w jaki reemitent otrzymuje sygnał
umożliwiający mu reemitowanie, w tym programu nadawanego w procesie technicznym wprowadzenia
bezpośredniego;
”
,
d)
pkt 13 otrzymuje brzmienie:
„
13)
instytucją oświatową są jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe , szkoły polskie, o których mowa w art. 4 pkt 29d tej ustawy, oraz szkoły podoficerskie,
ośrodki szkolenia lub centra szkolenia, o których mowa w art. 91 ust. 1 pkt 1a-3 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny , a także Centralna Komisja Egzaminacyjna, o której mowa w art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty , oraz okręgowe komisje egzaminacyjne, o których mowa w art. 9c ust. 1 tej ustawy;
”
,
e)
w pkt 20 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 21-27 w brzmieniu:
„
21)
instytucją dziedzictwa kulturowego jest biblioteka, muzeum, archiwum oraz instytucja
kultury, której statutowym zadaniem jest gromadzenie, ochrona i upowszechnianie zbiorów
dziedzictwa filmowego lub fonograficznego;
22)
eksploracją tekstów i danych jest ich analiza wyłącznie przy zastosowaniu zautomatyzowanej
techniki służącej do analizowania tekstów i danych w postaci cyfrowej w celu wygenerowania
określonych informacji, obejmujących w szczególności wzorce, tendencje i korelacje;
23)
usługodawcą jest usługodawca w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną ;
24)
usługobiorcą jest usługobiorca w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną;
25)
dostawcą usług udostępniania treści online jest usługodawca, którego głównym przedmiotem
działalności jest przechowywanie i udzielanie publicznego dostępu do znacznej liczby
utworów lub przedmiotów praw pokrewnych zamieszczanych przez usługobiorców, które
to utwory lub przedmioty praw pokrewnych są przez niego organizowane i promowane w
celach zarobkowych; za takich dostawców nie uznaje się w szczególności dostawców takich
usług, jak niedziałające w celach zarobkowych encyklopedie internetowe, repozytoria
naukowe i edukacyjne, platformy tworzenia otwartego oprogramowania i platformy wymiany
otwartego oprogramowania, dostawców usług komunikacji elektronicznej, internetowych
platform handlowych oraz usług w chmurze dla przedsiębiorstw i usług w chmurze obliczeniowej,
które umożliwiają usługobiorcom zamieszczanie treści na własny użytek;
26)
dodatkową usługą online jest usługa dostarczana w systemie teleinformatycznym w rozumieniu
art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, polegająca na przekazywaniu do powszechnego odbioru przez organizację radiową lub
telewizyjną lub pod jej kontrolą i na jej odpowiedzialność, audycji telewizyjnych
lub radiowych równocześnie z ich nadawaniem lub w określonym czasie po ich nadaniu
przez tę organizację oraz na przekazywaniu do powszechnego odbioru wszelkich materiałów
dodatkowych w stosunku do takiego nadania, które wzbogacają lub w inny sposób poszerzają
nadawane audycje, w szczególności przez zapowiedzi, uzupełnianie lub ocenę treści
danej audycji;
27)
licencją jest umowa o korzystanie z utworu.
”
;
2)
po art. 61dodaje się art. 62 i art. 63w brzmieniu:
„
Art. 62.
1.
Rozpowszechnianie przez organizację radiową lub telewizyjną w sposób przewodowy lub
w sposób bezprzewodowy utworów:
1)
zawartych w audycjach radiowych,
2)
zawartych w audycjach telewizyjnych o charakterze informacyjnym, publicystycznym lub
będących jej własnymi produkcjami w całości przez nią finansowanymi,
3)
stanowiących materiały dodatkowe w stosunku do audycji, o których mowa w pkt 1 i 2
- w ramach świadczenia dodatkowej usługi online, jak również zwielokrotnianie tych
utworów, niezbędne w celu świadczenia dodatkowej usługi online, umożliwienia dostępu
do niej lub korzystania z niej w odniesieniu do audycji, o których mowa w pkt 1 i
2, i materiałów dodatkowych, o których mowa w pkt 3, uznaje się, do celów wykonywania
praw autorskich dotyczących tych czynności, za mające miejsce wyłącznie w państwie
członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym
organizacja radiowa lub telewizyjna posiada swoje główne przedsiębiorstwo.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do nadawania audycji telewizyjnych z wydarzeń sportowych
oraz zawartych w tych nadaniach utworów.
Art. 63.
1.
Strony, ustalając wysokość wynagrodzenia za korzystanie z praw, do których mają zastosowanie
przepisy art. 61 ust. 1 i 2 oraz art. 62 ust. 1, uwzględniają wszystkie aspekty nadania lub świadczenia dodatkowej usługi
online, takie jak liczba lub rodzaj odbiorców oraz dostępne wersje językowe i cechy
nadania lub usługi, w tym czas dostępności online programów udostępnianych w ramach
tej usługi. Nie wyklucza to możliwości ustalenia wysokości wynagrodzenia na podstawie
przychodów organizacji radiowej lub telewizyjnej.
2.
Przepisy art. 61 ust. 1 i 2 oraz art. 62 ust. 1 nie ograniczają uprawnionym oraz organizacjom radiowym i telewizyjnym możliwości
uzgodnienia zakresu, miejsca i czasu korzystania z utworu.
”
;
3)
art. 15a oznacza się jako art. 151;
4)
w art. 18 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Prawo do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1, art. 191, art. 20 ust. 2-4, art. 201, art. 214, art. 70 ust. 21 i art. 861, nie podlega zrzeczeniu się, zbyciu ani egzekucji. Nie dotyczy to wymagalnych wierzytelności.
”
;
5)
art. 211otrzymuje brzmienie:
„
Art. 211.
1.
Wolno reemitować utwory wyłącznie na podstawie umowy zawartej z właściwą organizacją
zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.
2.
Obowiązku pośrednictwa właściwej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi,
o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do:
1)
praw, z których organizacja radiowa lub telewizyjna korzysta w odniesieniu do jej
własnych transmisji, niezależnie od tego, czy dane prawa należą do tej organizacji,
czy też zostały na nią przeniesione przez innego uprawnionego;
2)
reemitowania utworów pierwotnie nadawanych wyłącznie w systemie teleinformatycznym
w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną;
3)
reemitowania utworów za pośrednictwem usługi dostępu do internetu, o której mowa w
art. 2 akapit 2 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120
z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego
internetu oraz zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych
z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, a także rozporządzenie
(UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz
Unii 2)Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 27 z 03.02.2016,
str. 14 oraz Dz. Urz. UE L 321 z 17.12.2018, str. 1., chyba że jest ono dokonywane w sposób umożliwiający dostęp do nich wyłącznie upoważnionym
użytkownikom.
3.
Do sporów związanych z zawarciem umowy w zakresie praw, o których mowa w ust. 2 pkt 1, lub jej warunkami przepis art. 85 ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami
autorskimi i prawami pokrewnymi stosuje się odpowiednio.
4.
W przypadku reemitowania utworów nadawanych w procesie technicznym wprowadzenia bezpośredniego
nadawca i reemitent dokonują jednej czynności rozpowszechniania utworu, przy czym
każdy z nich jest obowiązany uzyskać zgodę uprawnionego odpowiednio na nadawanie tych
utworów oraz ich reemitowanie.
”
;
6)
po art. 213dodaje się art. 214w brzmieniu:
„
Art. 214.
Twórcy utworu literackiego, publicystycznego, naukowego, muzycznego lub słowno-muzycznego,
w tym twórcy opracowania takiego utworu, są uprawnieni do stosownego wynagrodzenia
z tytułu publicznego udostępniania utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego
dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym.
”
;
7)
w rozdziale 3 po oddziale 2 dodaje się oddział 21w brzmieniu:
„
Oddział 21
Dostawcy usług udostępniania treści online
Art. 221.
1.
Udzielenie przez dostawcę usług udostępniania treści online publicznego dostępu do
utworu zamieszczonego przez usługobiorcę stanowi publiczne udostępnienie utworu przez
tego dostawcę.
2.
Zgoda uprawnionego na publiczne udostępnienie utworu przez dostawcę usług udostępniania
treści online obejmuje również zgodę na publiczne udostępnienie tego utworu przez
usługobiorcę za pośrednictwem tego dostawcy, jeżeli nie jest dokonywane przez usługobiorcę
w celach zarobkowych lub nie przynosi mu znaczących przychodów.
3.
Do publicznego udostępniania, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu art. 14 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną.
Art. 222.
1.
Dostawca usług udostępniania treści online, który bez wymaganej zgody uprawnionego
dokonał publicznego udostępnienia utworu zamieszczonego przez usługobiorcę, ponosi
odpowiedzialność z tytułu naruszenia prawa autorskiego, chyba że wykaże, że:
1)
dołożył należytej staranności, aby uzyskać tę zgodę oraz
2)
dołożył należytej staranności, aby uniemożliwić dostęp do tego utworu, jeżeli uprawniony
przekazał mu informacje odpowiednie i niezbędne do osiągnięcia tego celu, pozwalające
w szczególności na ustalenie uprawnionego i identyfikację utworu z uwzględnieniem
dostępnych środków technologicznych, oraz
3)
działał niezwłocznie po otrzymaniu od uprawnionego należycie uzasadnionego żądania
zablokowania dostępu do tego utworu lub usunięcia go ze swoich stron internetowych,
a także dołożył należytej staranności, aby uniemożliwić dostęp do tego utworu w przyszłości,
jeżeli uprawniony przekazał mu informacje, o których mowa w pkt 2.
2.
Dostawca usług udostępniania treści online, którego usługi są dostępne publicznie
na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym krócej niż trzy lata i którego roczny obrót nie przekracza równowartości
10 milionów euro, ponosi odpowiedzialność za publiczne udostępnienie utworu bez wymaganej
zgody uprawnionego, chyba że wykaże okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, a
także że działał niezwłocznie po otrzymaniu od uprawnionego należycie uzasadnionego
żądania zablokowania dostępu do tego utworu lub usunięcia go ze swoich stron internetowych.
Jeżeli średnia miesięczna liczba odwiedzających tego dostawcy, obliczona na podstawie
poprzedniego roku kalendarzowego przekracza 5 milionów, jest on również obowiązany
wykazać, że dołożył należytej staranności, aby uniemożliwić dostęp do utworu, jeżeli
uprawniony przekazał mu informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 2. Roczny obrót oblicza się zgodnie z zaleceniem Komisji 2003/361/WE z
dnia 6 maja 2003 r. dotyczącym definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich .
3.
Oceny, czy dany dostawca usług udostępniania treści online spełnił przesłanki zwolnienia
z odpowiedzialności, określone w ust. 1 i 2, dokonuje się, biorąc pod uwagę wszystkie
istotne okoliczności sprawy, takie jak rodzaj i skala świadczonych usług, krąg usługobiorców,
rodzaj udostępnianych utworów oraz dostępność i koszt odpowiednich i skutecznych środków
uniemożliwiających dostęp do poszczególnych utworów lub zapobiegających ich ponownemu
zamieszczaniu przez usługobiorców.
Art. 223.
1.
Współpraca między dostawcą usług udostępniania treści online a uprawnionym w zakresie
stosowania przepisów art. 222 ust. 1 i 2 nie może prowadzić do niedostępności utworów zamieszczanych przez usługobiorcę
zgodnie z prawem, w szczególności na podstawie przepisów o dozwolonym użytku.
2.
Dostawca usług udostępniania treści online niezwłocznie informuje usługobiorcę o każdym
przypadku uniemożliwienia dostępu do zamieszczonego przez niego utworu, zablokowania
dostępu lub usunięcia utworu.
Art. 224.
Dostawca usług udostępniania treści online udostępnia uprawnionemu, na jego żądanie:
1)
informacje na temat stosowanej przez niego praktyki w zakresie współpracy z uprawnionymi,
o której mowa w art. 223;
2)
informacje na temat wykorzystywania utworów, co do których uzyskał zgodę uprawnionego
na ich publiczne udostępnienie, niezbędne do określenia wysokości wynagrodzenia należnego
uprawnionemu od dostawcy usług udostępniania treści online.
Art. 225.
1.
Dostawca usług udostępniania treści online umożliwia usługobiorcy składanie skarg,
przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej, w przypadku uniemożliwienia
dostępu do utworu zamieszczonego przez usługobiorcę, zablokowania dostępu do tego
utworu lub jego usunięcia.
2.
Skarga nie podlega opłacie i jest rozpatrywana bez zbędnej zwłoki, wyłącznie na podstawie
zamieszczonych w niej informacji i załączonych do niej dokumentów oraz informacji
i żądań uprawnionego, o których mowa w art. 222 ust. 1 pkt 2 i 3.
3.
W przypadku uznania skargi za uzasadnioną dostawca usług udostępniania treści online
niezwłocznie umożliwia dostęp do utworu, odblokowuje dostęp do utworu lub przywraca
usunięty utwór oraz niezwłocznie informuje usługobiorcę o pozytywnym rozpatrzeniu
skargi. Skargę uważa się za uzasadnioną w szczególności wtedy, gdy zamieszczenie utworu
nastąpiło za zgodą uprawnionego lub na podstawie przepisów o dozwolonym użytku.
4.
W przypadku uznania skargi za nieuzasadnioną dostawca usług udostępniania treści online
niezwłocznie informuje o tym usługobiorcę i przedstawia pisemne uzasadnienie faktyczne
i prawne.
5.
Uznanie skargi za nieuzasadnioną nie może nastąpić w sposób zautomatyzowany.
Art. 226.
1.
Działania dostawcy usług udostępniania treści online oraz uprawnionego, o których
mowa w art. 221-225, nie mogą prowadzić do identyfikacji indywidualnych usługobiorców ani do przetwarzania
ich danych osobowych, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.
2.
Dostawca usług udostępniania treści online informuje usługobiorcę o warunkach korzystania
ze swoich usług, w tym o możliwości korzystania z utworów na podstawie przepisów o
dozwolonym użytku.
Art. 227.
Przepisy niniejszego oddziału nie nakładają na dostawcę usług udostępniania treści
online ogólnego obowiązku monitorowania, czy publiczne udostępnienie utworu zamieszczonego
przez usługobiorcę następuje zgodnie z prawem.
Art. 228.
Wyłączeń od odpowiedzialności za publiczne udostępnienie utworów bez zgody uprawnionego,
o których mowa w art. 222, nie stosuje się do dostawców usług udostępniania treści online, których głównym
celem jest podejmowanie lub ułatwianie działań naruszających prawa autorskie.
”
;
8)
po art. 261dodaje się art. 262 i art. 263w brzmieniu:
„
Art. 262.
1.
Instytucje dziedzictwa kulturowego, a także podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie
wyższym i nauce, mogą zwielokrotniać utwory w celu eksploracji tekstów i danych do celów badań naukowych,
jeżeli czynności te nie są dokonywane w celu osiągnięcia bezpośredniej lub pośredniej
korzyści majątkowej.
2.
Utwory zwielokrotnione zgodnie z ust. 1 mogą być przechowywane do celów badań naukowych,
w tym weryfikacji wyników tych badań. Przechowywanie utworów odbywa się z zachowaniem
poziomu bezpieczeństwa zapewniającego dostęp do tych utworów wyłącznie upoważnionym
osobom, z uwzględnieniem procedur uwierzytelniających.
3.
Uprawniony, w celu zapewnienia bezpieczeństwa i integralności sieci i baz danych,
w których utwory są przechowywane, może stosować wyłącznie środki niezbędne do osiągnięcia
tego celu.
Art. 263.
1.
Wolno zwielokrotniać rozpowszechnione utwory w celu eksploracji tekstów i danych,
chyba że uprawniony zastrzegł inaczej.
2.
Zastrzeżenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się wyraźnie i odpowiednio do sposobu,
w jaki utwór został udostępniony. W przypadku utworów publicznie udostępnionych w
taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym,
zastrzeżenia dokonuje się w formacie przeznaczonym do odczytu maszynowego w rozumieniu
art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu
informacji sektora publicznego wraz z metadanymi.
3.
Utwory zwielokrotnione zgodnie z ust. 1 mogą być przechowywane wyłącznie w celu eksploracji
tekstów i danych, tak długo, jak jest to konieczne do osiągnięcia tego celu.
”
;
9)
art. 27 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 27.
1.
Instytucje oświatowe oraz podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie
wyższym i nauce, mogą na potrzeby zilustrowania treści przekazywanych w celach dydaktycznych lub
w celu prowadzenia działalności naukowej korzystać z rozpowszechnionych utworów w
oryginale i w tłumaczeniu, w tym zwielokrotniać rozpowszechnione drobne utwory lub
fragmenty większych utworów nieprzekraczające 25 % objętości utworu, pod warunkiem
że korzystanie to nie ma charakteru zarobkowego oraz odbywa się na odpowiedzialność
tych instytucji lub podmiotów, na ich terenie lub w innym miejscu, lub za pośrednictwem
bezpiecznego środowiska elektronicznego dostępnego, dzięki zastosowaniu procedur uwierzytelniających,
tylko dla uczących się i nauczających lub prowadzących działalność naukową w danej
instytucji lub danym podmiocie.
2.
Uznaje się, że korzystanie z utworu na potrzeby zilustrowania treści przekazywanych
w celach dydaktycznych za pośrednictwem bezpiecznego środowiska elektronicznego, w
sposób określony w ust. 1, odbywa się w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub
państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym dana instytucja oświatowa lub
dany podmiot mają siedzibę.
”
;
10)
w art. 28 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Instytucje oświatowe, uczelnie, federacje podmiotów systemu szkolnictwa wyższego i
nauki, instytuty badawcze prowadzące działalność, o której mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych , instytuty naukowe Polskiej Akademii Nauk prowadzące działalność, o której mowa w
art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk , Centrum Łukasiewicz i instytuty Sieci Badawczej Łukasiewicz prowadzące działalność,
o której mowa w art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o Sieci Badawczej Łukasiewicz , oraz instytucje dziedzictwa kulturowego mogą:
1)
użyczać, w zakresie swoich zadań statutowych, egzemplarze utworów rozpowszechnionych,
2)
zwielokrotniać utwory znajdujące się na stałe we własnych zbiorach, niezależnie od
formatu lub nośnika, w celu uzupełnienia, zachowania lub ochrony tych zbiorów,
3)
udostępniać zbiory dla celów badawczych lub poznawczych za pośrednictwem końcówek
systemu informatycznego (terminali) znajdujących się na terenie tych jednostek
- jeżeli czynności te nie są dokonywane w celu osiągnięcia bezpośredniej lub pośredniej
korzyści majątkowej.
”
;
11)
w art. 331 w ust. 2 wyrazy „oddziale 3a” zastępuje się wyrazami „oddziale 31”;
12)
w rozdziale 3:
a)
oddział 3a oznacza się jako oddział 31,
b)
oddział 6 otrzymuje brzmienie:
„
Oddział 6
Postanowienia wspólne dotyczące korzystania z utworów niedostępnych w handlu
Art. 3510.
Utworami niedostępnymi w handlu są utwory, w odniesieniu do których, w wyniku działań
przeprowadzonych w dobrej wierze i z należytą starannością, stwierdzono, że nie są
one dostępne publicznie za pośrednictwem kanałów dystrybucji właściwych dla danego
rodzaju utworów. Przy określaniu dostępności utworu nie uwzględnia się dostępności
jego opracowań oraz bierze się każdorazowo pod uwagę to, że wiedzę o kanałach dystrybucji
i dacie rozpowszechnienia danego utworu może posiadać uprawniony.
Art. 3511.
1.
Za utwór niedostępny w handlu nie może zostać uznany utwór, w odniesieniu do którego
istnieje duże prawdopodobieństwo, że będzie dostępny w handlu w przyszłości.
2.
Uznanie utworu za niedostępny w handlu może nastąpić nie wcześniej niż po upływie
dwudziestu lat od daty pierwszego rozpowszechnienia tego utworu.
Art. 3512.
W odniesieniu do zbioru utworów działania, o których mowa w art. 3510, mogą polegać na wyrywkowym badaniu dostępności w handlu wybranych utworów należących
do zbioru, chyba że za badaniem dostępności poszczególnych utworów przemawia znaczące
prawdopodobieństwo ich dostępności.
Art. 3513.
Jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że pierwsze rozpowszechnienie utworu w danej wersji
językowej miało miejsce na terytorium innego państwa, działania, o których mowa w
art. 3510, polegają również na zbadaniu dostępności utworu w handlu w tym państwie.
Art. 3514.
Przepisy oddziałów 61 i 62nie mają zastosowania do zbioru utworów, co do którego w wyniku działań, o których
mowa w art. 3510, stwierdzono, że składa się w głównej mierze z:
1)
utworów audiowizualnych, których producenci mają siedzibę albo miejsce stałego pobytu
w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej lub państwo członkowskie
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strona umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym,
2)
utworów innych niż utwory audiowizualne, opublikowanych po raz pierwszy albo - w przypadku
braku publikacji - nadanych po raz pierwszy w państwie, o którym mowa w pkt 1,
3)
utworów, do których autorskie prawa majątkowe przysługują obywatelom państwa, o którym
mowa w pkt 1, jeżeli mimo podjęcia działań, o których mowa w art. 3510, nie można było ustalić tego państwa zgodnie z pkt 1 i 2
- chyba że istnieje organizacja zbiorowego zarządzania reprezentatywna w odniesieniu
do utworów, pól eksploatacji oraz kategorii uprawnionych tego państwa.
Art. 3515.
Korzystanie, o którym mowa w art. 3519 i art. 3522 ust. 1, jest dozwolone, jeżeli nie odbywa się w celu osiągnięcia bezpośredniej lub
pośredniej korzyści majątkowej. Instytucje dziedzictwa kulturowego mogą uzyskiwać
przychody z takiego korzystania, o ile zostaną one przeznaczone na pokrycie bezpośrednich
kosztów digitalizacji, rozpowszechniania utworów uznanych za niedostępne w handlu
lub kosztów uzyskania licencji na korzystanie z tych utworów.
Art. 3516.
1.
Instytucja dziedzictwa kulturowego zainteresowana korzystaniem z utworów niedostępnych
w handlu lub organizacja zbiorowego zarządzania zainteresowana zawarciem umowy licencji
niewyłącznej, o której mowa w art. 67 ust. 2, uprawniającej do takiego korzystania
składa wniosek do ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego
o dokonanie rejestracji tego podmiotu w portalu utworów niedostępnych w handlu prowadzonym
przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej w ramach Europejskiego
Obserwatorium do spraw Naruszeń Praw Własności Intelektualnej, zwanym dalej „portalem”.
Wniosek jest składany za pomocą systemu teleinformatycznego służącego do obsługi portalu.
2.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego niezwłocznie rejestruje
wnioskodawcę w portalu.
3.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego odmawia, w drodze
decyzji, rejestracji wnioskodawcy w portalu lub dokonania zmiany wpisu w przypadku,
gdy:
1)
wniosek nie pochodzi od podmiotu, o którym mowa w ust. 1;
2)
wniosek dotyczy korzystania z utworu wykraczającego poza zakres zezwolenia wnioskodawcy
na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi lub określony statutem
zakres działalności instytucji dziedzictwa kulturowego.
Art. 3517.
1.
Uprawniony może żądać powstrzymania się od korzystania, o którym mowa w art. 3519 i art. 3522 ust. 1, przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego służącego do obsługi portalu.
2.
Organizacja zbiorowego zarządzania, która otrzymała informację o złożeniu żądania
przez uprawnionego, o którym mowa w ust. 1, zaprzestaje zawierania umów, o których
mowa w art. 3519, oraz zamieszczania danych, o których mowa w art. 3520, w zakresie objętym tym żądaniem.
3.
Instytucja dziedzictwa kulturowego, która otrzymała informację o złożeniu żądania
przez uprawnionego, o którym mowa w ust. 1:
1)
nie rozpoczyna korzystania z utworu w zakresie objętym tym żądaniem - jeżeli informację
tę otrzymała przed rozpoczęciem korzystania objętego żądaniem;
2)
zaprzestaje korzystania z utworu w zakresie objętym tym żądaniem w terminie miesiąca
od dnia otrzymania tej informacji - jeżeli informację tę otrzymała po rozpoczęciu
korzystania objętego żądaniem.
4.
W przypadku powzięcia wątpliwości co do tożsamości osoby, która złożyła żądanie, lub
co do przysługiwania tej osobie praw do utworu instytucja dziedzictwa kulturowego
lub organizacja zbiorowego zarządzania niezwłocznie przesyła tej osobie na adres poczty
elektronicznej wskazany w żądaniu wezwanie do złożenia w formie pisemnej oświadczenia
potwierdzającego te okoliczności. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się od momentu otrzymania
oświadczenia.
5.
Żądanie, o którym mowa w ust. 1, może być wniesione w formie pisemnej, za pośrednictwem
operatora pocztowego w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo złożone bezpośrednio w siedzibie organizacji zbiorowego zarządzania albo instytucji
dziedzictwa kulturowego, która zamieściła w portalu dane dotyczące tego korzystania.
Organizacja zbiorowego zarządzania przekazuje niezwłocznie informację o złożeniu tego
żądania instytucji dziedzictwa kulturowego, której ono dotyczy. Przepis ust. 4 stosuje
się odpowiednio, przy czym wezwanie do złożenia oświadczenia jest przesyłane na adres
wskazany w żądaniu uprawnionego.
6.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego przekazuje Urzędowi
Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej informację o aktualnie obowiązujących
przepisach dotyczących składania żądania, o którym mowa w ust. 1, w celu zamieszczenia
jej przez ten urząd w portalu.
Art. 3518.
1.
Instytucja dziedzictwa kulturowego korzystająca z utworu niedostępnego w handlu oraz
organizacja zbiorowego zarządzania zawierająca umowę licencji niewyłącznej, o której
mowa w art. 67 ust. 2, uprawniającą do takiego korzystania zamieszczają na swoich
stronach internetowych:
1)
odesłanie do strony internetowej portalu;
2)
informację o dostępnych sposobach złożenia żądania, o którym mowa w art. 3517.
2.
Jeżeli pierwsze rozpowszechnienie utworu miało miejsce na terytorium innego państwa
oraz zaistnieje konieczność zwiększenia świadomości uprawnionych w tym państwie w
zakresie możliwości żądania powstrzymania się od korzystania, o którym mowa w art.
3519 i art. 3522 ust. 1, podmioty, o których mowa w ust. 1, podejmują dodatkowe działania informacyjne
na terytorium tego państwa.
”
,
c)
po oddziale 6 dodaje się oddziały 61 i 62w brzmieniu:
„
Oddział 61
Korzystanie z utworów niedostępnych w handlu na podstawie umowy licencji niewyłącznej zawartej z reprezentatywną organizacją zbiorowego zarządzania
Art. 3519.
Na zasadach określonych w niniejszym oddziale i oddziale 6 instytucje dziedzictwa
kulturowego mogą korzystać z utworów niedostępnych w handlu, znajdujących się na stałe
w ich zbiorach, na podstawie umowy licencji niewyłącznej, o której mowa w art. 67 ust. 2, zawartej z reprezentatywną organizacją zbiorowego zarządzania, o której
mowa w art. 5 ust. 2a ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami
pokrewnymi.
Art. 3520.
1.
Organizacja zbiorowego zarządzania zarejestrowana w portalu, przed rozpoczęciem korzystania
z utworu niedostępnego w handlu i na sześć miesięcy przed jego rozpowszechnieniem
na podstawie art. 3519, zamieszcza w tym portalu następujące dane:
1)
imię i nazwisko oraz pseudonim twórcy albo wzmiankę o anonimowości - o ile są dostępne;
2)
imię i nazwisko albo nazwę uprawnionego, któremu w zakresie pól eksploatacji objętych
umową licencji niewyłącznej, o której mowa w art. 3519, przysługują autorskie prawa majątkowe do utworu - o ile są dostępne;
3)
tytuł utworu, a w przypadku jego braku - inne informacje umożliwiające jego identyfikację
- o ile są dostępne;
4)
imię i nazwisko albo nazwę producenta lub wydawcy utworu - o ile są dostępne;
5)
informację o zakresie korzystania, do którego uprawnia umowa licencji niewyłącznej,
o której mowa w art. 3519, zawarta z instytucją dziedzictwa kulturowego i objętych nią terytoriach;
6)
nazwy, siedziby, adresy oraz adresy poczty elektronicznej stron umowy licencji niewyłącznej,
o której mowa w art. 3519.
2.
W przypadku zawarcia przez organizację zbiorowego zarządzania kolejnej umowy licencji
niewyłącznej, o której mowa w art. 3519, dotyczącej tego samego utworu i uprawnionego organizacja zbiorowego zarządzania
uzupełnia wpis w portalu o dane, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 6, dotyczące tej
umowy. Rozpowszechnianie na podstawie tej umowy można rozpocząć po upływie sześciu
miesięcy od dnia uzupełnienia wpisu w portalu.
Art. 3521.
1.
Korzystanie, o którym mowa w art. 3519, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez instytucję dziedzictwa kulturowego
z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym może odbywać się na podstawie umowy zawartej z zagraniczną organizacją
zbiorowego zarządzania w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi, która jest reprezentatywna zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego.
2.
Umowa licencji niewyłącznej, o której mowa w art. 3519, może obejmować terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa
członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o
Europejskim Obszarze Gospodarczym.
Oddział 62
Dozwolony użytek utworów niedostępnych w handlu
Art. 3522.
1.
Na zasadach określonych w niniejszym oddziale i oddziale 6 instytucje dziedzictwa
kulturowego mogą zwielokrotniać utwory niedostępne w handlu, znajdujące się na stałe
w ich zbiorach, oraz rozpowszechniać je na stronach internetowych, które nie są prowadzone
w celach zarobkowych.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się wyłącznie, jeżeli korzystanie na podstawie przepisów oddziału
61nie jest możliwe ze względu na brak reprezentatywnej organizacji zbiorowego zarządzania,
o której mowa w art. 5 ust. 2a ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi, oraz uprawniony, któremu w zakresie pól eksploatacji wymienionych w ust. 1 przysługują
autorskie prawa majątkowe do utworu, nie jest reprezentowany przez żadną organizację
zbiorowego zarządzania na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi
albo umowy o reprezentacji w rozumieniu ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi.
Art. 3523.
Instytucja dziedzictwa kulturowego zarejestrowana w portalu przed rozpoczęciem zwielokrotniania
utworu niedostępnego w handlu i na sześć miesięcy przed dniem jego publicznego udostępnienia
na podstawie art. 3522 ust. 1 zamieszcza w tym portalu następujące dane:
1)
imię i nazwisko oraz pseudonim twórcy albo wzmiankę o anonimowości - o ile są dostępne;
2)
imię i nazwisko albo nazwę uprawnionego, któremu w zakresie pól eksploatacji wymienionych
w art. 3522 ust. 1 przysługują autorskie prawa majątkowe do utworu - o ile są dostępne;
3)
tytuł utworu, a w przypadku jego braku - inne informacje umożliwiające jego identyfikację
- o ile są dostępne;
4)
imię i nazwisko albo nazwę producenta lub wydawcy utworu - o ile są dostępne;
5)
informację o zakresie korzystania z utworu niedostępnego w handlu i terytoriach objętych
tym korzystaniem;
6)
swój adres i siedzibę oraz adres poczty elektronicznej.
Art. 3524.
Uznaje się, że korzystanie, o którym mowa w art. 3522 ust. 1, ma miejsce wyłącznie w państwie członkowskim Unii Europejskiej albo państwie
członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim
Obszarze Gospodarczym, w którym korzystająca instytucja dziedzictwa kulturowego ma
siedzibę.
Art. 3525.
Do korzystania, o którym mowa w niniejszym oddziale, stosuje się przepisy art. 34
i art. 35.
”
;
13)
w art. 41 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub licencja obejmują pola eksploatacji
wyraźnie w nich wymienione.
”
;
14)
w art. 43:
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Wynagrodzenie musi być godziwe i odpowiednie do zakresu udzielonego prawa, charakteru
i zakresu korzystania oraz korzyści wynikających z korzystania z utworu.
”
,
b)
dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Domniemywa się, że wynagrodzenie proporcjonalne do przychodów z korzystania z utworu
spełnia wymogi, o których mowa w ust. 2.
”
;
15)
art. 44 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 44.
1.
W przypadku gdy wynagrodzenie twórcy jest niewspółmiernie niskie w stosunku do korzyści
nabywcy autorskich praw majątkowych lub licencjobiorcy, twórca może żądać stosownego
podwyższenia wynagrodzenia przez sąd.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do umów o korzystanie z utworów zawieranych z organizacją
zbiorowego zarządzania prawami autorskimi albo z niezależnym podmiotem zarządzającym,
o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi.
”
;
16)
art. 47 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 47.
Jeżeli wynagrodzenie twórcy zależy od wysokości przychodów z korzystania z utworu,
twórca ma prawo do:
1)
otrzymania informacji mającej istotne znaczenie dla określenia wysokości tego wynagrodzenia
w przypadkach, w których nie stosuje się przepisu art. 471;
2)
wglądu w niezbędnym zakresie do dokumentacji mającej istotne znaczenie dla określenia
wysokości tego wynagrodzenia.
”
;
17)
po art. 47 dodaje się art. 471w brzmieniu:
„
Art. 471.
1.
Twórca ma prawo do regularnego otrzymywania od osoby, na którą przeniósł autorskie
prawa majątkowe, lub od osoby, której udzielił licencji, aktualnej informacji o przychodach
z korzystania ze swojego utworu oraz o wynagrodzeniu należnym w związku z tym korzystaniem,
odrębnie dla każdego ze sposobów korzystania. Informacja może być wykorzystana przez
twórcę wyłącznie w celu ustalenia wartości majątkowej praw przeniesionych albo stanowiących
przedmiot licencji.
2.
Informacja, o której mowa w ust. 1, jest przekazywana z regularnością odpowiednią
do rodzaju działalności, w ramach której utwór jest wykorzystywany, nie rzadziej niż
raz w roku i nie częściej niż raz na kwartał.
3.
Jeżeli obowiązani, o których mowa w ust. 1, następnie przenieśli prawa majątkowe lub
udzielili licencji i w związku z tym nie posiadają pełnej informacji, o której mowa
w ust. 1, powiadamiają o tym fakcie twórcę i udostępniają mu, na jego żądanie, imię
i nazwisko lub nazwę oraz miejsce zamieszkania albo siedzibę, adres i adres poczty
elektronicznej nabywcy praw lub licencjobiorcy. W takim przypadku na żądanie twórcy
brakującej informacji udziela ten nabywca lub licencjobiorca.
4.
Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w przypadku, gdy wkład twórczy nie jest znaczący
w stosunku do wykorzystywanej całości, chyba że twórca, który żąda informacji, o której
mowa w ust. 1, wykaże, że informacja ta jest niezbędna do wykonania prawa, o którym
mowa w art. 44 ust. 1. W przypadku utworu zbiorowego, zbioru utworów oraz utworu współautorskiego
innego niż literacki, publicystyczny, naukowy, muzyczny lub słowno-muzyczny domniemywa
się, że wkład twórczy nie jest znaczący w stosunku do wykorzystywanej całości. W przypadku
utworu audiowizualnego domniemanie to nie ma zastosowania do reżysera, operatora obrazu,
twórcy adaptacji utworu literackiego, twórcy stworzonych dla utworu audiowizualnego
utworów muzycznych lub słowno-muzycznych oraz twórcy scenariusza.
5.
W uzasadnionych przypadkach, jeżeli koszty lub obciążenie administracyjne związane
z realizacją obowiązku wynikającego z przepisów ust. 1 lub 3 okazałyby się niewspółmiernie
uciążliwe w stosunku do przychodów z korzystania z utworu, wykonanie obowiązku można
ograniczyć do informacji o łącznych przychodach z korzystania z utworu oraz o łącznym
wynagrodzeniu należnym w związku z tym korzystaniem.
6.
Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się do korzystania odbywającego się na podstawie:
1)
umowy o korzystanie z utworów zawartej z organizacją zbiorowego zarządzania prawami
autorskimi albo z niezależnym podmiotem zarządzającym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi;
2)
nieodpłatnej licencji udzielonej przez twórcę ogółowi społeczeństwa;
3)
nabycia praw, o którym mowa w art. 12.
”
;
18)
art. 57 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 57.
1.
Jeżeli nabywca autorskich praw majątkowych lub licencjobiorca, któremu udzielono licencji
wyłącznej, o której mowa w art. 67 ust. 2, zobowiązany do rozpowszechnienia utworu
nie przystąpi do jego rozpowszechnienia w uzgodnionym terminie, twórca może wyznaczyć
mu dodatkowy termin na rozpowszechnienie utworu, nie krótszy niż sześć miesięcy, z
zastrzeżeniem że w razie bezskutecznego upływu tego terminu będzie uprawniony do odstąpienia
od umowy lub jej wypowiedzenia.
2.
Niezależnie od terminu uzgodnionego w umowie, twórca może odstąpić od umowy lub ją
wypowiedzieć, jeżeli nabywca autorskich praw majątkowych lub licencjobiorca, któremu
udzielono licencji wyłącznej, o której mowa w art. 67 ust. 2, zobowiązany do rozpowszechnienia
utworu nie przystąpi do jego rozpowszechnienia w terminie pięciu lat, a w przypadku
utworów architektonicznych, architektoniczno-urbanistycznych i urbanistycznych - w
terminie dwudziestu lat od dnia przeniesienia autorskich praw majątkowych lub udzielenia
licencji wyłącznej, o której mowa w art. 67 ust. 2. Przed odstąpieniem od umowy lub
jej wypowiedzeniem twórca wyznacza dodatkowy termin na rozpowszechnienie utworu, nie
krótszy niż sześć miesięcy.
3.
Twórca, który udzielił licencji wyłącznej, o której mowa w art. 67 ust. 2, może po
upływie dodatkowego terminu na rozpowszechnienie utworu, o którym mowa w ust. 1 i
2, zamiast wypowiedzieć umowę, udzielić licencji innym osobom. Licencja wyłączna staje
się wówczas licencją niewyłączną, o której mowa w art. 67 ust. 2.
4.
W przypadku skorzystania z prawa do odstąpienia od umowy lub jej wypowiedzenia, o
którym mowa w ust. 1 i 2, albo prawa do udzielenia licencji innym osobom, o którym
mowa w ust. 3, wypłacone twórcy wynagrodzenie z tytułu przeniesienia autorskich praw
majątkowych lub udzielenia licencji nie podlega zwrotowi.
5.
Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się, jeżeli brak rozpowszechnienia utworu wynika z
okoliczności w przeważającej mierze zależnych od twórcy.
6.
W przypadku współtwórców prawo, o którym mowa w ust. 1, przysługuje tylko tym, których
wkłady pracy twórczej mają samodzielne znaczenie.
”
;
19)
w art. 66 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Umowa licencyjna uprawnia do korzystania z utworu w okresie pięciu lat na terytorium
państwa, w którym licencjobiorca ma swoją siedzibę albo miejsce zamieszkania, chyba
że w umowie postanowiono inaczej.
”
;
20)
w art. 70 w ust. 21 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 i 6 w brzmieniu:
„
5)
stosownego wynagrodzenia z tytułu publicznego udostępniania utworu w taki sposób,
aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym;
6)
stosownego wynagrodzenia z tytułu reemitowania utworu.
”
;
21)
uchyla się art. 72;
22)
po art. 73 dodaje się art. 731w brzmieniu:
„
Art. 731.
1.
Strony negocjujące umowę o publiczne udostępnianie utworu audiowizualnego w taki sposób,
aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym, mogą
wystąpić do Komisji Prawa Autorskiego, o której mowa w art. 1 pkt 4 ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi, o przeprowadzenie mediacji, wskazując mediatora z listy arbitrów.
2.
Jeżeli mediator wskazany przez strony wyrazi zgodę na mediację, uzgadnia on ze stronami
warunki, zasady i harmonogram mediacji.
3.
W zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 do mediacji stosuje się odpowiednio przepisy
ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o mediacji.
4.
Obsługę techniczno-organizacyjną mediacji zapewnia urząd obsługujący ministra właściwego
do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego nie dłużej niż przez 3 miesiące
od dnia wyrażenia przez mediatora zgody na mediację.
”
;
23)
w art. 77 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Do programów komputerowych nie stosuje się przepisów art. 16 pkt 3-5, art. 20, art.
23, art. 231, art. 262, art. 332-335, art. 43, art. 44, art. 471, art. 49 ust. 2, art. 56, art. 57, art. 60 i art. 62.
”
;
24)
po art. 86 dodaje się art. 861w brzmieniu:
„
Art. 861.
Artyści wykonawcy utworu literackiego, publicystycznego, naukowego, muzycznego lub
słowno-muzycznego, w tym artyści wykonawcy opracowania takiego utworu, są uprawnieni
do stosownego wynagrodzenia z tytułu publicznego udostępniania utrwalenia artystycznego
wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez
siebie wybranym.
”
;
25)
art. 93 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 93.
Do prawa do artystycznego wykonania stosuje się odpowiednio przepisy art. 33 pkt 10 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy i art. 151.
”
;
26)
w rozdziale 11 po oddziale 31dodaje się oddział 32w brzmieniu:
„
Oddział 32
Prawo do publikacji prasowych w ramach świadczenia usług drogą elektroniczną
Art. 997.
1.
Publikacją prasową jest zbiór utworów lub przedmiotów praw pokrewnych złożony głównie
z utworów słownych o charakterze dziennikarskim, stanowiący odrębną całość w ramach
periodycznej lub regularnie aktualizowanej pod jednym tytułem publikacji, takiej jak
dziennik, czasopismo, serwis agencji prasowej lub internetowy serwis informacyjny,
rozpowszechniany w celach informacyjnych w dowolnej formie i w dowolny sposób w ramach
działalności gospodarczej lub statutowej i na odpowiedzialność podmiotu, który sprawuje
nad nim faktyczną i prawną kontrolę. Publikacjami prasowymi nie są publikacje periodyczne
rozpowszechniane do celów naukowych lub akademickich.
2.
Bez uszczerbku dla praw twórców i pozostałych uprawnionych wydawcy publikacji prasowej
przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania publikacją prasową i korzystania z niej
w zakresie:
1)
zwielokrotniania publikacji prasowej w celu korzystania z niej na polu eksploatacji,
o którym mowa w pkt 2;
2)
publicznego udostępniania publikacji prasowej przez usługodawcę w taki sposób, aby
każdy mógł mieć do niej dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym.
3.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do:
1)
własnego użytku osobistego, niezwiązanego z celem zarobkowym;
2)
publicznego udostępniania hiperłącza do publikacji prasowej;
3)
pojedynczych słów lub bardzo krótkich fragmentów publikacji prasowej;
4)
utworów lub przedmiotów praw pokrewnych zamieszczonych w publikacji prasowej, których
ochrona wygasła lub które nigdy nie były przedmiotem ochrony.
4.
Przepis ust. 2 nie upoważnia do zakazywania korzystania z utworu lub przedmiotu prawa
pokrewnego zamieszczonych w publikacji prasowej na podstawie licencji niewyłącznej,
jeżeli korzystanie to odbywa się za zgodą uprawnionego.
Art. 998.
Prawo, o którym mowa w art. 997 ust. 2, wygasa z upływem dwóch lat następujących po roku, w którym publikacja prasowa
została rozpowszechniona po raz pierwszy.
Art. 999.
1.
Twórcy utworów zamieszczonych w publikacji prasowej mają prawo do 50 % wynagrodzenia
należnego wydawcy z tytułu korzystania z prawa, o którym mowa w art. 997 ust. 2.
2.
Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, wydawca wypłaca twórcy nie później niż w terminie
30 dni od dnia otrzymania tego wynagrodzenia przez wydawcę.
Art. 9910.
Przepisy ustawy stosuje się do publikacji prasowych wydawcy, który ma miejsce zamieszkania
albo siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz wydawcy, który ma miejsce
zamieszkania albo siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej
lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
Art. 9911.
1.
Wydawca ma prawo do:
1)
otrzymywania od usługodawcy aktualnej informacji,
2)
wglądu w niezbędnym zakresie do dokumentacji usługodawcy
- mającej istotne znaczenie dla określenia wysokości wynagrodzenia należnego wydawcy
z tytułu korzystania z prawa, o którym mowa w art. 997 ust. 2.
2.
Informacje i dane uzyskane przez wydawcę na podstawie ust. 1 są przetwarzane wyłącznie
w celu określenia wysokości należnego mu wynagrodzenia.
Art. 9912.
1.
Strony, określając wysokość wynagrodzenia za korzystanie z prawa, o którym mowa w
art. 997 ust. 2, uwzględniają wszystkie istotne okoliczności, w szczególności następujące
informacje i dane:
1)
przychody uzyskiwane pośrednio lub bezpośrednio przez usługodawcę z tytułu zwielokrotniania
lub publicznego udostępniania publikacji prasowych wydawcy, w szczególności przychody
uzyskiwane z reklamy, w ostatnich dwóch pełnych latach obrotowych poprzedzających
dzień złożenia oferty przez jedną ze stron, a jeżeli okres ten jest krótszy - w tym
okresie;
2)
rodzaj zwielokrotnianych lub publicznie udostępnianych publikacji prasowych;
3)
okres korzystania przez usługodawcę z prawa, o którym mowa w art. 997 ust. 2.
2.
Jeżeli w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia przez jedną ze stron oferty zawarcia
umowy na korzystanie z prawa, o którym mowa w art. 997 ust. 2, strony nie osiągną porozumienia, każda ze stron może wystąpić do Prezesa
Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zwanego dalej „Prezesem UKE”, z wnioskiem o przeprowadzenie
mediacji w przedmiocie określenia wynagrodzenia.
3.
Wydawcy mogą złożyć wspólny wniosek o przeprowadzenie mediacji.
4.
Wniosek o przeprowadzenie mediacji zawiera oznaczenie stron, ze wskazaniem ich miejsc
zamieszkania albo siedzib, adresów, pełnomocnika do doręczeń, jeśli został ustanowiony,
proponowanej wysokości wynagrodzenia za korzystanie z prawa, o którym mowa w art.
997 ust. 2, lub proponowanego sposobu ustalenia wysokości tego wynagrodzenia wraz z uzasadnieniem
oraz opis stanu faktycznego, a także informacje i dane, o których mowa w ust. 1, o
ile strona je posiada.
Art. 9913.
1.
Prezes UKE w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o przeprowadzenie mediacji zawiadamia
strony o rozpoczęciu mediacji, wyznaczając termin rozpoczęcia mediacji i jej miejsce,
z tym że termin rozpoczęcia mediacji nie może przypadać później niż 60. dnia od dnia
złożenia wniosku.
2.
Mediację prowadzi się, jeżeli strona w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia, o którym
mowa w ust. 1, wyraziła zgodę na przystąpienie do mediacji.
3.
Prezes UKE wyznacza mediatora spośród pracowników Urzędu Komunikacji Elektronicznej
albo innych osób, posiadających wiedzę lub doświadczenie w zakresie prowadzenia mediacji,
posiadających wiedzę z zakresu rynku mediów lub prawa autorskiego i dających rękojmię
zachowania bezstronności.
4.
Prezes UKE zapewnia obsługę techniczno-organizacyjną mediacji.
5.
Mediacja trwa nie dłużej niż 60 dni, chyba że strony postanowią inaczej.
6.
Mediator w terminie 14 dni od dnia zakończenia mediacji przekazuje Prezesowi UKE protokół
z przeprowadzonej mediacji wraz z aktami sprawy, a stronom - protokół z przeprowadzonej
mediacji.
7.
W zakresie nieuregulowanym w ust. 1-6 do mediacji stosuje się odpowiednio przepisy
ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o mediacji.
Art. 9914.
1.
Strona ma prawo złożenia do sądu wniosku o zatwierdzenie ugody zawartej przed mediatorem
i nadanie jej klauzuli wykonalności zgodnie z art. 18314 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego. Do wniosku strona dołącza protokół z przeprowadzonej mediacji.
2.
Do ugody zatwierdzonej przez sąd stosuje się art. 18315 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
Art. 9915.
1.
W przypadku niezawarcia ugody, każda ze stron mediacji może złożyć do Prezesa UKE,
w terminie 30 dni od dnia doręczenia protokołu z przeprowadzonej mediacji, wniosek
o wydanie orzeczenia o wysokości wynagrodzenia za korzystanie z prawa, o którym mowa
w art. 997 ust. 2, lub o sposobie ustalenia wysokości tego wynagrodzenia.
2.
Wniosek o wydanie orzeczenia zawiera informacje i dane, o których mowa w art. 9912 ust. 4, oraz określa zakres żądania. Wniosek zawiera również inne, będące w posiadaniu
strony, dane i informacje niezbędne do wydania orzeczenia.
3.
Orzeczenie o wysokości wynagrodzenia obejmuje okres od dnia rozpoczęcia korzystania
przez usługodawcę z publikacji prasowej w zakresie objętym prawem, o którym mowa w
art. 997 ust. 2, do dnia wydania orzeczenia.
4.
W przypadku gdy strona nie przystąpi do mediacji lub strony nie zawrą umowy bez przeprowadzania
mediacji, Prezes UKE może, na wniosek strony, wydać orzeczenie o wysokości wynagrodzenia
za korzystanie z prawa, o którym mowa w art. 997 ust. 2, lub o sposobie ustalenia wysokości tego wynagrodzenia bez przeprowadzenia
mediacji.
5.
W celu określenia wysokości wynagrodzenia za korzystanie z prawa, o którym mowa w
art. 997 ust. 2, lub sposobu ustalenia wysokości tego wynagrodzenia Prezes UKE może powołać
biegłego.
6.
Wydając orzeczenie Prezes UKE bierze pod uwagę w szczególności okoliczności, o których
mowa w art. 9912 ust. 1.
7.
Na żądanie Prezesa UKE, w wyznaczonym terminie, strona przedstawia dokumenty, informacje
lub dane niezbędne do wydania orzeczenia.
8.
Strona może wnosić do Prezesa UKE o przeprowadzenie dowodu.
9.
W przypadku nieprzedstawienia przez stronę dokumentów, informacji lub danych wskazujących
istotne okoliczności, w tym okoliczności, o których mowa w art. 9912 ust. 1, Prezes UKE orzeka na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Nieprzedstawienie przez stronę dokumentów, informacji lub danych nie jest przeszkodą
do wydania orzeczenia.
10.
W orzeczeniu, które wskazuje sposób ustalenia wysokości wynagrodzenia za korzystanie
z prawa, o którym mowa w art. 997 ust. 2, określa się również wysokość wynagrodzenia w okresie 12 miesięcy, liczonym
od dnia rozpoczęcia korzystania przez usługodawcę z publikacji prasowej w zakresie
objętym prawem, o którym mowa w art. 997 ust. 2. W przypadku, w którym korzystanie z prawa trwa krócej niż 12 miesięcy, wynagrodzenie
określa się proporcjonalnie do okresu korzystania z prawa.
11.
Orzeczenie zawiera również rozstrzygnięcie o kosztach.
12.
Orzeczenie wydaje się w terminie:
1)
60 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie orzeczenia albo
2)
30 dni od dnia otrzymania opinii biegłego, jeżeli powołano biegłego, jednak nie później
niż w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku o wydanie orzeczenia.
Art. 9916.
1.
Do postępowania, o którym mowa w art. 9915, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego o wyłączeniu pracownika oraz organu, załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach,
opłatach i kosztach, terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań
i zażaleń.
2.
Orzeczenie jest ostateczne i podlega wykonaniu w drodze egzekucji sądowej, o ile wynagrodzenie
jest wymagalne.
3.
Wskazany w orzeczeniu sposób ustalenia wysokości wynagrodzenia za korzystanie z prawa,
o którym mowa w art. 997 ust. 2, uwzględnia się w umowie o korzystanie z tego prawa.
Art. 9917.
1.
Od orzeczenia Prezesa UKE strona może wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia
orzeczenia. Sprzeciw wnosi się do sądu powszechnego za pośrednictwem Prezesa UKE.
Wniesienie sprzeciwu w terminie jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do
sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę wydawcy
publikacji prasowej.
2.
W przypadku wniesienia sprzeciwu w postępowaniu, w którym złożono wspólny wniosek
o przeprowadzenie mediacji, właściwy jest Sąd Okręgowy w Warszawie.
3.
Sprzeciw zawiera oznaczenie stron, ze wskazaniem ich miejsc zamieszkania albo siedzib
i adresów, treść żądania oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Sprzeciw zastępuje
pozew.
4.
Prezes UKE przekazuje właściwemu sądowi akta sprawy wraz ze sprzeciwem.
5.
Sprawa ze sprzeciwu jest sprawą własności intelektualnej.
6.
W przypadku wniesienia sprzeciwu, sąd na wniosek strony, która wniosła sprzeciw, może
wstrzymać wykonanie orzeczenia Prezesa UKE do czasu rozstrzygnięcia sprawy.
7.
Sprzeciw może dotyczyć całości orzeczenia albo jego części lub rozstrzygnięcia o kosztach.
8.
W przypadku uwzględnienia sprzeciwu sąd zmienia w całości albo w części zaskarżone
orzeczenie Prezesa UKE i orzeka co do istoty sprawy.
9.
Jeżeli sprzeciw dotyczy wyłącznie kosztów postępowania, sąd rozstrzyga o kosztach
postępowania postanowieniem na posiedzeniu niejawnym.
10.
Orzeczenie w sprawie ze sprzeciwu sąd wydaje w terminie 18 miesięcy od dnia przekazania
akt sprawy wraz ze sprzeciwem. Sąd drugiej instancji rozpoznaje apelację w terminie
12 miesięcy od dnia przedstawienia akt sprawy przez sąd pierwszej instancji wraz z
apelacją.
”
;
27)
art. 100 i art. 101 otrzymują brzmienie:
„
Art. 100.
Wykonywanie praw pokrewnych podlega odpowiednio ograniczeniom wynikającym z przepisów
art. 23-35.
Art. 101.
Do przedmiotów praw pokrewnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 1 ust. 4, art.
6-63, art. 8 ust. 2, art. 15, art. 221-228, art. 355-3525, art. 35a-35e, art. 39, art. 51 ust. 3, art. 79 i art. 80.
”
.
Art. 2.
W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 w ust. 1 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5-7 w brzmieniu:
„
5)
eksploracja tekstów i danych oznacza eksplorację tekstów i danych w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 22 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych;
6)
instytucja oświatowa oznacza instytucję oświatową w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych;
7)
instytucja dziedzictwa kulturowego oznacza instytucję dziedzictwa kulturowego w rozumieniu
art. 6 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
”
;
2)
w art. 8:
a)
w ust. 1 w pkt 4 wyrazy „oddziale 3a” zastępuje się wyrazami „oddziale 31”,
b)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:
„
1a.
W przypadku instytucji oświatowych oraz podmiotów, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie
wyższym i nauce , korzystanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, odbywa się na odpowiedzialność tych instytucji
lub podmiotów, na ich terenie lub w innym miejscu, lub za pośrednictwem bezpiecznego
środowiska elektronicznego dostępnego, dzięki zastosowaniu procedur uwierzytelniających,
tylko dla osób uczących się i nauczających lub prowadzących działalność naukową w
danej instytucji lub danym podmiocie.
1b.
Uznaje się, że korzystanie z baz danych w charakterze ilustracji w celach dydaktycznych,
za pośrednictwem bezpiecznego środowiska elektronicznego, w sposób określony w ust.
1a, odbywa się w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym, w którym dana instytucja oświatowa lub dany podmiot mają siedzibę.
”
;
3)
po art. 8 dodaje się art. 8a-8d w brzmieniu:
„
Art. 8a.
1.
Wolno zwielokrotniać rozpowszechnione bazy danych w celu eksploracji tekstów i danych,
chyba że uprawniony zastrzegł inaczej.
2.
Zastrzeżenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się wyraźnie i odpowiednio do sposobu,
w jaki baza danych została udostępniona. W przypadku baz danych publicznie udostępnionych
w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie
wybranym, zastrzeżenia dokonuje się w formacie przeznaczonym do odczytu maszynowego
w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu
informacji sektora publicznego wraz z metadanymi.
3.
Bazy danych zwielokrotnione zgodnie z ust. 1 mogą być przechowywane wyłącznie w celu
eksploracji tekstów i danych tak długo, jak jest to konieczne do osiągnięcia tego
celu.
Art. 8b.
1.
Instytucje dziedzictwa kulturowego, a także podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie
wyższym i nauce, mogą zwielokrotniać bazy danych w celu eksploracji tekstów i danych do celów badań
naukowych, jeżeli czynności te nie są dokonywane w celu osiągnięcia bezpośredniej
lub pośredniej korzyści majątkowej.
2.
Bazy danych zwielokrotnione zgodnie z ust. 1 mogą być przechowywane do celów badań
naukowych, w tym weryfikacji wyników tych badań. Przechowywanie baz danych odbywa
się z zachowaniem poziomu bezpieczeństwa zapewniającego dostęp do nich wyłącznie upoważnionym
osobom, z uwzględnieniem procedur uwierzytelniających.
3.
Uprawniony, w celu zapewnienia bezpieczeństwa i integralności sieci i baz danych,
w których utwory są przechowywane, może stosować wyłącznie środki niezbędne do osiągnięcia
tego celu.
Art. 8c.
Instytucje dziedzictwa kulturowego mogą zwielokrotniać bazy danych znajdujące się
na stałe w ich zbiorach, niezależnie od formatu lub nośnika, w celu uzupełnienia,
zachowania lub ochrony tych zbiorów.
Art. 8d.
Instytucje dziedzictwa kulturowego mogą zwielokrotniać znajdujące się na stałe w ich
zbiorach bazy danych uznane za niedostępne w handlu oraz rozpowszechniać je na stronach
internetowych, które nie są prowadzone w celach zarobkowych. Przepisy oddziałów 6 i 62 rozdziału 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych stosuje się odpowiednio.
”
.
Art. 3.
W ustawie z dnia 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami
pokrewnymi wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 5:
a)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
W zakresie, w jakim art. 3519 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych przewiduje możliwość korzystania z utworów niedostępnych w handlu lub przedmiotów
praw pokrewnych na podstawie umowy zawartej z organizacją zbiorowego zarządzania,
prawami danej kategorii uprawnionych do danego rodzaju utworów lub przedmiotów praw
pokrewnych na danym polu eksploatacji, którzy nie zawarli umowy o zbiorowe zarządzanie
prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi z żadną organizacją, zbiorowo zarządza ta
organizacja, która jest reprezentatywna w odniesieniu do tych praw. W zakresie swojej
reprezentatywności organizacja ta, na wniosek instytucji dziedzictwa kulturowego,
w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 21 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, może objąć umową licencji niewyłącznej również niedostępne w handlu utwory lub przedmioty
praw pokrewnych, w odniesieniu do których uprawnieni zawarli umowę o zbiorowe zarządzanie
z inną organizacją zbiorowego zarządzania.
”
,
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Umowa zawarta z reprezentatywną organizacją zbiorowego zarządzania uprawnia użytkownika
do korzystania także z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, do których prawami
zarządza ona zbiorowo na podstawie ust. 2 i 2a.
”
;
2)
po art. 5 dodaje się art. 5a w brzmieniu:
„
Art. 5a.
1.
Organizacja zbiorowego zarządzania, która zawiera umowę w zakresie, o którym mowa
w art. 221 ust. 1 i 2 lub art. 997 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, może rozszerzyć zakres takiej umowy o prawa tej samej kategorii uprawnionych do
tego samego rodzaju utworów lub przedmiotów praw pokrewnych na tym samym polu eksploatacji,
którymi organizacja ta nie zarządza na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie prawami
autorskimi lub prawami pokrewnymi lub umowy o reprezentacji (rozszerzona licencja
zbiorowa), pod warunkiem że w zakresie tego rozszerzenia:
1)
umowa dotyczy wyłącznie korzystania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
organizacja zbiorowego zarządzania jest reprezentatywna w odniesieniu do tych praw.
2.
Uprawnieni objęci rozszerzeniem, o którym mowa w ust. 1, mogą w każdym czasie i ze
skutkiem natychmiastowym, w drodze oświadczenia złożonego organizacji zbiorowego zarządzania,
wyłączyć swoje utwory lub przedmioty praw pokrewnych z zakresu rozszerzonych licencji
zbiorowych. Przepisy art. 32 ust. 3-5 stosuje się odpowiednio, z tym że okres, o którym
mowa w art. 32 ust. 3, wynosi 6 miesięcy.
3.
Organizacja zbiorowego zarządzania, o której mowa w ust. 1, w rozsądnym czasie, nie
krótszym niż 3 miesiące, przed udzieleniem rozszerzonej licencji zbiorowej podaje
do publicznej wiadomości na swojej stronie internetowej, że zamierza udzielić takiej
licencji, a następnie że udzieliła takiej licencji oraz, w każdym przypadku, że uprawnieni
mogą złożyć oświadczenie, o którym mowa w ust. 2.
”
;
3)
w art. 7 w ust. 1 w pkt 2 w lit. c kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt
3 w brzmieniu:
„
3)
zrzesza istotną liczbę uprawnionych w zakresie objętym wnioskiem o udzielenie zezwolenia,
biorąc pod uwagę ogólną liczbę uprawnionych danej kategorii.
”
.
Art. 4.
1.
Do obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy zgód uprawnionego na rozpowszechnianie
utworów lub przedmiotów praw pokrewnych nadawanych w procesie technicznym wprowadzenia
bezpośredniego przepisy art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą, stosuje się od dnia 7 czerwca 2025 r., jeżeli wygasają po
tej dacie.
2.
Do obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy umów o przeniesienie autorskich
praw majątkowych lub umów o korzystanie z utworu określony w art. 471 ustawy zmienianej w art. 1 obowiązek informacyjny stosuje się w zakresie korzystania
z utworu lub artystycznego wykonania mającego miejsce od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1
pkt 24, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.
2)
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 27 z 03.02.2016,
str. 14 oraz Dz. Urz. UE L 321 z 17.12.2018, str. 1.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2023 r.
poz. 1429, 1606, 1615, 1667, 1860 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 858, 859, 863, 1222 i
1237.
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2023 r.
poz. 1088, 1234, 1672, 1872 i 2005 oraz z 2024 r. poz. 124, 227 i 1089.