Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 7 lipca 2017 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o radiofonii i telewizji
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
- Rozdział 3 - Programy radiowe i telewizyjne
- Rozdział 4 - Publiczna radiofonia i telewizja
- Rozdział 5 - Koncesje na rozpowszechnianie programów
- Rozdział 6 - Rozpowszechnianie niektórych programów telewizyjnych i rozprowadzanie programów
- Rozdział 6a - Audiowizualne usługi medialne na żądanie
- Rozdział 7 - (uchylony)
- Rozdział 8 - Odpowiedzialność prawna
- Rozdział 9 - Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 22 czerwca 2016 r. o Radzie Mediów Narodowych ,
2)
wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt K 13/16 ,
3)
ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania
mieniem państwowym
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 5 lipca 2017 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 25 ustawy z dnia 22 czerwca 2016 r. o Radzie Mediów Narodowych , który stanowi:
„
Art. 25.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 19, który
wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
2)
art. 134 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach
zarządzania mieniem państwowym , który stanowi:
„
Art. 134.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem:
1)
art. 14 pkt 19 i pkt 32 w zakresie uchylenia art. 69a ust. 3 i 4, które wchodzą w
życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;
2)
art. 97-99, art. 100 ust. 2, art. 114 ust. 2 i art. 116, które wchodzą w życie z dniem
następującym po dniu ogłoszenia;
3)
art. 19 pkt 32, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;
4)
art. 95, który wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2016 r.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Zadaniem radiofonii i telewizji jest:
1)
dostarczanie informacji;
2)
udostępnianie dóbr kultury i sztuki;
3)
ułatwianie korzystania z oświaty, sportu i dorobku nauki;
3a)
upowszechnianie edukacji obywatelskiej;
4)
dostarczanie rozrywki;
5)
popieranie krajowej twórczości audiowizualnej.
1a.
Zadania radiofonii i telewizji, o których mowa w ust. 1, są realizowane przez dostarczanie
usług medialnych.
2.
Odbiór krajowych i zagranicznych programów oraz audiowizualnych usług medialnych na
żądanie przeznaczonych przez dostawców usług medialnych do powszechnego odbioru jest
wolny, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa.
Art. 1a.
1.
Ustawę stosuje się do dostawców usług medialnych ustanowionych na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
2.
Dostawcę usługi medialnej uważa się za ustanowionego na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, jeżeli spełnia on co najmniej jeden z warunków:
1)
ma swoją siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej oraz:
a)
decyzje redakcyjne dotyczące usługi medialnej są podejmowane na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej lub
b)
istotna część osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej
przy świadczeniu usługi medialnej działa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
a decyzje redakcyjne dotyczące usługi medialnej są podejmowane w innym państwie członkowskim
Unii Europejskiej, lub
c)
istotna część osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej
przy świadczeniu usługi medialnej działa zarówno na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
jak i w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej;
2)
decyzje redakcyjne dotyczące usługi medialnej są podejmowane na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej oraz istotna część osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy lub umowy
cywilnoprawnej przy świadczeniu usługi medialnej działa na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, a dostawca usługi medialnej ma swoją siedzibę w innym państwie członkowskim
Unii Europejskiej;
3)
rozpoczął świadczenie usługi medialnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub
na podstawie prawa Rzeczypospolitej Polskiej i utrzymuje stabilne i efektywne związki
gospodarcze z Rzecząpospolitą Polską, chyba że:
a)
zarówno siedziba dostawcy usługi medialnej znajduje się w innym państwie członkowskim
Unii Europejskiej, jak i decyzje redakcyjne dotyczące usługi medialnej są podejmowane
w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub
b)
istotna część osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej
przy świadczeniu usługi medialnej działa w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,
w którym dostawca usługi medialnej ma swoją siedzibę, lub decyzje redakcyjne dotyczące
usługi medialnej są podejmowane na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
3.
Za ustanowionego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się także dostawcę
usługi medialnej, jeżeli istotna część osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy
lub umowy cywilnoprawnej przy świadczeniu usługi medialnej działa na jej terytorium
oraz dostawca ten:
1)
ma swoją siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a decyzje redakcyjne dotyczące
usługi medialnej są podejmowane w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej,
albo
2)
ma swoją siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej, a
decyzje redakcyjne dotyczące usługi medialnej są podejmowane na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
4.
Ustawę stosuje się także do dostawcy usługi medialnej, który:
1)
korzysta ze stacji dosyłowej do satelity zlokalizowanej na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej albo
2)
nie korzysta z tej stacji, ale korzysta z łącza satelitarnego należącego do Rzeczypospolitej
Polskiej
- mimo że nie odpowiada on warunkom określonym w ust. 2 i 3 i nie został uznany za
dostawcę usługi medialnej ustanowionego w państwie członkowskim Unii Europejskiej
na podstawie przepisów prawa tego państwa odpowiadających warunkom określonym w ust.
2 i 3.
Art. 2.
1.
Prawo rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych przysługuje jednostkom
publicznej radiofonii i telewizji oraz osobom fizycznym, osobom prawnym i osobowym
spółkom handlowym, które uzyskały koncesję na taką działalność, albo - w przypadku
programów telewizyjnych rozpowszechnianych wyłącznie w systemach teleinformatycznych
- wpis do rejestru takich programów.
2.
Ustawy nie stosuje się do:
1)
programu rozpowszechnianego lub rozprowadzanego wyłącznie w obrębie jednego budynku;
2)
programu rozpowszechnianego lub rozprowadzanego w systemie, w którym urządzenia nadawcze
i odbiorcze należą do tej samej osoby, prowadzącej działalność gospodarczą lub inną
zarejestrowaną działalność publiczną, a treść programu ogranicza się do spraw związanych
z tą działalnością i jest adresowana do pracowników lub innego określonego kręgu osób
związanych z nadawcą;
3)
programu rozprowadzanego w sieci kablowej, jeżeli liczba indywidualnych odbiorców
nie przekracza 250;
4)
programów radiowych rozpowszechnianych wyłącznie w systemach teleinformatycznych oraz
audialnych usług na żądanie;
5)
korespondencji prowadzonej z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej;
6)
elektronicznych wersji dzienników i czasopism oraz prasy udostępnianej w systemie
teleinformatycznym pod warunkiem że nie składają się w przeważającej części z audycji
audiowizualnych;
7)
gier losowych i zakładów wzajemnych, chyba że są częścią audycji usługi medialnej.
Art. 3.
Do rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych stosuje się przepisy prawa prasowego, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
Art. 3a.
1.
Dostawcy usług medialnych, mając na uwadze realizację obowiązków określonych w ustawie,
w szczególności w art. 14a, art. 16b ust. 3a, art. 18a, art. 47e i art. 47g, mogą
tworzyć i przystępować do kodeksów dobrych praktyk w rozumieniu ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym .
2.
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, działając w zakresie audiowizualnych usług medialnych
na żądanie, we współpracy z ministrem właściwym do spraw informatyzacji inicjuje,
wspiera i promuje powstawanie kodeksów dobrych praktyk, o których mowa w ust. 1.
Art. 4.
W rozumieniu ustawy:
1)
usługą medialną jest usługa w postaci programu albo audiowizualnej usługi medialnej
na żądanie, za którą odpowiedzialność redakcyjną ponosi jej dostawca i której podstawowym
celem jest dostarczanie poprzez sieci telekomunikacyjne ogółowi odbiorców audycji,
w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych; usługą medialną jest także
przekaz handlowy;
2)
audycją jest ciąg ruchomych obrazów z dźwiękiem lub bez niego (audycja audiowizualna)
albo ciąg dźwięków (audycja radiowa), stanowiący, ze względu na treść, formę, przeznaczenie
lub autorstwo, odrębną całość w stworzonym przez dostawcę usługi medialnej programie
lub katalogu audycji publicznie udostępnianych w ramach audiowizualnej usługi medialnej
na żądanie, zwanym dalej „katalogiem”;
3)
odpowiedzialnością redakcyjną jest sprawowanie faktycznej kontroli nad wyborem audycji
i sposobem ich zestawienia w programie lub w katalogu; nie uchybia to zasadom odpowiedzialności
prawnej za treść audycji lub świadczenie usługi;
4)
dostawcą usługi medialnej jest osoba fizyczna, osoba prawna lub osobowa spółka handlowa
ponosząca odpowiedzialność redakcyjną za wybór treści usługi medialnej i decydująca
o sposobie zestawienia tej treści, będąca nadawcą lub podmiotem dostarczającym audiowizualną
usługę medialną na żądanie;
5)
nadawcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub osobowa spółka handlowa, która tworzy
i zestawia program oraz rozpowszechnia go lub przekazuje innym osobom w celu rozpowszechniania;
6)
programem jest uporządkowany zestaw audycji, przekazów handlowych lub innych przekazów,
rozpowszechniany w całości, w sposób umożliwiający jednoczesny odbiór przez odbiorców
w ustalonym przez nadawcę układzie;
6a)
audiowizualną usługą medialną na żądanie jest usługa medialna świadczona w ramach
prowadzonej w tym zakresie działalności gospodarczej, polegająca na publicznym udostępnianiu
audycji audiowizualnych na podstawie katalogu ustalonego przez podmiot dostarczający
usługę;
7)
rozpowszechnianiem jest emisja programu drogą bezprzewodową lub przewodową do odbioru
przez odbiorców;
8)
rozprowadzaniem jest przejmowanie rozpowszechnionego programu w całości i bez zmian
oraz równoczesne, wtórne jego rozpowszechnianie;
8a)
publicznym udostępnianiem audiowizualnej usługi medialnej na żądanie jest jej świadczenie
w sposób umożliwiający ogółowi użytkowników, w wybranym przez nich momencie i na ich
życzenie, odbiór wybranej przez nich audycji z katalogu udostępnionego w ramach takiej
usługi;
9)
dostarczaniem usługi medialnej jest rozpowszechnianie programu albo publiczne udostępnianie
audiowizualnej usługi medialnej na żądanie;
10)
nadawcą społecznym jest nadawca:
a)
którego program upowszechnia działalność wychowawczą i edukacyjną, działalność charytatywną,
respektuje chrześcijański system wartości, za podstawę przyjmując uniwersalne zasady
etyki, oraz zmierza do ugruntowania tożsamości narodowej,
b)
w którego programie nie są rozpowszechniane audycje ani inne przekazy, o których mowa
w art. 18 ust. 5,
c)
który nie nadaje przekazów handlowych,
d)
który nie pobiera opłat z tytułu rozpowszechniania, rozprowadzania lub odbierania
jego programu;
11)
osobą zagraniczną jest osoba zagraniczna w rozumieniu art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej ;
12)
zespołem twórczym jest zespół osób tworzących audycje, do którego zalicza się w szczególności:
reżysera, autora scenariusza, scenografa, operatora, odtwórców głównych ról i kompozytora;
13)
programem wyspecjalizowanym jest program, w którym nie mniej niż 70% czasu nadawania
programu w ciągu miesiąca, w godzinach 6-23, stanowią audycje i inne przekazy realizujące
przyjętą specjalizację programu;
14)
audycją wytworzoną pierwotnie w języku polskim jest audycja spełniająca wymogi audycji
europejskiej w rozumieniu niniejszej ustawy i powstała na podstawie scenariusza wytworzonego
pierwotnie w języku polskim, której pierwotna rejestracja została dokonana w języku
polskim;
15)
audycją dla dzieci jest audycja, która ze względu na czas nadania i treść jest skierowana
głównie do dzieci;
16)
przekazem handlowym jest każdy przekaz, w tym obrazy z dźwiękiem lub bez dźwięku albo
tylko dźwięki, mający służyć bezpośrednio lub pośrednio promocji towarów, usług lub
renomy podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą lub zawodową, towarzyszący audycji
lub włączony do niej, w zamian za opłatę lub podobne wynagrodzenie, albo w celach
autopromocji, w szczególności reklama, sponsorowanie, telesprzedaż i lokowanie produktu;
17)
reklamą jest przekaz handlowy, pochodzący od podmiotu publicznego lub prywatnego,
w związku z jego działalnością gospodarczą lub zawodową, zmierzający do promocji sprzedaży
lub odpłatnego korzystania z towarów lub usług; reklamą jest także autopromocja;
18)
sponsorowaniem jest każdy wkład w finansowanie usługi medialnej lub audycji, przez
podmiot, który nie dostarcza usług medialnych i nie produkuje audycji, w celu promocji
jego nazwy, firmy, renomy, działalności, towaru lub usługi, znaku towarowego lub innego
oznaczenia indywidualizującego;
19)
telesprzedażą jest przekaz handlowy zawierający bezpośrednią ofertę sprzedaży towarów
lub odpłatnego świadczenia usług;
20)
ukrytym przekazem handlowym jest przedstawianie w audycjach towarów, usług, nazwy,
firmy, znaku towarowego lub działalności przedsiębiorcy będącego producentem towaru
lub świadczącego usługi, jeżeli zamiarem dostawcy usługi medialnej, w szczególności
związanym z wynagrodzeniem lub uzyskaniem innej korzyści, jest osiągnięcie skutku
reklamowego oraz możliwe jest wprowadzenie publiczności w błąd co do charakteru przekazu;
21)
lokowaniem produktu jest przekaz handlowy polegający na przedstawieniu lub nawiązywaniu
do towaru, usługi lub ich znaku towarowego w taki sposób, że stanowią one element
samej audycji w zamian za opłatę lub podobne wynagrodzenie, a także w postaci nieodpłatnego
udostępnienia towaru lub usługi;
22)
lokowaniem tematu jest przekaz handlowy polegający na nawiązywaniu do towaru, usługi
lub ich znaku towarowego w scenariuszu lub liście dialogowej audycji w zamian za opłatę
lub podobne wynagrodzenie;
23)
autopromocją jest każdy przekaz pochodzący od dostawcy usługi medialnej mający służyć
bezpośrednio lub pośrednio promocji jego audycji, towarów lub usług;
24)
przekazem tekstowym jest zbiór tekstów i nieruchomych obrazów, rozpowszechnianych
za pomocą sygnału telewizyjnego lub radiowego równocześnie z programem;
25)
producentem jest osoba fizyczna lub osoba prawna, lub jednostka organizacyjna, o której
mowa w art. 331§ 1 Kodeksu cywilnego, która podejmuje inicjatywę, faktycznie organizuje i ponosi odpowiedzialność za kreatywny,
organizacyjny i finansowy proces produkcji utworu audiowizualnego;
26)
producentem niezależnym wobec danego nadawcy jest producent niepozostający w stosunku
pracy z danym nadawcą, niebędący sam nadawcą i nieposiadający udziałów w organizacji
nadawcy oraz w którym nadawca ani żaden podmiot od niego zależny bądź należący do
tej samej grupy kapitałowej nie posiada żadnych udziałów, a w zarządach nie zasiadają
żadne osoby pozostające w stosunku pracy z danym nadawcą lub będące nadawcami;
27)
przedsiębiorcą jest przedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej;
28)
audiodeskrypcją jest werbalny, dźwiękowy opis obrazu i treści wizualnych zawartych
w audycji audiowizualnej przeznaczony dla osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji
narządu wzroku, umieszczony w audycji lub rozpowszechniany równocześnie z audycją;
29)
systemem teleinformatycznym jest system teleinformatyczny w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną ;
30)
siecią telekomunikacyjną jest sieć telekomunikacyjna w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne .
Rozdział 2
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Art. 5.
Tworzy się Krajową Radę Radiofonii i Telewizji, zwaną dalej „Krajową Radą”, jako organ
państwowy właściwy w sprawach radiofonii i telewizji.
Art. 6.
1.
Krajowa Rada stoi na straży wolności słowa w radiu i telewizji, samodzielności dostawców
usług medialnych i interesów odbiorców oraz zapewnia otwarty i pluralistyczny charakter
radiofonii i telewizji.
2.
Do zadań Krajowej Rady należy w szczególności:
1)
projektowanie w porozumieniu z Prezesem Rady Ministrów kierunków polityki państwa
w dziedzinie radiofonii i telewizji;
2)
określanie, w granicach upoważnień ustawowych, warunków prowadzenia działalności przez
dostawców usług medialnych;
3)
podejmowanie, w zakresie przewidzianym ustawą, rozstrzygnięć w sprawach koncesji na
rozpowszechnianie programów, wpisu do rejestru programów, zwanego dalej „rejestrem”,
oraz prowadzenie tego rejestru;
3a)
uznawanie za nadawcę społecznego lub odbieranie tego przymiotu, na warunkach określonych
ustawą;
4)
sprawowanie w granicach określonych ustawą kontroli działalności dostawców usług medialnych;
5)
organizowanie badań treści i odbioru usług medialnych;
5a)
prowadzenie monitoringu rynku audiowizualnych usług medialnych na żądanie w celu ustalenia
kręgu podmiotów dostarczających audiowizualne usługi medialne na żądanie oraz oceny
wykonania obowiązków wynikających z ustawy przez te podmioty;
6)
ustalanie wysokości opłat za udzielenie koncesji oraz wpis do rejestru;
6a)
ustalanie, na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych , wysokości opłat abonamentowych;
7)
opiniowanie projektów aktów prawnych oraz umów międzynarodowych dotyczących radiofonii
i telewizji lub audiowizualnych usług medialnych na żądanie;
7a)
8)
inicjowanie postępu naukowo-technicznego i kształcenia kadr w dziedzinie radiofonii
i telewizji;
9)
organizowanie i inicjowanie współpracy z zagranicą w dziedzinie radiofonii i telewizji,
w tym współpracy z organami regulacyjnymi państw członkowskich Unii Europejskiej,
właściwymi w sprawach usług medialnych;
10)
współpraca z właściwymi organizacjami i instytucjami w zakresie ochrony praw autorskich,
praw wykonawców, praw producentów oraz dostawców usług medialnych;
11)
(uchylony)
12)
inicjowanie i wspieranie samoregulacji i współregulacji w zakresie dostarczania usług
medialnych;
13)
upowszechnianie umiejętności świadomego korzystania z mediów (edukacji medialnej)
oraz współpraca z innymi organami państwowymi, organizacjami pozarządowymi i innymi
instytucjami w zakresie edukacji medialnej.
Art. 7.
1.
W skład Krajowej Rady wchodzi pięciu członków powoływanych: 2 przez Sejm, 1 przez
Senat i 2 przez Prezydenta, spośród osób wyróżniających się wiedzą i doświadczeniem
w zakresie środków społecznego przekazu.
2.
2a.
(uchylony)
2b.
Przewodniczącego Krajowej Rady wybierają ze swojego grona i odwołują członkowie Krajowej
Rady.
3.
Krajowa Rada wybiera ze swego grona, na wniosek Przewodniczącego, zastępcę Przewodniczącego
Krajowej Rady.
4.
Kadencja członków Krajowej Rady trwa 6 lat, licząc od dnia powołania ostatniego członka.
Członkowie Krajowej Rady pełnią swe funkcje do czasu powołania następców.
5.
Członek Krajowej Rady nie może być powołany na kolejną pełną kadencję.
6.
Organ uprawniony do powołania członka Krajowej Rady odwołuje go wyłącznie w przypadku:
1)
zrzeczenia się swej funkcji;
2)
choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;
3)
skazania prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z winy umyślnej;
3a)
złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego, stwierdzonego prawomocnym
orzeczeniem sądu;
4)
naruszenia przepisów ustawy stwierdzonego orzeczeniem Trybunału Stanu.
7.
W przypadku odwołania członka lub jego śmierci przed upływem kadencji, właściwy organ
powołuje nowego członka Krajowej Rady na okres do końca tej kadencji.
Art. 8.
1.
Pracodawca zatrudniający członka Krajowej Rady udzieli mu, na jego wniosek, urlopu
bezpłatnego na czas sprawowania funkcji. Okres urlopu wlicza się do stażu pracy, od
którego zależą uprawnienia wynikające ze stosunku pracy.
2.
(uchylony)
3.
W okresie kadencji członków Krajowej Rady ulega zawieszeniu ich członkostwo:
1)
2)
we władzach stowarzyszeń, związków zawodowych, związków pracodawców, organizacji kościelnych
lub związków wyznaniowych.
4.
Nie można łączyć funkcji członka Krajowej Rady z posiadaniem udziałów albo akcji spółki
bądź w inny sposób uczestniczyć w podmiocie będącym dostawcą usługi medialnej lub
producentem radiowym lub telewizyjnym oraz wszelką działalnością zarobkową, z wyjątkiem
pracy dydaktyczno-naukowej w charakterze nauczyciela akademickiego lub pracy twórczej.
Art. 9.
1.
Na podstawie ustaw i w celu ich wykonania Krajowa Rada wydaje rozporządzenia i uchwały.
2.
Krajowa Rada podejmuje uchwały większością 2/3 głosów ustawowej liczby członków.
3.
Krajowa Rada uchwala regulamin swych obrad.
Art. 10.
1.
Przewodniczący Krajowej Rady kieruje jej pracami, reprezentuje Krajową Radę oraz wykonuje
zadania określone w ustawie.
2.
Przewodniczący Krajowej Rady może żądać od dostawcy usługi medialnej przedstawienia
materiałów, dokumentów i udzielenia wyjaśnień w zakresie niezbędnym dla kontroli zgodności
działania tego dostawcy z przepisami ustawy, warunkami koncesji lub wiążącymi go aktami
samoregulacji.
3.
Przewodniczący Krajowej Rady może wezwać dostawcę usługi medialnej do zaniechania
działań w zakresie dostarczania usług medialnych, jeżeli naruszają one przepisy ustawy,
uchwały Krajowej Rady lub warunki koncesji.
4.
Przewodniczący Krajowej Rady na podstawie uchwały Rady może wydać decyzję nakazującą
zaniechanie przez dostawcę usługi medialnej działań w zakresie, o którym mowa w ust.
3.
5.
Przepisy ust. 2-4 stosuje się odpowiednio do rozprowadzania programów radiowych i
telewizyjnych.
Art. 11.
1.
Krajowa Rada wykonuje swoje zadania przy pomocy Biura Krajowej Rady.
2.
Organizację i tryb działania Biura Krajowej Rady określa regulamin uchwalany przez
Krajową Radę.
3.
Koszty działalności Krajowej Rady i Biura Krajowej Rady są pokrywane z budżetu państwa.
4.
Do pracowników Biura Krajowej Rady stosuje się przepisy o pracownikach urzędów państwowych.
Art. 12.
1.
Krajowa Rada przedstawia corocznie do końca marca Sejmowi, Senatowi i Prezydentowi
sprawozdanie ze swej działalności za rok poprzedzający oraz informację o podstawowych
problemach radiofonii i telewizji.
2.
Krajowa Rada przedstawia corocznie Prezesowi Rady Ministrów informację o swojej działalności
oraz o podstawowych problemach radiofonii i telewizji.
3.
Sejm i Senat uchwałami przyjmują lub odrzucają sprawozdanie, o którym mowa w ust.
1. Uchwała o przyjęciu sprawozdania może zawierać uwagi i zastrzeżenia.
4.
W wypadku odrzucenia sprawozdania przez Sejm i Senat kadencja wszystkich członków
Krajowej Rady wygasa w ciągu 14 dni, liczonych od dnia ostatniej uchwały, z zastrzeżeniem
ust. 5.
5.
Wygaśnięcie kadencji Krajowej Rady nie następuje, jeżeli nie zostanie potwierdzone
przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.
Rozdział 3
Programy radiowe i telewizyjne
Art. 13.
1.
Nadawca kształtuje program samodzielnie w zakresie zadań określonych w art. 1 ust.
1 i ponosi odpowiedzialność za jego treść.
2.
Przepis ust. 1 nie narusza przepisów dotyczących odpowiedzialności innych osób za
treść poszczególnych audycji, reklam lub innych przekazów.
Art. 14.
1.
Nałożenie na nadawcę obowiązku lub zakazu rozpowszechniania określonej audycji lub
przekazu może nastąpić wyłącznie na podstawie ustawy.
2.
Audycje i przekazy niepochodzące od nadawcy powinny być wyraźnie wyodrębnione w programie
i oznaczone w sposób niebudzący wątpliwości, że nie pochodzą od nadawcy.
Art. 14a.
1.
Nadawca jest obowiązany do zapewnienia odbiorcom łatwego, bezpośredniego i stałego
dostępu do informacji umożliwiających identyfikację programu i jego nadawcy, a w szczególności
do informacji o:
1)
nazwie programu;
2)
nazwisku, nazwie lub firmie tego nadawcy;
3)
adresie jego siedziby;
4)
danych kontaktowych, w tym adresu korespondencyjnego, adresu poczty elektronicznej
oraz witryny internetowej.
2.
Nadawca jest obowiązany do wskazania Krajowej Rady jako organu właściwego w sprawach
radiofonii i telewizji.
3.
Krajowa Rada może określić, w drodze rozporządzenia, sposób zapewniania przez nadawców
dostępu do informacji umożliwiających identyfikację programu i jego nadawcy oraz inne
niż wskazane w ust. 1 informacje, uwzględniając potrzeby odbiorców, integralność przekazów,
sposób rozpowszechniania programu i oddziaływanie na interesy odbiorców oraz dążąc
do nieobciążania dostawców nadmiernymi utrudnieniami i kosztami w związku z zapewnianiem
informacji.
Art. 15.
1.
Nadawcy programów telewizyjnych przeznaczają co najmniej 33% kwartalnego czasu nadawania
programu na audycje wytworzone pierwotnie w języku polskim, z wyłączeniem serwisów
informacyjnych, reklam, telesprzedaży, transmisji sportowych, przekazów tekstowych
i teleturniejów.
2.
Nadawcy programów radiowych, z wyłączeniem programów tworzonych w całości w języku
mniejszości narodowej lub etnicznej, lub w języku regionalnym w rozumieniu art. 19 ustawy z dnia 6 stycznia 2005 r. o mniejszościach narodowych i etnicznych
oraz o języku regionalnym , przeznaczają co najmniej 33% miesięcznego czasu nadawania w programie utworów słowno-muzycznych
na utwory, które są wykonywane w języku polskim, z tego co najmniej 60% w godzinach
5-24.
2a.
Przy ustalaniu czasu nadawania w godzinach 5-24, o którym mowa w ust. 2, czas nadawania
utworu słowno-muzycznego w tych godzinach wykonywanego w języku polskim przez debiutanta
jest liczony jako 200% czasu nadawania utworu.
2b.
Za utwór wykonywany przez debiutanta uważa się utwór słowno-muzyczny wykonywany w
języku polskim, który w danym okresie rozliczeniowym został rozpowszechniony w programie
radiowym, a od daty pierwszego rozpowszechnienia nie minęło 18 miesięcy, przy czym
za debiutanta uważa się wyłącznie artystę lub zespół muzyczny, który w powyższym okresie
18 miesięcy po raz pierwszy opublikował album zawierający utwory słowno-muzyczne lub
pojedyncze nagranie utworu słowno-muzycznego.
3.
Nadawcy programów telewizyjnych przeznaczają ponad 50% kwartalnego czasu nadawania
programu na audycje europejskie, z wyłączeniem serwisów informacyjnych, reklam, telesprzedaży,
transmisji sportowych, przekazów tekstowych i teleturniejów.
3a.
Przewodniczący Krajowej Rady, na wniosek nadawcy programu telewizyjnego rozpowszechnianego
wyłącznie w systemie teleinformatycznym, może, w drodze decyzji, określić niższy udział
w programie telewizyjnym audycji, o których mowa w ust. 1 i 3, uwzględniając liczbę
odbiorców i zasięg programu oraz możliwość realizacji obowiązków nałożonych na nadawcę.
3b.
Do decyzji, o której mowa w ust. 3a, stosuje się przepis art. 33 ust. 3.
4.
Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, niższy udział w programie telewizyjnym
audycji, o których mowa w ust. 1 i 3, oraz w programie radiowym utworów, o których
mowa w ust. 2, dla:
1)
nadawców w pierwszym roku rozpowszechniania przez nich programu,
2)
programów wyspecjalizowanych, dla których brak jest wystarczającej liczby audycji,
o których mowa w ust. 1 i 3, lub utworów, o których mowa w ust. 2,
3)
programów, na których nadawanie przyznano koncesję określającą, że programy te są
przeznaczone dla mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności posługującej
się językiem regionalnym
4)
(uchylony)
- uwzględniając konieczność zachowania proporcji audycji wytworzonych pierwotnie w
języku polskim i audycji europejskich oraz uwzględniając możliwość realizacji tych
obowiązków w danych kategoriach programów.
Art. 15a.
1.
Nadawcy programów telewizyjnych przeznaczają co najmniej 10% kwartalnego czasu nadawania
programu na audycje europejskie wytworzone przez producentów niezależnych, z wyłączeniem
serwisów informacyjnych, reklam, telesprzedaży, transmisji sportowych, przekazów tekstowych
i teleturniejów. W czasie przeznaczonym na audycje europejskie wytworzone przez producentów
niezależnych, audycje wytworzone w okresie 5 lat przed rozpowszechnieniem w programie
powinny stanowić co najmniej 50%.
2.
Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, w odniesieniu do audycji, o których
mowa w art. 15 ust. 1 i 3 oraz w ust. 1:
1)
sposób prowadzenia przez nadawcę ewidencji czasu nadawania,
2)
czas przechowywania ewidencji, nie krótszy niż 1 rok,
3)
zakres informacji zawartych w ewidencji, w tym dane o terminie rozpowszechniania audycji,
rzeczywisty czas trwania audycji, tytuł i producenta audycji
- uwzględniając możliwość prowadzenia ewidencji w formie elektronicznej, konieczność
zapewnienia przejrzystości oraz jawności informacji znajdujących się w ewidencji oraz
nieobciążania nadawców nadmiernymi utrudnieniami i kosztami w związku z prowadzeniem
ewidencji.
3.
Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, niższy udział audycji europejskich
wytworzonych przez producentów niezależnych w okresie 5 lat przed rozpowszechnieniem
w programie dla programów telewizyjnych, dla których ze względu na wyspecjalizowany
charakter programu brak jest wystarczającej liczby tych audycji, uwzględniając wpływ
charakteru programów na możliwość realizacji przez nadawców tych obowiązków.
Art. 15b.
1.
Audycją europejską jest audycja:
1)
pochodząca z państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub
2)
pochodząca z innego państwa będącego stroną Europejskiej konwencji o telewizji ponadgranicznej, sporządzonej w Strasburgu dnia
5 maja 1989 r. , zwanej dalej „Europejską konwencją o telewizji ponadgranicznej”, niestosującego
środków dyskryminacyjnych w stosunku do audycji pochodzących z państw członkowskich
Unii Europejskiej, lub
3)
wytworzona w koprodukcji w ramach umowy dotyczącej sektora audiowizualnego zawartej
między Unią Europejską a innym państwem trzecim spełniająca wymagania określone w
tej umowie, jeżeli państwo to nie stosuje środków dyskryminacyjnych w stosunku do
audycji pochodzących z państw członkowskich Unii Europejskiej.
2.
Audycja pochodzi z państw, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, jeżeli większość członków
zespołu twórczego stale zamieszkuje na terytorium jednego z tych państw oraz spełniony
jest co najmniej jeden z warunków:
1)
audycja jest wyprodukowana przez producenta mającego siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania
w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;
2)
produkcja audycji jest nadzorowana i kontrolowana przez osobę fizyczną mającą stałe
miejsce zamieszkania w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, lub przez osobę
prawną albo podmiot nieposiadający osobowości prawnej, których siedziba znajduje się
w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;
3)
udział współproducentów, mających siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania w państwie,
o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, w łącznych kosztach produkcji audycji jest większościowy
i współprodukcja nie podlega kontroli współproducentów niemających siedziby lub stałego
miejsca zamieszkania w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2.
3.
(uchylony)
4.
Audycją europejską jest także audycja, która została wyprodukowana w ramach dwustronnych
umów o koprodukcji zawartych między państwami członkowskimi Unii Europejskiej i państwami
trzecimi, a udział współproducentów, mających siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania
na terytorium państwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w łącznych kosztach produkcji
audycji jest większościowy oraz współprodukcja nie podlega kontroli współproducentów
niemających siedziby lub stałego miejsca zamieszkania na terytorium państwa, o którym
mowa w ust. 1 pkt 1.
5.
(uchylony)
Art. 16.
1.
Przekazy handlowe powinny być łatwo rozpoznawalne.
2.
Reklamy i telesprzedaż powinny być łatwo odróżnialne od materiału redakcyjnego. Reklamy
i telesprzedaż odróżnia się w programie za pomocą środków wizualnych, dźwiękowych
lub przestrzennych.
3.
Reklamy i telesprzedaż nie mogą zajmować więcej niż 12 minut w ciągu godziny zegarowej.
4.
Ograniczenia określonego w ust. 3 nie stosuje się do:
1)
ogłoszeń nadawcy, zawierających jedynie informację o jego audycjach lub fragmenty
tych audycji;
2)
ogłoszeń nadawcy zawierających jedynie informację o dodatkowych produktach uzyskiwanych
bezpośrednio z audycji;
3)
wymaganych prawem oznaczeń przekazów handlowych, w tym wskazań sponsorów.
5.
Ogłoszenia, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, są emitowane pomiędzy audycjami i nie
mogą zajmować więcej niż 2 minuty w ciągu godziny zegarowej.
6.
Bloki programowe poświęcone wyłącznie telesprzedaży powinny być wyraźnie oznaczone
w sposób wizualny i dźwiękowy oraz nadawane w sposób nieprzerwany przez co najmniej
15 minut. Do bloków takich nie stosuje się ograniczenia określonego w ust. 3.
