Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 2 września 2026 r.

descriptionTreść orzeczenia

Warszawa, dnia 27 lipca 2026 r.

Sygn. akt VI Ka 1589/25

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: SSA (del.) I. F.

protokolant: protokolant sądowy R. C.

Uzasadnienie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 19 marca 2025 roku,

Sygn. akt II K 508/24 – w sprawie L. D..

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

Lp.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

1.

karalność oskarżonego

karta karna  k. 376-379

2.

stan majątkowy oskarżonego

EPUAP  k. 374

2.2. Ocena dowodów

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

zeznania świadka M. D.

Zeznania świadka M. D. należy ocenić jako niewnoszące niczego istotnego do sprawy. Sama świadek podała, że niewiele wie odnośnie sprawy. W dniu zatrzymania oskarżonego wróciła do domu z pracy, chwilę widziała się z mężem (tzn. oskarżonym), który następnie wyszedł z domu. Widziała jak do ich miejsca zamieszkania podjechał biały suw, jednak nie była w stanie podać marki tego samochodu. Podobnej treści zeznania zostały złożone w toku postępowania przed sądem rejonowym, aczkolwiek w toku postępowania przed sądem rejonowym zeznała, że po powrocie z pracy „widzieliśmy się krótko, nawet nie zdążyliśmy porozmawiać” (k. 198v), podczas gdy przed sądem odwoławczym zeznała, że „zamieniliśmy kilka domowych spraw no i potem wyszedł.” (k. 409). Ta niewielka różnica w zeznaniach świadka nie ma większego znaczenia dla oceny jej zeznań, z uwagi na upływ czasu. Poza tym sąd nie kwestionuje, że oskarżony po opuszczeniu domu „między 16 a 17” (zeznania świadka k. 198) mógł zostać zabrany przez nieustaloną osobę jeżdżącą białym suvem. Niemniej jednak to ustalenie nie ma żadnego znaczenia dla oceny jego zachowania w momencie jego zatrzymania o godz. 20:45. Tym samym zeznania świadka, które uznać należy za wiarygodne, nie miały żadnego wpływu na wynik przedmiotowego postępowania.

karta karna, (...)PUAP

Dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony. Stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentów.

3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Apelacja oskarżonego

Lp.

Zarzut

1.

1. Naruszenie prawa do obrony, gwarantowanego art. 6 k.p.k. oraz art. 42 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez przeprowadzenie rozprawy w dniu 19 marca 2025 r. pod nieobecność oskarżonego, mimo że była usprawiedliwiona stanem zdrowia, o czym sąd został poinformowany wraz z wnioskiem o odroczenie rozprawy. W konsekwencji pozbawienie możliwości:



zadawania pytań świadkom,



składania dodatkowych wyjaśnień i wniosków dowodowych,



oraz zabrania głosu końcowego, a także — wobec zamknięcia przewodu sądowego w tym samym dniu — faktycznego udziału w ostatnim etapie postępowania sądowego, co doprowadziło do wydania wyroku z naruszeniem zasady prawa do obrony.

nadto

2. w zakresie pierwszego z zarzucanych mi czynów – rażąca niewspółmierność kary polegającą na orzeczeniu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary 100 stawek dziennych grzywny z ustaleniem wysokości stawki dziennej na kwotę 30 zł, w sytuacji gdy w postępowaniu przygotowawczym oskarżony przyznał się do winy — demontażu samochodu S. (...) (1), okazał skruchę, chciał się dobrowolnie poddać karze i składał wyjaśnienia przed sądem, które to okoliczności łagodzące nie zostały uwzględnione, przy jednoczesnym nadaniu nadmiernego znaczenia okolicznościom obciążającym, w tym uprzedniej karalności, traktując ją jako zasadniczy czynnik obciążający, co doprowadziło do wymierzenia kary rażąco surowej i nieproporcjonalnej do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu.

