descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt I C 22/26

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 8 kwietnia 2026 r.

Sąd Rejonowy w T. I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Uzasadnienie

Pozwem z dnia 6 października 2025 roku (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) powód (...) Spółka Akcyjna w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego A. J.kwoty 68 295,76 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odpowiadającej aktualnej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 62 327,70 zł od dnia (...) marca 2025 roku do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu w wysokości faktycznie uiszczonej przez powoda.

W uzasadnieniu powód wskazał, że przysługuje mu od pozwanego wymagalna wierzytelność pieniężna wynikająca z umowy pożyczki (...) z dnia 18 lipca 2018 roku w kwocie 68 295,76 zł, na którą składają się 62 327,70 zł z tytułu niespłaconej należności głównej oraz 5 968,06 zł z tytułu odsetek umownych naliczonych łącznie za okres od dnia 16 sierpnia 2024 roku do dnia 28 lutego 2025 roku. Powód wskazał, że dalsze odsetki należne od dnia (...) marca 2025 roku do dnia zapłaty naliczane są od należności głównej wynoszącej na dzień sporządzenia wyciągu z ksiąg bankowych wynosiła 62 327,70 zł według zmiennej stopy procentowej odpowiadającej aktualnej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. Powód wskazał, że pozwany nie wywiązał się z warunków łączącej strony umowy, wobec czego powód wezwał pozwanego do zapłaty długu, a następnie wypowiedział umowę. Powód zaznaczył, że istnienie wierzytelności powoda wobec pozwanego, jej wysokość oraz terminy płatności odsetek wynikają wprost z wyciągu z ksiąg bankowych z dnia 28 lutego 2025 roku nr (...) i historii operacji na kontrakcie kredytowym. Powód zaznaczył, że przed wytoczeniem powództwa podjął próbę ugodowego zakończenia sporu z pozwanym polegającą na wysłaniu do pozwanego pisemnego wezwania do zapłaty oraz próbę nawiązania kontaktu telefonicznego z pozwanym w celu ustalenia warunków spłaty zadłużenia. Te działania powoda okazały się jednak bezskuteczne i nie doprowadziły do polubownego rozwiązania sporu (k. 4-9).

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 3 listopada 2025 roku w sprawie o sygn. akt I Nc 1650/25 starszy referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w T. orzekł zgodnie z żądaniem pozwu (k. 55).

W ustawowym terminie pozwany wywiódł sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko pozwany zakwestionował powództwo zarówno co do zasady, jak i wysokości. Pozwany wskazał, że przedłożony przez powoda wyciąg z ksiąg banku jest jedynie dokumentem prywatnym i stanowi jedynie twierdzenie powoda o faktach, które pozwany kwestionuje. To samo dotyczy także umowy, wypowiedzenia i wezwania do zapłaty. Pozwany wskazał, że powód zaoferował dowody w postaci kserokopii dokumentów, które nie stanowią dokumentów w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. W efekcie zdaniem pozwanego powód nie przedłożył żadnego dowodu, w związku z czym nie udowodnił dochodzonego w pozwie roszczenia (k. 69-72).

Na podstawie zarządzenia przewodniczącego z dnia 14 stycznia 2026 roku (k. 77) powód został zobowiązany do złożenia w terminie dwóch tygodni pisma przygotowawczego, w którym należy odnieść się do twierdzeń i zarzutów pozwanego i przedstawić wszystkie twierdzenia i dowody istotne dla rozstrzygnięcia, pod rygorem utraty prawa do ich powoływania w toku dalszego postępowania. Zobowiązanie to zostało doręczone powodowi w formie pisma sądowego z dnia 15 stycznia 2026 roku (k. 78) w dniu 19 stycznia 2026 roku.

W dniu (...) lutego 2026 roku powód wniósł pismo przygotowawcze, w którym oświadczył, że podtrzymuje powództwo w całości. Powód wyjaśnił, że zawarł z pozwanym umowę pożyczki nr (...) w dniu 18 lipca 2018 roku. Na mocy tej umowy bank udzielił pozwanemu pożyczki w kwocie 191 617 zł na okres 96 miesięcy. Całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę wynosiła natomiast 280 576,07 zł. Powód wskazał, że pozwany zaprzestał wywiązywania się z zobowiązań kontraktowych wynikających z umowy pożyczki. W związku z tym bank wezwał pozwanego do dobrowolnego spełnienia świadczenia, a następnie powód wypowiedział umowę z zachowaniem trzydziestodniowego okresu wypowiedzenia w związku z niespłaceniem przez pozwanego wymagalnego zadłużenia. Powód wskazał, że kierował wszelką korespondencję do pozwanego na ostatni znany adres. Powód wskazał, że oświadczenie woli powoda skierowane do pozwanego zostało złożone przez umocowaną do tego osobę. Powód wskazał też, że choć wyciąg z ksiąg bankowych utracił walor dokumentu urzędowego, to jest dokumentem prywatnym, niepozbawionym mocy dowodowej. Powód zaznaczył, że złożył do akt sprawy historię operacji, z której wynika ile wpłat zostało zrealizowanych na poczet spłaty zadłużenia wynikającego z umowy pożyczki, jak również w jaki sposób spłaty te zostały rozksięgowane. Powód podkreślił, że z dowodu tego wynika, że uruchomił środki na rzecz pozwanego, a pozwany do pewnego momentu dokonywał spłat pożyczki. Obie strony przystąpiły więc do wykonywania umowy, czym potwierdziły jej ważność i skuteczność. Powód wskazał nadto, że dowodem mogą być również niepoświadczone kopie, które nie są traktowane jako dokumenty, lecz jako inne środki dowodowe. Powód wniósł także o przedłużenie terminu na wykonanie zobowiązania z dnia 15 stycznia 2026 roku uzasadniając ten wniosek koniecznością przeprowadzenia dodatkowej weryfikacji zgromadzonej w sprawie dokumentacji, która wymaga współpracy poszczególnych komórek organizacyjnych powodowej spółki (k. 81-88).

Zarządzeniem z dnia 11 lutego 2026 roku przewodniczący przedłużył powodowi (...) Spółce Akcyjnej w W. termin sądowy na odniesienie się do twierdzeń i zarzutów pozwanego oraz przedstawienie wszystkich twierdzeń i dowodów pod rygorem utraty prawa do ich powoływania w toku dalszego postępowania o 7 dni, tj. do dnia 9 lutego 2026 roku (k. 90).

Zarządzeniem z dnia 24 lutego 2026 roku (k. 100) przewodniczący zezwolił powodowi na złożenie pisma przygotowawczego z dnia 17 lutego 2026 roku (k. 97), w którym powód zgłosić wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci zestawienia operacji na rachunku bankowym.

Na dalszym etapie postępowania, aż do zamknięcia rozprawy stanowiska stron nie uległy zmianie.

Sąd ustalił, co następuje

Dnia 18 lipca 2018 roku A. J. zawarł z (...) Spółka Akcyjna w W. umowę pożyczki nr (...) z pakietem ubezpieczeniowym. Umowa została zawarta przy wykorzystaniu wzorca umownego przygotowanego przez powoda. Na mocy tej umowy powód udzielił pozwanemu pożyczki gotówkowej w kwocie 191 617 zł obejmującej całkowitą kwotę pożyczki w kwocie 152 999,99 zł oraz kwotę przeznaczoną na zapłatę kosztów związanych z udzieleniem pożyczki wymienionych w § (...) umowy (§ (...) ust. (...) i (...) umowy). Spłata pożyczki została rozłożona na 96 równych miesięcznych rat kapitałowo-odsetkowych, płatnych w okresach miesięcznych, do piętnastego dnia każdego miesiąca w wysokości i terminach wyszczególnionych w planie spłaty. Raty wynosiły po 2 907,72 zł, za wyjątkiem pierwszej raty w wysokości 4 376,19 zł oraz ostatniej raty w wysokości 2 874,20 zł. Pierwsza i ostatnia rata były ratami wyrównującymi. Termin płatności pierwszej raty przypadał na dzień 15 września 2018 roku, płatność kolejnych rat przypadała na 15 dzień każdego kolejnego miesiąca, zaś termin płatności ostatniej raty zaplanowano na dzień 15 sierpnia 2026 roku (§ (...) ust. (...) i § (...) ust. (...), (...) i(...) umowy). Całkowity koszt pożyczki wynosił 127 576,08 zł (§ (...) ust. (...) umowy). Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 280 576,07 zł i stanowiła sumę całkowitej kwoty pożyczki i całkowitego kosztu pożyczki (§ (...) ust. (...) umowy). Rzeczywista roczna stopa oprocentowania wynosiła 18,02 % (§ (...) ust. (...) umowy). Pożyczkobiorca zobowiązał się do zapłaty przy wypłacie przez powoda pożyczki kosztów obejmujących prowizję za udzielenie pożyczki w wysokości 1 529,85 zł i składki ubezpieczeniowe za cały okres ubezpieczenia równy okresowi kredytowania, określonemu w § (...) ust. (...) w wysokości 37 087,16 zł z tytułu zawarcia umowy ubezpieczenia na życie oraz umowy ubezpieczenia na wypadek utraty źródła dochodu, poważnego zachorowania i pobytu w szpitalu w następstwie nieszczęśliwego wypadku (§ (...) ust. (...) i (...) umowy). Kwota pożyczki określona w § (...) pkt (...) umowy oprocentowania była według zmiennej stopy procentowej, która w dniu zawarcia umowy wynosiła 9,99 % w stosunku rocznym (§ (...) ust. (...) umowy). W okresie obowiązywania umowy powód dokonywał obniżenia albo podwyższenia oprocentowania pożyczki w przypadku odpowiednio spadku albo wzrostu wysokości stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego (§(...) ust. (...) umowy). Odsetki liczone były od aktualnego stanu zadłużenia za faktyczny okres wykorzystania pożyczki (§ (...) ust. (...)umowy). Zmiana wysokości oprocentowania powodował odpowiednio wzrost lub obniżenie wysokości raty pożyczki (§ (...) ust. (...) umowy). Łączna wysokość odsetek wynosiła 88 959,07 zł (§ 6 ust. 3 umowy). Spłaty rat kapitałowo-odsetkowych były dokonywane w drodze potrącenia wymagalnych należności ze środków pieniężnych na rachunku oszczędnościowo rozliczeniowym pożyczkobiorcy o numerze (...) prowadzonym przez (...) w W. (§ (...) ust. (...) umowy). Pozwany zobowiązał się do zapewnienia środków pieniężnych na spłatę raty na rachunku bankowym służącym do spłaty w terminach płatności rat (§ (...) ust.(...)umowy). Wpłaty z tytułu rat były zaliczane przez powoda na poczet należności w następującej kolejności: prowizje i opłaty, odsetki od zadłużenia przeterminowanego, odsetki zaległe, zadłużenie przeterminowane z tytułu pożyczki, odsetki bieżące, zadłużenie z tytułu kwoty pożyczki (§ (...) ust. (...) umowy). Zgodnie z §(...) ust. (...) umowy, kwoty niespłaconych w całości lub w części rat pożyczki w terminach określonych zgodnie z § (...) umowy stają się następnego dnia po upływie tych terminów zadłużeniem przeterminowanym i wymagalnym. W przypadku niespłacenia raty w terminie powód pobiera od kwoty zaległej raty pożyczki odsetki według zmiennej stopy procentowej odpowiadającej aktualnej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie (§(...) ust. (...) i (...) umowy). Zmiana wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie powodowało równoczesną i analogiczną zmianę wysokości stopy procentowej odsetek za opóźnienie zastrzeżonych w umowie (§ (...) ust. (...)umowy). Zgodnie z § (...) ust. (...) umowy, powód mógł obniżyć kwotę przyznanej pożyczki lub wypowiedzieć umowę pożyczki w przypadku niedotrzymania przez pożyczkobiorcę warunków określonych w umowie, utraty przez pożyczkobiorcę zdolności kredytowej lub zagrożenia upadłością pożyczkobiorcy. W przypadkach, o których mowa w ust. (...), termin wypowiedzenia wynosi 30 dni, a w razie zagrożenia upadłością pożyczkobiorcy 7 dni i jest liczony od dnia następnego po dniu odebrania przez pożyczkobiorcę przesyłki zawierającej wypowiedzenie, nadanej za zwrotnym potwierdzeniem odbioru (§ (...) ust. (...)umowy). Zgodnie z § (...) ust. (...) umowy, powód wysyła wypowiedzenie umowy na piśmie, na ostatni adres wskazany mu przez pożyczkobiorcę. W następnym dniu po upływie terminu wypowiedzenia umowy całość zadłużenia z tytułu umowy staje się zadłużeniem wymagalnym i przeterminowanym, od którego powód nalicza i pobiera odsetki według stopy procentowej, o której mowa w § (...) (§ (...) ust. (...) umowy).

Wypłata pożyczki nastąpiła jednorazowo w dniu 18 lipca 2018 roku przelewem na rachunek bankowy prowadzony dla pozwanego o (...). Tego samego dnia z rachunku bankowego pozwanego pobrane zostały kwoty 1 529,85 zł z tytułu prowizji za udzielenie pożyczki oraz 37 087,16 zł z tytułu składki ubezpieczeniowej.

Zawarcie umowy pożyczki poprzedziło złożenie przez A. J. wniosku o przygotowanie indywidualnej propozycji kredytowej w dniu 18 lipca 2018 roku. Pozwany złożył wniosek o udzielenie mu pożyczki w kwocie 153 000 zł na okres 60 miesięcy.

dowód : kopia umowy pożyczki nr (...) z pakietem ubezpieczeniowym z dnia 18 lipca 2018 roku – k. 13-19, kopia wniosko-polisy nr (...) z dnia 18 lipca 2018 roku – k. 20-23, kopia harmonogramu spłat pożyczki – k. 24-26, kopia potwierdzenia uruchomienia pożyczki – k. 27, kopia wniosku o przygotowanie indywidualnej propozycji kredytowej z dnia 18 lipca 2018 roku – k. 28-34, wyciąg z ksiąg bankowych nr (...) z dnia 28 lutego 2025 roku wraz z kopią pełnomocnictwa nr (...) z dnia 29 lipca 2024 roku – k. 40-41, zestawienie operacji za okres od 18 lipca 2018 roku do (...) lipca 2025 roku – k. 42-44, zestawienie operacji za dzień 18 lipca 2018 roku – k. 45, zestawienie operacji za dzień 3 lutego 2025 roku – k. 98

W dniu 18 lipca 2018 roku A. J. zawarł także umowy ubezpieczenia na życie oraz na wypadek utraty źródła dochodu, poważnego zachorowania i pobytu w szpitalu w następstwie nieszczęśliwego wypadku. Umowę ubezpieczenia na życie pozwany zawarł z (...) Towarzystwem (...) Spółką Akcyjną w W., zaś umowę ubezpieczenia na wypadek utraty źródła dochodu, poważnego zachorowania i pobytu w szpitalu w następstwie nieszczęśliwego wypadku z (...) Spółką Akcyjną w W.. Agentem ubezpieczeniowym, który zawarł z pozwanym umowy w imieniu towarzystw ubezpieczeniowych była (...) Spółka Akcyjna w W. (w dalszej części umowy nazywana (...) SA lub agentem). Agent ten posiadał 100% akcji obydwu towarzystw ubezpieczeniowych. Wysokość składki ubezpieczeniowej z tytułu umowy ubezpieczenia na życie wynosiła 21 199,02 zł, natomiast wysokość składki ubezpieczeniowej z tytułu umowy ubezpieczenia na wypadek utraty źródła dochodu, poważnego zachorowania i pobytu w szpitalu w następstwie nieszczęśliwego wypadku wynosiła 15 888,14 zł. Łączna wysokość składek wynosiła 37 087,16 zł. A. J. upoważnił powoda do pobrania w dniu postawienia pożyczki gotówkowej udzielonej na podstawie umowy pożyczki nr (...) z pakietem ubezpieczeniowym do jego dyspozycji z kwoty udzielonej pożyczki jednorazowej składki ubezpieczeniowej na poczet umowy ubezpieczenia na życie oraz umowy ubezpieczenia na wypadek utraty źródła dochodu, poważnego zachorowania i pobytu w szpitalu w następstwie nieszczęśliwego wypadku. Składka ubezpieczeniowa pobrana została z góry za cały okres ochrony ubezpieczeniowej. A. J. wskazał (...) SA jako uposażonego głównego do świadczenia z tytułu jego zgonu do wysokości iloczynu jego udziału procentowego i salda zadłużenia na dzień zgonu oraz odsetek wskazanych w § 10 warunków ubezpieczenia dla pożyczkobiorców (...) (...) (...) SA. Pozwany przelał także na rzecz (...) SA prawa do świadczeń, które będą mu przysługiwać z tytułu zajścia utraty dochodu, poważnego zachorowania i pobytu w szpitalu w następstwie nieszczęśliwego wypadku do wysokości wierzytelności (...) SA, stanowiącej wymagalne saldo zadłużenia z tytułu umowy pożyczki gotówkowej, ustalane każdorazowo przez bank na dzień wypłaty świadczenia przez ubezpieczyciela. Pozwany oświadczył też, że różnica między kwotą należnego świadczenia z umowy ubezpieczenia, a wyżej wymienionym saldem zadłużenia zostanie wypłacona na jego rzecz.

dowód : kopia wniosko-polisy nr (...) z dnia 18 lipca 2018 roku – k. 20-23

Z uwagi na niewywiązywanie się przez pozwanego z obowiązków wynikających z umowy, (...) Spółka Akcyjna w W. pismem z dnia 19 sierpnia 2023 roku poinformował A. J. o wystąpieniu zaległości w wysokości 9 330,34 zł oraz wezwał go do zapłaty w ciągu 14 dni roboczych od otrzymania tego monitu. Na kwotę zaległości wynoszącej na dzień 19 sierpnia 2024 roku składały się kapitał (w tym odsetki skapitalizowane) w wysokości 6 853,19 zł, odsetki w kwocie 2 332,63 zł i odsetki od zaległego kapitału i odsetek skapitalizowanych w wysokości 144,61 zł. Powód poinformował równocześnie o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych od daty otrzymania pisma, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Powód poinformował też pozwanego o tym, że jeśli nie dotrzyma warunków umowy, ta może zostać wypowiedziana. Przesyłka zawierająca monit adresowana do pozwanego została nadana na adres zamieszkania A. J. w dniu 21 sierpnia 2024 roku. Przesyłka została doręczona pozwanemu w dniu 27 sierpnia 2024 roku.

dowód : monit z dnia 19 sierpnia 2024 roku wraz z wydrukiem ze strony śledzenia przesyłek – k. 35-36

Wobec braku spłaty przez A. J. zaległych należności, pismem z 5 grudnia 2024 roku (...) Spółka Akcyjna w W. wypowiedziała pozwanemu umowę pożyczki z zachowaniem trzydziestodniowego terminu wypowiedzenia. W oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy wymagalne zadłużenie wynosiło 14 498,63 zł i składały się na nie kapitał (w tym odsetki skapitalizowane) w kwocie 11 797,85 zł, odsetki w wysokości 2 237,86 zł oraz odsetki od zaległego kapitału i odsetek skapitalizowanych w wysokości 462,92 zł. Całe zadłużenie z tytułu umowy pożyczki na dzień 5 grudnia 2024 roku wynosiło 72 543,30 zł, w tym kapitał (w tym odsetki skapitalizowane) w kwocie 69 393,12 zł i odsetki w kwocie 3 150,18 zł. Oświadczenie o wypowiedzeniu umowy zostało podpisane przez A. G., pracownika powoda, której udzielone zostało w dniu 11 lipca 2022 roku pełnomocnictwo m. in. do podpisywania pism dotyczących wypowiadania umów rachunków bankowych, umów kredytowych, umów pożyczek i umów restrukturyzacyjnych. Przesyłka zawierająca wypowiedzenie umowy została nadana na adres zamieszkania pozwanego w dniu 6 grudnia 2024 roku. Przesyłka ta nie została jednak podjęta przez pozwanego i została zwrócona w dniu 30 grudnia 2024 roku do nadawcy.

dowód : kopia wypowiedzenia umowy z dnia 5 grudnia 2024 roku, kopia koperty, kopia pełnomocnictwa nr (...) z dnia 11 lipca 2022 roku – k. 37-39

Po upływie terminu wypowiedzenia umowy pożyczki nr (...) z pakietem ubezpieczeniowym powód (...)Spółka Akcyjna w W. zwrócił pozwanemu A. J. w dniu 3 lutego 2025 roku na rachunek bankowy o numerze (...) kwotę 7 065,42 zł z tytułu niewykorzystanej części składki ubezpieczeniowej. Kwota ta została następnie, tego samego dnia pobrana przez powoda na spłatę pożyczki udzielonej umową (...) z pakietem ubezpieczeniowym z dnia 18 lipca 2018 roku. Kwoty te, pobrane przez powoda na poczet spłaty pożyczki stanowiły też ostatnie wpłaty pozwanego na poczet długu wynikającego z umowy pożyczki z dnia 18 lipca 2018 roku.

dowód : zestawienie operacji za okres od 18 lipca 2018 roku do (...) lipca 2025 roku – k. 42-44, zestawienie operacji za dzień 3 lutego 2025 roku – k. 98

Pismem z dnia 26 lutego 2025 roku (...) Spółka Akcyjna w W. wezwał A. J. do zapłaty zadłużenia w kwocie 68 180,48 zł do dnia 5 marca 2025 roku pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego, a następnie, po uzyskaniu tytułu wykonawczego, na drogę postępowania egzekucyjnego. Kwota zadłużenia jaką podano w informacji wynosiła 62 327,70 zł tytułem należności głównej oraz 5 852,78 zł tytułem odsetek umownych. Pozwany do dnia wniesienia pozwu nie spłacił zaległych należności.

dowód : informacja o zadłużeniu z dnia 26 lutego 2025 roku – k. 46

Na dzień 28 lutego 2025 roku wymagalne zadłużenie pozwanego A. J. z tytułu umowy: pożyczka gotówkowa nr (...) z dnia 18 lipca 2018 roku wynosiło łącznie 68 295,76 zł. Na wymagalne zadłużenie składały się należność główna w wysokości 62 327,70 zł oraz odsetki umowne naliczane od należności głównej w okresie od 15 sierpnia 2024 roku do 28 lutego 2025 roku w wysokości 5 968,06 zł.

dowód : wyciąg z ksiąg bankowych nr (...) z dnia 28 lutego 2025 roku wraz z kopią pełnomocnictwa nr (...) z dnia 29 lipca 2024 roku – k. 40-41, zestawienie operacji za okres od 18 lipca 2018 roku do (...) lipca 2025 roku – k. 42-44

Sąd zważył, co następuje

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów załączonych do akt sprawy. Dokumentom tym Sąd w pełni dał wiarę, a ich prawdziwość nie została skutecznie zakwestionowana. Pozwany nie podniósł żadnych rzeczowych, konkretnych argumentów, które mogłyby poddać w wątpliwość dowody zaproponowane przez powoda. Tymczasem, z przedstawionych dowodów jasno wynikał fakt zawarcia umowy pożyczki, umowy ubezpieczenia na życie oraz umowy ubezpieczenia na wypadek utraty źródła dochodu, poważnego zachorowania i pobytu w szpitalu w następstwie nieszczęśliwego wypadku. Dokumentacja przedstawiona przez powoda zawiera informacje dotyczące pozwanego (jego imię i nazwisko, numer PESEL, adres zamieszkania, numer rachunku bankowego). Pozwany nie przedstawił żadnych argumentów, które wskazywałyby na to, że umowy zawierające takie dane nie zostały zawarte.

Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu8 kwietnia 2026 roku pominął na podstawie art. 235 ( 2) § 1 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 299 k.p.c. w zw. z art. 302 § 1 k.p.c. dowód z przesłuchania stron wnioskowany w punkcie 4 sprzeciwu od nakazu zapłaty w postepowaniu upominawczym. Pozwany wniósł o przeprowadzenie dowodu z jego przesłuchania, lecz pomimo wezwania nie stawił się na rozprawie zaplanowanej na dzień 8 kwietnia 2026 roku i nie usprawiedliwił swojej nieobecności. A. J. został zaś pouczony w wezwaniu na rozprawę, że dowód z jego przesłuchania zostanie pominięty w przypadku niestawiennictwa lub odmowy złożenia zeznań. Zgodnie z art. 302 § 1 k.p.c., gdy z przyczyn natury faktycznej lub prawnej przesłuchać można co do okoliczności spornych jedną tylko stronę, sąd oceni, czy mimo to należy przesłuchać tę stronę, czy też dowód ten pominąć w zupełności. Sąd postąpi tak samo, gdy druga strona lub niektórzy ze współuczestników nie stawili się na przesłuchanie stron lub odmówili zeznań. Na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2026 roku żadna ze stron nie stawiła się, wobec czego przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron nie było możliwe, a to z kolei skutkowało pominięciem dowodu z przesłuchania stron.

Pozwany wskazywał w sprzeciwie od nakazu zapłaty, jak również w piśmie procesowym z dnia 18 lutego 2026 roku (k. 94), że kwestionuje kserokopie dokumentów dołączonych do pozwu, w tym umowy, wyciągu z ksiąg banku, wypowiedzenia umowy pożyczki i wezwania do zapłaty, ale wysuwane przez niego argumenty nie były przekonujące. W przeciwieństwie do pozwanego sąd uważa, że w świetle danych, które zawierają załączone do pozwu kopie dokumentów nie ma podstawy do kwestionowania ich wartości dowodowej. Podobnie zresztą rzecz się ma z pozostałymi dokumentami dołączonymi do pozwu oraz dołączonym do pisma procesowego powoda z dnia 17 lutego 2026 roku zestawienia operacji finansowych z dnia 3 lutego 2025 roku. Dokumenty te przedstawiają logiczny i w pełni wiarygodny ciąg wydarzeń od dnia zawarcia umowy pożyczki oraz umów ubezpieczenia w dniu 18 lipca 2018 roku, przez wykonywanie tej umowy, zaprzestanie dokonywania spłat pożyczki przez pozwanego, wezwanie do zapłaty, wypowiedzenie umowy, zwrot części niewykorzystanej składki na ubezpieczenie po wypowiedzeniu umowy pożyczki i przedsądowe wezwanie do zapłaty. Dokumenty zaoferowane przez powoda są w ocenie sądu w pełni wiarygodne. Należy też zaznaczyć, że inaczej niż pozwany sąd nie miał wątpliwości co do tego, że także uwierzytelnione kopie dokumentów stanowią dokumenty w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z art. 77 3 k.c., dokumentem jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią. Kserokopie dokumentów zaoferowanych przez powoda niewątpliwie stanowią nośniki informacji umożliwiające zapoznanie się z ich treścią. Zdaniem sądu przesądza to o możliwości zakwalifikowania ich jako dokumentów prywatnych (art. 245 k.p.c.), które stanowią dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Nie ma podstaw, by odbierać im moc dowodową wyłącznie z tej przyczyny, że stanowią nieuwierzytelnione kserokopie dokumentów. Co więcej, nawet jeśli przyjąć, że kserokopia dokumentu, której nie nadano cech odpisu nie jest dokumentem w rozumieniu art. 243 1 k.p.c. (czyli nadal nie jest dokumentem prywatnym, ani urzędowym), to jest wprost innym środkiem dowodowym z art. 308 k.p.c., będącym dowodem pośrednim co do istnienia dokumentu o określonej treści (podobnie, jak np. fotografia dokumentu), przeprowadzanym w procesie w oparciu o przepisy o dowodzie z dokumentów (art. 308 in fine k.p.c.). Taka kserokopia jest zapisem obrazu dokumentu. Co więcej, taka niepoświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia dokumentu jest w pełni dopuszczalnym dowodem dla czynienia ustaleń, co do istnienia i treści samego dokumentu w sytuacjach, gdy z obiektywnych przyczyn faktycznych lub prawnych strona posługująca się tym środkiem dowodowym nie może definitywnie przedstawić czy to samego oryginału dokumentu, czy jego wiarygodnego odpisu (tak Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 28 czerwca 2021 r. sygn. akt I ACa 78/20, LEX nr 3402660).

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. i art. 227 k.p.c., w procesie cywilnym strony mają obowiązek przedstawiania twierdzeń i dowodów na okoliczności (fakty) mające dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie istotne. Powód ma obowiązek wykazania faktów uzasadniających jego roszczenie (tworzących jego prawo podmiotowe). Obowiązkiem jego przeciwnika procesowego (pozwanego) jest natomiast udowodnienie stawianych zarzutów oraz faktów tamujących (niweczących) roszczenie powoda.

