descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt XXVII Ca 3024/24

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 16 października 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie XXVII Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:

Sędzia Maksymilian Wesołowski

Natalia Łuczak

z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas od daty uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty.

Uzasadnienie

Z uwagi na to, że niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu według przepisów o postępowaniu uproszczonym i Sąd odwoławczy nie przeprowadził postępowania dowodowego, stosownie do art. 505 13 § 2 k.p.c. ograniczono uzasadnienie wyroku do wyjaśnienia jego podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa.

Sąd II instancji:

Apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Sąd Okręgowy podziela w całości ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd pierwszej instancji, uznając je za własne. Na aprobatę zasługują rozważania prawne przedstawione

w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez Sąd Rejonowy ustalone prawidłowo, w oparciu o zaoferowany materiał dowodowy i stosownie do jego treści. Sąd Okręgowy te ustalenia faktyczne podzielił i uczynił podstawą także własnego rozstrzygnięcia. Sąd drugiej instancji również w pełni podziela dokonaną przez Sąd Rejonowy analizę prawną i dokonaną subsumpcję. Wnioskowanie Sądu Rejonowego nie zawiera żadnych uchybień i wyrok jest prawidłowy.

Przechodząc do treści wniesionej apelacji wskazać należy, że żaden z podniesionych przez apelującego zarzutów nie okazał się zasadny i tym samym nie mógł doprowadzić do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia. Nie zaistniały okoliczności przemawiające za uchyleniem bądź zmianą wyroku.

Podniesione w apelacji zarzuty naruszenia zarówno prawa procesowego jak i prawa materialnego tj.: art. 509 k.c. oraz art. 509 k.c. w zw. z art. 511 k.c. odnoszą się wyłącznie do kwestii wykazania przez powoda swojej legitymacji do występowania w niniejszej sprawie. Apelujący poprzestał zatem na zakwestionowaniu rozstrzygnięcia w zakresie legitymacji czynnej, jednakże bez rzeczywistego wykazania skuteczności zawarcia umowy cesji.

Istota sprawy w zakresie prawnomaterialnym sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie udowodnienia przelewu wierzytelności dochodzonych przez stronę powodową, a w konsekwencji oceny legitymacji procesowej czynnej powoda.

Sąd Okręgowy nie podziela zarzutu naruszenia art. 509 k.c. , art. 511 k.c. w zakresie odnoszącym się do skuteczności cesji wierzytelności. Badanie legitymacji procesowej stron procesu jest obowiązkiem Sądu, który odnosi się do tej kwestii przed merytoryczną oceną sprawy. Istnienie legitymacji procesowej bada zatem Sąd z urzędu, orzekając co do istoty sprawy. Legitymacja procesowa to uprawnienie wypływające z prawa materialnego (konkretnego stosunku prawnego) do występowania z roszczeniem przeciwko innemu podmiotowi (tak: Metodyka pracy sędziego w sprawach cywilnych, wyd. 4 LexisNexis 2009, s. 126).

W niniejszej sprawie powód wywodził swoją legitymację procesową z „Dokumentu cesji” ( k. 15). Przedłożony przez stronę powodową wydruk opatrzony data 8 marca 2024 r. nie może zostać uznany za dowód nabycia wierzytelności. Jego wartość dowodowa odpowiada bardzie mocy twierdzeń samej strony, niż stanowi klasyczny dowód w rozumieniu Oddziału 2, Rozdziału 2, Działu III k.p.c. Zgodnie z art. 243 1 k.p.c. przepisy niniejszego oddziału stosuje się do dokumentów zawierających tekst, umożliwiających ustalenie ich wystawców. Tymczasem wydruk zatytułowany „Umowa cesji” nie pozwala na identyfikację wystawcy, o ile w ogóle można mówić o jego wystawcy. Jest to bowiem wydruk elektronicznego pliku, którego wystawcą, jest sam powód na którym jedynie widnieje znak graficzny, nie podpis, (...). Taki wydruk jak i plik podlega dowolnym modyfikacjom graficznym, nie daje żadnych możliwości zweryfikowania osoby, która go modyfikowała , opatrywała znakami graficznymi, która go „wystawiła”. Skoro to powódka wygenerowała plik i go wydrukowała, to powódkę należy uznać za jego wystawcę. W tych okolicznościach, jego walor dowodowy nie jest wyższy niż twierdzenia powódki.

Stąd Sąd odwoławczy podziela stanowisko Sądu I instancji w zakresie braku należytego wykazania przez powoda istnienia legitymacji czynnej. Ponadto, należy zauważyć, iż wydruk z 8 marca 2024 r. nie zawiera oświadczenia woli obu stron umowy cesji, a więc nie nosi znamion dwustronnej czynności prawnej o charakterze zobowiązująco-rozporządzającym. Treść dokumentu nie precyzuje również w sposób wystarczająco indywidualizujący przedmiotu przelewu. W szczególności nie wskazano danych umożliwiających jednoznaczną identyfikację wierzytelności – dokument zawiera jedynie numer rezerwacji, nie odnosi się natomiast do istotnych danych takich jak data i numer lotu, trasa przelotu, czy nazwa przewoźnika. Ponadto, dokument nie zawiera żadnych informacji pozwalających stwierdzić, czy pasażer uzyskał jakiekolwiek wynagrodzenie lub inną formę świadczenia wzajemnego w zamian za dokonanie przelewu wierzytelności, co poddaje w wątpliwość, czy doszło do rzeczywistej czynności prawnej o charakterze rozporządzającym.

Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację, gdyż zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Sąd Okręgowy orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Powód przegrał sprawę w drugiej instancji, dlatego jest obowiązany zwrócić pozwanemu poniesione przez niego koszty postępowania apelacyjnego, które obejmują koszty zastępstwa procesowego w kwocie 135 zł ustalone zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. O odsetkach od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.