3. w zakresie drugiego z zarzucanych mi czynów – naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wydanego wyroku, w szczególności art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. polegające na błędnej ocenie dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, w sposób całkowicie jednostronny, pominięciu istotnych okoliczności faktycznych wynikających z przeprowadzonych dowodów, dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych które to dodatkowo są całkowicie sprzeczne z dowodami na podstawie których je poczyniono oraz rozstrzygnięciu na niekorzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości w sprawie, a także naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie wobec mnie art. 291 § 1 k.k., który to przepis nie powinien znaleźć zastosowania, bowiem brak jest jakichkolwiek dowodów pozwalających na przyjęcie, iż pomógł do ukrycia oraz demontował samochód marki X., a tym samym na przypisanie mi winy w tym zakresie.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego

Lp.

Zarzut

1.

1. obraza przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 6 k.p.k. w zw. z art. 117 § 2 k.p.k. w zw. z art. 374 § 1 w zw. z art. 374 § 1 k.p.k. w zw. z art. 378a § 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 390 § 1 k.p.k. w zw. z art. 367 § 1 k.p.k. w zw. z art. 370 § 2 k.p.k. w zw. z art. 175 § 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 406 k.p.k. poprzez przeprowadzenie rozprawy głównej w dniu 19 marca 2025 roku pod nieobecność oskarżonego L. D., uznając, że oskarżony został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy, niestawiennictwa swego nie usprawiedliwił dostatecznie a nadto wobec jego niestawiennictwa Sąd nie uznał jego obecności za niezbędną, z całkowitym pominięciem zachodzącej wyjątkowej przyczyny niestawiennictwa oskarżonego nagłej okoliczności losowej, obiektywnie uniemożliwiającej oskarżonemu uczestnictwo w rozprawie w dniu 19 marca 2025 roku, o której Sąd meriti miał wiedzę, a nadto została udokumentowana przedłożoną dokumentacją medyczną, podczas której to rozprawy przeprowadził dowód pod nieobecność oskarżonego bez jednoczesnego wykazania, że faktycznie wystąpił szczególnie uzasadniony wypadek, o jakim mowa w art. 378a § 1 k.p.k., a następnie doszło do zamknięcia w tym dniu przewodu sądowego i wydania wyroku, co doprowadziło do całkowitego pozbawienia oskarżonego prawa do uczestnictwa w rozprawie, mimo wyrażonej przez niego woli w tym zakresie oraz pomimo zaistnienia przestanki usprawiedliwiającej jego nieobecność, więc Sąd nie mógł procedować pod nieobecność oskarżonego i winno to skutkować odroczeniem rozprawy, jak również skutkowało uniemożliwieniem oskarżonemu obecności przy wszystkich czynnościach postępowania dowodowego, zadawania pytań świadkowi, składania dodatkowych wyjaśnień w sprawie oraz wyjaśnień co do każdego dowodu, wypowiedzenia się co do każdej kwestii podlegającej rozstrzygnięciu na rozprawie, złożenia wniosków dowodowych, powołania świadków, i przedstawienia stanowiska końcowego, a tym samym doszło do rażącego naruszenia prawa oskarżonego do obrony w prowadzonym przeciwko niemu procesie karnym;

2. obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6 ust. 3 lit. c Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 14 ust. 3 lit. d Międzynarodowego Paktu Praw Politycznych i Obywatelskich poprzez naruszenie jednej z podstawowych gwarancji procesowych oskarżonego, jaką jest prawo do obrony, poprzez całkowicie niezasadne odmówienie oskarżonemu, który nadto nie korzystał z pomocy obrońcy, prawa do udziału w rozprawie głównej, w sytuacji gdy, okoliczności sprawy uzasadniały odroczenie rozprawy w trybie art. 117 § 2 k.p.k.;

ewentualnie:

w części dotyczącej czynu zarzucanego oskarżonemu L. D. w punkcie 2 wyroku:

3. obraza przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodów z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, dowodu z wyjaśnień oskarżonego L. D. i nie danie mu wiary w zakresie tego, że nie miał pojęcia, że auto marki X. pochodzi z kradzieży oraz miał rozkręcić tylko RAV 4 i nie wiedział co robi tam X., którym jeździł mężczyzna narodowości Ukraińskiej, a także dowodu z wyjaśnień oskarżonego I. O. i nie danie mu wiary w zakresie tego, że demontował S. (...) (2) i nie był na demontażu X., w sytuacji gdy są one spójne wewnętrznie oraz wzajemnie i konsekwentne oraz korelują z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami świadka F. V., który to relacjonował zachowanie oskarżonych na miejscu zdarzenia, z których to wynika, że „pojazd, który demontowali to S. (...) (1)”, „przy jednym z pojazdów znajdowały się dwie osoby”, „pojazd który był częściowo zdemontowany to była S. (...) (2)”, „obok stał pojazd X. (...), który był w całości”, a które to istotne okoliczności z nich wynikające, pomimo uznania ich za wiarygodne w całości zostały zbagatelizowane, a które to również znajdują oparcie w notatce urzędowej z 27 lutego 2024 roku, z której wynika, iż „przy jednym z osobowych aut stało dwóch mężczyzn”, „D. L. oraz I. O. zostali zatrzymani przy demontażu pojazdu marki S. (...) (1), a także w protokole oględzin miejsca z którego wynika, iż pojazd X. jest kompletny, co koresponduje również z materiałem poglądowym — zdjęciami z oględzin miejsca, z których wynika, iż pojazd marki X. byt w stanie nienaruszonym, które to istotne okoliczności wynikających z dowodów nieosobowych, pomimo dania im wiary w całości, przemawiające na korzyść oskarżonego, a nie pasujące do z góry założonej tezy, mające kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zostały pominięte przy dokonywaniu ustaleń faktycznych i tym samym oparcie ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, przy jednoczesnym ustaleniu domniemań niekorzystnych dla oskarżonego, nie wynikających ze zgromadzonych dowodów, iż oskarżeni demontowali w pierwszej kolejności samochód osobowy marki S. (...) (1), a następny w kolejności był samochód marki X. i że musieli mieć świadomość, że również pojazd marki X. pochodzi z przestępstwa kradzieży oraz otrzymali zlecenie jego demontażu, które to nie mogą być nadto uznane na tle niniejszej sprawy jako jednoznaczne, a tym samym również obrazę przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 5 § 2 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na stwierdzenie, że oskarżony miał świadomość że samochód marki X. pochodzi z czynu zabronionego oraz że następny do demontażu byt X. i przyjęcie jawiących się w sprawie ewidentnych wątpliwości, niedających się usunąć, na niekorzyść oskarżonego, co stanowi naruszenie zasady in dubio pro reo, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na treść orzeczenia polegający na arbitralnym i sprzecznym z materiałem dowodowym oraz pozbawionym uzasadnienia przyjęciu, iż oskarżony L. D. działając wspólnie i w porozumieniu z I. O. pomogli do ukrycia oraz demontowali na podzespoły samochód marki X. O numerze VIN: (...), wartości nie mniejszej jak 200.000 zł, pochodzący z kradzieży z włamaniem, podczas gdy prawidłowa ocena całokształtu dowodów zebranych w sprawie i okoliczności z niego wynikających, ocenianych łącznie nie daje podstaw do takiej konstatacji i w konsekwencji doprowadziło to do bezpodstawnego uznania oskarżonego winnym i skazania L. D., zamiast uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu czynu;

w części dotyczącej czynu zarzucanego oskarżonemu L. D. w punkcie 1 wyroku:

4. rażącą niewspółmierność kary, na skutek naruszenia dyrektyw jej wymiaru, wobec całkowitego pominięcia ujawnionych w sprawie istotnych okoliczności łagodzących mających wpływ na wymiar kary, które to winny lec u podstaw wydanego orzeczenia, w szczególności faktu całkowitego przyznania się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu przestępczego, tj. demontażu S. (...) (2), pełnego współdziałania z organami ścigania, złożenia wyjaśnień, gotowości dobrowolnego poddania się karze na etapie postępowania przygotowawczego jak również złożenia stosownego wniosku w trakcie pierwszej rozprawy głównej oraz nie nadania właściwego znaczenia ustalonym okolicznościom łagodzącym w postaci prowadzenia ustabilizowanego życia rodzinnego oraz zawodowego oraz błędnej oceny okoliczności obciążających i nadanie prymatu uprzedniej karalności oskarżonego oraz rodzajowi naruszonych dóbr prawnych, a w konsekwencji orzeczenie wobec oskarżonego L. D. kary 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz kary 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 30 zł (trzydziestu złotych), która to jawi się jako rażąco surowa, w sytuacji gdy należyte uwzględnienie i prawidłowa ocena okoliczności niniejszej sprawy, a także nadanie właściwego znaczenia istotnym okolicznościom łagodzącym, prowadzi do wniosku, że winna zostać wymierzona kara o charakterze wolnościowym.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

1. W pierwszej kolejności podać należy, że obie apelacje – z uwagi na częściową zbieżność zarzutów – zostaną ocenione łącznie.

2. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez sąd rejonowy prawa do obrony przysługującego oskarżonemu, sąd II instancji uznał go za zasadny.

3. Faktem jest, że oskarżony za pośrednictwem żony złożył wynik badania rezonansu magnetycznego z dnia 5 kwietnia 2024 roku oraz wydruk z konsultacji lekarskiej z dnia 18 marca 2025 roku, z którego to dokumentu wynikało, że oskarżony stawił się w dniu 18 marca 2025 roku do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej w stanie ogólnym dobrym z rwą kulszową prawostronną, kulejący z rozpoznaniem zaburzeń korzeni i splotów nerwowych. Lekarz ustalił niezdolność do pracy w okresie od 17 marca 2025 roku do 30 marca 2025 roku ze wskazaniem: może chodzić. Oskarżony w dniu rozprawy czyli 19 marca 2025 roku nie przedstawił zaświadczenia wydanego przez lekarza sądowego.

4. Niemniej jednak zaświadczenie lekarskie przedłożone przez żonę oskarżonego a wydane w dniu 18 marca 2025 roku oraz stan zdrowia oskarżonego w tamtym czasie był analizowany przez lekarza sądowego i stał się podstawą do wydania zaświadczenia lekarskiego w innej sprawie toczącej się w Sądzie Rejonowym w Wołominie. Jak wynika z tego zaświadczenia oskarżony był niezdolny do udziału w postępowaniu sądowym do 20 kwietnia 2025 roku. Ponadto jak wynika z oświadczenia obrońcy oskarżonego powodem nieprzedłożenia zaświadczenia lekarskiego w sądzie rejonowym było długie oczekiwanie na wizytę u lekarza sądowego, a dolegliwości bólowe pojawiły się dzień przed rozprawą.

5. Zgodnie z art. 117 § 2 k.p.k. czynności nie przeprowadza się, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że niestawiennictwo wynikło z powodu przeszkód żywiołowych lub innych wyjątkowych przyczyn, a także wtedy, gdy osoba ta usprawiedliwiła należycie niestawiennictwo i wnosi o nieprzeprowadzanie czynności bez jej obecności, chyba że ustawa stanowi inaczej.

6. Wyżej wskazane okoliczności spowodowały, że sąd okręgowy uznał, że niestawiennictwo na rozprawie w dniu 19 marca 2025 roku należało zakwalifikować jako inną wyjątkową przyczynę.

7. Niemniej jednak uchybienie sądu rejonowego nie spowodowało konieczności uchylania wyroku i przekazywania sprawy do ponownego rozpoznania. Zasadnym było przeprowadzenie czynności przez sąd odwoławczy dokonanej bez udziału oskarżonego, tj. ponowne przesłuchanie świadka M. D., umożliwienie oskarżonemu zadawania świadkowi pytań, złożenia wniosków dowodowych i zajęcia stanowiska co do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego.

8. Na rozprawie w dniu 22 czerwca 2026 roku oskarżony oświadczył, że nie składa żadnych wniosków dowodowych (k. 397), w tym dodatkowych wyjaśnień. Na rozprawie w dniu 20 lipca 2026 roku została przesłuchana świadek M. D. (k. 409–410) i oskarżony miał możliwość zadania pytań swojej żonie. Tego dnia oskarżony miał możliwość wypowiedzieć się nie tylko co do złożonych apelacji, ale także całości materiału dowodowego w sprawie (k. 410). Oskarżony z żadnych kwestionowanych uprawnień nie skorzystał, a taka postawa procesowa pokazuje jaka była faktyczna skala „naruszenia” jego prawa do obrony.

9. Natomiast sąd okręgowy konwalidował uchybienie sądu rejonowego i wyeliminował istniejące naruszenie prawa do prowadzenia obrony. Przeprowadzenie czynności z udziałem oskarżonego w postępowaniu apelacyjnym nie wprowadziło żadnych nowych istotnych okoliczności, które skutkowałyby zmianą zaskarżonego orzeczenia. Tym samym uznać należy, iż choć zasadnie postawiono zarzut naruszenia art. 117 § 2 k.p.k. to jego uwzględnienie nie wpłynęło na wynik orzeczenia.

10. Apelacje w pozostałej części nie zawierają argumentacji, która mogłaby podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Wbrew stanowisku skarżących, sąd rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny, za wyjątkiem omyłki w numerze VIN samochodu S. i X.. Argumentacja sądu, rzeczowa i logiczna, zasługuje na pełną aprobatę. Sąd I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie, nie dopuszczając się istotnej, mogącej rzutować na treść wyroku obrazy przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. Ocena materiału dowodowego została dokonana przez sąd rejonowy z uwzględnieniem reguł zawartych w art. 7 k.p.k., a więc jest bezstronna i nie narusza granic swobodnej oceny oraz jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, nie zawiera błędów faktycznych i logicznych.

11. Sąd pierwszej instancji w sposób uporządkowany i logiczny przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakie fakty i na podstawie jakich dowodów uznał za udowodnione, tym samym nie doszło do naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. Sąd odwoławczy zauważa, że wywołana apelacją kontrola odwoławcza służy weryfikacji trafności orzeczenia, a nie jego uzasadnienia. O tej zaś świadczą nie formalnie nienaganne pisemne motywy, sporządzone przecież już po wydaniu wyroku i odrębne od niego, ale konfrontacja orzeczenia z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i dotrzymanie w postępowaniu istotnych wymogów proceduralnych. Skoro więc dla skuteczności zarzutu obrazy przepisu postępowania, błędu w ustaleniach faktycznych konieczne jest wykazanie jego możliwego wpływu na treść orzeczenia (art. 438 pkt 2 k.p.k.) to naruszenie art. 424 k.p.k. samo w sobie nie może prowadzić do spodziewanego przez skarżącego rezultatu, ponieważ to, co było później (uzasadnienie) nie może wpływać na to, co było wcześniej (wyrok).

12. O naruszenia dyspozycji art. 410 k.p.k. nie może być mowy w razie uznania przez sąd a quo określonych dowodów za miarodajne, a innym odmówienia takiego przymiotu i w konsekwencji nie przyjęcie tych ostatnich za osnowę odtwarzanych faktów. O obrazie tego przepisu można bowiem mówić wyłącznie wtedy, gdy sąd oparł się na dowodach nieujawnionych na rozprawie, lub gdy przy wyrokowaniu nie wziął pod uwagę wszystkich dowodów istotnych dla końcowego rozstrzygnięcia. (por. Wyrok SA w Katowicach z 26.02.2026 r., II AKa 182/25, LEX nr 4113376.). Ocena zarówno wyjaśnień oskarżonego, a także pozostałych dowodów poprzedzona została należytym ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy.

13. Nie sposób również podzielić stanowiska, jakoby w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. W tym miejscu należy podkreślić, że o naruszeniu reguły in dubio pro reo można mówić dopiero wówczas, gdy zastrzeżeń nie budzi przeprowadzona w sprawie ocena poszczególnych dowodów, która odpowiada wymogom art. 7 k.p.k., a mimo tego nadal istnieją w sprawie dwie równie prawdopodobne wersje zdarzenia i żadnej z nich nie da się jednoznacznie wykluczyć. Wówczas to sąd, a nie strona, stwierdza istnienie niedających się usunąć wątpliwości, które należy tłumaczyć przy użyciu reguły z art. 5 § 2 k.p.k. na rzecz oskarżonego. (postanowienie SN z 21.08.2025 r., IV KK 269/25, LEX nr 3936955.). Skarżący przedmiotowemu orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów postępowania w tym art. 7 k.p.k., a w przypadku kwestionowania oceny poszczególnych dowodów, nie może być mowy o naruszeniu art. 5 § 2 k.p.k., ponieważ stanowi to zbieg wadliwy. Zarzuty naruszenia art. 7 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k. wzajemnie się bowiem wykluczają i mogą istnieć tylko rozdzielnie.

14. Przechodząc do argumentacji ściśle związanej z oceną poszczególnych dowodów – nie są zasadne argumenty odnoszące się do rzekomego braku wiedzy oskarżonego L. D. o przestępczym pochodzeniu samochodu marki X. i braku wiedzy z jakiego powodu samochód ten jest zaparkowany w lesie. O ile taka argumentacja jest zbieżna ze zmienionym w toku postępowania stanowiskiem oskarżonego, który początkowo przyznał się do popełnienia obu czynów, a następnie w toku procesu, czyli po prawie trzech latach, przypomniał sobie inne okoliczności dotyczące X., o tyle naiwność tego twierdzenia jest oczywista.

15. W tym miejscu należy powtórzyć prawidłowe ustalenia sądu pierwszej instancji, że na terenie masywu leśnego, w miejscu oddalonym kilkaset metrów od drogi, o godz. 20:45 policjanci zatrzymali oskarżonego L. D. i nieskarżącego wyroku oskarżonego I. O., którzy zaopatrzeni w latarki czołowe, rękawice ochronne i narzędzia, w momencie pojawienia się policjantów, demontowali podzespoły samochodu S.. Obok stał zaparkowany samochód X., który był poszukiwany jako skradziony na terenie Niemiec. Protokół oględzin miejsca upewnienia pojazdów (k. 2–5) oraz wykonane zdjęcia (k. 90–100) obrazują stan samochodów jaki został ujawniony w momencie zatrzymania oskarżonego. Dowody te nie zostały w żaden sposób zakwestionowane. Z dowodów tych wynika, że samochód marki X. był już otwarty i nie posiadał tablic rejestracyjnych. Tak zebrane dowody w sposób bezsporny wskazują, że oskarżony wspólnie z I. O. nie tylko pomógł w ukrycia samochodu X. (nie tylko S.) i ale także przystąpił do jego demontażu, skoro samochód był już otwarty i bez tablic.

16. Rację ma sąd pierwszej instancji, że niewątpliwie doświadczenie życiowe oraz zasady logicznego rozumowania wskazują na brak możliwości logicznego wytłumaczenia faktu znajdowania się otwartego samochodu bez zamontowanych tablic rejestracyjnych pochodzącego z przestępstwa kradzieży w kompleksie leśnym, w zasadzie na odludziu, dodatkowo obok trwającego demontażu innego samochodu pochodzącego z takiego samego przestępstwa. Co więcej całkowicie niewiarygodne były wyjaśnienia L. D. w zakresie, który wskazał, że było to auto, którym poruszał się mężczyzna narodowości ukraińskiej, którego znał od dwóch lat, ale do którego nie miał numeru telefonu i za wyjątkiem imienia nie znał żadnych innych danych. Słusznie uznał sąd rejonowy, że nawet gdyby ewentualnie jakaś osoba zleciła demontaż pojazdu, to w miejscu tego demontażu nie pozostawiłaby swojego samochodu lecz odjechałaby nim, w szczególności, że miejsce demontażu było oddalone od drogi około kilkuset metrów.