Pozwany pomijając wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron, który nie był możliwy do przeprowadzenia nie zgłosił w zasadzie żadnych wniosków dowodowych ograniczając się jedynie do kwestionowania twierdzeń powoda. Pozwany wniósł także o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do pozwu w postaci umowy pożyczki, wyciągu z ksiąg banku, wypowiedzenia umowy i wezwania do zapłaty w celu wykazania, że nie są one w istocie dokumentami, a także że powód nie wykazał istnienia wierzytelności przez powoda. Na marginesie warto przy tym poczynić uwagę, że jeden z kwestionowanych przez pozwanego dokumentów dołączonych do pozwu, tj. wezwanie do zapłaty (informacja o zadłużeniu) z dnia 26 lutego 2025 roku jest uwierzytelnionym odpisem dokumentu, a nie jedynie kserokopią. Dodatkowo, pomimo wezwania na termin rozprawy nie stawił się na nią.

Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Powód w ocenie sądu wykazał fakt zawarcia w dniu 18 lipca 2018 roku z pozwanym umowy pożyczki nr (...) z pakietem ubezpieczeniowym. Pozwany podniósł w zasadzie jedynie zarzut niewykazania wierzytelności, jednak nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Poza tym twierdzenia pozwanego były niepełne – nie wiadomo czy kwestionował sam fakt zawarcia umowy pożyczki lub umów ubezpieczenia z dnia 18 lipca 2018 roku, fakt wypłaty pożyczki, fakt spłacania w okresie wynikającym z zestawień operacji finansowych przedłożonych przez powoda czy też kolejne czynności podejmowane przez powodowy bank po zawarciu umowy pożyczki.

Pozwany w relacji kontraktowej z powodem wynikającej z umowy pożyczki nr (...) z pakietem ubezpieczeniowym był konsumentem w rozumieniu art. 22 ( 1) k.c. Zgodnie z art. 3 ust 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1362 ze zm., dalej: u.k.k.), przez umowę o kredyt konsumenckim rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1 u.k.k.). Kwota udzielonej pozwanemu przez powoda pożyczki wynosiła 191 617 zł, wobec czego do umowy zastosowanie znalazły przepisy ustawy o kredycie konsumenckim. Wprawdzie całkowita kwota do zapłaty przez pozwanego jako pożyczkobiorcę wynosić miała zgodnie z umową 280 576,07 zł, lecz decydujące znaczenia dla uznania, że umowa pożyczki z dnia 18 lipca 2018 roku stanowiła umowę o kredyt konsumenckim miało to, że kwota pożyczki nie przekroczyła kwoty 255 000 zł. Umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepis przewidują inną szczególną formę (art. 29 ust. 1 u.k.k.). W przypadku umowy pożyczki z dnia 18 lipca 2018 roku łączącej strony nie ulega wątpliwości, że była ona umową o kredyt konsumencki i została ona zawarta w formie pisemnej.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że nie ma żadnych podstaw prawnych uzasadniających tezę, że umowa pożyczki, na którą powołuje się strona powodowa, nie została przez pozwanego zawarta. Kwota pożyczki została przelana na rachunek bankowy wskazany w umowie w dniu, w którym wypłata pożyczki zgodnie z postanowieniami umowy (§ (...) ust. (...) umowy) miała nastąpić. Tego samego dnia pobrane zostały z tego rachunku bankowego, także zgodnie z postanowieniami umowy pożyczki (§ (...) umowy) kwoty, które zostały przeznaczone na opłacenie kosztów pożyczki obejmujące prowizję za udzielenie pożyczki w wysokości 1 529,85 zł oraz składki ubezpieczeniowe w kwocie 37 087,16 zł.

Samo kwestionowanie dowodów złożonych przez powoda w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynika, że jego roszczenie jest zasadne, nie jest wystraczające dla oddalenia powództwa. Należy podkreślić, że co prawda wyciąg z ksiąg banku stanowi jedynie dowód sporządzenia dokumentu tej treści przez osoby pod nim podpisane, to jednak zgodnie z art. 245 k.p.c. potwierdza pośrednio zawarcie umowy pomiędzy stronami, skoro przedmiotowa umowa kredytu została wciągnięta do ksiąg banku. Dokument ten nie stanowi samoistnego dowodu na wymagalność roszczenia, jednak oceniany przez pryzmat również innych dowodów, może stanowić podstawę ustaleń faktycznych sądu.

W umowie wskazano dokładnie imię i nazwisko, adres zamieszkania pozwanego, jego numer PESEL oraz numer prowadzonego dla niego rachunku bankowego, który został wskazany przez pozwanego we wniosku o pożyczkę. Zarówno na umowie, jak i wniosku o pożyczkę, a także wniosko-polisie widnieją też podpisy pozwanego. Mając na uwadze powyższe należy więc stwierdzić niezasadność zarzutu nie zawarcia umowy pożyczki (zakładając oczywiście, że pozwany w ogóle taki zarzut podniósł). Fakt jej zawarcia został bowiem wykazany przez złożenie stosownych dokumentów. Podobnie rzecz się ma także co do faktu wypłaty środków pieniężnych na rachunek bankowy pozwanego. Pozwany nie odniósł się w żaden sposób do dowodu w postaci zestawienia operacji z dnia 18 lipca 2018 roku, w którym wskazano, że w dniu 18 lipca 2018 roku nastąpiło uruchomienie pożyczki i przelew kwoty pożyczki na rachunek bankowy prowadzony dla pozwanego. Oprócz tego w zestawieniu operacji za okres od 18 lipca 2018 roku do (...) lipca 2025 roku wskazano także, że pożyczka była spłacana do dnia 3 lutego 2025 roku, gdy po raz ostatni dokonano spłaty pożyczki tak, że pozostała do spłaty kwota należności głównej 62 327,70 zł. Spłaty dokonane w dniu 3 lutego 2025 roku zostały zrealizowane z kwoty 7 7 065,42 zł, która została przelana na rachunek bankowy pozwanego tytułem zwrotu niewykorzystanej części składki ubezpieczeniowej w związku z wypowiedzeniem umowy pożyczki z dnia 18 lipca 2018 roku. Fakt zwrotu tej kwoty wynikał z zestawienia operacji za dzień 3 lutego 2025 roku. Okoliczności wynikające z poszczególnych dokumentów złożonych przez powoda do akt sprawy w charakterze dowodów logicznie się uzupełniają i tworzą całość. Pozwany nie odniósł się także w żaden sposób do okoliczności, że środki pieniężne znalazły się na rachunku bankowym, ani nie zakwestionował, że to właśnie jego rachunek bankowy.

Jeśli chodzi o wezwanie do zapłaty oraz wypowiedzenie umowy, należy poczynić następujące uwagi. Zgodnie z treścią art. 75c ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 38), jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. Zgodnie z art. 75c ust. 2 ustawy Prawo bankowe, w wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Zgodnie z art. 75c ust. 3 tej ustawy, bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy. Zgodnie z art. 75c ust. 4 ustawy Prawo bankowe, restrukturyzacja, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank i kredytobiorcę. Zgodnie z art. 75c ust. 5 ustawy Prawo bankowe, bank, w przypadku odrzucenia wniosku kredytobiorcy o restrukturyzację zadłużenia, przekazuje kredytobiorcy, bez zbędnej zwłoki, szczegółowe wyjaśnienia, w formie pisemnej, dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukturyzację. Zgodnie natomiast z art. 75c ust. 6 tej ustawy, przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do umów pożyczek pieniężnych. Zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy Prawo bankowe, w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w przypadku utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę kredytu, o ile ustawa z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 75 ust. 2 tej ustawy, termin wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, o ile strony nie określą w umowie dłuższego terminu, wynosi 30 dni, a w razie zagrożenia upadłością kredytobiorcy - 7 dni. Zgodnie natomiast z art. 78 ustawy Prawo bankowe, do umów pożyczek pieniężnych zawieranych przez bank stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zabezpieczenia spłaty i oprocentowania kredytu. Z przedłożonego przez powoda monitu z dnia 19 sierpnia 2024 roku jasno wynika, że wypełnił on ciążące na nim obowiązki informacyjne i proceduralne związane z dochodzeniem zaległych należności. Wezwanie, podobnie jak i późniejsze wypowiedzenie umowy zostały wysłane na wskazany przez pozwanego przy podpisaniu umowy adres, tożsamy z adresem wskazanym w pozwie, pod którym pozwany odbierał korespondencję w sprawie. Wypowiedzenie zostało podpisane przez uprawnioną do złożenia w imieniu banku oświadczenia osobę – pracownika banku A. G., której udzielono pełnomocnictwa upoważniającego do dokonania tej czynności. Fakt, że pozwany nie podjął korespondencji zawierającej monit oraz wypowiedzenie umowy nie oznacza, że czynności te były bezskuteczne. Regułą jest, że doręczenie listu zawierającego oświadczenie woli będzie wypełniało przesłanki z art. 61 k.c. (teoria doręczenia). Zgodnie z ogólną regułą wynikającą z art. 6 k.c. na składającym oświadczenie woli spoczywa w takich przypadkach ciężar dowodu, że jego oświadczenie doszło do adresata w taki sposób, że mógł się z nim zapoznać w normalnym toku czynności. Na adresacie tego oświadczenia spoczywa natomiast ewentualnie ciężar wykazania, że nie miał on rzeczywistej możliwości zapoznania się z jego treścią (Z. Radwański (w:) (...) prawa prywatnego, t. 2, (...) s. 301). Tymczasem pozwany nie przedstawił żadnych okoliczności, które dowodziłyby, że pisma banku do niego nie dotarły lub nie mogły dotrzeć. To na pozwanym w obliczu dostarczonych przez powoda dowodów spoczywał obowiązek wykazania, że dokumentów w postaci wezwania do zapłaty i wypowiedzenia umowy pożyczki nie otrzymał lub nie mógł się z nimi zapoznać. Konieczność wykazania doręczenia takich dokumentów pozwanemu przez powoda w sposób wykraczający ponad to, co powód dostarczył w przedmiotowym postępowaniu powodowałoby w praktyce, że powód nie jest w stanie udowodnić tego faktu, bowiem powód nie może wykazać co dokładnie znajdowało się w przesyłce adresowanej do pozwanego.

Reasumując, sąd uznał, że umowa pożyczki została skutecznie wypowiedziana, a całość zadłużenia pozwanego z tytułu umowy po upływie okresu wypowiedzenia stała się wymagalna.

Warto w tym miejscu odnieść się jeszcze do możliwości naliczania odsetek od kredytowanych kosztów pożyczki. Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy prawo bankowe, istotą umowy kredytu jest oddanie do dyspozycji kredytobiorcy kwoty środków pieniężnych. W takiej sytuacji występuje określone w umowie kredytu działanie banku, które sprowadza się do umożliwienia kredytobiorcy dysponowania tą kwotą w sposób określony w umowie. Działanie to może polegać na wypłacie gotówki lub dokonaniu czynności rozliczeniowej w formie bezgotówkowej. (por. B. Smykla [w:] Prawo bankowe. Komentarz, red. A. Mikos-Sitek, P. Zapadka, LEX/el. 2022, art. 69). Nie ma przeszkód, aby – na zasadzie swobody kontraktowania (art. 353 ( 1 ) k.c.) – strony umowy postanowiły, że część kapitału kredytu jest przeznaczona wyłącznie na pokrycie odsetek, prowizji lub innych kosztów związanych z tym kredytem (tak pismo Prezesa UOKiK z 20.02.2012 r., (...) (...), (...)/(...)). Wniosek taki wynika m.in. z art. 5 pkt 7 u.k.k. (sformułowanie: „kredytowanych kosztów kredytu”). Odsetki (kapitałowe i za opóźnienie) nalicza się wtedy od całego kapitału kredytu (tak T. Czech, Kredyt konsumencki. Komentarz, wyd. V, LEX 2026, uwagi do art. 3, teza 38). Należy zauważyć, ze wyrażenie „wypłacona kwota” różni się w sposób istotny od sformułowania „udostępnia”, którym ustawodawca posługuje w art. 5 pkt 7 u.k.k., definiując całkowitą kwotę kredytu. Prowadzi to do wniosku, iż nie są to pojęcia tożsame w rozumieniu ustawy o kredycie konsumenckim, a co za tym idzie, że należy nadawać im odmienne znaczenie. Zgodnie z art. 5 pkt 10 u.k.k., stopa oprocentowania kredytu wyrażona jest jako stałe lub zmienne oprocentowanie stosowane do wypłaconej kwoty na podstawie umowy o kredyt w stosunku rocznym. Zgodnie z dominującym w literaturze poglądem, dopuszczalnym jest finansowanie kosztów kredytu udzielonego przez bank oraz naliczanie odsetek od kwoty przeznaczonej na ten cel. Brak jest podstaw do przyjęcia w przepisach ustawy o kredycie konsumenckim odmiennych zasad pobierania odsetek od wykorzystanego kredytu, zależnych w szczególności od tego, czy celem kredytowania są koszty udzielanego kredytu (J. Gil, M. Szlaszyński, Problematyka odsetek od kredytowanych kosztów bankowego kredytu konsumenckiego, „Monitor Prawa Bankowego” z 2022 r., nr 6, s. 59-74). Podobnie M. A. (w: Kredyt konsumencki. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2018 r., art. 5) wskazuje, że pojęcie „wypłaconej kwoty”, o której mowa w art. 5 pkt 10 u.k.k., obejmuje także część kapitału kredytu przeznaczoną na sfinansowanie kosztów związanych z tym kredytem. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia dodatkowo wykładnia językowa omawianego przepisu – nie wymaga on bowiem, aby wypłata nastąpiła do rąk konsumenta. Wypłata może być bowiem również dokonana, podobnie jak w niniejszej sprawie, w celu pokrycia zobowiązań konsumenta (w tym zobowiązań do zapłacenia kosztów związanych z kredytem). Wniosek ten potwierdza również wykładania systemowa – na tle przepisów o kredycie bankowym przyjmuje się, że odsetki nalicza się od całości kapitału kredytu, niezależnie od sposobu jego wypłacenia.

Sąd ma w polu widzenia okoliczność, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 23 kwietnia 2026 r. C-744/24 (LEX nr 4084669) orzekł, że art. 3 lit. g i j) dyrektywy (...) w sprawie umów o kredyt konsumencki, zmienionej dyrektywą (...), w związku z art. 10 ust. (...) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie włączeniu do umów o kredyt konsumencki warunków przewidujących stosowanie stopy oprocentowania nie tylko do całkowitej kwoty kredytu, lecz również do kwot przeznaczonych na pokrycie kosztów związanych z tym kredytem i wchodzących w związku z tym w skład całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta. Wyrok ten nie zmienił jednak w żaden sposób cytowanych wcześniej przepisów prawa krajowego obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok miał jedynie charakter interpretacyjny – wskazuje wyłącznie jak należy interpretować postanowienia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (...)/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę (...) (Dz.U. 2008, L 133, s. 66), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) (...) z dnia 24 listopada 2021 r. (Dz.U. 2021, L 438, s. (...)). Dyrektywy stanowią część prawa wtórnego Unii Europejskiej. Te akty prawne wiążą państwa członkowskie Unii Europejskiej wyłącznie co do rezultatu, który ma zostać osiągnięty zgodnie z ich treścią pozostawiając jednak organom krajowym państw członkowskich swobodę doboru formy i środków prawnych dla realizacji celów dyrektywy. Należy podkreślić, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 23 kwietnia 2026 roku C-744/24 nie doprowadził do jakichkolwiek zmian w zakresie przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Nie ma zatem podstaw, by na podstawie wyłącznie treści tego wyroku odstąpić od zasady, zgodnie z którą dopuszczalne jest naliczanie odsetek od kredytowanych kosztów kredytu. Wyrok ten stanowi co najwyżej impuls dla polskiego ustawodawcy do znowelizowania przepisów traktujących o kredytach konsumenckich w taki sposób, by dostosować przepisy krajowe do interpretacji dyrektywy przedstawionej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W ocenie sądu do czasu dokonania takiej nowelizacji brak jest podstaw, by kwestionować uprawnienie do naliczania odsetek od kredytowanych kosztów pożyczki lub kredytu stanowiących umowy o kredyt konsumencki.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie sądu pogląd jakoby niedopuszczalne było naliczanie odsetek od kredytowanych kosztów nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Nie ma przeszkód, aby między stronami umowy pożyczki nastąpiło rozliczenie bezgotówkowe, skutkujące pokryciem zobowiązań konsumenta – w tym przypadku prowizji od udzielonej pożyczki i składek ubezpieczeniowych za cały okres ubezpieczenia równy okresowi kredytowania. Poza tym, choć składki ubezpieczeniowe stanowiły koszty pożyczki, to jednak stanowiły pokrycie kosztów ubezpieczeń, którymi pozwany został objęty. Oprócz tego zatem, że skredytowane składki ubezpieczeniowe były kosztami pożyczki, to również ich opłacenie wiązało się z dodatkową korzyścią dla pozwanego, a mianowicie objęciem go ubezpieczeniem. Brak było podstaw, by uznać, że pozwany nie chciał zostać objęty wspomnianymi ubezpieczeniami na życie oraz na wypadek utraty źródła dochodu, poważnego zachorowania i pobytu w szpitalu w następstwie nieszczęśliwego wypadku. Podobnie rzecz się ma zresztą z prowizją za udzielenie pożyczki w kwocie 1 529,85 zł. Kwota ta została wszak pożyczona pozwanemu w celu pokrycia kosztów związanych z przygotowaniem i udzieleniem przez powoda pożyczki, a zatem w tym zakresie również pozwany odniósł korzyść, bowiem nie musiał tych kosztów ponieść w inny sposób.

W § (...) łączącej strony umowy pożyczki określone zostały zasady dotyczące terminów płatności oraz wysokości rat pożyczki. Wynika z nich, że pozwany był zobowiązany do spłaty pożyczki w równych ratach kapitałowo odsetkowych, płatnych w okresach miesięcznych, do 15 dnia każdego miesiąca (§ (...)ust. (...)umowy pożyczki). W § (...)ust. (...) umowy wskazano natomiast, że wpłaty pożyczkobiorcy zostaną zaliczane na poczet należności w kolejności: prowizje i opłaty, odsetki od zadłużenia przeterminowanego, odsetki zaległe, zadłużenie przeterminowane z tytułu pożyczki, odsetki bieżące, zadłużenie z tytułu kwoty pożyczki. Dodatkowo w § (...) umowy wskazano, że pożyczkobiorca zobowiązuje się do zapłaty przy wypłacie przez (...) SA pożyczki kosztów, obejmujących prowizję za udzielenie pożyczki w wysokości 1 529,85 zł oraz składki ubezpieczeniowe za cały okres ubezpieczenia równy okresowi kredytowania w wysokości 37 087,16 zł.

Reasumując, sąd uznał, że umowa pożyczki została skutecznie wypowiedziana, a całość zadłużenia pozwanej z tytułu umowy stała się po upływie okresu wypowiedzenia (to jest z dniem 29 stycznia 2025 roku) wymagalna. Należy zauważyć, że przesyłka adresowana do A. J., zawierająca wypowiedzenie umowy nie została podjęta przez pozwanego i została zwrócona do nadawcy w dniu 30 grudnia 2024 roku. Od tego dnia należało przyjąć rozpoczęcie biegu terminu wypowiedzenia, bowiem był dzień, w którym pozwany mógł zapoznać się z treścią wypowiedzenia. Trzydziestodniowy termin wypowiedzenia upływał zatem z dniem 29 stycznia 2025 roku.

Mając na uwadze powyższe, wobec skutecznego wypowiedzenia umowy pożyczki należało uznać, że zobowiązanie w zakresie należności głównej 62 327,70 zł stało się wymagalne. Powód naliczył także odsetki umowne za opóźnienie od kwot zadłużenia przeterminowanego w okresie od 15 sierpnia 2024 roku do 28 lutego 2025 roku w łącznej sumie 5 968,06 zł, które zostały w ramach roszczenia głównego doliczone do dochodzonej przez powoda kwoty należności głównej. Kwoty te wynikały zarówno z zestawienia operacji za okres od 18 lipca 2018 roku do (...) lipca 2025 roku, jak również wyciągu z ksiąg bankowych nr (...) z dnia 28 lutego 2025 roku. Wyciąg z ksiąg bankowych nie ma mocy prawnej dokumentu urzędowego w postępowaniu cywilnym (art. 95 ust. 1a ustawy z 1997 r. Prawo bankowe). Wymaga jednak podkreślenia fakt, że wyciąg z ksiąg bankowych jest dowodem z dokumentu prywatnego (art. 245 k.p.c.), lecz za w pełni słuszne należy uznać stanowisko wynikające z orzecznictwa (m.in. zaprezentowane przez Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 19 stycznia 2017 r. I ACa 782/16, LEX nr 2287458), zgodnie z którym dokument prywatny stanowi pełnoprawny środek dowodowy, który sąd orzekający może uznać za podstawę swoich ustaleń faktycznych, a następnie wyrokowania. Co do zasady dokumenty prywatne korzystają przecież z domniemania autentyczności oraz, że osoba, która podpisała dokument, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Domniemania te mogą zostać obalone. Tak więc choć z dokumentem prywatnym nie łączy się domniemanie zgodności z prawdą oświadczenia w nim zawartego, to nie przeszkadza by sąd orzekający w ramach swobodnej oceny dowodów uznał treść dokumentu prywatnego za zgodną z rzeczywistym stanem rzeczy. Dodania przy tym wymaga, że ramy swobodnej oceny dowodów muszą być zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia oraz pewnego poziomu świadomości prawnej, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 15 lipca 2016 r. VI ACa 616/15, LEX nr 2138254). Wyciąg z ksiąg bankowych może stanowić podstawę ustaleń w sprawie, jeżeli koresponduje z innymi dowodami świadczącymi o zawarciu umowy kredytu, postawieniu środków z kredytu do dyspozycji kredytobiorcy, czy dokumentami potwierdzającymi wysokość wpłat na poczet rat kredytu. Zaprzeczenie prawdziwości dokumentu prywatnego w postaci sporządzonego prawidłowo i zgodnie z kompetencją ustawową wyciągu z ksiąg rachunkowych nie może polegać na samym zanegowaniu istnienia lub wysokości długu, jeśli z pozostałych dowodów przedłożonych przed bank wynika fakt zawarcia umowy kredytu, jej wysokość, ustalone przez strony warunki spłaty, a także wykaz i sposób zarachowania kilku dokonanych przez dłużnika wpłat (tak Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 16 października 2020 r. V ACa 196/20, LEX nr 3107816). Wyciąg z ksiąg bankowych jako dokument prywatny może zatem wspólnie z innymi dowodami uznanymi za posiadające walor wiarygodności stanowić podstawę ustaleń faktycznych i wykazania dochodzonego roszczenia. Wyciąg z ksiąg bankowych z dnia 28 lutego 2025 roku w połączeniu z pozostałymi dokumentami przedłożonymi przez powodowy bank świadczy w ocenie sądu o zasadności dochodzonego roszczenia zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Pozwany nie przedstawił żadnych przekonujących twierdzeń ani żadnych dowodów, które uzasadniałyby przekonanie, że dowody z dokumentów przedstawionych przez powoda nie stanowią dokumentów prawdziwych. A. J. ograniczył się wyłącznie do negowania roszczenia powoda, co nie jest wystarczające, by uznać, że roszczenie powoda nie jest zasadne.

Badając z urzędu treść łączącej strony umowy pożyczki, sąd uznał, że postanowienia umowy nie naruszały rażąco interesów konsumenta, a zatem brak było podstaw do zastosowania art. 385 1 k.c. Koszty związane z umową pożyczki nie były nadmierne w stosunku do udostępnionych pozwanemu środków pieniężnych, szczególnie biorąc pod uwagę okres spłaty pożyczki wynoszący 96 miesięcy. Sąd doszedł do wniosku, że także inne postanowienia umowy pożyczki nr (...) z pakietem ubezpieczeniowym z dnia 18 lipca 2018 roku nie stanowiły abuzywnych postanowień umownych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że powództwo zasługuje na uwzględnienie w całości, o czym orzekł w punkcie I wyroku zasądzając od pozwanego A. J. na rzecz powoda (...) Spółki Akcyjnej w W. kwotę 68 295,76 zł. Na kwotę tę złożyły się kwota 62 327,70 zł z tytułu niespłaconej należności głównej oraz 5 968,06 zł z tytułu odsetek umownych naliczonych od zadłużenia przeterminowanego wynikającego z umowy pożyczki nr (...) z pakietem ubezpieczeniowym z dnia 18 lipca 2018 roku od dnia 15 sierpnia 2024 roku do dnia 28 lutego 2025 roku. Kwota ta, jak już wskazywano wcześniej, wynika z treści wyciągu z ksiąg bankowych nr (...) z dnia 28 lutego 2025 roku. W przedmiotowej sprawie w ocenie sądu powód przedłożył wystarczająco wiele dokumentów potwierdzających prawdziwość dołączonego do pozwu wyciągu i jego rzetelność.

O odsetkach sąd orzekł zgodnie z treścią art. 481 § 1, 2 i 2 ( 1 ) k.c. zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 69 295,76 z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 62 327,70 zł od dnia (...) marca 2025 roku do dnia zapłaty. Zgodnie z art. 481 § 1 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Zgodnie z art. 481 § 2 k.c., jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Zgodnie natomiast z art. 481 § 2 ( 1 ) k.c., maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). Powód doliczył do roszczenia głównego odsetki za opóźnienie w wysokości 5 968,06 zł naliczone w okresie od dnia 15 sierpnia 2024 roku do dnia 28 lutego 2025 roku od zadłużenia przeterminowanego wynikającego z umowy pożyczki nr (...) z pakietem ubezpieczeniowym z dnia 18 lipca 2018 roku i dochodził ich w ramach tego roszczenia głównego. Biorąc to pod uwagę, powód mógł domagać się zasądzenia od pozwanego dalszych odsetek za opóźnienie od kwoty 62 327,70 zł z tytułu należności głównej od kolejnego dnia, tj. od dnia (...) marca 2025 roku. Bez wątpienia cała należność główna w dniu (...) marca 2025 roku była już wymagalna, biorąc pod uwagę, że termin wypowiedzenia umowy pożyczki nr (...) z pakietem ubezpieczeniowym z dnia 18 lipca 2018 roku upływał z dniem 29 stycznia 2025 roku (§ 12 ust. (...) umowy pożyczki). Tego okresu bowiem powód nie objął roszczeniem głównym wskazanym w pozwie. Strony w umowie zastrzegły, że w przypadku niespłacenia raty w terminie, (...) S.A. pobiera od kwoty zaległej raty pożyczki odsetki według zmiennej stopy procentowej zadłużenia przeterminowanego (§ (...) ust. (...) umowy pożyczki). Stopa procentowa, o której mowa w ust. (...), odpowiada aktualnej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie wynikającej z powszechnie obowiązujących przepisów prawa i w dniu zawarcia umowy wynosi dwukrotność sumy stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych, tj. 14 % w stosunku rocznym (§ 8 ust. 3 umowy pożyczki). W § (...)ust.(...) umowy wskazano natomiast, że zmiana wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie powodować będzie równoczesną i analogiczną zmianę wysokości stopy procentowej, o której mowa w ust. 3. Strony zawarły zatem w umowie pożyczki przepisy regulujące wysokość odsetek za opóźnienie w spłacie należności określając ich stopę w ten sposób, że zrównały ją z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie (art. 481 § 2 ( 1 ) k.c.).

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II wyroku zgodnie z art. 98 § 1, 1 ( 1 ) i 3 k.p.c., a także art. 99 k.p.c. w myśl zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Zgodnie z jej treścią strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Jako, że powód wygrał sprawę w całości, sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda całość poniesionych przez niego kosztów procesu.

Na zasądzoną tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę składają się koszty zastępstwa procesowego udzielonego przez reprezentującego pozwanego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, ustalone na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 118) w kwocie 5 400 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz 3 415 zł tytułem opłaty od pozwu (na którą z kolei składają się 2 561 zł, które powód uiścił w przedmiotowej sprawie oraz kwota 854 zł, którą uiszczono w elektronicznym postępowaniu upominawczym w sprawie VI Nc-(...) i którą zaliczono na poczet opłaty od nowo wniesionego pozwu zgodnie z treścią art. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych T.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1228 ze zm.). Łącznie koszty procesu poniesione przez pozwanego w niniejszym postępowaniu przez powoda wyniosły 8 832 zł i tę kwotę sąd zasądził w punkcie II wyroku od A. J. na rzecz (...)Spółki Akcyjnej w W. kwotę 8 832 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Kwota 8 832 zł tytułem zwrotu kosztów procesu została od pozwanego na rzecz powoda zasądzona wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z brzmieniem art. 98 § 1 1 k.p.c., w myśl którego, od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.