Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 9 lutego 2018 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o działaniach antyterrorystycznych
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Działania antyterrorystyczne zapobiegające zdarzeniom o charakterze terrorystycznym
- Rozdział 3 - Stopnie alarmowe
- Rozdział 4 - Działania antyterrorystyczne na miejscu zdarzenia o charakterze terrorystycznym, w tym działania kontrterrorystyczne
- Rozdział 5 - Przepisy szczególne dotyczące postępowania przygotowawczego
- Rozdział 6 - Zmiany w przepisach
- Rozdział 7 - Przepisy przejściowe, dostosowujące i przepis końcowy
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji
Skarbowej ,
2)
ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 7 lutego 2018 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 27-58 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych , które stanowią:
„
Art. 27.
W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1 w ust. 2 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu:
„
3a)
prowadzenie działań kontrterrorystycznych w rozumieniu ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych ;
”
;
2)
w art. 18:
a)
w ust. 1:
-
-pkt 4 otrzymuje brzmienie:„
4)
zagrożenia przestępstwem o charakterze terrorystycznym mogącym skutkować niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia uczestników wydarzeń o charakterze kulturalnym, sportowym lub religijnym, w tym zgromadzeń lub imprez masowych”, -
-część wspólna otrzymuje brzmienie:„
-
-jeżeli użycie oddziałów lub pododdziałów Policji okaże się lub może okazać się niewystarczające, do pomocy oddziałom i pododdziałom Policji mogą być użyte oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej „Siłami Zbrojnymi”.
”, -
b)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Pomoc, o której mowa w ust. 1, może być udzielona również w formie prowadzonego samodzielnie
przez oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych przeciwdziałania zagrożeniu, w przypadku
gdy oddziały i pododdziały Policji nie dysponują możliwościami skutecznego przeciwdziałania
tym zagrożeniom.
”
;
3)
w art. 18a ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
W razie zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, jeżeli siły Policji są niewystarczające
lub mogą okazać się niewystarczające do wykonania ich zadań w zakresie ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego, Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw
wewnętrznych uzgodniony z Ministrem Obrony Narodowej, może zarządzić użycie żołnierzy
Żandarmerii Wojskowej do udzielenia pomocy Policji.
”
;
4)
w art. 18b ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub porządku publicznego, jeżeli użycie
Policji okaże się niewystarczające lub może okazać się niewystarczające, minister
właściwy do spraw wewnętrznych może zarządzić użycie funkcjonariuszy Straży Granicznej
do udzielenia pomocy Policji.
”
;
5)
w art. 18c ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
W przypadkach, o których mowa w art. 18 ust. 1 niniejszej ustawy lub w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych, Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może zarządzić zastosowanie
przez Policję urządzeń uniemożliwiających telekomunikację na określonym obszarze,
przez czas niezbędny do wyeliminowania zagrożenia lub jego skutków, z uwzględnieniem
konieczności minimalizacji skutków braku możliwości korzystania z usług telekomunikacyjnych.
”
;
6)
w art. 20:
a)
po ust. 2ab dodaje się ust. 2ac w brzmieniu:
„
2ac.
Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu realizacji
zadań ustawowych informacje, w tym dane osobowe, o osobach, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych, także bez wiedzy i zgody tych osób, a także udostępnia i przekazuje te informacje
uprawnionym służbom, organom lub podmiotom na zasadach i w trybie określonym w tej
ustawie.
”
,
b)
w ust. 2b wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
„
Informacje, o których mowa w ust. 1, 2a, 2aa-2ac, dotyczą osób o których mowa w ust.
2 i 2ac i mogą obejmować:
”
,
c)
ust. 19 otrzymuje brzmienie:
„
19.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb gromadzenia,
sposoby przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, o których mowa w ust. 2a,
2aa-2ac, w zbiorach danych, rodzaje służb policyjnych uprawnionych do korzystania
z tych zbiorów, wzory dokumentów obowiązujących przy przetwarzaniu danych oraz sposób
oceny danych pod kątem ich przydatności w prowadzonych postępowaniach, uwzględniając
potrzebę ochrony danych przed nieuprawnionym dostępem i przesłanki zaniechania zbierania
określonych rodzajów informacji, a w przypadku informacji, o których mowa w ust. 2aa
i 2ab, uwzględniając konieczność dostosowania się do wymogów określonych przez organy
innych państw lub przez Międzynarodową Organizację Policji Kryminalnych - INTERPOL
wskazane w ust. 2aa w związku z pobieraniem lub uzyskiwaniem tych informacji.
”
.
Art. 28.
W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej w art. 16:
1)
w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
zarządzić czasowe zawieszenie lub ograniczenie ruchu na określonych przejściach granicznych,
uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa publicznego
albo ochronę przed zagrożeniem życia lub zdrowia ludzi, a także zapobieganie szerzeniu
się epidemii chorób zwierząt.
”
;
2)
po ust. 3a dodaje się ust. 3b w brzmieniu:
„
3b.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych może wydać decyzję o czasowym, nie dłuższym
niż 7 dni, zawieszeniu lub ograniczeniu ruchu na określonych przejściach granicznych,
w przypadku wprowadzenia drugiego lub wyższego stopnia alarmowego, o którym mowa w
art. 15 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych . Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
”
.
Art. 29.
W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 9e ust. 10a otrzymuje brzmienie:
„
10a.
Komendant Główny Straży Granicznej albo komendant oddziału Straży Granicznej może
upoważnić swojego zastępcę do składania wniosków, o których mowa odpowiednio w ust.
1, 4, 9 i 10, lub do zarządzania kontroli operacyjnej w trybie ust. 4.
”
;
2)
w art. 9f po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:
„
4a.
W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania czynności, o których mowa w ust.
1, pojawią się nowe okoliczności istotne dla sprawdzenia uzyskanych wcześniej, wiarygodnych
informacji o przestępstwie oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa,
Komendant Główny Straży Granicznej w sprawach o przestępstwa, o których mowa w ust.
1, a komendant oddziału Straży Granicznej w sprawach o przestępstwa, o których mowa
w ust. 1 pkt 2-5, może, po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora, zarządzić
kontynuowanie czynności przez czas oznaczony również po upływie okresów, o których
mowa w ust. 4.
”
;
3)
w art. 11d ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
W przypadku zagrożenia bezpieczeństwa lub porządku publicznego w zasięgu terytorialnym
przejścia granicznego oraz w strefie nadgranicznej, jeżeli siły Straży Granicznej
są niewystarczające lub mogą okazać się niewystarczające do wykonania ich zadań w
zakresie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub uzasadnia to stopień zagrożenia,
Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych uzgodniony
z Ministrem Obrony Narodowej, może zarządzić użycie żołnierzy Żandarmerii Wojskowej
do udzielenia pomocy Straży Granicznej.
”
.
Art. 30.
W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej w art. 14:
1)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
Krajowy system ratowniczo-gaśniczy w ramach posiadanych sił i środków współpracuje
z właściwymi organami i podmiotami podczas zdarzeń nadzwyczajnych wywołanych zagrożeniem
czynnikiem biologicznym, w tym podczas zdarzeń o charakterze terrorystycznym.
”
;
2)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółową
organizację krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego, w szczególności w zakresie:
1)
funkcjonowania na obszarze powiatu, województwa i kraju,
2)
walki z pożarami i innymi klęskami żywiołowymi,
3)
ratownictwa technicznego, chemicznego, ekologicznego i medycznego,
4)
dysponowania do działań ratowniczych,
5)
kierowania działaniem ratowniczym,
6)
współpracy, o której mowa w ust. 1a,
7)
prowadzenia dokumentacji zdarzeń określonych w art. 2 pkt 2 oraz dokumentacji funkcjonowania
krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego,
8)
organizacji odwodów operacyjnych,
9)
organizacji stanowisk kierowania
- mając na uwadze potrzebę zapewnienia optymalnej skuteczności działań ratowniczych.
”
.
Art. 31.
W ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w art. 7 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
Przepisu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do terenów, dla których miejscowego
planu zagospodarowania przestrzennego nie sporządza się.
”
.
Art. 32.
W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 117 uchyla się § 2;
2)
w art. 118 uchyla się § 3;
3)
po art. 126b dodaje się art. 126c w brzmieniu:
„
Art. 126c.
§ 1.
Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 117, art. 118 lub art.
120,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
§ 2.
Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 118a § 1 lub § 2, art.
122 lub art. 123,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 3.
Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 124 § 1 lub art. 125,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
”
;
4)
po art. 224a dodaje się art. 224b w brzmieniu:
„
Art. 224b.
W razie skazania za przestępstwo określone w art. 224a sąd orzeka:
1)
nawiązkę na rzecz Skarbu Państwa w wysokości co najmniej 10 000 zł oraz
2)
świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 w wysokości co najmniej 10 000 zł.
”
;
5)
w art. 255a dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu:
„
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto w celu popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym
uczestniczy w szkoleniu mogącym umożliwić popełnienie takiego przestępstwa.
”
;
6)
po art. 259 dodaje się art. 259a i art. 259b w brzmieniu:
„
Art. 259a.
Kto przekracza granicę Rzeczypospolitej Polskiej w celu popełnienia na terytorium
innego państwa przestępstwa o charakterze terrorystycznym lub przestępstwa określonego
w art. 255a lub art. 258 § 2 lub 4,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 259b.
Na wniosek prokuratora sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet może warunkowo
zawiesić jej wykonanie w stosunku do sprawcy przestępstwa określonego w art. 259a,
który dobrowolnie odstąpił od:
1)
popełnienia na terytorium innego państwa przestępstwa o charakterze terrorystycznym
lub przestępstwa określonego w art. 255a lub art. 258 § 2 lub 4 i ujawnił przed organem
powołanym do ścigania przestępstw wszystkie istotne okoliczności popełnienia czynu
lub zapobiegł popełnieniu zamierzonego przestępstwa;
2)
pomocnictwa innym osobom w popełnieniu przestępstwa określonego w art. 259a i ujawnił
przed organem powołanym do ścigania przestępstw wszystkie istotne okoliczności popełnienia
czynu, w szczególności informacje o osobach, które popełniły przestępstwa określone
w art. 259a.
”
.
Art. 33.
W ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 5 w ust. 2 w pkt 4 w lit. d kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt
5 w brzmieniu:
„
5)
obiekty, w tym obiekty budowlane, urządzenia, instalacje, usługi ujęte w jednolitym
wykazie obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury
krytycznej.
”
;
2)
w art. 7:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Kierownik jednostki, który bezpośrednio zarządza obszarami, obiektami i urządzeniami
umieszczonymi w ewidencji, o której mowa w art. 5 ust. 5, albo upoważniona przez niego
osoba są obowiązani uzgadniać plan ochrony tych obszarów, obiektów i urządzeń z właściwym
terytorialnie komendantem wojewódzkim Policji, a w zakresie zagrożeń o charakterze
terrorystycznym, z właściwym terytorialnie dyrektorem delegatury Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego.
”
,
b)
w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
zawierać analizę stanu potencjalnych zagrożeń, w tym zagrożeń o charakterze terrorystycznym,
i aktualnego stanu bezpieczeństwa jednostki;
”
;
3)
w art. 36 w ust. 1 w pkt 5 lit. a otrzymuje brzmienie:
„
a)
w granicach chronionych obiektów i obszarów - w przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 oraz art. 47 pkt 3, 6 i 7 ustawy z dnia 24 maja 2013 r.
o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, z wyłączeniem przypadków przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio
do zamachów, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c tej ustawy,
”
.
Art. 34.
W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe w art. 105 w ust. 1 w pkt 2 w lit. y średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się
lit. z w brzmieniu:
„
z)
Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w trybie i na zasadach określonych w art. 34a ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz
Agencji Wywiadu ;
”
.
Art. 35.
W ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych w art. 54 w ust. 1 po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu:
„
7a)
Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w trybie i na zasadach określonych w art. 34a ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz
Agencji Wywiadu ;
”
.
Art. 36.
W ustawie z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 14 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c i e, pkt 2 i pkt 3 lit. a oraz w art. 47 pkt 1, pkt 2 lit.
a, pkt 3 i 5-7 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i
broni palnej, funkcjonariusz może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
”
;
2)
w art. 128 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c i e, pkt 2, pkt 3 lit. a i pkt 4 lit. a oraz w art. 47 pkt
1, pkt 2 lit. a, pkt 3 i 5-7 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego
i broni palnej, strażnicy Straży Marszałkowskiej mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
”
.
Art. 37.
W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 4 w ust. 1 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu:
„
3a)
prowadzenie działań antyterrorystycznych w rozumieniu ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych na obszarach lub w obiektach należących do komórek i jednostek organizacyjnych podległych
Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych albo administrowanych przez
te komórki i jednostki organizacyjne;
”
;
2)
w art. 17 w ust. 1 po pkt 10 dodaje się pkt 10a w brzmieniu:
„
10a)
obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu zdarzeń w miejscach
publicznych, a w przypadku czynności operacyjno-rozpoznawczych i administracyjno-porządkowych
prowadzonych na podstawie ustawy - także dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom;
”
;
3)
w art. 31 ust. 10a otrzymuje brzmienie:
„
10a.
Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej albo komendant oddziału Żandarmerii Wojskowej
może upoważnić swojego zastępcę do składania wniosków, o których mowa odpowiednio
w ust. 1, 4, 9 i 10, lub do zarządzania kontroli operacyjnej w trybie ust. 4.
”
;
4)
w art. 42 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c i e, pkt 2, 3 i pkt 4 lit. a i b oraz w art. 47 pkt 1-3 i 5-7
ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, żołnierze Żandarmerii Wojskowej mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
”
.
Art. 38.
W ustawie z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji
Wywiadu wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 5 w ust. 1 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu:
„
2a)
rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie zagrożeń godzących w bezpieczeństwo, istotnych
z punktu widzenia ciągłości funkcjonowania państwa systemów teleinformatycznych organów
administracji publicznej lub systemu sieci teleinformatycznych objętych jednolitym
wykazem obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury
krytycznej, a także systemów teleinformatycznych właścicieli i posiadaczy obiektów,
instalacji lub urządzeń infrastruktury krytycznej, o których mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym ;
”
;
2)
w art. 6 w ust. 1 po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu:
„
7a)
rozpoznawanie, przeciwdziałanie i zapobieganie zdarzeniom o charakterze terrorystycznym
wymierzonym przeciwko obywatelom lub mieniu Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami
państwa, z wyłączeniem zdarzeń o charakterze terrorystycznym wymierzonych przeciwko
personelowi lub mieniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;
”
;
3)
po art. 22a dodaje się art. 22b w brzmieniu:
„
Art. 22b.
1.
Jeżeli informacje lub materiały uzyskane przez ABW podczas realizacji zadań, o których
mowa w art. 5 ust. 1:
1)
wskazują na popełnienie przestępstwa szpiegostwa albo
2)
uprawdopodobniają działalność zmierzającą do popełnienia przestępstwa o charakterze
terrorystycznym
- Szef ABW może, w przypadku gdy jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa państwa,
odstąpić od obowiązku zawiadomienia właściwego prokuratora o uzasadnionym podejrzeniu
popełnienia tego przestępstwa oraz osobie, która według uzyskanych przez ABW informacji
lub materiałów może być jego sprawcą.
2.
Szef ABW może odstąpić od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, w przypadku gdy sprawca
przestępstwa szpiegostwa albo podejrzewany o przestępstwa o charakterze terrorystycznym
świadomie i dobrowolnie:
1)
ujawnił wszelkie okoliczności popełnionego czynu lub prowadzonej działalności;
2)
zobowiązał się do podjęcia tajnej współpracy z ABW.
3.
Szef ABW może odstąpić od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, po zasięgnięciu opinii
Prokuratora Generalnego oraz ministra - członka Rady Ministrów właściwego do spraw
koordynowania działalności służb specjalnych, jeżeli został powołany.
4.
Odstąpienie od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, dotyczy funkcjonariuszy publicznych
wykonujących czynności w postępowaniu określonym w niniejszym artykule.
5.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy sprawca przestępstwa szpiegostwa
lub podejrzewany o przestępstwa o charakterze terrorystycznym:
1)
popełnił umyślne przestępstwo przeciwko życiu albo inne przestępstwo umyślne, którego
skutkiem jest śmierć człowieka, ciężki uszczerbek na zdrowiu, albo
2)
współdziałał w popełnieniu takiego przestępstwa lub usiłował je popełnić albo
3)
nakłaniał inną osobę do popełnienia czynu zabronionego, o którym mowa w pkt 1.
6.
W przypadku gdy sprawca przestępstwa szpiegostwa lub podejrzewany o przestępstwa o
charakterze terrorystycznym, mimo podjęcia tajnej współpracy z ABW, prowadzi nadal
działalność na szkodę Rzeczypospolitej Polskiej niezgodnie z warunkami tej współpracy
albo popełnił jedno z przestępstw, o których mowa w ust. 5, lub współdziałał w popełnieniu
takiego przestępstwa albo nakłaniał do jego popełnienia, Szef ABW powiadamia o tym
właściwego prokuratora.
7.
Szef ABW powiadamia właściwego prokuratora także w przypadku, gdy zostanie ujawnione,
że sprawca przestępstwa szpiegostwa lub podejrzewany o przestępstwa o charakterze
terrorystycznym, który podjął tajną współpracę z ABW, świadomie nie ujawnił wszelkich
okoliczności czynu lub działalności, o których mowa w ust. 1.
8.
W przypadku zagrożenia życia lub zdrowia osoby, o której mowa w ust. 1, lub osób przez
nią wskazanych Szef ABW stosuje wobec tej osoby lub osób przez nią wskazanych odpowiednie
do zagrożenia środki ochronne, a także zapewnia niezbędne środki pomocy, w tym, w
szczególnie uzasadnionych przypadkach, także pomoc finansową. Przepisy art. 35 ust.
3 i art. 36 stosuje się odpowiednio.
9.
Szef ABW cofa ochronę lub pomoc w przypadku:
1)
umyślnego naruszania przez osobę objętą ochroną lub pomocą, o której mowa w ust. 8,
zasad albo zaleceń w zakresie tej ochrony lub pomocy;
2)
zaistnienia co najmniej jednej z okoliczności, o których mowa w ust. 5-7.
10.
W razie cofnięcia ochrony lub pomocy w przypadkach, o których mowa w ust. 9, sprawca
przestępstwa szpiegostwa lub podejrzewany o przestępstwa o charakterze terrorystycznym
jest obowiązany do zwrotu Szefowi ABW równowartości świadczeń otrzymanych w ramach
pomocy, a także zwrotu dokumentów określonych w art. 35 ust. 3, jeżeli zostały mu
wydane. Przepis stosuje się odpowiednio do osób chronionych, o których mowa w ust.
8.
”
;
4)
w art. 25 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c i e, pkt 2, 3 i pkt 4 lit. a, b i lit. c tiret pierwsze oraz
w art. 47 pkt 1, pkt 2 lit. a i pkt 3-7 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu
bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusz ABW może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
”
;
5)
w art. 26 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c i e, pkt 2 i pkt 3 lit. a oraz w art. 47 pkt 1, 6 i 7 ustawy
z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusz AW może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
”
;
6)
po art. 32 dodaje się art. 32a-32e w brzmieniu:
„
Art. 32a.
1.
W celu zapobiegania i przeciwdziałania oraz zwalczania zdarzeń o charakterze terrorystycznym
dotyczących istotnych z punktu widzenia ciągłości funkcjonowania państwa systemów
teleinformatycznych organów administracji publicznej lub sieci teleinformatycznych
objętych jednolitym wykazem obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład
infrastruktury krytycznej, a także systemów teleinformatycznych właścicieli, posiadaczy
samoistnych i zależnych obiektów, instalacji lub urządzeń infrastruktury krytycznej,
o których mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, lub danych przetwarzanych w tych systemach oraz zapobiegania i wykrywania przestępstw
o charakterze terrorystycznym w tym obszarze oraz ścigania ich sprawców ABW może przeprowadzać
ocenę bezpieczeństwa tych systemów teleinformatycznych, zwaną dalej „oceną bezpieczeństwa”.
2.
Oceny bezpieczeństwa są przeprowadzane zgodnie z rocznym planem przeprowadzania ocen
bezpieczeństwa, opracowywanym w terminie do 30 września roku poprzedzającego przez
Szefa ABW w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji. W uzasadnionych
przypadkach ocena bezpieczeństwa może zostać przeprowadzona z pominięciem planu.
3.
ABW informuje podmiot zarządzający systemem teleinformatycznym, o którym mowa w ust.
1, o włączeniu tego systemu do rocznego planu przeprowadzania ocen bezpieczeństwa.
4.
Ocena bezpieczeństwa polega na przeprowadzeniu testów bezpieczeństwa systemu teleinformatycznego
w celu identyfikacji podatności, przez które rozumie się słabość zasobu lub zabezpieczenia
systemu teleinformatycznego, która może zostać wykorzystana przez zagrożenie, wpływających
na integralność, poufność, rozliczalność i dostępność tego systemu.
5.
Ocena bezpieczeństwa powinna być prowadzona z uwzględnieniem zasady minimalizacji
zakłócenia pracy systemu teleinformatycznego lub ograniczenia jego dostępności i nie
może prowadzić do nieodwracalnego zniszczenia danych przetwarzanych w systemie teleinformatycznym
podlegającym tej ocenie.
6.
W celu minimalizacji negatywnych następstw oceny bezpieczeństwa ABW uzgadnia z podmiotem,
o którym mowa w ust. 1, ramowe warunki przeprowadzania tej oceny, w szczególności
datę rozpoczęcia, harmonogram oraz zakres i rodzaj przeprowadzanych w ramach oceny
bezpieczeństwa testów bezpieczeństwa.
7.
ABW może wytwarzać lub pozyskiwać urządzenia lub programy komputerowe, o których mowa
w art. 269b Kodeksu karnego, oraz ich używać w celu określenia podatności ocenianego systemu na możliwość popełnienia
przestępstw, o których mowa w art. 165 § 1 pkt 4, art. 267 § 3, art. 268a § 1 albo
§ 2 w związku z § 1, art. 269 § 2 albo art. 269a Kodeksu karnego.
8.
Używając urządzeń lub programów komputerowych, o których mowa w ust. 7, ABW może uzyskać
dostęp do informacji dla niej nieprzeznaczonej, przełamując albo omijając elektroniczne,
magnetyczne, informatyczne lub inne szczególne jej zabezpieczenie, lub może uzyskać
dostęp do całości lub części systemu teleinformatycznego.
9.
Informacje uzyskane przez ABW w wyniku przeprowadzania oceny bezpieczeństwa stanowią
tajemnicę prawnie chronioną i nie mogą być wykorzystane do realizacji innych zadań
ustawowych ABW oraz podlegają one niezwłocznemu, komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu.
10.
Po przeprowadzeniu oceny bezpieczeństwa ABW sporządza i przekazuje podmiotowi, którego
system podlegał ocenie bezpieczeństwa, raport zawierający podsumowanie przeprowadzonych
w ramach oceny bezpieczeństwa czynności oraz wskazanie wykrytych podatności systemu
teleinformatycznego.
11.
Jeżeli wykryta podatność może wystąpić w innych systemach teleinformatycznych, ABW
informuje niezwłocznie ministra właściwego do spraw informatyzacji o wykrytej podatności
oraz o możliwości jej wystąpienia w innych systemach teleinformatycznych.
12.
Szef ABW określi, w drodze zarządzenia, rodzaje dokonywanych w ramach oceny bezpieczeństwa
testów bezpieczeństwa, uwzględniając potrzebę kompletności dokonywanej oceny bezpieczeństwa.
13.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób niszczenia przez Szefa
ABW materiałów zawierających informacje, o których mowa w ust. 9, a także wzory niezbędnych
druków, mając na uwadze rodzaj materiałów podlegających zniszczeniu.
14.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki przeprowadzania oceny
bezpieczeństwa, mając na uwadze określenie czynności niezbędnych do jej przeprowadzenia,
w tym dokonywanie uzgodnień, o których mowa w ust. 6.
Art. 32b.
1.
W przypadku powzięcia informacji o wystąpieniu zdarzenia o charakterze terrorystycznym
dotyczącego systemów lub danych, o których mowa w art. 32a ust. 1, Szef ABW może żądać
od podmiotów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2a, przedstawienia informacji o budowie,
funkcjonowaniu oraz zasadach eksploatacji posiadanych systemów teleinformatycznych,
w tym informacji obejmujących hasła komputerowe, kody dostępu i inne dane umożliwiające
dostęp do systemu oraz ich używanie, w celu zapobiegania, reagowania na zdarzenia
o charakterze terrorystycznym dotyczące systemów lub danych, o których mowa w art.
32a ust. 1, a także zapobiegania i wykrywania przestępstw o charakterze terrorystycznym
w tym obszarze oraz ścigania ich sprawców.
2.
Informacje i dane, o których mowa w ust. 1, podlegają ochronie przewidzianej w przepisach
o ochronie informacji niejawnych i mogą być udostępniane jedynie funkcjonariuszom
ABW prowadzącym w danym postępowaniu czynności operacyjno-rozpoznawcze i ich przełożonym,
uprawnionym do sprawowania nadzoru nad tymi czynnościami.
3.
Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone naruszeniem przepisu ust.
2 na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.
Art. 32c.
1.
W celu zapobiegania, przeciwdziałania i wykrywania przestępstw o charakterze terrorystycznym
oraz ścigania ich sprawców sąd, na pisemny wniosek Szefa ABW, złożony po uzyskaniu
pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, w drodze postanowienia, może zarządzić zablokowanie
przez usługodawcę świadczącego usługi drogą elektroniczną dostępności w systemie teleinformatycznym
określonych danych informatycznych mających związek ze zdarzeniem o charakterze terrorystycznym
lub określonych usług teleinformatycznych służących lub wykorzystywanych do spowodowania
zdarzenia o charakterze terrorystycznym, zwane dalej „blokadą dostępności”.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się wraz z materiałami uzasadniającymi
potrzebę zastosowanie blokady dostępności.
3.
Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje Sąd Okręgowy w Warszawie.
4.
W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłaby ona spowodować zdarzenie o charakterze
terrorystycznym, Szef ABW, po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może
zarządzić blokadę dostępności, zwracając się jednocześnie do sądu, o którym mowa w
ust. 3, z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie.
5.
Usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną jest obowiązany do natychmiastowego
dokonania czynności określonych w postanowieniu sądu lub przekazanym mu żądaniu Szefa
ABW.
6.
Wniosek Szefa ABW, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności:
1)
numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;
2)
opis zdarzenia o charakterze terrorystycznym z podaniem, w miarę możliwości, jego
kwalifikacji prawnej;
3)
okoliczności uzasadniające potrzebę blokady dostępności;
4)
szczegółowe określenie rodzaju danych informatycznych lub usług teleinformatycznych
mających podlegać zablokowaniu;
5)
dane pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu lub przedmiotu, wobec którego
stosowana będzie blokada dostępności, ze wskazaniem sposobu jej stosowania;
6)
cel i czas prowadzonej blokady dostępności.
7.
Blokadę dostępności zarządza się na okres nie dłuższy niż 30 dni. Sąd, o którym mowa
w ust. 3, może, na pisemny wniosek Szefa ABW, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody
Prokuratora Generalnego, wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu blokady dostępności
na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny jej zarządzenia.
8.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 4 i 7, stosuje się odpowiednio przepisy ust. 2 i
6. Sąd przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 1, 4 i 7, zapoznaje się
z materiałami uzasadniającymi wniosek.
9.
Wnioski, o których mowa w ust. 1, 4 i 7, sąd rozpoznaje jednoosobowo, przy czym czynności
sądu związane z rozpoznawaniem tych wniosków powinny być realizowane w warunkach przewidzianych
dla przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji niejawnych oraz z odpowiednim
zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie art. 181 § 2 Kodeksu postępowania karnego. W posiedzeniu sądu może wziąć udział wyłącznie prokurator i Szef ABW.
10.
Na postanowienia sądu, o których mowa w ust. 1, 4 i 7, przysługuje zażalenie Szefowi
ABW i Prokuratorowi Generalnemu. Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.
11.
Blokady dostępności zaprzestaje się w przypadku:
1)
nieudzielenia przez sąd, w terminie 5 dni od złożenia wniosku w trybie ust. 4, zgody
na zarządzenie przez Szefa ABW blokady dostępności;
2)
nieudzielenia przez sąd zgody na przedłużenie blokady dostępności w trybie ust. 7;
3)
upływu okresu, na który blokada dostępności została wprowadzona.
12.
Sąd, Prokurator Generalny oraz Szef ABW prowadzą w formie elektronicznej, z zachowaniem
przepisów o ochronie informacji niejawnych, rejestry postanowień, pisemnych zgód,
zarządzeń i wniosków dotyczących blokady dostępności.
13.
O zastosowaniu blokady dostępności Szef ABW powiadamia ministra właściwego do spraw
informatyzacji, jeżeli usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną ma siedzibę
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
14.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania blokady
dostępności oraz przechowywania i przekazywania postanowień, pisemnych zgód, zarządzeń
i wniosków, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych
czynności i uzyskanych materiałów.
Art. 32d.
1.
Szef ABW prowadzi rejestr zdarzeń naruszających bezpieczeństwo systemów teleinformatycznych,
o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2a.
2.
Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane obejmujące:
1)
identyfikację podmiotu, na rzecz którego działa system teleinformatyczny, oraz dane
administratora systemu;
2)
datę i czas wykrycia naruszenia bezpieczeństwa systemu oraz prawdopodobną początkową
datę i czas naruszenia bezpieczeństwa systemu;
3)
identyfikację źródła zdarzenia naruszającego bezpieczeństwo systemu;
4)
opis stwierdzonego zdarzenia naruszającego bezpieczeństwo systemu oraz sposób działania
podmiotu powodującego naruszenie bezpieczeństwa;
5)
opis szkód w systemie powstałych lub mogących powstać wskutek zdarzenia naruszającego
bezpieczeństwo systemu.
3.
Dane, o których mowa w ust. 2, przekazuje Szefowi ABW administrator systemu teleinformatycznego,
o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2a, niezwłocznie po wykryciu zdarzenia naruszającego
bezpieczeństwo tego systemu.
4.
Dane z rejestru są udostępniane ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji.
Art. 32e.
1.
Szef ABW przeprowadza analizę zdarzeń naruszających bezpieczeństwo systemów teleinformatycznych
i wydaje podmiotom, o których mowa w art. 32d ust. 3, rekomendacje zmierzające do
podniesienia poziomu bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych w celu zapewnienia
ich integralności, poufności, rozliczalności i dostępności, zwane dalej „rekomendacjami”.
2.
Podmioty, o których mowa w art. 32d ust. 3, mogą wnieść do Szefa ABW zastrzeżenia
do rekomendowanych sposobów podniesienia poziomu bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych
z uwagi na negatywny wpływ rekomendowanych działań na funkcjonalność systemu lub powstanie
nowych podatności, jednak nie później niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania rekomendacji.
3.
Szef ABW odnosi się do zastrzeżeń otrzymanych w trybie ust. 2 niezwłocznie, jednak
nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich otrzymania i podtrzymuje rekomendacje
lub przekazuje zmienione rekomendacje.
4.
Podmioty, którym Szef ABW przekazał rekomendacje, w terminie miesiąca od dnia ich
otrzymania informują Szefa ABW o sposobie i zakresie ich uwzględnienia.
5.
Nieuwzględnienie rekomendacji stanowi podstawę do wystąpienia przez Szefa ABW do organu
sprawującego nadzór nad podmiotem, o którym mowa w ust. 4, z informacją o nieuwzględnieniu
rekomendacji lub z wnioskiem o podjęcie działań mających na celu wykonanie rekomendacji.
”
;
7)
w art. 34 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
Administrator zbioru danych, o którym mowa w ust. 2, udostępnia Szefowi ABW w drodze
teletransmisji informacje zgromadzone w zbiorach danych bez konieczności każdorazowego
przedstawiania imiennego upoważnienia wydanego przez Szefa ABW, okazywanego przez
funkcjonariusza ABW wraz z legitymacją służbową, o których mowa w ust. 2, jeżeli jednostka
organizacyjna ABW będąca odbiorcą informacji spełnia łącznie następujące warunki:
1)
posiada urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu
oraz jakie dane uzyskał;
2)
posiada zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych
niezgodnie z celem ich uzyskania;
3)
specyfika lub zakres wykonywanych zadań uzasadnia takie udostępnienie.
”
;
8)
po art. 34 dodaje się art. 34a w brzmieniu:
„
Art. 34a.
1.
W zakresie swojej właściwości ABW, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia
przestępstwom określonym w art. 5 ust. 1 pkt 2 lub ich wykrycia albo ustalenia sprawców
i uzyskania dowodów, może korzystać z przetwarzanych przez banki informacji stanowiących
tajemnicę bankową oraz informacji dotyczących umów o rachunek papierów wartościowych,
umów o rachunek pieniężny, umów ubezpieczenia lub innych umów dotyczących obrotu instrumentami
finansowymi, świadczenia usług płatniczych lub zawieranych z uczestnikami funduszy
inwestycyjnych, a w szczególności z przetwarzanych przez uprawnione podmioty danych
osób, które zawarły takie umowy.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do:
1)
podmiotów wykonujących działalność na podstawie ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych ;
2)
podmiotów wykonujących działalność ubezpieczeniową;
3)
podmiotów wykonujących działalność w zakresie obrotu papierami wartościowymi i innymi
instrumentami finansowymi na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi ;
4)
instytucji obowiązanych i podmiotów świadczących usługi finansowe w rozumieniu ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu
terroryzmu ;
5)
podmiotów wykonujących działalność z zakresu usług płatniczych na podstawie ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych ;
6)
funduszy inwestycyjnych i towarzystw funduszy inwestycyjnych wykonujących działalność
na podstawie ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi
funduszami inwestycyjnymi ;
7)
spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych.
3.
Informacje i dane, o których mowa w ust. 1, oraz informacje związane z przekazywaniem
tych informacji i danych podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie
informacji niejawnych i mogą być udostępniane jedynie funkcjonariuszom ABW prowadzącym
w danym postępowaniu czynności operacyjno-rozpoznawcze i ich przełożonym, uprawnionym
do sprawowania nadzoru nad tymi czynnościami. Akta postępowań zawierające te informacje
i dane udostępnia się również sądom i prokuratorom, jeżeli następuje to w celu ścigania
karnego.
4.
Informacje i dane, o których mowa w ust. 1, udostępnia się na podstawie postanowienia
wydanego na pisemny wniosek Szefa ABW przez Sąd Okręgowy w Warszawie.
5.
Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera:
1)
numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;
2)
opis przestępstwa z podaniem jego kwalifikacji prawnej;
3)
okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji i danych;
4)
wskazanie podmiotu, którego informacje i dane dotyczą;
5)
podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji i danych;
6)
rodzaj i zakres informacji i danych.
6.
Po rozpatrzeniu wniosku Sąd Okręgowy w Warszawie, w drodze postanowienia, wyraża zgodę
na udostępnienie informacji i danych, o których mowa w ust. 1, określając ich rodzaj,
zakres oraz podmiot zobowiązany do ich udostępnienia, albo odmawia udzielenia zgody
na udostępnienie informacji i danych. Przepis art. 27 ust. 11 stosuje się odpowiednio.
7.
Szefowi ABW na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie, o którym mowa w ust. 6,
przysługuje zażalenie.
8.
W przypadku wyrażenia przez Sąd Okręgowy w Warszawie zgody na udostępnienie informacji
i danych, o których mowa w ust. 1, Szef ABW pisemnie informuje podmiot, o którym mowa
w ust. 5 pkt 5, o wydaniu przez Sąd Okręgowy w Warszawie postanowienia, wskazując
jego datę i sygnaturę, oraz o rodzaju i zakresie informacji i danych, które mają być
udostępnione, podmiocie, którego informacje i dane dotyczą, oraz o osobie funkcjonariusza
ABW upoważnionego do ich odbioru.
9.
W terminie do 120 dni od dnia przekazania informacji i danych, o których mowa w ust.
1, Szef ABW informuje podmiot, o którym mowa w ust. 5 pkt 4, o postanowieniu Sądu
Okręgowego w Warszawie wyrażającym zgodę na udostępnienie informacji i danych.
10.
Sąd Okręgowy w Warszawie, na wniosek Szefa ABW, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody
Prokuratora Generalnego, może odroczyć, w drodze postanowienia, na czas oznaczony,
z możliwością dalszego przedłużania, obowiązek, o którym mowa w ust. 9, jeżeli zostanie
uprawdopodobnione, że poinformowanie podmiotu, o którym mowa w ust. 5 pkt 4, może
zaszkodzić wynikom podjętych czynności operacyjno-rozpoznawczych. Przepis art. 27
ust. 11 stosuje się odpowiednio.
11.
Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 9 lub 10, zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze,
podmiot, o którym mowa w ust. 5 pkt 4, jest powiadamiany o postanowieniu Sądu Okręgowego
w Warszawie o udostępnieniu informacji i danych przez prokuratora lub, na jego polecenie,
przez Szefa ABW przed zamknięciem postępowania przygotowawczego albo niezwłocznie
po jego umorzeniu.
12.
Jeżeli informacje i dane, o których mowa w ust. 1, nie dostarczyły podstaw do wszczęcia
postępowania przygotowawczego, Szef ABW niezwłocznie pisemnie zawiadamia o tym podmiot,
o którym mowa w ust. 5 pkt 5.
13.
Materiały zgromadzone w trybie, o którym mowa w ust. 1-10, niestanowiące informacji
potwierdzających zaistnienie przestępstwa, podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu,
komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie materiałów zarządza Szef ABW.
14.
Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone naruszeniem przepisu ust.
3 na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.
15.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposoby przetwarzania danych
i informacji, o których mowa w ust. 1, w zbiorach danych, rodzaje jednostek organizacyjnych
ABW uprawnionych do korzystania z tych zbiorów oraz wzory dokumentów obowiązujących
przy przetwarzaniu danych, uwzględniając potrzebę ochrony danych przed nieuprawnionym
dostępem.
”
;
9)
w art. 43:
a)
w ust. 2 w pkt 6 dodaje się przecinek i dodaje się pkt 7 w brzmieniu:
„
7)
zniszczenia, unieruchomienia lub przejęcia kontroli lotu bezzałogowego statku powietrznego,
w tym modelu latającego
”
,
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 2, 4, 6 i 7, mogą być wykonywane również w
miejscu bezpośrednio sąsiadującym z chronionymi urządzeniami, obszarami lub obiektami,
jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia ich bezpieczeństwa lub bezpieczeństwa przebywających
w nich osób.
”
;
10)
w art. 44 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
posiadająca obywatelstwo polskie;
”
;
11)
w art. 60:
a)
w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
„
5)
utraty obywatelstwa polskiego.
”
,
b)
w ust. 2 w pkt 8 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 9 w brzmieniu:
„
9)
nabycia obywatelstwa innego państwa.
”
.
Art. 39.
W ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze wprowadza się następujące zmiany:
1)
po art. 126 dodaje się art. 126a w brzmieniu:
„
Art. 126a.
1.
Bezzałogowy statek powietrzny, w tym model latający, może zostać zniszczony, unieruchomiony
albo nad jego lotem może zostać przejęta kontrola, w przypadku gdy:
1)
przebieg lotu lub działanie bezzałogowego statku powietrznego:
a)
zagraża życiu lub zdrowiu osoby,
b)
stwarza zagrożenie dla chronionych obiektów, urządzeń lub obszarów,
c)
zakłóca przebieg imprezy masowej albo zagraża bezpieczeństwu jej uczestników,
d)
stwarza uzasadnione podejrzenie, że może zostać użyty jako środek ataku terrorystycznego;
2)
bezzałogowy statek powietrzny wykonuje lot w przestrzeni powietrznej w części, w której
wprowadzono ograniczenia lotów albo znajdującej się nad terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, w której lot statku powietrznego jest zakazany od poziomu terenu do określonej
wysokości.
2.
Do zniszczenia lub unieruchomienia bezzałogowego statku powietrznego albo przejęcia
kontroli nad jego lotem w przypadku, o którym mowa w:
1)
ust. 1 pkt 1 lit. a, b i d - są uprawnieni funkcjonariusze Policji, Straży Granicznej,
Biura Ochrony Rządu, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego
Biura Antykorupcyjnego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego,
Służby Celnej i Służby Więziennej, strażnicy Straży Marszałkowskiej, żołnierze Żandarmerii
Wojskowej i Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz pracownicy specjalistycznych
uzbrojonych formacji ochronnych,
2)
ust. 1 pkt 1 lit. c - są uprawnieni funkcjonariusze Policji, Straży Granicznej, Biura
Ochrony Rządu, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,
żołnierze Żandarmerii Wojskowej oraz pracownicy specjalistycznych uzbrojonych formacji
ochronnych,
3)
ust. 1 pkt 2 - są uprawnieni żołnierze Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej
- na zasadach określonych w odrębnych przepisach.
”
;
2)
w art. 186b:
a)
po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:
„
4a.
Zarządzający lotniskiem realizuje zadania w zakresie ochrony stref ogólnodostępnych
lotniska we współpracy ze służbami ochrony działającymi na terenie lotniska.
”
,
b)
po ust. 9 dodaje się ust. 9a w brzmieniu:
„
9a.
Straż Graniczna, w celu realizacji swoich zadań, jest uprawniona do korzystania z
systemów rejestrujących obraz umieszczonych na terenie portu lotniczego i zapisów
z tych systemów. Kopie zapisu udostępnione Straży Granicznej przez zarządzającego
lotniskiem, niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego,
postępowania w sprawach o wykroczenia, postępowania dyscyplinarnego lub mogących być
wykorzystanymi w postępowaniu w ramach czynności wyjaśniających albo dowodów mających
znaczenie dla toczących się takich postępowań Straż Graniczna przechowuje przez okres
nie dłuższy jednak niż 30 dni, licząc od dnia udostępnienia, a następnie niszczy.
”
.
Art. 40.
W ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 50:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w
przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem
art. 61 ust. 2a.
”
,
b)
po ust. 2b dodaje się ust. 2c w brzmieniu:
„
2c.
Inwestor realizujący inwestycję celu publicznego, o której mowa w ust. 2, może wystąpić
z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego
związanej z obronnością i bezpieczeństwem państwa albo ochroną granicy państwowej.
”
;
2)
w art. 61 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
Przepisów ust. 1 pkt 1-4 nie stosuje się do inwestycji celu publicznego w przypadkach
uzasadnionych potrzebami obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony granicy
państwowej.
”
.
Art. 41.
W ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w art. 22:
1)
w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,
Biurze Bezpieczeństwa Narodowego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu
oraz powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury,
”
;
2)
ust. 1a otrzymuje brzmienie:
„
1a.
Zgoda żołnierza zawodowego na pełnienie służby na stanowisku służbowym prokuratora
do spraw wojskowych albo w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie jest wymagana.
”
.
Art. 42.
W ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi
funduszami inwestycyjnymi wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 281 w ust. 1 po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu:
„
8a)
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, jeżeli jest to konieczne do skutecznego zapobieżenia
popełnieniu przestępstwa, jego wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów,
na zasadach i w trybie określonych w art. 34a ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz
Agencji Wywiadu ;
”
;
2)
w art. 282 w ust. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
Generalnemu Inspektorowi Informacji Finansowej, Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Szefowi Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych, organom podatkowym, organom Służby
Celnej lub organom kontroli skarbowej - w zakresie, trybie i na warunkach określonych
w odrębnych ustawach;
”
.
Art. 43.
W ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne wprowadza się następujące zmiany:
1)
po art. 60a dodaje się art. 60b w brzmieniu:
„
Art. 60b.
1.
Abonent, z wyłączeniem abonenta korzystającego z publicznie dostępnych usług telefonicznych
świadczonych za pomocą aparatu publicznego lub przez wybranie numeru dostępu do sieci
dostawcy usług oraz abonenta usług przedpłaconych polegających na rozpowszechnianiu
lub rozprowadzaniu programów telewizyjnych drogą naziemną, kablową lub satelitarną,
podaje dostawcy usług następujące dane:
1)
w przypadku abonenta będącego osobą fizyczną:
a)
imię i nazwisko,
b)
numer PESEL, jeżeli go posiada, albo nazwę, serię i numer dokumentu potwierdzającego
tożsamość, a w przypadku cudzoziemca, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego
albo Konfederacji Szwajcarskiej - numer paszportu lub karty pobytu;
2)
w przypadku abonenta niebędącego osobą fizyczną:
a)
nazwę,
b)
numer identyfikacyjny REGON lub NIP lub numer w Krajowym Rejestrze Sądowym albo ewidencji
działalności gospodarczej, lub innym właściwym rejestrze.
2.
Abonent podaje dane, o których mowa w ust. 1, przy zawieraniu umowy w formie pisemnej
lub elektronicznej. Abonent będący stroną umowy o świadczenie usług przedpłaconych
w publicznej sieci telekomunikacyjnej podaje dane, o których mowa w ust. 1, dostawcy
usług. Dane mogą być podane również drogą elektroniczną albo w inny sposób określony
przez dostawcę tych usług.
3.
Dostawca usług rozpoczyna świadczenie usług telekomunikacyjnych:
1)
nie wcześniej niż po potwierdzeniu zgodności podanych przez abonenta danych z danymi
określonymi w ust. 1:
a)
pkt 1, zawartymi w dokumencie potwierdzającym tożsamość abonenta będącego osobą fizyczną,
b)
pkt 2, zawartymi we właściwym rejestrze albo
2)
po podaniu przez abonenta danych określonych w ust. 1 i potwierdzeniu ich drogą elektroniczną
przy wykorzystaniu:
a)
środków identyfikacji elektronicznej służących do uwierzytelniania w systemie teleinformatycznym
banku krajowego,
b)
danych weryfikowanych za pomocą bezpiecznego podpisu elektronicznego weryfikowanego
za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu,
c)
środków identyfikacji elektronicznej służących do uwierzytelniania w systemie teleinformatycznym
dostawcy usług telekomunikacyjnych, jeżeli dane abonenta zostały już zweryfikowane
w związku z inną umową,
d)
środków identyfikacji elektronicznej służących do uwierzytelniania w systemie teleinformatycznym,
który spełnia wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 20a ust. 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne .
4.
Potwierdzenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, dostawca usług może dokonać również za
pośrednictwem osoby trzeciej działającej w imieniu dostawcy usług.
5.
Minister właściwy do spraw informatyzacji wskaże, w drodze obwieszczenia, systemy
teleinformatyczne zapewniające wiarygodność i autoryzację ich użytkownika, o których
mowa w ust. 3 pkt 2 lit. d.
”
;
2)
w art. 179 po ust. 9 dodaje się ust. 9a w brzmieniu:
„
9a.
Prezes UKE udostępnia uprawnionym podmiotom informacje o przeniesionych numerach zawarte
w bazie danych, o której mowa w art. 71 ust. 4, na zasadach i w trybie określonych
w przepisach odrębnych. Przepis ust. 4b stosuje się odpowiednio.
”
.
Art. 44.
W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi w art. 149 po pkt 8a dodaje się pkt 8b w brzmieniu:
„
8b)
Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w trybie i na zasadach określonych w art. 34a ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz
Agencji Wywiadu ;
”
.
Art. 45.
W ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu
Wojskowego wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 5 w ust. 1:
a)
w pkt 1 lit. g otrzymuje brzmienie:
„
g)
innych niż określone w lit. a-f, godzących w bezpieczeństwo potencjału obronnego państwa,
SZ RP oraz jednostek organizacyjnych MON, a także państw, które zapewniają wzajemność;
”
,
b)
po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu:
„
2a)
rozpoznawanie, zapobieganie oraz wykrywanie zdarzeń oraz przestępstw o charakterze
terrorystycznym godzących w bezpieczeństwo potencjału obronnego państwa, SZ RP oraz
jednostek organizacyjnych MON;
”
;
2)
w art. 6 w ust. 1 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu:
„
3a)
rozpoznawanie, przeciwdziałanie i zapobieganie zdarzeniom o charakterze terrorystycznym
wymierzonym przeciwko personelowi i mieniu SZ RP poza granicami państwa oraz zwalczanie
skutków takich zdarzeń;
”
;
3)
w art. 10:
a)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:
„
1a.
W celu realizacji współdziałania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w szczególności dla
zapewnienia bezpieczeństwa i właściwej realizacji zadań SWW poza granicami państwa,
w SWW mogą być tworzone zespoły zadaniowe składające się z funkcjonariuszy SWW, żołnierzy
zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe w SWW oraz żołnierzy pełniących służbę
w oddziałach lub pododdziałach SZ RP.
1b.
Żołnierze pełniący służbę w oddziałach lub pododdziałach SZ RP, wchodzący w skład
zespołów zadaniowych, o których mowa w ust. 1a, wykonują polecenia i rozkazy według
procedur obowiązujących w SWW. Żołnierzom tym przysługują uprawnienia, o których mowa
w art. 26, art. 28 i art. 30.
”
,
b)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu,
sposób i tryb tworzenia zespołów zadaniowych, o których mowa w ust. 1a, oraz wyznaczania
żołnierzy pełniących służbę w oddziałach lub pododdziałach SZ RP do składu takich
zespołów.
”
;
4)
po art. 27 dodaje się art. 27a w brzmieniu:
„
Art. 27a.
1.
Jeżeli informacje lub materiały uzyskane przez SKW podczas realizacji zadań, o których
mowa w art. 5 ust. 1:
1)
wskazują na popełnienie przestępstwa szpiegostwa albo
2)
uprawdopodobniają działalność zmierzającą do popełnienia przestępstwa o charakterze
terrorystycznym
- Szef SKW może, w przypadku gdy jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa państwa,
odstąpić od obowiązku zawiadomienia właściwego prokuratora o uzasadnionym podejrzeniu
popełnienia tego przestępstwa oraz osobie, która według uzyskanych przez SKW informacji
lub materiałów może być jego sprawcą.
2.
Szef SKW może odstąpić od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, w przypadku gdy sprawca
przestępstwa szpiegostwa albo podejrzewany o przestępstwa o charakterze terrorystycznym
świadomie i dobrowolnie:
1)
ujawnił wszelkie okoliczności popełnionego czynu lub prowadzonej działalności;
2)
zobowiązał się do podjęcia tajnej współpracy z SKW.
3.
Szef SKW może odstąpić od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, po zasięgnięciu opinii
Prokuratora Generalnego oraz Ministra Koordynatora Służb Specjalnych, jeżeli został
powołany.
4.
Odstąpienie od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, dotyczy funkcjonariuszy publicznych
wykonujących czynności w postępowaniu określonym w niniejszym artykule.
5.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy sprawca przestępstwa szpiegostwa
lub podejrzewany o przestępstwa o charakterze terrorystycznym:
1)
popełnił umyślne przestępstwo przeciwko życiu albo inne przestępstwo umyślne, którego
skutkiem jest śmierć człowieka, ciężki uszczerbek na zdrowiu, albo
2)
współdziałał w popełnieniu takiego przestępstwa lub usiłował je popełnić, albo
3)
nakłaniał inną osobę do popełnienia czynu zabronionego, o którym mowa w pkt 1.
6.
W przypadku gdy sprawca przestępstwa szpiegostwa lub podejrzewany o przestępstwa o
charakterze terrorystycznym mimo podjęcia tajnej współpracy z SKW prowadzi nadal działalność
na szkodę SZ RP lub obronności Rzeczypospolitej Polskiej niezgodnie z warunkami tej
współpracy albo popełnił jedno z przestępstw, o których mowa w ust. 5, lub współdziałał
w popełnieniu takiego przestępstwa, albo nakłaniał do jego popełnienia, Szef SKW powiadamia
o tym właściwego prokuratora.
7.
Szef SKW powiadamia właściwego prokuratora także w przypadku, gdy zostanie ujawnione,
że sprawca przestępstwa szpiegostwa lub podejrzewany o przestępstwa o charakterze
terrorystycznym, który podjął tajną współpracę z SKW, świadomie nie ujawnił wszelkich
okoliczności czynu lub działalności, o których mowa w ust. 1.
8.
W przypadku zagrożenia życia lub zdrowia osoby, o której mowa w ust. 1, lub osób przez
nią wskazanych Szef SKW stosuje wobec tej osoby lub osób przez nią wskazanych odpowiednie
do zagrożenia środki ochronne, a także zapewnia niezbędne środki pomocy, w tym, w
szczególnie uzasadnionych przypadkach, także pomoc finansową. Przepisy art. 39 ust.
3 i art. 40 stosuje się odpowiednio.
9.
Szef SKW cofa ochronę lub pomoc w przypadku:
1)
umyślnego naruszania przez osobę objętą ochroną lub pomocą, o których mowa w ust.
8, zasad albo zaleceń w zakresie tej ochrony lub pomocy;
2)
zaistnienia co najmniej jednej z okoliczności, o których mowa w ust. 5-7.
10.
W razie cofnięcia ochrony lub pomocy w przypadkach, o których mowa w ust. 9, sprawca
przestępstwa szpiegostwa lub podejrzewany o przestępstwa o charakterze terrorystycznym
jest obowiązany do zwrotu Szefowi SKW równowartości świadczeń otrzymanych w ramach
pomocy, a także do zwrotu dokumentów określonych w art. 39 ust. 3, jeżeli zostały
mu wydane. Przepis stosuje się odpowiednio do osób chronionych, o których mowa w ust.
8.
”
;
5)
w art. 30 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c i e, pkt 2 i pkt 4 lit. c tiret trzecie oraz w art. 47 pkt
1, pkt 2 lit. a, pkt 3 i 5-7 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego
i broni palnej, funkcjonariusz SKW może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
”
;
6)
w art. 30a ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c i e, pkt 2 i pkt 3 lit. a oraz w art. 47 pkt 1, 6 i 7 ustawy
z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusz SWW może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
”
.
Art. 46.
W ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego
oraz Służby Wywiadu Wojskowego wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
posiadająca obywatelstwo polskie;
”
;
2)
w art. 19:
a)
w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
„
5)
utraty obywatelstwa polskiego.
”
,
b)
w ust. 2 dodaje się pkt 9 w brzmieniu:
„
9)
nabycia obywatelstwa innego państwa.
”
.
Art. 47.
W ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c i e, pkt 2, 3 i 4 lit. a, b i lit. c tiret drugie oraz w art.
47 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 3 i 5-7 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu
bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusz CBA może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
”
;
2)
w art. 30:
a)
w ust. 2 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu:
„
4)
zniszczenia, unieruchomienia lub przejęcia kontroli lotu bezzałogowego statku powietrznego,
w tym modelu latającego.
”
,
b)
po ust. 2a dodaje się ust. 2b w brzmieniu:
„
2b.
Czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 2a, 3 i 4, mogą być wykonywane również w miejscu
bezpośrednio sąsiadującym z chronionymi urządzeniami, obszarami lub obiektami, jeżeli
jest to niezbędne do zapewnienia ich bezpieczeństwa lub bezpieczeństwa przebywających
w nich osób.
”
.
Art. 48.
W ustawie z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej
i członków ich rodzin wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 73 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Decyzję o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE wydaje,
z urzędu lub na wniosek Ministra Obrony Narodowej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szefa Służby Wywiadu
Wojskowego, Komendanta Głównego Straży Granicznej albo Komendanta Głównego Policji,
wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego
obywatelem UE lub miejsce ujawnienia faktu albo zdarzenia będącego podstawą wystąpienia
z wnioskiem o wydalenie.
”
;
2)
po art. 73b dodaje się art. 73c w brzmieniu:
„
Art. 73c.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, na wniosek Komendanta Głównego Policji, Szefa
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, wydaje
decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatela UE lub członka
rodziny niebędącego obywatelem UE, co do których istnieje obawa, że mogą prowadzić
działalność terrorystyczną lub szpiegowską, albo podejrzewanych o popełnienie jednego
z tych przestępstw.
2.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu, przymusowemu wykonaniu.
”
.
Art. 49.
W ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym w art. 11 w ust. 3 po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu:
„
6a)
w realizujących działania antyterrorystyczne jednostkach podległych ministrowi właściwemu
do spraw wewnętrznych niebędących podmiotami leczniczymi;
”
.
Art. 50.
W ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 3 pkt 11 otrzymuje brzmienie:
„
11)
zdarzeniu o charakterze terrorystycznym - należy przez to rozumieć sytuację, o której
mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych .
”
;
2)
uchyla się art. 12a;
3)
uchyla się art. 23.
Art. 51.
W ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej w art. 66 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1, 2 i pkt 3 lit. a oraz w art. 47 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 3 i 5-7 ustawy
z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusze wykonujący czynności związane z realizacją zadań określonych w art.
2 ust. 1 pkt 4-6, pełniący służbę w wyodrębnionych komórkach organizacyjnych Służby
Celnej lub funkcjonariusze upoważnieni przez Szefa Służby Celnej do wykonywania tych
zadań mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
”
.
Art. 52.
W ustawie z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych w art. 9f w ust. 1 po pkt 24 dodaje się pkt 24a w brzmieniu:
„
24a)
na żądanie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w trybie i na zasadach określonych
w art. 34a ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz
Agencji Wywiadu ;
”
.
Art. 53.
W ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej w art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a, b i e, pkt 2, pkt 3 lit. a, pkt 5 oraz w art. 47 pkt 3, 6 i
7 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusze mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
”
.
Art. 54.
W ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w art. 106 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej,
Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Więziennej
i Inspekcji Transportu Drogowego oraz do kierujących pojazdami ochotniczych straży
pożarnych.
”
.
Art. 55.
W ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 w ust. 1 pkt 1a otrzymuje brzmienie:
„
1a)
jednostka wojskowa - jednostkę organizacyjną niebędącą jednostką budżetową, dla której
podmiotem tworzącym jest Minister Obrony Narodowej, w której są udzielane świadczenia
zdrowotne, realizującą zadania także poza granicami państwa na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej poza granicami państwa ;
”
;
2)
w art. 22 w ust. 4a pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
procedury i standardy postępowania medycznego w podmiotach leczniczych określonych
w pkt 1
”
;
3)
w art. 40 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Jednostka budżetowa i jednostka wojskowa, dla których podmiotem tworzącym jest Minister
Obrony Narodowej, wykonują działalność leczniczą w zakresie czynności ratunkowych,
leczenia, ewakuacji medycznej i transportu sanitarnego z wykorzystaniem pojazdów sanitarnych,
statków powietrznych, etatowego i tabelarycznego sprzętu i wyposażenia medycznego,
medycznych środków materiałowych oraz leków będących na wyposażeniu Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej, na rzecz żołnierzy i personelu cywilnego, a także żołnierzy
wojsk obcych i ich personelu cywilnego.
”
.
Art. 56.
W ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 47 w pkt 6 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 7 w brzmieniu:
„
7)
zniszczenia lub unieruchomienia bezzałogowego statku powietrznego, w przypadkach określonych
w ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze .
”
;
2)
w art. 48 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Od procedury, o której mowa w ust. 1 i 2, lub jej poszczególnych elementów, w szczególności
od oddania strzału ostrzegawczego, można odstąpić, jeżeli:
1)
ich zrealizowanie groziłoby bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia
uprawnionego lub innej osoby lub
2)
jest to niezbędne dla zapobieżenia wystąpieniu zdarzenia o charakterze terrorystycznym,
o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych , a inne środki ze względu na okoliczności mogłyby okazać się niewystarczające.
”
.
Art. 57.
W ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 310 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 310.
Decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje:
1)
z urzędu - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej,
który stwierdził istnienie przesłanki uzasadniającej wydanie decyzji o zobowiązaniu
cudzoziemca do powrotu;
2)
na wniosek wojewody, Ministra Obrony Narodowej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szefa Służby Wywiadu
Wojskowego, organu Służby Celnej, komendanta wojewódzkiego lub komendanta powiatowego
(miejskiego) Policji - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki
Straży Granicznej właściwy ze względu na siedzibę organu występującego z wnioskiem
albo miejsce pobytu cudzoziemca.
”
;
2)
po art. 329 dodaje się art. 329a w brzmieniu:
„
Art. 329a.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, na wniosek Komendanta Głównego Policji, Szefa
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, wydaje
decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu dotyczącą cudzoziemca, co do którego
istnieje obawa, że może prowadzić działalność terrorystyczną lub szpiegowską, albo
podejrzewanego o popełnienie jednego z tych przestępstw.
2.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu przymusowemu wykonaniu.
”
;
3)
w art. 449 w ust. 2 w pkt 16 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 17 w
brzmieniu:
„
17)
centralnego rejestru wizowego, o którym mowa w art. 449a ust. 1.
”
;
4)
w art. 449a ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Dane przetwarzane w centralnym rejestrze wizowym udostępnia się konsulom.
”
;
5)
w art. 450 w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
„
Dane przetwarzane w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców,
o których mowa w art. 449 ust. 2 pkt 1-12, 16 i 17, udostępnia się następującym podmiotom,
w zakresie niezbędnym do realizacji ich ustawowych zadań:
”
.
Art. 58.
W ustawie z dnia 18 marca 2016 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z organizacją
wizyty Jego Świątobliwości Papieża Franciszka w Rzeczypospolitej Polskiej oraz Światowych
Dni Młodzieży - Kraków 2016 wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 11 w ust. 2 w pkt 1 w lit. k średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się
lit. I w brzmieniu:
„
l)
zakres zadań realizowanych w ramach wsparcia zabezpieczenia medycznego ŚDM udzielanego
przez Ministra Obrony Narodowej;
”
;
2)
w art. 13:
a)
ust. 9 otrzymuje brzmienie:
„
9.
Osoby z jednostek podległych Ministrowi Obrony Narodowej wyznaczone do wsparcia zabezpieczenia
medycznego ŚDM mogą udzielać pomocy medycznej także osobom innym niż wymienione w
art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej . Realizacja zadań odbywa się na podstawie planu i nie wymaga zawarcia umowy, o której
mowa w art. 15 ust. 1.
”
,
b)
dodaje się ust. 10 i 11 w brzmieniu:
„
10.
Osobom, o których mowa w ust. 9, Minister Obrony Narodowej zapewni ubezpieczenie odpowiedzialności
cywilnej za szkody będące następstwem czynności realizowanych w ramach pomocy medycznej,
o których mowa w ust. 11, albo niezgodnego z prawem zaniechania udzielania tych świadczeń.
11.
Realizacja zadań zabezpieczenia medycznego ŚDM w zakresie czynności ratunkowych, leczenia,
ewakuacji medycznej i transportu sanitarnego przez osoby, o których mowa w ust. 9,
będzie się odbywać z wykorzystaniem pojazdów sanitarnych, statków powietrznych, etatowego
i tabelarycznego sprzętu i wyposażenia medycznego, medycznych środków materiałowych
oraz leków będących na wyposażeniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
”
;
3)
art. 14 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 14.
Pomoc medyczna udzielana w namiocie szpitalnym przez zespół wyjazdowy z lekarzem i
zespół wyjazdowy bez lekarza, lotniczy zespół ratunkowy, patrol pieszy lub patrol
ruchomy lub w stałym punkcie pomocy medycznej jest dokumentowana w karcie informacyjnej
KPP/MCR. Wzór karty informacyjnej KPP/MCR jest określony w załączniku do ustawy.
”
;
4)
w art. 29 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
Organizator jest obowiązany zapewnić, na potrzeby eksploatacji instalacji, o których
mowa w ust. 1, nieodpłatny dostęp do przyłączy energetycznych i światłowodowych.
”
;
5)
dodaje się załącznik do ustawy w brzmieniu określonym w załączniku do niniejszej ustawy.
”
;
2)
art. 260 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej
Administracji Skarbowej , który stanowi:
„
Art. 260.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r., z wyjątkiem:
1)
art. 1, art. 4 pkt 1 i pkt 11 lit. c i d, lit. e w zakresie § 12 i 13 oraz lit. f,
art. 11, art. 13, art. 27, art. 38 pkt 39 lit. a tiret drugie, pkt 65 lit. a, pkt
68 lit. a w zakresie pkt 1, pkt 76 lit. b tiret drugie, art. 119, art. 148, art. 160
ust. 2 i 3, art. 162 ust. 1 pkt 1, art. 164, art. 165 ust. 1, 2 i 6, art. 178, art.
190 ust. 1, art. 201 ust. 1 i art. 259 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;
2)
art. 150, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;
2a)
art. 112 pkt 2-4, które wchodzą w życie z dniem 27 lutego 2017 r.;
3)
art. 4 pkt 12, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;
4)
art. 149a:
a)
pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 13 listopada 2017 r.,
b)
pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.
”
;
3)
art. 389 ust. 3 i art. 392 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa , które stanowią:
Art. 389.
„3. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie:
1)
art. 66a § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego,
2)
art. 165 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej
Polskiej,
3)
art. 57, art. 86, art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia
1990 r. o Policji,
4)
art. 31 ust. 3, art. 38, art. 90, art. 101 ust. 1 oraz art. 131 ust. 4 ustawy z dnia
12 października 1990 r. o Straży Granicznej,
5)
art. 18a ust. 4 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej ,
6)
art. 15 ust. 6 oraz - w zakresie właściwości ministra właściwego do spraw wewnętrznych
- art. 20 ust. 4, art. 27 ust. 2, art. 32 ust. 2a oraz art. 38 ustawy z dnia 18 lutego
1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego,
Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej
Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin,
7)
art. 6a ust. 10 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy
zawodowych oraz ich rodzin,
8)
art. 53 ust. 4 oraz art. 66 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu
drogowym,
9)
art. 10 ust. 3 oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o odpowiedzialności
majątkowej funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Służby Celno-Skarbowej, Służby
Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego
i Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
10)
art. 116 ust. 5 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze,
11)
art. 29 ust. 7 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych
przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową ,
12)
art. 47 ust. 2d, w zakresie ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ustawy z dnia
27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych,
13)
art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym,
14)
art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym ,
15)
art. 17 ust. 3, art. 24 ust. 8 oraz art. 27 ust. 7 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r.
o weteranach działań poza granicami państwa,
16)
art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,
17)
art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego,
18)
art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych
- zostaną zmienione w celu dostosowania do niniejszej ustawy w terminie 12 miesięcy
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
”
„
Art. 392.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2018 r., z wyjątkiem art. 346, który wchodzi
w życie z dniem ogłoszenia.
”
.
a)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 529, 1045, 1066, 1217, 1268, 1890, 2023 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 147, 437,
669 i 862.
b)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 1822, z 2015 r. poz. 529, 1045, 1066, 1217, 1268, 1322, 1336, 1607, 1642, 1830,
1890, 2023 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 147, 437, 615 i 669.
c)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 840, z 1999 r.
poz. 729 i 931, z 2000 r. poz. 548, 1027 i 1216, z 2001 r. poz. 1071, z 2003 r. poz.
1061, 1142, 1750, 1935 i 2255, z 2004 r. poz. 219, 626, 889 i 2426, z 2005 r. poz.
732, 757, 1109, 1363, 1479 i 1493, z 2006 r. poz. 1409, 1592 i 1648, z 2007 r. poz.
589, 850, 859 i 1378, z 2008 r. poz. 560, 782, 1056, 1080 i 1344, z 2009 r. poz. 504,
533, 1317, 1323, 1474, 1540 i 1589, z 2010 r. poz. 46, 227, 229, 625, 626, 842, 857,
1018, 1021, 1228, 1474 i 1602, z 2011 r. poz. 78, 130, 202, 245, 381, 549, 678, 767,
964, 1135, 1280, 1381 i 1431, z 2012 r. poz. 611, z 2013 r. poz. 849, 905, 1036 i
1247, z 2014 r. poz. 538, z 2015 r. poz. 396, 541, 1549, 1707 i 1855 oraz z 2016 r.
poz. 189, 428, 437 i 862.
d)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 559, 978, 1166, 1223, 1260, 1311, 1348, 1357, 1513, 1634, 1830, 1844, 1854, 1864
i 2281 oraz z 2016 r. poz. 615.
e)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 586, z 2015 r. poz. 73, 978, 1045, 1223, 1260, 1348, 1505, 1513, 1634, 1844 i
1890 oraz z 2016 r. poz. 65 i 615.
f)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 73, 978, 1260, 1357, 1634 i 1844 oraz z 2016 r. poz. 615.
g)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 1822, z 2015 r. poz. 1066, 1217, 1268 i 1830 oraz z 2016 r. poz. 178 i 308.
h)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 73, 978, 1260, 1357, 1634 i 1844 oraz z 2016 r. poz. 615.
i)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 827 i 1198, z 2015 r. poz. 1069, 1893 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 147, 542 i 903.
j)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 586, z 2015 r. poz. 73, 978, 1045, 1223, 1260, 1348, 1505, 1513, 1634, 1844 i
1890 oraz z 2016 r. poz. 65 i 615.
k)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 502 i 1055, z 2015 r. poz. 1066 i 1224 oraz z 2016 r. poz. 147 i 437.
l)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 1822, z 2015 r. poz. 1066, 1217, 1224, 1268 i 2023 oraz z 2016 r. poz. 147, 437
i 615.
m)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 1245 i 1635, z 2014 r. poz. 1802, z 2015 r. poz. 1887 i 1991 oraz z 2016 r. poz.
65.
n)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 1045, 1217, 1268, 1269, 1479, 1642, 1830, 1890 i 2023 oraz z 2016 r. poz. 147
i 669.
o)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 978, 1158, 1259, 1311, 1830, 1854, 1864 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 615.
p)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 788, 905, 1640, 1697, 1844, 1887, 1918 i 1991.
q)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 463 i 1004, z
2015 r. poz. 1274, 1607 i 1767 oraz z 2016 r. poz. 65 i 753.
r)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 788, 905, 1640, 1697, 1844, 1887, 1918 i 1991 oraz z 2016 r. poz. 904.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa zasady prowadzenia działań antyterrorystycznych oraz współpracy między
organami właściwymi w zakresie prowadzenia tych działań.
Art. 2.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)
działaniach antyterrorystycznych - należy przez to rozumieć działania organów administracji
publicznej polegające na zapobieganiu zdarzeniom o charakterze terrorystycznym, przygotowaniu
do przejmowania nad nimi kontroli w drodze zaplanowanych przedsięwzięć, reagowaniu
w przypadku wystąpienia takich zdarzeń oraz usuwaniu ich skutków, w tym odtwarzaniu
zasobów przeznaczonych do reagowania na nie;
2)
działaniach kontrterrorystycznych - należy przez to rozumieć działania wobec sprawców,
osób przygotowujących lub pomagających w dokonaniu przestępstwa o charakterze terrorystycznym,
o którym mowa w art. 115 § 20 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny , prowadzone w celu wyeliminowania bezpośredniego zagrożenia życia, zdrowia lub wolności
osób lub mienia przy wykorzystaniu specjalistycznych sił i środków oraz specjalistycznej
taktyki działania;
3)
infrastrukturze administracji publicznej - należy przez to rozumieć systemy oraz obiekty
niezbędne dla zapewnienia bezpiecznego i ciągłego funkcjonowania organów administracji
publicznej;
4)
infrastrukturze krytycznej - należy przez to rozumieć infrastrukturę krytyczną, o
której mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym ;
5)
Ministrze Koordynatorze Służb Specjalnych - należy przez to rozumieć Ministra - Członka
Rady Ministrów, którego zakres działania, wyznaczony na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów , obejmuje zadania związane z działalnością służb specjalnych w rozumieniu ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu ;
6)
miejscu zdarzenia o charakterze terrorystycznym - należy przez to rozumieć przestrzeń
otwartą lub zamkniętą, w której nastąpiło zdarzenie o charakterze terrorystycznym
lub w której wystąpił lub miał wystąpić jego skutek, oraz przestrzeń, w której występują
zagrożenia związane ze zdarzeniem o charakterze terrorystycznym;
7)
zdarzeniu o charakterze terrorystycznym - należy przez to rozumieć sytuację, co do
której istnieje podejrzenie, że powstała na skutek przestępstwa o charakterze terrorystycznym,
o którym mowa w art. 115 § 20 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, lub zagrożenie zaistnienia takiego przestępstwa.
Art. 3.
1.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zwany dalej „Szefem ABW”, odpowiada za zapobieganie
zdarzeniom o charakterze terrorystycznym.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych odpowiada za przygotowanie do przejmowania
kontroli nad zdarzeniami o charakterze terrorystycznym w drodze zaplanowanych przedsięwzięć,
reagowanie w przypadku wystąpienia takich zdarzeń oraz odtwarzanie zasobów przeznaczonych
do reagowania na te zdarzenia.
Rozdział 2
Działania antyterrorystyczne zapobiegające zdarzeniom o charakterze terrorystycznym
Art. 4.
1.
Organy administracji publicznej, właściciele i posiadacze obiektów, instalacji, urządzeń
infrastruktury administracji publicznej lub infrastruktury krytycznej współpracują
z organami, służbami i instytucjami właściwymi w sprawach bezpieczeństwa i zarządzania
kryzysowego przy realizacji działań antyterrorystycznych.
2.
Organy i podmioty, o których mowa w ust. 1, przekazują niezwłocznie Szefowi ABW będące
w ich posiadaniu informacje dotyczące zagrożeń o charakterze terrorystycznym dla infrastruktury
administracji publicznej lub infrastruktury krytycznej, w tym zagrożeń dla funkcjonowania
systemów i sieci energetycznych, wodno-kanalizacyjnych, ciepłowniczych oraz teleinformatycznych
istotnych z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa.
3.
W przypadku powzięcia informacji o możliwości wystąpienia zdarzenia o charakterze
terrorystycznym zagrażającego infrastrukturze administracji publicznej lub infrastrukturze
krytycznej, życiu lub zdrowiu ludzi, mieniu w znacznych rozmiarach, dziedzictwu narodowemu
lub środowisku, Szef ABW może wydawać polecenia organom i podmiotom, o których mowa
w ust. 1, z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 7, zagrożonym tymi zdarzeniami,
mające na celu przeciwdziałanie zagrożeniom, ich usunięcie albo minimalizację, oraz
przekazywać im informacje niezbędne do tego celu. Organy i podmioty, o których mowa
w zdaniu pierwszym, informują Szefa ABW o podjętych działaniach w tym zakresie.
4.
Szef ABW o podjętych działaniach, o których mowa w ust. 3, informuje niezwłocznie
Ministra Koordynatora Służb Specjalnych, jeżeli został powołany.
Art. 5.
11)W brzmieniu ustalonym przez art. 156 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948), która weszła w życie z dniem 1 marca 2017 r.; ze zmianą wprowadzoną przez art. 341 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 138), która weszła w życie z dniem 1 lutego 2018 r..
W celu realizacji zadania, o którym mowa w art. 3 ust. 1, Szef ABW koordynuje czynności
analityczno-informacyjne podejmowane przez służby specjalne, o których mowa w art. 11 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji
Wywiadu, oraz wymianę informacji przekazywanych przez Policję, Straż Graniczną, Służbę Ochrony
Państwa, Państwową Straż Pożarną, Krajową Administrację Skarbową, Żandarmerię Wojskową
i Rządowe Centrum Bezpieczeństwa, dotyczących zdarzeń o charakterze terrorystycznym
oraz danych o osobach, o których mowa w art. 6 ust. 1, przez ich gromadzenie, przetwarzanie
i analizowanie.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych i Ministrem Obrony Narodowej oraz po zasięgnięciu opinii Szefa
ABW, określi, w drodze rozporządzenia, katalog incydentów o charakterze terrorystycznym,
uwzględniając potrzebę klasyfikacji informacji, o których mowa w ust. 1.
3.
Podmioty i służby specjalne, o których mowa w ust. 1, przekazują Szefowi ABW, niezwłocznie
po uzyskaniu, informacje służące realizacji działań antyterrorystycznych, klasyfikowane
zgodnie z katalogiem incydentów o charakterze terrorystycznym.
Art. 6.
1.
W celu realizacji zadania, o którym mowa w art. 3 ust. 1, Szef ABW, z zachowaniem
wymogów dotyczących ochrony informacji niejawnych, prowadzi wykaz zawierający informacje
o:
1)
osobach podejmujących działalność na rzecz organizacji terrorystycznych lub organizacji
związanych z działalnością terrorystyczną lub członkach tych organizacji;
2)
poszukiwanych osobach prowadzących działalność terrorystyczną lub osobach podejrzewanych
o popełnienie przestępstw o charakterze terrorystycznym, wobec których w Rzeczypospolitej
Polskiej zostało wydane zarządzenie o zatrzymaniu, poszukiwaniu lub postanowienie
o poszukiwaniu listem gończym, a także poszukiwanych na podstawie europejskiego nakazu
aresztowania;
3)
osobach, wobec których istnieje uzasadnione podejrzenie, że mogą prowadzić działania
zmierzające do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym, w tym o osobach
stanowiących zagrożenie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego;
4)
osobach uczestniczących w szkoleniach terrorystycznych lub podejmujących podróż w
celu popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym.
2.
Szef ABW, stosownie do potrzeb, przekazuje informacje, o których mowa w art. 5 ust.
3, oraz informacje zawarte w wykazie, o którym mowa w ust. 1, także w postaci bieżących
analiz stanu zagrożenia zdarzeniem o charakterze terrorystycznym:
1)
podmiotom i służbom specjalnym, o których mowa w art. 5 ust. 1,
2)
innym organom administracji publicznej
- w zakresie ich właściwości.
3.
Szef ABW określi, w drodze zarządzenia, z uwzględnieniem wymogów dotyczących ochrony
informacji niejawnych:
1)
zakres informacji gromadzonych w wykazie, o którym mowa w ust. 1;
2)
sposób prowadzenia wykazu, o którym mowa w ust. 1;
3)
tryb przekazywania podmiotom oraz służbom specjalnym, o których mowa w art. 5 ust.
1, informacji z wykazu, o którym mowa w ust. 1.
Art. 7.
Szef ABW przekazuje niezwłocznie Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesowi
Rady Ministrów, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, Ministrowi Obrony Narodowej,
ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych, Ministrowi Koordynatorowi Służb Specjalnych,
jeżeli został powołany, informacje mogące mieć istotne znaczenie dla zapobiegania
zdarzeniom o charakterze terrorystycznym. Przepis art. 18 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji
Wywiadu stosuje się odpowiednio.
Art. 8.
12)W brzmieniu ustalonym przez art. 156 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 1..
W celu realizacji zadania, o którym mowa w art. 3 ust. 1, Szef ABW koordynuje czynności
operacyjno-rozpoznawcze podejmowane przez służby specjalne, o których mowa w art. 11 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji
Wywiadu, przez Policję, Straż Graniczną, Krajową Administrację Skarbową i Żandarmerię Wojskową
dotyczące zdarzeń o charakterze terrorystycznym.
2.
Szef ABW może wydawać podmiotom i służbom specjalnym, o których mowa w ust. 1, zalecenia
mające na celu usunięcie bądź minimalizację zaistniałego zagrożenia terrorystycznego.
Art. 9.
1.
W celu rozpoznawania, zapobiegania lub zwalczania przestępstw o charakterze terrorystycznym
Szef ABW może zarządzić wobec osoby niebędącej obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej,
w stosunku do której istnieje obawa co do możliwości prowadzenia przez nią działalności
terrorystycznej, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, niejawne prowadzenie czynności
polegających na:
1)
uzyskiwaniu i utrwalaniu treści rozmów prowadzonych przy użyciu środków technicznych,
w tym za pomocą sieci telekomunikacyjnych;
2)
uzyskiwaniu i utrwalaniu obrazu lub dźwięku osób z pomieszczeń, środków transportu
lub miejsc innych niż miejsca publiczne;
3)
uzyskiwaniu i utrwalaniu treści korespondencji, w tym korespondencji prowadzonej za
pomocą środków komunikacji elektronicznej;
4)
uzyskiwaniu i utrwalaniu danych zawartych na informatycznych nośnikach danych, telekomunikacyjnych
urządzeniach końcowych, systemach informatycznych i teleinformatycznych;
5)
uzyskiwaniu dostępu i kontroli zawartości przesyłek.
2.
Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy oraz usługodawca świadczący usługi
drogą elektroniczną są obowiązani do zapewnienia nieodpłatnie warunków technicznych
i organizacyjnych umożliwiających prowadzenie przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
zwaną dalej „ABW”, czynności, o których mowa w ust. 1.
3.
Usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną, będący mikroprzedsiębiorcą lub
małym przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej , zapewnia warunki techniczne i organizacyjne umożliwiające prowadzenie przez ABW
czynności, o których mowa w ust. 1, stosownie do posiadanej infrastruktury.
4.
Zarządzenie, o którym mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem Szef ABW niezwłocznie przekazuje
Ministrowi Koordynatorowi Służb Specjalnych, jeżeli został powołany, oraz Prokuratorowi
Generalnemu. Prokurator Generalny może nakazać zaprzestanie czynności, o których mowa
w ust. 1.
5.
Czynności, o których mowa w ust. 1, mogą być przedłużane na zasadach określonych w
art. 27 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji
Wywiadu.
6.
Szef ABW informuje Prokuratora Generalnego o wynikach czynności, o których mowa w
ust. 1, niezwłocznie po ich zakończeniu, a na jego żądanie również o przebiegu tych
czynności, przedstawiając zebrane w ich toku materiały.
7.
Szef ABW przekazuje Prokuratorowi Generalnemu wszystkie materiały zgromadzone podczas
stosowania czynności, o których mowa w ust. 1. Prokurator Generalny podejmuje decyzję
o zakresie i sposobie wykorzystania przekazanych materiałów. Przepisy art. 238 § 3-5 oraz art. 239 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania
karnego stosuje się odpowiednio.
8.
Prokurator Generalny zarządza zniszczenie materiałów uzyskanych w wyniku czynności,
o których mowa w ust. 1, które nie zawierają dowodów popełnienia przestępstwa albo
nie są istotne dla bezpieczeństwa państwa.
9.
Szef ABW dokonuje niezwłocznie komisyjnego i protokolarnego zniszczenia materiałów,
o których mowa w ust. 8. O zniszczeniu materiałów Szef ABW powiadamia Prokuratora
Generalnego.
10.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania czynności,
o których mowa w ust. 1, oraz przechowywania i przekazywania zarządzeń i informacji,
a także przechowywania, przekazywania oraz przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych
podczas stosowania tych czynności oraz wzory stosowanych druków i rejestrów, uwzględniając
potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów.
Art. 10.
1.
Funkcjonariusze ABW, Policji i Straży Granicznej są uprawnieni do pobierania obrazu
linii papilarnych lub utrwalania wizerunku twarzy lub nieinwazyjnego pobierania materiału
biologicznego w celu oznaczenia profilu DNA osoby niebędącej obywatelem Rzeczypospolitej
Polskiej, w przypadku gdy:
1)
istnieje wątpliwość co do tożsamości osoby lub
2)
istnieje podejrzenie nielegalnego przekroczenia granicy Rzeczypospolitej Polskiej
albo wątpliwość co do deklarowanego celu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
lub
3)
istnieje podejrzenie co do zamiaru nielegalnego przebywania na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, lub
4)
istnieje podejrzenie związku osoby ze zdarzeniem o charakterze terrorystycznym, lub
5)
osoba mogła uczestniczyć w szkoleniu terrorystycznym.
2.
Organ, który pobrał obraz linii papilarnych lub utrwalił wizerunek twarzy, przekazuje
Komendantowi Głównemu Policji:
1)
obraz linii papilarnych lub wizerunku twarzy;
2)
dane osobowe osoby, której pobrano obraz linii papilarnych lub utrwalono wizerunek;
3)
informację o podstawie prawnej pobrania obrazu linii papilarnych lub utrwalenia wizerunku.
3.
Organ, który pobrał materiał biologiczny, przekazuje go do właściwego laboratorium
kryminalistycznego w celu oznaczenia profilu DNA.
4.
Właściwe laboratorium kryminalistyczne przekazuje Komendantowi Głównemu Policji:
1)
oznaczony profil DNA;
2)
dane osobowe osoby, od której pobrano materiał biologiczny;
3)
informację o podstawie prawnej pobrania materiału biologicznego.
5.
Komendant Główny Policji:
1)
włącza przekazane obrazy, oznaczone profile DNA, dane osobowe, o których mowa w ust.
2 pkt 2 i ust. 4 pkt 2 oraz informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 3 i ust. 4 pkt
3, do baz danych Policji;
2)
zapewnia dostęp do przekazanych obrazów, wizerunków, informacji i danych organom wymienionym
w ust. 1 oraz umożliwia ich przetwarzanie i aktualizację przez te organy na potrzeby
prowadzonych przez nie postępowań.
6.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb:
1)
pobierania obrazów linii papilarnych, materiału biologicznego oraz utrwalania wizerunku
twarzy osoby niebędącej obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej,
2)
przekazywania Komendantowi Głównemu Policji pobranych obrazów linii papilarnych i
wizerunków twarzy oraz oznaczonych profili DNA, a także danych i informacji określonych
w ust. 2 i 4
- uwzględniając konieczność zapewnienia sprawnego pobierania obrazów linii papilarnych,
materiału biologicznego oraz utrwalania wizerunku twarzy, wiernego zobrazowania linii
papilarnych, profilu DNA i wizerunków twarzy oraz niezwłocznego ich przekazania.
Art. 11.
W celu realizacji zadania, o którym mowa w art. 3 ust. 1, Szef ABW może nieodpłatnie
uzyskać dostęp do:
1)
danych i informacji zgromadzonych w rejestrach publicznych i ewidencjach prowadzonych
przez:
a)
podmioty oraz służby specjalne, o których mowa w art. 5 ust. 1,
b)
ministrów kierujących działami administracji rządowej,
c)
Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców,
d)
Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej,
e)
Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego,
f)
Prezesa Państwowej Agencji Atomistyki,
g)
Zakład Ubezpieczeń Społecznych,
h)
Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego,
i)
Komisję Nadzoru Finansowego,
j)
Głównego Geodetę Kraju,
k)
jednostki samorządu terytorialnego,
l)
Prokuratora Generalnego
- oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane,
2)
obrazu zdarzeń rejestrowanego przez urządzenia rejestrujące obraz umieszczone w obiektach
użyteczności publicznej, przy drogach publicznych i innych miejscach publicznych oraz
otrzymywać nieodpłatnie kopię zarejestrowanego zapisu tego obrazu
- z uwzględnieniem zasad i trybu określonych w art. 34 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji
Wywiadu.
Art. 12.
1.
W przypadku wprowadzenia w trybie art. 16 ust. 1 drugiego stopnia alarmowego lub stopnia
wyższego dokonuje się sprawdzenia zabezpieczeń obiektów na obszarze objętym stopniem
alarmowym. Sprawdzenie zabezpieczeń przeprowadza:
1)
Policja - w obiektach infrastruktury krytycznej;
2)
Żandarmeria Wojskowa - w obiektach należących do komórek i jednostek organizacyjnych
podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych albo administrowanych
przez te komórki i jednostki organizacyjne.
2.
Szef ABW, w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, może wydać Policji
zalecenie szczególnego zabezpieczenia poszczególnych obiektów uwzględniające rodzaj
zagrożenia wystąpieniem zdarzenia o charakterze terrorystycznym.
Art. 13.
1.
W celu realizacji obowiązku zapewnienia telekomunikacji, o którym mowa w art. 179 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne , przez zapewnienie łączności, w szczególności z numerami alarmowymi, w związku z
wydarzeniami, w szczególności imprezami masowymi lub zgromadzeniami, podczas których
może wystąpić zdarzenie o charakterze terrorystycznym albo zagrożenie bezpieczeństwa
i porządku publicznego, operator telekomunikacyjny jest uprawniony, a na żądanie ministra
właściwego do spraw informatyzacji lub organu odpowiedzialnego za bezpieczeństwo i
porządek publiczny obowiązany, do instalowania, na okres nie dłuższy niż 30 dni, także
na obiektach budowlanych niezwiązanych trwale z gruntem, tymczasowych instalacji radiokomunikacyjnych
wraz z antenowymi konstrukcjami wsporczymi, w szczególności stacji bazowych ruchomej
sieci telekomunikacyjnej.
2.
Minister właściwy do spraw informatyzacji lub organ odpowiedzialny za bezpieczeństwo
i porządek publiczny, nakładając obowiązek, o którym mowa w ust. 1, bierze pod uwagę
informacje operatorów telekomunikacyjnych dotyczące możliwości zabezpieczenia łączności
w szczególności z numerami alarmowymi, w związku z wydarzeniami, w szczególności imprezami
masowymi lub zgromadzeniami, podczas których może wystąpić zdarzenie o charakterze
terrorystycznym albo zagrożenie bezpieczeństwa i porządku publicznego, oraz przewidywane
koszty instalowania tymczasowych instalacji radiokomunikacyjnych wraz z antenowymi
konstrukcjami wsporczymi, w szczególności stacji bazowych ruchomej sieci telekomunikacyjnej.
3.
Instalowanie tymczasowych instalacji, o których mowa w ust. 1, nie wymaga pozwolenia
na budowę, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane , lub zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 tej ustawy.
4.
Przystąpienie do eksploatacji instalacji, o których mowa w ust. 1, jest możliwe po
doręczeniu właściwemu organowi ochrony środowiska zgłoszenia, o którym mowa w art. 152 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska , wraz z wynikami pomiarów, o których mowa w art. 122a ust. 1 tej ustawy, potwierdzającymi
utrzymywanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej poziomów dopuszczalnych.
5.
Na rzecz operatora telekomunikacyjnego, który instaluje tymczasową instalację, nieruchomość
można obciążyć służebnością polegającą na tym, że może on zainstalować tymczasową
instalację i korzystać w okresie, o którym mowa w ust. 1, z nieruchomości obciążonej,
zgodnie z przeznaczeniem urządzeń, o których mowa w ust. 1.
6.
Jeżeli właściciel nieruchomości odmawia zawarcia umowy o ustanowienie służebności,
o której mowa w ust. 5, operator telekomunikacyjny składa wniosek do właściwego miejscowo
starosty o ustanowienie służebności.
7.
Starosta, w drodze decyzji administracyjnej, zobowiązuje do ustanowienia służebności
na okres, o którym mowa w ust. 1. Starosta wydaje decyzję nie później niż w terminie
7 dni, licząc od dnia złożenia wniosku.
8.
Decyzji, o której mowa w ust. 7, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
9.
Służebność wygasa najpóźniej z upływem okresu, o którym mowa w ust. 1.
10.
Po wygaśnięciu służebności na operatorze telekomunikacyjnym ciąży obowiązek usunięcia
tymczasowej instalacji.
11.
Z tytułu służebności oraz za szkody powstałe w wyniku zajęcia nieruchomości przysługuje
odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, użytkownikiem wieczystym
lub osobą, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości, a operatorem telekomunikacyjnym, któremu udostępniono nieruchomość.
Jeżeli do uzgodnienia nie dojdzie w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym upłynął
termin udostępnienia nieruchomości, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji
rządowej wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania.
12.
Organem wyższego stopnia w sprawie decyzji, o której mowa w ust. 7, jest wojewoda.
Art. 14.
1.
Podmioty i służby specjalne, o których mowa w art. 5 ust. 1, w porozumieniu z Szefem
ABW, mogą oddelegować pracowników lub funkcjonariuszy jednostek i organów im podległych
lub przez nich nadzorowanych, a także żołnierzy wyznaczonych na stanowiska służbowe
w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego albo Służbie Wywiadu Wojskowego do pracy lub służby
w ABW w celu realizacji zadania, o którym mowa w art. 3 ust. 1, na zasadach określonych
w porozumieniu zawartym między kierownikiem podmiotu oddelegowującego a Szefem ABW.
2.
Do oddelegowania pracowników do pracy w ABW nie stosuje się art. 42 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy .
3.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1)
warunki i tryb oddelegowania pracownika, funkcjonariusza lub żołnierza, a także miejsce
oraz charakter i zakres zadań służbowych wykonywanych przez oddelegowanego pracownika,
funkcjonariusza lub żołnierza,
2)
sposób wypłacania uposażenia albo wynagrodzenia i innych świadczeń pieniężnych przysługujących
oddelegowanemu pracownikowi, funkcjonariuszowi albo żołnierzowi, z uwzględnieniem
podziału na uposażenie albo wynagrodzenie i należności wypłacane przez ABW oraz jednostkę
organizacyjną, z której pracownik, funkcjonariusz albo żołnierz został oddelegowany
- uwzględniając potrzebę efektywnego organizowania wykonywania obowiązków służbowych
przez oddelegowanych pracowników, funkcjonariuszy i żołnierzy.
Rozdział 3
Stopnie alarmowe
Art. 15.
1.
W przypadku zagrożenia wystąpieniem zdarzenia o charakterze terrorystycznym albo w
przypadku wystąpienia takiego zdarzenia można wprowadzić jeden z czterech stopni alarmowych:
1)
pierwszy stopień alarmowy (stopień ALFA);
2)
drugi stopień alarmowy (stopień BRAVO);
3)
trzeci stopień alarmowy (stopień CHARLIE);
4)
czwarty stopień alarmowy (stopień DELTA).
2.
W przypadku zagrożenia wystąpieniem zdarzenia o charakterze terrorystycznym dotyczącego
systemów teleinformatycznych organów administracji publicznej lub systemów teleinformatycznych
wchodzących w skład infrastruktury krytycznej albo w przypadku wystąpienia takiego
zdarzenia można wprowadzić jeden z czterech stopni alarmowych CRP:
1)
pierwszy stopień alarmowy CRP (stopień ALFA-CRP);
2)
drugi stopień alarmowy CRP (stopień BRAVO-CRP);
3)
trzeci stopień alarmowy CRP (stopień CHARLIE-CRP);
4)
czwarty stopień alarmowy CRP (stopień DELTA-CRP).
3.
Pierwszy stopień, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1, można wprowadzić
w przypadku uzyskania informacji o możliwości wystąpienia zdarzenia o charakterze
terrorystycznym, którego rodzaj i zakres jest trudny do przewidzenia.
4.
Drugi stopień, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 oraz w ust. 2 pkt 2, można wprowadzić
w przypadku zaistnienia zwiększonego i przewidywalnego zagrożenia wystąpieniem zdarzenia
o charakterze terrorystycznym, jednak konkretny cel ataku nie został zidentyfikowany.
5.
Trzeci stopień, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 2 pkt 3, można wprowadzić
w przypadku:
1)
wystąpienia zdarzenia potwierdzającego prawdopodobny cel ataku o charakterze terrorystycznym,
godzącego w:
a)
bezpieczeństwo lub porządek publiczny albo
b)
bezpieczeństwo Rzeczypospolitej Polskiej, albo
c)
bezpieczeństwo innego państwa lub organizacji międzynarodowej oraz stwarzającego potencjalne
zagrożenie dla Rzeczypospolitej Polskiej lub
2)
uzyskania wiarygodnych i potwierdzonych informacji o planowanym zdarzeniu o charakterze
terrorystycznym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
3)
uzyskania wiarygodnych i potwierdzonych informacji o planowanym zdarzeniu o charakterze
terrorystycznym, którego skutki mogą dotyczyć obywateli polskich przebywających za
granicą lub instytucji polskich albo polskiej infrastruktury mieszczących się poza
granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
6.
Czwarty stopień, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 oraz w ust. 2 pkt 4, można wprowadzić
w przypadku:
1)
wystąpienia zdarzenia o charakterze terrorystycznym powodującego zagrożenie:
a)
bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo
b)
bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej, albo
c)
bezpieczeństwa innego państwa lub organizacji międzynarodowej oraz stwarzającego zagrożenie
dla Rzeczypospolitej Polskiej, lub
2)
gdy uzyskane informacje wskazują na zaawansowaną fazę przygotowań do zdarzenia o charakterze
terrorystycznym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
3)
gdy uzyskane informacje wskazują na zaawansowaną fazę przygotowań do zdarzenia o charakterze
terrorystycznym, które ma być wymierzone w obywateli polskich przebywających za granicą
lub w instytucje polskie albo polską infrastrukturę mieszczące się poza granicami
Rzeczypospolitej Polskiej, a zebrane informacje wskazują jednocześnie na nieuchronność
takiego zdarzenia.
7.
Wyższy albo niższy stopień alarmowy i stopień alarmowy CRP mogą być wprowadzone z
pominięciem stopni pośrednich.
8.
Stopnie wymienione w ust. 1 i 2 mogą być wprowadzane rozdzielnie lub łącznie.
9.
W przypadku wprowadzenia różnych stopni alarmowych i różnych stopni alarmowych CRP
należy wykonać zadania przewidziane dla stopnia wyższego.
10.
Stopnie alarmowe i stopnie alarmowe CRP odwołuje się niezwłocznie po minimalizacji
zagrożenia lub skutków zdarzenia będącego przesłanką do ich wprowadzenia.
Art. 16.
1.
Stopnie alarmowe lub stopnie alarmowe CRP wprowadza, zmienia i odwołuje, w drodze
zarządzenia, w zależności od rodzaju zagrożenia zdarzeniem o charakterze terrorystycznym,
Prezes Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw wewnętrznych
i Szefa ABW, a w przypadkach niecierpiących zwłoki - minister właściwy do spraw wewnętrznych,
po zasięgnięciu opinii Szefa ABW, informując o tym niezwłocznie Prezesa Rady Ministrów:
1)
na całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
na obszarze jednej lub kilku jednostek podziału terytorialnego kraju;
3)
na obszarze określonym w sposób inny niż przez odniesienie do jednostek podziału terytorialnego
kraju;
4)
dla określonych obiektów jednostek organizacyjnych administracji publicznej, prokuratury,
sądów lub innych obiektów infrastruktury administracji publicznej lub infrastruktury
krytycznej;
5)
w przypadku gdy skutki zdarzenia o charakterze terrorystycznym mogą dotyczyć obywateli
polskich przebywających za granicą Rzeczypospolitej Polskiej lub instytucji polskich
albo polskiej infrastruktury mieszczących się poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej
innych niż placówki zagraniczne Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej .
2.
Stopnie alarmowe lub stopnie alarmowe CRP wprowadza, zmienia i odwołuje, w drodze
zarządzenia, w zależności od rodzaju zagrożenia zdarzeniem o charakterze terrorystycznym,
Prezes Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw zagranicznych
i Szefa Agencji Wywiadu, a w przypadkach niecierpiących zwłoki - minister właściwy
do spraw zagranicznych, po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Wywiadu, informując o
tym niezwłocznie Prezesa Rady Ministrów:
1)
dla określonych placówek zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej;
2)
w odniesieniu do systemów teleinformatycznych ministra właściwego do spraw zagranicznych.
3.
Prezes Rady Ministrów niezwłocznie informuje Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej
oraz Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i Marszałka Senatu Rzeczypospolitej
Polskiej o wprowadzeniu, zmianie lub odwołaniu stopnia alarmowego lub stopnia alarmowego
CRP.
4.
Wprowadzenie stopnia alarmowego lub stopnia alarmowego CRP stanowi podstawę do realizacji
przez organy administracji publicznej oraz kierowników służb i instytucji właściwych
w sprawach bezpieczeństwa i zarządzania kryzysowego:
1)
przedsięwzięć określonych przepisami wydanymi na podstawie ust. 5 albo 6, wynikających
z ich kompetencji ustawowych;
2)
przedsięwzięć i procedur zarządzania kryzysowego, jeżeli zostały przewidziane dla
danego stopnia alarmowego lub stopnia alarmowego CRP w związku z wystąpieniem zdarzenia
o charakterze terrorystycznym i nie zostały określone w przepisach wydanych na podstawie
ust. 5 albo 6.
5.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres przedsięwzięć
wykonywanych w ramach kompetencji ustawowych przez organy administracji publicznej
oraz kierowników służb i instytucji właściwych w sprawach bezpieczeństwa i zarządzania
kryzysowego w poszczególnych stopniach alarmowych wprowadzanych w trybie ust. 1 i
stopniach alarmowych CRP, mając na uwadze konieczność zapewnienia sprawności przepływu
informacji oraz minimalizacji skutków zdarzeń o charakterze terrorystycznym.
6.
Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy
zakres przedsięwzięć wykonywanych przez kierowników placówek zagranicznych Rzeczypospolitej
Polskiej w rozumieniu ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej w poszczególnych stopniach alarmowych lub stopniach alarmowych CRP wprowadzanych
w trybie ust. 2, mając na uwadze konieczność zapewnienia sprawności przepływu informacji
oraz minimalizacji skutków zdarzeń o charakterze terrorystycznym.
Art. 17.
1.
W przypadku wprowadzenia stopnia alarmowego lub stopnia alarmowego CRP w trybie art.
16 ust. 1 Szef ABW powołuje sztab koordynacyjny, w skład którego wchodzą przedstawiciele
wyznaczeni przez służby specjalne oraz podmioty, o których mowa w art. 5 ust. 1.
2.
Szef ABW może powołać do udziału w pracach sztabu koordynacyjnego, w zależności od
rodzaju zdarzenia o charakterze terrorystycznym, przedstawicieli innych organów, o
których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2, oraz przedstawiciela Prokuratora Generalnego,
wyznaczonych przez te organy.
3.
Do zadań sztabu koordynacyjnego należy rekomendowanie zmiany lub odwołania stopnia
alarmowego oraz form i zakresu współdziałania służb i organów wchodzących w skład
sztabu koordynacyjnego i biorących udział w jego pracach.
Rozdział 4
Działania antyterrorystyczne na miejscu zdarzenia o charakterze terrorystycznym, w tym działania kontrterrorystyczne
Art. 18.
Kierującym działaniami antyterrorystycznymi podejmowanymi przez właściwe służby lub
organy w ramach ich ustawowych zadań na miejscu zdarzenia o charakterze terrorystycznym,
zwanym dalej „kierującym działaniami”, jest:
1)
wyznaczony przez Komendanta Głównego Policji, a w przypadkach niecierpiących zwłoki
- przez właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji funkcjonariusz Policji,
w szczególności w przypadku obecności na miejscu zdarzenia o charakterze terrorystycznym
innych służb i organów;
2)
wyznaczony przez Ministra Obrony Narodowej, a w przypadkach niecierpiących zwłoki
- przez Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej żołnierz Żandarmerii Wojskowej,
w przypadku zdarzenia o charakterze terrorystycznym na obszarach lub w obiektach należących
do komórek i jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub
przez niego nadzorowanych albo administrowanych przez te komórki i jednostki organizacyjne.
Art. 19.
1.
Minister właściwy do spraw zagranicznych, we współpracy z Ministrem Koordynatorem
Służb Specjalnych, jeżeli został powołany, koordynuje działania właściwych służb i
organów w przypadku zdarzenia o charakterze terrorystycznym poza granicami Rzeczypospolitej
Polskiej, wymierzonego przeciwko obywatelom lub mieniu Rzeczypospolitej Polskiej,
z wyłączeniem zdarzeń, o których mowa w ust. 2.
2.
Minister Obrony Narodowej, we współpracy z ministrem właściwym do spraw zagranicznych,
koordynuje działania właściwych służb i organów w przypadku zdarzenia o charakterze
terrorystycznym poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wymierzonego przeciwko personelowi
lub mieniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Wykonując zadanie, o którym mowa w ust. 1 albo 2, minister właściwy do spraw zagranicznych
albo Minister Obrony Narodowej może w szczególności żądać od właściwych służb i organów
przedstawienia informacji, sprawozdań i wariantów proponowanych rozwiązań, a także
konsultowania z nim podejmowanych działań.
Art. 20.
1.
Jeżeli jest to uzasadnione sytuacją na miejscu zdarzenia o charakterze terrorystycznym,
kierujący działaniami, mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa osób i mienia, może,
w zakresie oraz na czas niezbędny do skutecznego prowadzenia działań antyterrorystycznych:
1)
zarządzić ewakuację osób lub mienia z miejsca zdarzenia o charakterze terrorystycznym
i z jego otoczenia do wskazanego miejsca, obiektu lub obszaru;
2)
wstrzymać albo ograniczyć ruch pieszych, a także wprowadzić zakaz przebywania osób
postronnych w miejscu zdarzenia o charakterze terrorystycznym i w jego pobliżu;
3)
wstrzymać albo ograniczyć ruch pojazdów w miejscu zdarzenia o charakterze terrorystycznym
lub w jego otoczeniu, a także kursowanie środków publicznego transportu zbiorowego
w porozumieniu z organem kierującym ruchem tych środków transportu albo skierować
pojazd w określone miejsce;
4)
zażądać od organu kierującego ruchem kolejowym wstrzymania albo ograniczenia ruchu
kolejowego w miejscu zdarzenia o charakterze terrorystycznym lub w jego otoczeniu
albo zatrzymania pojazdu kolejowego lub skierowania go w określone miejsce;
5)
zażądać od organu kierującego ruchem jednostek pływających wstrzymania albo ograniczenia
ruchu jednostek pływających w porcie lub akwenie będącym miejscem zdarzenia o charakterze
terrorystycznym lub akwenie sąsiadującym z nimi albo zatrzymania jednostki pływającej
lub skierowania jej w określone miejsce;
6)
zażądać od organu kierującego ruchem lotniczym wstrzymania albo ograniczenia ruchu
lotniczego na lotnisku będącym miejscem zdarzenia o charakterze terrorystycznym;
7)
żądać nieodpłatnego korzystania z nieruchomości lub nieodpłatnego przejęcia do używania
ruchomości, w tym środków transportu, a także przedmiotów i urządzeń, koniecznych
do przeprowadzenia działań kontrterrorystycznych;
8)
żądać udzielenia pomocy od instytucji, organizacji, przedsiębiorców i osób fizycznych
lub wydawać im polecenia inne niż określone w pkt 1-7, zmierzające do minimalizacji
lub usunięcia skutków zdarzenia o charakterze terrorystycznym, zapobieżenia powstaniu
kolejnych zdarzeń o charakterze terrorystycznym lub wykrycia i ujęcia osób odpowiedzialnych
za spowodowanie tych zdarzeń.
2.
Instytucje, organizacje, przedsiębiorcy i osoby fizyczne są obowiązani wykonać skierowane
do nich polecenia i żądania kierującego działaniami wymienione w ust. 1.
3.
Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność cywilną za szkody wyrządzone wykorzystaniem
uprawnień określonych w ust. 1 pkt 7 i 8 na zasadach określonych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny .
Art. 21.
1.
Po wprowadzeniu trzeciego lub czwartego stopnia alarmowego minister właściwy do spraw
wewnętrznych, z inicjatywy własnej albo na wniosek Szefa ABW lub Komendanta Głównego
Policji, może zarządzić zakaz odbywania zgromadzeń lub imprez masowych na obszarze
lub w obiekcie objętym stopniem alarmowym, na czas obowiązywania tego stopnia, jeżeli
jest to konieczne dla ochrony życia i zdrowia ludzi lub bezpieczeństwa publicznego,
o czym niezwłocznie informuje Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i Marszałka
Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, którzy przekazują tę informację odpowiednio posłom
i senatorom.
2.
Niezwłocznie po ogłoszeniu zarządzenia, o którym mowa w ust. 1:
1)
organ gminy wydaje decyzję o zakazie zgromadzenia albo o rozwiązaniu zgromadzenia,
w trybie określonym odpowiednio w art. 15 albo art. 20 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. - Prawo o zgromadzeniach ,
2)
wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, wprowadza zakaz przeprowadzenia imprezy
masowej lub przerywa imprezę masową, w trybie określonym odpowiednio w art. 34 albo
art. 34a ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych
- w odniesieniu do wszystkich zgromadzeń oraz imprez masowych w czasie obowiązywania
stopnia alarmowego i na obszarze jego obowiązywania w części objętej właściwością
miejscową organu administracji publicznej.
3.
Od decyzji wydanych przez właściwe organy administracji publicznej na podstawie ust.
2 przysługują odpowiednie środki odwoławcze określone w przepisach ustaw wymienionych
w ust. 2.
Art. 22.
1.
W przypadku wprowadzenia trzeciego lub czwartego stopnia alarmowego w trybie art.
16 ust. 1, jeżeli użycie oddziałów i pododdziałów Policji okaże się niewystarczające
lub może okazać się niewystarczające, do pomocy oddziałom i pododdziałom Policji mogą
być użyte oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, stosownie
do ich przygotowania specjalistycznego, posiadanego sprzętu i uzbrojenia oraz zaistniałych
potrzeb.
2.
Przygotowanie do użycia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności rozpoczęcie
planowania, pozyskiwania informacji i współpracy z organami administracji publicznej,
może nastąpić po wprowadzeniu trzeciego lub czwartego stopnia alarmowego i przed wydaniem
decyzji, o której mowa w ust. 3.
3.
Decyzję o użyciu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej niepodlegającą ogłoszeniu,
w przypadkach, o których mowa w ust. 1, wydaje Minister Obrony Narodowej, na wniosek
ministra właściwego do spraw wewnętrznych określający zakres i formę pomocy. Minister
Obrony Narodowej informuje niezwłocznie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesa
Rady Ministrów o wydaniu decyzji.
4.
Decyzja, o której mowa w ust. 3, określa:
1)
skład oddziałów i pododdziałów, które mają być użyte do pomocy, oraz ich zadania i
liczebność;
2)
obszar, na jakim oddziały i pododdziały, które mają być użyte do pomocy, będą wykonywały
zadania oraz czas ich wykonywania;
3)
ewentualne ograniczenia dotyczące użycia posiadanych środków własnych będących w wyposażeniu
oddziałów i pododdziałów, które mają być użyte do pomocy.
5.
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może wydać postanowienie o zmianie lub uchyleniu
decyzji, o której mowa w ust. 3.
6.
Oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej użyte do pomocy oddziałom
lub pododdziałom Policji mogą użyć i wykorzystać środki przymusu bezpośredniego i
broń palną na zasadach przewidzianych dla żołnierzy Żandarmerii Wojskowej.
7.
Oddziały i pododdziały Wojsk Specjalnych użyte do pomocy oddziałom lub pododdziałom
Policji mogą użyć i wykorzystać w działaniach kontrterrorystycznych środki przymusu
bezpośredniego i broń palną w sposób przewidziany w art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 21
listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej , z zastrzeżeniem dopuszczalności użycia broni palnej w przypadkach określonych w
art. 23 ust. 1.
8.
Oddziały lub pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej użyte do pomocy oddziałom
lub pododdziałom Policji pozostają w systemie dowodzenia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej.
9.
Organem koordynującym działania podejmowane przez oddziały i pododdziały Policji oraz
oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w przypadku, o którym
mowa w ust. 1, jest:
1)
właściwy miejscowo komendant wojewódzki Policji - w przypadku działań podejmowanych
przez oddziały i pododdziały Policji oraz oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej na obszarze jednego województwa;
2)
Komendant Główny Policji - w przypadku działań podejmowanych przez oddziały i pododdziały
Policji oraz oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze
większym niż jedno województwo.
10.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób organizacji
współdziałania oddziałów i pododdziałów Policji z oddziałami i pododdziałami Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej, mając na uwadze ochronę wymienianych informacji oraz zakres
logistycznego wsparcia.
Art. 23.
1.
W ramach działań kontrterrorystycznych, jeżeli jest to niezbędne do przeciwdziałania
bezpośredniemu, bezprawnemu, gwałtownemu zamachowi na życie lub zdrowie człowieka
lub do uwolnienia zakładnika, a użycie broni palnej w sposób wyrządzający możliwie
najmniejszą szkodę jest niewystarczające i przeciwdziałanie takiemu zamachowi lub
uwolnienie zakładnika w inny sposób nie jest możliwe, dopuszcza się, z uwzględnieniem
wszelkich okoliczności zdarzenia o charakterze terrorystycznym oraz możliwości działań
kontrterrorystycznych, użycie broni palnej przeciwko osobie dokonującej zamachu albo
biorącej lub przetrzymującej zakładnika, którego skutkiem może być śmierć lub bezpośrednie
zagrożenie życia lub zdrowia tej osoby, zwane dalej „specjalnym użyciem broni”.
2.
Specjalne użycie broni odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej , z zastrzeżeniem odrębności przewidzianych w niniejszym artykule oraz w art. 22 ust.
7.
3.
Do specjalnego użycia broni nie stosuje się przepisów art. 7 ust. 1 i art. 48 ustawy,
o której mowa w ust. 2.
4.
Specjalne użycie broni może być dokonane przez funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej,
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, żołnierzy Żandarmerii Wojskowej lub żołnierzy
Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, wchodzących w skład grupy wykonującej działania
kontrterrorystyczne, zwanej dalej „grupą kontrterrorystyczną”.
5.
Decyzję o dopuszczalności specjalnego użycia broni może podjąć oraz cofnąć kierujący
działaniami. Kierujący działaniami niezwłocznie przekazuje decyzję dowódcy grupy kontrterrorystycznej
oraz informuje o podjętej decyzji organ wyznaczający kierującego działaniami.
6.
Po otrzymaniu decyzji o dopuszczalności specjalnego użycia broni dowódca grupy kontrterrorystycznej
może wydać rozkaz specjalnego użycia broni przez funkcjonariuszy lub żołnierzy grupy
kontrterrorystycznej, określając cel i sposób specjalnego użycia broni.
7.
Specjalne użycie broni dokumentuje dowódca grupy kontrterrorystycznej, który niezwłocznie
po zakończeniu działań kontrterrorystycznych sporządza, stosując odpowiednio art.
54 ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w ust. 2, protokół specjalnego użycia broni i
przekazuje go kierującemu działaniami.
Art. 24.
1.
Działania antyterrorystyczne na zasadach określonych w ustawie, mogą być prowadzone
również poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, na akwenach w polskiej strefie odpowiedzialności
SAR, zgodnie z Międzynarodową konwencją o poszukiwaniu i ratownictwie morskim, sporządzoną w Hamburgu
dnia 27 kwietnia 1979 r. .
2.
Służby ratownicze prowadzą w zakresie swoich kompetencji działania w polskiej strefie
odpowiedzialności SAR zmierzające do usunięcia skutków zdarzenia o charakterze terrorystycznym
i w tym zakresie współdziałają ze sobą oraz ze służbami prowadzącymi działania antyterrorystyczne.
Rozdział 5
Przepisy szczególne dotyczące postępowania przygotowawczego
Art. 25.
1.
W przypadku podejrzenia lub usiłowania popełnienia albo przygotowania przestępstwa
o charakterze terrorystycznym, w celu wykrycia lub zatrzymania albo przymusowego doprowadzenia
osoby podejrzewanej, a także w celu znalezienia rzeczy mogących stanowić dowód w sprawie
lub podlegających zajęciu w postępowaniu karnym, prokurator może postanowić o:
1)
przeprowadzeniu przeszukania pomieszczeń i innych miejsc znajdujących się na wskazanym
w postanowieniu obszarze,
2)
zatrzymaniu osoby podejrzewanej
- jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że osoba podejrzewana lub
wymienione rzeczy na tym obszarze się znajdują.
2.
W celu znalezienia rzeczy wymienionych w ust. 1 można też dokonać przeszukania znajdujących
się na wskazanym w postanowieniu obszarze osób, ich odzieży i podręcznych przedmiotów.
3.
Przeszukania i zatrzymania, o których mowa w ust. 1 i 2, można dokonać o każdej porze
doby.
4.
Postanowienie prokuratora należy okazać osobie, u której przeszukanie ma być przeprowadzone.
5.
W zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule do przeszukania i zatrzymania stosuje
się przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
Art. 26.
1.
W przypadku podejrzenia popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym, jeżeli
wymaga tego dobro postępowania przygotowawczego, postanowienie o przedstawieniu zarzutów
można sporządzić na podstawie informacji uzyskanych w wyniku czynności operacyjno-rozpoznawczych,
w tym czynności, o których mowa w art. 9.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, sąd, na wniosek prokuratora, może zastosować
tymczasowe aresztowanie na okres nieprzekraczający 14 dni. Samoistną przesłanką zastosowania
tymczasowego aresztowania jest uprawdopodobnienie popełnienia, usiłowania lub przygotowania
do popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym.
3.
Tymczasowe aresztowanie można przedłużyć na zasadach określonych w art. 263 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
4.
W zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule do tymczasowego aresztowania stosuje
się przepisy rozdziału 28 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
Rozdział 7
Przepisy przejściowe, dostosowujące i przepis końcowy
Art. 59.
1.
W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2a, art. 32a, art. 32d,
art. 32e i art. 43 ust. 2 pkt 7 ustawy zmienianej w art. 38, Szef ABW:
1)
dokona zamówień na usługi i dostawy sprzętu technicznego, informatycznego oraz oprogramowania,
2)
podejmie działania inwestycyjne,
3)
zapewni obsadę etatową,
4)
przeprowadzi szkolenia dla funkcjonariuszy ABW
- w terminie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Szef ABW w terminie, o którym mowa w ust. 1, realizuje zadania wynikające z art. 5
ust. 1 pkt 2a, art. 32a-32e i art. 43 ust. 2 pkt 7 ustawy zmienianej w art. 38, z
uwzględnieniem posiadanych aktualnie zasobów osobowych i rzeczowych.
3.
Roczny plan przeprowadzania ocen bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 32a ust. 2 ustawy
zmienianej w art. 38, Szef ABW opracuje po raz pierwszy na rok 2017.
Art. 60.
1.
Do dnia 1 lutego 2017 r. abonenci usług przedpłaconych, którzy zawarli umowę przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, są obowiązani do podania dostawcy usług przedpłaconych
danych, o których mowa w art. 60b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 43 i potwierdzenia
ich w sposób, o którym mowa w art. 60b ust. 3 i 4 ustawy zmienianej w art. 43.
2.
Dostawca usług przedpłaconych w publicznej sieci telekomunikacyjnej zaprzestaje świadczenia
tych usług abonentom, którzy:
1)
nie podali danych określonych w art. 60b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 43 lub
2)
których dane nie zostały potwierdzone zgodnie z art. 60b ust. 3 i 4 ustawy zmienianej
w art. 43.
Art. 61.
Do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust.
5 i 6 pozostają w mocy, w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie, zadania wykonywane
w ramach poszczególnych stopni alarmowych określone w wykazie, o którym mowa w art.
7 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 50.
Art. 62.
1.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych,
włączy dane przetwarzane w centralnym rejestrze wizowym prowadzonym na podstawie art.
449a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 57 do krajowego zbioru rejestrów, ewidencji i
wykazu w sprawach cudzoziemców, o którym mowa w art. 449 ust. 2 tej ustawy, w terminie
12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Do czasu włączenia centralnego rejestru wizowego obejmującego dane z prowadzonych
przez ministra właściwego do spraw zagranicznych i konsulów rejestrów, o których mowa
w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy zmienianej w art. 57, do krajowego zbioru rejestrów,
ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców, o którym mowa w art. 449a ust. 1 ustawy
zmienianej w art. 57, dane przetwarzane w centralnym rejestrze wizowym udostępnia
się konsulom, Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz Szefowi ABW w zakresie niezbędnym
do realizacji ich ustawowych zadań.
Art. 63.
1.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 18 ust. 8 ustawy zmienianej
w art. 27 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych
na podstawie art. 18 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 27, jednak nie dłużej niż 12
miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 20 ust. 19 ustawy zmienianej
w art. 27 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na
podstawie art. 20 ust. 19 ustawy zmienianej w art. 27, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, jednak nie dłużej niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
3.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej
w art. 30 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na
podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 30, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, jednak nie dłużej niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 64.
1.
W latach 2017-2026 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będących skutkiem finansowym
niniejszej ustawy wynosi 351,9 mln zł, z tym że w poszczególnych latach limit wynosi:
1)
2017 r. - 91,9 mln zł;
2)
2018 r. - 94,2 mln zł;
3)
2019 r. - 23,6 mln zł;
4)
2020 r. - 19,6 mln zł;
5)
2021 r. - 19,6 mln zł;
6)
2022 r. - 22,6 mln zł;
7)
2023 r. - 20,6 mln zł;
8)
2024 r. - 20,6 mln zł;
9)
2025 r. - 19,6 mln zł;
10)
2026 r. - 19,6 mln zł.
2.
Szef ABW nadzoruje wykorzystanie limitu wydatków, o których mowa w ust. 1, i dokonuje
oceny wykorzystania tego limitu według stanu na koniec każdego kwartału, a w przypadku
IV kwartału - według stanu na dzień 20 listopada danego roku.
3.
W przypadku zagrożenia lub przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego
limitu wydatków określonego w ust. 1 oraz w przypadku gdy w okresie od początku roku
kalendarzowego do dnia ostatniej oceny, o której mowa w ust. 2, część limitu rocznego
przypadającego proporcjonalnie na ten okres zostanie przekroczona co najmniej o 10%,
stosuje się mechanizm korygujący polegający na zmniejszeniu wydatków budżetu państwa
będących skutkiem finansowym niniejszej ustawy.
4.
Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 3, jest
Szef ABW.
Art. 65.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia5)Ustawa została ogłoszona w dniu 24 czerwca 2016 r., z wyjątkiem art. 43, który wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
1)
W brzmieniu ustalonym przez art. 156 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy
wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948), która
weszła w życie z dniem 1 marca 2017 r.; ze zmianą wprowadzoną przez art. 341 ustawy
z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 138), która
weszła w życie z dniem 1 lutego 2018 r.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 156 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
1.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2017 r.
poz. 785, 898, 1089, 1529, 1566, 1888, 1999, 2056, 2180 i 2290 oraz z 2018 r. poz.
9 i 88.
4)
Zamieszczone w obwieszczeniu.
5)
Ustawa została ogłoszona w dniu 24 czerwca 2016 r.