17. Dokonując kontroli instancyjnej, mając na uwadze argumentację skarżących, sąd okręgowy uznał, że wyjaśnienia oskarżonego L. D. zostały ocenione prawidłowo. Słusznie sąd rejonowy uznał za wiarygodne wyjaśnienia jakie zostały złożone w postępowaniu przygotowawczym bezpośrednio po zatrzymaniu, zresztą zbieżne z przyznaniem się do winy oskarżonego I. O.. Co więcej oskarżony L. D. w dniu 29 lutego 2024 roku rozważał dobrowolne poddanie się karze i nie wspominał, że dotyczy tylko czynu pierwszego. Natomiast relacja przebiegu zdarzenia wskazywana przez oskarżonego na rozprawie w dniu 29 listopada 2024 roku jest całkowicie niewiarygodna i stanowi jedynie przyjętą linię obrony. Oskarżony nie potrafił wyjaśnić dlaczego w trakcie składania wyjaśnień w postępowaniu przygotowawczym mówił o demontażu „samochodów” w liczbie mnogiej. Również wersja rzekomego pozostawienia samochodu marki X. przez osobę trzecią z zamiarem odbioru następnego dnia jest niewiarygodna, szczególnie wobec faktu, iż samochód nie miał tablic rejestracyjnych.

18. Reasumując apelacje w części w jakiej kwestionują świadomość oskarżonego przestępczego pochodzenia samochodu X. oraz brak pomocy do jego ukrycia i demontażu są niezasadne, gdyż ujawnione dowody przeczą twierdzeniom oskarżonego, na których oparta jest argumentacji apelacji.

19. Podniesiony zarzut rażącej niewspółmierności kary nie był zasadny. Wbrew twierdzeniom skarżących sąd I instancji rozważył wszystkie okoliczności, które miały wpływ na wymiar orzeczonych wobec oskarżonego kar i w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko, w tym przedstawił logiczną argumentację, z której wynika, iż uwzględnił dyrektywy z art. 53 kk. Orzekanie o karze ma charakter indywidualny i jest procesem obejmującym dokonanie wyboru i zastosowanie odpowiedniej represji karnej właściwej dla konkretnej sytuacji oraz konkretnego oskarżonego.

20. Na gruncie art. 438 pkt 4 k.p.k. nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa „rażąco" niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się zaakceptować. Dopiero wykazanie rażącej niewspółmierności kary, a więc istnienia wyraźnej dysproporcji między karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą jaką należałoby wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary, uzasadnia korektę zaskarżonego wyroku ( vide: wyrok Sadu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2004 roku II Aka 514/04, Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2003 r. II Aka 163/03).

21. Taka sytuacja nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie, gdyż wymierzone kary jednostkowe i kara łączna nie są nadmiernie surowe, a tym bardziej nie są rażąco niewspółmierne. Przy wymiarze kary uwzględnione zostały zarówno okoliczności łagodzące, jak i obciążające oraz cele wychowawcze i zapobiegawcze, jakie kara ma osiągnąć. Skarżący uwypuklając fakt przyznania się oskarżonego w toku postępowania przygotowawczego i gotowość dobrowolnego poddania się karze pomijają to, że oskarżony przyznanie się częściowo odwołał i wbrew argumentacji nie wyraził żadnej skruchy. Poza tym jest osobą ośmiokrotnie karaną, począwszy od 1995 roku w przeważającej części za przestępstwa przeciwko mieniu. Żadne wyroki skazujące nie spowodowały zmiany jego zachowania i faktycznie idzie utartą ścieżką popełniania przestępstw. To prowadzi do wniosku, że orzeczenie kary 2 lat pozbawienia wolności nie sposób uznać za karę rażąco surową.

Wniosek oskarżonego

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie punktu I wyroku przez wymierzenie kary grzywny lub kary ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne ewentualnie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie punktu II wyroku przez uniewinnienie od zarzucanego mi czynu z art. 291 § 1 k.k.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Wniosek obrońcy oskarżonego

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego L. D. w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Wołominie Il Wydział Karny do ponownego rozpoznania;

ewentualnie:

2. zmiana zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego L. D. w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu L. D. w punkcie 2 wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonego L. D. od zarzucanego mu czynu z art. 291 § 1 k.k.;

3. zmiana zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego L. D. w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu L. D. w punkcie 1 wyroku w części i wymierzenie oskarżonemu L. D. na podstawie art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k. kary grzywny lub kary ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne

ewentualnie:

4. zmiana zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego L. D. w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu L. D. w punkcie 1 wyroku w części i wymierzenie oskarżonemu L. D. na podstawie art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 69 § 1 k.k. kary pozbawienia wolności w dolnej granicy ustawowego zagrożenia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Wniosek o uniewinnienie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem sąd rejonowy dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, który wyraźnie wskazuje na popełnienie przez oskarżonego przypisanych mu czynów. W zakresie wniosku ewentualnego sąd okręgowy uznał, że wymierzona oskarżonemu kara jest adekwatna i odpowiada prawu, a jej obniżenie spowodowałoby, że cele postępowania karnego nie zostaną spełnione.

1. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

4.1. Zamiana w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot zmiany

zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że

1. w punkcie I ustalono numer VIN samochodu marki S. (...) (1) na (...) oraz wyeliminowano z podstawy wymiaru kary art. 33 § 2 k.k. i uchylono rozstrzygnięcie o wymierzeniu kary grzywny;

2. w punkcie II ustalono numer VIN samochodu marki X. na (...) oraz wyeliminowano z podstawy wymiaru kary art. 33 § 2 k.k. i uchylono rozstrzygnięcie o wymierzeniu kary grzywny;

3. w punkcie III wyeliminowano z podstawy wymiaru kary łącznej art. 33 § 2 k.k. i uchylono rozstrzygnięcie o wymierzeniu kary łącznej grzywny.

Zwięźle o powodach zmiany wyroku

2. Sąd rejonowy powielił błąd prokuratora zawarty w akcie oskarżenia i błędnie ustalił numer VIN samochodu marki S. (...) (1) oraz numer VIN samochodu marki X..

3. Prawidłowe numery to (...) (zamiast (...)) – w przypadku S. (k. 98) i (...) (zamiast (...)) – w przypadku X. (k. 99).

4. Poza powyższym błędnie – bez podstawy prawnej sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny.

5. Przestępstwo z art. 291 § 1 k.k. jest zagrożone karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Zgodnie z art. 33 § 2 k.k. sąd może wymierzyć grzywnę także obok kary pozbawienia wolności, jeżeli sprawca dopuścił się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub gdy korzyść majątkową osiągnął.

6. Z opisu obu czynów przypisanych oskarżonemu nie wynika, by działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

7. Natomiast jeżeli z opisu czynu przypisanego oskarżonemu nie wynika, aby sąd przyjął, iż sprawca dopuścił się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub gdy korzyść majątkową osiągnął, a do znamion przestępstwa nie należy działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nie ma podstaw do wymierzenia za ten czyn kary grzywny w oparciu o dyspozycję art. 33 § 2 k.k. ( wyrok SN z 2.02.2010 r., III KK 431/09, OSNwSK 2010, nr 1, poz. 225, wyrok SA w Katowicach z 1.08.2012 r., II AKa 158/12, LEX nr 1220207).

4.2. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot zmiany

Wina i kara pozbawienia wolności.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy wyroku

Niezasadność apelacji.

8. Koszty Procesu

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

III

zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 złotych tytułem opłaty za postępowanie przed sądem II instancji wobec przegranej apelacji.

9. (...)

SSA (del.) Anna Kalbarczyk

1.1. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony L. D.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 19 marca 2025 roku sygn. akt II K 508/24

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

1.2. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 19 marca 2025 roku sygn. akt II K 508/24 w sprawie L. D.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana