Ustawaz dnia 29 grudnia 1992 r.o radiofonii i telewizji
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
- Rozdział 3 - Programy radiowe i telewizyjne
- Rozdział 4 - Publiczna radiofonia i telewizja
- Rozdział 5 - Koncesje na rozpowszechnianie programów
- Rozdział 6 - Rozprowadzanie programów w sieciach kablowych
- Rozdział 7 - Opłaty abonamentowe
- Rozdział 8 - Odpowiedzialność prawna
- Rozdział 9 - Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.15 orzeczeń
1.
Zadaniem radiofonii i telewizji jest:
1)
dostarczanie informacji,
2)
udostępnianie dóbr kultury i sztuki,
3)
ułatwianie korzystania z oświaty i dorobku nauki,
4)
dostarczanie rozrywki,
5)
popieranie krajowej twórczości audiowizualnej.
2.
Odbiór programów krajowych i zagranicznych przeznaczonych przez nadawców do powszechnego
odbioru jest wolny, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa.
Art. 2.5 orzeczeń
1.
Prawo rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych przysługuje jednostkom
publicznej radiofonii i telewizji oraz osobom, które uzyskały koncesję na taką działalność.
2.
Ustawy nie stosuje się do:
1)
programu rozpowszechnianego lub rozprowadzanego wyłącznie w obrębie jednego budynku,
2)
programu rozpowszechnianego lub rozprowadzanego w systemie, w którym urządzenia nadawcze
i odbiorcze należą do tej samej osoby, prowadzącej działalność gospodarczą lub inną
zarejestrowaną działalność publiczną, a treść programu ogranicza się do spraw związanych
z tą działalnością i jest adresowana do pracowników lub innego określonego kręgu osób
związanych z nadawcą,
3)
programu rozprowadzanego w sieci kablowej, jeżeli liczba indywidualnych odbiorców
nie przekracza 250.
Art. 3.16 orzeczeń
Do radiofonii i telewizji stosuje się przepisy prawa prasowego, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
Art. 4.22 orzeczenia
W rozumieniu ustawy:
1)
nadawcą jest osoba, która tworzy lub zestawia programy i rozpowszechnia je lub przekazuje
innym osobom w celu rozpowszechnienia w całości i bez zmian,
2)
rozpowszechnianiem jest:
a)
bezprzewodowa emisja programu do równoczesnego, powszechnego odbioru (system powszechnego
odbioru),
b)
wprowadzanie programu do sieci kablowej (system zbiorowego odbioru),
3)
rozprowadzaniem jest przejmowanie w całości i bez zmian programu nadawcy krajowego
i zagranicznego, rozpowszechnianego do powszechnego odbioru, i równoczesne jego rozpowszechnianie,
4)
programem jest uporządkowany zestaw audycji radiowych lub telewizyjnych, regularnie
rozpowszechniany, pochodzący od jednego nadawcy,
5)
audycją jest część programu radiowego lub telewizyjnego, stanowiąca odrębną całość
ze względu na treść, przeznaczenie lub autorstwo zawartych w niej przekazów,
6)
reklamą jest każdy przekaz zmierzający do promocji sprzedaży albo innych form korzystania
z towarów lub usług, popierania określonych spraw lub idei albo do osiągnięcia innego
efektu pożądanego przez reklamodawcę, nadawany za opłatą lub za inną formą wynagrodzenia,
7)
sponsorem jest osoba, nie będąca nadawcą lub producentem audycji, która pośrednio
lub bezpośrednio finansuje w całości lub w części tworzenie audycji w celu upowszechnienia
swej nazwy, firmy lub znaku towarowego,
8)
odbiornikiem radiofonicznym albo telewizyjnym jest urządzenie techniczne dostosowane
do odbioru programu,
9)
przekazem tekstowym jest zbiór tekstów i nieruchomych obrazów, rozpowszechnianych
za pomocą sygnału telewizyjnego równocześnie z programem.
Rozdział 2
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Art. 5.1 orzeczenie
Tworzy się Krajową Radę Radiofonii i Telewizji, zwaną dalej „Krajową Radą”, jako organ
państwowy właściwy w sprawach radiofonii i telewizji.
Art. 6.5 orzeczeń
1.
Krajowa Rada stoi na straży wolności słowa w radiu i telewizji, samodzielności nadawców
i interesów odbiorców oraz zapewnia otwarty i pluralistyczny charakter radiofonii
i telewizji.
2.
Do zadań Krajowej Rady należy w szczególności:
1)
projektowanie w porozumieniu z Prezesem Rady Ministrów kierunków polityki państwa
w dziedzinie radiofonii i telewizji,
2)
określanie, w granicach upoważnień ustawowych, warunków prowadzenia działalności przez
nadawców,
3)
podejmowanie, w zakresie przewidzianym ustawą, rozstrzygnięć w sprawach koncesji na
rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów,
4)
sprawowanie w granicach określonych ustawą kontroli działalności nadawców,
5)
organizowanie badań treści i odbioru programów radiowych i telewizyjnych,
6)
określanie opłat abonamentowych, opłat za udzielenie koncesji oraz wpis do rejestru,
7)
opiniowanie projektów aktów ustawodawczych oraz umów międzynarodowych dotyczących
radiofonii i telewizji,
8)
inicjowanie postępu naukowo-technicznego i kształcenia kadr w dziedzinie radiofonii
i telewizji,
9)
organizowanie i inicjowanie współpracy z zagranicą w dziedzinie radiofonii i telewizji,
10)
współpraca z właściwymi organizacjami i instytucjami w zakresie ochrony praw autorskich,
praw wykonawców, praw producentów oraz nadawców programów radiowych i telewizyjnych.
Art. 7.2 orzeczenia
1.
W skład Krajowej Rady wchodzi dziewięciu członków powoływanych: 4 przez Sejm, 2 przez
Senat i 3 przez Prezydenta, spośród osób wyróżniających się wiedzą i doświadczeniem
w zakresie środków masowego przekazu.
2.
Przewodniczącego Krajowej Rady powołuje Prezydent z grona członków Rady.
3.
Krajowa Rada wybiera ze swego grona, na wniosek Przewodniczącego, zastępcę Przewodniczącego
Krajowej Rady.
4.
Kadencja członków Krajowej Rady trwa 6 lat, licząc od dnia powołania, przy czym co
dwa lata kończy się kadencja jednej trzeciej członków. Członkowie Krajowej Rady pełnią
swe funkcje do czasu powołania ich następców.
5.
Członek Krajowej Rady nie może być powołany na kolejną pełną kadencję.
6.
Organ uprawniony do powołania członka Krajowej Rady może go odwołać wyłącznie w przypadku:
1)
gdy sam zrzeknie się swej funkcji,
2)
ciężkiej choroby, uniemożliwiającej sprawowanie funkcji,
3)
skazania prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z winy umyślnej,
4)
rażącego naruszenia przepisów ustawy.
7.
W przypadku odwołania członka lub jego śmierci przed upływem kadencji, właściwy organ
powołuje nowego członka Krajowej Rady na okres do końca tej kadencji.
Art. 8.2 orzeczenia
1.
Zakład pracy zatrudniający członka Krajowej Rady udzieli mu, na jego wniosek, urlopu
bezpłatnego na czas sprawowania funkcji. Okres urlopu wlicza się do stażu pracy, od
którego zależą uprawnienia wynikające ze stosunku pracy.
2.
Członkom Krajowej Rady przysługuje wynagrodzenie, którego wysokość określa Prezydent.
3.
W okresie kadencji członków Krajowej Rady ulega zawieszeniu ich członkostwo:
1)
w partiach politycznych,
2)
we władzach krajowych stowarzyszeń, związków zawodowych, związków pracodawców, organizacji
kościelnych lub związków wyznaniowych.
4.
Nie można łączyć funkcji członka Krajowej Rady z prowadzeniem działalności nadawcy
lub producenta radiowego i telewizyjnego, zatrudnieniem u nadawcy lub producenta radiowego
i telewizyjnego, posiadaniem udziałów albo akcji spółki będącej nadawcą lub producentem
radiowym i telewizyjnym oraz z zatrudnieniem w administracji państwowej i samorządowej.
Art. 9.1 orzeczenie
1.
Na podstawie ustaw i w celu ich wykonania Krajowa Rada wydaje rozporządzenia i uchwały.
2.
Krajowa Rada podejmuje uchwały bezwzględną większością głosów ustawowej liczby członków.
3.
Krajowa Rada uchwala regulamin swych obrad.
Art. 10.7 orzeczeń
1.
Przewodniczący Krajowej Rady kieruje jej pracami, reprezentuje Krajową Radę oraz wykonuje
zadania określone w ustawie.
2.
Przewodniczący Krajowej Rady może żądać od nadawcy przedstawienia materiałów, dokumentów
i udzielenia wyjaśnień w zakresie niezbędnym dla kontroli zgodności działania nadawcy
z przepisami ustawy i warunkami koncesji.
3.
Przewodniczący Krajowej Rady może wezwać nadawcę do zaniechania działań w zakresie
tworzenia i rozpowszechniania programów, jeżeli naruszają one przepisy ustawy, uchwały
Krajowej Rady lub warunki koncesji.
4.
Przewodniczący Krajowej Rady na podstawie uchwały tej Rady może wydać decyzję nakazującą
zaniechanie przez nadawcę działań w zakresie, o którym mowa w ust. 3.
5.
Przepisy ust. 2-4 stosuje się odpowiednio do rozprowadzania programów radiowych i
telewizyjnych.
Art. 11.
1.
Krajowa Rada wykonuje swoje zadania przy pomocy Biura Krajowej Rady.
2.
Organizację i tryb działania Biura Krajowej Rady określa regulamin uchwalany przez
Krajową Radę.
3.
Koszty działalności Krajowej Rady i Biura Krajowej Rady są pokrywane z budżetu państwa.
4.
Do pracowników Biura Krajowej Rady stosuje się przepisy o pracownikach urzędów państwowych.
Art. 12.1 orzeczenie
1.
Krajowa Rada przedstawia corocznie Sejmowi, Senatowi i Prezydentowi sprawozdanie ze
swej działalności oraz informację o podstawowych problemach radiofonii i telewizji.
2.
Krajowa Rada przedstawia corocznie Prezesowi Rady Ministrów informację o swojej działalności
oraz o podstawowych problemach radiofonii i telewizji.
3.
Sejm i Senat uchwałami przyjmują lub odrzucają sprawozdanie, o którym mowa w ust.
1. Uchwała o przyjęciu sprawozdania może zawierać uwagi i zastrzeżenia.
4.
W wypadku odrzucenia sprawozdania przez Sejm i Senat kadencja wszystkich członków
Krajowej Rady wygasa w ciągu 14 dni, liczonych od dnia ostatniej uchwały, z zastrzeżeniem
ust. 5.
5.
Wygaśnięcie kadencji Krajowej Rady nie następuje, jeżeli nie zostanie potwierdzone
przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.
Rozdział 3
Programy radiowe i telewizyjne
Art. 13.8 orzeczeń
1.
Nadawca kształtuje program samodzielnie w zakresie zadań określonych w art. 1 ust.
1 i ponosi odpowiedzialność za jego treść.
2.
Przepis ust. 1 nie narusza odpowiedzialności innych osób za treść poszczególnych audycji.
Art. 14.11 orzeczeń
1.
Nałożenie na nadawcę obowiązku lub zakazu rozpowszechniania określonej audycji lub
przekazu może nastąpić wyłącznie na podstawie ustawy.
2.
Audycje i przekazy nie pochodzące od nadawcy powinny być wyraźnie wyodrębnione w programie
i oznaczone w sposób nie budzący wątpliwości, że nie pochodzą od nadawcy.
Art. 15.15 orzeczeń
1.
Krajowa Rada określa, w drodze rozporządzenia, minimalny udział w programie, nie mniejszy
jednak niż 30% rocznego czasu nadawania programu, z wyłączeniem czasu przeznaczonego
na dzienniki, transmisje sportowe, reklamy, teleturnieje i przekazy tekstowe, audycji
wytworzonych przez producentów krajowych, z uwzględnieniem charakteru poszczególnych
nadawców i ich programów.
2.
Nadawcy przeznaczą co najmniej 10% rocznego czasu nadawania programu, z wyłączeniem
czasu przeznaczonego na dzienniki, transmisje sportowe, reklamę, teleturnieje i przekazy
tekstowe, na audycje wytworzone przez producentów krajowych innych niż nadawca. Organ
koncesyjny może ustalić w koncesji wyższy minimalny udział tych audycji w czasie antenowym,
z uwzględnieniem charakteru poszczególnych nadawców i ich programów.
3.
Krajowa Rada może określić, w drodze rozporządzenia, minimalny udział w programie
audycji wytworzonych przez producentów europejskich, z uwzględnieniem charakteru poszczególnych
nadawców i ich programów.
Art. 16.31 orzeczeń
1.
Reklamy powinny być wyraźnie wyodrębnione w programie i oznaczone w sposób nie budzący
wątpliwości, że są reklamami i nie pochodzą od nadawcy.
2.
Reklamy nie powinny zajmować więcej niż 15% dziennego czasu nadawania programu i nie
więcej niż 12 minut w ciągu godziny.
3.
Krajowa Rada określa, w drodze rozporządzenia, w ramach ustalonych w ust. 2, dopuszczalny
wymiar czasowy reklam w programach publicznej radiofonii i telewizji.
4.
Krajowa Rada określa, w drodze rozporządzenia, zasady działalności reklamowej w programach
radiofonii i telewizji. Przepisy art. 10 ust. 3 i 4 oraz art. 14 stosuje się odpowiednio.
Art. 17.13 orzeczeń
1.
Audycje sponsorowane powinny być oznaczone przez wskazanie sponsora przed rozpoczęciem
audycji lub po jej zakończeniu.
2.
Sponsor nie może wpływać na treść audycji w sposób ograniczający samodzielność nadawcy.
Sponsorowanie nie uwalnia nadawcy od odpowiedzialności za treść audycji.
3.
Krajowa Rada może zakazać, w drodze rozporządzenia, sponsorowania określonych audycji
lub określonych sposobów sponsorowania.
Art. 18.43 orzeczenia
1.
Audycje nie mogą propagować działań sprzecznych z prawem, z polską racją stanu oraz
postaw i poglądów sprzecznych z moralnością i dobrem społecznym.
2.
Audycje powinny szanować uczucia religijne odbiorców, a zwłaszcza respektować chrześcijański
system wartości.
3.
Audycje, które mogą zagrażać psychicznemu, uczuciowemu lub fizycznemu rozwojowi dzieci
i młodzieży, nie mogą być rozpowszechniane między godziną 6 rano a godziną 23.
4.
Krajowa Rada może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady rozpowszechniania
audycji określonych w ust. 3.
Art. 19.1 orzeczenie
1.
Działalność nadawcy polegająca na tworzeniu i zestawianiu programu prowadzona jest
w formie redakcji w rozumieniu przepisów prawa prasowego.
2.
Do przekazów tekstowych stosuje się odpowiednio przepisy o tworzeniu i rozpowszechnianiu
programów radiowych i telewizyjnych.
Art. 20.22 orzeczenia
1.
Nadawca utrwala audycje na odpowiednich nośnikach i przechowuje je przez okres 21
dni od dnia rozpowszechnienia audycji. Po upływie tego okresu przechowuje się zapisy
audycji będących przedmiotem postępowania przed organami państwowymi do czasu zakończenia
tego postępowania.
2.
Osobie, która twierdzi, że treść audycji narusza jej prawa, należy na jej pisemny
wniosek i na koszt nadawcy udostępnić zapis audycji lub wydać taki zapis na jej koszt,
w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.
3.
W przypadku odmowy udostępnienia zapisu audycji, osobie, o której mowa w ust. 2, służy
prawo do dochodzenia roszczenia o udostępnienie zapisu na drodze sądowej; sądem właściwym
w tych sprawach jest sąd wojewódzki.
Rozdział 4
Publiczna radiofonia i telewizja
Art. 21.16 orzeczeń
1.
Do zadań publicznej radiofonii i telewizji należy w szczególności:
1)
tworzenie i rozpowszechnianie ogólnokrajowych i regionalnych programów radiowych i
telewizyjnych,
2)
budowa i eksploatacja nadawczych i przekaźnikowych stacji radiowych i telewizyjnych,
3)
rozpowszechnianie przekazów tekstowych,
4)
prowadzenie prac nad nowymi technikami tworzenia i rozpowszechniania programów radiowych
i telewizyjnych,
5)
prowadzenie działalności produkcyjnej, usługowej i handlowej związanej z twórczością
audiowizualną, w tym eksportu i importu,
6)
popieranie twórczości artystycznej, literackiej, naukowej oraz działalności oświatowej,
7)
tworzenie i udostępnianie programów edukacyjnych na użytek środowisk polonijnych oraz
Polaków zamieszkałych za granicą.
2.
Programy publicznej radiofonii i telewizji powinny:
1)
kierować się odpowiedzialnością za słowo i dbać o dobre imię publicznej radiofonii
i telewizji,
2)
rzetelnie ukazywać całą różnorodność wydarzeń i zjawisk w kraju i za granicą,
3)
sprzyjać swobodnemu kształtowaniu się poglądów obywateli oraz formowaniu się opinii
publicznej,
4)
umożliwiać obywatelom i ich organizacjom uczestniczenie w życiu publicznym poprzez
prezentowanie zróżnicowanych poglądów i stanowisk oraz wykonywanie prawa do kontroli
i krytyki społecznej,
5)
służyć rozwojowi kultury, nauki i oświaty, ze szczególnym uwzględnieniem polskiego
dorobku intelektualnego i artystycznego,
6)
respektować chrześcijański system wartości, za podstawę przyjmując uniwersalne zasady
etyki,
7)
służyć umacnianiu rodziny,
8)
służyć zwalczaniu patologii społecznych,
9)
uwzględniać potrzeby mniejszości narodowych i grup etnicznych.
Art. 22.1 orzeczenie
1.
Organy państwowe mogą podejmować decyzje w sprawach działalności jednostek publicznej
radiofonii i telewizji tylko w przypadkach przewidzianych ustawami.
2.
Jednostki publicznej radiofonii i telewizji umożliwiają naczelnym organom państwowym
bezpośrednią prezentację oraz wyjaśnianie polityki państwa.
Art. 23.1 orzeczenie
1.
Jednostki publicznej radiofonii i telewizji stwarzają partiom politycznym możliwość
przedstawienia stanowiska w węzłowych sprawach publicznych.
2.
Uprawnienia przewidziane w ust. 1 stosuje się odpowiednio do ogólnokrajowych organizacji
związków zawodowych i związków pracodawców.
3.
Tryb postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, określa, w drodze rozporządzenia,
Krajowa Rada.
Art. 24.
1.
Partiom politycznym i innym organizacjom uczestniczącym w wyborach do Sejmu, Senatu
i samorządu terytorialnego zapewnia się możliwość rozpowszechniania audycji wyborczych
w programach publicznej radiofonii i telewizji na zasadach określonych odrębnymi przepisami.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wyborów na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej
Polskiej.
Art. 25.
1.
Jednostki publicznej radiofonii i telewizji mogą tworzyć i rozpowszechniać programy
dla odbiorców za granicą w języku polskim i w innych językach.
2.
Jednostki publicznej radiofonii i telewizji są obowiązane tworzyć i rozpowszechniać
audycje oświatowe dla szkół i innych placówek oświatowo-wychowawczych.
3.
Audycje oświatowe powinny odpowiadać wymogom zawartym w szkolnych programach nauczania.
4.
Koszty tworzenia audycji, o których mowa w ust. 1 i 2, są pokrywane z dotacji budżetu
państwa.
5.
Zakres i sposób prowadzenia działalności przewidzianej w ust. 1 i 2 oraz zasady pokrywania
jej kosztów są określane w formie porozumień zawieranych między ministrami właściwymi
odpowiednio w sprawach zagranicznych i edukacji narodowej oraz jednostkami publicznej
radiofonii i telewizji.
Art. 26.4 orzeczenia
1.
Jednostki publicznej radiofonii i telewizji działają wyłącznie w formie jednoosobowej
spółki akcyjnej Skarbu Państwa, zwanej dalej „spółką”.
2.
Telewizję publiczną tworzy spółka „Telewizja Polska - Spółka Akcyjna”, zawiązana w
celu tworzenia i rozpowszechniania ogólnokrajowych programów I i II oraz regionalnych
programów telewizyjnych.
3.
Radiofonię publiczną tworzą:
1)
spółka „Polskie Radio - Spółka Akcyjna”, zawiązana w celu tworzenia i rozpowszechniania
ogólnokrajowych programów radiowych,
2)
spółki zawiązane w celu tworzenia i rozpowszechniania regionalnych programów radiowych,
zwane dalej „spółkami radiofonii regionalnej”.
4.
Do spółek wymienionych w ust. 2 i 3 stosuje się, z zastrzeżeniem art. 27-30 ustawy,
przepisy Kodeksu handlowego, z wyjątkiem przepisów art. 313 i 396.
5.
Przewodniczący Krajowej Rady, w porozumieniu z Ministrem Łączności, przydziela spółkom
częstotliwości niezbędne do wykonywania ich ustawowych zadań.
6.
Minister Łączności przekazuje Krajowej Radzie dla spółek tworzących i rozpowszechniających:
1)
ogólnokrajowe programy telewizyjne - częstotliwości niezbędne do pokrycia kraju zasięgiem
odbioru programu „Telewizja Polska l” i „Telewizja Polska II”,
2)
ogólnokrajowe programy radiowe - częstotliwości niezbędne do pokrycia kraju zasięgiem
odbioru programu pierwszego, drugiego, trzeciego i czwartego oraz częstotliwości niezbędne
do rozpowszechniania programów radiowych dla odbiorców za granicą,
3)
regionalne programy telewizyjne - częstotliwości niezbędne do rozpowszechniania regionalnych
programów telewizyjnych,
4)
regionalne programy radiowe - częstotliwości niezbędne do rozpowszechniania regionalnych
programów radiowych.
Art. 27.2 orzeczenia
1.
Zarząd spółki liczy od jednego do pięciu członków.
2.
Członków zarządu, w tym prezesa zarządu, powołuje i odwołuje rada nadzorcza większością
dwóch trzecich głosów w obecności co najmniej trzech czwartych jej członków.
3.
Kadencja zarządu trwa cztery lata.
Art. 28.7 orzeczeń
1.
Rada nadzorcza liczy od pięciu do dziewięciu członków. Członków rady nadzorczej powołuje
Krajowa Rada, z wyjątkiem jednego, którego powołuje Minister Finansów.
2.
Rada nadzorcza podejmuje uchwały bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej
połowy składu rady.
3.
Rada nadzorcza wybiera ze swego grona przewodniczącego.
4.
Rada nadzorcza uchwala regulamin określający tryb jej działania.
5.
Kadencja rady nadzorczej trwa trzy lata.
6.
Zgody rady nadzorczej wymaga:
1)
nawiązywanie i rozwiązywanie stosunku pracy z osobami zajmującymi stanowiska kierownicze
określone w statucie spółki,
2)
zawarcie lub przystąpienie przez spółkę do umowy zbiorowej z przedstawicielami pracowników,
3)
zawiązanie bądź przystąpienie do spółki innej niż spółka, o której mowa w art. 26
ust. 1, a także nabycie lub zbycie udziałów albo akcji w takiej spółce,
4)
zbycie lub obciążenie nieruchomości.
7.
Statut spółki określa zasady powoływania i funkcjonowania rady programowej jako organu
opiniodawczo-doradczego zarządu w sprawach programowych. Rada programowa reprezentuje
ugrupowania parlamentarne oraz społeczne interesy i oczekiwania związane z działalnością
programową spółki.
Art. 29.1 orzeczenie
1.
W walnym zgromadzeniu Skarb Państwa reprezentowany jest przez Ministra Finansów.
2.
Zarząd spółki nie jest związany poleceniami i zakazami ustanowionymi przez walne zgromadzenie,
jeżeli dotyczą one treści programu.
3.
Zmiana statutu spółki wymaga uprzedniej zgody Krajowej Rady.
Art. 30.
1.
Tworzenie i rozpowszechnianie regionalnych programów telewizji publicznej należy do
terenowych oddziałów spółki, o której mowa w art. 26 ust. 2.
2.
Statut spółki określa zakres działania i zadania terenowego oddziału spółki.
3.
Działalnością terenowego oddziału spółki kieruje dyrektor powoływany przez radę nadzorczą
na wniosek zarządu spółki.
4.
Organem opiniodawczo-doradczym dyrektora terenowego oddziału spółki jest rada programowa
oddziału.
5.
Krajowa Rada, na wniosek zarządu spółki, po zasięgnięciu opinii dyrektorów terenowych
oddziałów, określi minimalny udział audycji tworzonych przez terenowe oddziały spółki
w poszczególnych programach ogólnokrajowych.
6.
Krajowa Rada ustala minimalny udział terenowych oddziałów spółki we wpływach z opłat,
o których mowa w art. 48 i 49.
Art. 31.3 orzeczenia
1.
Przychodami spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są wpływy pochodzące:
1)
z opłat abonamentowych, odsetek za zwłokę w ich uiszczaniu oraz kar za używanie nie
zarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, z zastrzeżeniem przepisu
art. 50 ust. 1,
2)
z obrotu prawami do audycji,
3)
z reklam i audycji sponsorowanych,
4)
z innych źródeł.
2.
Przychodami spółek mogą być również dotacje z budżetu państwa.
3.
Akcjonariuszom spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, nie przysługuje prawo
do udziału w zysku.
Art. 32.
W celu realizacji zadań radiofonii i telewizji publicznej spółki mogą tworzyć, za
zgodą Krajowej Rady, podmioty gospodarcze przewidziane przepisami prawa.
Rozdział 5
Koncesje na rozpowszechnianie programów
Art. 33.2 orzeczenia
1.
Rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, z wyjątkiem programów publicznej
radiofonii i telewizji, wymaga uzyskania koncesji.
2.
Organem właściwym w sprawach koncesji jest Przewodniczący Krajowej Rady.
3.
Przewodniczący Krajowej Rady podejmuje decyzję w sprawie koncesji na podstawie uchwały
Krajowej Rady. Decyzja w tej sprawie jest ostateczna.
Art. 34.
1.
Przewodniczący Krajowej Rady w porozumieniu z Ministrem Łączności ogłasza w drukowanych
dziennikach prasowych informacje o możliwościach uzyskania koncesji na rozpowszechnianie
programów radiowych i telewizyjnych oraz ustala termin, nie krótszy niż 3 miesiące
od dnia ogłoszenia, do składania wniosków o udzielenie koncesji.
2.
Przewodniczący Krajowej Rady podaje do publicznej wiadomości listę wnioskodawców uczestniczących
w postępowaniu o udzielenie koncesji. W przypadku złożenia większej liczby wniosków,
przekraczających istniejące możliwości rozpowszechniania programów, są one rozpatrywane
w ramach jednego postępowania.
Art. 35.2 orzeczenia
1.
Koncesja może być udzielona osobie fizycznej, posiadającej obywatelstwo polskie równocześnie
ze stałym miejscem zamieszkania w Polsce, lub osobie prawnej, która ma stałą siedzibę
w Polsce.
2.
Koncesja dla spółki z udziałem podmiotów zagranicznych może być udzielona, jeżeli:
1)
udział podmiotów zagranicznych w kapitale zakładowym lub akcyjnym spółki nie przekracza
33%,
2)
umowa lub statut spółki przewidują:
a)
że członkami zarządu spółki i rady nadzorczej będą w większości obywatele polscy zamieszkali
w Polsce,
b)
że w zgromadzeniu wspólników lub w walnym zgromadzeniu udział głosów podmiotów zagranicznych
i podmiotów kontrolowanych przez podmioty zagraniczne nie może przekroczyć 33%.
Art. 36.
1.
W postępowaniu o udzielenie koncesji ocenia się w szczególności:
1)
stopień zgodności zamierzonej działalności programowej z zadaniami określonymi w art.
1 ust. 1 ustawy, z uwzględnieniem stopnia realizacji tych zadań przez innych nadawców
działających na obszarze objętym koncesją,
2)
możliwości dokonania przez wnioskodawcę koniecznych inwestycji i finansowania programu,
3)
przewidywany udział w programie audycji wytworzonych przez nadawcę lub na jego zamówienie
albo we współdziałaniu z innymi nadawcami,
4)
przewidywany udział audycji wytworzonych przez producentów krajowych w programie,
5)
dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego
przekazu.
2.
Koncesji nie udziela się, jeżeli rozpowszechnianie programów przez wnioskodawcę mogłoby
spowodować:
1)
zagrożenie interesów kultury narodowej, dobrych obyczajów i wychowania, bezpieczeństwa
i obronności państwa oraz naruszenie tajemnicy państwowej,
2)
osiągnięcie przez wnioskodawcę pozycji dominującej w dziedzinie środków masowego przekazu
na danym terenie.
3.
Koncesja może być udzielona na okres nie krótszy niż 3 lata oraz nie dłuższy niż 10
lat w przypadku telewizji i 7 lat w przypadku radiofonii.
Art. 37.
1.
Koncesja określa w szczególności:
1)
osobę nadawcy, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania,
2)
przedmiot działalności objętej koncesją,
3)
sposób rozpowszechniania programu (rozsiewczy naziemny, rozsiewczy satelitarny, kablowy)
oraz:
-
-dla rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego:
a)
lokalizację stacji,b)
wysokość zawieszenia anteny,c)
moc nadajnika,d)
zysk i charakterystykę promieniowania anteny,e)
częstotliwość,f)
polaryzację, -
-dla rozpowszechniania rozsiewczego satelitarnego:
g)
nazwę wykorzystywanego satelity,h)
położenie satelity na orbicie,i)
częstotliwość,j)
moc transpondera, -
-dla rozpowszechniania kablowego:
k)
lokalizację stacji głównej,l)
obszar objęty siecią kablową,
4)
rodzaj programu i czas jego rozpowszechniania,
5)
datę rozpoczęcia rozpowszechniania programu,
6)
termin wygaśnięcia koncesji,
7)
udział w programie audycji wytworzonych przez producentów krajowych.
2.
Koncesja może określać inne warunki prowadzenia działalności, niezbędne dla realizacji
przepisów ustawy.
3.
Koncesja w zakresie określonym w ust. 1 pkt 3 jest udzielana w porozumieniu z Ministrem
Łączności.
4.
Krajowa Rada, po zasięgnięciu opinii Ministra Łączności, określi, w drodze rozporządzenia,
dane, które powinien zawierać wniosek, oraz szczegółowy tryb postępowania w sprawach
udzielania i cofania koncesji.
Art. 38.1 orzeczenie
Koncesja może być cofnięta, jeżeli:
1)
rozpowszechnianie programów powoduje zagrożenie interesów kultury narodowej, bezpieczeństwa
i obronności państwa oraz narusza normy dobrego obyczaju,
2)
rozpowszechnianie programów powoduje osiągnięcie przez nadawcę pozycji dominującej
w dziedzinie środków masowego przekazu na danym terenie,
3)
nastąpi przejęcie bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad działalnością nadawcy
przez inną osobę,
4)
działalność objęta koncesją jest wykonywana w sposób sprzeczny z ustawą lub warunkami
określonymi w koncesji,
5)
osoba posiadająca koncesję nie rozpocznie działalności w terminie 3 miesięcy od daty
określonej w koncesji lub nie prowadzi działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące,
chyba że opóźnienie rozpoczęcia nadawania lub przerwa zostały spowodowane okolicznościami
niezależnymi od nadawcy.
Art. 39.
Koncesja na rozpowszechnianie programu telewizyjnego obejmuje również wykorzystanie
sygnału telewizyjnego do rozpowszechniania przekazów tekstowych.
Art. 40.1 orzeczenie
1.
Za udzielenie koncesji pobiera się opłatę, niezależnie od opłat za używanie urządzeń
radiokomunikacyjnych oraz używanie częstotliwości, przewidzianych w ustawie o łączności.
2.
Krajowa Rada w porozumieniu z Ministrem Finansów, uwzględniając charakter poszczególnych
nadawców i ich programów, ustala, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty, o której
mowa w ust. 1, oraz może określić podmioty zwolnione od opłaty.
Rozdział 6
Rozprowadzanie programów w sieciach kablowych
Art. 41.
1.
Rozprowadzanie programu wymaga zgłoszenia do rejestru.
2.
Przepis ust. 1 nie dotyczy rozprowadzania ogólnokrajowych programów publicznej radiofonii
i telewizji oraz innych programów nadawców krajowych, dostępnych na terenie objętym
rozprowadzaniem za pomocą urządzeń odbiorczych powszechnego odbioru.
3.
Organem rejestracyjnym jest Przewodniczący Krajowej Rady.
4.
Do postępowania w sprawach rejestracji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej.
5.
Rejestr jest jawny.
Art. 42.
1.
Za wpis do rejestru pobiera się opłatę.
2.
Krajowa Rada w porozumieniu z Ministrem Finansów ustala, w drodze rozporządzenia,
wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, oraz może określać podmioty zwolnione od
opłaty.
Art. 43.18 orzeczeń
1.
Operator sieci kablowej wprowadza programy do sieci kablowej w następującej kolejności:
1)
ogólnokrajowe programy radiofonii lub telewizji publicznej,
2)
regionalne programy radiofonii lub telewizji publicznej,
3)
inne programy nadawców krajowych i zagranicznych.
2.
Przewodniczący Krajowej Rady może, w uzasadnionych przypadkach, wydać decyzję zezwalającą
na inną niż wymieniona w ust. 1 kolejność wprowadzania programów do sieci kablowej.
Art. 44.1 orzeczenie
1.
Organ rejestracyjny dokonuje rejestracji rozprowadzania programu na podstawie zgłoszenia.
2.
Operator sieci kablowej zgłasza rozprowadzanie programu do rejestracji nie później
niż 2 miesiące przed rozpoczęciem rozprowadzania.
3.
Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno:
1)
wskazywać wnioskodawcę, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania,
2)
określać program przewidziany do rozprowadzania i jego nadawcę,
3)
określać obszar, na którym program ma być rozprowadzany,
4)
wykazać posiadanie przez wnioskodawcę uprawnień do używania urządzeń nadawczych i
linii telekomunikacyjnych niezbędnych do rozprowadzania programu,
5)
uprawdopodobnić, że rozprowadzanie programu nie będzie naruszało praw nadawcy programu.
4.
Rozprowadzanie programu można rozpocząć, jeżeli organ rejestracyjny nie odmówił rejestracji
w terminie 2 miesięcy od daty złożenia wniosku.
5.
Operator sieci kablowej jest obowiązany zgłaszać organowi rejestracyjnemu, w ciągu
14 dni, zmiany stanu faktycznego i prawnego objętego rejestracją, powstałe po rejestracji.
Do zgłaszania zmian stosuje się odpowiednio przepisy o rejestracji rozprowadzania
programu.
Art. 45.1 orzeczenie
1.
Organ rejestracyjny odmówi rejestracji rozprowadzania programu, jeżeli:
1)
wnioskodawca nie ma uprawnień do używania urządzeń nadawczych i sieci telekomunikacyjnych,
2)
program jest rozpowszechniany przez nadawcę z naruszeniem przepisów prawa,
3)
rozprowadzanie programu byłoby sprzeczne z prawem,
4)
wnioskodawca nie uprawdopodobni, że rozprowadzanie programu nie będzie naruszało praw
nadawcy programu.
2.
Organ rejestracyjny zakaże operatorowi sieci kablowej rozprowadzania programów albo
określonego programu, jeżeli:
1)
rozprowadzanie programu narusza przepisy ustawy,
2)
operator wprowadza zmiany do programu, rozpowszechnia go nie w całości lub nie równocześnie,
3)
operator nie przestrzega ustawowej kolejności wprowadzania programów do sieci kablowej.
3.
Odmowa rejestracji rozprowadzania programu oraz wydanie zakazu rozprowadzania następuje
w formie decyzji administracyjnej, do której stosuje się odpowiednio przepis art.
33 ust. 3.
4.
W przypadku wydania zakazu, o którym mowa w ust. 2, Przewodniczący Krajowej Rady z
urzędu wykreśli wpis o rejestracji rozprowadzania programów lub programu z rejestru.
5.
Wpis o rejestracji podlega wykreśleniu z urzędu w przypadku utraty przez operatora
sieci kablowej uprawnień do używania urządzeń nadawczych i sieci telekomunikacyjnych
wykorzystywanych do rozprowadzania programów.
Art. 46.
Krajowa Rada określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady prowadzenia rejestracji
rozprowadzania programów w sieciach kablowych oraz wzór rejestru.
Art. 47.2 orzeczenia
Do rozprowadzania programów w sposób bezprzewodowy stosuje się odpowiednio przepisy
o udzielaniu koncesji na rozpowszechnianie programów.
Rozdział 7
Opłaty abonamentowe
Art. 48.
1.
Za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe.
2.
Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w
stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.
3.
Krajowa Rada określa, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty abonamentowej za używanie
odbiornika radiofonicznego oraz opłaty abonamentowej za używanie odbiornika telewizyjnego
albo odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego, a także sposób i tryb wnoszenia tych
opłat. Krajowa Rada może, że względów społecznych, przyznać niektórym kategoriom osób
zniżki lub zwolnienia od opłat abonamentowych.
4.
Opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, z
zastrzeżeniem ust. 5.
5.
Niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez:
1)
osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub w samochodzie stanowiącym ich
własność,
2)
publiczne zakłady opieki zdrowotnej, sanatoria, żłobki, publiczne jednostki organizacyjne
systemu oświaty, państwowe szkoły wyższe i domy pomocy społecznej - w tym samym budynku,
zespole budynków lub w samochodach będących w używaniu tych instytucji - uiszcza się
tylko jedną z opłat, o której mowa w ust. 3.
6.
Przepisy ust. 3-5 nie naruszają uprawnień w zakresie zwolnień od opłat abonamentowych
wynikających z odrębnych ustaw.
Art. 49.1 orzeczenie
1.
Odbiorniki radiofoniczne telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych
za ich używanie, zarejestrowaniu w jednostkach nadzorowanych przez Ministra Łączności.
2.
W przypadku stwierdzenia używania nie zarejestrowanego odbiornika radiofonicznego
lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej
opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania nie zarejestrowanego
odbiornika.
3.
Uiszczenie opłaty, o której mowa w ust. 2, nie zwalnia od obowiązku uiszczania bieżącej
opłaty abonamentowej za okres od dnia stwierdzenia używania nie zarejestrowanego odbiornika.
4.
Za zwłokę w uiszczaniu opłat abonamentowych pobiera się odsetki ustawowe.
5.
Jednostki, o których mowa w ust. 1, pobierają opłaty abonamentowe i odsetki za zwłokę
w uiszczaniu opłat i przekazują je na wyodrębniony rachunek Krajowej Rady, z przeznaczeniem
na cele określone w art. 50 ust. 1 - po potrąceniu umownego wynagrodzenia za te usługi.
6.
Minister Łączności w porozumieniu z Przewodniczącym Krajowej Rady określi, w drodze
rozporządzenia, jednostkę organizacyjną prowadzącą rejestrację, o której mowa w ust.
1, oraz warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.
Art. 50.1 orzeczenie
1.
Wpływy, o których mowa w art. 48 ust. 1 i w art. 49 ust. 2 i 4, z wyłączeniem potrąceń
przewidzianych w art. 49 ust. 5 i art. 51 ust. 5, są w całości przeznaczone na działalność
jednostek publicznej radiofonii i telewizji.
2.
Krajowa Rada ustala corocznie, nie później niż do dnia 30 czerwca, sposób podziału
wpływów między jednostki publicznej radiofonii i telewizji w następnym roku kalendarzowym,
w tym minimalny udział terenowych oddziałów spółek.
3.
Przewodniczący Krajowej Rady przekazuje niezwłocznie jednostkom publicznej radiofonii
i telewizji należne im udziały we wpływach.
Art. 51.
1.
Kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych
sprawuje Minister Łączności.
2.
Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, określi:
1)
nadzorowane przez niego jednostki organizacyjne, których upoważnieni pracownicy mogą
przeprowadzać kontrolę określoną w ust. 1, a kierownicy - wydawać decyzje, o których
mowa w ust. 4, oraz ich właściwość miejscową,
2)
wzór upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasady i tryb wydawania
upoważnień.
3.
Do wykonywania kontroli określonej w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
4.
W przypadku stwierdzenia używania nie zarejestrowanego odbiornika radiofonicznego
lub telewizyjnego organ przeprowadzający kontrolę wydaje decyzję, w której nakazuje
rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie nie zarejestrowanego odbiornika
zgodnie z zasadami określonymi w art. 49 ust. 2.
5.
Połowa wpływów z opłat za używanie nie zarejestrowanych odbiorników stanowi dochód
jednostek organizacyjnych wykonujących kontrolę obowiązku rejestracji odbiorników
radiofonicznych i telewizyjnych.
6.
Wpływy z opłat, o których mowa w ust. 4, pomniejszone o kwoty, o których mowa w ust.
5, są przekazywane na wyodrębniony rachunek Krajowej Rady, z przeznaczeniem na cele
wskazane w art. 50 ust. 1.
7.
Termin wykonania decyzji, o której mowa w ust. 4, wynosi 14 dni od dnia doręczenia
decyzji. W razie niewykonania decyzji w tym terminie, stosuje się przepisy o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
Rozdział 8
Odpowiedzialność prawna
Art. 52.2 orzeczenia
1.
Kto rozpowszechnia program radiowy lub telewizyjny bez koncesji
-
-podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.
2.
Kto rozprowadza program radiowy lub telewizyjny bez rejestracji
-
-podlega karze pozbawienia wolności do roku, ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 53.41 orzeczeń
1.
Jeżeli nadawca narusza obowiązek wynikający z art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 1 i 2 lub
z przepisów wydanych na podstawie art. 15 ust. 1 i 3, art. 16 ust. 3 i 4, art. 17
ust. 3 i art. 18 ust. 4, Przewodniczący Krajowej Rady może wydać decyzję nakładającą
na nadawcę karę pieniężną w wysokości do 50% rocznej opłaty za używanie częstotliwości
przeznaczonej do nadawania programu.
2.
Przewodniczący Krajowej Rady może nałożyć karę, o której mowa w ust. 1, także w decyzji
wydanej na podstawie art. 10 ust. 4.
3.
Kara pieniężna jest płatna z dochodu po opodatkowaniu lub z innej formy nadwyżki przychodów
nad wydatkami, zmniejszonej o podatki.
4.
Kary pieniężnej nie można nałożyć, jeżeli od naruszenia obowiązku, o którym mowa w
ust. 1, upłynął jeden rok.
Art. 54.
1.
Jeżeli osoba kierująca działalnością nadawcy nie wykonuje decyzji wydanych na podstawie
art. 10 ust. 4, Przewodniczący Krajowej Rady może wydać decyzję nakładającą na nią
karę pieniężną, nie przekraczającą jednak jej sześciomiesięcznego wynagrodzenia.
2.
Tej samej karze może podlegać osoba kierująca działalnością nadawcy za nieudzielenie
lub udzielenie nierzetelnych informacji na żądanie Przewodniczącego Krajowej Rady,
przewidziane przepisem art. 10 ust. 2.
3.
Decyzja nakładająca karę nie może być wydana, jeżeli od daty wydania decyzji, o której
mowa w ust. 1, upłynęły dwa lata.
Art. 55.
Kary, o których mowa w art. 53 i 54, podlegają wpłacie do budżetu państwa.
Art. 56.29 orzeczeń
1.
Od decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady wydanych na podstawie art. 10 ust. 4 oraz
art. 53 i 54 służy odwołanie do Sądu Wojewódzkiego w Warszawie - sądu gospodarczego.
2.
W postępowaniu w sprawach odwołań od decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się
odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące spraw z zakresu przeciwdziałania praktykom monopolistycznym.
3.
W razie złożenia odwołania od decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady do sądu, stronie
nie przysługują środki prawne wzruszenia decyzji przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności dotyczące wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany oraz stwierdzenia
nieważności decyzji.
Rozdział 9
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Art. 57.
W ustawie z dnia 30 grudnia 1950 r. o wydawaniu Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej
i Dziennika Urzędowego Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” w art. 1 w ust. 1 w pkt 2 po wyrazach „i ministrów” skreśla się przecinek i dodaje się wyrazy „oraz Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji,”.
Art. 58.2 orzeczenia
W ustawie z dnia 26 marca 1982 r. o Trybunale Stanu w art. 1 w ust. 2 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 7 w brzmieniu:
„
7)
członkowie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.
”
Art. 59.
W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej
Polskiej w art. 48 wprowadza się następujące zmiany:
1)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, regulują porozumienia między
Sekretariatem Konferencji Episkopatu Polski a jednostkami publicznej radiofonii i
telewizji.
”
,
2)
w ust. 3 kropkę na końcu skreśla się i dodaje wyrazy „na zasadach określonych w przepisach ustawy o radiofonii i telewizji.”,
3)
skreśla się ust. 4.
Art. 60.1 orzeczenie
W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania w art. 25 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Kościoły i inne związki wyznaniowe mają prawo do emitowania w radiu i telewizji programów
religijno-moralnych, społecznych i kulturalnych w sposób określony w porozumieniach
między władzami danego kościoła lub innego związku wyznaniowego a jednostkami publicznej
radiofonii i telewizji.
”
Art. 61.
W ustawie z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 24 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 24.
Przydział częstotliwości przeznaczonych do nadawania programów radiofonicznych lub
telewizyjnych do powszechnego odbioru następuje na podstawie przepisów o radiofonii
i telewizji.
”
,
2)
w art. 80 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
„
2.
Przepis ust. 1 nie obejmuje zniżek w opłatach abonamentowych za używanie odbiorników
radiofonicznych oraz telewizyjnych.
”
Art. 62.
W ustawie z dnia 4 lipca 1991 r. o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła
Prawosławnego w art. 36 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, regulują porozumienia między
Świętym Soborem Biskupów a jednostkami publicznej radiofonii i telewizji.
”
Art. 63.1 orzeczenie
1.
Znosi się Komitet do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja”, zwany dalej
„Komitetem”. Przewodniczący Komitetu kieruje działalnością państwowej jednostki organizacyjnej
„Polskie Radio i Telewizja” do czasu zarejestrowania spółek, o których mowa w art.
26 ust. 2 i 3.
2.
Przewidziane w ustawach szczególnych zadania Komitetu oraz Przewodniczącego Komitetu
w zakresie tworzenia i rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych przechodzą
na jednostki publicznej radiofonii i telewizji, odpowiednio do zakresu ich zadań ustawowych
i statutowych.
3.
Przewidziane w ustawach szczególnych zadania Komitetu oraz Przewodniczącego Komitetu
w zakresie administracji państwowej przechodzą do właściwości Krajowej Rady.
4.
Funkcje organu założycielskiego w stosunku do przedsiębiorstw państwowych oraz uprawnienia
nadzorcze w stosunku do jednostek badawczo-rozwojowych podległych Komitetowi przejmuje
Przewodniczący Krajowej Rady.
5.
Zezwolenia na używanie urządzeń telekomunikacyjnych przeznaczonych do nadawania programów
radiowych i telewizyjnych wygasają z dniem rozpoczęcia działalności na tym samym terenie
przez nadawcę, któremu przyznano w koncesji częstotliwość wykorzystywaną dotychczas
do nadawania programu, lecz nie później niż po upływie roku od dnia wejścia ustawy
w życie.
6.
Przepis ust. 5 nie dotyczy uprawnień wydanych na podstawie ustawy, o której mowa w
art. 59.
7.
Do nadawców posiadających zezwolenie, o którym mowa w ust. 5, i nadawców posiadających
zezwolenia wydane w związku z ustawą, o której mowa w art. 59, przepisu art. 52 nie
stosuje się.
8.
Podmioty rozprowadzające programy w sieciach kablowych dostosują swoją działalność
do wymogów określonych w rozdziale 6 w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia ustawy
w życie.
Art. 64.
1.
Minister Finansów zawiąże:
1)
spółkę, o której mowa w art. 26 ust. 2, z siedzibą w Warszawie i oddziałami terenowymi
w Bydgoszczy, Gdańsku, Katowicach, Krakowie, Lublinie, Łodzi, Poznaniu, Rzeszowie,
Szczecinie, Warszawie i we Wrocławiu,
2)
spółkę, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1, z siedzibą w Warszawie oraz spółki,
o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2, z siedzibami w Białymstoku, Bydgoszczy, Gdańsku,
Katowicach, Kielcach, Krakowie, Koszalinie, Lublinie, Łodzi, Opolu, Olsztynie, Poznaniu,
Rzeszowie, Szczecinie, Warszawie, we Wrocławiu i w Zielonej Górze.
2.
Minister Finansów może zawiązać spółki radiofonii regionalnej z siedzibami w innych
miejscowościach niż wymienione w ust. 1 pkt 2.
3.
Minister Finansów uzgodni treść statutów spółek, o których mowa w ust. 1 i 2, z Krajową
Radą. Statut spółki, o której mowa w art. 26 ust. 2, może przewidywać oddziały terenowe
w innych miejscowościach niż wymienione w ust. 1 pkt 1.
4.
Pierwsze zarządy spółek, o których mowa w ust. 1 i 2, powoła Krajowa Rada.
Art. 65.
1.
Minister Finansów wniesie do spółek, o których mowa w art. 64 ust. 1, mienie pozostałe
po likwidacji państwowej jednostki organizacyjnej „Polskie Radio i Telewizja”, zwanej
dalej „PRTV”.
2.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia
ustawy w życie, szczegółowy tryb inwentaryzacji mienia wymienionego w ust. 1, zasadę
podziału i przekazywania tego mienia oraz tryb rozpoznawania spraw spornych.
3.
Czynności podejmowane w wykonaniu art. 64 ust. 1 i 2 są wolne od opłat sądowych i
skarbowych; do opłat za czynności notarialne związane z zawiązaniem tych spółek stosuje
się odpowiednio przepisy o przekształcaniu przedsiębiorstwa państwowego w spółkę.
Art. 66.
1.
Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, będące w dniu wejścia w życie ustawy w
zarządzie PRTV, z dniem zarejestrowania spółek stają się z mocy prawa przedmiotem
użytkowania wieczystego tych spółek. Do użytkowania wieczystego nie stosuje się przepisów
art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu
nieruchomości w części dotyczącej pierwszej opłaty.
2.
Budynki i inne urządzenia oraz lokale znajdujące się na gruntach stanowiących własność
Skarbu Państwa, będących w dniu wejścia w życie ustawy w zarządzie PRTV, z dniem zarejestrowania
spółek stają się z mocy prawa własnością tych spółek. Nabycie własności następuje
nieodpłatnie.
3.
Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów, o których mowa w ust. 1, oraz własności
budynków, innych urządzeń i lokali, o których mowa w ust. 2, stwierdza się decyzją
wojewody. W decyzji tej określa się również warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem
zasad określonych w art. 236 Kodeksu cywilnego.
Art. 67.
1.
Pracownicy PRTV stają się z mocy prawa pracownikami właściwej spółki, z zastrzeżeniem
ust. 2.
2.
Stosunek pracy pracowników zatrudnionych na stanowiskach kierowniczych, określonych
przez Krajową Radę, ustaje z mocy prawa z dniem wpisania spółki do rejestru handlowego.
Ustanie stosunku pracy jest równoznaczne w skutkach prawnych z rozwiązaniem stosunku
pracy wskutek wypowiedzenia umowy o pracę przez zakład pracy. Zatrudnienie tych pracowników
w spółce może nastąpić na warunkach uzgodnionych przez strony.
3.
Za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy, powstałe przed wpisaniem spółki do rejestru
handlowego, odpowiada spółka.
Art. 68.1 orzeczenie
1.
Na spółki przechodzą z mocy ustawy uprawnienia i obowiązki Komitetu i PRTV wynikające
z decyzji administracyjnych.
2.
Minister Łączności w porozumieniu z Przewodniczącym Krajowej Rady przydzieli spółkom,
o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, częstotliwości wykorzystywane przez PRTV w chwili
wejścia w życie ustawy do emisji programów telewizyjnych i radiofonicznych.
3.
Uprawnienia do używania częstotliwości, o których mowa w ust. 2, przyznane innym podmiotom
na podstawie dotychczasowych przepisów, wygasają z dniem przyznania tych częstotliwości
spółkom.
4.
Przydział częstotliwości, o których mqwa w ust. 2, następuje bez opłat.
Art. 69.
1.
Uprawniony organ powołujący członków Krajowej Rady na pierwszą kadencję po wejściu
w życie ustawy wskaże, który z nich powołany został na okres dwóch, a który na okres
czterech lat.
2.
Pierwsze posiedzenie Krajowej Rady zwołuje Marszałek Senatu, który przewodniczy jej
obradom.
3.
Pierwszy Przewodniczący Krajowej Rady jest powoływany spośród wszystkich członków
Rady pierwszej kadencji.
Art. 70.
1.
Traci moc ustawa z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio
i Telewizja” .
2.
Do czasu wydania przepisów przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak niż przez okres
6 miesięcy, zachowują moc dotychczasowe przepisy wydane na podstawie ustawy wymienionej
w ust. 1, o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.
Art. 71.
Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu
art. 52, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1993 r.