7.
Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia w programach radiowych
i telewizyjnych działalności reklamowej i telesprzedaży, w tym:
1)
warunki nadawania, w tym wyodrębniania, oznaczania i umieszczania, reklam i telesprzedaży
w programach,
2)
wymagania dotyczące osób, których głos lub wizerunek jest wykorzystywany w reklamach,
z uwzględnieniem zakresu ograniczeń w prowadzeniu przez nie innych audycji w programach
radiowych i telewizyjnych,
3)
zakres udostępniania przez nadawcę czasu wykorzystywanego na reklamy i telesprzedaż,
w tym maksymalny wymiar czasu w okresie rocznym dla jednego przedsiębiorcy lub ugrupowania
gospodarczego,
4)
sposób prowadzenia i przechowywania przez nadawcę ewidencji czasu nadawanych reklam
i telesprzedaży oraz zakres danych objętych tą ewidencją,
5)
szczegółowe wymagania dla ogłoszeń nadawców, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, oraz
sposób ich oznaczania i umieszczania w programach
- kierując się ochroną interesu odbiorców i samodzielności nadawców oraz uwzględniając
rozwój technik reklamowych.
Art. 16a.
1.
Umieszczanie reklam lub telesprzedaży podczas audycji nie może naruszać integralności
audycji, przy uwzględnieniu naturalnych przerw w audycji, jej czasu trwania i charakteru,
ani uprawnień podmiotów praw do audycji.
2.
W transmisjach zawodów sportowych zawierających przerwy wynikające z przepisów ich
rozgrywania oraz w transmisjach innych wydarzeń zawierających przerwy, reklamy lub
telesprzedaż mogą być nadawane wyłącznie w tych przerwach.
3.
Filmy wyprodukowane dla telewizji, z wyłączeniem serii, seriali i audycji dokumentalnych,
oraz filmy kinematograficzne mogą zostać przerwane, w celu nadania reklam lub telesprzedaży,
wyłącznie jeden raz podczas każdego okresu pełnych 45 minut przewidzianych w programie.
4.
Audycje inne niż określone w ust. 2 mogą być przerywane w celu nadania reklam lub
telesprzedaży, jeżeli okres między kolejnymi przerwami w danej audycji wynosi w programie
telewizyjnym co najmniej 20 minut, a w programie radiowym co najmniej 10 minut.
5.
Za przerwanie audycji uznaje się każde umieszczenie reklamy lub telesprzedaży w trakcie
audycji.
6.
Nie można przerywać w celu nadania reklam lub telesprzedaży:
1)
serwisów informacyjnych;
2)
audycji o treści religijnej;
3)
audycji publicystycznych i dokumentalnych o czasie krótszym niż 30 minut;
4)
audycji dla dzieci.
7.
Nie można przerywać w celu nadania reklam lub telesprzedaży audycji w programach publicznej
radiofonii i telewizji, z wyjątkiem audycji, o których mowa w ust. 2.
Art. 16b.
1.
Zakazane jest nadawanie przekazu handlowego:
1)
wyrobów tytoniowych, rekwizytów tytoniowych, produktów imitujących wyroby tytoniowe
lub rekwizyty tytoniowe oraz symboli związanych z używaniem tytoniu, w zakresie regulowanym
przez ustawę z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu
i wyrobów tytoniowych ;
2)
napojów alkoholowych, w zakresie regulowanym przez ustawę z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu
alkoholizmowi ;
3)
świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej udzielanych
wyłącznie na podstawie skierowania lekarza;
4)
produktów leczniczych, w zakresie regulowanym przez ustawę z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne ;
5)
gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości, zakładów wzajemnych, gier na automatach,
w zakresie regulowanym ustawą z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ;
6)
substancji psychotropowych lub środków odurzających oraz środków spożywczych lub innych
produktów, w zakresie uregulowanym ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii .
2.
Zakazane jest nadawanie przekazów handlowych:
1)
nawołujących bezpośrednio małoletnich do nabywania produktów lub usług;
2)
zachęcających małoletnich do wywierania presji na rodziców lub inne osoby w celu skłonienia
ich do zakupu reklamowanych produktów lub usług;
3)
wykorzystujących zaufanie małoletnich, jakie pokładają oni w rodzicach, nauczycielach
i innych osobach;
4)
w nieuzasadniony sposób ukazujących małoletnich w niebezpiecznych sytuacjach;
5)
oddziałujących w sposób ukryty na podświadomość.
3.
Przekaz handlowy nie może:
1)
naruszać godności ludzkiej;
2)
zawierać treści dyskryminujących ze względu na rasę, płeć, narodowość, pochodzenie
etniczne, wyznanie lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek czy orientację seksualną;
3)
ranić przekonań religijnych lub politycznych;
4)
zagrażać fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich;
5)
sprzyjać zachowaniom zagrażającym zdrowiu, bezpieczeństwu lub ochronie środowiska.
3a.
Audycjom dla dzieci nie powinny towarzyszyć przekazy handlowe dotyczące artykułów
spożywczych lub napojów zawierających składniki, których obecność w nadmiernych ilościach
w codziennej diecie jest niewskazana.
3b.
Krajowa Rada, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw zdrowia, może określić,
w drodze rozporządzenia:
1)
rodzaje artykułów spożywczych lub napojów zawierających składniki, których obecność
w nadmiernych ilościach w codziennej diecie jest niewskazana,
2)
sposób umieszczania w programach przekazów handlowych dotyczących tych artykułów,
tak aby przekazy te nie towarzyszyły audycjom dla dzieci
- dążąc do zachęcenia nadawców do przeciwdziałania promowaniu niezdrowego odżywiania
wśród dzieci oraz uwzględniając charakter programów, ich wpływ na kształtowanie opinii
publicznej i oddziaływanie na interesy odbiorców, bez nakładania nieuzasadnionych
obowiązków na nadawców.
4.
(uchylony)
Art. 16c.
Zakazane są:
1)
ukryte przekazy handlowe;
2)
lokowanie produktów, z zastrzeżeniem art. 17a;
3)
lokowanie tematów.
Art. 17.
1.
Odbiorcy powinni zostać wyraźnie poinformowani o sponsorowaniu. Sponsorowane audycje
lub inne przekazy są oznaczane przez wskazanie sponsora na ich początku, na końcu
oraz w momencie wznowienia po przerwie na reklamę lub telesprzedaż. Wskazanie sponsora
może zawierać tylko jego nazwę, firmę, znak towarowy lub inne oznaczenie indywidualizujące
przedsiębiorcę lub jego działalność, odniesienie do jego towarów, usług lub ich znaku
towarowego.
1a.
Wskazanie sponsora i żaden element tego wskazania nie może bezpośrednio zachęcać do
zakupu lub najmu towarów lub usług, zwłaszcza przez specjalne, promocyjne do nich
odniesienie.
2.
Wskazanie sponsora nie może zawierać nazwy, firmy, znaku towarowego lub innego oznaczenia
indywidualizującego przedsiębiorcę lub jego działalność, widoku towaru albo usługi,
których reklama jest zakazana w art. 16b ust. 1.
3.
Sponsor nie może wpływać na treść audycji lub innego przekazu oraz ich miejsce w programie
w sposób ograniczający samodzielność i niezależność redakcyjną nadawcy. Sponsorowanie
nie zwalnia nadawcy od odpowiedzialności za treść audycji.
4.
Sponsorowane audycje lub inne przekazy nie mogą zachęcać do kupna lub innego udostępniania
towarów lub usług sponsora lub osoby trzeciej.
5.
Zabronione jest sponsorowanie audycji lub innych przekazów, z zastrzeżeniem ust. 6,
przez:
1)
partie polityczne;
2)
związki zawodowe;
3)
organizacje pracodawców;
4)
osoby fizyczne lub osoby prawne, których zasadniczą działalność stanowi produkcja
lub sprzedaż towarów lub świadczenie usług, o których mowa w art. 16b ust. 1.
6.
Zabronione jest sponsorowanie transmisji sportowych przez podmioty wymienione w ust.
5 pkt 1-3 oraz przez przedsiębiorców, których główna działalność polega na produkcji,
sprzedaży lub innym udostępnianiu towarów lub usług, których reklama jest zakazana
zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 1 i 2, z zastrzeżeniem art. 131 ust.5 i 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
6a.
Zabronione jest sponsorowanie audycji i innych przekazów przez podmioty prowadzące
działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości, przyjmowania
zakładów wzajemnych i gier na automatach.
7.
Zabronione jest sponsorowanie:
1)
serwisów informacyjnych, z wyjątkiem sportowych i prognozy pogody;
2)
audycji publicystycznych o treści społeczno-politycznej;
3)
audycji poradniczych i konsumenckich;
4)
audycji wyborczych lub bezpośrednio związanych z kampanią wyborczą.
8.
Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, sposób sponsorowania audycji lub innych
przekazów, z uwzględnieniem zasad określonych w ust. 1-7, w tym w szczególności czas
emisji, wskazania sponsora oraz sposób rozpowszechniania informacji o sponsorze w
zapowiedzi audycji albo po zakończeniu audycji lub innego przekazu, a także w czasie
trwania audycji lub innego przekazu. W rozporządzeniu Krajowa Rada określi sposób
prowadzenia i przechowywania przez nadawcę ewidencji sponsorowanych audycji lub innych
przekazów oraz zakres informacji objętych tą ewidencją.
Art. 17a.
1.
Lokowanie produktu jest dopuszczalne wyłącznie:
1)
w filmach kinematograficznych, filmach lub serialach wytworzonych na użytek audiowizualnych
usług medialnych, a także w audycjach sportowych oraz audycjach rozrywkowych, lub
2)
w postaci nieodpłatnego udostępniania towaru lub usługi do wykorzystania w audycji,
w szczególności w charakterze rekwizytu lub nagrody
- z wyłączeniem audycji dla dzieci.
2.
Audycje, w których stosuje się lokowanie produktu, oznacza się w programach telewizyjnych
za pomocą znaku graficznego, a w programach radiowych za pomocą sygnału dźwiękowego
informujących o fakcie lokowania produktu, na początku, na końcu oraz w momencie wznowienia
po przerwie na reklamę lub telesprzedaż.
3.
Na końcu audycji, o której mowa w ust. 2, która została wyprodukowana przy udziale
nadawcy lub na jego zamówienie, umieszcza się neutralną informację o producencie lub
sprzedawcy lokowanego towaru lub podmiocie świadczącym lokowaną usługę oraz o samym
towarze lub usłudze.
4.
Zastosowanie lokowania produktu nie może naruszać samodzielności i niezależności redakcyjnej
nadawcy przez wpływ na treść lub miejsce audycji w programie oraz nie zwalnia nadawcy
od odpowiedzialności za treść audycji.
5.
Audycje, w których stosuje się lokowanie produktu, nie mogą:
1)
nadmiernie eksponować danego produktu;
2)
zachęcać bezpośrednio do nabycia lub najmu towarów lub usług, zwłaszcza przez promocyjne
odniesienia do nich.
6.
Zakazane jest lokowanie produktu dotyczące towarów lub usług, o których mowa w art.
16b ust. 1.
7.
Nadawca jest obowiązany do prowadzenia i przechowywania ewidencji audycji, w których
zastosowano lokowanie produktu.
8.
W zakresie niezbędnym dla kontroli zgodności działania nadawcy z przepisami ust. 1-7,
Przewodniczący Krajowej Rady może żądać od nadawcy przedstawienia dokumentacji w zakresie
lokowania produktu. Przepis art. 10 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
9.
Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowe warunki oznaczania przez nadawcę audycji, w których zastosowano lokowanie
produktu, w tym wzór znaku graficznego oraz formę sygnału dźwiękowego, o których mowa
w ust. 2,
2)
sposób prowadzenia oraz przechowywania przez nadawcę ewidencji audycji, w których
zastosowano lokowanie produktu, oraz zakres danych objętych tą ewidencją
- uwzględniając interesy odbiorców i możliwość prowadzenia przez nadawcę ewidencji
w postaci elektronicznej, bez obciążania nadawców nadmiernymi utrudnieniami i kosztami.
Art. 18.
1.
Audycje lub inne przekazy nie mogą propagować działań sprzecznych z prawem, z polską
racją stanu oraz postaw i poglądów sprzecznych z moralnością i dobrem społecznym,
w szczególności nie mogą zawierać treści nawołujących do nienawiści lub dyskryminujących
ze względu na rasę, niepełnosprawność, płeć, wyznanie lub narodowość.
2.
Audycje lub inne przekazy powinny szanować przekonania religijne odbiorców, a zwłaszcza
chrześcijański system wartości.
3.
Audycje lub inne przekazy nie mogą sprzyjać zachowaniom zagrażającym zdrowiu lub bezpieczeństwu
oraz zachowaniom zagrażającym środowisku naturalnemu.
4.
Zabronione jest rozpowszechnianie audycji lub innych przekazów zagrażających fizycznemu,
psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich, w szczególności zawierających treści
pornograficzne lub w sposób nieuzasadniony eksponujących przemoc.
5.
Audycje lub inne przekazy, zawierające sceny lub treści mogące mieć negatywny wpływ
na prawidłowy fizyczny, psychiczny lub moralny rozwój małoletnich, inne niż te, o
których mowa w ust. 4, mogą być rozpowszechniane wyłącznie w godzinach od 23 do 6.
5a.
Nadawcy są zobowiązani do oznaczania audycji lub innych przekazów, o których mowa
w ust. 5, odpowiednim symbolem graficznym przez cały czas ich emisji telewizyjnej
lub zapowiedzią słowną, informującą o zagrożeniach wynikających z treści emisji radiowej.
5b.
Nadawcy są zobowiązani do oznaczania audycji i innych przekazów, innych niż te, o
których mowa w ust. 5, z wyłączeniem serwisów informacyjnych, reklam, telesprzedaży,
transmisji sportowych i przekazów tekstowych, odpowiednim symbolem graficznym przez
cały czas ich emisji telewizyjnej, uwzględniając stopień szkodliwości danej audycji
lub przekazu dla małoletnich w poszczególnych kategoriach wiekowych.
6.
Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia:
1)
cechy oraz szczegółowe warunki kwalifikowania, rozpowszechniania i sposób zapowiadania
audycji lub innych przekazów, o których mowa w ust. 5,
2)
podział małoletnich na kategorie wiekowe oraz szczegółowe warunki kwalifikowania i
rozpowszechniania audycji lub innych przekazów, o których mowa w ust. 5b, z uwzględnieniem
godzin nadawania audycji lub innych przekazów przeznaczonych dla danej kategorii wiekowej,
3)
wzory symboli graficznych i formuł zapowiedzi, o których mowa w ust. 5a i 5b, oraz
sposób ich prezentacji
- uwzględniając stopień szkodliwości audycji dla małoletnich w poszczególnych kategoriach
wiekowych.
7.
Nadawcy dbają o poprawność języka swoich programów i przeciwdziałają jego wulgaryzacji.
Art. 18a.
1.
Nadawcy programów telewizyjnych są obowiązani do zapewniania dostępności programów
dla osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu wzroku oraz osób niepełnosprawnych
z powodu dysfunkcji narządu słuchu, przez wprowadzanie odpowiednich udogodnień: audiodeskrypcji,
napisów dla niesłyszących oraz tłumaczeń na język migowy, tak aby co najmniej 10%
kwartalnego czasu nadawania programu, z wyłączeniem reklam i telesprzedaży, posiadało
takie udogodnienia.
2.
Krajowa Rada może określić, w drodze rozporządzenia, niższy niż określony w ust. 1
udział w programie telewizyjnym audycji z udogodnieniami odbioru dla osób niepełnosprawnych
z powodu dysfunkcji narządu wzroku oraz osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji
narządu słuchu, uwzględniając różnorodną ofertę programową w różnym czasie antenowym,
możliwości techniczne, potrzeby odbiorców, sposób rozpowszechniania i specjalizację
programu, bez nakładania nieuzasadnionych obowiązków na nadawców.
Art. 19.
1.
Działalność nadawcy polegająca na tworzeniu i zestawianiu programu prowadzona jest
w formie redakcji w rozumieniu przepisów prawa prasowego.
2.
Do przekazów tekstowych stosuje się odpowiednio przepisy o tworzeniu i rozpowszechnianiu
programów radiowych i telewizyjnych.
Art. 20.
1.
Nadawca utrwala audycje, reklamy lub inne przekazy na odpowiednich nośnikach i przechowuje
je przez okres 28 dni od dnia rozpowszechnienia audycji, reklamy lub innego przekazu.
Po upływie tego okresu przechowuje się zapisy audycji, reklamy lub innego przekazu
będącego przedmiotem postępowania przed organem państwowym do czasu zakończenia tego
postępowania.
1a.
Na wezwanie Przewodniczącego Krajowej Rady operator rozprowadzający program jest obowiązany
utrwalić program określony w wezwaniu przez okres w nim wskazany, nie dłuższy niż
14 dni, i niezwłocznie przekazać jego zapis.
2.
Osobie, która twierdzi, że treść audycji, reklamy lub innego przekazu narusza jej
prawa, należy na jej pisemny wniosek i na koszt nadawcy udostępnić zapis audycji,
reklamy lub innego przekazu albo wydać taki zapis na jej koszt, w terminie 7 dni od
dnia złożenia wniosku.
3.
W przypadku odmowy udostępnienia zapisu audycji, reklamy lub innego przekazu, osobie,
o której mowa w ust. 2, służy roszczenie o udostępnienie zapisu na drodze sądowej;
sądem właściwym w tych sprawach jest sąd okręgowy.
4.
Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, sposoby utrwalania i przechowywania
audycji, reklam i innych przekazów przez nadawców, z uwzględnieniem zakresu informacji
o przechowywanych materiałach.
Art. 20a.
1.
Na pisemny wniosek Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nadawca jest obowiązany:
1)
ujawnić dane umożliwiające identyfikację zleceniodawcy audycji lub przekazu handlowego;
2)
wydać nieodpłatnie zapis audycji lub przekazu handlowego, w terminie 7 dni od dnia
złożenia wniosku.
2.
Przepis art. 20 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 20b.
1.
Nadawca programu telewizyjnego może nadać bezpośrednią transmisję z wydarzenia o zasadniczym
znaczeniu społecznym, zwanego dalej „ważnym wydarzeniem”, tylko:
1)
w programie ogólnokrajowym w rozumieniu ustawy lub koncesji, dostępnym w całości bez
opłaty, z wyłączeniem opłat abonamentowych w rozumieniu ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych i podstawowych opłat pobieranych przez operatorów sieci kablowych, lub
2)
jeżeli to samo wydarzenie jest transmitowane przez nadawcę programu spełniającego
wymogi określone w pkt 1, na podstawie umowy z nadawcą, który nabył prawa do transmisji
danego wydarzenia, lub z innym uprawnionym, z zastrzeżeniem ust. 6.
2.
Ze względu na duże zainteresowanie społeczne za ważne wydarzenia uważa się między
innymi:
1)
letnie i zimowe Igrzyska Olimpijskie;
2)
półfinały i finały mistrzostw świata i Europy w piłce nożnej, a także wszelkie inne
mecze w ramach tych imprez z udziałem reprezentacji Polski, w tym mecze eliminacyjne;
3)
inne mecze z udziałem reprezentacji Polski w piłce nożnej w ramach oficjalnych rozgrywek
oraz mecze z udziałem polskich klubów w ramach Ligi Mistrzów i Pucharu UEFA.
3.
Krajowa Rada może, w drodze rozporządzenia, określić listę innych, niż wymienione
w ust. 2, ważnych wydarzeń, uwzględniając stopień społecznego zainteresowania określonym
wydarzeniem i znaczenie tego wydarzenia dla życia społecznego, gospodarczego i politycznego.
4.
Jeżeli przewiduje się organizację ważnego wydarzenia w częściach, to każdą taką część
uważa się za ważne wydarzenie.
5.
Przepis ust. 1 stosuje się do nadań z opóźnieniem, jeżeli opóźnienie nadania transmisji
z ważnego wydarzenia nie przekracza 24 godzin i wynika z ważnych powodów, w szczególności:
1)
z czasu, w którym odbywa się dane wydarzenie, obejmującego okres między godziną 24
a godziną 6 czasu obowiązującego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
z pokrywania się w czasie ważnych wydarzeń lub ich części.
6.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli dany nadawca wykaże, że żaden nadawca programu
spełniającego wymogi określone w ust. 1 pkt 1 nie wyraził gotowości zawarcia umowy
umożliwiającej nadanie transmisji zgodnie z ust. 1 pkt 2.
7.
Krajowa Rada w zakresie wynikającym z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych
może, w drodze rozporządzenia, określić:
1)
listy wydarzeń uznanych przez inne państwa europejskie za ważne wydarzenia;
2)
zasady wykonywania wyłącznych praw do telewizyjnych transmisji wydarzeń, o których
mowa w pkt 1, w sposób zapewniający, że wykonywanie tych praw przez nadawców podlegających
ustawie nie pozbawi odbiorców w danym państwie możliwości odbioru tych wydarzeń na
zasadach określonych przez dane państwo zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego.
Art. 20c.
1.
Nadawca programu telewizyjnego uprawniony do nadania na zasadzie wyłączności transmisji
z wydarzenia budzącego istotne zainteresowanie społeczne, zwanego dalej „wydarzeniem”,
jest obowiązany umożliwić innym nadawcom telewizyjnym realizację prawa do krótkiego
sprawozdania.
2.
Prawo do krótkiego sprawozdania przysługuje każdemu nadawcy ustanowionemu w:
1)
Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie będącym stroną Europejskiej
konwencji o telewizji ponadgranicznej, o ile żaden nadawca lub inny podmiot w państwie,
w którym jest ustanowiony nadawca ubiegający się o dostęp, nie jest uprawniony do
transmisji danego wydarzenia i nie może zapewnić dostępu do krótkiego sprawozdania
z niego.
3.
Realizację prawa do krótkiego sprawozdania umożliwia się przez udostępnienie nadawcy
ubiegającemu się o dostęp wybranych przez niego krótkich fragmentów transmisji wydarzenia,
łącznie nie dłuższych niż 90 sekund, z sygnału nadawcy, o którym mowa w ust. 1, za
zapłatą kosztów udostępnienia.
4.
Nadawca realizujący prawo do krótkiego sprawozdania może nadać udostępnione mu zgodnie
z ust. 3 fragmenty w okresie 24 godzin, w ogólnych audycjach informacyjnych lub umieszczonych
przy nich informacyjnych serwisach sportowych, trzykrotnie w danym programie, w wymiarze
krótkiej informacji o wydarzeniu, nie dłuższej niż 90 sekund, pod warunkiem wyraźnego
podania źródła.
5.
Nadawca, o którym mowa w ust. 1, jest zwolniony z obowiązku realizacji prawa do krótkiego
sprawozdania w sposób określony w ust. 3, jeżeli nadawca ubiegający się o realizację
tego prawa ma możliwość wstępu na miejsce wydarzenia i sporządzenia własnego sprawozdania.
Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.
6.
Postanowienia umowne uniemożliwiające realizację prawa do krótkiego sprawozdania zgodnie
z ust. 1-4 są nieważne.
Rozdział 4
Publiczna radiofonia i telewizja
Art. 21.
1.
Publiczna radiofonia i telewizja realizuje misję publiczną, oferując, na zasadach
określonych w ustawie, całemu społeczeństwu i poszczególnym jego częściom, zróżnicowane
programy i inne usługi w zakresie informacji, publicystyki, kultury, rozrywki, edukacji
i sportu, cechujące się pluralizmem, bezstronnością, wyważeniem i niezależnością oraz
innowacyjnością, wysoką jakością i integralnością przekazu.
1a.
Do zadań publicznej radiofonii i telewizji, wynikających z realizacji misji, o której
mowa w ust. 1, należy w szczególności:
1)
tworzenie i rozpowszechnianie programów ogólnokrajowych, programów regionalnych, programów
dla odbiorców za granicą w języku polskim i innych językach oraz innych programów
realizujących demokratyczne, społeczne i kulturalne potrzeby społeczności lokalnych;
2)
tworzenie i rozpowszechnianie programów wyspecjalizowanych, na których rozpowszechnianie
uzyskano koncesję;
3)
budowa i eksploatacja nadawczych i przekaźnikowych stacji radiowych i telewizyjnych;
4)
rozpowszechnianie przekazów tekstowych;
5)
prowadzenie prac nad nowymi technikami tworzenia i rozpowszechniania programów radiowych
i telewizyjnych;
6)
prowadzenie działalności produkcyjnej, usługowej i handlowej związanej z twórczością
audiowizualną, w tym eksportu i importu;
7)
popieranie twórczości artystycznej, literackiej, naukowej oraz działalności oświatowej
i działalności w zakresie sportu;
8)
upowszechnianie wiedzy o języku polskim;
8a)
uwzględnianie potrzeb mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności posługującej
się językiem regionalnym, w tym emitowanie programów informacyjnych w językach mniejszości
narodowych i etnicznych oraz języku regionalnym;
9)
tworzenie i udostępnianie programów edukacyjnych na użytek środowisk polonijnych oraz
Polaków zamieszkałych za granicą;
10)
zapewnianie dostępności programów lub ich części i innych usług dla osób niepełnosprawnych
z powodu dysfunkcji narządu wzroku oraz osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji
narządu słuchu;
11)
upowszechnianie edukacji medialnej.
2.
Programy i inne usługi publicznej radiofonii i telewizji powinny:
1)
kierować się odpowiedzialnością za słowo i dbać o dobre imię publicznej radiofonii
i telewizji;
2)
rzetelnie ukazywać całą różnorodność wydarzeń i zjawisk w kraju i za granicą;
3)
sprzyjać swobodnemu kształtowaniu się poglądów obywateli oraz formowaniu się opinii
publicznej;
4)
umożliwiać obywatelom i ich organizacjom uczestniczenie w życiu publicznym poprzez
prezentowanie zróżnicowanych poglądów i stanowisk oraz wykonywanie prawa do kontroli
i krytyki społecznej;
5)
służyć rozwojowi kultury, nauki i oświaty, ze szczególnym uwzględnieniem polskiego
dorobku intelektualnego i artystycznego;
6)
respektować chrześcijański system wartości, za podstawę przyjmując uniwersalne zasady
etyki;
7)
służyć umacnianiu rodziny;
7a)
służyć kształtowaniu postaw prozdrowotnych;
7b)
służyć propagowaniu i upowszechnianiu sportu;
8)
służyć zwalczaniu patologii społecznych;
9)
(uchylony)
10)
służyć edukacji medialnej.
3.
Jednostki publicznej radiofonii i telewizji opracowują corocznie w porozumieniu z
Krajową Radą plany finansowo-programowe przedsięwzięć w zakresie realizacji zadań,
o których mowa w ust. 1 i 1a, wymagających finansowania ze środków publicznych, z
uwzględnieniem części kosztów funkcjonowania i rozwoju tych jednostek.
4.
Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, terminy przedkładania i zakres planów
finansowo-programowych mając na względzie zapewnienie realizacji misji publicznej
przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji, a także swobodę nadawców publicznych
w kształtowaniu programów.
Art. 22.
1.
Organy państwowe mogą podejmować decyzje w sprawach działalności jednostek publicznej
radiofonii i telewizji tylko w przypadkach przewidzianych ustawami.
2.
Jednostki publicznej radiofonii i telewizji umożliwiają naczelnym organom państwowym
bezpośrednią prezentację oraz wyjaśnianie polityki państwa.
3.
Krajowa Rada określa, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania w sprawach, o których
mowa w ust. 2.
Art. 23.
1.
Jednostki publicznej radiofonii i telewizji stwarzają partiom politycznym możliwość
przedstawienia stanowiska w węzłowych sprawach publicznych.
2.
Uprawnienia przewidziane w ust. 1 stosuje się odpowiednio do ogólnokrajowych organizacji
związków zawodowych i związków pracodawców.
3.
Tryb postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, określa, w drodze rozporządzenia,
Krajowa Rada.
Art. 23a.
1.
Jednostki publicznej radiofonii i telewizji stwarzają organizacjom pożytku publicznego,
o których mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie , możliwość nieodpłatnego informowania o prowadzonej przez te organizacje działalności
nieodpłatnej.
2.
Przepis ust. 1 nie wyklucza prawa nadawcy do informowania o działalności organizacji
pożytku publicznego w szerszym zakresie .
3.
Krajowa Rada w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego
określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania związanego z nieodpłatnym informowaniem
o prowadzonej przez organizacje pożytku publicznego nieodpłatnej działalności pożytku
publicznego, w tym sposób przygotowania i emisji audycji oraz czas przeznaczony na
ich rozpowszechnianie, uwzględniając różnorodność zadań publicznych określonych w
art. 4 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie oraz ich znaczenie dla społeczności.
Art. 24.
1.
Podmiotom uczestniczącym w wyborach do Sejmu, Senatu, samorządu terytorialnego oraz
Parlamentu Europejskiego zapewnia się możliwość rozpowszechniania audycji wyborczych
w programach publicznej radiofonii i telewizji na zasadach określonych odrębnymi przepisami.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wyborów na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej
Polskiej.
3.
Podmiotom uprawnionym do udziału w kampanii referendalnej w programach radiowych i
telewizyjnych w rozumieniu art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym zapewnia się możliwość rozpowszechniania audycji referendalnych w programach publicznej
radiofonii i telewizji na zasadach określonych odrębnymi przepisami.
Art. 25.
1.
Jednostki publicznej radiofonii i telewizji mogą tworzyć i rozpowszechniać programy
dla odbiorców za granicą w języku polskim i w innych językach.
2.
Jednostki publicznej radiofonii i telewizji są obowiązane tworzyć i rozpowszechniać
audycje oświatowe dla szkół i innych placówek oświatowo-wychowawczych.
3.
Audycje oświatowe powinny odpowiadać wymogom zawartym w szkolnych programach nauczania.
4.
Koszty tworzenia programów oraz audycji, o których mowa w ust. 1 i 2, są pokrywane
z budżetu państwa, w granicach określonych ustawą budżetową.
5.
Zakres i sposób prowadzenia działalności przewidzianej w ust. 1 i 2 oraz zasady pokrywania
jej kosztów są określane w formie porozumień zawieranych między ministrami właściwymi
odpowiednio w sprawach zagranicznych i edukacji narodowej oraz jednostkami publicznej
radiofonii i telewizji.
Art. 26.
1.
Jednostki publicznej radiofonii i telewizji działają wyłącznie w formie jednoosobowej
spółki akcyjnej Skarbu Państwa, zwanej dalej „spółką”.
2.
Telewizję publiczną tworzy spółka „Telewizja Polska - Spółka Akcyjna”, zawiązana w
celu tworzenia i rozpowszechniania ogólnokrajowych programów I, II i TV Polonia oraz
regionalnych programów telewizyjnych.
2a.
Terenowe oddziały spółki „Telewizja Polska - Spółka Akcyjna” mają swoje siedziby w:
Białymstoku, Bydgoszczy, Gorzowie Wielkopolskim, Gdańsku, Katowicach, Kielcach, Krakowie,
Lublinie, Łodzi, Opolu, Olsztynie, Poznaniu, Rzeszowie, Szczecinie, Warszawie, Wrocławiu.
3.
Radiofonię publiczną tworzą:
1)
spółka „Polskie Radio - Spółka Akcyjna”, zawiązana w celu tworzenia i rozpowszechniania
ogólnokrajowych programów radiowych i programów dla odbiorców za granicą;
2)
spółki zawiązane w celu tworzenia i rozpowszechniania regionalnych programów radiowych,
zwane dalej „spółkami radiofonii regionalnej”.
4.
Do spółek wymienionych w ust. 2 i 3 stosuje się, z zastrzeżeniem art. 27-30 ustawy,
przepisy Kodeksu spółek handlowych z wyjątkiem art. 312 i 402.
5.
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, w porozumieniu z Przewodniczącym Krajowej
Rady, dokonuje, w drodze decyzji, rezerwacji częstotliwości niezbędnych do wykonywania
ustawowych zadań przez spółki oraz określa warunki wykorzystania tych częstotliwości.
Do dokonywania, wprowadzania zmian lub cofania rezerwacji częstotliwości stosuje się
przepisy art. 114 i 115 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.
6.
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, w porozumieniu z Przewodniczącym Krajowej
Rady, zapewnia dla spółek tworzących i rozpowszechniających:
1)
ogólnokrajowe programy telewizyjne - częstotliwości niezbędne do pokrycia kraju zasięgiem
odbioru programu „Telewizja Polska I” i „Telewizja Polska II”;
2)
ogólnokrajowe programy radiowe - częstotliwości niezbędne do pokrycia kraju zasięgiem
odbioru programu pierwszego, drugiego, trzeciego i czwartego oraz częstotliwości niezbędne
do rozpowszechniania programów radiowych dla odbiorców za granicą;
3)
regionalne programy telewizyjne - częstotliwości niezbędne do rozpowszechniania regionalnych
programów telewizyjnych;
4)
regionalne programy radiowe - częstotliwości niezbędne do rozpowszechniania regionalnych
programów radiowych.
7.
Program TV Polonia jest rozpowszechniany w sposób rozsiewczy satelitarny.
8.
Do rezerwacji częstotliwości przeznaczonych do rozpowszechniania lub rozprowadzania
programów w sposób cyfrowy, drogą rozsiewczą naziemną lub rozsiewczą satelitarną,
stosuje się art. 115 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.
Art. 27.
1.
Zarząd spółki liczy od jednego do trzech członków.
2.
(uchylony)
34)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2016 r. o Radzie Mediów Narodowych (Dz. U. poz. 929), która weszła w życie z dniem 7 lipca 2016 r.; uznany za niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim wyłącza udział Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w procedurze powoływania i odwoływania członków zarządu spółek publicznej radiofonii i telewizji na podstawie pkt 3 wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt K 13/16 (Dz. U. poz. 2210)..
Członków zarządu, w tym prezesa zarządu, powołuje i odwołuje Rada Mediów Narodowych.
4.
Członków zarządu powołuje się spośród osób posiadających kompetencje w dziedzinie
radiofonii i telewizji oraz nieskazanych prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne
ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe.
5.
(uchylony)
7.
Członkowie zarządów i osoby zajmujące kierownicze stanowiska w jednostkach publicznej
radiofonii i telewizji kierują się w swojej pracy oraz w ocenie dziennikarzy i innych
twórców im podległych zasadami profesjonalizmu, uczciwości i rzetelności oraz wskazaniami
zawartymi w art. 21 ust. 1a i 2 ustawy.
Art. 28.
16)Uznany za niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim wyłącza udział Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w procedurze powoływania i odwoływania członków rad nadzorczych spółek publicznej radiofonii i telewizji na podstawie pkt 5 lit. b wyroku Trybunału Konstytucyjnego, o którym mowa w odnośniku 4..
Rada nadzorcza spółki liczy trzech członków.
la. (uchylony)
1b.
(uchylony)
1c.
(uchylony)
1e8)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 17 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Członków rady nadzorczej powołuje i odwołuje Rada Mediów Narodowych.
1f9)W brzmieniu ustalonym przez art. 17 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Członków rady nadzorczej powołuje się spośród osób, które spełniają warunki określone
w przepisach o prywatyzacji i komercjalizacji dla kandydatów do rad nadzorczych spółek,
w których Skarb Państwa jest jedynym akcjonariuszem.
2.
Rada nadzorcza podejmuje uchwały bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej
połowy składu rady.
3.
Rada nadzorcza wybiera ze swego grona przewodniczącego.
4.
Rada nadzorcza uchwala regulamin określający tryb jej działania.
5.
(uchylony)
6.
Zgody rady nadzorczej wymaga:
1)
nawiązywanie i rozwiązywanie stosunku pracy z osobami zajmującymi stanowiska kierownicze
określone w statucie spółki;
2)
zawarcie lub przystąpienie przez spółkę do umowy zbiorowej z przedstawicielami pracowników;
3)
zawiązanie bądź przystąpienie do spółki innej niż spółka, o której mowa w art. 26
ust. 1, a także nabycie lub zbycie udziałów albo akcji w takiej spółce;
4)
zbycie lub obciążenie nieruchomości.
7.
(uchylony)
Art. 28a.
110)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 17 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Rady programowe publicznej radiofonii i telewizji liczą 15 członków, których powołuje
Rada Mediów Narodowych; 10 członków rady programowej reprezentuje ugrupowania parlamentarne.
Pozostałych 5 powołuje z grona osób legitymujących się dorobkiem i doświadczeniem
w sferze kultury i mediów.
2.
Kadencja rady programowej trwa 4 lata, a jej członkowie reprezentują społeczne interesy
i oczekiwania związane z działalnością programową spółki.
3.
Rada programowa podejmuje uchwały zawierające oceny poziomu i jakości programu bieżącego
oraz programów ramowych. Uchwały w sprawach programowych, podejmowane większością
głosów w obecności co najmniej połowy składu rady, są przedmiotem obrad i postanowień
rady nadzorczej.
411)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 17 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Członkom rady programowej przysługuje dieta wypłacana przez spółkę w wysokości ustalonej
przez Radę Mediów Narodowych.
5.
Zarząd spółki zapewnia członkom rady programowej organizacyjne i finansowe warunki
dokonywania ocen poziomu i jakości wyemitowanego programu, badania jego odbioru oraz
zlecania niezależnych badań dotyczących percepcji programu i jego społecznych skutków.
Art. 29.
1a13)Dodany przez art. 17 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
W walnym zgromadzeniu mają prawo uczestniczyć także członkowie Rady Mediów Narodowych.
1b13)Dodany przez art. 17 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Zmiana statutu spółki następuje na wniosek lub za uprzednią zgodą Rady Mediów Narodowych.
2.
Zarząd spółki nie jest związany poleceniami i zakazami ustanowionymi przez walne zgromadzenie,
jeżeli dotyczą one treści programu.
Art. 30.
1.
Tworzenie i rozpowszechnianie regionalnych programów telewizji publicznej należy do
terenowych oddziałów spółki, o której mowa w art. 26 ust. 2.
2.
Statut spółki określa zakres działania i zadania terenowego oddziału spółki.
315)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 17 pkt 5 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Terenowym oddziałem spółki kieruje dyrektor powoływany przez zarząd spółki za zgodą
Rady Mediów Narodowych.
4.
Organem opiniodawczo-doradczym dyrektora terenowego oddziału spółki jest rada programowa
oddziału.
4a.
Powołując rady programowe oddziałów emitujących programy w językach mniejszości narodowych
i etnicznych oraz języku regionalnym, dyrektorzy oddziałów uwzględnią kandydatów zgłaszanych
przez organizacje społeczne mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności
posługującej się językiem regionalnym.
516)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 17 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Rada Mediów Narodowych, na wniosek zarządu spółki, po zasięgnięciu opinii dyrektorów
terenowych oddziałów, określi minimalny udział audycji tworzonych przez terenowe oddziały
spółki w poszczególnych programach ogólnokrajowych.
6.
(uchylony)
Art. 30a.
1.
Przepisy dotyczące programów dla odbiorców za granicą stosuje się odpowiednio do programu
TV Polonia.
2.
Organem opiniodawczo-doradczym w sprawach tworzenia i rozpowszechnienia programu TV
Polonia jest rada programowa TV Polonia.
Art. 31.
1.
Przychodami spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są wpływy pochodzące:
1)
z opłat abonamentowych, odsetek za zwłokę w ich uiszczaniu oraz kar za używanie niezarejestrowanych
odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, z zastrzeżeniem przepisu art. 8 ust. 1 tej ustawy;
2)
z obrotu prawami do audycji;
3)
z reklam i audycji sponsorowanych;
4)
z innych źródeł.
2.
Przychodami spółek mogą być również dotacje z budżetu państwa.
3.
Akcjonariuszom spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, nie przysługuje prawo
do udziału w zysku.
Art. 31a.
1.
Spółki, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są obowiązane do określenia w dokumentacji,
o której mowa w art. 10 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości , zasad rachunkowości, w tym zakładowego planu kont, w sposób zapewniający ujęcie
w księgach rachunkowych przychodów i związanych z nimi kosztów odrębnie w odniesieniu
do działalności, o której mowa w art. 21 ust. 1, oraz pozostałej działalności, a także
metod przypisywania kosztów i przychodów do poszczególnych rodzajów prowadzonej działalności.
2.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie narusza obowiązków w zakresie rachunkowości
i sprawozdawczości wynikających z odrębnych przepisów.
3.
Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia dokumentacji, o
której mowa w ust. 1, oraz sposób sporządzania sprawozdań, o których mowa w art. 31b
pkt 1-3, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia przestrzegania zasad jawności i
przejrzystości wykorzystania środków przeznaczonych na realizację zadań, o których
mowa w art. 21 ust. 1, w sposób niezakłócający konkurencji na rynku.
Art. 31b.
117)Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 17 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. .
Zarządy spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są obowiązane do składania Krajowej
Radzie:
1)
rocznego sprawozdania ze sposobu wykorzystania środków, o których mowa w art. 31 ust.
1 i 2, do dnia 15 lutego, za poprzedni rok kalendarzowy;
2)
kwartalnych sprawozdań dotyczących sposobu wykorzystania środków przyznawanych zgodnie
z art. 31 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, do 25. dnia miesiąca następującego po upływie każdego
kwartału danego roku kalendarzowego;
3)
kwartalnych sprawozdań dotyczących kosztów poniesionych na działalność, o której mowa
w art. 21 ust. 1, wraz z określeniem źródeł ich finansowania, do 25. dnia miesiąca
następującego po upływie każdego kwartału danego roku kalendarzowego.
4)
(uchylony)
218)Dodany przez art. 17 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. .
Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, udostępnia się także Radzie Mediów Narodowych.
Art. 31c.
Zarządy spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, przygotowują i publicznie udostępniają,
do dnia 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy, sprawozdania z wykorzystania wpływów
z opłat abonamentowych w rozumieniu ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, odsetek za zwłokę w ich uiszczaniu oraz kar za używanie niezarejestrowanych odbiorników,
na realizację misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1, ze wskazaniem środków
przeznaczonych na wykonanie poszczególnych zadań wymienionych w art. 21 ust. 1a.
Art. 3219)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 17 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
W celu realizacji zadań radiofonii i telewizji publicznej spółki mogą tworzyć, za
zgodą Rady Mediów Narodowych, przedsiębiorców przewidzianych przepisami prawa.
Rozdział 5
Koncesje na rozpowszechnianie programów
Art. 33.
1.
Rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, z wyjątkiem programów publicznej
radiofonii i telewizji, wymaga uzyskania koncesji.
1a.
Nie wymaga uzyskania koncesji rozpowszechnianie programów telewizyjnych wyłącznie
w systemach teleinformatycznych, chyba że program taki ma być rozprowadzany naziemnie,
satelitarnie lub w sieciach kablowych.
2.
Organem właściwym w sprawach koncesji jest Przewodniczący Krajowej Rady.
3.
Przewodniczący Krajowej Rady podejmuje decyzję w sprawie koncesji na podstawie uchwały
Krajowej Rady. Decyzja w tej sprawie jest ostateczna.
Art. 34.
1.
Przewodniczący Krajowej Rady, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej
w zakresie określonym w ust. 1a pkt 3, ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski” informacje o możliwościach uzyskania koncesji na rozpowszechnianie
w sposób rozsiewczy naziemny programu radiowego lub telewizyjnego oraz ustala termin,
nie krótszy niż 45 dni od dnia ogłoszenia, do składania wniosków o udzielenie koncesji.
1a.
W ogłoszeniu, o którym mowa w ust. 1, określa się:
1)
przedmiot postępowania;
2)
warunki programowe rozpowszechniania programu, w tym w szczególności rodzaj i charakter
programu;
3)
częstotliwości lub kanały oraz maksymalną moc promieniowaną i lokalizację stacji nadawczych
przeznaczonych do rozpowszechniania programu lub obszar, na którym mogą być wykorzystywane
częstotliwości, chyba że do rozpowszechniania programu nie jest wymagana rezerwacja
częstotliwości;
4)
liczbę koncesji;
5)
czas, na jaki może być udzielona koncesja;
6)
termin i miejsce składania wniosków.
1b.
Przewodniczący Krajowej Rady, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia ogłoszenia,
o którym mowa w ust. 1, zamieszcza w co najmniej dwóch drukowanych dziennikach o zasięgu
ogólnopolskim informację o tym ogłoszeniu.
1c.
Rozpatrzeniu podlegają wyłącznie wnioski o udzielenie koncesji w związku z ogłoszeniem,
o którym mowa w ust. 1.
2.
Przewodniczący Krajowej Rady podaje do publicznej wiadomości listę wnioskodawców uczestniczących
w postępowaniu o udzielenie koncesji. W przypadku złożenia większej liczby wniosków,
przekraczających istniejące możliwości rozpowszechniania programów, są one rozpatrywane
w ramach jednego postępowania.
Art. 35.
1.
Koncesja może być udzielona osobie fizycznej, posiadającej obywatelstwo polskie i
stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobie prawnej
lub osobowej spółce handlowej, które mają siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
2.
Koncesja dla spółki z udziałem osób zagranicznych może być udzielona, jeżeli:
1)
udział kapitałowy osób zagranicznych w spółce lub udział osób zagranicznych w kapitale
zakładowym spółki nie przekracza 49%,
2)
umowa lub statut spółki przewidują, że:
a)
osobami uprawnionymi do reprezentowania lub prowadzenia spraw spółki albo członkami
zarządu spółki będą w większości osoby posiadające obywatelstwo polskie i stałe miejsce
zamieszkania w Polsce,
b)
w zgromadzeniu wspólników lub w walnym zgromadzeniu udział głosów osób zagranicznych
i spółek zależnych, w rozumieniu Kodeksu spółek handlowych, od osób zagranicznych nie może przekroczyć 49%,
c)
osoby zagraniczne nie mogą dysponować bezpośrednio lub pośrednio większością przekraczającą
49% głosów w osobowej spółce handlowej,
d)
członkami rady nadzorczej spółki będą w większości osoby posiadające obywatelstwo
polskie i stałe miejsce zamieszkania w Polsce.
3.
Koncesja może być również udzielona:
1)
osobie zagranicznej lub
2)
spółce zależnej, w rozumieniu Kodeksu spółek handlowych, od osoby zagranicznej
- których siedziba lub stałe miejsce zamieszkania znajduje się w państwie członkowskim
Europejskiego Obszaru Gospodarczego - bez stosowania ograniczeń zawartych w ust. 2.
Art. 35a.
1.
Nadawca może złożyć wniosek o udzielenie koncesji na kolejny okres, nie później niż
12 miesięcy przed wygaśnięciem posiadanej koncesji.
2.
W przypadku złożenia przez nadawcę wniosku, o którym mowa w ust. 1, odmowa udzielenia
koncesji na kolejny okres możliwa jest wyłącznie, gdy w stosunku do nadawcy zachodzi
którakolwiek z okoliczności wskazanych w art. 38 ust. 1 lub 2.
3.
W przypadku złożenia przez nadawcę wniosku, o którym mowa w ust. 1, do postępowania
w sprawie udzielenia koncesji nie stosuje się przepisów art. 34 i 36 ust. 1 i 2.
Art. 36.
1.
W postępowaniu o udzielenie koncesji ocenia się w szczególności:
1)
stopień zgodności zamierzonej działalności programowej z zadaniami określonymi w art.
1 ust. 1 ustawy, z uwzględnieniem stopnia realizacji tych zadań przez innych nadawców
działających na obszarze objętym koncesją;
2)
możliwości dokonania przez wnioskodawcę koniecznych inwestycji i finansowania programu;
3)
przewidywany udział w programie audycji wytworzonych przez nadawcę lub na jego zamówienie
albo we współdziałaniu z innymi nadawcami;
4)
przewidywany udział audycji, o których mowa w art. 15 ust. 1 i 3, w programie telewizyjnym
albo utworów, o których mowa w art. 15 ust. 2, w programie radiowym lub telewizyjnym;
5)
dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego
przekazu.
2.
Koncesji nie udziela się, jeżeli rozpowszechnianie programów przez wnioskodawcę mogłoby
spowodować:
1)
zagrożenie interesów kultury narodowej, dobrych obyczajów i wychowania, bezpieczeństwa
i obronności państwa oraz zagrożenia dla bezpieczeństwa informacji niejawnych;
2)
osiągnięcie przez wnioskodawcę pozycji dominującej w dziedzinie środków masowego przekazu
na danym terenie.
3.
Koncesja jest udzielana na 10 lat.
Art. 37.
1.
Koncesja określa w szczególności:
1)
nadawcę, jego siedzibę albo miejsce zamieszkania;
2)
przedmiot działalności objętej koncesją;
3)
sposób rozpowszechniania programu (analogowy rozsiewczy naziemny, cyfrowy rozsiewczy
naziemny w multipleksie, rozsiewczy satelitarny, w sieciach telekomunikacyjnych innych
niż wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego satelitarnego)
oraz:
-
-dla rozpowszechniania analogowego rozsiewczego naziemnego:
a)
lokalizację stacji,b)
wysokość zawieszenia anteny,c)
maksymalną moc promieniowaną,d)
charakterystykę promieniowania anteny,e)
częstotliwość,f)
polaryzację, -
-dla rozpowszechniania cyfrowego rozsiewczego naziemnego w multipleksie:
g)
multipleks,h)
obszar rozpowszechniania,i)
parametry sygnalizacyjne - identyfikatory ID, -
-dla rozpowszechniania rozsiewczego satelitarnego:
j)
nazwę wykorzystywanego satelity,k)
położenie satelity na orbicie,l)
częstotliwość,m)
lokalizację stacji dosyłowej, -
-dla rozpowszechniania w sieciach telekomunikacyjnych innych niż wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego satelitarnego:
n)
lokalizację stacji głównej,o)
obszar objęty siecią telekomunikacyjną;
4)
rodzaj programu i czas jego rozpowszechniania;
5)
datę rozpoczęcia rozpowszechniania programu;
6)
termin wygaśnięcia koncesji.
2.
Koncesja może określać inne warunki prowadzenia działalności, niezbędne dla realizacji
przepisów ustawy.
3.
Koncesja w zakresie określonym w ust. 1 pkt 3 jest udzielana w porozumieniu z Prezesem
Urzędu Komunikacji Elektronicznej, który zajmuje stanowisko, mając na względzie spełnienie
warunków określonych w art. 114 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.
3a.
Jeżeli do rozpowszechniania programu radiofonicznego lub telewizyjnego jest wymagana
rezerwacja częstotliwości, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej dokonuje jej niezwłocznie
na rzecz nadawcy, który uzyskał koncesję, chyba że program ten będzie rozpowszechniany
przez operatora multipleksu w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną. Do dokonywania,
wprowadzania zmian lub cofania rezerwacji częstotliwości stosuje się przepisy art. 114 i 115 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne oraz nie stosuje się przepisów art. 116 tej ustawy.
4.
Krajowa Rada, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, określi,
w drodze rozporządzenia, dane, które powinien zawierać wniosek, oraz szczegółowy tryb
postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji.
Art. 37a.
Dostawca usługi medialnej jest obowiązany do corocznego składania do Krajowej Rady
sprawozdania finansowego, w formie przewidzianej w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.
Art. 38.
1.
Koncesję cofa się, jeżeli:
1)
wydano prawomocne orzeczenie zakazujące nadawcy wykonywania działalności gospodarczej
objętej koncesją;
2)
nadawca rażąco narusza warunki określone w ustawie lub w koncesji;
3)
działalność objęta koncesją jest wykonywana w sposób sprzeczny z ustawą lub z warunkami
określonymi w koncesji, a nadawca, pomimo wezwania Przewodniczącego Krajowej Rady,
w wyznaczonym terminie nie usunął stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami
określonymi w koncesji lub w ustawie;
4)
nadawca, pomimo wezwania Przewodniczącego Krajowej Rady, nie rozpoczął rozpowszechniania
programu w terminie ustalonym w koncesji lub trwale zaprzestał wykonywania rozpowszechniania
programu za pomocą wszystkich lub niektórych stacji nadawczych - chyba że nadawca
wykaże, że opóźnienie rozpoczęcia rozpowszechniania programu lub zaprzestanie rozpowszechniania
programu zostały spowodowane okolicznościami od niego niezależnymi. Za trwałe zaprzestanie
rozpowszechniania programu uważa się fakt nierozpowszechniania programu przez okres
trzech kolejno następujących po sobie miesięcy.
2.
Koncesja może być cofnięta, jeżeli:
1)
rozpowszechnianie programu powoduje zagrożenie interesów kultury narodowej, bezpieczeństwa
i obronności państwa lub narusza normy dobrego obyczaju;
2)
(uchylony)
3)
rozpowszechnianie programu powoduje osiągnięcie przez nadawcę pozycji dominującej
w dziedzinie środków masowego przekazu na danym rynku właściwym w rozumieniu przepisów
o ochronie konkurencji i konsumentów;
4)
nastąpi przejęcie bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad działalnością nadawcy
przez inną osobę.
3.
Przewodniczący Krajowej Rady podaje do publicznej wiadomości informacje o wszczęciu
postępowania w sprawie cofnięcia koncesji.
4.
W przypadku uprawomocnienia się decyzji w sprawie cofnięcia koncesji Przewodniczący
Krajowej Rady niezwłocznie ogłasza o możliwości uzyskania koncesji w zakresie objętym
cofniętą koncesją.
Art. 38a.
1.
Uprawnienia wynikające z koncesji są niezbywalne, z zastrzeżeniem ust. 3-5.
2.
Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nie przechodzą na nabywcę przedsiębiorstwa upadłego.
3.
W przypadku łączenia, podziału albo innego rodzaju przekształceń spółek handlowych,
uprawnienia, o których mowa w ust. 1, mogą przejść na inny podmiot za zgodą Krajowej
Rady wyrażoną w formie uchwały. Odmowa wyrażenia zgody następuje, gdy:
1)
nadawca osiągnie pozycję dominującą w dziedzinie środków masowego przekazu na danym
rynku właściwym w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów;
2)
nastąpi przejęcie bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad działalnością nadawcy
przez inną osobę.
3a.
Osoba fizyczna może przenieść uprawnienia wynikające z koncesji, za zgodą Krajowej
Rady wyrażoną w formie uchwały, na spółkę, której jest wspólnikiem i która spełnia
warunki, o których mowa w art. 35. Odmowa wyrażenia zgody następuje z przyczyn, o
których mowa w art. 36 ust. 2.
4.
Na podstawie uchwały Krajowej Rady, Przewodniczący Krajowej Rady wydaje decyzję w
sprawie wyrażenia zgody bądź odmowy, o której mowa w ust. 3 i 3a.
5.
Do uprawnień wynikających z rezerwacji częstotliwości stosuje się przepisy ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.
Art. 39.
Koncesja na rozpowszechnianie programu telewizyjnego obejmuje również wykorzystanie
sygnału telewizyjnego do rozpowszechniania przekazów tekstowych.
Art. 39a.
1.
Koncesja może być udzielona na rozpowszechnianie w sieciach kablowych lub w sposób
rozsiewczy satelitarny programu poświęconego wyłącznie:
1)
telesprzedaży;
2)
autopromocji.
2.
Do programów, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy, z
wyłączeniem przepisów art. 15-15b.
3.
Do programów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się:
1)
ograniczenia dopuszczalnego wymiaru czasowego reklam i telesprzedaży w ciągu godziny,
określonego w art. 16 ust. 3;
2)
przepisów art. 16 ust. 6 oraz art. 16a.
Art. 39b.
1.
O uznanie za nadawcę społecznego może do Krajowej Rady wystąpić:
1)
stowarzyszenie w ramach realizacji celów statutowych;
2)
fundacja w ramach realizacji celów statutowych;
3)
kościelna lub wyznaniowa osoba prawna kościoła lub związku wyznaniowego o uregulowanej
w ustawie sytuacji prawnej.
2.
Nadawca społeczny jest zwolniony z opłat za udzielenie lub zmianę koncesji.
3.
W przypadku naruszenia przez nadawcę społecznego wymogów określonych w art. 4 pkt
10, organ koncesyjny wydaje decyzję o uchyleniu decyzji o uznaniu za nadawcę społecznego, w której stwierdza obowiązek uiszczenia
opłat, o których mowa w ust. 2, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia udzielenia lub zmiany koncesji.
Art. 40.
1.
Za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego lub telewizyjnego pobiera
się opłatę, niezależnie od rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością
przewidzianych w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne. Przez udzielenie koncesji rozumie się również jej zmianę.
2.
Opłata za udzielenie koncesji nie może być wyższa niż:
1)
dla rozpowszechniania programu radiowego w sposób analogowy rozsiewczy naziemny -
12 317 570 zł;
2)
dla rozpowszechniania programu telewizyjnego w sposób analogowy rozsiewczy naziemny
- 25 890 000 zł;
3)
dla rozpowszechniania programu radiowego w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie
- 6 158 785 zł;
4)
dla rozpowszechniania programu telewizyjnego w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny
w multipleksie - 25 890 000 zł.
3.
Opłata za udzielenie koncesji wynosi:
1)
dla rozpowszechniania programu radiowego w sposób rozsiewczy satelitarny - 500 zł;
2)
dla rozpowszechniania programu telewizyjnego w sposób rozsiewczy satelitarny - 10
000 zł;
3)
dla rozpowszechniania programu radiowego w sieciach telekomunikacyjnych innych niż
wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego satelitarnego
- 500 zł;
4)
dla rozpowszechniania programu telewizyjnego w sieciach telekomunikacyjnych innych
niż wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego satelitarnego
- 2000 zł.
4.
W przypadku rozpowszechniania programu radiowego lub telewizyjnego różnymi sposobami
opłatę za udzielenie koncesji ustala się jako sumę należności za poszczególne sposoby
rozpowszechniania tych programów.
5.
W przypadku opłaty za udzielenie koncesji na jednoczesne rozpowszechnianie programu
radiowego w sposób analogowy rozsiewczy naziemny i cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie,
opłata ustalana jest jak za udzielenie koncesji dla rozpowszechniania programu radiowego
w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie.
6.
Krajowa Rada, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi,
w drodze rozporządzenia, nie wyższą niż określona w ust. 2 wysokość opłaty za udzielenie
koncesji oraz sposób wyliczania tej opłaty, biorąc pod uwagę:
1)
czas emisji reklam;
2)
dla programów, o których mowa w ust. 2 pkt 1:
a)
liczbę mieszkańców w zasięgu programu,
b)
zakres fal radiowych,
c)
liczbę mieszkańców miast w zasięgu programu;
3)
dla programów, o których mowa w ust. 2 pkt 2, liczbę mieszkańców w zasięgu programu;
4)
dla programów, o których mowa w ust. 2 pkt 3:
a)
w przypadku udzielenia koncesji o zasięgu mniejszym od zasięgu sygnału multipleksu
ogólnopolskiego, za który uznaje się obszar całego kraju - liczbę mieszkańców w zasięgu
programu,
b)
standard naziemnej radiofonii cyfrowej,
c)
w przypadku zmiany koncesji na rozpowszechnianie programu drogą rozsiewczą naziemną,
polegającej na przyznaniu prawa do rozpowszechniania programu w sposób cyfrowy - liczbę
mieszkańców objętych rozpowszechnianiem programu w sposób analogowy;
5)
dla programów, o których mowa w ust. 2 pkt 4:
a)
w przypadku udzielenia koncesji o zasięgu mniejszym od zasięgu sygnału multipleksu
ogólnopolskiego, za który uznaje się obszar całego kraju - liczbę mieszkańców w zasięgu
programu,
b)
standard naziemnej telewizji cyfrowej,
c)
w przypadku zmiany koncesji na rozpowszechnianie programu drogą rozsiewczą naziemną,
polegającej na przyznaniu prawa do rozpowszechniania programu w sposób cyfrowy - liczbę
mieszkańców objętych rozpowszechnianiem programu w sposób analogowy;
6)
proporcjonalnie okres pozostały do wygaśnięcia koncesji - w przypadku zmiany koncesji,
która ma wpływ na wysokość opłaty za udzielenie koncesji.
7.
Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, metody techniczne ustalania zasięgu
programu na obszarze objętym rozpowszechnianiem programu w sposób rozsiewczy naziemny,
biorąc pod uwagę stan nauki i techniki w tej dziedzinie.
8.
Wysokość opłat, o których mowa w ust. 2 i 3, oraz opłat określonych w przepisach wydanych
na podstawie ust. 6, podlega waloryzacji w każdym roku o średnioroczny wskaźnik cen
towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w poprzednim roku kalendarzowym, ogłaszany przez
Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W przypadku gdy wskaźnik ten ma wartość ujemną,
stawki opłat nie ulegają zmianie.
9.
Przewodniczący Krajowej Rady, nie później niż do dnia 31 października każdego roku,
ogłasza na rok następny, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor
Polski”, wysokość opłat, o których mowa w ust. 2 i 3 oraz w przepisach wydanych na
podstawie ust. 6, uwzględniając przepis ust. 8, zaokrąglając je w górę do pełnych
złotych.
10.
Opłatę za udzielenie koncesji uiszcza się jednorazowo lub w równych rocznych ratach
płatnych w kolejnych latach obowiązywania koncesji. Sposób uiszczania opłaty określa
się, na podstawie wniosku, w decyzji o udzieleniu koncesji.
11.
Opłatę albo pierwszą ratę opłaty, o której mowa w ust. 10, uiszcza się w terminie
60 dni od dnia doręczenia decyzji o udzieleniu koncesji. W przypadku rozłożenia opłaty
na raty, w decyzji o udzieleniu koncesji, ustala się opłatę prolongacyjną na podstawie
przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa .
12.
W przypadku uchylenia albo cofnięcia koncesji całość opłaty, o której mowa w ust.
1, w zakresie w jakim nie została uiszczona, staje się wymagalna i jest uiszczana
w terminie 60 dni od dnia doręczenia decyzji o uchyleniu albo cofnięciu koncesji.
13.
Opłata za udzielenie koncesji stanowi dochód budżetu państwa.
Art. 40a.
1.
Nabycie lub objęcie udziałów albo akcji, bądź nabycie prawa z udziałów lub akcji przez
osobę zagraniczną w spółce, która posiada koncesję na rozpowszechnianie programu,
wymaga zezwolenia Przewodniczącego Krajowej Rady, do którego stosuje się odpowiednio
przepisy art. 33 ust. 3, art. 35 ust. 2, art. 36 ust. 2 oraz art. 38.
2.
Czynność, o której mowa w ust. 1, dokonaną przez podmiot, w stosunku do którego osoba
zagraniczna jest podmiotem dominującym, w rozumieniu Kodeksu spółek handlowych, uważa się za czynność dokonaną przez podmiot dominujący.
3.
Przewodniczący Krajowej Rady wydaje i cofa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, na
podstawie uchwały Krajowej Rady.
4.
Czynności, o których mowa w ust. 1, dokonane bez zezwolenia są nieważne.
5.
Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do osób zagranicznych lub spółek zależnych, w rozumieniu
Kodeksu spółek handlowych, do osób zagranicznych, których siedziby lub miejsce zamieszkania znajdują się w
państwach będących członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
Art. 40b.
Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 33, stosuje
się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
Rozdział 6
Rozpowszechnianie niektórych programów telewizyjnych i rozprowadzanie programów
Art. 41.
1.
Zgłoszenia do rejestru wymaga:
1)
program rozprowadzany;
2)
program telewizyjny rozpowszechniany wyłącznie w systemie teleinformatycznym.
2.
Obowiązek określony w ust. 1 pkt 1 nie dotyczy programów, o których mowa w art. 43
ust. 1.
3.
Organem prowadzącym rejestr jest Przewodniczący Krajowej Rady.
4.
Do postępowania w sprawach wpisu do rejestru stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej.
5.
Rejestr jest jawny.
Art. 42.
1.
Za wpis programu do rejestru programów telewizyjnych rozpowszechnianych wyłącznie
w systemie teleinformatycznym i programów rozprowadzanych podmiot zgłaszający program
uiszcza opłatę w wysokości 100 zł za każdy program.
2.
Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.
3.
Do waloryzacji i ogłaszania wysokości opłaty, o której mowa w ust. 1, stosuje się
art. 40 ust. 8 i 9.
Art. 43.
1.
Operator rozprowadzający program, z wyłączeniem podmiotu rozprowadzającego program
w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną w multipleksie, jest obowiązany do rozprowadzania
programów „Telewizja Polska I”, „Telewizja Polska II” i jednego regionalnego programu
telewizyjnego rozpowszechnianego przez Telewizję Polską S.A. oraz programów rozpowszechnianych
w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej na podstawie koncesji na rozpowszechnianie tych programów w sposób analogowy drogą
rozsiewczą naziemną przez Telewizję Polsat S.A., TVN S.A., Polskie Media S.A., Telewizję
Puls Sp. z o.o. W przypadku operatora rozprowadzającego programy w sieciach telekomunikacyjnych
innych niż wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego
satelitarnego obowiązek rozprowadzania regionalnego programu telewizyjnego dotyczy
regionalnego programu telewizyjnego właściwego dla danego obszaru.
2.
Nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w ust. 1, nie może odmówić operatorowi
rozprowadzającemu program w sieci telekomunikacyjnej, o której mowa w ust. 1, zgody
na rozprowadzanie tego programu, ani też nie może uzależnić udzielenia takiej zgody
od uiszczania jakiegokolwiek wynagrodzenia, w tym w szczególności z tytułu udzielenia
licencji za korzystanie z nadania.
3.
Przewodniczący Krajowej Rady przeprowadza ocenę realizacji obowiązku, o którym mowa
w ust. 1, nie rzadziej niż raz na dwa lata, kierując się interesem społecznym w zakresie
dostarczania informacji, udostępniania dóbr kultury i sztuki, ułatwiania korzystania
z oświaty, sportu i dorobku nauki i upowszechniania edukacji obywatelskiej.
4.
Wyniki oceny Przewodniczący Krajowej Rady przedstawia ministrowi właściwemu do spraw
kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, który podejmuje działania konieczne do zapewnienia,
aby obowiązki, o których mowa w ust. 1, były proporcjonalne i przejrzyste oraz nakładane
jedynie wtedy, gdy jest to niezbędne do realizacji celów określonych w ust. 3.
Art. 43a.
1.
Nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w art. 43 ust. 1, jest obowiązany
do nieodpłatnego udostępniania tego programu na wniosek operatora rozprowadzającego
program, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.
2.
Jeżeli nadawca nie wykonał obowiązku polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programu,
Przewodniczący Krajowej Rady, na wniosek operatora rozprowadzającego program, wzywa
nadawcę do udostępnienia tego programu temu operatorowi, w terminie 14 dni od dnia
doręczenia wezwania.
3.
Operator rozprowadzający program, jest obowiązany:
1)
rozprowadzać i oferować program, który został mu nieodpłatnie udostępniony;
2)
umieszczać w swojej ofercie informację, że program ten jest przeznaczony do powszechnego
i nieodpłatnego odbioru również w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną.
Art. 44.
1.
Organ rejestracyjny dokonuje wpisu do rejestru programu, o którym mowa w art. 41 ust.
1 pkt 1, na podstawie zgłoszenia.
2.
Operator rozprowadzający program dokonuje zgłoszenia programu do rejestru nie później
niż na miesiąc przed rozpoczęciem jego rozprowadzania.
3.
Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1:
1)
wskazuje wnioskodawcę, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania, adres korespondencyjny,
w tym poczty elektronicznej, zapewniający skuteczny i szybki kontakt;
2)
wskazuje program przewidziany do rozprowadzania i jego nadawcę;
3)
określa obszar, na którym program ma być rozprowadzany.
4.
Operator rozprowadzający program dołącza do zgłoszenia:
1)
dokumenty wskazujące, że rozprowadzanie programu nie będzie naruszało praw nadawcy
programu;
2)
dokumenty wskazujące, że program jest rozpowszechniany, a w przypadku programu przekazywanego
przez nadawcę operatorowi - umowę z nadawcą programu.
5.
(uchylony)
6.
Wpis do rejestru zawiera w szczególności dane, o których mowa w ust. 3, z wyjątkiem
adresu miejsca zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby.
7.
Rozprowadzanie programu można rozpocząć, jeżeli organ rejestracyjny nie odmówił rejestracji
w terminie miesiąca od dnia zgłoszenia, pod warunkiem uiszczenia przez operatora opłaty,
o której mowa w art. 42 ust. 1.
8.
Organ rejestracyjny może wezwać operatora rozprowadzającego program do uzupełnienia
zgłoszenia w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. W sytuacji gdy organ rejestracyjny
wezwał operatora do uzupełnienia zgłoszenia, termin, o którym mowa w ust. 7, biegnie
od dnia wpływu uzupełnienia zgłoszenia.
9.
Operator rozprowadzający program jest obowiązany zgłaszać organowi rejestracyjnemu,
w terminie 14 dni, zmiany stanu faktycznego i prawnego objętego wpisem do rejestru,
powstałe po dniu dokonania wpisu. Do zgłaszania zmian stosuje się odpowiednio przepisy
o wpisie do rejestru.
Art. 44a.
1.
Organ rejestracyjny dokonuje wpisu do rejestru programu, o którym mowa w art. 41 ust.
1 pkt 2, na podstawie zgłoszenia.
2.
Nadawca programu telewizyjnego rozpowszechnianego wyłącznie w systemie teleinformatycznym
dokonuje zgłoszenia programu do rejestru nie później niż na miesiąc przed rozpoczęciem
jego rozpowszechniania.
3.
Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1:
1)
wskazuje nadawcę, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania, adres korespondencyjny,
w tym poczty elektronicznej, zapewniający skuteczny i szybki kontakt;
2)
zawiera podstawowe informacje o programie przewidzianym do rozpowszechniania;
3)
określa sposób rozpowszechniania programu.
4.
Wpis do rejestru zawiera w szczególności dane, o których mowa w ust. 3, z wyjątkiem
adresu miejsca zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby.
5.
Rozpowszechnianie programu można rozpocząć, jeżeli organ rejestracyjny nie odmówił
rejestracji w terminie miesiąca od dnia zgłoszenia.
6.
Organ rejestracyjny może wezwać nadawcę do uzupełnienia zgłoszenia w terminie 14 dni
od dnia otrzymania wezwania. W sytuacji gdy organ rejestracyjny wezwał nadawcę do
uzupełnienia zgłoszenia, termin, o którym mowa w ust. 5, biegnie od dnia wpływu uzupełnienia
zgłoszenia.
7.
Nadawca jest obowiązany zgłaszać organowi rejestracyjnemu, w terminie 14 dni, zmiany
stanu faktycznego i prawnego objętego wpisem do rejestru, powstałe po dniu dokonania
wpisu. Do zgłaszania zmian stosuje się odpowiednio przepisy o wpisie do rejestru.
Art. 45.
1.
Organ rejestracyjny wykreśla z rejestru program, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt
2, jeżeli w programie tym, w okresie ostatnich 12 miesięcy, co najmniej dwukrotnie
zostały zamieszczone treści poważnie naruszające przepisy art. 18 ust. 1, 4 i 5.
2.
Organ rejestracyjny odmawia wpisu do rejestru programu, o którym mowa w art. 41 ust.
1 pkt 1, jeżeli w programie tym, w okresie ostatnich 12 miesięcy, co najmniej dwukrotnie
zostały zamieszczone treści poważnie naruszające przepisy art. 18 ust. 1, 4 i 5.
3.
Organ rejestracyjny wykreśla z rejestru program rozprowadzany, jeżeli:
1)
w programie tym, w okresie ostatnich 12 miesięcy, co najmniej dwukrotnie zostały zamieszczone
treści poważnie naruszające przepisy art. 18 ust. 1, 4 i 5;
2)
operator bez zezwolenia nadawcy wprowadza zmiany do programu, rozpowszechnia go nie
w całości lub nierównocześnie.
3)
(uchylony)
4.
Odmowa wpisu lub jego wykreślenie, o których mowa w ust. 1-3, następuje w drodze decyzji
administracyjnej, do której stosuje się odpowiednio przepis art. 33 ust. 3.
Art. 46.
Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb prowadzenia
rejestru programów rozpowszechnianych wyłącznie w systemie teleinformatycznym i programów
rozprowadzanych, w tym:
1)
wzór rejestru,
2)
wzór zgłoszenia o wpis do rejestru
- uwzględniając możliwość prowadzenia rejestru oraz zgłaszania do niego wniosków w
systemie teleinformatycznym, konieczność zapewnienia przejrzystości i kompletności
zapisu informacji znajdujących się w rejestrze oraz sprawność postępowania rejestracyjnego,
a także nieobciążanie dostawców usług medialnych utrudnieniami w zakresie wykonywanej
działalności.
Art. 46a.
1.
Jeżeli nadawca programu, o którym mowa w art. 45 ust. 3 pkt 1, jest ustanowiony w
innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Krajowa Rada zawiadamia tego nadawcę
i Komisję Europejską o stwierdzonych naruszeniach oraz o zamiarze wykreślenia rozprowadzanego
programu z rejestru. Program jest wykreślany z rejestru, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy
od zawiadomienia, w wyniku konsultacji prowadzonych przez Krajową Radę z państwem,
w którym jest ustanowiony nadawca, i z Komisją Europejską, nie nastąpi zaniechanie
naruszeń.
2.
Środki, o których mowa w ust. 1, muszą być obiektywnie niezbędne, stosowane w sposób
niedyskryminacyjny i proporcjonalny do zamierzonych celów oraz gdy zostały spełnione
następujące warunki:
1)
Krajowa Rada powiadomiła Komisję Europejską i państwo członkowskie, w którym nadawca
ma swoją siedzibę, o zamiarze podjęcia takich środków i uzasadniła swoją ocenę oraz
2)
Komisja Europejska stwierdziła, że środki te są zgodne z prawem unijnym.
Art. 46b.
1.
Jeżeli program nadawcy ustanowionego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej
jest kierowany w całości lub w przeważającej części na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, Przewodniczący Krajowej Rady może wystąpić do państwa, w którym ustanowiony
jest nadawca tego programu w celu zastosowania odpowiedniego rozwiązania, w tym zwłaszcza
zapewniającego poszanowanie w tym programie zasad ochrony interesu publicznego określonych
w ustawie oraz w przepisach odrębnych.
2.
Jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od wystąpienia, o którym mowa w ust. 1, nie dojdzie
do zastosowania odpowiedniego rozwiązania, a nadawca danego programu jest ustanowiony
w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w celu obejścia przepisów obowiązujących
w Rzeczypospolitej Polskiej, Przewodniczący Krajowej Rady może zawiadomić Komisję
Europejską oraz państwo, w którym ustanowiony jest nadawca, o zamiarze odmowy wpisu
do rejestru lub wykreślenia z rejestru programu, lub zastosowania innego przewidzianego
prawem niezbędnego, niedyskryminacyjnego i proporcjonalnego środka. Do zawiadomienia
dołącza się uzasadnienie.
3.
Oceniając, czy program, o którym mowa w ust. 1, jest w całości lub w przeważającej
części kierowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Krajowa Rada może się odwołać
do takich kryteriów, jak źródło dochodów z reklam telewizyjnych lub abonamentu, główny
język danej usługi lub obecność audycji lub przekazów handlowych skierowanych bezpośrednio
do widzów w państwie członkowskim, w którym są one odbierane.
4.
Przewodniczący Krajowej Rady może wydać decyzję o odmowie wpisu do rejestru lub wykreśleniu
z rejestru programu, o którym mowa w ust. 1 i 2, lub innym środku, wyłącznie jeżeli
Komisja Europejska, w drodze decyzji, nie stwierdzi, w terminie trzech miesięcy od
zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, że byłoby to sprzeczne z prawem Unii Europejskiej.
5.
Przewodniczący Krajowej Rady dokonuje wystąpienia, o którym mowa w ust. 1, oraz zawiadomienia,
o którym mowa w ust. 2, na podstawie uchwały Krajowej Rady.
Art. 47.
(uchylony)
Rozdział 6a
Audiowizualne usługi medialne na żądanie
Art. 47a.
Podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie kształtuje katalog
audycji samodzielnie i ponosi odpowiedzialność za jego treść, co nie narusza przepisów
dotyczących odpowiedzialności innych osób za treść poszczególnych audycji, reklam
lub innych przekazów.
Art. 47b.
Nałożenie na podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie obowiązku
lub zakazu publicznego udostępniania określonej audycji lub przekazu może nastąpić
wyłącznie na podstawie ustawy.
Art. 47c.
1.
Podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie jest obowiązany do
zapewnienia użytkownikom łatwego, bezpośredniego i stałego dostępu do informacji umożliwiających
identyfikację usługi i podmiotu dostarczającego audiowizualną usługę medialną na żądanie,
a w szczególności do informacji o:
1)
nazwie audiowizualnej usługi medialnej na żądanie;
2)
nazwisku, nazwie lub firmie podmiotu dostarczającego tę usługę;
3)
adresie jego siedziby;
4)
danych kontaktowych, w tym adresie korespondencyjnym, adresie poczty elektronicznej
oraz witryny internetowej.
2.
Podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie jest obowiązany do
wskazania Krajowej Rady jako organu właściwego w sprawach audiowizualnych usług medialnych
na żądanie.
3.
Krajowa Rada może określić, w drodze rozporządzenia, sposób prezentowania przez podmiot
dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie informacji umożliwiających
identyfikację usługi i podmiotu dostarczającego tę usługę, uwzględniając integralność
przekazów, sposób publicznego udostępniania usługi i oddziaływanie na interesy użytkowników
oraz dążąc do nieobciążania dostawców nadmiernymi utrudnieniami i kosztami w związku
z zapewnianiem informacji.
Art. 47d.
Lokowanie produktu w audycjach i sponsorowanie audycji udostępnianych w ramach audiowizualnej
usługi medialnej na żądanie nie może naruszać samodzielności i niezależności redakcyjnej
podmiotu dostarczającego audiowizualną usługę medialną na żądanie, w szczególności
poprzez wpływ na treść lub miejsce audycji w katalogu, oraz nie zwalnia tego podmiotu
od odpowiedzialności za treść audycji.
Art. 47e.
1.
Zabronione jest publiczne udostępnianie audiowizualnej usługi medialnej na żądanie,
w ramach której są dostępne w katalogu audycje lub inne przekazy, o których mowa w
art. 18 ust. 4, bez stosowania zabezpieczeń technicznych lub innych odpowiednich środków,
mających na celu ochronę małoletnich przed ich odbiorem.
2.
Podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie, uwzględniając stopień
szkodliwości audycji lub innego przekazu dla małoletnich w poszczególnych kategoriach
wiekowych, jest obowiązany do odpowiedniego kwalifikowania i oznaczania audycji i
innych przekazów w taki sposób, aby użytkownik mógł z łatwością zapoznać się z oznaczeniem
zarówno w chwili wyboru audycji, jak i w trakcie jej trwania.
3.
Krajowa Rada w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji może określić,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, jakim odpowiadać muszą zabezpieczenia
techniczne lub inne odpowiednie środki, mające na celu ochronę małoletnich przed odbiorem
audycji lub innych przekazów, o których mowa w art. 18 ust. 4, kierując się potrzebą
zapewnienia skutecznej ochrony małoletnich przed szkodliwymi dla nich treściami, uwzględniając
możliwości techniczne i stopień szkodliwości audycji lub innych przekazów dla małoletnich
w poszczególnych kategoriach wiekowych oraz specyfikę audiowizualnych usług medialnych
na żądanie.
4.
Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, cechy oraz szczegółowe warunki kwalifikowania
i oznaczania audycji i innych przekazów oraz wzory odpowiednich symboli graficznych,
uwzględniając stopień szkodliwości audycji dla małoletnich w poszczególnych kategoriach
wiekowych oraz specyfikę audiowizualnych usług medialnych na żądanie.
Art. 47f.
1.
Podmioty dostarczające audiowizualne usługi medialne na żądanie są obowiązane do promowania
audycji europejskich, w tym wytworzonych pierwotnie w języku polskim, w szczególności
przez:
1)
odpowiednie oznaczanie pochodzenia dostępnych w katalogu audycji i udostępnianie możliwości
wyszukiwania audycji europejskich, w tym wytworzonych pierwotnie w języku polskim,
lub
2)
umieszczanie informacji i materiałów promujących audycje europejskie, w tym wytworzonych
pierwotnie w języku polskim.
2.
Podmioty dostarczające audiowizualne usługi medialne na żądanie są obowiązane do przeznaczania
co najmniej 20% zawartości katalogu na audycje europejskie, w tym wytworzonych pierwotnie
w języku polskim, oraz odpowiedniego wyeksponowania tych audycji w katalogu.
3.
Podstawą do obliczania procentowego udziału, o którym mowa w ust. 2, jest suma iloczynów
czasu trwania i czasu udostępniania audycji w katalogu w danym kwartale kalendarzowym.
4.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do katalogów, w których publicznie są udostępniane
wyłącznie audycje audiowizualne niebędące audycjami europejskimi.
Art. 47g.
Podmioty dostarczające audiowizualne usługi medialne na żądanie dążą do stopniowego
zapewniania dostępności dostarczanych audycji dla osób niepełnosprawnych z powodu
dysfunkcji narządu wzroku oraz osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu
słuchu, poprzez wprowadzanie odpowiednich udogodnień, takich jak audiodeskrypcja,
napisy oraz tłumaczenie na język migowy.
Art. 47h.
Audycje dostarczane w ramach audiowizualnych usług medialnych na żądanie nie mogą
zawierać treści nawołujących do nienawiści lub dyskryminujących ze względu na rasę,
niepełnosprawność, płeć, wyznanie lub narodowość.
Art. 47i.
Podmioty dostarczające audiowizualne usługi medialne na żądanie są obowiązane do przechowywania
kopii audycji udostępnianych publicznie przez okres nie krótszy niż 28 dni od dnia
ich usunięcia z katalogu oraz do przedstawienia ich Przewodniczącemu Krajowej Rady
po otrzymaniu żądania, o którym mowa w art. 10 ust. 2.
Art. 47j.
1.
Podmioty dostarczające audiowizualne usługi medialne na żądanie są obowiązane do corocznego
składania do Krajowej Rady sprawozdania z wykonania obowiązków, o których mowa w art.
47e i art. 47f.
2.
Sprawozdanie zawiera:
1)
dane podmiotu w zakresie określonym w art. 47c ust. 1 wraz z podaniem sposobu publicznego
udostępniania audiowizualnej usługi medialnej na żądanie;
2)
opis rodzajów zabezpieczeń technicznych lub innych odpowiednich środków, mających
na celu ochronę małoletnich przed ich odbiorem, które stosuje dany podmiot;
3)
opis sposobów promocji audycji europejskich, w tym wytworzonych pierwotnie w języku
polskim, stosowanych przez dany podmiot, w tym udział tych audycji w katalogu w ujęciu
ilościowym i czasowym.
3.
Sprawozdanie składa się w terminie do dnia 31 marca za rok poprzedni.
Art. 47k.
Do audiowizualnych usług medialnych na żądanie stosuje się przepisy art. 16 ust. 1,
art. 16b ust. 1-3a, art. 16c, art. 17 ust. 1-2, 4, 5, 6a i 7, art. 17a ust. 1-3, 5
i 6 oraz przepisy wydane na podstawie art. 16b ust. 3b, art. 17 ust. 8 z wyłączeniem
przepisów dotyczących ewidencji sponsorowanych audycji lub innych przekazów, a także
przepisy wydane na podstawie art. 17a ust. 9 w zakresie szczegółowych warunków oznaczania
przez nadawcę audycji, w których zastosowano lokowanie produktu, znakiem graficznym.
Rozdział 7
(uchylony)
Rozdział 8
Odpowiedzialność prawna
Art. 52.
1.
Kto rozpowszechnia program radiowy lub telewizyjny bez koncesji
-
-podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
2.
Kto rozprowadza program radiowy lub telewizyjny bez wpisu do rejestru
-
-podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 53.
1.
Jeżeli nadawca narusza obowiązek wynikający z przepisów art. 14a ust. 1 i 2, art.
15 ust. 1, 2 i 3, art. 15a ust. 1, art. 16 ust. 1-6, art. 16a, art. 16b ust. 1-3,
art. 16c, art. 17 ust. 1-7, art. 17a ust. 1-7, art. 18 ust. 1-5b, art. 18a ust. 1,
art. 20 ust. 1, art. 20b ust. 1 i 6, art. 20c ust. 1-5, art. 43 ust. 2, art. 43a ust.
1 lub z przepisów wydanych na podstawie art. 14a ust. 3, art. 15 ust. 4, art. 15a
ust. 2 i 3, art. 16 ust. 7, art. 16b ust. 3b, art. 17 ust. 8, art. 17a ust. 9, art.
18 ust. 6 i art. 18a ust. 2 lub nie zastosował się do wezwania, o którym mowa w art.
43a ust. 2, Przewodniczący Krajowej Rady wydaje decyzję nakładającą na nadawcę karę
pieniężną w wysokości do 50% rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością
przeznaczoną do nadawania programu, a w przypadku gdy nadawca nie uiszcza opłaty za
prawo do dysponowania częstotliwością, karę pieniężną w wysokości do 10% przychodu
nadawcy, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, uwzględniając zakres i stopień
szkodliwości naruszenia, dotychczasową działalność nadawcy oraz jego możliwości finansowe.
2.
Przewodniczący Krajowej Rady może nałożyć karę, o której mowa w ust. 1, także w decyzji
wydanej na podstawie art. 10 ust. 4.
3.
Kara pieniężna jest płatna z dochodu po opodatkowaniu lub z innej formy nadwyżki przychodów
nad wydatkami, zmniejszonej o podatki.
4.
Kary pieniężnej nie można nałożyć, jeżeli od naruszenia obowiązku, o którym mowa w
ust. 1, upłynął jeden rok.
Art. 53a.
1.
Jeżeli dostawca usługi medialnej rozpowszechnia program telewizyjny w systemie teleinformatycznym
bez wpisu do rejestru, Przewodniczący Krajowej Rady wydaje decyzję nakładającą na
dostawcę karę pieniężną w wysokości do 10% przychodu dostawcy, osiągniętego w poprzednim
roku podatkowym. Przepisy art. 53 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.
2.
W pierwszym roku prowadzonej działalności kara, o której mowa w ust. 1, nie może przekraczać
wysokości dziesięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw
w kwartale poprzedzającym wydanie decyzji nakładającej karę, włącznie z wypłatami
z zysku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
Art. 53b.
1.
Jeżeli operator rozprowadzający program narusza obowiązek, o którym mowa w art. 43
ust. 1 lub art. 43a ust. 3, Przewodniczący Krajowej Rady wydaje decyzję nakładającą
karę pieniężną w wysokości do 10% przychodu tego operatora, osiągniętego w poprzednim
roku podatkowym, uwzględniając zakres i stopień szkodliwości naruszenia, dotychczasową
działalność operatora oraz jego możliwości finansowe.
2.
W przypadku gdy okres działania operatora, o którym mowa w ust. 1, jest krótszy niż
rok kalendarzowy, za podstawę wymiaru kary przyjmuje się kwotę 500 tys. zł.
3.
Przewodniczący Krajowej Rady może żądać od operatora, o którym mowa w ust. 1, udzielenia
wyjaśnień, przedstawienia dokumentów, w szczególności rocznego sprawozdania finansowego
za poprzedni rok podatkowy, w zakresie wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 43
ust. 1 lub art. 43a ust. 3.
Art. 53c.
1.
Jeżeli podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie narusza przepisy
art. 16 ust. 1, art. 16b ust. 1-3a, art. 16c, art. 17 ust. 1-2, 4, 5, 6a i 7, art.
17a ust. 1-3, 5 i 6, art. 47a, art. 47b, art. 47c ust. 1 i 2, art. 47d, art. 47e ust.
1 i 2, art. 47f, art. 47h i art. 47i lub przepisy wydane na podstawie art. 16b ust.
3b, art. 17 ust. 8 z wyłączeniem przepisów dotyczących ewidencji sponsorowanych audycji
lub innych przekazów, art. 17a ust. 9 w zakresie szczegółowych warunków oznaczania
przez nadawcę audycji, w których zastosowano lokowanie produktu, znakiem graficznym,
a także przepisy wydane na podstawie art. 47c ust. 3 i art. 47e ust. 3 i 4 i w ciągu
14 dni od dnia doręczenia mu wezwania, o którym mowa w art. 10 ust. 3, nie zaniechał
działań naruszających te przepisy, Przewodniczący Krajowej Rady wydaje decyzję nakładającą
na niego karę pieniężną w wysokości do dwudziestokrotności przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, włącznie z wypłatami z zysku, w kwartale
poprzedzającym wydanie decyzji nakładającej karę, ogłaszanego przez Prezesa Głównego
Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
2.
Określając wysokość nałożonej kary, Przewodniczący Krajowej Rady uwzględnia zakres
i stopień szkodliwości naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu dostarczającego
audiowizualną usługę medialną na żądanie.
3.
Kara może być ponownie nałożona po upływie 30 dni od upływu terminu na zapłatę poprzedniej
kary w przypadku nieusunięcia naruszeń przez podmiot dostarczający audiowizualną usługę
medialną na żądanie.
4.
Decyzja nakładająca karę nie może być wydana, jeżeli od naruszenia obowiązków, o których
mowa w ust. 1, upłynęły dwa lata.
Art. 53d.
1.
Za niezłożenie sprawozdania w terminie przewidzianym w art. 47j ust. 3 Przewodniczący
Krajowej Rady może, po bezskutecznym wystosowaniu żądania, o którym mowa w art. 10
ust. 2, do złożenia sprawozdania w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, wydać
decyzję nakładającą na osobę kierującą działalnością podmiotu dostarczającego audiowizualne
usługi medialne na żądanie karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 1000 zł.
2.
Kara może być powtarzana po upływie 30 dni od upływu terminu na zapłatę poprzedniej
kary w przypadku dalszego uchylania się od obowiązku złożenia sprawozdania przez podmiot
dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie.
3.
Decyzja nakładająca karę nie może być wydana, jeżeli od terminu określonego w art.
47j ust. 3 upłynął rok.
Art. 54.
1.
Jeżeli osoba kierująca działalnością dostawcy usługi medialnej nie wykonuje decyzji
wydanych na podstawie art. 10 ust. 4, Przewodniczący Krajowej Rady może wydać decyzję
nakładającą na nią karę pieniężną, nieprzekraczającą jednak jej sześciomiesięcznego
wynagrodzenia.
2.
Tej samej karze może podlegać osoba kierująca działalnością dostawcy usługi medialnej
za nieudzielenie lub udzielenie nierzetelnych informacji na żądanie Przewodniczącego
Krajowej Rady, przewidziane przepisem art. 10 ust. 2.
3.
Decyzja nakładająca karę nie może być wydana, jeżeli od daty wydania decyzji, o której
mowa w ust. 1, upłynęły dwa lata.
Art. 55.
Kary, o których mowa w art. 53-54, podlegają wpłacie do budżetu państwa.
Art. 56.
1.
Od decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady wydanych na podstawie art. 10 ust. 4 oraz
art. 53-54 służy odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu gospodarczego.
2.
W postępowaniu w sprawach odwołań od decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się
odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące spraw z zakresu przeciwdziałania praktykom monopolistycznym.
3.
W razie złożenia odwołania od decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady do sądu, stronie
nie przysługują środki prawne wzruszenia decyzji przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności dotyczące wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany oraz stwierdzenia
nieważności decyzji.
Rozdział 9
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Art. 57.-62. (pominięte)
Art. 63.
1.
Znosi się Komitet do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja”, zwany dalej
„Komitetem”. Przewodniczący Komitetu kieruje działalnością państwowej jednostki organizacyjnej
„Polskie Radio i Telewizja” do czasu zarejestrowania spółek, o których mowa w art.
26 ust. 2 i 3.
2.
Przewidziane w ustawach szczególnych zadania Komitetu oraz Przewodniczącego Komitetu
w zakresie tworzenia i rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych przechodzą
na jednostki publicznej radiofonii i telewizji, odpowiednio do zakresu ich zadań ustawowych
i statutowych.
3.
Przewidziane w ustawach szczególnych zadania Komitetu oraz Przewodniczącego Komitetu
w zakresie administracji państwowej przechodzą do właściwości Krajowej Rady.
4.
Funkcje organu założycielskiego w stosunku do przedsiębiorstw państwowych oraz uprawnienia
nadzorcze w stosunku do jednostek badawczo-rozwojowych podległych Komitetowi przejmuje
Przewodniczący Krajowej Rady.
5.
Zezwolenia na używanie urządzeń telekomunikacyjnych przeznaczonych do nadawania programów
radiowych i telewizyjnych wygasają z dniem rozpoczęcia działalności na tym samym terenie
przez nadawcę, któremu przyznano w koncesji częstotliwość wykorzystywaną dotychczas
do nadawania programu, lecz nie później niż po upływie roku od dnia wejścia ustawy
w życie.
6.
Przepis ust. 5 nie dotyczy uprawnień wydanych na podstawie ustawy, o której mowa w
art. 59.
7.
Do nadawców posiadających zezwolenie, o którym mowa w ust. 5, i do nadawców posiadających
zezwolenia wydane w związku z ustawą, o której mowa w art. 59, przepisu art. 52 nie
stosuje się.
8.
Podmioty rozprowadzające programy w sieciach kablowych dostosują swoją działalność
do wymogów określonych w rozdziale 6 w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia ustawy
w życie.
Art. 64.
1.
Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa zawiąże:
1)
spółkę, o której mowa w art. 26 ust. 2, z siedzibą w Warszawie i oddziałami terenowymi
w Bydgoszczy, Gdańsku, Katowicach, Krakowie, Lublinie, Łodzi, Poznaniu, Rzeszowie,
Szczecinie, Warszawie i we Wrocławiu;
2)
spółkę, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1, z siedzibą w Warszawie oraz spółki,
o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2, z siedzibami w Białymstoku, Bydgoszczy, Gdańsku,
Katowicach, Kielcach, Krakowie, Koszalinie, Lublinie, Łodzi, Opolu, Olsztynie, Poznaniu,
Rzeszowie, Szczecinie, Warszawie, we Wrocławiu i w Zielonej Górze.
2.
Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa może zawiązać spółki radiofonii regionalnej
z siedzibami w innych miejscowościach niż wymienione w ust. 1 pkt 2.
3.
Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa uzgodni treść statutów spółek, o których
mowa w ust. 1 i 2, z Krajową Radą. Statut spółki, o której mowa w art. 26 ust. 2,
może przewidywać oddziały terenowe w innych miejscowościach niż wymienione w ust.
1 pkt 1.
4.
Pierwsze zarządy spółek, o których mowa w ust. 1 i 2, powoła Krajowa Rada.
Art. 65.
1.
Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa wniesie do spółek, o których mowa w art.
64 ust. 1, mienie pozostałe po likwidacji państwowej jednostki organizacyjnej „Polskie
Radio i Telewizja”, zwanej dalej „PRTV”.
2.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia
ustawy w życie, szczegółowy tryb inwentaryzacji mienia wymienionego w ust. 1, zasadę
podziału i przekazywania tego mienia oraz tryb rozpoznawania spraw spornych.
3.
Czynności podejmowane w wykonaniu art. 64 ust. 1 i 2 są wolne od opłat sądowych i
skarbowych; do opłat za czynności notarialne związane z zawiązaniem tych spółek stosuje
się odpowiednio przepisy o przekształcaniu przedsiębiorstwa państwowego w spółkę.
Art. 66.
1.
Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, będące w dniu wejścia w życie ustawy w
zarządzie PRTV, z dniem zarejestrowania spółek stają się z mocy prawa przedmiotem
użytkowania wieczystego tych spółek. Do użytkowania wieczystego nie stosuje się przepisów
art.41 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości 20)Obecnie ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z
2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820). w części dotyczącej pierwszej opłaty.
2.
Budynki i inne urządzenia oraz lokale znajdujące się na gruntach stanowiących własność
Skarbu Państwa, będących w dniu wejścia w życie ustawy w zarządzie PRTV, z dniem zarejestrowania
spółek stają się z mocy prawa własnością tych spółek. Nabycie własności następuje
nieodpłatnie.
3.
Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów, o których mowa w ust. 1, oraz własności
budynków, innych urządzeń i lokali, o których mowa w ust. 2, stwierdza się decyzją
wojewody. W decyzji tej określa się również warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem
zasad określonych w art. 236 Kodeksu cywilnego.
Art. 67.
1.
Pracownicy PRTV stają się z mocy prawa pracownikami właściwej spółki, z zastrzeżeniem
ust. 2.
2.
Stosunek pracy pracowników zatrudnionych na stanowiskach kierowniczych, określonych
przez Krajową Radę, ustaje z mocy prawa z dniem wpisania spółki do rejestru handlowego.
Ustanie stosunku pracy jest równoznaczne w skutkach prawnych z rozwiązaniem stosunku
pracy wskutek wypowiedzenia umowy o pracę przez zakład pracy. Zatrudnienie tych pracowników
w spółce może nastąpić na warunkach uzgodnionych przez strony.
3.
Za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy, powstałe przed wpisaniem spółki do rejestru
handlowego, odpowiada spółka.
Art. 68.
1.
Na spółki przechodzą z mocy ustawy uprawnienia i obowiązki Komitetu i PRTV wynikające
z decyzji administracyjnych.
2.
(pominięty)
3.
(pominięty)
4.
(pominięty)
Art. 69.
(pominięty)
Art. 70.
1.
Traci moc ustawa z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio
i Telewizja” .
2.
(pominięty)
Art. 71.
Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia21)Ustawa została ogłoszona w dniu 28 stycznia 1993 r., z wyjątkiem przepisu art. 52, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1993 r.
1)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r.
poz. 1579, 1823, 1948, 1954 i 2003 oraz z 2017 r. poz. 935.
2)
Z dniem 29 marca 2006 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 marca
2006 r. sygn. akt K 4/06 (Dz. U. poz. 377).
3)
Z dniem 15 maja 2002 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 kwietnia
2002 r. sygn. akt K. 26/00 (Dz. U. poz. 517).
4)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2016 r. o Radzie
Mediów Narodowych (Dz. U. poz. 929), która weszła w życie z dniem 7 lipca 2016 r.;
uznany za niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim wyłącza udział Krajowej Rady
Radiofonii i Telewizji w procedurze powoływania i odwoływania członków zarządu spółek
publicznej radiofonii i telewizji na podstawie pkt 3 wyroku Trybunału Konstytucyjnego
z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt K 13/16 (Dz. U. poz. 2210).
5)
Art. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 30 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy o radiofonii
i telewizji (Dz. U. z 2016 r. poz. 25 i 929) utracił moc w zakresie, w jakim uchyla
art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z
2015 r. poz. 1531 i 1830) na podstawie pkt 4 lit. b wyroku Trybunału Konstytucyjnego,
o którym mowa w odnośniku 4.
6)
Uznany za niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim wyłącza udział Krajowej Rady
Radiofonii i Telewizji w procedurze powoływania i odwoływania członków rad nadzorczych
spółek publicznej radiofonii i telewizji na podstawie pkt 5 lit. b wyroku Trybunału
Konstytucyjnego, o którym mowa w odnośniku 4.
7)
Art. 1 pkt 3 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 5 utracił moc w zakresie,
w jakim uchyla art. 28 ust. 1d ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 5 na podstawie
pkt 6 lit. b wyroku Trybunału Konstytucyjnego, o którym mowa w odnośniku 4.
8)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 17 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
4.
9)
W brzmieniu ustalonym przez art. 17 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
4.
10)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 17 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
4.
11)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 17 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
4.
12)
Przez art. 9 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach
zarządzania mieniem państwowym (Dz. U. poz. 2260), która weszła w życie z dniem 1
stycznia 2017 r.
13)
Dodany przez art. 17 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
14)
Art. 1 pkt 4 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 5 uchylający art. 29 ust.
3 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 5 utracił moc na podstawie pkt 8 wyroku
Trybunału Konstytucyjnego, o którym mowa w odnośniku 4.
15)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 17 pkt 5 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
4.
16)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 17 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
4.
17)
Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 17 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
18)
Dodany przez art. 17 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
19)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 17 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
20)
Obecnie ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z
2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820).
21)
Ustawa została ogłoszona w dniu 28 stycznia 1993 r.