Wyrok Trybunału Konstytucyjnegoz dnia 18 lutego 2014 r.
Treść wyroku
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Leon Kieres - przewodniczący,
Wojciech Hermeliński - sprawozdawca,
Teresa Liszcz,
Małgorzata Pyziak-Szafnicka,
Marek Zubik,
protokolant: Grażyna Szałygo,
po rozpoznaniu, z udziałem wnioskodawcy oraz Sejmu i Prokuratora Generalnego, na rozprawie
w dniach 3 grudnia 2013 r. i 18 lutego 2014 r., wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich
o zbadanie zgodności:
1)
art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji , w części zawierającej zwrot „w szczególności”, z art. 22 i art. 54 ust. 1 w związku
z art. 31 ust. 3 Konstytucji,
2)
art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy powołanej w punkcie 1 z art. 22 i art. 54 ust. 1 w związku
z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji,
3)
art. 37 ust. 4 ustawy powołanej w punkcie 1 z art. 92 ust. 1 Konstytucji,
orzeka:
1.
Art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji , w części zawierającej zwrot „w szczególności”, rozumiany w ten sposób, że źródłem,
uzupełniających wobec wymienionych w tym przepisie przesłanek, od których spełnienia
zależy możliwość uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego drogą
rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy, może być wyłącznie przepis ustawy, jest zgodny
z art. 22 i z art. 54 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy powołanej w punkcie 1 jest zgodny z art. 22 i z art. 54
ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 2 Konstytucji i wynikającą z niego zasadą prawidłowej legislacji.
3.
Art. 37 ust. 4 ustawy powołanej w punkcie 1 jest zgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji.