Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 2
Sygnatura akt
Sygn. akt IV Ka 106/26
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1. CZĘŚĆ WSTĘPNA
1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 18 grudnia 2025 roku wydany w sprawie II K 344/25
1.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca
☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
1.3. Granice zaskarżenia
1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☒co do winy
☐co do kary
☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.1.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☒uchylenie
☒zmiana
2. Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
1.5. Ustalenie faktów
1.1.3. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.1.1.
N. I. (1)
W Zespole ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w W. prowadzono czynności wyjaśniające (w związku z zaistniałym zdarzeniem w dniu 15 09. 2023 r.) dotyczącym czynu z art 98 kw, które zakończono w dniu 6 sierpnia 2024 roku wnioskiem o odstąpienie od skierowania wniosku o ukaranie do Sądu Rejonowego z powodu braku znamion wykroczenia (art. 5 § 1 pkt. 2 kpw)
pismo KMP w W.
k. 306
1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.2.1.
1.6. Ocena dowodów
1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
2.1.1.1
pismo KMP w W.
dokument obiektywny stwierdzający sposób zakończenia postępowania wyjaśniającego
1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
3.1.
Oskarżony we wniesionej apelacji pisemnej nie sprecyzował podniesionych zarzutów w stosunku do zaskarżonego wyroku. Z treści wniesionej apelacji w sposób dorozumiany wynika, że podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia poprzez uznanie oskarżonego za winnego zarzuconego i przypisanego czynu, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzić powinna do uznania, że pojazdem kierował T. T. (1), który przyznał się do kierowania samochodem w dniu zdarzenia, kiedy go przestawiał na podwórku. Oskarżony podniósł, że jego ślady DNA, które zostały zabezpieczone w samochodzie po zaistniałym zdarzeniu znajdowały się tam, gdyż jeździł tym autem, bo służyło ono jemu i jego szwagrowi W. I. do dojeżdżana do pracy. Brak śladów DNA T. T. (2) w samochodzie można wytłumaczyć tym, że w dniu zdarzenia mógł pracować w rękawiczkach. Zdaniem skarżącego zeznania świadka funkcjonariusza policji N. K. nie mogą być ocenione jak świadczące o sprawstwie oskarżonego, gdyż ten świadek zeznał, że nie widział kto kierował samochodem. Jakieś natomiast dzieci powiedziały świadkowi, że ktoś w niebieskiej koszulce kierował samochodem, a w tym dniu każdy z mężczyzn przebywających z oskarżonym, przy samochodzie mógł być ubrany w niebieski tishert. Zdaniem skarżącego sąd I instancji powinien przesłuchać w charakterze świadka W. I. na okoliczność skąd wzięły się ślady DNA oskarżonego w tym samochodzie.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Apelacja wniesiona przez oskarżonego, nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie potwierdziła, by postępowanie w niniejszej sprawie było obarczone uchybieniami wskazanymi we wniesionej apelacji. W ocenie sądu II instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego, sąd meriti przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący. Na rozprawach przeprowadził dowód z zeznań świadków H. Z., T. K., P. V.. W dniu 05 września 2025 roku wyjaśnienia na rozprawie przed sądem rejonowym złożył oskarżony. Sąd rejonowy odstąpił od przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka W. I. ustalając, że przebywa on na terenie Holandii i nie jest znany czas jego powrotu do kraju. Zdaniem sądu okręgowego doszło w ten sposób do obrazy przepisów prawa procesowego, jednak nie miała ona wpływu na treść wydanego wyroku. Oskarżony we wniesionej apelacji podniósł, że przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka W. I. miało na celu wykazanie skąd wzięły się w samochodzie, którym miał kierować w stanie nietrzeźwości w dniu zdarzenia jego ślady DNA. Sąd okręgowy oddalając na rozprawie odwoławczej wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań W. I. uznał, że dopuszczenie tego dowodu na tym etapie postępowania nie jest zasadne, gdyż okoliczność, że ślady DNA N. I. (1) znalazły się w samochodzie należącym do W. I., gdyż wcześniej wielokrotnie go użytkował ( był jego właścicielem przed sprzedażą N. I.) jest udowodniona zgodnie z twierdzeniem apelanta.
Zdaniem sądu okręgowego, wbrew zarzutom oskarżonego, słusznie sąd rejonowy uznał, że zgromadzone w sprawie dowody pozwalały na dokonanie ustaleń faktycznych, zgodnie z którymi uznał, że oskarżony jest winien popełnienia czynu zabronionego polegającego na kierowaniu pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości w dniu zdarzenia. Rację można przyznać apelantowi jedynie w takim zakresie, że w niniejszej sprawie nie było bezpośrednich świadków, którzy potwierdziliby sprawstwo oskarżonego. Sąd meriti ujawnił w trybie procesowym osobowe i nieosobowe dowody i dokonał ich oceny. Nie budzi wątpliwości ocena jako zasługujących na wiarę zeznań świadków N. K. oraz H. Z.. W ocenie sądu II instancji, okoliczności wynikające z logicznych, konsekwentnych zeznań świadka N. K. oraz w mniejszym zakresie H. Z. w powiązaniu z dowodami z dokumentów, w szczególności w postaci protokołu oględzin miejsca, samochodu, protokołu badania trzeźwości, opinii z badań specjalności kryminalistycznej genetyki sądowej – ocenianych w świetle zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego tworzą spójny i logiczny, a jednocześnie nierozerwalny ciąg poszlak wskazujący jednoznacznie na sprawstwo oskarżonego. Mimo zatem braku bezpośrednich świadków kierowania przez oskarżonego samochodem, w czasie gdy znajdował się w stanie nietrzeźwości, dowody powyższe stanowią wystarczającą podstawę do przypisania oskarżonemu zarzucanego mu czynu.
W ocenie sądu II instancji zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena zeznań świadków N. K. oraz H. Z. nie budzi wątpliwości. Świadkowie ci nie mieli żadnych osobistych powodów, ani procesowego interesu w tym, aby przedstawiać fakty w sposób niezgodny z ich rzeczywistym przebiegiem i w sposób bezpodstawny stawiać w złym świetle oskarżonego. O obiektywizmie świadków świadczy z kolei okoliczność, że nie wskazywali oni, aby byli naocznymi świadkami kierowania przez oskarżonego pojazdem. Świadek N. K. został zadysponowany do dwóch interwencji. Podczas pierwszej już stwierdził, że oskarżony nie jest trzeźwy. Druga interwencja odbyła się po kilkunastu minutach w związku z powiadomieniem o zdarzeniu drogowym z nietrzeźwym kierującym, który uszkodził elewację budynku oraz stojący przy budynku rower. Ze spójnych, logicznych i konsekwentnych depozycji świadka N. K. wynika, że został poinformowany przez jakiegoś chłopca, który widział to zdarzenie, że kierujący ubrany był w niebieską koszulkę i udał się do mieszkania o nr 10. Zważyć należy, że oskarżony, właśnie ubrany w niebieską koszulkę przebywał w mieszkaniu nr (...). Zeznania świadka N. K. w tej kwestii są konsekwentne i znajdują potwierdzenie w treści sporządzonej przez niego notatki urzędowej. Ponadto świadek zapamiętał tylko oskarżonego jak mężczyznę ubranego w niebieską koszulkę, gdy wcześniej legitymował N. I. (1) i jego kolegów na tej samej posesji. Także nie zapamiętał , aby w mieszkaniu nr (...) był jeszcze ktoś ubrany w niebieską koszulkę. Zeznania świadka H. Z. opisującego „podwórko” były kluczowe w tym znaczeniu, że pozwoliły na zakwalifikowanie czynu oskarżanego z art. 178 a § 4 kk jako, że dopuścił on się prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości „w ruchu lądowym”. Definicję tego ostatniego pojęcia wyczerpująco przeanalizował sąd meriti w treści uzasadnienia i sąd okręgowy podziela dokonane ustalenia. W ocenie sądu II instancji, nie było żadnych podstaw do kwestionowania, uzyskanej w toku postępowania pisemnej opinii Laboratorium (...) w E., dlatego też sąd rejonowy słusznie ocenił ją jako pełną, jasną i wewnętrznie spójną, a w rezultacie uznał za pełnowartościowy materiał dowodowy. Podkreślić należy, iż opinia ta w żadnym z wniosków w niej zawartych nie dostarczyła informacji, które wykluczyłyby sprawstwo oskarżonego. W wymazie ujawniono materiał genetyczny pochodzący od mężczyzny, którego profil genetyczny jest zgodny z profilem genetycznym oskarżonego, natomiast nie stwierdzono w mieszaninie - DNA T. T. (2), który przyznał się do kierowania samochodem w dniu zdarzenia. Próżno jest doszukiwać się wiary w wersji, że ów mógłby wówczas być w rękawiczkach roboczych, skoro sam świadek T. T. (1) o tym nie wspominał. Gdyby ww. świadek choć przez chwile był w dniu zdarzenia w samochodzie na miejscu kierowcy, to jego ślady DNA musiałyby zostać zabezpieczone i zidentyfikowane. W ocenie sądu II instancji okoliczność, że biegli z dziedziny genetyki sądowej stwierdzili, że w pobranej mieszaninie znajduje się DNA co najmniej dwóch osób w żaden sposób nie wyklucza sprawstwa oskarżonego, gdyż samochód należał w dniu zdarzenia do W. I. i on przede wszystkim nim jeździł. Nie ma natomiast wątpliwości, że to nie W. I. uderzył tym samochodem w ścianę i rower, który tam stał w czasie zdarzenia. Oskarżony spójnie zaś wyjaśniał, że użytkował pojazd G. (...) nr rej. (...), gdyż był jego właścicielem, a następnie w 2023 roku sprzedał go W. I. (k. 188) i skoro były tam ślady DNA zabezpieczone w dniu zdarzenia należące do oskarżonego i drugiej osoby (nie T. T. (2)) to logiczne jest, że samochodem tym w czasie zdarzenia mógł kierować tylko oskarżony W ocenie sądu II instancji, wersja z kierującym T. T., powstała wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania. Niewątpliwie N. I. (1) doskonale zdawał sobie sprawę z konsekwencji tego co zrobił, a więc, że popełnił przestępstwo, bowiem był już on karany za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości. Tego rodzaju ,,przerzucanie” winy jest częste w tych przypadkach, gdy kierującego nie ujęto „na gorącym uczynku”. Nie może więc tym bardziej dziwić, gdy tego typu tłumaczenie pochodziło od osoby, która z racji doświadczenia płynącego z uprzedniej karalności za czyny z art. 178a § 1 i 4 kk, wiedziała, jaką linię obrony przyjąć. Słusznie sąd I instancji uznał wyjaśnienia skarżonego, jak i świadków wspierających linię obrony T. T. (2) oraz P. V. za niewiarygodne. Przede wszystkim depozycje ww. nie są spójne, konsekwentne. Oskarżony w wyjaśnieniach informował o źle zaparkowanym pojeździe, natomiast świadek T. T. (1) przy pierwszym przesłuchaniu zeznał, że samochód blokował wyjazd. Przeparkował go, uderzył w ścianę budynku następnie zaparkował pojazd pod garażami i oddał kluczyki oskarżonemu. Oskarżony natomiast przy pierwszym przesłuchaniu nie informował o tym, a jego wyjaśnienia były lakoniczne, dopiero w toku postępowania rozpoznawczego oskarżony zaczął informować o szczegółach, jednak twierdził wbrew pierwszym zeznaniom świadka T. T. (1), że nie był przy przeparkowaniu pojazdu i na rozprawie wyjaśnił,, że z I. nie spotkałem się na podwórku”. T. T. (3) składając pierwsze zeznania wskazał, że jak wjechał samochodem na podwórko posesji przy ulicy (...) razem z W. I. , to był tam oskarżony (szwagier W.) i inny kolega. Trudno sobie wyobrazić, że oskarżony nie przywitał się ze swoim szwagrem – W. I.. Świadek P. V. natomiast w ogóle nie wspominał w swoich zeznania o sytuacjach opisywanych przez oskarżonego oraz świadka T. T. (1). Reasumując dokonana przez sąd meriti ocena ujawnionego w toku przewodu sądowego materiału dowodowego jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego i pozostaje pod ochroną art. 7 kpk.
Wniosek
O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji,
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Skoro zarzuty zawarte w apelacji oskarżonego okazały się niezasadne, to brak było podstaw do zmiany wyroku w sposób postulowany przez oskarżonego lub uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji
3.2.
Zawarte w pkt 2-5 apelacji obrońcy oskarżonego zarzuty:
2. obrazy przepisów postępowania, a to art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k, art. 4 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku bez dowodów uprawdopodobniających fakt zawinienia oraz poprzez naruszenie podstawowych zasad procesowych określających regułę dowodzenia winy i zastąpienie ich przez domniemanie winy oskarżonego N. I. (1),
3. obrazy przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k. w związku z art. 410 k.p.k. polegającą na odstąpieniu od przesłuchania świadka W. I., podczas gdy zeznania tego świadka mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, bowiem mógł on wskazać, kto dysponował kluczykami do pojazdu, kto przebywał w samochodzie i z jakiego powodu pojazd był zaparkowany na parkingu kamienicy, a także wyjaśnić, iż uprzednio pojazd należał do oskarżonego, wobec czego w samochodzie mógł znajdować się jego materiał genetyczny;
4. obrazy przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k., 5 k.p.k. i art. 410 k.p.k., polegającą na wydaniu rozstrzygnięcia nie będącego wynikiem analizy całokształtu ujawnionych w toku rozprawy okoliczności, lecz następstwem dowolnej, nieuwzględniającej zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności zeznań świadka T. T. (2) i wyjaśnień oskarżonego, co w konsekwencji skutkowało wadliwym przyjęciem, że N. I. (1) swym zachowaniem zrealizował znamion czynu zabronionego opisanego w art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. podczas gdy:
a) oskarżony wyjaśnił, iż uprzednio był właścicielem auta, ponadto jeździł w nim do pracy ze szwagrem, wobec czego naturalnym było, iż jego materiał DNA znajdował się w pojeździe; oskarżony wyjaśnił także, że w trakcie awarii auta przebywał w nim, bowiem rozmawiał ze świadkiem T. T. (4);
b świadek T. T. (1) zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak i w toku rozprawy przed sądem w sposób logiczny zeznał z jakiego powodu chciał przeparkować auto i czemu doszło do uszkodzenia elewacji oraz roweru, jego zeznania były spójne i konsekwentne, przez co trudno uznać je za nieprawdziwe;
c) uznaniu, że osobą prowadzącą pojazd był oskarżony, bowiem miał on na sobie niebieską koszulkę, podczas gdy pozostali świadkowie — w trakcie interwencji Policji — mieli na sobie kurtki i nie sposób ustalić, czy również oni nie posiadali na sobie niebieskich koszulek;
d) z opinii z zakresu genetyki sądowej wynika, że pobrany materiał genetyczny z koła kierownicy wskazuje na obecność DNA co najmniej dwóch osób, w tym oskarżonego, który nie zaprzeczał, że wsiadał do auta w dniu zdarzenia;
5. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż N. I. (1) prowadził samochód marki G. (...) o nr rej (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, podczas gdy żaden ze świadków zdarzenia nie potwierdził tej okoliczności.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 kpk zasady swobodnej oceny dowodów należy wykazać, że ustalenia sądu meriti oraz ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia postawionego oskarżonemu zarzutu nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), a nadto nie była wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk) oraz uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1pkt 1 kpk) - zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., OSNKW 1991 r., nr 7-9, poz. 41 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., Prok i Pr. 1999 r., nr 2 poz. 6). Aktualne są rozważania zawarte w rubryce 3.1. uzasadnienia sądu okręgowego.
Podnieść należy, że w niniejszej sprawie nie zaistniała sytuacja, o której mowa w treści art. 5 § 2 kpk. Właściwe rozumienie zasady rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego, prowadzi do wniosku, iż fakt istnienia w sprawie sprzecznych ze sobą dowodów, sam w sobie nie daje jeszcze podstaw do odwoływania się do powyższej zasady.
Kierunek wniesionej apelacji i jej zakres obligował sąd odwoławczy do całościowej oceny zaskarżonego wyroku, w tym również w zakresie kwalifikacji prawnej czynu oraz wymierzonej kary. W odniesieniu do pierwszej z tych kwestii, sąd okręgowy w pełni podziela przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku argumentację sądu meriti dotyczącą wyczerpania przez oskarżonego dyspozycji czynu z art. 178a § 4 kk popełnionego w warunkach recydywy z art. 64§1 kk. W świetle okoliczności przedmiotowej sprawy orzeczona przez sąd meriti kara 10 miesięcy pozbawienia wolności nie jest rażąco niewspółmiernie surowa. Wymierzona oskarżonemu kara uwzględnia w należyty sposób okoliczności rzutujące na jej wymiar oraz stanowi właściwą reakcję sądu, adekwatną do okoliczności sprawy i stopnia zawinienia sprawcy. W ocenie sądu okręgowego powinna spełnić swe cele w zakresie obu prewencji.
Wniosek
wnioski o:
1. zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu z uwagi na fakt jego niepopełnienia,
2. ewentualnie, w razie nie podzielenia sformułowanych powyżej wniosków i twierdzeń o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji,
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Skoro zarzuty zawarte w apelacji obrońcy oskarżonego okazały się niezasadne, to brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez obrońcę N. I. (2) lub uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
3.3.
Obrońca oskarżonego w punkcie pierwszym (1) wniesionej apelacji podniósł zarzut obrazy przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu, tj. art. 42 § 3 i § 4 k.k. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego środka karnego w postaci dożywotniego prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, podczas gdy orzekanie ww. środka karnego dożywotnio w stosunku do sprawcy czynu z art. 178 a § 4 k.k. popełnionego w warunkach recydywy, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 czerwca 2024 roku, sygn. akt SK 22/21, LEX nr 3720996 (a także wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2025 roku, sygn. akt P 3/17, źródło: https://trybunal.gov.pl/postepowanie-orzeczenia/wyroki/art/obligatoryjny- zakaz-prowadzenia-wszelkich-pojazdow-mechanicznych-dozywotnio-jest niezgodne z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, co w konsekwencji powinno było doprowadzić do odstąpienia od orzeczenia dożywotniego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, a w jego miejsce orzeczenia łagodniejszego okresu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.
☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Sąd okręgowy w tym składzie mając na uwadze treść orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2025 roku ( P3/17) , że art. 42 § 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. z 2025 r. poz. 383) w zakresie, w jakim zobowiązuje sąd do orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie skazania osoby prowadzącej taki pojazd za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 4 w związku z art. 178a § 1 ustawy – Kodeks karny, jest niezgodny z art. 10 w związku z art. 175 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej doszedł do wniosku, że orzeczenie dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wobec oskarżonego w realiach przedmiotowej sprawy (gdy przejechał kilka metrów samochodem i na podwórku posesji, gdzie nie odbywał się w tym czasie ruch innych pojazdów) jest co do zasady zbyt surowe i dlatego sąd skrócił okres orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do 15 lat. Nie ma ta zmiana większego znaczenia dla oskarżonego ,gdyż obwiązuje go dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim wydanym w dniu 01 lipca 2019 roku w sprawie o sygn. akt II K 380/18.
Wniosek
Wniosek o odstąpienie od orzeczenia dożywotniego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, a w jego miejsce orzeczenia łagodniejszego okresu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych,
☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Skoro zarzut podniesiony w punkcie 1 apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego okazał się zasadny, to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 42 §2 kk w zw. z art. 43§1 kk skrócił okres orzeczonego wobec oskarżonego w punkcie 2 środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do 15 lat.
4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
4.1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
5.1.1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Sąd okręgowy utrzymał w mocy w pozostałej części zaskarżony wyrok dokonując jego zmiany jedynie odnoście czasu trwania orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
Skoro apelacje wniesione przez oskarżonego i jego obrońcę w zasadniczych częściach okazały się bezzasadne i brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu, to należało go utrzymać w pozostałej części w mocy, zmieniając jedynie w opisanym w punkcie 2 zakresie.
1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
5.2.1.
Przedmiot i zakres zmiany
wymiar orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych
Zwięźle o powodach zmiany
Aktualne są rozważania zawarte w rubryce 3.3
1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
5.3.1.1.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
5.3.1.4.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
6. Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
pkt 3 wyroku sądu okręgo-
wego
Sąd odwoławczy na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4, § 4 pkt 3 i §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. poz.763) zasądził na rzecz adwokata H. W. kwotę 1239,84 złotych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
pkt 4 wyroku sądu okręgo-
wego
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze, sąd II instancji orzekł na podstawie art. 624 § 1 kpk mając na uwadze sytuację materialną i życiową oskarżonego, który ma do odbycia karę izolacyjną.
7. PODPIS
1.11. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
Podmiot wnoszący apelację
obrońca oskarżonego
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
Skarżone jest rozstrzygnięcie o uznaniu za winnego oskarżonego popełnienia zarzuconego mu czynu.
0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☒co do winy
☐co do kary
☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
0.1.1.4. Wnioski
☒uchylenie
☒zmiana
1.12. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
Podmiot wnoszący apelację
oskarżony N. I. (1)
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
Skarżone jest rozstrzygnięcie o uznaniu za winnego oskarżonego popełnienia zarzuconego mu czynu.
0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☒co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
0.1.1.4. Wnioski
☒uchylenie
☒zmiana