Ustawaz dnia 16 listopada 2016 r.o Krajowej Administracji Skarbowej
Spis treści
- Treść ustawy
- Dział I - Przepisy ogólne
- Dział II - Organy Krajowej Administracji Skarbowej
- Dział III - Jednostki organizacyjne Krajowej Administracji Skarbowej
- Dział IV - Pomoc i informacje
- Dział V - Kontrola celno-skarbowa, audyt, czynności audytowe, urzędowe sprawdzenie oraz szczególne uprawnienia organów Krajowej Administracji Skarbowej oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej
- Dział VI - Praca w Krajowej Administracji Skarbowej i służba w Służbie Celno-Skarbowej
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Praca w Krajowej Administracji Skarbowej
- Rozdział 3 - Przebieg służby w Służbie Celno-Skarbowej
- Rozdział 4 - Stanowiska i stopnie służbowe funkcjonariuszy
- Rozdział 5 - Obowiązki i prawa funkcjonariuszy
- Rozdział 6 - Uposażenie i inne świadczenia pieniężne funkcjonariuszy
- Dział VII - Odpowiedzialność dyscyplinarna
- Dział VIII - Przepisy karne
- Dział IX - Przepis końcowy
Treść ustawy
Uznając doniosłość konstytucyjnego obowiązku ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych,
w szczególności podatków i należności celnych, troszcząc się o bezpieczeństwo finansowe
Rzeczypospolitej Polskiej oraz chroniąc bezpieczeństwo obszaru celnego Unii Europejskiej,
w celu zapewnienia nowoczesnego i przyjaznego wykonywania obowiązków podatkowych i
celnych, a także efektywnego poboru danin publicznych, uchwala się, co następuje:
Dział I
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Ustawa określa:
1)
zadania, organy i organizację Krajowej Administracji Skarbowej, zwanej dalej „KAS”;
2)
formy realizacji niektórych zadań KAS i szczególne uprawnienia organów KAS oraz funkcjonariuszy
Służby Celno-Skarbowej, zwanych dalej „funkcjonariuszami”;
3)
warunki pracy i służby;
4)
zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy.
2.
KAS stanowi wyspecjalizowaną administrację rządową wykonującą zadania z zakresu realizacji
dochodów z tytułu podatków, należności celnych, opłat oraz niepodatkowych należności
budżetowych, ochrony interesów Skarbu Państwa oraz ochrony obszaru celnego Unii Europejskiej,
a także zapewniającą obsługę i wsparcie podatnika i płatnika w prawidłowym wykonywaniu
obowiązków podatkowych oraz obsługę i wsparcie przedsiębiorcy w prawidłowym wykonywaniu
obowiązków celnych.
3.
W ramach KAS wyodrębnia się Służbę Celno-Skarbową, będącą jednolitą i umundurowaną
formacją, którą tworzą funkcjonariusze.
4.
Ilekroć w ustawie jest mowa o „osobach zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych
KAS”, rozumie się przez to pracowników jednostek organizacyjnych, o których mowa w
art. 36 ust. 1 pkt 2, 3, 6 i 7, oraz pracowników zatrudnionych w urzędzie obsługującym
ministra właściwego do spraw finansów publicznych wykonujących zadania KAS w komórkach
organizacyjnych tego urzędu.
Art. 2.
1.
Do zadań KAS należy:
1)
realizacja dochodów z podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych,
jak również innych należności, na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem podatków
i należności budżetowych, w zakresie których właściwe są inne organy;
2)
realizacja dochodów z należności celnych oraz innych opłat związanych z przywozem
i wywozem towarów;
3)
realizacja polityki celnej wynikającej z członkostwa w unii celnej Unii Europejskiej;
4)
obejmowanie towarów procedurami celnymi i regulowanie sytuacji towarów związanych
z przywozem i wywozem towarów;
5)
zapewnienie obsługi i wsparcia podatnika i płatnika w prawidłowym wykonywaniu obowiązków
podatkowych oraz obsługi i wsparcia przedsiębiorcy w prawidłowym wykonywaniu obowiązków
celnych;
6)
wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wykonywanie zabezpieczenia
należności pieniężnych;
7)
prowadzenie działalności informacyjnej i edukacyjnej w zakresie przepisów prawa podatkowego
i celnego;
8)
wykonywanie audytu, czynności audytowych i urzędowego sprawdzenia;
9)
kształcenie i doskonalenie zawodowe kadr KAS w zakresie zadań KAS;
10)
prowadzenie działalności analitycznej, prognostycznej i badawczej dotyczącej zjawisk
występujących we właściwości KAS oraz analizy ryzyka;
11)
przeciwdziałanie praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu;
12)
badanie przestrzegania przez rezydentów i nierezydentów ograniczeń i obowiązków określonych
w przepisach prawa dewizowego oraz warunków udzielonych na ich podstawie zezwoleń
dewizowych, a także warunków wykonywania działalności kantorowej;
13)
rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych,
zapobieganie tym przestępstwom i wykroczeniom oraz ściganie ich sprawców;
14)
rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń związanych z naruszeniem
przepisów dotyczących towarów, którymi obrót podlega zakazom lub ograniczeniom na
mocy przepisów prawa polskiego, przepisów prawa Unii Europejskiej lub umów międzynarodowych,
zapobieganie tym przestępstwom i wykroczeniom oraz ściganie ich sprawców, jeżeli zostały
ujawnione przez Służbę Celno-Skarbową;
15)
rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw określonych w art. 258, art. 270, art. 271, art. 273 oraz w art. 286 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca
1997 r. - Kodeks karny , zwanej dalej „Kodeksem karnym”, w związku z którymi nastąpiło uszczuplenie lub narażenie
na uszczuplenie należności publicznoprawnej, zapobieganie tym przestępstwom oraz ściganie
ich sprawców, jeżeli zostały ujawnione przez KAS;
16)
rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw określonych w:
a)
art. 228-231 Kodeksu karnego, popełnionych przez osoby zatrudnione w jednostkach organizacyjnych KAS albo funkcjonariuszy,
w związku z wykonywaniem czynności służbowych,
b)
art. 229 Kodeksu karnego, popełnionych przez osoby niezatrudnione w jednostkach organizacyjnych KAS albo niebędące
funkcjonariuszami, w związku z wykonywaniem czynności służbowych przez osoby zatrudnione
w jednostkach organizacyjnych KAS albo funkcjonariuszy,
c)
art. 190, art. 222, art. 223 i art. 226 Kodeksu karnego, skierowanych przeciwko osobom zatrudnionym w jednostkach organizacyjnych KAS albo
funkcjonariuszom podczas pełnienia obowiązków służbowych lub w związku z ich pełnieniem
- oraz zapobieganie tym przestępstwom i ściganie ich sprawców;
17)
wykonywanie zadań wynikających z przepisów prawa Unii Europejskiej regulujących statystykę
dotyczącą obrotu towarowego pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej (INTRASTAT)
oraz obrotu towarowego państw członkowskich Unii Europejskiej z pozostałymi państwami
(EXTRASTAT) oraz prowadzenie postępowań w zakresie INTRASTAT;
18)
wykonywanie zadań wynikających z zakazów i ograniczeń w obrocie towarowym z zagranicą
ustanowionych w szczególności ze względu na ochronę życia i zdrowia ludzi i zwierząt,
roślin, środowiska, zdrowia i bezpieczeństwa publicznego, ochronę konsumentów, bezpieczeństwa
międzynarodowego, dziedzictwa narodowego i środków polityki handlowej;
19)
współdziałanie przy realizacji Wspólnej Polityki Rolnej;
20)
współpraca z właściwymi organami innych państw oraz organizacjami międzynarodowymi
i instytucjami międzynarodowymi;
21)
wykonywanie innych zadań określonych w odrębnych przepisach.
2.
Kontrolę celno-skarbową w zakresie, o którym mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2, wykonywaną
w oddziałach celnych urzędów celno-skarbowych, art. 54 ust. 2 pkt 1 i 6-8, art. 62
ust. 5 pkt 1 lit. a-c, e i f oraz w art. 64 ust. 2, czynności, o których mowa w art.
113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126,
art. 127 ust. 1-5, art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5 i art. 133, oraz:
1)
wymiar należności celnych i podatkowych oraz innych opłat związanych z przywozem i
wywozem towarów w oddziałach celnych urzędów celno-skarbowych,
2)
obejmowanie towarów procedurami celnymi i regulowanie sytuacji towarów związanych
z przywozem i wywozem towarów w oddziałach celnych urzędów celno-skarbowych,
3)
zadania wynikające z zakazu obejmowania procedurą celną dopuszczenia do obrotu paliw
stałych niespełniających wymagań określonych w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości
paliw ,
4)
zadania określone w ust. 1 pkt 14-16 oraz w art. 14 ust. 1 pkt 19 i art. 33 ust. 1
pkt 15
- wykonują wyłącznie funkcjonariusze.
3.
W zakresie zadań określonych w ust. 1 pkt 14-16 organy KAS prowadzą postępowania przygotowawcze
zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego , zwanej dalej „Kodeksem postępowania karnego”, albo ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia .
Art. 3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzory legitymacji służbowych osób zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych KAS
i funkcjonariuszy, organy właściwe do ich wydawania, tryb wydawania, składania do
depozytu, wymiany i zwrotu, mając na względzie potrzebę właściwej ich ochrony oraz
zapewnienia możliwości identyfikacji wykonującego czynności służbowe.
Art. 4.
1.
Nazwa „Krajowa Administracja Skarbowa” oraz znak graficzny KAS przysługuje wyłącznie
KAS.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych nadaje sztandar KAS oraz może nadawać
sztandary izbom administracji skarbowej.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór znaku graficznego KAS, mając na uwadze tradycje Służby Celnej, administracji
podatkowej i kontroli skarbowej.
4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzór sztandaru KAS,
2)
podstawowe elementy wzoru sztandaru nadawanego izbom administracji skarbowej, którym
ten sztandar jest nadawany,
3)
tryb nadawania sztandarów, o których mowa w ust. 2
- uwzględniając wizerunek orła białego ustalony dla godła państwowego oraz mając na
uwadze tradycje Służby Celnej, administracji podatkowej i kontroli skarbowej.
Art. 5.
Dzień 21 września ustanawia się Dniem Krajowej Administracji Skarbowej.
Art. 6.
1.
W celu uhonorowania osób szczególnie zasłużonych dla KAS ustanawia się odznakę honorową
„Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej”.
2.
Odznaka „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej” dzieli się na stopnie:
1)
I stopień - złota odznaka „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej”;
2)
II stopień - srebrna odznaka „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej”;
3)
III stopień - brązowa odznaka „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej”.
3.
Odznakę „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej” nadaje minister właściwy
do spraw finansów publicznych.
4.
Osoba, której nadano odznakę „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej”, otrzymuje
legitymację potwierdzającą jej nadanie.
5.
Odznaka „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej” tego samego stopnia może
być nadana tej samej osobie tylko raz.
6.
Osobie wyróżnionej odznaką „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej” nie nadaje
się tej odznaki w stopniu niższym od posiadanego.
7.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
tryb postępowania w sprawach o nadanie odznaki „Zasłużony dla Krajowej Administracji
Skarbowej”, osoby uprawnione do występowania z wnioskiem o nadanie tej odznaki oraz
termin rozpatrzenia wniosku,
2)
wzór odznaki „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej”, wzór wniosku o nadanie
tej odznaki zawierający informację uzasadniającą jej nadanie oraz wzór legitymacji
potwierdzającej nadanie odznaki,
3)
sposób wręczania i noszenia odznaki „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej”,
4)
sposób ewidencjonowania informacji o osobach wyróżnionych odznaką „Zasłużony dla Krajowej
Administracji Skarbowej”
- mając na uwadze konieczność zapewnienia sprawnego przeprowadzenia postępowania,
ujednolicenia sposobu składania wniosków oraz zapewnienia przyznawania odznaki osobom
szczególnie zasłużonym.
Art. 7.
1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w celu zapewnienia skutecznej i efektywnej
realizacji zadań KAS oraz wysokiej jakości jej działania, określi, w drodze zarządzenia,
czteroletnie kierunki działania i rozwoju KAS, wskazując w nich cele do osiągnięcia,
wskaźniki ich pomiaru oraz zasady składania raportów z realizacji czteroletnich kierunków
działania i rozwoju KAS.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze zarządzenia, określić
podstawy do przygotowania przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej rocznych kierunków
działania i rozwoju KAS oraz zasad składania raportów z realizacji rocznych kierunków
działania i rozwoju KAS.
3.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w celu zapewnienia realizacji kierunków, o
których mowa w ust. 1, corocznie określa kierunki działania i rozwoju KAS, wskazując
w nich cele do osiągnięcia, wskaźniki ich pomiaru oraz zasady składania przez dyrektorów
izb administracji skarbowej raportów z realizacji kierunków działania i rozwoju KAS.
4.
Podstawą oceny pracy dyrektorów izb administracji skarbowej jest stopień realizacji
kierunków, o których mowa w ust. 3, w kierowanych przez nich izbach administracji
skarbowej.
Art. 8.
1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w drodze zarządzenia, tworzyć organy opiniodawczo-doradcze
w sprawach należących do zadań KAS.
2.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej, tworząc organy opiniodawczo-doradcze, określa
ich nazwę, skład, zakres działania, długość kadencji, na jaką zostały powołane, oraz
tryb postępowania tych organów.
Art. 9.
1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych upoważnia Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej do dysponowania w imieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych
częścią budżetu państwa wyodrębnioną w celu finansowania działalności KAS.
2.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej może upoważnić do wykonywania określonych czynności
z zakresu dysponowania wyodrębnioną częścią budżetu, o której mowa w ust. 1, osoby
zatrudnione w jednostkach organizacyjnych KAS lub funkcjonariuszy.
Art. 10.
Działalność duszpasterska w KAS jest prowadzona na podstawie porozumienia Szefa Krajowej
Administracji Skarbowej z przedstawicielami kościoła lub związku wyznaniowego.
Dział II
Organy Krajowej Administracji Skarbowej
Art. 11.
1.
Organami KAS są:
1)
minister właściwy do spraw finansów publicznych;
2)
Szef Krajowej Administracji Skarbowej;
3)
dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej;
4)
dyrektor izby administracji skarbowej;
5)
naczelnik urzędu skarbowego;
6)
naczelnik urzędu celno-skarbowego.
2.
Niektóre zadania organów KAS mogą być wykonywane przez inne organy KAS.
3.
Zadania, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 i 2, w zakresie poboru podatków, opłat
oraz niepodatkowych należności budżetowych, jak również innych należności, na podstawie
odrębnych przepisów, z wyjątkiem podatków i należności budżetowych, w zakresie których
właściwe są inne organy, a także w zakresie poboru należności celnych oraz innych
opłat, związanych z przywozem i wywozem towarów, mogą być wykonywane przy użyciu wspólnego
rachunku bankowego, w odniesieniu do określonego rodzaju należności.
4.
W odniesieniu do niektórych kategorii podatników i płatników o istotnym znaczeniu
gospodarczym lub społecznym, w szczególności wykonujących określony rodzaj działalności
gospodarczej lub osiągających określoną wysokość przychodu netto w rozumieniu przepisów
o rachunkowości, zadania mogą być wykonywane przez naczelnika urzędu skarbowego innego
niż właściwy miejscowo.
5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw administracji publicznej, określi, w drodze rozporządzenia, terytorialny
zasięg działania oraz siedziby dyrektorów izb administracji skarbowej, naczelników
urzędów skarbowych, naczelników urzędów celno-skarbowych, a także siedzibę dyrektora
Krajowej Informacji Skarbowej, uwzględniając potrzebę właściwej organizacji wykonywania
zadań.
6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia:
1)
kategorie podatników i płatników, o których mowa w ust. 4,
2)
warunki zaliczania podatników i płatników, o których mowa w ust. 4, do odpowiedniej
kategorii,
3)
naczelników urzędów skarbowych właściwych dla podatników i płatników, o których mowa
w ust. 4, terytorialny zasięg ich działania i siedzibę,
4)
tryb zawiadamiania o zmianie właściwości naczelnika urzędu skarbowego
- mając na względzie gospodarcze lub społeczne potrzeby podatników i płatników obsługiwanych
przez KAS.
7.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może wyznaczyć, w drodze rozporządzenia,
organ KAS do wykonywania niektórych zadań KAS oraz określić terytorialny zasięg jego
działania, mając na względzie sprawne i efektywne wykonywanie zadań KAS.
8.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może wyznaczyć, w drodze rozporządzenia,
naczelnika urzędu skarbowego do dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na
rachunku, o którym mowa w ust. 3, oraz określić rodzaj należności pieniężnych, które
będą obsługiwane przy użyciu tego rachunku, mając na względzie przygotowanie techniczne
i organizacyjne urzędu obsługującego tego naczelnika.
Art. 12.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych koordynuje i współdziała w kształtowaniu
polityki państwa w zakresie zadań KAS.
Art. 13.
1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej podlega ministrowi właściwemu do spraw finansów
publicznych.
2.
Szefa Krajowej Administracji Skarbowej - sekretarza stanu w urzędzie obsługującym
ministra właściwego do spraw finansów publicznych - powołuje Prezes Rady Ministrów,
na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
Art. 14.
1.
Do zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej należy:
1)
nadzór nad działalnością dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektorów izb administracji
skarbowej, naczelników urzędów skarbowych, naczelników urzędów celno-skarbowych, dyrektora
Krajowej Szkoły Skarbowości, zwanej dalej „Szkołą”, dyrektora Centrum Informatyki
KAS, zwanego dalej „Centrum”, oraz dyrektorów właściwych w sprawach KAS komórek organizacyjnych
w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych, zwanych
dalej „komórkami organizacyjnymi urzędu obsługującego ministra”;
2)
kształtowanie polityki kadrowej i szkoleniowej w jednostkach organizacyjnych KAS;
3)
realizacja budżetu państwa w zakresie ustalonym dla KAS;
4)
nadzorowanie, koordynowanie i wykonywanie czynności, o których mowa w art. 113-117,
art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126, art. 127
ust. 1-5, art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5 i art. 133;
5)
rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych,
zapobieganie tym przestępstwom i wykroczeniom oraz ściganie ich sprawców, w zakresie
określonym w ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy , zwanej dalej „Kodeksem karnym skarbowym”;
6)
realizacja zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 15 i 16;
7)
wykonywanie kontroli celno-skarbowej w zakresie prawidłowości i prawdziwości składanych
oświadczeń o stanie majątkowym przez osoby zatrudnione w jednostkach organizacyjnych
KAS oraz funkcjonariuszy;
8)
przeciwdziałanie praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu;
9)
koordynowanie kontroli celno-skarbowych wykonywanych przez naczelników urzędów celno-skarbowych;
10)
audyt gospodarowania środkami pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegającymi
zwrotowi środkami z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA);
11)
współpraca z właściwymi organami innych państw oraz organizacjami międzynarodowymi
i instytucjami międzynarodowymi;
12)
wykonywanie zadań centralnej jednostki koordynującej w rozumieniu Konwencji sporządzonej
na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie wzajemnej pomocy i współpracy między administracjami
celnymi, sporządzonej w Brukseli dnia 18 grudnia 1997 r. ;
13)
wykonywanie funkcji specjalnej jednostki w rozumieniu art. 85 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17
grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i
monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94,
(WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 , zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) nr 1306/2013”;
14)
wykonywanie funkcji instytucji audytowej w rozumieniu art. 123 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z
dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu
Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego
Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego
i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu
Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego
Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 , art. 31 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 223/2014 z dnia
11 marca 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym , art. 25 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 514/2014
z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Funduszu Azylu,
Migracji i Integracji oraz instrumentu na rzecz wsparcia finansowego współpracy policyjnej,
zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego oraz art. 20 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 897/2014 z dnia 18 sierpnia
2014 r. ustanawiającego przepisy szczegółowe dotyczące wdrażania programów współpracy
transgranicznej finansowanych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 232/2014 ustanawiającego Europejski Instrument Sąsiedztwa ;
15)
wykonywanie funkcji jednostki certyfikującej w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (UE)
nr 1306/2013;
16)
wykonywanie zadań wynikających z rozporządzenia Rady (WE) nr 2173/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia
systemu zezwoleń na przywóz drewna do Wspólnoty Europejskiej FLEGT ;
17)
wykonywanie zadań, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 1850/2015 z dnia 13
października 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 w sprawie handlu produktami z fok ;
18)
wykonywanie zadań wynikających z art. 3 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczącego dochodzeń
prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz
uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie
Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz. Urz. UE L 248/1 z 18.09.2013, str. 1);
19)
zapewnianie ochrony fizycznej i technicznej osobom zatrudnionym w jednostkach organizacyjnych
KAS oraz funkcjonariuszom, a w uzasadnionych przypadkach także innym osobom, organom
i instytucjom państwowym;
20)
prowadzenie działalności analitycznej, prognostycznej i badawczej dotyczącej zjawisk
występujących we właściwości KAS oraz analizy ryzyka;
21)
wykonywanie innych zadań określonych w odrębnych przepisach.
2.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest organem wyższego stopnia w stosunku do
dyrektorów izb administracji skarbowej.
3.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w celu zapewnienia sprawnego i efektywnego
wykonywania zadań, w szczególności nadzoru nad działalnością dyrektora Krajowej Informacji
Skarbowej, dyrektorów izb administracji skarbowej, naczelników urzędów skarbowych,
naczelników urzędów celno-skarbowych, dyrektora Szkoły, dyrektora Centrum oraz dyrektorów
komórek organizacyjnych urzędu obsługującego ministra oraz kształtowania polityki
kadrowej i szkoleniowej w KAS, może wydawać zarządzenia.
Art. 15.
1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi w systemie teleinformatycznym listę
naczelników urzędów skarbowych oraz zastępców naczelników urzędów skarbowych, zawierającą
imię i nazwisko, numer PESEL, stanowisko, oznaczenie właściwego urzędu skarbowego,
datę powołania odpowiednio naczelnika urzędu skarbowego albo zastępcy naczelnika urzędu
skarbowego, datę odwołania odpowiednio naczelnika urzędu skarbowego albo zastępcy
naczelnika urzędu skarbowego, informację o zawieszeniu stosunku pracy oraz datę wygaśnięcia
stosunku pracy.
2.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej zapewnia sądom prowadzącym księgi wieczyste
dostęp do listy, o której mowa w ust. 1, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego
w celu automatycznej weryfikacji naczelników urzędów skarbowych oraz zastępców naczelników
urzędów skarbowych.
Art. 16.
1.
W celu realizacji zadania określonego w art. 14 ust. 1 pkt 13 Szef Krajowej Administracji
Skarbowej jest uprawniony do:
1)
żądania od organów administracji publicznej oraz państwowych jednostek organizacyjnych
i osób prawnych wszelkich niezbędnych informacji;
2)
zlecania wykonania określonych czynności organom administracji publicznej oraz państwowym
jednostkom organizacyjnym i osobom prawnym uprawnionym do kontroli dokumentów, które
mają znaczenie dla realizacji zadań określonych w tytule V rozdziale III rozporządzenia
(UE) nr 1306/2013.
2.
Pisemne wystąpienie o dostarczenie informacji lub wykonanie określonych czynności
powinno w szczególności zawierać oznaczenie treści żądania lub zlecenia oraz termin
dostarczenia informacji lub wykonania określonej czynności. W przypadku podmiotów
innych niż przeprowadzające kontrole zgodnie z przepisami tytułu V rozdziału III rozporządzenia
(UE) nr 1306/2013 wystąpienie powinno zawierać ponadto wskazanie okoliczności będących
podstawą tego wystąpienia.
3.
W czynnościach zleconych na podstawie ust. 1 pkt 2 mogą uczestniczyć:
1)
osoby zatrudnione w jednostkach organizacyjnych KAS lub funkcjonariusze, upoważnieni
przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej;
2)
przedstawiciele organów Unii Europejskiej lub państw członkowskich Unii Europejskiej.
4.
Organy administracji publicznej oraz państwowe jednostki organizacyjne przeprowadzające
kontrole zgodnie z przepisami rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 są obowiązane do przekazywania
Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej projektu propozycji zastosowania analizy
ryzyka, o którym mowa w art. 42 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 908/2014 z dnia 6 sierpnia 2014 r.
ustanawiającego zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania
finansami, rozliczania rachunków, przepisów dotyczących kontroli, zabezpieczeń i przejrzystości , oraz projektów programów kontroli, o których mowa w art. 84 rozporządzenia (UE)
nr 1306/2013, i sprawozdań z ich realizacji, o których mowa w art. 86 rozporządzenia
(UE) nr 1306/2013, najpóźniej na 21 dni przed terminami określonymi w tych rozporządzeniach,
w celu ich weryfikacji i przekazania Komisji Europejskiej.
Art. 17.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej wykonuje zadania na całym terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
Art. 18.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej wykonuje zadania przy pomocy zastępców Szefa
Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektorów
izb administracji skarbowej, naczelników urzędów skarbowych, naczelników urzędów celno-skarbowych,
dyrektora Szkoły, dyrektora Centrum oraz dyrektorów komórek organizacyjnych urzędu
obsługującego ministra.
Art. 19.
Zastępców Szefa Krajowej Administracji Skarbowej - podsekretarzy stanu w urzędzie
obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych - powołuje, w liczbie
nie większej niż trzech, Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do
spraw finansów publicznych.
Art. 20.
1.
Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zastępuje wyznaczony przez niego Zastępca Szefa
Krajowej Administracji Skarbowej.
2.
Zakres czynności Zastępcy Szefa Krajowej Administracji Skarbowej określa Szef Krajowej
Administracji Skarbowej w drodze zarządzenia.
Art. 21.
1.
Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej powołuje minister właściwy do spraw finansów
publicznych na wniosek Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.
2.
Stanowisko dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej może zajmować osoba:
1)
będąca obywatelem polskim;
2)
korzystająca z pełni praw publicznych;
3)
która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne
przestępstwo skarbowe;
4)
wobec której nie orzeczono prawomocnie zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych w
urzędach organów władzy publicznej lub pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem
środkami publicznymi;
5)
posiadająca kwalifikacje drugiego stopnia w zakresie prawa, administracji, ekonomii,
zarządzania lub w innym zakresie uzupełnione studiami podyplomowymi w zakresie prawa,
administracji, ekonomii lub zarządzania;
6)
mająca co najmniej pięcioletni staż pracy lub służby;
7)
posiadająca kompetencje kierownicze;
8)
ciesząca się nieposzlakowaną opinią.
3.
Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej odwołuje minister właściwy do spraw finansów
publicznych.
4.
Powołanie albo odwołanie następuje odpowiednio z dniem wskazanym w akcie powołania
lub odwołania.
5.
Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej można być nie dłużej niż 5 lat.
6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych na wniosek Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej może przedłużyć termin, o którym mowa w ust. 5, nie dłużej jednak niż o
kolejne 5 lat.
7.
Osoba odwołana ze stanowiska dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej zachowuje prawo
do dotychczasowego wynagrodzenia przez okres 3 miesięcy, jeżeli jest ono wyższe od
przysługującego na nowym stanowisku pracy albo służby w KAS.
Art. 22.
1.
Do zadań dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej należy:
1)
zapewnianie jednolitej i powszechnie dostępnej informacji podatkowej i celnej, w tym
jej przetwarzanie i udostępnianie;
2)
prowadzenie spraw dotyczących interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego;
3)
prowadzenie działalności informacyjnej i edukacyjnej w zakresie przepisów prawa podatkowego
i celnego;
4)
realizacja polityki kadrowej i szkoleniowej w Krajowej Informacji Skarbowej;
5)
identyfikowanie obszarów zagrożeń mogących mieć wpływ na prawidłowość wykonywania
obowiązków podatkowych i celnych;
6)
wykonywanie innych zadań określonych w odrębnych przepisach.
2.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wykonuje zadania na całym terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przy pomocy Krajowej Informacji Skarbowej.
Art. 23.
1.
Zastępcę dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej powołuje Szef Krajowej Administracji
Skarbowej na wniosek dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
2.
Zastępcę dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej odwołuje Szef Krajowej Administracji
Skarbowej.
3.
Przepisy art. 21 ust. 2, 4 i 7 stosuje się odpowiednio.
Art. 24.
1.
Dyrektora izby administracji skarbowej powołuje minister właściwy do spraw finansów
publicznych na wniosek Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.
2.
Stanowisko dyrektora izby administracji skarbowej może zajmować osoba:
1)
będąca obywatelem polskim;
2)
korzystająca z pełni praw publicznych;
3)
która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne
przestępstwo skarbowe;
4)
wobec której nie orzeczono prawomocnie zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych w
urzędach organów władzy publicznej lub pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem
środkami publicznymi;
5)
posiadająca kwalifikacje drugiego stopnia w zakresie prawa, administracji, ekonomii,
zarządzania lub w innym zakresie uzupełnione studiami podyplomowymi w zakresie prawa,
administracji, ekonomii lub zarządzania;
6)
mająca co najmniej pięcioletni staż pracy lub służby;
7)
posiadająca kompetencje kierownicze;
8)
ciesząca się nieposzlakowaną opinią.
3.
Dyrektora izby administracji skarbowej odwołuje minister właściwy do spraw finansów
publicznych.
4.
Powołanie albo odwołanie następuje odpowiednio z dniem wskazanym w akcie powołania
lub odwołania.
5.
Dyrektorem izby administracji skarbowej w tej samej jednostce organizacyjnej można
być nie dłużej niż 5 lat.
6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej, może przedłużyć termin, o którym mowa w ust. 5, nie dłużej jednak niż o
kolejne 5 lat.
7.
Osoba odwołana ze stanowiska dyrektora izby administracji skarbowej zachowuje prawo
do dotychczasowego wynagrodzenia albo uposażenia przez okres 3 miesięcy, jeżeli jest
ono wyższe od przysługującego na nowym stanowisku pracy albo służby w KAS.
Art. 25.
1.
Do zadań dyrektora izby administracji skarbowej należy:
1)
nadzór nad działalnością naczelników urzędów skarbowych i naczelników urzędów celno-skarbowych,
z wyłączeniem zastrzeżonego dla Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nadzoru nad
czynnościami, o których mowa w art. 113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10,
art. 120 ust. 1-6, art. 122-126, art. 127 ust. 1-5, art. 128 ust. 1, art. 131 ust.
1, 2 i 5 i art. 133;
2)
rozstrzyganie w drugiej instancji w sprawach należących w pierwszej instancji do naczelników
urzędów skarbowych lub naczelników urzędów celno-skarbowych, z wyjątkiem spraw, o
których mowa w art. 83 ust. 1;
3)
rozstrzyganie w pierwszej instancji w sprawach określonych w odrębnych przepisach;
4)
wykonywanie czynności audytowych;
5)
wykonywanie audytu, o którym mowa w art. 95 ust. 1 pkt 2-6;
6)
ustalanie i udzielanie dotacji przedmiotowych dla przedsiębiorców oraz analizowanie
prawidłowości ich wykorzystywania w zakresie określonym przez ministra właściwego
do spraw finansów publicznych;
7)
prowadzenie działalności informacyjnej i edukacyjnej w zakresie przepisów prawa podatkowego
i celnego, w tym zapobiegającej nieprawidłowemu wypełnianiu obowiązków podatkowych
i celnych;
8)
wykonywanie zadań wynikających z przepisów prawa Unii Europejskiej regulujących INTRASTAT
oraz EXTRASTAT, a także prowadzenie postępowań w zakresie INTRASTAT;
9)
realizacja polityki kadrowej i szkoleniowej w izbie administracji skarbowej;
10)
prowadzenie działalności analitycznej, prognostycznej i badawczej dotyczącej zjawisk
występujących we właściwości KAS oraz analizy ryzyka;
11)
wykonywanie innych zadań określonych w odrębnych przepisach.
2.
Dyrektor izby administracji skarbowej wykonuje swoje zadania przy pomocy izby administracji
skarbowej.
3.
Dyrektor izby administracji skarbowej jest organem wyższego stopnia w stosunku do
naczelnika urzędu skarbowego i naczelnika urzędu celno-skarbowego.
Art. 26.
1.
Zastępcę dyrektora izby administracji skarbowej powołuje Szef Krajowej Administracji
Skarbowej na wniosek dyrektora izby administracji skarbowej.
2.
Zastępcę dyrektora izby administracji skarbowej odwołuje Szef Krajowej Administracji
Skarbowej.
3.
Przepisy art. 24 ust. 2, 4 i 7 stosuje się odpowiednio.
Art. 27.
1.
Naczelnika urzędu skarbowego powołuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej na wniosek
dyrektora izby administracji skarbowej.
2.
Naczelnika urzędu skarbowego odwołuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej.
3.
Przepisy art. 24 ust. 2 i 4-7 stosuje się odpowiednio.
Art. 28.
1.
Do zadań naczelnika urzędu skarbowego należy:
1)
ustalanie, określanie, pobór podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetowych
oraz innych należności na podstawie odrębnych przepisów;
2)
pobór należności celnych oraz innych opłat, związanych z przywozem i wywozem towarów;
3)
wykonywanie zadań wierzyciela należności pieniężnych;
4)
wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wykonywanie zabezpieczenia
należności pieniężnych;
5)
zapewnienie obsługi i wsparcia podatnika i płatnika w prawidłowym wykonywaniu obowiązków
podatkowych;
6)
prowadzenie ewidencji podatników i płatników;
7)
wykonywanie kontroli podatkowej oraz czynności sprawdzających;
8)
współpraca w zakresie wymiany informacji podatkowych i finansowych z państwami członkowskimi
Unii Europejskiej oraz z państwami trzecimi określonych przepisami prawa międzynarodowego;
9)
realizacja zadań związanych z udzielaniem pomocy państwom członkowskim Unii Europejskiej
oraz państwom trzecim przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności
pieniężnych oraz korzystaniem z pomocy tych państw;
10)
rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych,
zapobieganie tym przestępstwom i wykroczeniom oraz ściganie ich sprawców, w zakresie
określonym w Kodeksie karnym skarbowym;
11)
rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw określonych w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości , zapobieganie tym przestępstwom oraz ściganie ich sprawców;
12)
wykonywanie kar i środków karnych oraz wykonywanie zabezpieczania kar i środków karnych,
w zakresie określonym w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy oraz w Kodeksie karnym skarbowym;
13)
wykonywanie innych zadań określonych w odrębnych przepisach.
2.
Naczelnik urzędu skarbowego dysponuje środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunkach
bankowych obsługującego go urzędu.
3.
Przez obsługę i wsparcie, o których mowa w ust. 1 pkt 5, należy rozumieć działania
polegające na udzielaniu pomocy w samodzielnym, prawidłowym i dobrowolnym wypełnianiu
obowiązków podatkowych, realizowane w szczególności przez centrum obsługi.
4.
Naczelnik urzędu skarbowego wykonuje swoje zadania przy pomocy urzędu skarbowego.
Art. 29.
1.
Obsługa i wsparcie realizowane w centrum obsługi polegają na:
1)
przyjmowaniu podań i deklaracji, wydawaniu zaświadczeń oraz udzielaniu wyjaśnień w
zakresie przepisów prawa podatkowego, w tym także podmiotom, które zamierzają podjąć
działalność gospodarczą;
2)
udzielaniu informacji w zakresie sposobu wypełniania zeznań i deklaracji podatkowych;
3)
zapewnieniu stanowiska komputerowego z dostępem do portalu podatkowego;
4)
informowaniu o danych kontaktowych właściwych organów wraz ze wskazaniem zakresu ich
kompetencji.
2.
Zadania polegające na przyjmowaniu podań i deklaracji, wydawaniu zaświadczeń oraz
udzielaniu wyjaśnień w zakresie przepisów prawa podatkowego są wykonywane w każdym
centrum obsługi, niezależnie od terytorialnego zasięgu działania naczelnika urzędu
skarbowego.
3.
Obsługa i wsparcie realizowane w centrum obsługi nie obejmują sporządzania pism, opinii,
zeznań oraz deklaracji podatkowych.
Art. 30.
1.
Naczelnik urzędu skarbowego może powierzyć prowadzenie, w jego imieniu, niektórych
spraw należących do właściwości tego organu, jednostce samorządu terytorialnego lub
związkowi takich jednostek, jeżeli odrębne przepisy tak stanowią.
2.
Powierzenie prowadzenia spraw następuje na podstawie porozumienia naczelnika urzędu
skarbowego z jednostką samorządu terytorialnego lub związkiem takich jednostek.
3.
Do porozumienia stosuje się odpowiednio przepisy art. 8 ust. 2b-5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym .
4.
Porozumienie może stanowić, że powierzenie prowadzenia spraw następuje bez przekazania
środków finansowych na ich realizację.
Art. 31.
1.
Zastępcę naczelnika urzędu skarbowego powołuje dyrektor izby administracji skarbowej
na wniosek naczelnika urzędu skarbowego.
2.
Zastępcę naczelnika urzędu skarbowego odwołuje dyrektor izby administracji skarbowej.
3.
Przepisy art. 24 ust. 2, 4 i 7 stosuje się odpowiednio.
Art. 32.
1.
Naczelnika urzędu celno-skarbowego powołuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej
na wniosek dyrektora izby administracji skarbowej.
2.
Naczelnika urzędu celno-skarbowego odwołuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej.
3.
Przepisy art. 24 ust. 2 i 4-7 stosuje się odpowiednio.
Art. 33.
1.
Do zadań naczelnika urzędu celno-skarbowego należy:
1)
wykonywanie kontroli celno-skarbowej, z wyłączeniem kontroli, o której mowa w art.
54 ust. 2 pkt 9;
2)
ustalanie i określanie podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetowych oraz
innych należności na podstawie odrębnych przepisów;
3)
rozstrzyganie w drugiej instancji w sprawach, o których mowa w art. 83 ust. 1;
4)
prowadzenie urzędowego sprawdzenia;
5)
obejmowanie towarów procedurami celnymi oraz wykonywanie innych czynności przewidzianych
przepisami prawa celnego;
6)
wymiar należności celnych i podatkowych oraz innych opłat, związanych z przywozem
i wywozem towarów;
7)
prowadzenie w pierwszej instancji postępowań w sprawach celnych przewidzianych przepisami
prawa celnego oraz w sprawach podatkowych związanych z przywozem lub wywozem towarów;
8)
rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych,
zapobieganie tym przestępstwom i wykroczeniom oraz ściganie ich sprawców, w zakresie
określonym w Kodeksie karnym skarbowym;
9)
rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw określonych w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, zapobieganie tym przestępstwom oraz ściganie ich sprawców;
10)
rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń określonych w:
a)
art. 53 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach ,
b)
art. 116-118 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych ,
c)
art. 183 § 2 i 4-6, w przypadku czynów, o których mowa w art. 183 § 2, 4 i 5 Kodeksu karnego,
d)
art. 244 Kodeksu karnego, w zakresie niestosowania się do zakazu wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w
grach hazardowych,
e)
art. 305 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej ,
f)
art. 33 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami,
technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także
dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa ,
g)
art. 12a, art. 13 i art. 14 ustawy z dnia 2 marca 2001 r. o wyrobie alkoholu etylowego
oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych ,
h)
art. 109 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ,
i)
art. 128, art. 131 pkt 4 w zakresie, o którym mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2, oraz art. 131 pkt 10 i 14 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r.
o ochronie przyrody ,
j)
art. 55, art. 57, art. 61 i art. 66 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii ,
k)
art. 41, art. 43 i art. 44 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o wyrobie napojów
spirytusowych oraz o rejestracji i ochronie oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych ,
l)
art. 12 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o bezpieczeństwie obrotu prekursorami materiałów
wybuchowych
- oraz zapobieganie tym przestępstwom i wykroczeniom, a także ściganie ich sprawców,
jeżeli zostały ujawnione przez Służbę Celno-Skarbową;
11)
realizacja zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 15;
12)
wykonywanie czynności, o których mowa w art. 113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 120
ust. 1-6, art. 122-126, art. 127 ust. 1-5, art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 2 i 5 i
art. 133;
13)
współpraca w zakresie wymiany informacji podatkowych, celnych i finansowych z państwami
członkowskimi Unii Europejskiej oraz z państwami trzecimi określonych przepisami prawa
międzynarodowego;
14)
prowadzenie działalności analitycznej, prognostycznej i badawczej oraz analizy ryzyka
dotyczącej zjawisk występujących w obszarze jego właściwości;
15)
zapewnianie ochrony fizycznej i technicznej osobom zatrudnionym w jednostkach organizacyjnych
KAS oraz funkcjonariuszom, a w uzasadnionych przypadkach także innym osobom, organom
i instytucjom państwowym;
16)
wykonywanie innych zadań określonych w odrębnych przepisach.
2.
Naczelnik urzędu celno-skarbowego wykonuje swoje zadania przy pomocy urzędu celno-skarbowego.
Art. 34.
1.
Zastępcę naczelnika urzędu celno-skarbowego powołuje dyrektor izby administracji skarbowej
na wniosek naczelnika urzędu celno-skarbowego.
2.
Zastępcę naczelnika urzędu celno-skarbowego odwołuje dyrektor izby administracji skarbowej.
3.
Przepisy art. 24 ust. 2, 4 i 7 stosuje się odpowiednio.
Art. 35.
1.
Organy KAS wykonują swoje zadania w szczególności przy wykorzystaniu Centralnego Rejestru
Danych Podatkowych, prowadzonego w systemie teleinformatycznym, zwanego dalej „CRDP”.
2.
Administratorem danych zawartych w CRDP jest Szef Krajowej Administracji Skarbowej.
3.
CRDP służy do:
1)
gromadzenia oraz przetwarzania danych wynikających z:
a)
deklaracji składanych przez podatników, płatników i ich następców prawnych,
b)
decyzji, postanowień oraz innych dokumentów związanych z obowiązkami wynikającymi
z przepisów prawa podatkowego i celnego,
c)
tytułów wykonawczych i innych dokumentów przekazanych naczelnikowi urzędu skarbowego
w celu realizacji jego zadań, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 4,
d)
innych dokumentów przekazanych organom KAS w celu realizacji zadań ustawowych;
2)
przetwarzania danych zgromadzonych w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji
Podatników.
4.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor
izby administracji skarbowej, naczelnik urzędu skarbowego oraz naczelnik urzędu celno-skarbowego
wprowadzają do CRDP dane zawarte w dokumentach, o których mowa w ust. 3 pkt 1.
Dział III
Jednostki organizacyjne Krajowej Administracji Skarbowej
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 36.
1.
Jednostkami organizacyjnymi KAS są:
1)
komórki organizacyjne urzędu obsługującego ministra;
2)
Krajowa Informacja Skarbowa;
3)
izby administracji skarbowej;
4)
urzędy skarbowe;
5)
urzędy celno-skarbowe wraz z podległymi oddziałami celnymi;
6)
Szkoła;
7)
Centrum.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze zarządzenia, tworzyć
delegatury jednostek organizacyjnych KAS, określając terytorialny zasięg ich działania
oraz siedzibę, mając na względzie sprawne i efektywne wykonywanie zadań KAS.
Art. 37.
W sprawach organizacyjno-finansowych izba administracji skarbowej wraz z podległymi
urzędami skarbowymi oraz urzędami celno-skarbowymi stanowi jednostkę organizacyjną,
której kierownikiem jest dyrektor izby administracji skarbowej.
Art. 38.
Jednostki organizacyjne KAS podlegają Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej.
Art. 39.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze zarządzenia, określa organizację
Krajowej Informacji Skarbowej, izby administracji skarbowej, urzędu skarbowego, urzędu
celno-skarbowego, Szkoły i Centrum oraz nadaje im statuty.
Art. 40.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze zarządzenia, tworzyć
w ramach jednostek organizacyjnych KAS laboratoria oraz określać ich organizację i
zakres działania, w celu prawidłowej realizacji zadań KAS.
Rozdział 2
Krajowa Szkoła Skarbowości
Art. 41.
1.
Zadaniem Szkoły jest kształcenie i doskonalenie zawodowe kadr KAS oraz kadr innych
jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych
lub przez niego nadzorowanych, w tym urzędu obsługującego tego ministra.
2.
Do zadań Szkoły należy w szczególności:
1)
realizacja polityki szkoleniowej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej;
2)
koordynowanie działalności szkoleniowej w KAS;
3)
tworzenie i rozwój systemu szkoleń.
3.
W celu realizacji zadań Szkoła może współpracować z krajowymi i zagranicznymi organizacjami
i instytucjami, szkołami i placówkami naukowo-badawczymi.
Art. 42.
1.
Działalnością Szkoły kieruje dyrektor.
2.
Dyrektora Szkoły powołuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej.
3.
Zastępcę dyrektora Szkoły powołuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej na wniosek
dyrektora Szkoły.
4.
Dyrektora Szkoły oraz zastępcę dyrektora Szkoły odwołuje Szef Krajowej Administracji
Skarbowej.
5.
Przepisy art. 24 ust. 2, 4 i 7 stosuje się odpowiednio.
Rozdział 3
Centrum Informatyki Krajowej Administracji Skarbowej
Art. 43.
Zadaniem Centrum jest dostarczanie usług informatycznych jednostkom organizacyjnym
KAS.
Art. 44.
1.
Działalnością Centrum kieruje dyrektor.
2.
Dyrektora Centrum powołuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej.
3.
Zastępcę dyrektora Centrum powołuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej na wniosek
dyrektora Centrum.
4.
Stanowisko dyrektora Centrum oraz jego zastępcy może zajmować osoba:
1)
będąca obywatelem polskim;
2)
korzystająca z pełni praw publicznych;
3)
która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne
przestępstwo skarbowe;
4)
wobec której nie orzeczono prawomocnie zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych w
urzędach organów władzy publicznej lub pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem
środkami publicznymi;
5)
posiadająca wykształcenie wyższe;
6)
mająca co najmniej pięcioletni staż pracy lub służby;
7)
posiadająca kompetencje kierownicze;
8)
ciesząca się nieposzlakowaną opinią.
5.
Dyrektora Centrum oraz zastępcę dyrektora Centrum odwołuje Szef Krajowej Administracji
Skarbowej.
6.
Przepisy art. 24 ust. 4 i 7 stosuje się odpowiednio.
Dział IV
Pomoc i informacje
Art. 45.
1.
Organy KAS, w celu realizacji ustawowych zadań w zakresie, o którym mowa w art. 2
ust. 1 pkt 1, 2, 6 i 8, mogą zbierać i wykorzystywać informacje, w tym dane osobowe,
od osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej oraz osób
fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, o zdarzeniach mających bezpośredni
wpływ na powstanie lub wysokość zobowiązania podatkowego lub należności celnych, oraz
przetwarzać je w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych , a także występować do tych podmiotów o udostępnienie dokumentów zawierających informacje,
w tym dane osobowe, także bez wiedzy i zgody osoby, której dane te dotyczą.
2.
Organ KAS nie może żądać dokumentów i informacji, do których ma dostęp.
3.
Informacje i dokumenty, o których mowa w ust. 1, są udostępniane nieodpłatnie na podstawie
postanowienia organu KAS, w terminie i formie określonych przez ten organ. Termin
ten powinien uwzględniać zakres żądanych informacji oraz stopień ich skomplikowania.
W uzasadnieniu postanowienia należy wskazać okoliczności, z których wynika konieczność
pozyskania żądanych informacji.
4.
Naczelnicy urzędów celno-skarbowych mogą wykonywać czynności, o których mowa w ust.
1, także poza terytorialnym zasięgiem ich działania.
5.
Obowiązek udostępnienia dokumentów i informacji, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również
dokumentów elektronicznych, o których mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne .
6.
Na postanowienie, o którym mowa w ust. 3, przysługuje zażalenie. W zakresie nieuregulowanym
stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa , zwanej dalej „Ordynacją podatkową”.
7.
Organ KAS może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną w wysokości do 10 000 zł
na podmiot, który, pomimo prawidłowego wezwania, w wyznaczonym terminie nie udostępnił
dokumentów lub nie udzielił informacji, o których mowa w ust. 1 i 5, lub udzielił
ich w niepełnym zakresie. W zakresie nieuregulowanym przepisy działu IV rozdziału
22 Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.
Art. 46.
1.
Organy administracji rządowej i samorządowej, państwowe osoby prawne oraz państwowe
i samorządowe jednostki organizacyjne są obowiązane współdziałać z organami KAS, nieodpłatnie
udostępniać organom KAS informacje w sprawach indywidualnych oraz udzielać im pomocy,
w tym pomocy technicznej, przy wykonywaniu ich zadań.
2.
Przy wykonywaniu zadań organy KAS są uprawnione do nieodpłatnego korzystania z informacji
zgromadzonych w aktach spraw, zbiorach danych, ewidencjach i rejestrach przez organy
administracji rządowej i samorządowej, sądy, prokuraturę, państwowe i samorządowe
jednostki organizacyjne oraz państwowe osoby prawne, w tym również z informacji zapisanych
w postaci elektronicznej, z zastrzeżeniem odrębnych przepisów.
3.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposoby, warunki i zakres:
1)
współdziałania organów KAS z organami i jednostkami, o których mowa w ust. 1,
2)
udzielania organom KAS pomocy technicznej,
3)
udostępniania organom KAS informacji zgromadzonych przez organy i jednostki, o których
mowa w ust. 2
- uwzględniając konieczność zapewnienia sprawnego i skutecznego wykonywania zadań
organów KAS i podmiotów współdziałających.
Art. 47.
1.
Organy KAS, w związku z:
1)
realizacją zadań z zakresu bezpieczeństwa publicznego, ważnego interesu ekonomicznego
lub finansowego Rzeczypospolitej Polskiej lub Unii Europejskiej,
2)
prowadzonymi postępowaniami w sprawach o przestępstwa lub wykroczenia, o których mowa
w:
a)
ustawie z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach,
b)
ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
c)
ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości,
d)
Kodeksie karnym w zakresie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 15 i 16, a także w zakresie zadań określonych
w art. 33 ust. 1 pkt 10 lit. c i d,
e)
ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej,
f)
ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami
i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania
międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa,
g)
ustawie z dnia 2 marca 2001 r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów
tytoniowych,
h)
ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami,
i)
ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,
j)
ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
k)
ustawie z dnia 18 października 2006 r. o wyrobie napojów spirytusowych oraz o rejestracji
i ochronie oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych,
l)
ustawie z dnia 13 kwietnia 2016 r. o bezpieczeństwie obrotu prekursorami materiałów
wybuchowych,
3)
prowadzonymi postępowaniami w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe,
o których mowa w Kodeksie karnym skarbowym
- mogą zbierać i wykorzystywać niezbędne informacje zawierające dane osobowe oraz
przetwarzać je w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, także bez wiedzy i zgody osoby, której dane dotyczą.
2.
Dane, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, mogą być zbierane i wykorzystywane oraz przetwarzane przez organy KAS wyłącznie,
gdy jest to niezbędne ze względu na zakres lub charakter prowadzonego postępowania
lub przeprowadzanych czynności.
3.
Administrator danych jest obowiązany nieodpłatnie udostępnić dane na podstawie pisemnego
żądania organu KAS albo imiennego upoważnienia organu KAS, okazanego wraz z legitymacją
służbową przez kontrolującego jednostki organizacyjnej KAS. Informacja o udostępnieniu
danych podlega ochronie zgodnie z przepisami o ochronie informacji niejawnych.
4.
Organy KAS mogą również zbierać i wykorzystywać oraz przetwarzać informacje dostarczane
tym organom na podstawie przepisów odrębnych.
5.
Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy w szczególności danych dotyczących podróżnych
w rozumieniu art. 1 pkt 40 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r.
uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w
odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu
celnego , osób dokonujących przemieszczania towarów, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne , oraz danych zawartych w rejestrach publicznych, o których mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne, w tym również danych w formie dokumentu elektronicznego. Dane w formie dokumentu
elektronicznego przekazuje się na informatycznym nośniku danych lub przy użyciu systemów
teleinformatycznych, o których mowa w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną .
6.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 4, organy władzy publicznej oraz podmioty
prowadzące rejestry, o których mowa w ust. 5, mogą wyrazić zgodę na udostępnianie
za pomocą środków komunikacji elektronicznej informacji zgromadzonych w tych rejestrach
organom KAS, bez konieczności składania pisemnych wniosków, jeżeli jest to uzasadnione
rodzajem lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej działalności oraz jeżeli
organy KAS posiadają:
1)
urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu oraz jakie
dane lub informacje uzyskał, oraz
2)
zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych lub
informacji niezgodnie z celem ich uzyskania.
7.
Wyrażenie zgody na udostępnienie informacji zgodnie z ust. 6 może nastąpić po złożeniu
przez organ KAS oświadczenia o posiadaniu urządzeń oraz zabezpieczeń, o których mowa
w ust. 6.
8.
Organy KAS, w zakresie zbierania i wykorzystywania informacji, o których mowa w ust.
1 i 4, są uprawnione do korzystania z informacji gromadzonych w systemach teleinformatycznych
przez inne organy podatkowe oraz organy Straży Granicznej. Organy podatkowe oraz organy
Straży Granicznej umożliwiają organom KAS dostęp do gromadzonych przez siebie informacji
za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej lub oprogramowania interfejsowego,
o którym mowa w art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne.
9.
Udostępnianie informacji, o których mowa w ust. 1, w sposób określony w ust. 8, następuje
na wniosek organu KAS zawierający:
1)
wskazanie systemu, z którego informacje będą udostępniane;
2)
zakres informacji udostępnianych w związku z realizacją zadań ustawowych;
3)
dane osób uprawnionych oraz zakres informacji, które te osoby mogą uzyskiwać;
4)
wskazanie celu dostępu do informacji.
Art. 48.
1.
Na pisemne żądanie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej lub naczelnika urzędu celno-skarbowego,
wydane w związku z wszczętym postępowaniem przygotowawczym w sprawie o przestępstwa
lub wykroczenia oraz przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, bank jest obowiązany
do sporządzania i przekazywania informacji dotyczących podejrzanego lub osoby prawnej
lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej w przypadku, gdy postępowanie
przygotowawcze prowadzone jest w związku z czynami popełnionymi w zakresie działalności
osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, w zakresie:
1)
posiadanych lub współposiadanych rachunków bankowych lub posiadanych pełnomocnictw
do dysponowania rachunkami bankowymi, liczby tych rachunków lub pełnomocnictw, obrotów
i stanów tych rachunków, z podaniem wpływów, obciążeń rachunków i ich tytułów oraz
odpowiednio ich nadawców i odbiorców;
2)
posiadanych lub współposiadanych rachunków pieniężnych, rachunków papierów wartościowych
lub posiadanych pełnomocnictw do dysponowania takimi rachunkami, liczby tych rachunków,
a także obrotów, stanów tych rachunków oraz ich historii;
3)
zawartych umów kredytowych lub umów pożyczki, z podaniem wysokości zobowiązań wynikających
z tych kredytów lub pożyczek, celów, na jakie zostały udzielone, i sposobu zabezpieczenia
ich spłaty, a także umów depozytowych, umów udostępniania skrytek sejfowych oraz ich
historii;
4)
nabytych za pośrednictwem banków akcji Skarbu Państwa lub obligacji emitowanych przez
Skarb Państwa, a także obrotu tymi papierami wartościowymi;
5)
obrotu wydawanymi przez banki certyfikatami depozytowymi lub innymi papierami wartościowymi.
2.
Przepisy ust. 1 pkt 1 i 3 stosuje się odpowiednio do spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych.
3.
Przepisy ust. 1 pkt 2 i 4 stosuje się odpowiednio do innych niż banki podmiotów prowadzących
działalność maklerską.
4.
Towarzystwo funduszy inwestycyjnych, na pisemne żądanie Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej lub naczelnika urzędu celno-skarbowego, jest obowiązane do sporządzania
i przekazywania informacji o dacie nabycia, liczbie, cenie i wartości nabytych jednostek
uczestnictwa i certyfikatów inwestycyjnych oraz o dacie odkupienia, liczbie i wartości
odkupionych jednostek uczestnictwa i certyfikatów inwestycyjnych, kwocie wypłaconej
uczestnikowi funduszu za odkupione jednostki uczestnictwa, a także o dacie i kwocie
dochodów funduszu wypłaconych uczestnikowi. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.
5.
Zakład ubezpieczeń, osoby i podmioty, przy pomocy których zakład ubezpieczeń wykonuje
czynności ubezpieczeniowe, oraz towarzystwo emerytalne, na pisemne żądanie Szefa Krajowej
Administracji Skarbowej lub naczelnika urzędu celno-skarbowego, są obowiązane do sporządzenia
i przekazania informacji o stronie umowy ubezpieczeniowej lub o osobie będącej członkiem
otwartego funduszu emerytalnego oraz o wpłaconych i wypłaconych kwotach w związku
z zawartymi umowami ubezpieczeniowymi oraz o wpłaconych składkach i środkach wypłaconych,
jak również przekazanych na fundusz emerytalny Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w
związku z członkostwem w otwartym funduszu emerytalnym. Przepis ust. 1 stosuje się
odpowiednio.
6.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do dostawców usług płatniczych.
7.
Udzielenie informacji, o których mowa w ust. 1-6, następuje nieodpłatnie.
8.
W żądaniach, o których mowa w ust. 1-6, Szef Krajowej Administracji Skarbowej lub
naczelnik urzędu celno-skarbowego określa zakres informacji oraz termin ich przekazania.
Termin ten powinien uwzględniać zakres żądanych informacji oraz stopień ich skomplikowania.
9.
Przekazanie żądań, o których mowa w ust. 1-6, następuje w trybie przewidzianym dla
dokumentów zawierających informacje niejawne o klauzuli „zastrzeżone” w rozumieniu
przepisów o ochronie informacji niejawnych.
10.
Informacje, o których mowa w ust. 1-6, mogą być przekazane za pomocą środków komunikacji
elektronicznej lub na informatycznym nośniku danych w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne, zapisanych w edytowalnej formie elektronicznej.
11.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej lub naczelnik urzędu celno-skarbowego może,
w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną w wysokości do 10 000 zł na podmiot, który
pomimo prawidłowego wezwania w wyznaczonym terminie nie udzielił informacji, o których
mowa w ust. 1-6, lub udzielił ich w niepełnym zakresie. W zakresie nieuregulowanym
przepisy działu IV rozdziału 22 Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.
Art. 49.
Podmioty, o których mowa w art. 48 ust. 1-6, są obowiązane, na pisemne żądanie naczelnika
urzędu celno-skarbowego, w związku z wszczętą kontrolą celno-skarbową w zakresie,
o którym mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1-3, lub prowadzonym postępowaniem podatkowym,
do sporządzenia i przekazania posiadanych informacji dotyczących kontrolowanego, o
których mowa w art. 48 ust. 1-6. Przepisy art. 48 ust. 7-11 stosuje się odpowiednio.
Art. 50.
1.
Dane uzyskane w wyniku wykonywania zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 17, mogą
być udostępnione odbiorcom innym niż uprawnieni na podstawie odrębnych przepisów,
o ile ich udostępnienie nie będzie stanowiło naruszenia przepisów prawa lub prawnie
chronionych interesów podmiotów i osób, których informacje te dotyczą. Udostępnianie
danych powinno nastąpić z zachowaniem zasad wynikających z art. 38 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej .
2.
Za przetwarzanie danych, o których mowa w ust. 1, w zakresie niezbędnym dla ich udostępnienia,
mogą być pobierane opłaty, w wysokości nie niższej niż wysokość kosztów poniesionych
na ich wygenerowanie i przetworzenie.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
tryb udostępniania danych, o których mowa w ust. 1, uwzględniając konieczność zapewnienia
sprawnego i skutecznego sposobu ich przekazywania;
2)
wysokość opłat, o których mowa w ust. 2, uwzględniając konieczność zapewnienia pokrycia
kosztów przetwarzania informacji.
Art. 51.
1.
Dostęp do informacji uzyskanych w trybie, o którym mowa w art. 49, przysługuje funkcjonariuszowi
lub osobie zatrudnionej w jednostce organizacyjnej KAS wykonującym kontrolę celno-skarbową,
załatwiającym sprawę, ich przełożonemu, naczelnikowi urzędu celno-skarbowego, a także
Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej oraz ministrowi właściwemu do spraw finansów
publicznych.
2.
Informacje uzyskane w trybie, o którym mowa w art. 49, należy przechowywać zgodnie
z przepisami o ochronie informacji niejawnych zawierających informacje o klauzuli
„zastrzeżone”.
Art. 52.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w celu wykonywania ustawowych zadań przez Zakład
Ubezpieczeń Społecznych w zakresie opracowywania aktuarialnych analiz i prognoz w
zakresie ubezpieczeń społecznych oraz weryfikacji danych własnych Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych zmierzającej do skutecznego poboru należności z tytułu składek, udostępnia
Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych na jego żądanie:
1)
następujące dane dotyczące podatników lub płatników:
a)
numer identyfikacji podatkowej (NIP), numer powszechnego elektronicznego systemu ewidencji
ludności (PESEL), numer identyfikacyjny w Krajowym Rejestrze Urzędowym Podmiotów Gospodarki
Narodowej (REGON), numer w Krajowym Rejestrze Sądowym,
b)
adres zamieszkania albo adres siedziby, adres do korespondencji, adresy miejsca prowadzenia
działalności, wraz z datą ich aktualizacji,
c)
imiona i nazwiska oraz dane, o których mowa w lit. a i b, wspólników spółek,
d)
informacje o współmałżonkach w zakresie, o którym mowa w lit. a, b, g, h, k, l,
e)
kwoty nadpłaty,
f)
liczbę osób, za które płatnik przekazuje zaliczki,
g)
informacje o okresach, za które zostały złożone deklaracje podatkowe,
h)
kwoty przychodów w podziale na źródła przychodów, koszty ich uzyskania oraz dochody,
i)
wysokość podstawy opodatkowania,
j)
kwoty podatku należnego i podatku do zapłaty,
k)
kwoty składek na ubezpieczenia społeczne i na ubezpieczenie zdrowotne wykazanych w
deklaracjach podatkowych,
l)
identyfikator miejscowości według krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego
kraju (TERYT) adresu zamieszkania - do najniższego posiadanego poziomu,
m)
wybór formy lub sposobu opodatkowania,
n)
kwoty przysługujących odliczeń według ich rodzajów,
o)
kwoty ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych obliczone po odliczeniach od przychodów
w podziale na stawki ryczałtu;
2)
informacje o emeryturach oraz innych świadczeniach przysługujących podatnikom w sytuacji,
gdy organem rentowym nie jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
Art. 53.
W zakresie nieuregulowanym do spraw, o których mowa w niniejszym dziale, stosuje się
odpowiednio przepisy działu VII Ordynacji podatkowej.
Dział V
Kontrola celno-skarbowa, audyt, czynności audytowe, urzędowe sprawdzenie oraz szczególne uprawnienia organów Krajowej Administracji Skarbowej oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej
Rozdział 1
Kontrola celno-skarbowa
Art. 54.
1.
Kontroli celno-skarbowej podlega przestrzeganie przepisów:
1)
prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej;
2)
prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem i wywozem towarów w obrocie między obszarem
celnym Unii Europejskiej a państwami trzecimi, w szczególności przepisów dotyczących
towarów objętych ograniczeniami lub zakazami;
3)
regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych , a także zgodność tej działalności ze zgłoszeniem, udzieloną koncesją lub zezwoleniem
oraz zatwierdzonym regulaminem;
4)
prawa dewizowego w zakresie ograniczeń i obowiązków określonych dla rezydentów i nierezydentów
oraz warunków udzielonych na ich podstawie zezwoleń dewizowych, a także warunków wykonywania
działalności kantorowej.
2.
Kontroli celno-skarbowej podlega również:
1)
rodzaj paliwa w zbiorniku środka przewozowego;
2)
przystosowanie zakładów produkcyjnych do rejestrowania i stosowania receptur zarejestrowanych
we właściwej agencji płatniczej ustanowionej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 lipca 2003 r. o uruchamianiu środków pochodzących z Sekcji
Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ;
3)
stosowanie receptur, o których mowa w pkt 2, oraz prawidłowość deklaracji dotyczących
surowców wykorzystywanych przy produkcji towarów wywożonych z refundacją wywozową;
4)
działalność zakładów produkcyjnych i przetwórczych w zakresie prawidłowości deklaracji
dotyczących surowców wykorzystywanych przy produkcji towarów wywożonych z wnioskiem
o refundację wywozową;
5)
prawidłowość wypłaty refundacji wywozowych przyznawanych w przypadku wywozu produktów
rolnych do państw trzecich, realizowanych w ramach finansowania wspólnej polityki
rolnej, zgodnie z przepisami rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 i na zasadach określonych
w tytule V rozdziale III tego rozporządzenia;
6)
ruch drogowy w trybie i przypadkach określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym ;
7)
transport drogowy na zasadach określonych w przepisach odrębnych;
8)
przestrzeganie przepisów z zakresu ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów
pochodzenia zwierzęcego, ochrony roślin, środków ochrony roślin oraz jakości handlowej
artykułów rolno-spożywczych, w zakresie należącym do właściwości Inspekcji Weterynaryjnej,
Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa oraz Inspekcji Jakości Handlowej
Artykułów Rolno-Spożywczych, określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 4;
9)
prawidłowość i prawdziwość oświadczeń o stanie majątkowym składanych przez osoby zatrudnione
w jednostkach organizacyjnych KAS oraz funkcjonariuszy;
10)
przesyłka pocztowa w rozumieniu art. 3 pkt 21 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe ;
11)
wywóz i przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej towarów podlegających ograniczeniom
lub zakazom;
12)
spełnianie obowiązków, o których mowa w art. 23r ust. 3 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne , w zakresie paliw ciekłych;
13)
wykonywanie innych obowiązków wynikających z przepisów odrębnych, których kontrola
przestrzegania należy do zadań KAS.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Obrony
Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
sposób i warunki wykonywania kontroli celno-skarbowej, o której mowa w ust. 1 pkt
2, w odniesieniu do okrętów wojennych i wojskowych statków powietrznych oraz wyposażenia
i sprzętu jednostek wojskowych, a także wyposażenia i sprzętu jednostek organizacyjnych
służb podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez niego nadzorowanych,
mając na uwadze uproszczenie czynności kontrolnych podejmowanych wobec tego rodzaju
towarów oraz zapewnienie skuteczności kontroli.
4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw rolnictwa i ministrem właściwym do spraw rynków rolnych może określić, w
drodze rozporządzenia:
1)
zakres kontroli celno-skarbowej, o której mowa w ust. 2 pkt 8, uwzględniając możliwości
techniczne KAS i zakres wiedzy specjalistycznej funkcjonariuszy, a także potrzebę
wykonywania sprawnej i efektywnej kontroli przy zapewnieniu płynności ruchu na przejściach
granicznych dla ochrony bezpieczeństwa obszaru celnego Unii Europejskiej;
2)
sposób i warunki wykonywania kontroli celno-skarbowej, o której mowa w ust. 2 pkt
8, uwzględniając specyfikę danego rodzaju kontroli oraz możliwości techniczne.
Art. 55.
1.
Kontrola celno-skarbowa w zakresie przestrzegania przepisów:
1)
prawa podatkowego w zakresie produkcji, przemieszczania i zużycia wyrobów akcyzowych,
w szczególności ich wytwarzania, uszlachetniania, przerabiania, skażania, rozlewu,
przyjmowania, magazynowania, wydawania, przewozu i niszczenia, oraz w zakresie stosowania
znaków akcyzy i oznaczania znakami akcyzy tych wyrobów,
2)
regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, a także zgodności tej działalności ze zgłoszeniem, udzieloną koncesją lub zezwoleniem
oraz zatwierdzonym regulaminem
- może być wykonywana jako kontrola stała polegająca na wykonywaniu czynności kontrolnych
w sposób ciągły.
2.
Kontrola celno-skarbowa w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, trwa do czasu uiszczenia
należnego podatku akcyzowego od wyrobów akcyzowych. Ograniczenia tego nie stosuje
się w przypadku kontroli celno-skarbowej w zakresie dotyczącym wyrobów akcyzowych
korzystających ze zwolnienia od podatku akcyzowego albo wyrobów opodatkowanych ze
względu na przeznaczenie stawką podatku akcyzowego niższą od stawki maksymalnej dla
danej grupy wyrobów oraz czynności dokonywanych przez podmioty dokonujące obrotu wyrobami
akcyzowymi.
Art. 56.
1.
Kontroli celno-skarbowej nie podlegają wyroby akcyzowe, które zostały przeznaczone
na cele specjalne w jednostkach podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego
nadzorowanych, Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Straży Granicznej, oraz w jednostkach
organizacyjnych Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Biura Ochrony
Rządu oraz Centralnego Biura Antykorupcyjnego.
2.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, cele specjalne, o których mowa w
ust. 1, organy uprawnione do przeprowadzania kontroli i tryb tej kontroli, uwzględniając
charakter zadań realizowanych przez organy i jednostki, o których mowa w ust. 1.
Art. 57.
Kontroli celno-skarbowej podlegają podmioty obowiązane do przestrzegania przepisów
prawa w zakresie, o którym mowa w art. 54 ust. 1 i 2, zwane dalej „kontrolowanymi”.
Art. 58.
1.
Kontrole celno-skarbowe, inne niż kontrole losowe lub wynikające z przepisów prawa,
powinny uwzględniać ryzyko wystąpienia nieprawidłowości oraz ustalenie i ocenę środków
niezbędnych do jego ograniczania.
2.
Ryzyko, o którym mowa w ust. 1, oznacza prawdopodobieństwo i skutki wystąpienia naruszenia
przepisów prawa.
Art. 59.
1.
Czynności kontrolne mogą być wykonywane w urzędzie celno-skarbowym, w siedzibie kontrolowanego,
w miejscu prowadzenia lub przechowywania ksiąg podatkowych oraz w każdym innym miejscu
związanym z prowadzoną przez kontrolowanego działalnością, w tym w lokalu mieszkalnym
lub w miejscach, w których mogą się znajdować urządzenia, towary lub dokumenty dotyczące
tych urządzeń, towarów lub czynności podlegających kontroli. Czynności kontrolne mogą
być również wykonywane w innych urzędach obsługujących organy KAS.
2.
Czynności kontrolne w zakresie określonym w art. 54 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 i
11 oraz w zakresie przemieszczania i obrotu wyrobami akcyzowymi mogą być wykonywane
w każdym miejscu znajdującym się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub - jeżeli
ratyfikowane umowy międzynarodowe tak stanowią - poza nim. W tym zakresie funkcjonariusze
mogą w szczególności podejmować czynności kontrolne wobec towaru znajdującego się
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu ustalenia, czy towar został wprowadzony
na obszar celny Unii Europejskiej zgodnie z przepisami prawa.
3.
Kontrole celno-skarbowe, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 8, wykonywane są na przejściach
granicznych oraz w oddziałach celnych urzędów celno-skarbowych.
Art. 60.
1.
Naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla portu morskiego:
1)
informuje organ upoważniony na podstawie przepisów odrębnych do przeprowadzania kontroli
towarów przywożonych z państw trzecich o przywozie na obszar celny Unii Europejskiej
towaru, który podlega obowiązkowi kontroli przeprowadzanej przez ten organ;
2)
ustala termin, w tym godzinę, i miejsce kontroli towarów przywożonych z państw trzecich,
w uzgodnieniu z operatorem portowym i dysponentem towaru, uwzględniając informację
o planowanych kontrolach przekazaną przez organ, o którym mowa w pkt 1.
2.
Z wyłączeniem przypadku, gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia badań laboratoryjnych
lub poddania towaru kwarantannie lub - w przypadku żywych zwierząt - izolacji, czas
trwania w portach morskich kontroli towarów przywożonych z państw trzecich, w tym
kontroli wykonywanej przez organ, nie powinien przekraczać 24 godzin liczonych od
chwili przedstawienia towaru do kontroli, złożenia kompletnego wniosku o dokonanie
kontroli do właściwych organów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz przekazania informacji,
o której mowa w ust. 1 pkt 2, do zwolnienia towaru do procedury celnej. Termin ten
ulega wydłużeniu do 48 godzin w przypadkach uzasadnionych w szczególności względami
bezpieczeństwa publicznego, ochroną życia lub zdrowia ludzi lub zwierząt lub ochroną
środowiska.
3.
Terminy, o których mowa w ust. 2, nie biegną, jeżeli przeprowadzenie kontroli towarów
przywożonych z państw trzecich jest niemożliwe z przyczyn niezależnych od organów,
o których mowa w ust. 1 pkt 1.
4.
Terminy, o których mowa w ust. 2, nie biegną w soboty i dni ustawowo wolne od pracy.
5.
Przepisów ust. 2-4 nie stosuje się, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej określają
inne terminy dokonywania czynności kontroli towarów przywożonych z państw trzecich,
w tym kontroli wykonywanej przez organ.
Art. 61.
Naczelnik urzędu celno-skarbowego może wykonywać kontrolę celno-skarbową na całym
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 62.
1.
Wszczęcie kontroli celno-skarbowej następuje z urzędu, na podstawie upoważnienia do
przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej udzielonego kontrolującemu.
2.
Datą wszczęcia kontroli celno-skarbowej jest dzień doręczenia upoważnienia do przeprowadzenia
kontroli celno-skarbowej.
3.
W przypadku podejrzenia, że nie są przestrzegane przepisy oraz okoliczności faktyczne
uzasadniają niezwłoczne przeprowadzenie kontroli celno-skarbowej, jest ona wszczynana
na podstawie okazywanej legitymacji służbowej.
4.
W zakresie kontroli, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1, kontrolowanemu przysługuje
w terminie 14 dni od dnia doręczenia upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej
uprawnienie do skorygowania deklaracji w zakresie objętym tą kontrolą. Korekta deklaracji
złożona po upływie tego terminu, a przed zakończeniem kontroli celno-skarbowej nie
wywołuje skutków prawnych.
5.
Kontrole:
1)
na drogach publicznych lub drogach wewnętrznych, w morskich portach i przystaniach,
na morskich wodach wewnętrznych, morzu terytorialnym, strefie przyległej lub wodach
śródlądowych oraz w miejscach innych niż określone w art. 59, w przypadku kontroli:
a)
przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem i wywozem towarów w obrocie między obszarem
celnym Unii Europejskiej a państwami trzecimi, w szczególności przepisów dotyczących
towarów objętych ograniczeniami lub zakazami,
b)
przestrzegania przepisów prawa podatkowego w zakresie produkcji, przemieszczania i
zużycia wyrobów akcyzowych, w szczególności ich wytwarzania, uszlachetniania, przerabiania,
skażania, rozlewu, przyjmowania, magazynowania, wydawania, przewozu i niszczenia,
oraz w zakresie stosowania i oznaczania tych wyrobów znakami akcyzy,
c)
przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o
których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, a także zgodności tej działalności ze zgłoszeniem, udzieloną koncesją lub zezwoleniem
oraz zatwierdzonym regulaminem,
d)
przestrzegania przepisów prawa podatkowego w zakresie wydobycia urobku rudy miedzi,
produkcji koncentratu, wydobycia gazu ziemnego lub ropy naftowej, o których mowa w
ustawie z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin ,
e)
rodzaju paliwa w zbiorniku środka przewozowego,
f)
wywozu i przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej towarów podlegających ograniczeniom
lub zakazom,
2)
dokonywane poza punktem stałej lokalizacji sprzedaży (sprzedaż obwoźna i obnośna na
targowiskach w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ),
3)
w podmiotach obowiązanych do ewidencjonowania obrotu za pomocą kas rejestrujących
w zakresie prawidłowości realizacji obowiązku ewidencjonowania,
4)
w podmiotach, w których przeprowadzono urzędowe sprawdzenie, o którym mowa w art.
106,
5)
w podmiotach innych niż określone w pkt 4, dotyczące zgłoszenia lub informacji przekazanych
zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 90 lub art. 91 oraz gdy obowiązek
ich przeprowadzenia w określonym czasie wynika z przepisów prawa
- są wykonywane na podstawie okazywanych legitymacji służbowej oraz stałego upoważnienia
do wykonywania kontroli.
6.
Kontrole, o których mowa w ust. 5 pkt 1 lit. a, b, e i f, wykonuje umundurowany funkcjonariusz,
a legitymacja służbowa i stałe upoważnienie są okazywane wówczas na żądanie kontrolowanego.
7.
Do kontroli, o których mowa w ust. 5, przepisu ust. 2 nie stosuje się.
8.
Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej zawiera:
1)
oznaczenie organu;
2)
datę i miejsce wystawienia;
3)
wskazanie kontrolujących przeprowadzających kontrolę celno-skarbową;
4)
oznaczenie kontrolowanego;
5)
wskazanie zakresu kontroli celno-skarbowej i przewidywany termin jej zakończenia;
6)
podpis osoby udzielającej upoważnienia;
7)
pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego.
9.
Przepis ust. 8 stosuje się odpowiednio do stałych upoważnień, o których mowa w ust.
5.
10.
W uzasadnionych przypadkach naczelnik urzędu celno-skarbowego może dokonać zmiany
upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej.
11.
W przypadkach innych niż określone w ust. 5 legitymację służbową okazuje się na żądanie
kontrolowanego.
12.
Na żądanie osoby, która dysponuje towarem, środkiem przewozowym lub dokumentami podlegającymi
sprawdzeniu, w toku kontroli celno-skarbowej okazuje się upoważnienie do przeprowadzenia
kontroli oraz legitymację służbową.
13.
Czynności kontrolne wykonywane na przejściach granicznych, w oddziałach celnych urzędów
celno-skarbowych lub w innych miejscach wyznaczonych lub uznanych przez właściwy organ
KAS wykonuje umundurowany funkcjonariusz wyposażony w znaki identyfikacji osobistej.
14.
W czynnościach kontrolnych mogą uczestniczyć osoby uprawnione na podstawie bezpośrednio
stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej albo ratyfikowanych umów międzynarodowych,
w tym przedstawiciele instytucji Unii Europejskiej, osoby uprawnione na podstawie
porozumień zawartych przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych w zakresie
przebywania upoważnionych przedstawicieli tej władzy w siedzibach naczelników urzędów
celno-skarbowych oraz ich obecności w toku kontroli celno-skarbowej.
15.
Przepisu ust. 3 nie stosuje się do kontroli, o której mowa w art. 54 ust. 2 pkt 9.
16.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzory upoważnień do wykonywania kontroli, o której mowa w ust. 1 i 5, uwzględniając
elementy upoważnienia określone w ust. 8, a także miejsca wykonywania czynności kontrolnych
i ich charakter.
Art. 63.
1.
Kontrola celno-skarbowa powinna być zakończona bez zbędnej zwłoki, jednak nie później
niż w terminie 3 miesięcy od dnia jej wszczęcia.
2.
O każdym przypadku niezakończenia kontroli celno-skarbowej we właściwym terminie zawiadamia
się pisemnie kontrolowanego, podając przyczyny przedłużenia terminu zakończenia kontroli
celno-skarbowej i wskazując nowy termin jej zakończenia.
3.
Przepis ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku, gdy kontrola celno-skarbowa jest wykonywana
na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej albo na podstawie
ratyfikowanej umowy międzynarodowej.
4.
Dokumenty zgromadzone po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie stanowią
dowodu w kontroli celno-skarbowej, postępowaniu podatkowym, postępowaniu celnym lub
postępowaniu karnym skarbowym, chyba że został wskazany nowy termin zakończenia kontroli.
Art. 64.
1.
W ramach kontroli celno-skarbowej przysługuje uprawnienie do:
1)
żądania udostępniania akt, ewidencji, ksiąg i wszelkiego rodzaju dokumentów związanych
z przedmiotem kontroli celno-skarbowej oraz do sporządzania z nich odpisów, kopii,
wyciągów, notatek, wydruków i udokumentowanego pobierania danych w formie elektronicznej;
2)
wstępu, przebywania i poruszania się na gruncie oraz w budynku, lokalu lub innym pomieszczeniu
kontrolowanego;
3)
dokonywania oględzin;
4)
legitymowania lub ustalania w inny sposób tożsamości osób, jeżeli jest to niezbędne
na potrzeby kontroli;
5)
przesłuchiwania kontrolowanego lub świadków;
6)
przeszukiwania lokali, w tym lokali mieszkalnych, innych pomieszczeń i miejsc oraz
rzeczy, w tym z użyciem urządzeń technicznych i psów służbowych;
7)
zasięgania opinii biegłych;
8)
zabezpieczania zebranych dowodów;
9)
żądania przeprowadzenia spisu z natury;
10)
sporządzania szkiców, kopiowania, filmowania, fotografowania oraz dokonywania nagrań
dźwiękowych;
11)
zbierania innych niezbędnych materiałów w zakresie objętym kontrolą celno-skarbową;
12)
badania towarów, surowców, półproduktów i wyrobów, w tym pobrania próbek towarów,
surowców, półproduktów i wyrobów gotowych, w celu ich zbadania;
13)
żądania powtórzenia, jeżeli to możliwe, każdej czynności, w wyniku której uzyskuje
się dane o przyjmowanych, wydawanych lub wprowadzanych do procesu produkcyjnego surowcach,
materiałach, produkcji w toku i półproduktach oraz uzyskanych produktach, wyrobach
gotowych i wysokości strat produkcyjnych;
14)
przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia
lub odtworzenia możliwości gry na automacie lub gry na innym urządzeniu;
15)
żądania zamknięcia dokumentacji dotyczącej towarów i czynności podlegających kontroli
celno-skarbowej w celu umożliwienia porównania stanu rzeczywistego ze stanem ewidencyjnym;
16)
uczestniczenia w podlegających kontroli celno-skarbowej czynnościach w zakresie produkcji,
przemieszczania i zużycia wyrobów akcyzowych, w szczególności ich wytwarzania, uszlachetniania,
przerabiania, skażania, rozlewu, przyjmowania, magazynowania, wydawania, przewozu
i niszczenia, oraz w zakresie stosowania i oznaczania tych wyrobów znakami akcyzy;
17)
żądania złożenia wyjaśnień dotyczących przedmiotu kontroli celno-skarbowej;
18)
nakładania zamknięć urzędowych na urządzenia, pomieszczenia, naczynia oraz środki
przewozowe.
2.
Funkcjonariusze w ramach kontroli celno-skarbowej są uprawnieni również do:
1)
przeprowadzania rewizji towarów, wyrobów i środków przewozowych, w tym z użyciem urządzeń
technicznych i psów służbowych;
2)
przeszukania osób;
3)
konwoju i strzeżenia towarów;
4)
kontroli przesyłek pocztowych;
5)
zatrzymywania pojazdów i wykonywania innych czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego
w trybie i przypadkach określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;
6)
zatrzymywania i kontrolowania statków w rozumieniu ustawy z dnia 18 września 2001 r. - Kodeks morski i ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej ;
7)
przeprowadzenia kontroli rodzaju używanego paliwa przez pobranie próbek paliwa ze
zbiornika środka przewozowego.
3.
Żądanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, może dotyczyć akt, ksiąg i wszelkiego rodzaju
dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, także za okres inny niż okres objęty
kontrolą, jeżeli nie upłynął jeszcze termin ich przechowywania przewidziany w odrębnych
przepisach.
4.
Kontrolujący są uprawnieni do wstępu na teren kontrolowanego oraz poruszania się po
tym terenie na podstawie legitymacji służbowej bez potrzeby uzyskiwania przepustki
oraz nie podlegają rewizji osobistej przewidzianej w regulacjach wewnętrznych tej
jednostki. Kontrolujący podlegają przepisom o bezpieczeństwie i higienie pracy obowiązującym
u kontrolowanego.
5.
Kontrolujący są uprawnieni do wydawania osobom poleceń określonego zachowania się,
w granicach niezbędnych do wykonania czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 3, 4 i
6 oraz ust. 2 pkt 1, 5 i 6, albo w celu uniknięcia bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa
osób lub mienia.
6.
Jeżeli nie ma możliwości korzystania z dróg, funkcjonariusze są uprawnieni do przebywania
i poruszania się po gruntach bez uzyskania zgody ich właścicieli lub użytkowników
w czasie bezpośredniego pościgu, przy czym do rozpatrywania ewentualnych odszkodowań
za wyrządzone szkody mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny , zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”.
7.
Z zastrzeżeniem przepisów odrębnych, rewizji nie podlegają:
1)
na zasadzie wzajemności:
a)
towary przeznaczone dla obcych przedstawicielstw dyplomatycznych urzędów konsularnych
oraz misji specjalnych w Rzeczypospolitej Polskiej, a także organizacji międzynarodowych
mających siedziby lub placówki w Rzeczypospolitej Polskiej,
b)
towary przeznaczone dla osób korzystających z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych,
c)
opatrzone pieczęcią urzędową przedstawicielstwa dyplomatycznego, urzędu konsularnego,
ministerstwa spraw zagranicznych obcego państwa lub pieczęcią urzędową misji specjalnej
albo organizacji lub instytucji, która misję ustanowiła, przesyłki urzędowe przesyłane
do obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych i misji specjalnych
w Rzeczypospolitej Polskiej oraz opatrzone taką pieczęcią przesyłki przez nie wysyłane;
2)
opatrzone pieczęcią urzędową przesyłki przesyłane między urzędem obsługującym ministra
właściwego do spraw zagranicznych a polskimi przedstawicielstwami dyplomatycznymi,
urzędami konsularnymi i misjami specjalnymi za granicą.
Art. 65.
1.
Zamknięcia urzędowe są nakładane, jeżeli jest to niezbędne do:
1)
zapewnienia przestrzegania warunków powrotnego wywozu oraz procedury celnej, do której
towar został zgłoszony;
2)
zabezpieczenia urządzeń, pomieszczeń i naczyń wykorzystywanych do prowadzenia działalności
podlegającej kontroli celno-skarbowej;
3)
zabezpieczenia dokumentacji związanej z urządzeniami, wyrobami i towarami lub czynnościami
podlegającymi kontroli celno-skarbowej;
4)
zapewnienia tożsamości wyrobów w procedurze zawieszenia poboru podatku akcyzowego.
2.
Zamknięcia urzędowe mogą zostać usunięte lub zniszczone wyłącznie przez naczelnika
urzędu celno-skarbowego lub za jego zgodą, chyba że w następstwie niedających się
przewidzieć okoliczności ich usunięcie lub zniszczenie okaże się niezbędne do zapewnienia
ochrony towarów, urządzeń, środków przewozowych lub jest to konieczne ze względu na
ryzyko awarii lub bezpieczeństwo osób i mienia.
3.
Osoba będąca w posiadaniu wyrobu, towaru, urządzenia, środka przewozowego lub osoba
odpowiedzialna za wykonanie obowiązków podlegających kontroli celno-skarbowej jest
obowiązana do niezwłocznego zawiadomienia naczelnika urzędu celno-skarbowego o stwierdzeniu
naruszenia, usunięcia lub zniszczenia zamknięć urzędowych bez zgody naczelnika urzędu
celno-skarbowego.
4.
Zamknięcia urzędowe mogą być także nakładane i zdejmowane przez podmioty upoważnione
przez naczelnika urzędu celno-skarbowego.
5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy zakres i tryb nakładania i zdejmowania zamknięć urzędowych, rodzaje lub
formy tych zamknięć oraz rodzaje podmiotów, o których mowa w ust. 4, i warunki, które
te podmioty muszą spełniać, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa obrotu,
tożsamości towaru, urządzenia oraz uniemożliwienie usunięcia zamknięcia bez jego zniszczenia,
jak również konieczność identyfikacji zamknięć urzędowych nakładanych przez upoważnione
podmioty.
Art. 66.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzory pieczęci, zamknięć urzędowych, stempli i innych znaków stosowanych przy wykonywaniu
kontroli, uwzględniając potrzebę zapewnienia identyfikacji organu wykonującego kontrolę
oraz należytego zabezpieczenia tożsamości wyrobów, urządzeń, pomieszczeń i innych
obiektów, na które są nakładane zamknięcia urzędowe i inne znaki.
Art. 67.
1.
Naczelnik urzędu celno-skarbowego może zarządzić na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
konwój towarów w przypadku, gdy:
1)
niemożliwe jest nałożenie zamknięć urzędowych, a zachowanie tożsamości towaru jest
niezbędne do przestrzegania warunków procedury celnej, procedury zawieszenia poboru
podatku akcyzowego lub istnieje uzasadnione podejrzenie, że towar może zostać usunięty
spod dozoru celnego, o którym mowa w przepisach celnych Unii Europejskiej;
2)
istnieje uzasadnione podejrzenie, że towary nie zostaną dostarczone do urzędu celno-skarbowego
albo miejsca uznanego lub wyznaczonego przez organ KAS;
3)
istnieje uzasadnione podejrzenie, że towary nie zostaną dostarczone do miejsca wskazanego
w dokumencie towarzyszącym przesyłce;
4)
kwota należności publicznoprawnych mogących powstać w związku z przewozem towarów
podlegających kontroli jest wyższa niż kwota zabezpieczenia;
5)
przewożone są towary, których przewóz jest związany ze zwiększonym ryzykiem.
2.
Naczelnik urzędu celno-skarbowego może zobowiązać osobę odpowiedzialną za wykonywanie
czynności przewidzianych przepisami prawa celnego lub podatkowego w zakresie przemieszczania niektórych wyrobów akcyzowych, aby określone
czynności w ramach konwoju wykonywały wyspecjalizowane jednostki działające w zakresie
ochrony osób lub mienia.
3.
Koszty konwoju ponosi osoba odpowiedzialna za wykonywanie obowiązków przewidzianych
przepisami prawa celnego lub podatkowego w zakresie przemieszczania niektórych wyrobów akcyzowych.
Art. 68.
1.
Naczelnik urzędu celno-skarbowego może zarządzić strzeżenie przez funkcjonariuszy
towarów w przypadku, gdy:
1)
towar wprowadzony na obszar celny Unii Europejskiej na skutek nieprzewidzianych okoliczności
lub działania siły wyższej nie zostanie dostarczony do urzędu celno-skarbowego albo
miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ KAS;
2)
towar wprowadzony na obszar celny Unii Europejskiej wymaga przeładunku;
3)
towar czasowo składowany nie może zostać przekazany do depozytu lub do magazynu czasowego
składowania;
4)
istnieje potrzeba przeładunku towaru przemieszczanego w procedurze zawieszenia poboru
podatku akcyzowego.
2.
W przypadku, o którym mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1, naczelnik urzędu celno-skarbowego
zamiast konwoju może zarządzić strzeżenie towaru.
3.
Koszty strzeżenia towaru ponosi osoba odpowiedzialna za wykonywanie obowiązków przewidzianych
przepisami prawa celnego lub podatkowego w zakresie przemieszczania niektórych wyrobów akcyzowych.
Art. 69.
1.
Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 64 ust. 2 pkt 5 i 7, stosuje się
przepisy działu V rozdziału 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
2.
W zakresie nieuregulowanym w przepisach, o których mowa w ust. 1, zatrzymanie środków
przewozowych może być dokonane tylko przez umundurowanych funkcjonariuszy znajdujących
się w pojeździe służbowym będącym w ruchu albo w pobliżu pojazdu służbowego.
3.
Po zatrzymaniu środka przewozowego funkcjonariusz może:
1)
kontrolować dokumenty i dane dotyczące środka przewozowego oraz osoby kierującej środkiem
przewozowym, jak i innych osób korzystających ze środka przewozowego;
2)
kontrolować dokumenty dotyczące przewożonych towarów;
3)
sprawdzać zamknięcia urzędowe, jeżeli z dokumentów wynika, że zostały one nałożone;
4)
pobrać próbkę paliwa ze zbiornika środka przewozowego;
5)
przeprowadzać rewizję bagażu przewożonego przez kierującego środkiem przewozowym i
pasażerów;
6)
dokonywać kontroli transportu drogowego na zasadach określonych w odrębnych przepisach.
4.
Zatrzymywanie środków przewozowych innych niż przemieszczające się po drodze publicznej
lub wewnętrznej odbywa się przy udziale innych służb lub instytucji, w szczególności:
1)
Policji;
2)
Straży Granicznej;
3)
służb lotniczych;
4)
Straży Ochrony Kolei;
5)
Żandarmerii Wojskowej.
5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór i sposób oznakowania pojazdów służbowych KAS, uwzględniając potrzebę zapewnienia
jednoznacznej identyfikacji pojazdów.
6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy sposób oraz tryb przeprowadzania kontroli rodzaju paliwa, uwzględniając
konieczność stosowania skutecznych metod technicznych w tym zakresie.
Art. 70.
1.
W celu kontroli przesyłek pocztowych naczelnik urzędu celno-skarbowego może w szczególności
kontrolować dokumenty dotyczące przesyłek pocztowych oraz sprawdzać liczbę przywożonych
lub wywożonych przesyłek pocztowych z liczbą wskazaną w wykazie zdawczym.
2.
Rewizję przesyłek pocztowych i pobieranie próbek towarów w nich przesyłanych przeprowadza
się w obecności pracownika placówki pocztowej w rozumieniu art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Przy czynnościach tych mogą być obecni również zgłaszający, nadawca lub odbiorca
przesyłki pocztowej.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia, sposób wykonywania kontroli,
o której mowa w ust. 1, uwzględniając konieczność zapewnienia możliwości sprawowania
kontroli oraz sprawne wykonywanie działalności przez operatorów pocztowych.
Art. 71.
1.
Operatorzy pocztowi świadczący usługi pocztowe są obowiązani do nieodpłatnego udostępniania,
także w formie elektronicznej, na żądanie naczelnika urzędu celno-skarbowego, w związku
z kontrolą przesyłek pocztowych, danych dotyczących osób korzystających z usług pocztowych
oraz danych dotyczących faktów i okoliczności świadczenia lub korzystania z tych usług.
2.
Do danych, o których mowa w ust. 1, przepis art. 51 stosuje się odpowiednio.
Art. 72.
1.
Kontrolowany, jego pracownik, osoba współdziałająca z kontrolowanym, podmiot prowadzący
lub przechowujący księgi podatkowe lub dokumenty oraz osoba wykonująca czynności podlegające
kontroli celno-skarbowej są obowiązani:
1)
umożliwić wgląd w dokumenty i ewidencje objęte zakresem kontroli celno-skarbowej w
tym dokumenty handlowe, księgowe i finansowe, nawet jeżeli mają charakter poufny,
w tym dokumenty elektroniczne;
2)
udzielać niezbędnej pomocy technicznej, jeżeli dokumenty lub ewidencje będące przedmiotem
kontroli celno-skarbowej zostały sporządzone z zastosowaniem technik elektronicznego
przetwarzania danych;
3)
przedstawiać na żądanie urzędowe tłumaczenie na język polski dokumentów mających znaczenie
dla kontroli celno-skarbowej, sporządzonych w języku obcym;
4)
udostępniać towary, urządzenia oraz środki przewozowe oraz zapewnić dostęp do pomieszczeń
oraz innych miejsc będących przedmiotem kontroli celno-skarbowej;
5)
wydawać za pokwitowaniem towary lub dokumenty na czas trwania kontroli celno-skarbowej,
jeżeli jest to niezbędne na potrzeby kontroli;
6)
przeprowadzać na żądanie spis z natury w zakresie niezbędnym na potrzeby kontroli
celno-skarbowej;
7)
umożliwiać zbadanie towarów, surowców, półproduktów i wyrobów gotowych, w tym przez
pobranie ich próbek;
8)
udostępniać w niezbędnym zakresie środki łączności, a także inne urządzenia techniczne,
jeżeli są one niezbędne do wykonania kontroli celno-skarbowej;
9)
umożliwiać, nieodpłatnie, sporządzanie kopii i szkiców, filmowanie i fotografowanie
oraz dokonywanie nagrań dźwiękowych;
10)
zapewniać warunki do wykonywania czynności kontrolnych, w tym - w miarę posiadanych
możliwości - samodzielne pomieszczenie odpowiednie do rodzaju wykonywanych czynności
i miejsce do przechowywania dokumentów;
11)
udzielać wyjaśnień dotyczących przedmiotu kontroli celno-skarbowej.
2.
Osoba posiadająca towary podlegające kontroli celno-skarbowej jest obowiązana, na
swój koszt, do wykonywania czynności umożliwiających przeprowadzenie kontroli, w szczególności
do rozładowania, okazania oraz załadowania towaru po zakończeniu czynności kontrolnych.
3.
Osoby upoważnione do reprezentowania lub prowadzenia spraw kontrolowanego są obowiązane
udzielać wyjaśnień dotyczących przedmiotu kontroli celno-skarbowej, wynikających z
zakresu wykonywanych czynności lub zadań.
Art. 73.
1.
W zakresie objętym kontrolą celno-skarbową można przeprowadzić oględziny przedmiotu
także wtedy, gdy znajduje się w posiadaniu innego podmiotu niż kontrolowany.
2.
Podmiotowi, o którym mowa w ust. 1, okazywane jest upoważnienie do przeprowadzenia
kontroli celno-skarbowej, z wyłączeniem kontroli, o których mowa w art. 62 ust. 3
i 5.
3.
Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do niezwłocznego okazania przedmiotu
oględzin oraz udzielania wyjaśnień dotyczących przedmiotu oględzin.
Art. 74.
1.
Na potrzeby kontroli celno-skarbowej w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego
w zakresie produkcji, przemieszczania i zużycia wyrobów akcyzowych, w szczególności
ich wytwarzania, uszlachetniania, przerabiania, skażania, rozlewu, przyjmowania, magazynowania,
wydawania, przewozu i niszczenia, oraz w zakresie stosowania i oznaczania tych wyrobów
znakami akcyzy, podmioty wykonujące te czynności są obowiązane zapewnić warunki i
środki do sprawnego przeprowadzania kontroli celno-skarbowej, w tym:
1)
przygotować i oznaczyć urządzenia, pomieszczenia i naczynia służące do tej działalności;
2)
przechowywać w oddzielnych naczyniach i pomieszczeniach wyroby akcyzowe podlegające
kontroli celno-skarbowej;
3)
dostosować urządzenia, pomieszczenia i naczynia, o których mowa w pkt 1, do nakładania
zamknięć urzędowych, a ponadto dostarczyć potrzebną ilość materiałów do ich nałożenia;
4)
zapewnić odczynniki i sprzęt techniczny oraz - w przypadkach przewidzianych przez
przepisy odrębne - legalizowane przyrządy pomiarowe, niezbędne do kontroli ilości
i jakości surowców, półproduktów i wyrobów gotowych;
5)
informować właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego o terminach czynności podlegających
kontroli celno-skarbowej;
6)
przeprowadzać czynności podlegające kontroli celno-skarbowej w obecności kontrolującego;
7)
prowadzić dokumentację związaną z działalnością podlegającą kontroli celno-skarbowej;
8)
dokonać, na żądanie kontrolującego, zamknięcia prowadzonej w tym zakresie dokumentacji
w celu umożliwienia porównania stanu rzeczywistego ze stanem ewidencyjnym;
9)
zgłaszać niezwłocznie właściwemu naczelnikowi urzędu celno-skarbowego przypadki zniszczenia
lub kradzieży wyrobów akcyzowych objętych kontrolą celno-skarbową, a także zniszczenia
znaków akcyzy;
10)
zgłaszać właściwemu naczelnikowi urzędu celno-skarbowego zamiar zniszczenia wyrobów
akcyzowych podlegających kontroli celno-skarbowej, nieprzydatnych do spożycia, dalszego
przerobu lub zużycia, na co najmniej 3 dni przed zamierzonym terminem ich zniszczenia;
11)
zgłaszać niezwłocznie właściwemu naczelnikowi urzędu celno-skarbowego przypadki zdarzeń
związanych z działaniem lub stanem urządzeń, pomieszczeń i naczyń, o których mowa
w pkt 1, wskazujących na niebezpieczeństwo strat lub zniszczenia wyrobów akcyzowych
objętych kontrolą celno-skarbową.
2.
Na potrzeby kontroli celno-skarbowej podmioty urządzające i prowadzące działalność
w zakresie gier hazardowych na podstawie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych są obowiązane zapewnić warunki i środki do sprawnego przeprowadzania kontroli celno-skarbowej,
w tym:
1)
przygotować i oznaczyć automaty i urządzenia służące do tej działalności;
2)
dostosować automaty i urządzenia, o których mowa w pkt 1, do nakładania zamknięć urzędowych,
a ponadto dostarczyć potrzebną ilość materiałów do ich nałożenia;
3)
przeprowadzać czynności podlegające kontroli celno-skarbowej w obecności kontrolującego;
4)
prowadzić dokumentację związaną z działalnością podlegającą kontroli celno-skarbowej;
5)
informować właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego o czynnościach podlegających
kontroli celno-skarbowej;
6)
zgłaszać niezwłocznie właściwemu naczelnikowi urzędu celno-skarbowego przypadki zdarzeń
związanych ze stanem pomieszczeń, z działaniem lub stanem automatów i urządzeń do
gier objętych kontrolą celno-skarbową, mogących mieć wpływ na urządzanie gier;
7)
zapewnić możliwość przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu,
doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie lub gry na innym urządzeniu.
3.
Na potrzeby kontroli celno-skarbowej podmioty urządzające zakłady wzajemne przez sieć
Internet na podstawie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych są obowiązane zapewnić dostęp do danych przechowywanych w urządzeniu archiwizującym:
1)
w miejscu ich przechowywania albo
2)
za pomocą systemów teleinformatycznych.
4.
Na potrzeby kontroli celno-skarbowej przestrzegania przepisów prawa podatkowego w
zakresie wydobycia urobku rudy miedzi, produkcji koncentratu, wydobycia gazu ziemnego
lub ropy naftowej, o których mowa w ustawie z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin, podmioty wykonujące te czynności są obowiązane zapewnić warunki i środki do sprawnego
przeprowadzania kontroli celno-skarbowej, w tym:
1)
oznaczyć urządzenia i miejsca służące do tej działalności;
2)
przechowywać osobno, w miejscu wydobywania urobku rudy miedzi oraz miejscu produkcji
koncentratu, urobek rudy miedzi i koncentrat pochodzące z różnych źródeł;
3)
prowadzić dokumentację związaną z działalnością podlegającą kontroli celno-skarbowej;
4)
dokonać, na żądanie kontrolującego, zamknięcia prowadzonej w tym zakresie dokumentacji
w celu umożliwienia porównania stanu rzeczywistego ze stanem ewidencyjnym.
5.
Podmioty podlegające kontroli celno-skarbowej są odpowiedzialne za stan pomieszczeń,
automatów, urządzeń i naczyń służących do wykonywania działalności w zakresie określonym
w ust. 1-4 oraz za stan nałożonych na nie zamknięć urzędowych.
Art. 75.
Koszty związane z realizacją obowiązków określonych w art. 72 ust. 1, z wyjątkiem
obowiązków, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 8 i 9, oraz w art. 74 ponosi kontrolowany.
Art. 76.
1.
Przesłuchanie kontrolowanego lub świadka może nastąpić przy użyciu urządzeń technicznych
umożliwiających przeprowadzenie tej czynności na odległość z jednoczesnym bezpośrednim
przekazem obrazu i dźwięku.
2.
W czynności, o której mowa w ust. 1, bierze udział osoba zatrudniona lub funkcjonariusz
pełniący służbę w jednostce organizacyjnej KAS właściwej dla miejscowości, w której
kontrolowany lub świadek przebywa.
3.
Przesłuchanie utrwala się za pomocą urządzenia rejestrującego obraz i dźwięk.
4.
Z przesłuchania sporządza się protokół, którego treść ograniczona jest do zapisu najbardziej
istotnych oświadczeń osób biorących w nim udział. Zapis obrazu i dźwięku stanowią
załącznik do protokołu.
5.
Kontrolowany ma prawo otrzymać, na swój koszt, jedną kopię zapisu dźwięku lub obrazu.
6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości
określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje urządzeń i środków technicznych służących
do utrwalania obrazu lub dźwięku dla celów kontroli celno-skarbowej, sposób przechowywania,
odtwarzania i kopiowania zapisów, sposób i tryb udostępniania kontrolowanemu, reprezentantowi
kontrolowanego i pełnomocnikowi zapisu obrazu lub dźwięku oraz przekazywania im kopii
zapisu obrazu lub dźwięku, jak również wysokość opłaty za sporządzenie i przekazanie
kopii zapisu obrazu lub dźwięku, mając na uwadze konieczność właściwego zabezpieczenia
utrwalonego obrazu lub dźwięku przed utratą dowodu, jego zniekształceniem lub nieuprawnionym
ujawnieniem, a także zapewnienia, aby wysokość opłaty odpowiadała rzeczywistym kosztom
sporządzenia i przekazania kopii zapisu obrazu lub dźwięku.
Art. 77.
1.
Kontrolujący może dokonać przeszukania lokali mieszkalnych w celu znalezienia dowodów
mających znaczenie dla prowadzonej kontroli celno-skarbowej, po uzyskaniu zgody właściwego
prokuratora rejonowego. Przed przystąpieniem do przeszukania kontrolowanemu okazuje
się postanowienie prokuratora o wyrażeniu na nie zgody. Przepisy Kodeksu postępowania karnego o przeszukaniu odnoszące się do Policji stosuje się odpowiednio do kontrolujących.
2.
W przypadkach niecierpiących zwłoki kontrolujący może dokonać przeszukania, o którym
mowa w ust. 1, gdy istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że dowody znajdują
się w miejscu przeszukania, bez uprzedniej zgody prokuratora. Przepis ust. 1 zdanie
trzecie stosuje się.
3.
Przeszukanie, o którym mowa w ust. 2, podlega zatwierdzeniu przez właściwego prokuratora
rejonowego.
4.
W zakresie nieuregulowanym w ust. 1-3 przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
5.
W razie odmowy zatwierdzenia przeszukania materiały i informacje zebrane w toku czynności
nie stanowią dowodu w kontroli celno-skarbowej, kontroli podatkowej, postępowaniu
podatkowym, postępowaniu celnym lub postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe
lub wykroczenia skarbowe.
6.
W przypadku gdy nieruchomości lub ich części albo rzeczy znajdują się w posiadaniu
osób trzecich, osoby te są obowiązane je udostępnić, w celu przeszukania, na żądanie
naczelnika urzędu celno-skarbowego. Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio.
Art. 78.
1.
Jeżeli nie można w inny sposób stwierdzić, czy osoba przewozi towary, co do których
nie zostały spełnione wymogi przewidziane przepisami prawa, w szczególności jeżeli
towary nie zostały przedstawione lub zgłoszone zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów
prawa celnego, funkcjonariusz może przeszukać tę osobę.
2.
Przeszukanie nie powinno naruszać godności osobistej osoby przeszukiwanej oraz powinno
być przeprowadzone przez osobę tej samej płci, w warunkach wykluczających obecność
osób postronnych.
3.
W przypadku uzasadnionego podejrzenia, że osoba ukrywa towary w swoim organizmie,
można skierować tę osobę na specjalistyczne badania lekarskie.
4.
W przypadku wykonania badań, o których mowa w ust. 3, na wniosek osoby, która została
poddana tym badaniom, naczelnik urzędu celno-skarbowego wydaje zaświadczenie o terminie
i miejscu ich przeprowadzenia.
Art. 79.
1.
Naczelnik urzędu celno-skarbowego możne wystąpić do kontrahentów kontrolowanego o:
1)
udostępnienie dokumentów związanych z dostawą towaru lub usługi, w zakresie objętym
kontrolą celno-skarbową u kontrolowanego, w celu sprawdzenia ich prawidłowości i rzetelności;
2)
przekazanie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznym nośniku
danych, wyciągu z ksiąg podatkowych i dowodów księgowych zapisanego w postaci elektronicznej
odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej,
jeżeli kontrahent podatnika prowadzi księgi podatkowe przy użyciu programów komputerowych;
3)
udzielenie wyjaśnień związanych z dostawą towaru lub usługi, w zakresie objętym kontrolą
celno-skarbową.
2.
Za kontrahentów kontrolowanego uważa się także wszystkie podmioty prowadzące działalność
gospodarczą w okresie objętym kontrolą celno-skarbową uczestniczące w dostawie tego
samego towaru lub tej samej usługi, będące zarówno dostawcami, jak i nabywcami biorącymi
udział pośrednio lub bezpośrednio w dostawie towaru lub usługi.
3.
Czynności określone w ust. 1 pkt 2 kontrahent kontrolowanego jest obowiązany wykonać
na swój koszt.
4.
Do czynności określonych w ust. 1 pkt 2 przepis art. 168 § 3a pkt 1 Ordynacji podatkowej
stosuje się odpowiednio.
Art. 80.
1.
W ramach wykonywanej kontroli celno-skarbowej naczelnik urzędu celno-skarbowego może,
w drodze decyzji, dokonać zabezpieczenia zobowiązania podatkowego oraz należności
celnych na majątku kontrolowanego. Przepisy art. 33-33g i art. 200 § 2 pkt 2 Ordynacji
podatkowej stosuje się odpowiednio. Przepisów art. 165 § 2 i 4 Ordynacji podatkowej
nie stosuje się.
2.
Decyzję, o której mowa w ust. 1, wykonuje naczelnik urzędu skarbowego właściwy dla
kontrolowanego w dniu wydania decyzji.
Art. 81.
1.
Z czynności kontrolnych mających istotne znaczenie dla sprawy, w szczególności z:
1)
oględzin,
2)
zabezpieczenia dowodów,
3)
przesłuchania kontrolowanego lub świadka,
4)
przeszukania osoby,
5)
przeszukania lokali, innych pomieszczeń, miejsc lub rzeczy,
6)
kontroli dokumentów i ewidencji,
7)
rewizji,
8)
pobierania próbek towarów i wyrobów oraz ich badania
- sporządza się protokół.
2.
Protokół sporządza się tak, aby z jego treści wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich
czynności kontrolnych dokonał, kto i w jakim charakterze był przy nich obecny, co
i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby.
3.
Protokół odczytuje się osobom obecnym, biorącym udział w czynności kontrolnej, które
powinny następnie protokół podpisać. Odmowę złożenia lub brak podpisu którejkolwiek
osoby należy odnotować w protokole.
4.
Protokół przesłuchania powinien być odczytany i przedłożony do podpisu osobie zeznającej
niezwłocznie po złożeniu zeznania.
5.
W protokole przesłuchania osoby, która złożyła zeznanie w języku obcym, należy podać,
w tłumaczeniu na język polski, treść złożonego zeznania oraz imię, nazwisko i adres
tłumacza. Tłumacz powinien podpisać protokół przesłuchania.
6.
Protokół podpisuje kontrolujący, który przeprowadzał czynności kontrolne.
7.
Protokół z czynności kontrolnych wykonywanych w miejscach, o których mowa w art. 62
ust. 5 i 13, jest sporządzany w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości lub na żądanie
kontrolowanego, chyba że czynność ta została udokumentowana w sposób określony w przepisach
odrębnych.
Art. 82.
1.
Po zakończeniu czynności kontrolnych dokonywanych w czasie kontroli celno-skarbowej
prowadzonej w zakresie, o którym mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1, sporządza się wynik
kontroli. Doręczenie wyniku kontroli kończy kontrolę celno-skarbową.
2.
Wynik kontroli zawiera w szczególności:
1)
oznaczenie organu;
2)
wskazanie kontrolowanego;
3)
datę wydania;
4)
zakres kontroli celno-skarbowej;
5)
informację o stwierdzonych nieprawidłowościach lub ich braku;
6)
pouczenie o prawie złożenia korekty deklaracji;
7)
podpis naczelnika urzędu celno-skarbowego lub osoby zastępującej naczelnika urzędu
celno-skarbowego.
3.
W terminie 14 dni od dnia doręczenia wyniku kontroli kontrolowany może skorygować
w zakresie objętym kontrolą celno-skarbową uprzednio złożoną deklarację podatkową.
Korekta deklaracji złożona po upływie tego terminu, a przed doręczeniem postanowienia,
o którym mowa w art. 83 ust. 3, nie wywołuje skutków prawnych.
4.
Uprawnienie do skorygowania deklaracji przysługuje nadal po zakończeniu kontroli celno-skarbowej,
jeżeli w wyniku tej kontroli nie stwierdzono nieprawidłowości albo organ uwzględnił
złożoną korektę, o której mowa w ust. 3.
5.
Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do kontroli celno-skarbowej przestrzegania przepisów
prawa podatkowego:
1)
w zakresie produkcji, przemieszczania i zużycia wyrobów akcyzowych, w szczególności
ich wytwarzania, uszlachetniania, przerabiania, skażania, rozlewu, przyjmowania, magazynowania,
wydawania, przewozu i niszczenia, oraz w zakresie stosowania i oznaczania tych wyrobów
znakami akcyzy - jeżeli nie stwierdzono nieprawidłowości;
2)
w zakresie wydobycia urobku rudy miedzi, produkcji koncentratu, wydobycia gazu ziemnego
lub ropy naftowej, o których mowa w ustawie z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin - jeżeli nie stwierdzono nieprawidłowości;
3)
związanych z ewidencjonowaniem obrotu za pomocą kas rejestrujących.
6.
W przypadku śmierci kontrolowanego naczelnik urzędu celno-skarbowego kończy kontrolę
celno-skarbową adnotacją, którą pozostawia się w aktach kontroli.
Art. 83.
1.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 54 ust.
1 pkt 1, zakończona kontrola celno-skarbowa przekształca się w postępowanie podatkowe,
jeżeli kontrolowany nie złożył korekty deklaracji, o której mowa w art. 82 ust. 3,
albo organ nie uwzględnił złożonej korekty deklaracji. Przepisy art. 81b § 1 pkt 1
w części dotyczącej postępowania podatkowego oraz art. 81b § 1 pkt 2 lit. b Ordynacji
podatkowej stosuje się odpowiednio.
2.
W przypadku gdy organ uwzględnił złożoną przez kontrolowanego korektę deklaracji,
o której mowa w art. 82 ust. 3, kontrolowanemu doręcza się zawiadomienie o uwzględnieniu
korekty deklaracji.
3.
Przekształcenie, o którym mowa w ust. 1, następuje z dniem doręczenia kontrolowanemu
postanowienia o przekształceniu, na które nie służy zażalenie.
4.
Naczelnik urzędu celno-skarbowego, który sporządził wynik kontroli celno-skarbowej,
jest właściwy do przeprowadzenia postępowania podatkowego i wydania decyzji.
5.
W przypadku gdy kontrolowana spółka cywilna, jawna, partnerska, komandytowa albo komandytowo-akcyjna
została rozwiązana w trakcie kontroli celno-skarbowej albo postępowania podatkowego,
postępowanie podatkowe kończy się decyzją, o której mowa w art. 115 § 4 Ordynacji
podatkowej.
6.
Od decyzji, o której mowa w ust. 4 i 5, stronie przysługuje odwołanie, o którym mowa
w art. 221 Ordynacji podatkowej, do naczelnika urzędu celno-skarbowego, który wydał
decyzję.
Art. 84.
1.
Kontrola celno-skarbowa w zakresie, o którym mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz
ust. 2 pkt 2-5 i 9, kończy się protokołem.
2.
Protokół, o którym mowa w ust. 1, zawiera w szczególności:
1)
wskazanie kontrolowanego;
2)
wskazanie kontrolującego;
3)
określenie przedmiotu i zakresu kontroli celno-skarbowej;
4)
określenie miejsca i czasu przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej;
5)
opis dokonanych ustaleń faktycznych;
6)
dokumentację dotyczącą przeprowadzonych dowodów.
3.
Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do kontroli celno-skarbowej, o której mowa w
art. 62 ust. 5 i 13, jeżeli nie stwierdzono nieprawidłowości.
4.
W zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 przepisy art. 290 § 2 pkt 7 oraz art. 291
Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.
Art. 85.
Kontrola celno-skarbowa, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 4, kończy się wynikiem
kontroli. Przepis art. 82 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 86.
1.
Dla kontroli celno-skarbowej prowadzi się akta kontroli, obejmujące w szczególności:
1)
wykaz ich zawartości, z podaniem nazw dokumentów;
2)
upoważnienie do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej;
3)
dokumenty zgromadzone w toku kontroli celno-skarbowej;
4)
protokoły z przeprowadzenia dowodów;
5)
wynik kontroli lub protokół, o którym mowa w art. 84 ust. 1.
2.
Akta kontroli mogą być tworzone i przetwarzane także z wykorzystaniem technik informatycznych.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do kontroli celno-skarbowej, o której mowa w art.
62 ust. 5 i 13.
Art. 87.
1.
Jeżeli kontrolowany po zakończonej kontroli celno-skarbowej złoży skorygowaną deklarację,
inną niż określona w art. 82 ust. 3 zdanie pierwsze, w zakresie objętym tą kontrolą,
naczelnik urzędu celno-skarbowego może podjąć zakończoną kontrolę.
2.
Czynności przeprowadzone w zakończonej kontroli celno-skarbowej, która jest podejmowana,
pozostają w mocy.
3.
Po otrzymaniu akt sprawy na podstawie art. 119k § 1 lub 2 Ordynacji podatkowej naczelnik
urzędu celno-skarbowego podejmuje z urzędu zawieszoną kontrolę celno-skarbową.
4.
Kontrola celno-skarbowa podejmowana jest w formie postanowienia, na które nie służy
zażalenie.
Art. 88.
1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może uzgadniać z obcymi władzami w
rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej przeprowadzenie kontroli jednoczesnych.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, występując do obcej władzy o przeprowadzenie
kontroli jednoczesnej, podaje uzasadnienie wszczęcia takiej kontroli oraz czas jej
przeprowadzenia.
3.
W przypadku gdy obca władza wystąpiła o przeprowadzenie kontroli jednoczesnej, minister
właściwy do spraw finansów publicznych potwierdza przystąpienie do kontroli albo odmawia
przeprowadzenia kontroli, uzasadniając przyczynę odmowy.
Art. 89.
1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
warunki wykonywania kontroli, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2-5
i 11, ze szczególnym uwzględnieniem rodzajów procedur celnych oraz kontrolowanych
towarów,
2)
rodzaje dokumentów mających znaczenie dla kontroli określonej w pkt 1, a także osoby
obowiązane do ich przechowywania,
3)
warunki użycia urządzeń technicznych i psów służbowych podczas kontroli określonej
w pkt 1, sposób przeprowadzania przeszukania osoby, a także sposób i warunki przeprowadzania
rewizji bagażu podróżnego,
4)
warunki i sposób rekrutacji kandydatów na przewodników psów służbowych oraz warunki
hodowli, nabywania, szkolenia, wykorzystywania, żywienia, pielęgnacji i utrzymania
psów służbowych oraz pielęgnacji i utrzymania tych psów po wycofaniu ze służby
- mając na uwadze zapewnienie jednolitości procedur kontrolnych, miejsce wykonywania
kontroli, zróżnicowanie form i sposobów wykonywania kontroli w zależności od rodzaju
podmiotu oraz konieczność skutecznego wykrywania nieprawidłowości w stosowaniu przepisów
prawa celnego.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy sposób prowadzenia kontroli bagażu przewożonego drogą morską lub powietrzną,
z uwzględnieniem rodzaju bagażu kontrolowanego oraz wskazania miejsc właściwych do
prowadzenia kontroli.
Art. 90.
1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowy zakres i sposób kontroli celno-skarbowej niektórych wyrobów akcyzowych;
2)
tryb przekazywania oraz zakres informacji o terminach czynności podlegających kontroli
celno-skarbowej;
3)
tryb niszczenia wyrobów akcyzowych objętych kontrolą celno-skarbową;
4)
szczegółowe sposoby i warunki przyjmowania, magazynowania, wydawania i przewożenia
wyrobów akcyzowych objętych kontrolą celno-skarbową.
2.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw finansów
publicznych uwzględni:
1)
wyroby akcyzowe o szczególnym znaczeniu dla budżetu państwa oraz wyroby podlegające
obowiązkowi oznaczania znakami akcyzy;
2)
zróżnicowanie form i sposobów wykonywania kontroli oraz zakresu wymagań, które powinny
zostać spełnione przez kontrolowanych - w zależności od rodzaju podmiotu, rodzaju
wykonywanej działalności oraz grupy wyrobów objętych tymi kontrolami;
3)
konieczność zapewnienia skuteczności i sprawności wykonywania kontroli celno-skarbowej.
Art. 91.
1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowy sposób i tryb kontroli urządzania i prowadzenia gier hazardowych;
2)
rodzaje dokumentów mających znaczenie dla kontroli określonej w pkt 1 oraz rodzaje
prowadzonej dokumentacji, jej wzory, a także szczegółowy sposób jej przygotowania
i prowadzenia;
3)
tryb przekazywania i zakres zgłoszeń i informacji.
2.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw finansów
publicznych uwzględni:
1)
zróżnicowanie form i sposobów wykonywania kontroli oraz zakresu wymagań, które powinny
zostać spełnione przez kontrolowanych - w zależności od rodzaju podmiotu i rodzaju
wykonywanej działalności;
2)
konieczność zapewnienia skuteczności i sprawności wykonywania kontroli celno-skarbowej.
Art. 92.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, uwzględniając potrzebę zapewnienia
skuteczności i sprawności wykonywania kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 5 pkt
1 lit. d, określi, w drodze rozporządzenia:
1)
formę i sposób wykonywania kontroli celno-skarbowej;
2)
rodzaje prowadzonej dokumentacji, jej wzory, a także sposób jej prowadzenia.
Art. 93.
Do kontroli celno-skarbowej nie stosuje się przepisów rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej .
Art. 94.
1.
W zakresie nieuregulowanym do kontroli celno-skarbowej przepisy art. 3e, art. 12,
art. 102 § 3, art. 135, art. 138, art. 139 § 4, art. 140 § 2, art. 141-143, art. 165b,
art. 175-177, rozdziałów 1, 2, 3a, 5, 6, 10 i 11, z wyjątkiem art. 182-185, art. 189
§ 3, art. 190 § 1, art. 193 § 6-8, art. 198 i art. 200, rozdziałów 14, 16, 22 i 23
działu IV, działu VI, z wyjątkiem art. 282b, art. 282c, art. 283 § 1-3, art. 284a
§ 1, art. 284b, art. 285a, art. 286 § 1 i 2, art. 287 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3-5, art.
288, art. 290 § 1 i § 2 pkt 1-7, art. 290b, art. 291, art. 291c i art. 292, oraz działu
VII Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.
2.
W zakresie nieuregulowanym do postępowania podatkowego, o którym mowa w art. 83 ust.
1, przepisy Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem art. 165, stosuje się odpowiednio.
Rozdział 2
Audyt
Art. 95.
1.
Audyt obejmuje ocenę:
1)
gospodarowania środkami pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegającymi
zwrotowi środkami z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA);
2)
gospodarowania środkami publicznymi innymi niż określone w pkt 1, z wyłączeniem badania
celowości wykorzystania środków zaliczanych do dochodów własnych i subwencji ogólnej
jednostki samorządu terytorialnego;
3)
wywiązywania się z warunków finansowania pomocy ze środków, o których mowa w pkt 1
i 2;
4)
wykorzystania i rozporządzania mieniem państwowym;
5)
wykorzystania mienia otrzymanego od Skarbu Państwa w celu realizacji zadań publicznych
oraz prawidłowości prywatyzacji mienia Skarbu Państwa;
6)
wypełniania zobowiązań wynikających z udzielonych przez Skarb Państwa poręczeń i gwarancji,
w tym wykorzystania środków, których spłatę poręczył lub gwarantował Skarb Państwa,
zgodnie z ich przeznaczeniem.
2.
Audyt, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dotyczy w szczególności:
1)
skuteczności funkcjonowania systemów zarządzania i kontroli;
2)
prawidłowości rachunków;
3)
prawidłowości i zgodności z prawem wydatków;
4)
wywiązywania się z warunków finansowania pomocy.
3.
Audyt, o którym mowa w ust. 1 pkt 2-6, obejmuje ocenę w szczególności oszczędności,
skuteczności i efektywności.
4.
Audytowi, o którym mowa w ust. 1, podlegają:
1)
instytucje zarządzające, certyfikujące, pośredniczące, wdrażające, podmioty zaangażowane
w realizację wspólnych programów finansowanych ze środków pochodzących z budżetu Unii
Europejskiej oraz agencje płatnicze, o których mowa w odrębnych przepisach,
2)
podmioty i jednostki organizacyjne wydatkujące, przekazujące i otrzymujące środki,
o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2,
3)
podmioty i jednostki obowiązane do wywiązywania się z warunków, o których mowa w ust.
1 pkt 3,
4)
władający i zarządzający mieniem państwowym,
5)
spółki z udziałem Skarbu Państwa, podmioty wykorzystujące mienie przekazane przez
Skarb Państwa oraz sprywatyzowane mienie Skarbu Państwa,
6)
beneficjenci poręczeń i gwarancji udzielonych przez Skarb Państwa oraz podmioty, za
które Skarb Państwa poręczył lub gwarantował
- zwani dalej „audytowanymi”.
5.
Audyt nie obejmuje oceny celowości i sposobu wykorzystania środków budżetowych oraz
mienia państwowego, które zostały przeznaczone na cele specjalne w jednostkach podległych
Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych, Policji, Państwowej Straży
Pożarnej, Straży Granicznej, oraz w jednostkach organizacyjnych Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Biura Ochrony Rządu oraz Centralnego Biura Antykorupcyjnego.
6.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, cele specjalne, o których mowa w
ust. 5, organy uprawnione do przeprowadzania oceny wykorzystania środków budżetowych
i mienia państwowego na te cele oraz tryb tej oceny, uwzględniając charakter zadań
realizowanych przez organy i jednostki, o których mowa w ust. 5.
Art. 96.
1.
Czynności w zakresie audytu, o którym mowa w art. 95 ust. 1 pkt 1, wykonują osoby
zatrudnione w wyodrębnionej w tym celu komórce organizacyjnej urzędu obsługującego
ministra.
2.
Audyt może być dokonany w siedzibie organu, chyba że konieczne jest przeprowadzenie
czynności w siedzibie audytowanego oraz w miejscach wykonywania przez audytowanego
działalności gospodarczej.
3.
W związku z wykonywanymi czynnościami w zakresie audytu można żądać od audytowanych
i ich kontrahentów przedstawienia dokumentów i dokonywania oględzin, w tym w miejscach
realizacji projektu finansowanego ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej.
4.
W czynnościach, o których mowa w ust. 1, mogą uczestniczyć osoby uprawnione na podstawie
ratyfikowanych umów międzynarodowych, w tym przedstawiciele instytucji Unii Europejskiej,
a w zakresie realizacji wspólnych programów finansowanych ze środków pochodzących
z budżetu Unii Europejskiej - także przedstawiciele innych państw.
Art. 97.
1.
Z przeprowadzonego audytu właściwy organ sporządza odpowiednio:
1)
sprawozdanie,
2)
opinię,
3)
zalecenie
- które doręcza się audytowanemu.
2.
Sprawozdanie, opinia lub zalecenie wraz z dokumentacją z audytu mogą być przekazywane:
1)
podmiotom sprawującym nadzór lub kontrolę nad działalnością audytowanego;
2)
organom Unii Europejskiej;
3)
osobom uprawnionym na podstawie zawartych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych;
4)
przedstawicielom innych państw w zakresie realizacji wspólnych programów finansowanych
ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej.
3.
Podmiot, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, jest obowiązany, w terminie 3 miesięcy od dnia
doręczenia sprawozdania, opinii lub zalecenia, zawiadomić właściwy organ o sposobie
wykorzystania informacji z audytu lub o przyczynach ich niewykorzystania.
4.
Audytowany jest obowiązany w terminie wyznaczonym przez właściwy organ poinformować
ten organ o podjętych działaniach w związku z doręczonym sprawozdaniem, opinią lub
zaleceniem.
Art. 98.
W zakresie nieregulowanym w niniejszym rozdziale do audytu stosuje się odpowiednio:
1)
przepisy art. 62 ust. 1, 2, 8 i 10, art. 64 ust. 1 pkt 1-5, 7-11 i 17, ust. 3 i 4,
art. 72 ust. 1 pkt 1-4, 6 i 8-11 oraz ust. 2, art. 73, art. 76, art. 79 oraz art.
81 ust. 1-6;
2)
przepisy art. 12, art. 143, art. 180-181a, art. 193a-197, rozdziałów 2, 3a, 5, 6,
9, z wyjątkiem art. 171a, oraz rozdziałów 22 i 23 działu IV Ordynacji podatkowej.
Rozdział 3
Czynności audytowe
Art. 99.
1.
Czynności audytowe przeprowadza się:
1)
w celu ustalenia, czy podmiot występujący z wnioskiem o wydanie pozwolenia, o którym
mowa w art. 38 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października
2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny , zwanego dalej „unijnym kodeksem celnym”, spełnia kryteria określone w art. 39 unijnego kodeksu celnego;
2)
w przypadku, gdy przepisy prawa celnego uzależniają wydanie innego pozwolenia od spełnienia kryterium określonego w art. 39 unijnego kodeksu celnego.
2.
Czynności audytowe mogą zostać przeprowadzone w celu ustalenia, czy podmiot występujący
o wydanie pozwolenia na podstawie przepisów prawa celnego, innego niż wskazanego w ust. 1, spełnia kryteria lub warunki wymagane do wydania
wnioskowanego pozwolenia.
3.
Czynności audytowe mogą być przeprowadzone w przypadku ponownej oceny, o której mowa
w art. 23 ust. 4 lit. a unijnego kodeksu celnego, oraz zawieszenia, zmiany, cofnięcia lub unieważnienia pozwoleń, o których mowa w
ust. 1 i 2.
4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór kwestionariusza, o którym mowa w art. 26 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca
2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 952/2013
w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu
celnego , uwzględniając zakres kryteriów określonych w art. 39 unijnego kodeksu celnego.
5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,
przypadki pozwoleń, o których mowa w ust. 2, uwzględniając:
1)
określone w przepisach prawa celnego kryteria lub warunki niezbędne do wydania danego pozwolenia, w tym konieczność ich
weryfikacji w ramach czynności przeprowadzanych w siedzibie lub miejscach wykonywania
działalności gospodarczej przez podmiot występujący z wnioskiem o wydanie pozwolenia;
2)
rodzaj udzielanego pozwolenia;
3)
konieczność zapewnienia sprawności prowadzenia czynności audytowych.
Art. 100.
1.
Czynności audytowe polegają w szczególności na:
1)
badaniu dokumentacji i, w razie potrzeby, weryfikacji jej autentyczności;
2)
dokonywaniu oględzin i sprawdzaniu stanu pomieszczeń oraz innych obiektów;
3)
dokonywaniu oceny wypłacalności wnioskodawcy;
4)
badaniu bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych, w tym oprogramowania, pod względem
możliwości prowadzenia kontroli danych zawartych w tych systemach.
2.
W przypadku stwierdzenia możliwości niespełnienia przez wnioskodawcę kryterium lub
warunku do wydania pozwolenia lub zezwolenia, właściwy dyrektor izby administracji
skarbowej wydaje zalecenia, w których wskazuje konieczność podjęcia określonych działań
naprawczych, oraz wyznacza termin na ich realizację.
Art. 101.
Czynności audytowe właściwy dyrektor izby administracji skarbowej może przeprowadzić
również w siedzibie i miejscach wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej.
Przepisy art. 59 ust. 1, art. 64, art. 72 i art. 74 stosuje się odpowiednio.
Art. 102.
1.
Z przeprowadzonych czynności audytowych właściwy dyrektor izby administracji skarbowej
sporządza raport, który zawiera informację o spełnieniu lub niespełnieniu przez wnioskodawcę
danego kryterium lub warunku.
2.
Raport doręcza się wnioskodawcy.
3.
Nieudostępnienie przez wnioskodawcę żądanych dokumentów, danych lub informacji lub
utrudnienie lub uniemożliwienie przeprowadzenia czynności audytowych uważa się za
niespełnienie kryterium lub warunku podlegającego ustaleniu w ramach czynności audytowych.
Art. 103.
W ramach monitorowania, o którym mowa w art. 23 ust. 5 unijnego kodeksu celnego, w przypadkach, o których mowa w art. 99, przeprowadza się czynności audytowe mające
na celu badanie i weryfikację spełnienia warunków i kryteriów przez posiadacza decyzji.
Art. 104.
Izby gospodarcze, organy samorządu zawodowego oraz inne instytucje zrzeszające przedsiębiorców,
są obowiązane, w związku z prowadzonymi czynnościami audytowymi, przekazywać nieodpłatnie,
na pisemne żądanie i w określonych w tym żądaniu terminach, posiadane dane i informacje
o zrzeszonych w nich podmiotach.
Art. 105.
Do czynności audytowych dotyczących pozwoleń określonych w przepisach prawa celnego w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy
art. 12, art. 143, rozdziałów 1, 2, 5, 6, 9, z wyjątkiem art. 171a, rozdziałów 10,
11 i 23 działu IV oraz działu VII Ordynacji podatkowej.
Rozdział 4
Urzędowe sprawdzenie
Art. 106.
Naczelnik urzędu celno-skarbowego:
1)
może przeprowadzić urzędowe sprawdzenie:
a)
przed rozpoczęciem działalności, o której mowa w art. 74 ust. 1-4,
b)
w przypadku weryfikacji dalszego spełniania warunków i środków do sprawnego przeprowadzenia
kontroli, a w szczególności warunków i środków, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt
2, 4, 7, 8 i 10, art. 74 ust. 1 pkt 1-4 i 7, ust. 2 pkt 1, 2 i 4, ust. 3 oraz ust.
4 pkt 1 i 3;
2)
przeprowadza urzędowe sprawdzenie w przypadku, gdy przepisy o podatku akcyzowym uzależniają
wydanie decyzji od wyniku urzędowego sprawdzenia.
Art. 107.
Urzędowe sprawdzenie polega na wykonaniu czynności w celu ustalenia, czy w miejscu
prowadzenia działalności podlegającej kontroli celno-skarbowej są zapewnione warunki
i środki do sprawnego przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej, a w szczególności
warunki i środki, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2, 4, 7, 8 i 10, art. 74 ust.
1 pkt 1-4, ust. 2 pkt 1 i 2, ust. 3 oraz ust. 4 pkt 1, a w przypadku, o którym mowa
w art. 106 pkt 2, również na wykonaniu czynności w celu ustalenia, czy miejsce prowadzenia
działalności spełnia warunki określone w przepisach o podatku akcyzowym.
Art. 108.
1.
Przed rozpoczęciem działalności, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie
art. 111 ust. 1 pkt 1, podmiot przesyła właściwemu naczelnikowi urzędu celno-skarbowego
zgłoszenie oraz dokumenty mające znaczenie dla przeprowadzania kontroli celno-skarbowej.
2.
W przypadku, o którym mowa w art. 106 pkt 2, złożony wniosek o wydanie lub zmianę
decyzji stanowi zgłoszenie. Do zgłoszenia podmiot jest obowiązany załączyć dokumenty
mające znaczenie dla przeprowadzania kontroli celno-skarbowej.
3.
W przypadku zmiany danych zawartych w zgłoszeniu lub w dokumentach określonych w przepisach
wydanych na podstawie art. 111 ust. 1 pkt 2 podmiot jest obowiązany powiadomić o tych
zmianach właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego.
Art. 109.
1.
Z urzędowego sprawdzenia sporządza się protokół. Protokół, zgłoszenie oraz załączone
dokumenty mające znaczenie dla przeprowadzania kontroli celno-skarbowej stanowią akta
weryfikacyjne.
2.
Akta weryfikacyjne zatwierdza się:
1)
decyzją - w przypadku, o którym mowa w art. 106 pkt 1 lit. a;
2)
postanowieniem - w przypadku, o którym mowa w art. 106 pkt 2;
3)
postanowieniem, na które przysługuje zażalenie - w przypadku, o którym mowa w art.
106 pkt 1 lit. b.
Art. 110.
1.
W przypadku gdy nie są zapewnione warunki i środki określone w art. 107, naczelnik
urzędu celno-skarbowego wyznacza termin do ich spełnienia, a po jego upływie przeprowadza
powtórne urzędowe sprawdzenie.
2.
W przypadku stwierdzenia w wyniku powtórnego urzędowego sprawdzenia, że nie są zapewnione
warunki i środki, o których mowa w art. 107, naczelnik urzędu celno-skarbowego wydaje:
1)
decyzję o odmowie zatwierdzenia akt weryfikacyjnych - w przypadku, o którym mowa w
art. 106 pkt 1 lit. a;
2)
postanowienie o odmowie zatwierdzenia akt weryfikacyjnych - w przypadku, o którym
mowa art. 106 pkt 2;
3)
postanowienie, na które przysługuje zażalenie - w przypadku, o którym mowa w art.
106 pkt 1 lit. b.
Art. 111.
1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
rodzaje działalności, o której mowa w art. 74 ust. 1-4, przed rozpoczęciem której
przeprowadza się urzędowe sprawdzenie,
2)
dokumenty mające znaczenie dla przeprowadzania kontroli, o których mowa w art. 108
ust. 1 i 2, zakres danych i informacji zamieszczanych w tych dokumentach oraz tryb
przesyłania dokumentów,
3)
zakres i tryb dokonywania zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 1,
4)
tryb powiadamiania o zmianach danych, o których mowa art. 108 ust. 3,
5)
szczegółowy sposób i zakres urzędowego sprawdzenia,
6)
szczegółowy sposób sporządzenia akt weryfikacyjnych i miejsce ich przechowywania
- biorąc pod uwagę względy podwyższonego ryzyka związanego z prowadzoną działalnością
oraz konieczność zapewnienia jednolitego postępowania naczelników urzędów celno-skarbowych.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,
przypadki, w których przeprowadza się urzędowe sprawdzenie w ramach pozwoleń określonych
w unijnym kodeksie celnym, oraz tryb przeprowadzania urzędowego sprawdzenia. Wydając rozporządzenie, minister
właściwy do spraw finansów publicznych uwzględnia potrzebę zapewnienia równowagi między
zakresem czynności urzędowego sprawdzenia a stabilnością prowadzenia działalności
gospodarczej, przy jednoczesnym zabezpieczeniu interesów państwa.
Art. 112.
W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale przepisy art. 12, art. 18b, działu
IV, z wyjątkiem art. 256, art. 262 i art. 263, oraz działu VII Ordynacji podatkowej
stosuje się odpowiednio.
Rozdział 5
Szczególne uprawnienia organów Krajowej Administracji Skarbowej oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej
Art. 113.
1.
W celu wykonywania zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, 2, 13-16 i art. 14
ust. 1 pkt 7, oraz ścigania przestępstw na podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych
właściwe organy KAS, na potrzeby realizacji czynności określonych w niniejszym przepisie,
w art. 114-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126,
art. 127 ust. 1-5, art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5, z zachowaniem ograniczeń
wynikających z art. 114-126 i art. 127 ust. 1-5, mogą uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać
i wykorzystywać:
1)
informacje zawierające dane osobowe,
2)
dane, o których mowa w art. 114 ust. 1 oraz w art. 115 ust. 1,
3)
informacje o dochodach, obrotach, rzeczach i prawach majątkowych
- podmiotów podlegających kontroli oraz podmiotów, co do których zachodzi uzasadnione
podejrzenie popełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego.
2.
Czynności, o których mowa w ust. 1, mogą być prowadzone w formie czynności operacyjno-rozpoznawczych,
w tym umożliwiających uzyskiwanie informacji oraz utrwalanie śladów i dowodów w sposób
niejawny.
3.
Czynności, o których mowa w ust. 1, przeprowadzają wyłącznie funkcjonariusze pełniący
służbę w wyodrębnionych komórkach organizacyjnych:
1)
urzędu obsługującego ministra,
2)
urzędu celno-skarbowego
- zwani dalej „funkcjonariuszami wykonującymi czynności operacyjno-rozpoznawcze”.
Art. 114.
1.
W celu zapobiegania przestępstwom skarbowym lub przestępstwom, o których mowa w art.
2 ust. 1 pkt 14-16, lub wykrywania tych przestępstw funkcjonariusze wykonujący czynności
operacyjno-rozpoznawcze mogą uzyskiwać dane niestanowiące treści odpowiednio, przekazu
telekomunikacyjnego, przesyłki pocztowej albo przekazu w ramach usługi świadczonej
drogą elektroniczną, określone w:
1)
art. 180c i art. 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne , zwane dalej „danymi telekomunikacyjnymi”,
2)
art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, zwane dalej „danymi pocztowymi”,
3)
art. 18 ust. 1-5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, zwane dalej „danymi internetowymi”
- oraz mogą je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.
2.
Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy oraz usługodawca świadczący usługi
drogą elektroniczną udostępniają nieodpłatnie dane, o których mowa w ust. 1:
1)
na pisemny wniosek Szefa Krajowej Administracji Skarbowej albo naczelnika urzędu celno-skarbowego;
2)
na pisemny wniosek funkcjonariusza wykonującego czynności operacyjno-rozpoznawcze
posiadającego pisemne upoważnienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej albo naczelnika
urzędu celno-skarbowego do występowania w jego imieniu o udostępnienie danych, o których
mowa w ust. 1;
3)
za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej funkcjonariuszowi wykonującemu czynności
operacyjno-rozpoznawcze posiadającemu pisemne upoważnienie, o którym mowa w pkt 2.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, udostępnianie danych, o których mowa w
ust. 1, odbywa się bez udziału pracowników przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, operatora
pocztowego lub usługodawcy świadczącego usługi drogą elektroniczną lub przy niezbędnym
ich udziale, jeżeli możliwość taką przewiduje porozumienie zawarte pomiędzy Szefem
Krajowej Administracji Skarbowej a tym podmiotem.
4.
Udostępnienie danych, o których mowa w ust. 1, może nastąpić za pośrednictwem sieci
telekomunikacyjnej, jeżeli sieć ta zapewnia:
1)
możliwość ustalenia funkcjonariusza wykonującego czynności operacyjno-rozpoznawcze
uzyskującego dane, ich rodzaju oraz czasu, w którym zostały uzyskane;
2)
zabezpieczenie techniczne i organizacyjne uniemożliwiające osobie nieuprawnionej dostęp
do danych.
5.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej i naczelnik urzędu celno-skarbowego prowadzą
rejestry wystąpień o uzyskanie danych telekomunikacyjnych, danych pocztowych i danych
internetowych zawierające informacje identyfikujące jednostkę organizacyjną KAS i
funkcjonariusza wykonującego czynności operacyjno-rozpoznawcze uzyskującego te dane,
ich rodzaj, cel uzyskania oraz czas, w którym zostały uzyskane. Rejestr prowadzi się
w formie elektronicznej, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych.
Art. 115.
1.
W celu zapobiegania przestępstwom skarbowym lub przestępstwom, o których mowa w art.
2 ust. 1 pkt 14-16, lub wykrywania tych przestępstw funkcjonariusze wykonujący czynności
operacyjno-rozpoznawcze mogą uzyskiwać:
1)
dane z wykazu, o których mowa w art. 179 ust. 9 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne,
2)
dane, o których mowa w art. 161 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne,
3)
w przypadku użytkownika, który nie jest osobą fizyczną - numer zakończenia sieci oraz
siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej, firmę lub nazwę i formę
organizacyjną tego użytkownika,
4)
w przypadku stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej - także nazwę miejscowości
oraz ulicy, przy której znajduje się zakończenie sieci udostępnione użytkownikowi
- oraz mogą je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.
2.
Do udostępniania i przetwarzania danych, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 114
ust. 2-5 stosuje się.
Art. 116.
1.
Kontrolę nad uzyskiwaniem danych telekomunikacyjnych, danych pocztowych lub danych
internetowych sprawuje sąd okręgowy właściwy dla siedziby organu KAS, któremu udostępniono
te dane.
2.
Organ KAS, o którym mowa w ust. 1, przekazuje sądowi okręgowemu w okresach półrocznych,
sprawozdanie obejmujące:
1)
liczbę przypadków pozyskania w okresie sprawozdawczym danych telekomunikacyjnych,
danych pocztowych lub danych internetowych oraz rodzaj tych danych;
2)
kwalifikacje prawne czynów, w związku z zaistnieniem których wystąpiono o dane telekomunikacyjne,
dane pocztowe lub dane internetowe.
3.
W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, sąd okręgowy może zapoznać się z materiałami
uzasadniającymi udostępnienie danych telekomunikacyjnych, danych pocztowych lub danych
internetowych.
4.
Sąd okręgowy informuje organ KAS, o którym mowa w ust. 1, o wyniku kontroli w terminie
30 dni od jej zakończenia.
5.
Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlega uzyskiwanie danych na podstawie art.
115 ust. 1.
6.
Naczelnik urzędu celno-skarbowego niezwłocznie przekazuje Szefowi Krajowej Administracji
Skarbowej informacje o wyniku kontroli, o którym mowa w ust. 4.
Art. 117.
1.
W celu ustalenia sprawców oraz uzyskania i utrwalenia dowodów przestępstw skarbowych
lub przestępstw, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 14-16, oraz przestępstw ściganych
na podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych funkcjonariusze wykonujący czynności
operacyjno-rozpoznawcze w toku czynności podejmowanych w ramach czynności operacyjno-rozpoznawczych
mają prawo do obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu
zdarzeń w miejscach publicznych oraz dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom.
2.
Czynności, o których mowa w ust. 1, powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej
naruszający dobra osoby, wobec której zostały podjęte.
3.
Na sposób prowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1, osobie, wobec której były
one stosowane, przysługuje, w terminie 7 dni od dnia powzięcia wiadomości o ich stosowaniu,
zażalenie do właściwego miejscowo prokuratora okręgowego.
4.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio w przypadku nadzoru transgranicznego, o
którym mowa w art. 21 Konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o
Unii Europejskiej w sprawie wzajemnej pomocy i współpracy między administracjami celnymi,
sporządzonej w Brukseli dnia 18 grudnia 1997 r.
Art. 118.
1.
W ramach czynności operacyjno-rozpoznawczych, podejmowanych przez funkcjonariuszy
wykonujących czynności operacyjno-rozpoznawcze, w celu wykrycia, ustalenia sprawców
oraz uzyskania i utrwalenia dowodów przestępstw:
1)
skarbowych, jeżeli wartość przedmiotu czynu lub uszczuplenie należności publicznoprawnej
przekracza w dniu popełnienia czynu zabronionego pięćdziesięciokrotną wysokość minimalnego
wynagrodzenia za pracę,
2)
skarbowych, o których mowa w art. 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego,
3)
przeciwko obrotowi gospodarczemu, powodujących szkodę majątkową, jeżeli wysokość szkody
przekracza w dniu popełnienia czynu zabronionego pięćdziesięciokrotną wysokość minimalnego
wynagrodzenia za pracę,
4)
przeciwko mieniu, jeżeli wartość mienia przekracza w dacie popełnienia czynu zabronionego
pięćdziesięciokrotną wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę,
5)
określonych w przepisach art. 258, art. 270, art. 271 lub art. 273 Kodeksu karnego, w związku z którymi nastąpiło uszczuplenie lub narażenie na uszczuplenie należności
publicznoprawnej przekraczające pięćdziesięciokrotną wysokość minimalnego wynagrodzenia
za pracę,
6)
określonych w art. 228-231 Kodeksu karnego, popełnionych przez osoby zatrudnione w jednostkach organizacyjnych KAS albo funkcjonariuszy,
w związku z wykonywaniem czynności służbowych,
7)
określonych w art. 229 Kodeksu karnego, popełnionych przez osoby niezatrudnione w jednostkach organizacyjnych KAS albo niebędące
funkcjonariuszami, w związku z wykonywaniem czynności służbowych przez osoby, o których
mowa w pkt 6,
8)
ściganych na mocy umów międzynarodowych ratyfikowanych za uprzednią zgodą wyrażoną
w ustawie, określonych w polskiej ustawie karnej
- jeżeli inne środki okazały się bezskuteczne albo będą nieprzydatne, Sąd Okręgowy
w Warszawie, zwany dalej „Sądem”, na pisemny wniosek Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może, w drodze
postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się wraz z materiałami uzasadniającymi
potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej.
3.
W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy zachodzi obawa utraty informacji lub zatarcia
albo zniszczenia dowodów przestępstwa, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może
zarządzić, po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, kontrolę operacyjną,
zwracając się jednocześnie do Sądu z pisemnym wnioskiem o wydanie postanowienia w
tej sprawie. W razie nieudzielenia przez Sąd zgody w terminie 5 dni od dnia zarządzenia
kontroli operacyjnej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej wstrzymuje kontrolę operacyjną
oraz zarządza niezwłoczne protokolarne, komisyjne zniszczenie materiałów zgromadzonych
podczas jej stosowania.
4.
Kontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie i polega na:
1)
uzyskiwaniu i utrwalaniu treści rozmów prowadzonych przy użyciu środków technicznych,
w tym za pomocą sieci telekomunikacyjnych;
2)
uzyskiwaniu i utrwalaniu obrazu lub dźwięku osób z pomieszczeń, środków przewozowych
lub miejsc innych niż miejsca publiczne;
3)
uzyskiwaniu i utrwalaniu treści korespondencji, w tym korespondencji prowadzonej za
pomocą środków komunikacji elektronicznej;
4)
uzyskiwaniu i utrwalaniu danych zawartych w informatycznych nośnikach danych, telekomunikacyjnych
urządzeniach końcowych, systemach informatycznych i teleinformatycznych;
5)
uzyskiwaniu dostępu i kontroli zawartości przesyłek.
5.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności:
1)
numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;
2)
opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;
3)
okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej
bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków;
4)
dane osoby lub inne dane, pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu lub przedmiotu,
wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca lub sposobu
jej stosowania;
5)
cel, czas i zakres kontroli operacyjnej.
6.
Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd może, na
pisemny wniosek Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, złożony po uzyskaniu pisemnej
zgody Prokuratora Generalnego, wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli
operacyjnej, na okres nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny
zarządzenia tej kontroli.
7.
W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej pojawią się
nowe okoliczności istotne dla wykrycia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo
ustalenia sprawców i uzyskania dowodów takich przestępstw, Sąd, na pisemny wniosek
Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora
Generalnego, może, również po upływie okresów, o których mowa w ust. 6, wydawać kolejne
postanowienia o przedłużeniu kontroli operacyjnej na następujące po sobie okresy,
których łączna długość nie może przekraczać 12 miesięcy.
8.
Do wniosków, o których mowa w ust. 3, 6 i 7, stosuje się odpowiednio przepisy ust.
2 i 5. Sąd przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 1, 3, 6 lub 7, zapoznaje
się z materiałami uzasadniającymi wniosek, w szczególności zgromadzonymi podczas stosowania
kontroli operacyjnej zarządzonej w tej sprawie.
9.
Wnioski, o których mowa w ust. 1, 3, 6 i 7, Sąd rozpoznaje na posiedzeniu, jednoosobowo,
przy czym czynności Sądu związane z rozpoznawaniem tych wniosków są wykonywane w warunkach
przewidzianych dla przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji niejawnych.
W posiedzeniu Sądu może wziąć udział wyłącznie Prokurator Generalny lub upoważniony
przez niego prokurator oraz przedstawiciel Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.
10.
Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy oraz usługodawca świadczący usługi
drogą elektroniczną są obowiązani do zapewnienia na własny koszt warunków technicznych
i organizacyjnych umożliwiających prowadzenie kontroli operacyjnej.
11.
Usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną będący mikroprzedsiębiorcą lub małym
przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej jest obowiązany do zapewnienia na własny koszt warunków technicznych i organizacyjnych
umożliwiających prowadzenie kontroli operacyjnej stosownie do posiadanej infrastruktury.
12.
Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu przyczyn jej zarządzenia,
najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została wprowadzona.
13.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej informuje Prokuratora Generalnego o wynikach
kontroli operacyjnej po jej zakończeniu, a na jego żądanie - również o przebiegu tej
kontroli, przedstawiając zebrane w jej toku materiały.
14.
Osobie, w stosunku do której była stosowana kontrola operacyjna, nie udostępnia się
materiałów zgromadzonych podczas stosowania kontroli operacyjnej. Przepis nie narusza
uprawnień wynikających z art. 321 Kodeksu postępowania karnego.
15.
Sąd, Prokurator Generalny oraz Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzą odpowiednio
rejestry postanowień, pisemnych zgód, zarządzeń i wniosków dotyczących kontroli operacyjnej.
Rejestry prowadzi się w formie elektronicznej. Do rejestrów stosuje się odpowiednio
przepisy o ochronie informacji niejawnych.
16.
Na postanowienia Sądu, o których mowa w:
1)
ust. 1, 3, 6 i 7 - zażalenie przysługuje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej;
2)
ust. 3 - zażalenie przysługuje Prokuratorowi Generalnemu.
17.
Do czynności Sądu związanych z rozpoznaniem wniosków Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej w trybie określonym w ust. 9, a także do zażaleń, o których mowa w ust.
16, przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
18.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości
oraz ministrem właściwym do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia,
sposób dokumentowania kontroli operacyjnej oraz przechowywania i przekazywania wniosków
i postanowień, a także przechowywania, przekazywania oraz przetwarzania i niszczenia
materiałów uzyskanych podczas stosowania tej kontroli oraz wzory stosowanych druków
i rejestrów, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych
czynności i uzyskanych materiałów.
Art. 119.
1.
W sprawach o przestępstwa, o których mowa w art. 118 ust. 1, czynności operacyjno-rozpoznawcze
zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie
oraz wykrycia sprawców i uzyskania dowodów mogą polegać na dokonaniu w sposób niejawny
nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa, ulegających
przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi obrót są
zabronione, a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej.
2.
Czynności określone w ust. 1 mogą polegać na złożeniu propozycji nabycia, zbycia lub
przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa, ulegających przepadkowi, albo których
wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi obrót są zabronione, a także złożeniu
propozycji przyjęcia lub wręczenia korzyści majątkowej.
3.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zarządzić czynności wymienione w ust. 1
i 2 po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, którego niezwłocznie informuje
o przebiegu tych czynności i ich wyniku. Prokurator Generalny może zarządzić zaniechanie
czynności w każdym czasie.
4.
Przed wydaniem pisemnej zgody Prokurator Generalny zapoznaje się z materiałami uzasadniającymi
potrzebę przeprowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1 i 2.
5.
Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, zarządza się na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej może jednorazowo przedłużyć stosowanie czynności,
o których mowa w ust. 1, za pisemną zgodą Prokuratora Generalnego, na kolejne 3 miesiące,
jeżeli nie ustały przyczyny ich zarządzenia.
6.
W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania czynności, o których mowa w ust.
1 i 2, pojawią się nowe okoliczności istotne dla sprawdzenia uzyskanych wcześniej
wiarygodnych informacji o przestępstwie oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów
przestępstwa, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, po uzyskaniu pisemnej zgody
Prokuratora Generalnego, zarządzić kontynuowanie czynności przez czas oznaczony również
po upływie okresów, o których mowa w ust. 5. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.
7.
Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być niejawnie rejestrowane za pomocą
urządzeń służących do rejestracji obrazu lub dźwięku.
8.
Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, może być stosowana kontrola
operacyjna na zasadach określonych w art. 118.
9.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej i Prokurator Generalny prowadzą odpowiednio
rejestry zarządzeń i pisemnych zgód. Rejestry prowadzi się w formie elektronicznej.
Do rejestrów stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie informacji niejawnych.
10.
Czynności określone w ust. 1 i 2 nie mogą polegać na kierowaniu działaniami wyczerpującymi
znamiona czynu zabronionego pod groźbą kary.
11.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości
określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,
o których mowa w ust. 1 i 2, oraz sposób przechowywania, przekazywania i niszczenia
materiałów i dokumentów uzyskanych lub wytworzonych w związku z realizacją tych czynności,
a także wzory stosowanych druków i rejestrów, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego
charakteru tych czynności oraz uzyskanych lub wytworzonych materiałów i dokumentów.
Art. 120.
1.
W ramach czynności operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych w celu wykrycia, ustalenia
sprawców oraz uzyskania i utrwalenia dowodów przestępstw, o których mowa w art. 118
ust. 1, oraz przestępstw ściganych na podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych,
Szef Krajowej Administracji Skarbowej albo naczelnik urzędu celno-skarbowego może
zarządzić niejawne nadzorowanie wytwarzania, przemieszczania i przechowywania przedmiotów
przestępstwa oraz obrotu nimi, jeżeli nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia
ludzkiego.
2.
O zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej albo
naczelnik urzędu celno-skarbowego zawiadamia niezwłocznie, odpowiednio Prokuratora
Generalnego albo prokuratora okręgowego właściwego ze względu na siedzibę naczelnika
urzędu celno-skarbowego, który może nakazać zaniechanie tych czynności w każdym czasie.
3.
Organ KAS, o którym mowa w ust. 1, na bieżąco informuje właściwego prokuratora o wynikach
przeprowadzonych czynności.
4.
Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, organy i instytucje publiczne oraz
przedsiębiorcy są obowiązani dopuścić do dalszego przewozu przesyłki zawierające przedmioty
przestępstwa w stanie nienaruszonym lub po ich usunięciu albo zastąpieniu w całości
lub w części.
5.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej oraz naczelnik urzędu celno-skarbowego prowadzą
rejestry zarządzeń. Rejestry prowadzi się w formie elektronicznej. Do rejestrów stosuje
się odpowiednio przepisy o ochronie informacji niejawnych.
6.
Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio w przypadku dostawy kontrolowanej, o której
mowa w art. 22 Konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej
w sprawie wzajemnej pomocy i współpracy między administracjami celnymi sporządzonej
w Brukseli dnia 18 grudnia 1997 r.
7.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości
określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,
o których mowa w ust. 1, oraz wzory stosowanych druków i rejestrów, uwzględniając
potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów.
Art. 121.
Nie popełnia przestępstwa, kto, będąc do tego uprawnionym, wykonuje czynności określone
w art. 119 ust. 1 i 2 oraz w art. 120 ust. 1.
Art. 122.
1.
Dane, o których mowa w art. 114 ust. 1 i art. 115 ust. 1, oraz materiały uzyskane
w trybie art. 113 ust. 1, art. 117 ust. 1, art. 118 ust. 1 i 3, art. 119 ust. 1 i
2 oraz art. 120 ust. 1, które:
1)
zawierają informacje mające znaczenie dla kontroli celno-skarbowej, postępowania podatkowego,
postępowania w sprawach celnych lub postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe
oraz przestępstwa, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 14-16, są przekazywane właściwemu
miejscowo organowi KAS;
2)
zawierają dowody pozwalające na wszczęcie postępowania albo mające znaczenie dla postępowania
w sprawie o przestępstwo inne niż określone w pkt 1, odpowiednio Szef Krajowej Administracji
Skarbowej albo naczelnik urzędu celno-skarbowego przekazuje Prokuratorowi Generalnemu
albo prokuratorowi okręgowemu właściwemu miejscowo ze względu na siedzibę naczelnika
urzędu celno-skarbowego.
2.
W przypadku gdy materiały uzyskane w toku kontroli operacyjnej:
1)
zawierają informacje, o których mowa w art. 178 Kodeksu postępowania karnego, Szef Krajowej Administracji Skarbowej zarządza ich niezwłoczne, komisyjne i protokolarne
zniszczenie;
2)
mogą zawierać informacje, o których mowa w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego, albo informacje stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji,
o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego, Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje Prokuratorowi Generalnemu te materiały.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, Prokurator Generalny niezwłocznie po otrzymaniu
materiałów kieruje je do Sądu, wraz z wnioskiem o:
1)
stwierdzenie, które z przekazanych materiałów zawierają informacje, o których mowa
w ust. 2 pkt 2;
2)
dopuszczenie do wykorzystania w postępowaniu w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo
skarbowe materiałów zawierających informacje stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem
zawodu lub funkcji, o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego, nieobjęte zakazami określonymi w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego.
4.
Sąd, niezwłocznie po złożeniu wniosku przez Prokuratora Generalnego, wydaje postanowienie
o dopuszczeniu do wykorzystania w postępowaniu w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo
skarbowe materiałów, o których mowa w ust. 2 pkt 2, gdy jest to niezbędne dla dobra
wymiaru sprawiedliwości, a okoliczność nie może być ustalona na podstawie innego dowodu,
a także zarządza niezwłoczne zniszczenie materiałów, których wykorzystanie w sprawie
o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe jest niedopuszczalne.
5.
Na postanowienie Sądu w przedmiocie dopuszczenia do wykorzystania w postępowaniu w
sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe materiałów, o których mowa w ust.
2 pkt 2, Prokuratorowi Generalnemu przysługuje zażalenie. Do zażalenia przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
6.
W postępowaniu przed Sądem, w odniesieniu do materiałów zgromadzonych podczas stosowania
kontroli operacyjnej oraz niejawnego nadzorowania wytwarzania, przemieszczania i przechowywania
przedmiotów przestępstwa oraz obrotu nimi, przepis art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
Art. 123.
1.
Dane, o których mowa w art. 114 ust. 1 i art. 115 ust. 1, oraz materiały uzyskane
na podstawie art. 117 ust. 1, art. 118 ust. 1 i 3, art. 119 ust. 1 i 2 oraz art. 120
ust. 1, niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania w sprawie o
przestępstwo lub przestępstwo skarbowe albo niemające znaczenia dla kontroli celno-skarbowej,
postępowania podatkowego, postępowania w sprawach celnych lub postępowania w sprawach
o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a także materiały uzyskane w wyniku kontroli
operacyjnej, o których mowa w art. 122 ust. 4, których zniszczenie zarządził Sąd,
podlegają niezwłocznemu, komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu.
2.
Zniszczenie, o którym mowa w ust. 1, z wyjątkiem materiałów, których zniszczenie zarządza
Sąd, zarządza:
1)
w odniesieniu do danych, o których mowa w art. 114 ust. 1 i art. 115 ust. 1, oraz
materiałów uzyskanych na podstawie art. 117 ust. 1 i art. 120 ust. 1 - odpowiednio
Szef Krajowej Administracji Skarbowej albo naczelnik urzędu celno-skarbowego;
2)
w odniesieniu do materiałów uzyskanych na podstawie art. 118 ust. 1 i 3 oraz art.
119 ust. 1 i 2 - Szef Krajowej Administracji Skarbowej.
3.
O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów uzyskanych na
podstawie art. 118 ust. 1 i 3, art. 119 ust. 1 i 2 i art. 120 ust. 1, a także materiałów
uzyskanych w wyniku kontroli operacyjnej, o których mowa w art. 122 ust. 4, których
zniszczenie zarządził Sąd, odpowiednio Szef Krajowej Administracji Skarbowej albo
naczelnik urzędu celno-skarbowego niezwłocznie informuje Prokuratora Generalnego albo
prokuratora okręgowego właściwego ze względu na siedzibę naczelnika urzędu celno-skarbowego.
Art. 124.
Informacje uzyskane w toku czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz dane, o których
mowa w art. 114 ust. 1 i art. 115 ust. 1, udostępnia się organom, służbom i instytucjom
państwowym uprawnionym do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych.
Art. 125.
Informacje uzyskane w toku czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz dane, o których
mowa w art. 114 ust. 1 i art. 115 ust. 1, mogą być udostępniane, także za pomocą informatycznych
nośników danych, przez organy KAS, na zasadzie wzajemności, zagranicznym instytucjom
lub międzynarodowym organizacjom zajmującym się zadaniami tożsamymi z zadaniami realizowanymi
w ramach czynności określonych w niniejszym rozdziale. Przekazywanie informacji i
danych następuje w trybie określonym w porozumieniach zawartych z instytucjami zagranicznymi
lub międzynarodowymi organizacjami przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.
Art. 126.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej oraz naczelnik urzędu celno-skarbowego w zakresie
realizacji zadań, o których mowa w art. 113 ust. 1, współdziałają z organami, służbami
i instytucjami państwowymi uprawnionymi do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych
oraz właściwymi organami i instytucjami państw członkowskich Unii Europejskiej, a
także, w przypadkach i na zasadach określonych w odrębnych ustawach, z innymi organami.
Art. 127.
1.
W zakresie niezbędnym do realizacji zadań, o których mowa w art. 113 ust. 1, Szef
Krajowej Administracji Skarbowej oraz naczelnik urzędu celno-skarbowego mogą:
1)
uzyskiwać informacje i dane, w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać i przetwarzać,
w tym dane osobowe, bez wiedzy i zgody osoby, której te dane dotyczą;
2)
nieodpłatnie uzyskiwać, gromadzić i przetwarzać dane ze zbiorów danych, w tym zbiorów
danych osobowych, prowadzonych przez organy władzy publicznej oraz państwowe lub samorządowe
jednostki organizacyjne.
2.
Administrator zbioru danych, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest obowiązany udostępnić
dane funkcjonariuszowi wykonującemu czynności operacyjno-rozpoznawcze na podstawie
imiennego upoważnienia organu, o którym mowa w ust. 1. Informacja o udostępnieniu
tych danych podlega ochronie na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych.
3.
Administrator zbioru danych, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może, w drodze decyzji,
wyrazić zgodę na udostępnianie za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych informacji zgromadzonych
w tych zbiorach organowi KAS, o którym mowa w ust. 1, bez konieczności składania wymaganych
odrębnymi przepisami wniosków lub zapytań, jeżeli organ ten posiada:
1)
urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu oraz jakie
dane uzyskał;
2)
zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych niezgodnie
z celem ich uzyskania.
4.
Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do danych osobowych i innych informacji
uzyskiwanych w toku czynności operacyjno-rozpoznawczych przez uprawnione do tego organy,
służby i instytucje państwowe.
5.
Dane osobowe przechowuje się przez okres, w którym są niezbędne do realizacji ustawowych
zadań wykonywanych przez organy KAS. Organy KAS dokonują weryfikacji tych danych nie
rzadziej niż co 5 lat od dnia ich uzyskania, usuwając dane zbędne.
6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości
określi, w drodze rozporządzenia, wzór upoważnienia, o którym mowa w ust. 2, uwzględniając
niezbędne dane funkcjonariusza wykonującego czynności operacyjno-rozpoznawcze oraz
oznaczenie administratora danych, o którym mowa w ust. 3, oraz zakres, warunki i tryb
przekazywania informacji.
Art. 128.
1.
Funkcjonariusz wykonujący czynności operacyjno-rozpoznawcze przy wykonywaniu tych
czynności może korzystać z pomocy innych osób. Zabronione jest ujawnianie danych o
osobie udzielającej pomocy funkcjonariuszowi wykonującemu czynności operacyjno-rozpoznawcze
przy wykonywaniu tych czynności.
2.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest obowiązany ujawnić dane o osobie, o której
mowa w ust. 1, na wniosek Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, w przypadku wszczęcia
postępowania w sprawie o przestępstwo przeciwko pokojowi, ludzkości oraz przestępstwo
wojenne, o zbrodnię przeciwko życiu lub o występek przeciwko życiu lub zdrowiu, gdy
jego następstwem była śmierć człowieka, a także w przypadku uzasadnionego podejrzenia
popełnienia przez tę osobę przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego w związku
z uczestnictwem w czynnościach operacyjno-rozpoznawczych.
3.
Osobom, o których mowa w ust. 1, za udzielenie pomocy może być przyznane wynagrodzenie.
4.
Jeżeli w czasie korzystania lub w związku z korzystaniem przez funkcjonariuszy wykonujących
czynności operacyjno-rozpoznawcze z pomocy osoby, o której mowa w ust. 1, osoba ta
poniosła uszczerbek na zdrowiu, przysługuje jej odszkodowanie na zasadach określonych
w Kodeksie cywilnym.
5.
Jeżeli w czasie korzystania lub w związku z korzystaniem przez funkcjonariuszy wykonujących
czynności operacyjno-rozpoznawcze z pomocy osoby, o której mowa w ust. 1, osoba ta
utraciła życie, jej spadkobiercom przysługuje odszkodowanie na zasadach określonych
w Kodeksie cywilnym.
Art. 129.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej przedstawia corocznie Sejmowi i Senatowi informację
o działalności określonej w art. 113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10,
art. 120 ust. 1-6, art. 122 i art. 123.
Art. 130.
1.
Koszty podejmowanych czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz szkoleń specjalistycznych,
w zakresie których, ze względu na ochronę określoną w art. 131 ust. 1, nie stosuje
się przepisów o zamówieniach publicznych, przepisów o finansach publicznych i przepisów
o rachunkowości, a także odszkodowania oraz wynagrodzenia, o których mowa w art. 128
ust. 3-5, są pokrywane z tworzonego na ten cel funduszu operacyjnego, którym dysponuje
Szef Krajowej Administracji Skarbowej. Środki na ten fundusz są zapewniane w budżecie
państwa, w części budżetowej, o której mowa w art. 9 ust. 1.
2.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej określi, w drodze zarządzenia, sposób dysponowania
funduszem operacyjnym, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając przepisy o ochronie informacji
niejawnych. Zarządzenie to nie podlega ogłoszeniu.
Art. 131.
1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej zapewnia ochronę form, środków i metod wykonywania
czynności operacyjno-rozpoznawczych, własnych obiektów i danych identyfikujących funkcjonariuszy
wykonujących czynności operacyjno-rozpoznawcze. Udzielenie informacji dotyczących
tych czynności może nastąpić wyłącznie na żądanie sądu lub prokuratora, skierowane
z powodu uzasadnionego podejrzenia popełnienia, w związku z prowadzonymi czynnościami
operacyjno-rozpoznawczymi, przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. Przepisy
o ochronie informacji niejawnych stosuje się odpowiednio.
2.
Funkcjonariusze wykonujący czynności operacyjno-rozpoznawcze przy wykonywaniu tych
czynności mogą posługiwać się dokumentami, które uniemożliwiają ustalenie danych ich
identyfikujących oraz środków, którymi posługują się przy wykonywaniu zadań służbowych.
3.
Osoby udzielające pomocy przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych mogą
posługiwać się dokumentami, o których mowa w ust. 2.
4.
Nie popełnia przestępstwa:
1)
kto poleca sporządzenie lub kieruje sporządzeniem dokumentów, o których mowa w ust.
2;
2)
kto sporządza dokumenty, o których mowa w ust. 2;
3)
kto udziela pomocy w sporządzeniu dokumentów, o których mowa w ust. 2;
4)
funkcjonariusz wykonujący czynności operacyjno-rozpoznawcze posługujący się przy wykonywaniu
tych czynności dokumentami, o których mowa w ust. 2;
5)
osoba, o której mowa w ust. 3, posługująca się dokumentami, o których mowa w ust.
2.
5.
Organy administracji publicznej są obowiązane, w granicach swojej właściwości, do
udzielania właściwym organom KAS niezbędnej pomocy w zakresie wydawania i zabezpieczania
dokumentów, o których mowa w ust. 2.
6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
rodzaje, tryb wydawania i przechowywania dokumentów, o których mowa w ust. 2, oraz
sposób posługiwania się nimi, uwzględniając potrzebę zapewnienia ochrony funkcjonariuszy
wykonujących czynności operacyjno-rozpoznawcze oraz osób udzielających pomocy przy
wykonywaniu tych czynności.
Art. 132.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej może upoważnić Zastępcę Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej do:
1)
składania wniosków, o których mowa w art. 118 ust. 1, 3, 6 i 7, lub do zarządzenia
kontroli operacyjnej w trybie określonym w art. 118 ust. 3;
2)
zarządzania czynności, o których mowa w art. 119 ust. 1 i 2 i art. 120 ust. 1;
3)
wykonywania innych czynności związanych z realizacją uprawnień określonych w art.
113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126,
art. 127 ust. 1-5, art. 128 ust. 1 i art. 131 ust. 1, 2 i 5.
Art. 133.
1.
Funkcjonariusze w związku z realizacją zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1,
2 i 13-16, art. 14 ust. 1 pkt 7 i 19 oraz art. 33 ust. 1 pkt 15, oprócz uprawnień
określonych w art. 64 mają prawo do:
1)
zatrzymywania i przeszukiwania osób, zatrzymywania rzeczy oraz przeszukiwania lokali
mieszkalnych, pomieszczeń i innych miejsc, bagażu, ładunku i środków przewozowych
w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego;
2)
zatrzymywania i przeszukiwania urządzeń zawierających dane informatyczne lub systemów
informatycznych, w zakresie danych przechowywanych w tych urządzeniach lub systemach
albo na nośnikach, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną w trybie
i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego;
3)
zatrzymywania osób wskutek pościgu, o którym mowa w art. 20 Konwencji sporządzonej
na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie wzajemnej pomocy
i współpracy między administracjami celnymi, sporządzonej w Brukseli dnia 18 grudnia
1997 r., w celu niezwłocznego przekazania ich funkcjonariuszom administracji celnej
właściwego państwa członkowskiego Unii Europejskiej;
4)
zatrzymywania osób i przedmiotów, których dane wprowadzone zostały do systemów, o
których mowa w ustawie z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie
Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym , w celu podjęcia wnioskowanych we wpisie działań albo do bezzwłocznego przekazania
osoby lub przedmiotu uprawnionemu organowi;
5)
konwoju, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. c-g ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego
i broni palnej ;
6)
nakładania grzywien w drodze mandatu karnego za wykroczenia i wykroczenia skarbowe,
na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia i Kodeksie karnym skarbowym;
7)
zwracania się o niezbędną pomoc do innych jednostek organizacyjnych, przedsiębiorców
i organizacji społecznych, jak również zwracania się w nagłych wypadkach do każdej
osoby o udzielenie doraźnej pomocy, w ramach obowiązujących przepisów prawa.
2.
Na sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 2-5, w terminie 7
dni od dnia ich dokonania, przysługuje zażalenie do prokuratora właściwego ze względu
na miejsce przeprowadzenia czynności. Do zażalenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego w zakresie dotyczącym postępowania odwoławczego.
Art. 134.
1.
W toku wykonywania czynności służbowych funkcjonariusze są obowiązani do poszanowania
godności człowieka oraz respektowania innych praw i wolności obywatelskich.
2.
Funkcjonariusze są obowiązani do wykonywania czynności służbowych w sposób możliwie
najmniej naruszający dobra osobiste i majątkowe podmiotów, których te czynności dotyczą.
3.
Zatrzymanie osoby może być zastosowane tylko wówczas, gdy inne środki okazały się
bezcelowe lub nieskuteczne.
4.
Osobę zatrzymaną po wykonaniu niezbędnych czynności procesowych należy niezwłocznie
doprowadzić do najbliższej jednostki Policji lub Straży Granicznej lub zwolnić po
ustaniu przyczyn zatrzymania.
5.
W razie uzasadnionej potrzeby zatrzymaną osobę należy niezwłocznie poddać badaniu
lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy medycznej.
6.
Osobie zatrzymanej lub osobie, wobec której dokonano przeszukania, przysługują uprawnienia
odpowiednio osoby zatrzymanej lub osoby, której prawa zostały naruszone, przewidziane
w Kodeksie postępowania karnego.
7.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania badań lekarskich,
o których mowa w ust. 5, przypadki uzasadniające potrzebę niezwłocznego udzielenia
osobie zatrzymanej pierwszej pomocy medycznej lub potrzebę poddania jej niezbędnym
badaniom lekarskim, a także czas i organizację tych badań oraz sposób ich dokumentowania,
mając na celu ochronę zdrowia osoby zatrzymanej.
Art. 135.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób wykonywania czynności, o których
mowa w art. 133 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 134 ust. 4, oraz tryb i zakres współpracy
Służby Celno-Skarbowej z Policją i Strażą Graniczną, uwzględniając potrzebę zapewnienia
odpowiedniej skuteczności podejmowanych przez funkcjonariuszy czynności, a także potrzebę
ochrony dóbr osobistych i praw majątkowych osoby, wobec której zostały podjęte.
Art. 136.
1.
Zatrzymanie statku przemieszczającego się po morskich wodach wewnętrznych, morzu terytorialnym
lub wodach śródlądowych może być dokonane tylko przez pełniące służbę, oznakowane
jednostki pływające KAS, zwane dalej „jednostkami pływającymi”.
2.
Zatrzymanie statku w strefie przyległej przez jednostki pływające może nastąpić jedynie
w celu zapobiegania naruszaniu przepisów prawa celnego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Dowódca jednostki pływającej na morskich wodach wewnętrznych, morzu terytorialnym,
strefie przyległej i śródlądowych drogach wodnych ma prawo:
1)
wezwać statek do zmniejszenia prędkości przepływu, zatrzymania się do kontroli oraz
zastosowania się do wskazanego kursu przepływu;
2)
zatrzymać statek, wejść na jego pokład, sprawdzić dokumenty dotyczące statku i ładunku,
wylegitymować załogę statku oraz znajdujących się na nim pasażerów, zbadać ładunek
i przeszukać pomieszczenia statku, a także zatrzymać osobę podejrzaną o popełnienie
przestępstwa;
3)
zmusić statek do zawinięcia do wskazanego portu, jeżeli kapitan nie stosuje się do
wydanych poleceń.
4.
Dowódca jednostki pływającej ma prawo do podejmowania działań, o których mowa w ust.
3, w szczególności, gdy:
1)
statek przyjmuje na pokład lub wysadza osoby wbrew obowiązującym przepisom lub dokonuje
załadunku lub wyładunku towarów poza miejscami do tego wyznaczonymi;
2)
statek opuszcza port bez kontroli;
3)
zachodzi obawa, że statek nawiązuje łączność z wybrzeżem;
4)
statek zakotwicza poza miejscem do tego przeznaczonym.
5.
W celu zatrzymania statku dowódca jednostki pływającej, z odległości umożliwiającej
odebranie sygnału, przekazuje wizualny i dźwiękowy sygnał polecający zatrzymanie się
statku.
6.
Jednostki pływające, w celu zatrzymania statku, stosują sygnały międzynarodowego kodu
sygnałowego, zapalając światło niebieskie błyskowe widoczne dookoła widnokręgu.
7.
W przypadku gdy mimo wezwania do zatrzymania, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 i 2, statek
nie zatrzyma się, dowódca jednostki pływającej wzywa jednostkę pływającą Straży Granicznej
w celu udzielenia pomocy przy zatrzymaniu statku.
8.
Jeżeli przed podjęciem czynności kontrolnych uzyskano wiarygodne informacje wskazujące
na możliwość niezatrzymania się statku lub możliwość ostrzelania lub wystąpienia zagrożenia
przejęcia jednostki pływającej, właściwy naczelnik urzędu celno-skarbowego może wystąpić
z wnioskiem o przydzielenie jednostce pływającej asysty jednostki pływającej Straży
Granicznej.
9.
Przepisów ust. 1-8 nie stosuje się do okrętów określonych w przepisach wydanych na
podstawie art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej
Polskiej i administracji morskiej oraz w przypadku czynności wykonywanych przez naczelnika urzędu celno-skarbowego,
zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 12.
10.
Jednostki pływające w czasie wykonywania zadań podnoszą jako banderę flagę państwową
z godłem Rzeczypospolitej Polskiej oraz, w celu identyfikacji, flagę KAS określoną
w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej
Polskiej oraz o pieczęciach państwowych .
11.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
sposób oznakowania jednostek pływających, uwzględniając zapewnienie ich identyfikacji.
12.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb współdziałania
Służby Celno-Skarbowej i Straży Granicznej w zakresie zadań wykonywanych na podstawie
ust. 7 i 8, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i zdrowia funkcjonariuszy
oraz sprawnego wykonywania kontroli.
Art. 137.
1.
Dane dotyczące osób korzystających z usług pocztowych oraz dane dotyczące faktu i
okoliczności świadczenia lub korzystania z tych usług mogą być ujawnione organom KAS
i przez nie przetwarzane wyłącznie w celu realizacji zadań, o których mowa w art.
2 ust. 1 pkt 2 i 13-16.
2.
Ujawnianie danych, o których mowa w ust. 1, następuje na:
1)
pisemny wniosek Szefa Krajowej Administracji Skarbowej lub naczelnika urzędu celno-skarbowego;
2)
żądanie funkcjonariusza mającego pisemne upoważnienie osób, o których mowa w pkt 1.
3.
Operatorzy pocztowi są obowiązani do udostępniania danych określonych w ust. 1 funkcjonariuszowi
wskazanemu we wniosku organu KAS.
4.
Udostępnianie danych, o których mowa w ust. 1, następuje na koszt operatora pocztowego.
Art. 138.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej, Zastępca Szefa Krajowej Administracji Skarbowej
oraz funkcjonariusze mogą otrzymać uzbrojenie oraz środki przymusu bezpośredniego.
Art. 139.
1.
W przypadkach, o których mowa w art. 11 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusze mogą użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art.
12 ust. 1 pkt 1, 2, 5, 7, 9, 11, 12 lit. a, pkt 13, 17, 18 i 20 tej ustawy, lub wykorzystać
te środki, oraz środków przeznaczonych do pokonywania zamknięć budowlanych i innych
przeszkód, z wyłączeniem materiałów wybuchowych, lub wykorzystać te środki.
2.
Na użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego przysługuje zażalenie
do prokuratora rejonowego właściwego dla miejsca zdarzenia.
3.
Funkcjonariusze mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać:
1)
w przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1, 2 i 3 lit. a oraz w art. 47 pkt 1, 2 lit. a i pkt 3-6 ustawy z dnia
24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej;
2)
w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której użycie broni palnej było dopuszczalne
w przypadkach określonych w art. 45 pkt 1 lit. a i pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego
i broni palnej;
3)
w celu ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, jeżeli ucieczka tej osoby
stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia funkcjonariusza lub innej osoby lub istnieje
uzasadnione podejrzenie, że osoba zatrzymana może użyć materiałów wybuchowych, broni
palnej lub innego niebezpiecznego przedmiotu.
4.
Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie
tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
5.
W broń palną i środki przymusu bezpośredniego może być wyposażony funkcjonariusz,
który został przeszkolony w zakresie związanym z jej używaniem.
Art. 140.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
rodzaje broni palnej przysługującej osobom, o których mowa w art. 138;
2)
kryteria i tryb przydziału broni palnej, normy uzbrojenia oraz sposób jej magazynowania,
przechowywania i zapewniania właściwego stanu technicznego, biorąc pod uwagę konieczność
zapewnienia bezpieczeństwa i uniemożliwienie użycia broni palnej przez osobę nieuprawnioną;
3)
normy wyposażenia niezbędnego do wykonywania czynności służbowych, zasady jego przyznawania
i użytkowania, biorąc pod uwagę zakres wykonywanych zadań;
4)
warunki przyznawania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 139 ust.
1, uwzględniając zakres zadań wykonywanych przez funkcjonariuszy lub rodzaje stanowisk.
Art. 141.
W urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych może działać
wyodrębniona komórka organizacyjna, w której funkcjonariusze są uprawnieni do wykonywania
czynności, o których mowa w art. 133 ust. 1, właściwa do prowadzenia działań na całym
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 142.
W przypadku bezpośredniego zagrożenia przejęciem jednostki pływającej przez załogę
innego statku przepisy art. 139 ust. 1 i 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 143.
W zakresie nieuregulowanym do spraw, o których mowa w niniejszym rozdziale, stosuje
się odpowiednio przepisy działu VII Ordynacji podatkowej.
Dział VI
Praca w Krajowej Administracji Skarbowej i służba w Służbie Celno-Skarbowej
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 144.
1.
W jednostkach organizacyjnych KAS może być zatrudniona albo pełnić służbę osoba, która
nie pełniła służby zawodowej ani nie pracowała w organach bezpieczeństwa państwa wymienionych
w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach
organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów , ani nie była ich współpracownikiem.
2.
Przy naborze do pracy albo przyjęciu do służby w jednostkach organizacyjnych KAS,
kandydaci urodzeni przed dniem 1 sierpnia 1972 r. są obowiązani do złożenia kierownikowi
jednostki organizacyjnej oświadczenia dotyczącego pracy lub służby w organach bezpieczeństwa
państwa, o których mowa w ust. 1, lub współpracy z tymi organami.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej
i jego zastępców.
4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
tryb składania oświadczenia oraz wzór oświadczenia, o którym mowa w ust. 2, mając
na względzie zapewnienie jednolitości składanych oświadczeń oraz zakres danych objętych
oświadczeniem.
Art. 145.
1.
Zadania kierownika jednostki organizacyjnej w sprawach z zakresu pracy i służby funkcjonariuszy
w izbie administracji skarbowej wraz z podległymi jednostkami organizacyjnymi KAS
wykonuje dyrektor izby administracji skarbowej.
2.
Zadania kierownika jednostki organizacyjnej wobec dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
dyrektorów izb administracji skarbowej, dyrektora Szkoły, dyrektora Centrum oraz funkcjonariuszy
pełniących służbę w komórkach organizacyjnych urzędu obsługującego ministra wykonuje
Szef Krajowej Administracji Skarbowej.
Art. 146.
1.
Osoby zatrudnione w izbie administracji skarbowej oraz funkcjonariusze izby administracji
skarbowej, realizujący:
1)
w urzędach skarbowych zadania, o których mowa w art. 28 ust. 1,
2)
w urzędach celno-skarbowych zadania, o których mowa w art. 33 ust. 1
- podlegają naczelnikowi tego urzędu.
2.
Dyrektor izby administracji skarbowej nie może wydawać poleceń osobom zatrudnionym
w tej izbie oraz funkcjonariuszom tej izby w indywidualnych sprawach w zakresie realizowanych
zadań określonych w art. 28 ust. 1 oraz w art. 33 ust. 1.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, w sprawach z zakresu pracy i służby jest wymagane
uzyskanie stanowiska odpowiednio naczelnika urzędu skarbowego albo naczelnika urzędu
celno-skarbowego, w przypadku:
1)
zmiany warunków pracy albo służby oraz wynagrodzenia albo uposażenia;
2)
rozwiązania stosunku pracy albo zwolnienia ze służby;
3)
przeniesienia do innego urzędu w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej oraz do Najwyższej Izby Kontroli w rozumieniu ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli ;
4)
przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej KAS.
4.
Stanowisko naczelnika urzędu skarbowego albo naczelnika urzędu celno-skarbowego, o
którym mowa w ust. 3, jest wiążące dla dyrektora izby administracji skarbowej.
Art. 147.
1.
Małżonkowie oraz osoby pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego stopnia
włącznie, powinowactwa pierwszego stopnia, przysposobienia, opieki lub kurateli, a
także osoby prowadzące wspólne gospodarstwo domowe nie mogą pełnić służby ani być
zatrudnione w jednostkach organizacyjnych KAS, jeżeli powstałby między tymi osobami
stosunek podległości służbowej.
2.
Osoby zatrudnione w jednostkach organizacyjnych KAS oraz funkcjonariusze są obowiązani
do złożenia kierownikowi jednostki organizacyjnej pisemnej informacji o zaistnieniu
przesłanek określonych w ust. 1.
3.
Informacja, o której mowa w ust. 2, powinna zawierać w szczególności imię i nazwisko
składającego informację, imię i nazwisko osoby zatrudnionej w jednostce organizacyjnej
KAS albo funkcjonariusza będących jego małżonkiem, osobą pozostającą z nim w stosunku
pokrewieństwa do drugiego stopnia włącznie, powinowactwa pierwszego stopnia, przysposobienia,
opieki lub kurateli albo osobą prowadzącą z nim wspólne gospodarstwo domowe.
4.
Informację, o której mowa w ust. 2, należy złożyć bezzwłocznie po zaistnieniu przesłanek
powodujących powstanie obowiązku złożenia tej informacji albo uzyskaniu wiedzy uzasadniającej
złożenie takiej informacji.
5.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej, ich
zastępcy, naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celno-skarbowego, dyrektor
Szkoły i dyrektor Centrum składają Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informację,
o której mowa w ust. 2.
6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór informacji, o której mowa w ust. 2, mając na względzie zapewnienie jednolitości
składanych informacji oraz zakres danych objętych informacją.
Art. 148.
1.
Osobie zatrudnionej w jednostce organizacyjnej KAS oraz funkcjonariuszowi przysługują
odpowiednio do wynagrodzenia albo uposażenia:
1)
dodatek kontrolerski w wysokości do 50% wynagrodzenia zasadniczego albo uposażenia
zasadniczego za wykonywanie:
a)
kontroli podatkowej,
b)
kontroli celno-skarbowej, z wyłączeniem kontroli, o której mowa w art. 54 ust. 2 pkt
9,
c)
kontroli, o której mowa w ustawie z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu
terroryzmu ,
d)
audytu,
e)
czynności, o których mowa w art. 113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10,
art. 120 ust. 1-6, art. 122-126, art. 127 ust. 1-5, art. 128 ust. 1, art. 131 ust.
1, 2 i 5 i art. 133;
2)
dodatek kontrolerski w wysokości do 20% wynagrodzenia zasadniczego albo uposażenia
zasadniczego dla kierownika komórki organizacyjnej, wykonującej kontrolę, audyt lub
czynności, o których mowa w pkt 1, który dokonuje osobiście czynności w tym zakresie,
opracowuje lub weryfikuje dokumentację prowadzonych kontroli, audytu oraz czynności,
o których mowa w pkt 1, w wymiarze co najmniej 20% czasu pracy albo służby;
3)
dodatek orzeczniczy w wysokości do 50% wynagrodzenia zasadniczego osoby zatrudnionej
w jednostce organizacyjnej KAS albo uposażenia zasadniczego funkcjonariusza na stanowisku
radcy skarbowego za wykonywanie czynności organu, o których mowa w art. 13 § 2c Ordynacji
podatkowej.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
stawki dodatku kontrolerskiego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, warunki i tryb przyznawania,
wypłaty, zmiany wysokości oraz utraty dodatku kontrolerskiego, uwzględniając potrzebę
zwiększenia skuteczności kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej, kontroli,
o której mowa w ustawie z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu
terroryzmu, z wyłączeniem kontroli, o której mowa w art. 54 ust. 2 pkt 9, audytu lub czynności,
o których mowa w art. 113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust.
1-6, art. 122-126, art. 127 ust. 1-5, art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5 i art.
133, przez zapewnienie motywacji do ich sprawnego wykonywania.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
stawki dodatku orzeczniczego, warunki i tryb przyznawania dodatku orzeczniczego, wypłaty,
zmiany wysokości oraz utraty dodatku orzeczniczego, uwzględniając potrzebę zwiększenia
skuteczności postępowań przez zapewnienie motywacji osób zatrudnionych w jednostkach
organizacyjnych KAS oraz funkcjonariuszy do rzetelnego i sprawnego wykonywania czynności,
o których mowa w ust. 1 pkt 3.
Rozdział 2
Praca w Krajowej Administracji Skarbowej
Art. 149.
1.
Osoby zatrudnione w Krajowej Informacji Skarbowej, izbie administracji skarbowej,
Szkole oraz Centrum są obowiązane corocznie, w terminie do dnia 31 marca, składać
oświadczenia o swoim stanie majątkowym.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osób zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych
KAS na stanowiskach pomocniczych, robotniczych, obsługowych lub przy sporządzaniu
i wydawaniu posiłków.
3.
Oświadczenie składa się kierownikowi jednostki organizacyjnej KAS, w której osoba
jest zatrudniona.
4.
Do dokonywania analizy oświadczeń składanych przez osoby zatrudnione w Krajowej Informacji
Skarbowej i izbie administracji skarbowej są uprawnieni kierownicy tych jednostek
oraz komórka organizacyjna urzędu obsługującego ministra realizująca zadania w zakresie
oświadczeń o stanie majątkowym. W przypadku osób zatrudnionych w Szkole i Centrum
analizy oświadczeń o stanie majątkowym dokonuje komórka organizacyjna urzędu obsługującego
ministra realizująca zadania w zakresie oświadczeń o stanie majątkowym.
5.
Niebędący funkcjonariuszem dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji
skarbowej, naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celno-skarbowego, dyrektor
Szkoły, dyrektor Centrum oraz ich zastępcy oświadczenia o stanie majątkowym składają
Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej.
6.
Do dokonywania analizy oświadczeń osób, o których mowa w ust. 5, jest uprawniona komórka
organizacyjna urzędu obsługującego ministra realizująca zadania w zakresie oświadczeń
o stanie majątkowym.
7.
W zakresie nieuregulowanym do spraw oświadczeń o stanie majątkowym osób zatrudnionych
w jednostkach organizacyjnych KAS stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej
przez osoby pełniące funkcje publiczne .
Art. 150.
1.
Członek korpusu służby cywilnej zatrudniony w urzędzie obsługującym ministra właściwego
do spraw finansów publicznych albo w jednostce organizacyjnej KAS może otrzymać propozycję
przeniesienia do pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej.
2.
Z wnioskiem o pełnienie służby w Służbie Celno-Skarbowej może wystąpić także członek
korpusu służby cywilnej.
3.
Propozycję, o której mowa w ust. 1, przedstawia kierownik jednostki organizacyjnej.
4.
Propozycja, o której mowa w ust. 1, powinna określać:
1)
datę przekształcenia stosunku pracy w stosunek służbowy;
2)
miejsce służby;
3)
rodzaj służby;
4)
stanowisko służbowe;
5)
stopień służbowy;
6)
uposażenie.
5.
Członek korpusu służby cywilnej w terminie 7 dni od dnia otrzymania propozycji, o
której mowa w ust. 1, składa pisemne oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia
propozycji.
6.
Przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić za zgodą dyrektora generalnego
urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych lub kierownika
jednostki organizacyjnej wykonującego jego zadania, w której członek korpusu służby
cywilnej jest zatrudniony.
7.
Dotychczasowy stosunek pracy członka korpusu służby cywilnej, który przyjął propozycję,
o której mowa w ust. 1, przekształca się w stosunek służbowy na podstawie aktu mianowania.
8.
Członkowi korpusu służby cywilnej, który stał się funkcjonariuszem, okres stażu pracy
w służbie cywilnej lub jednostkach organizacyjnych KAS wlicza się do okresu służby
w Służbie Celno-Skarbowej.
9.
W przypadku członka korpusu służby cywilnej, który stał się funkcjonariuszem, przepis
art. 242 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
10.
W przypadku członka korpusu służby cywilnej, który w wyniku przekształcenia, o którym
mowa w ust. 7, stał się funkcjonariuszem i pracował przez okres krótszy niż 6 miesięcy
w danym roku kalendarzowym w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów
publicznych lub ministra właściwego do spraw instytucji finansowych albo w jednostce
organizacyjnej KAS, nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej
do okresu pracy w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych
lub ministra właściwego do spraw instytucji finansowych albo w jednostce organizacyjnej
KAS, za który wynagrodzenie roczne przysługuje.
11.
Stosunek pracy członka korpusu służby cywilnej, który odmówił przyjęcia złożonej propozycji,
nie ulega zmianie.
Rozdział 3
Przebieg służby w Służbie Celno-Skarbowej
Art. 151.
1.
Funkcjonariuszem może być osoba:
1)
będąca obywatelem polskim;
2)
korzystająca z pełni praw publicznych;
3)
która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne
przestępstwo skarbowe;
4)
posiadająca co najmniej średnie wykształcenie;
5)
ciesząca się nieposzlakowaną opinią;
6)
której stan zdrowia pozwala na pełnienie służby na określonym stanowisku.
2.
Funkcjonariuszem wykonującym czynności, o których mowa w art. 113-117, art. 118 ust.
1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126, art. 127 ust. 1-5, art.
128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5 i art. 133, może być osoba, która dodatkowo:
1)
posiada wyłącznie obywatelstwo polskie;
2)
nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;
3)
posiada zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby w formacjach uzbrojonych,
podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotowa jest się podporządkować;
4)
daje rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o
ochronie informacji niejawnych.
Art. 152.
1.
Informacja o wolnych stanowiskach służbowych w Służbie Celno-Skarbowej stanowi informację
publiczną.
2.
Informacje o wolnych stanowiskach w Służbie Celno-Skarbowej, na których są wykonywane
czynności określone w art. 113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120
ust. 1-6, art. 122-126, art. 127 ust. 1-5, art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5
i art. 133, oraz o kandydatach zgłaszających się na te stanowiska, a także o nawiązaniu
stosunku służbowego w wyniku naboru nie podlegają upowszechnianiu i udostępnianiu.
Art. 153.
1.
Przyjęcie kandydata do służby w Służbie Celno-Skarbowej następuje po przeprowadzeniu
postępowania kwalifikacyjnego, na które składa się:
1)
złożenie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego, a także dokumentów
stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje zawodowe oraz zawierających
dane o uprzednim zatrudnieniu;
2)
test wiedzy;
3)
rozmowa kwalifikacyjna;
4)
test sprawności fizycznej;
5)
test psychologiczny i kompetencyjny do służby w Służbie Celno-Skarbowej;
6)
ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Służbie Celno-Skarbowej;
7)
sprawdzenie w ewidencjach, rejestrach i kartotekach prawdziwości danych zawartych
w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby;
8)
przeprowadzenie postępowania sprawdzającego określonego w przepisach o ochronie informacji
niejawnych.
2.
W przypadku kandydata do służby w Służbie Celno-Skarbowej w komórce, w której są wykonywane
czynności określone w art. 113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120
ust. 1-6, art. 122-126, art. 127 ust. 1-5, art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5
i art. 133, postępowanie kwalifikacyjne obejmuje dodatkowo badanie psychofizjologiczne.
3.
Zdolność fizyczną i psychiczną, o której mowa w ust. 1 pkt 6, ustalają komisje lekarskie
podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, o których mowa w art. 207 ust.
1.
4.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach Szef Krajowej Administracji Skarbowej może
zwolnić kandydata do służby z testu sprawności fizycznej.
5.
Informacje o wyniku postępowania kwalifikacyjnego stanowią informację publiczną w
zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o postępowaniu kwalifikacyjnym.
Informacje o wyniku postępowania kwalifikacyjnego kandydatów do służby w Służbie Celno-Skarbowej
w komórkach, w których są wykonywane czynności określone w art. 113-117, art. 118
ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126, art. 127 ust. 1-5,
art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5 i art. 133, nie podlegają upowszechnianiu
i udostępnianiu.
6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowy zakres informacji, o których mowa w art. 152 ust. 1, i sposób podawania
ich do wiadomości;
2)
kryteria i szczegółowy tryb postępowania kwalifikacyjnego do służby w Służbie Celno-Skarbowej
oraz zakres tematyczny testu wiedzy;
3)
zakres testu sprawności fizycznej;
4)
wzór kwestionariusza osobowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.
7.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 6, minister właściwy do spraw finansów
publicznych uwzględni powszechność dostępu do informacji, zakres zadań wykonywanych
na poszczególnych stanowiskach służbowych i wymagań związanych z tymi stanowiskami
oraz potrzebę ujednolicenia formularzy stosowanych w trakcie postępowania kwalifikacyjnego.
Art. 154.
1.
Stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje w drodze mianowania, na podstawie zgłoszenia
się do służby.
2.
Osoba mianowana funkcjonariuszem służby przygotowawczej otrzymuje stopień służbowy
aplikanta.
3.
Służba przygotowawcza trwa 2 lata. W okresie służby przygotowawczej funkcjonariuszowi
wyznacza się opiekuna spośród funkcjonariuszy.
Art. 155.
1.
W okresie służby przygotowawczej funkcjonariusz jest obowiązany:
1)
odbyć szkolenie praktyczne;
2)
złożyć z wynikiem pozytywnym egzamin kończący zasadniczy kurs zawodowy albo egzamin
zawodowy;
3)
złożyć z wynikiem pozytywnym egzamin ze znajomości języka obcego albo przedłożyć dokument
potwierdzający znajomość języka obcego w zakresie umożliwiającym wykonywanie obowiązków
służbowych.
2.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej w przypadkach uzasadnionych potrzebami służby
lub kwalifikacjami funkcjonariusza może:
1)
zwolnić funkcjonariusza z obowiązku odbycia służby przygotowawczej;
2)
skrócić okres służby przygotowawczej;
3)
zwolnić funkcjonariusza z poszczególnych obowiązków określonych w ust. 1.
3.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej, na pisemny wniosek funkcjonariusza, w przypadkach
wskazanych w tym wniosku lub uzasadnionych potrzebami służby, może przedłużyć okres
służby przygotowawczej.
4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
program i przebieg służby przygotowawczej, obowiązki opiekuna, tryb opiniowania, tryb
rozpatrywania odwołań od opinii okresowych, szczegółowe warunki i tryb egzaminów,
o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, oraz wykaz dokumentów potwierdzających znajomość
języka obcego w zakresie umożliwiającym wykonywanie obowiązków służbowych, mając na
względzie sprawne przeprowadzenie opiniowania oraz sprawdzenie przygotowania funkcjonariusza
do pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej.
Art. 156.
1.
W okresie służby przygotowawczej funkcjonariusz podlega opiniowaniu okresowemu, nie
rzadziej niż co 6 miesięcy. Opinię wydaje bezpośredni przełożony w porozumieniu z
opiekunem funkcjonariusza.
2.
Funkcjonariusza zapoznaje się z opinią okresową w terminie 14 dni od dnia jej sporządzenia.
Funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z opinią, wnieść odwołanie
do kierownika jednostki organizacyjnej.
3.
W przypadku gdy opinię wydaje dyrektor izby administracji skarbowej albo Szef Krajowej
Administracji Skarbowej, funkcjonariusz może złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie
sprawy w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z opinią.
Art. 157.
Po zakończeniu służby przygotowawczej, z zastrzeżeniem art. 155 ust. 2 pkt 1, i po
spełnieniu warunków określonych w art. 155 ust. 1 oraz po uzyskaniu opinii okresowej
stwierdzającej przydatność do służby w Służbie Celno-Skarbowej, funkcjonariusz zostaje
mianowany do służby stałej.
Art. 158.
1.
Mianowania funkcjonariusza do służby przygotowawczej albo do służby stałej dokonuje
kierownik jednostki organizacyjnej.
2.
Akt mianowania zawiera:
1)
imię i nazwisko;
2)
datę mianowania;
3)
rodzaj służby.
3.
Dokonując mianowania, kierownik jednostki organizacyjnej wskazuje jednostkę organizacyjną
KAS, w której funkcjonariusz będzie pełnił służbę.
4.
Funkcjonariusz mianowany otrzymuje legitymację służbową.
5.
Kierownik jednostki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę, w terminie
nie dłuższym niż 7 dni od dnia mianowania, mianuje funkcjonariusza na stopień służbowy
oraz określa, w formie pisemnej, stanowisko służbowe, uposażenie oraz miejsce pełnienia
służby. Przepisy art. 192 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.
Art. 159.
1.
Przed podjęciem służby funkcjonariusz składa pisemne ślubowanie następującej treści:
„
Świadomy podejmowanych obowiązków funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej ślubuję wiernie
służyć Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i obowiązującego porządku prawnego, rzetelnie wykonywać powierzone mi zadania oraz
strzec dobrego imienia służby, honoru i godności funkcjonariusza, a także przestrzegać
zasad etyki zawodowej.
”
.
2.
Do treści ślubowania, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz może dodać słowa: „Tak
mi dopomóż Bóg.”.
Art. 160.
1.
Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzi dokumentację przebiegu służby funkcjonariusza
i gromadzi ją w aktach osobowych.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
sposób prowadzenia dokumentacji, o której mowa w ust. 1, mając na względzie zapewnienie
prawidłowego udokumentowania przebiegu służby oraz ochrony danych identyfikujących
funkcjonariuszy wykonujących czynności operacyjno-rozpoznawcze.
Art. 161.
Funkcjonariuszowi, w związku z mianowaniem ze służby przygotowawczej do służby stałej,
przysługują środki na zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia należnego
w dniu tego mianowania.
Art. 162.
1.
Jeżeli wymagają tego potrzeby KAS, funkcjonariuszowi można powierzyć pełnienie obowiązków
służbowych na innym stanowisku na okres do 6 miesięcy, zgodnie z jego kwalifikacjami.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach powierzenie obowiązków może zostać przedłużone
do 12 miesięcy.
2.
Jeżeli wymagają tego potrzeby KAS, funkcjonariusza można przenieść na takie samo albo
równorzędne stanowisko do innej jednostki organizacyjnej KAS, w tej samej albo innej
miejscowości.
3.
Przeniesienia, o którym mowa w ust. 2, można dokonać również na pisemny wniosek funkcjonariusza,
jeżeli potrzeby KAS nie stanowią przeszkody.
4.
Funkcjonariuszowi, w związku z przeniesieniem do służby w innej miejscowości, przysługuje
jednorazowe świadczenie pieniężne na zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego
uposażenia, w przypadku gdy łączy się z tym zmiana miejsca zamieszkania. Przepisu
tego nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w ust. 3.
5.
Jeżeli wymagają tego potrzeby KAS, funkcjonariusza można przenieść czasowo, na okres
do 6 miesięcy w roku kalendarzowym, w tej samej albo innej miejscowości do innej jednostki
organizacyjnej KAS. W okresie 2 lat od dnia przeniesienia do pełnienia służby stałej
w innej miejscowości funkcjonariusz może być, po raz kolejny, przeniesiony do pełnienia
służby w następnej miejscowości, a jeżeli dojazd do miejsca zamieszkania z tej następnej
miejscowości jest znacznie utrudniony - tylko za pisemną zgodą funkcjonariusza.
6.
W przypadkach określonych w ust. 1, 2 i 5 funkcjonariuszowi przysługuje uposażenie
stosownie do wykonywanych obowiązków służbowych, lecz nie niższe od dotychczas otrzymywanego.
7.
Przeniesień, o których mowa w ust. 2, 3 i 5, dokonuje kierownik jednostki organizacyjnej,
a w sytuacji, gdy łączą się one z przeniesieniem do innych jednostek organizacyjnych
KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 i 3, przeniesień tych dokonuje Szef Krajowej
Administracji Skarbowej.
Art. 163.
1.
Funkcjonariusza można, za jego pisemną zgodą, oddelegować do wykonywania pracy poza
Służbą Celno-Skarbową.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
warunki i tryb oddelegowania, przyznawania uposażenia oraz innych świadczeń przysługujących
funkcjonariuszowi w czasie oddelegowania,
2)
tryb postępowania w przypadku zmiany warunków oddelegowania, w tym w zakresie ustalania
i wypłaty uposażenia oraz prawa do urlopu,
3)
tryb odwołania funkcjonariusza z oddelegowania,
4)
podmioty uprawnione do występowania z wnioskiem o oddelegowanie funkcjonariusza
- uwzględniając charakter zadań wykonywanych poza Służbą Celno-Skarbową, do wykonywania
których funkcjonariusz może być oddelegowany.
Art. 164.
1.
Funkcjonariusz służby stałej, po uzyskaniu pisemnej zgody kierownika jednostki organizacyjnej,
może ubiegać się o pracę w instytucjach Unii Europejskiej, jednostkach utworzonych
przez Unię Europejską lub organizacjach międzynarodowych.
2.
Funkcjonariusza, którego kandydatura została zaakceptowana przez instytucję Unii Europejskiej,
jednostkę utworzoną przez Unię Europejską lub organizację międzynarodową, kierownik
jednostki organizacyjnej oddelegowuje do pracy w tej instytucji, jednostce lub organizacji.
3.
Oddelegowanie funkcjonariusza następuje po uzyskaniu pisemnej informacji o zaakceptowaniu
jego kandydatury przez instytucję Unii Europejskiej, jednostkę utworzoną przez Unię
Europejską lub organizację międzynarodową.
4.
Oddelegowanie funkcjonariusza następuje na czas wykonywania pracy. W trakcie oddelegowania
funkcjonariuszowi przysługują świadczenia wynikające z ustawy, z wyjątkiem prawa do
urlopów określonych w art. 216, chyba że instytucja Unii Europejskiej, jednostka utworzona
przez Unię Europejską lub organizacja międzynarodowa nie zapewnia oddelegowanemu funkcjonariuszowi
prawa do urlopu wypoczynkowego.
5.
Wzajemne prawa i obowiązki funkcjonariusza i instytucji Unii Europejskiej, jednostki
utworzonej przez Unię Europejską lub organizacji międzynarodowej, do której funkcjonariusz
został oddelegowany, określają przepisy obowiązujące w tej instytucji, jednostce lub
organizacji.
6.
Okres oddelegowania funkcjonariusza wlicza się do okresu służby w Służbie Celno-Skarbowej.
Art. 165.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może udzielić pisemnej zgody na oddelegowanie
funkcjonariusza służby stałej do pełnienia funkcji przedstawiciela Szefa Krajowej
Administracji Skarbowej przy polskich placówkach dyplomatycznych. Przepisy art. 164
ust. 4 i 6 stosuje się odpowiednio.
Art. 166.
1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw
finansów publicznych, może oddelegować funkcjonariusza, na okres nie dłuższy niż 6
miesięcy, do pełnienia służby na terytorium innego państwa w celu wykonania określonych
przez niego zadań zleconych. Przepis art. 167 stosuje się odpowiednio.
2.
Funkcjonariuszowi oddelegowanemu do pełnienia służby na terytorium innego państwa
w trakcie oddelegowania przysługują świadczenia wynikające z ustawy oraz:
1)
związane z rozpoczęciem i zakończeniem służby na terytorium innego państwa, w drodze
do kraju lub innego państwa w celu załatwienia spraw służbowych:
a)
diety na pokrycie kosztów wyżywienia,
b)
zwrot kosztów przejazdu,
c)
zwrot kosztów noclegu,
d)
zwrot kosztów przewozu bagażu;
2)
ryczałt na pokrycie kosztów wyżywienia i zakwaterowania w miejscu pełnienia służby
na terytorium innego państwa;
3)
zwrot udokumentowanych kosztów niezbędnego leczenia poniesionych na terytorium innego
państwa, z wyłączeniem kosztów zakupu leków, których nabycie za granicą nie było konieczne,
kosztów zabiegów chirurgii plastycznej i kosmetycznych oraz kosztów nabycia protez
ortopedycznych, dentystycznych lub okularów;
4)
zwrot kosztów rozmów telefonicznych.
3.
Do należności, o których mowa w ust. 2 pkt 1, stosuje się odpowiednio przepisy w sprawie
należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej
jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.
4.
Zwrot kosztów leczenia, o których mowa w ust. 2 pkt 3, nie przysługuje, jeżeli funkcjonariusz
jest uprawniony, na podstawie odrębnych przepisów, do leczenia za granicą lub gdy
koszty jego leczenia są finansowane ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia.
5.
W razie śmierci funkcjonariusza oddelegowanego na terytorium innego państwa koszt
transportu jego zwłok do kraju jest pokrywany z budżetu państwa, z części, o której
mowa w art. 9 ust. 1.
6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wysokość przyznawanych świadczeń, o których mowa w ust. 2, uwzględniając koszty związane
z pełnieniem służby przez funkcjonariusza na terytorium innego państwa.
Art. 167.
Nie można bez zgody zainteresowanego przenieść do pełnienia służby w innej miejscowości:
1)
funkcjonariusza-kobiety w ciąży;
2)
funkcjonariusza samodzielnie sprawującego opiekę nad dzieckiem do lat 18;
3)
funkcjonariusza, któremu brakuje nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego,
jeżeli okres służby umożliwia uzyskanie prawa do emerytury z osiągnięciem tego wieku.
Art. 168.
1.
Przeniesienie funkcjonariusza do innej miejscowości, z której dojazd do miejsca zamieszkania
jest znacznie utrudniony, wymaga zapewnienia funkcjonariuszowi odpowiednich warunków
mieszkaniowych, z uwzględnieniem jego sytuacji rodzinnej.
2.
W przypadku określonym w ust. 1 funkcjonariuszowi przysługuje zwrot udokumentowanych
kosztów przeniesienia, w tym zwrot kosztów podróży.
3.
Dojazd uznany będzie za znacznie utrudniony, jeżeli czas dojazdu publicznymi środkami
transportu zbiorowego, przewidziany w rozkładzie jazdy od stacji (przystanku) zlokalizowanej
najbliżej miejsca zamieszkania do stacji (przystanku) zlokalizowanej najbliżej miejsca
pełnienia służby łącznie z przesiadkami, przekracza w obie strony 2 godziny.
4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe warunki przyznawania świadczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, ich wysokość
oraz sposób udokumentowania przez funkcjonariusza poniesionych kosztów przeniesienia,
w tym kosztów podróży, uwzględniając prawidłowość przyznawania tych świadczeń oraz
ochronę interesów Skarbu Państwa.
Art. 169.
1.
W przypadku, o którym mowa w art. 168 ust. 1, jeżeli zapewnienie funkcjonariuszowi
odpowiednich warunków mieszkaniowych jest niemożliwe lub utrudnione oraz jeżeli on
sam lub jego małżonek nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby
lub w miejscowości pobliskiej, funkcjonariuszowi przysługuje zwrot udokumentowanych
kosztów przeniesienia lub równoważnik pieniężny.
2.
Miejscowością pobliską jest miejscowość, od której granic administracyjnych najkrótsza
odległość drogą publiczną do granic administracyjnych miejscowości pełnienia służby
nie przekracza 30 km.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wysokość oraz warunki przyznawania i wypłacania równoważnika pieniężnego, o którym
mowa w ust. 1,
2)
wzory wymaganych dokumentów, niezbędnych do otrzymania równoważnika pieniężnego
- mając na względzie terminowe przyznawanie równoważnika pieniężnego oraz prawidłowość
jego wypłacania.
Art. 170.
Przepisów art. 168 i art. 169 nie stosuje się w przypadku przeniesienia funkcjonariusza
na jego wniosek.
Art. 171.
1.
W przypadku reorganizacji jednostki organizacyjnej KAS funkcjonariusza można przenieść
na inne lub równorzędne stanowisko służbowe, odpowiadające jego kwalifikacjom, jeżeli
nie jest możliwe pełnienie służby na dotychczasowym stanowisku.
2.
Po przeniesieniu funkcjonariuszowi przysługuje przez okres 6 miesięcy uposażenie nie
niższe od dotychczasowego.
Art. 172.
1.
W przypadku zniesienia jednostki organizacyjnej KAS kierownik jednostki organizacyjnej
wstępujący w prawa i obowiązki kierownika znoszonej jednostki staje się stroną w dotychczasowych
stosunkach służbowych.
2.
W terminie 30 dni od dnia zniesienia jednostki organizacyjnej KAS kierownik jednostki
organizacyjnej, wstępujący w prawa i obowiązki kierownika znoszonej jednostki, proponuje
funkcjonariuszowi warunki pełnienia służby, uwzględniające jego kwalifikacje i doświadczenie,
oraz wskazuje termin - nie krótszy niż 14 dni - do którego funkcjonariusz może złożyć
oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia proponowanych warunków.
3.
Niezłożenie oświadczenia, o którym mowa w ust. 2, we wskazanym terminie jest równoznaczne
z odmową przyjęcia proponowanych warunków.
4.
W przypadku odmowy przyjęcia proponowanych warunków funkcjonariusza zwalnia się ze
służby po upływie:
1)
2 tygodni - w przypadku funkcjonariuszy w służbie przygotowawczej,
2)
3 miesięcy - w przypadku funkcjonariuszy w służbie stałej
- od dnia złożenia oświadczenia o odmowie przyjęcia proponowanych warunków.
5.
W przypadku złożenia oświadczenia o przyjęciu proponowanych warunków, w terminie 30
dni od dnia złożenia tego oświadczenia, kierownik jednostki organizacyjnej wydaje
decyzję określającą warunki pełnienia służby, z tym że przez okres 6 miesięcy od dnia
wydania decyzji funkcjonariuszowi przysługuje uposażenie nie niższe od dotychczasowego.
Art. 173.
1.
Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku:
1)
orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym
stanowisku służbowym, z zastrzeżeniem że przez okres 6 miesięcy funkcjonariusz zachowuje
prawo do dotychczasowego uposażenia;
2)
likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego, jeżeli nie ma możliwości przeniesienia
funkcjonariusza na inne równorzędne stanowisko w tej samej jednostce organizacyjnej
KAS;
3)
pisemnego wniosku funkcjonariusza.
2.
W przypadku poddania funkcjonariusza rehabilitacji zdrowotnej lub przygotowaniu do
innych obowiązków służbowych zachowuje on prawo do dotychczasowego uposażenia przez
okres rehabilitacji lub przygotowywania, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy.
Art. 174.
1.
Funkcjonariusz może otrzymać propozycję przeniesienia do pracy w urzędzie obsługującym
ministra właściwego do spraw finansów publicznych albo w jednostce organizacyjnej
KAS.
2.
Z wnioskiem o przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić także funkcjonariusz.
3.
Propozycję, o której mowa w ust. 1, przedstawia dyrektor generalny urzędu obsługującego
ministra właściwego do spraw finansów publicznych lub kierownik jednostki organizacyjnej
wykonujący jego zadania.
4.
Propozycja, o której mowa w ust. 1, powinna określać:
1)
datę przekształcenia stosunku służbowego w stosunek pracy;
2)
miejsce pracy;
3)
rodzaj umowy o pracę;
4)
stanowisko pracy;
5)
wynagrodzenie.
5.
Funkcjonariusz w terminie 7 dni od dnia otrzymania propozycji, o której mowa w ust.
1, składa pisemne oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji.
6.
Przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić za zgodą kierownika jednostki
organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę.
7.
Dotychczasowy stosunek służbowy funkcjonariusza, który przyjął propozycję, o której
mowa w ust. 1, przekształca się w stosunek pracy na podstawie umowy o pracę. Przepis
art. 35 ust. 7 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej stosuje się odpowiednio.
8.
Funkcjonariuszowi, który został osobą zatrudnioną w jednostce organizacyjnej KAS,
okres służby w Służbie Celno-Skarbowej wlicza się do stażu pracy.
9.
Stosunek służbowy funkcjonariusza, który odmówił przyjęcia propozycji, o której mowa
w ust. 1, nie ulega zmianie.
Art. 175.
1.
W sytuacji wymagającej podwyższonej gotowości, w szczególności w przypadkach potrzeby
ochrony i zagrożenia bezpieczeństwa Unii Europejskiej, w tym zgodności z prawem przywozu
towarów na ten obszar oraz wywozu towarów z tego obszaru, Szef Krajowej Administracji
Skarbowej może skierować funkcjonariusza do pełnienia służby w systemie nadzwyczajnym.
2.
W czasie pełnienia służby w systemie nadzwyczajnym funkcjonariusz pozostaje w ciągłej
dyspozycji przełożonego.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
organizację pełnienia służby w systemie nadzwyczajnym,
2)
warunki i tryb kierowania do pełnienia służby w systemie nadzwyczajnym oraz sposób
jej pełnienia,
3)
dzienny tok służby, częstotliwość i wymiar przerw między okresami pełnienia służby
oraz rodzaje dokumentów związanych z pełnieniem służby w systemie nadzwyczajnym
- uwzględniając prawidłowość dokumentowania przebiegu służby w systemie nadzwyczajnym
oraz prawidłową realizację zadań KAS w tym systemie.
Art. 176.
1.
Do służby w Służbie Celno-Skarbowej może być na własną prośbę przeniesiony funkcjonariusz
Policji albo Straży Granicznej, jeżeli ma on szczególne kwalifikacje do jej pełnienia.
2.
Do służby w Służbie Celno-Skarbowej przenosi minister właściwy do spraw finansów publicznych
w porozumieniu z Szefem Krajowej Administracji Skarbowej, za zgodą ministra właściwego
do spraw wewnętrznych w porozumieniu odpowiednio z Komendantem Głównym Policji albo
Komendantem Głównym Straży Granicznej.
3.
Funkcjonariusz przeniesiony do służby w Służbie Celno-Skarbowej nabywa uprawnienia
określone w ustawie, z uwzględnieniem stażu służby w Policji lub w Straży Granicznej.
4.
Przeniesienie funkcjonariusza w trybie, o którym mowa w ust. 1, może być poprzedzone
przeprowadzeniem czynności, o których mowa w art. 153, w celu potwierdzenia jego przydatności
i szczególnych kwalifikacji do pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej.
5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowy tryb przenoszenia funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1, do służby
w Służbie Celno-Skarbowej,
2)
równorzędność okresów służby, stażu i kwalifikacji zawodowych uzyskanych w dotychczasowych
jednostkach,
3)
rodzaje kwalifikacji, które mogą zostać uznane za szczególnie przydatne w Służbie
Celno-Skarbowej
- mając na względzie potrzebę zapewnienia sprawnego przeniesienia pomiędzy służbami
oraz przydatność funkcjonariuszy do służby w Służbie Celno-Skarbowej.
Art. 177.
1.
W celu sprawdzenia przydatności do służby na danym stanowisku badaniu psychofizjologicznemu,
testowi sprawności fizycznej oraz badaniu psychologicznemu może zostać poddany, na
wniosek lub z urzędu, funkcjonariusz wykonujący czynności, o których mowa w art. 113-117,
art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126, art. 127
ust. 1-5, art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5 i art. 133, oraz funkcjonariusz
przewidziany do wykonywania tych czynności.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
zakres, warunki i tryb przeprowadzania badania psychofizjologicznego, testu sprawności
fizycznej oraz badania psychologicznego,
2)
terminy przeprowadzania badań i testów, w przypadku gdy badania lub testy mają charakter
okresowy,
3)
jednostki właściwe do przeprowadzania badania psychofizjologicznego, testu sprawności
fizycznej oraz badania psychologicznego
- uwzględniając rodzaj i charakter zadań wykonywanych na określonych stanowiskach
oraz metodykę przeprowadzania badań i testów, w zależności od celu badania lub testu.
Art. 178.
1.
Funkcjonariusza zawiesza się w pełnieniu obowiązków służbowych na okres nie dłuższy
niż 3 miesiące w przypadku wszczęcia przeciwko niemu:
1)
postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego
lub
2)
postępowania karnego skarbowego w sprawie o umyślne przestępstwo skarbowe.
2.
Funkcjonariusza można zawiesić w pełnieniu obowiązków służbowych, na okres nie dłuższy
niż 3 miesiące, w przypadku wszczęcia przeciwko niemu:
1)
postępowania karnego w sprawie o przestępstwo nieumyślne ścigane z oskarżenia publicznego
lub
2)
postępowania karnego skarbowego w sprawie o nieumyślne przestępstwo skarbowe, lub
3)
postępowania dyscyplinarnego
- jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro KAS.
3.
W przypadku wniesienia przeciwko funkcjonariuszowi aktu oskarżenia określonego w art. 55 § 1 Kodeksu postępowania karnego przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.
4.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych
można przedłużyć do czasu zakończenia postępowania karnego lub postępowania karnego
skarbowego.
5.
Okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych wlicza się do okresu pełnienia
służby, od którego zależą uprawnienia funkcjonariusza.
6.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, okres zawieszenia jest wliczany do okresu pełnienia
służby tylko wówczas, gdy w postępowaniu karnym lub postępowaniu karnym skarbowym
funkcjonariusz został uniewinniony albo postępowanie zostało umorzone ze względu na
okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1, 2 i 6 Kodeksu postępowania karnego, a także w przypadku uchylenia prawomocnego wyroku skazującego.
7.
Wniesienie środka odwoławczego od decyzji o zawieszeniu nie wstrzymuje jej wykonania.
8.
Zawieszenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, polega na odsunięciu funkcjonariusza od wykonywania
dotychczasowych obowiązków. W okresie zawieszenia można powierzyć funkcjonariuszowi
wykonywanie innych obowiązków służbowych.
9.
Funkcjonariusz zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych jest obowiązany niezwłocznie
złożyć do depozytu legitymację służbową oraz zdać przedmioty, sprzęt i urządzenia
związane z wykonywanymi przez niego zadaniami, w szczególności akta i inne dokumenty
prowadzonych przez niego spraw. Przepisu nie stosuje się w przypadku, o którym mowa
w ust. 8 zdanie drugie.
Art. 179.
1.
Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku:
1)
orzeczenia trwałej niezdolności do służby;
2)
skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione umyślnie lub umyślne
przestępstwo skarbowe;
3)
zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;
4)
nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii okresowej w służbie przygotowawczej;
5)
niespełnienia wymogów określonych w art. 155, z wyjątkami, o których mowa w art. 155
ust. 2 pkt 1 i 3;
6)
odmowy złożenia ślubowania;
7)
orzeczenia prawomocnym wyrokiem sądu pozbawienia praw publicznych;
8)
prawomocnego orzeczenia zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza;
9)
odmowy wykonania decyzji w sprawie przeniesienia, o którym mowa w art. 162 ust. 2
i 5;
10)
pisemnego zgłoszenia przez funkcjonariusza żądania zwolnienia ze służby;
11)
niezgłoszenia się do służby w terminie 14 dni od dnia zakończenia okresu oddelegowania,
o którym mowa w art. 164-166.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zwolnienie ze służby może nastąpić w sytuacji,
gdy nie ma możliwości przeniesienia funkcjonariusza do służby cywilnej w jednostce
organizacyjnej KAS, w której pełni służbę.
Art. 180.
1.
Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku:
1)
niewywiązywania się z obowiązków służbowych w służbie stałej, stwierdzonego w dwóch
następujących po sobie ocenach okresowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;
2)
skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone w art. 179 ust.
1 pkt 2;
3)
powołania do innej służby państwowej, objęcia funkcji z wyboru w organach wykonawczych
jednostek samorządu terytorialnego, podjęcia pracy w instytucji Unii Europejskiej,
jednostce utworzonej przez Unię Europejską lub organizacji międzynarodowej;
4)
niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe;
5)
nieobecności w służbie z powodu choroby trwającej dłużej niż rok;
6)
warunkowego umorzenia postępowania karnego lub postępowania karnego skarbowego, jeżeli
popełniony czyn stanowił przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub
umyślne przestępstwo skarbowe;
7)
dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na badania, o których mowa w art.
207 ust. 3, lub niepoddania się im, a także w przypadku dwukrotnego nieusprawiedliwionego
niestawienia się na obserwację, o której mowa w art. 207 ust. 4, chyba że skierowanie
do komisji lekarskiej nastąpiło na wniosek funkcjonariusza;
8)
zaistnienia innej, niż określone w pkt 1-7, ważnej przyczyny, jeżeli dalsze pozostawanie
w służbie nie gwarantuje należytego wykonywania obowiązków służbowych, w szczególności
gdy wymaga tego dobro KAS lub gdy nastąpiła utrata zaufania niezbędnego do wykonywania
obowiązków służbowych;
9)
upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie
ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia.
2.
Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się w odniesieniu do funkcjonariusza oddelegowanego
na podstawie art. 164 ust. 2.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, zwolnienie funkcjonariusza ze służby może
nastąpić po zasięgnięciu opinii związku zawodowego funkcjonariuszy.
Art. 181.
1.
Funkcjonariusza nie można zwolnić ze służby w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego,
urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego
lub urlopu wychowawczego, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 172, art. 179
ust. 1 pkt 2 i 10, art. 180 ust. 1 pkt 2, 3 i 8 oraz w przypadku wymierzenia kary
dyscyplinarnej wydalenia ze Służby Celno-Skarbowej.
2.
W przypadku zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 172 lub art. 180
ust. 1 pkt 8 w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach
urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego lub urlopu rodzicielskiego przysługuje
mu uposażenie do końca okresu ciąży oraz trwania wymienionego urlopu.
Art. 182.
Stosunek służbowy funkcjonariusza wygasa:
1)
z dniem śmierci funkcjonariusza;
2)
w przypadku niezgłoszenia się funkcjonariusza do służby - z upływem 7 dni od dnia:
a)
doręczenia decyzji o uchyleniu decyzji o zwolnieniu ze służby albo
b)
doręczenia decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby, albo
c)
doręczenia prawomocnego wyroku sądu uchylającego decyzję o zwolnieniu ze służby albo
orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu ze Służby Celno-Skarbowej.
Art. 183.
1.
W przypadkach, o których mowa w art. 179 ust. 1 pkt 10 i 11 oraz w art. 180 ust. 1
pkt 1, 4, 7 i 8, zwolnienie ze służby następuje po upływie odpowiednio:
1)
2 tygodni - w przypadku funkcjonariuszy służby przygotowawczej,
2)
3 miesięcy - w przypadku funkcjonariuszy służby stałej
- od dnia doręczenia decyzji o zwolnieniu ze służby.
2.
Po doręczeniu decyzji, o której mowa w ust. 1, jeżeli jest to uzasadnione dobrem KAS,
funkcjonariusz może być zwolniony od pełnienia służby z zachowaniem prawa do uposażenia.
3.
Termin określony w ust. 1 może zostać skrócony na wniosek funkcjonariusza, jeżeli
zwolnienie ze służby następuje w związku z jego pisemnym zgłoszeniem żądania zwolnienia
ze służby.
Art. 184.
1.
W przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby
kierownik jednostki organizacyjnej niezwłocznie wyznacza funkcjonariuszowi stanowisko
służbowe zgodne z jego kwalifikacjami i dotychczasowym przebiegiem służby oraz określa
termin podjęcia służby, miejsce pełnienia służby oraz stopień służbowy i uposażenie
nie niższe od dotychczasowego.
2.
Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu się do
służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające jej niepodjęcie.
3.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1, funkcjonariuszowi przywróconemu do służby
przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu
na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy
i nie mniej niż za miesiąc. Świadczenie pieniężne wypłaca się w terminie 14 dni od
dnia złożenia przez funkcjonariusza pisemnego wniosku wraz z dokumentem potwierdzającym
przywrócenie do służby.
4.
Okres pozostawania poza służbą, z zastrzeżeniem ust. 5, wlicza się do okresu służby,
od którego zależą uprawnienia i świadczenia należne funkcjonariuszowi.
5.
Za okres pozostawania poza służbą funkcjonariuszowi nie przysługuje prawo do urlopów,
o których mowa w art. 216.
Art. 185.
1.
W przypadku:
1)
prawomocnego umorzenia postępowania karnego lub postępowania karnego skarbowego ze
względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1, 2 i 6 Kodeksu postępowania karnego,
2)
prawomocnego uniewinnienia,
3)
uchylenia prawomocnego wyroku skazującego
- funkcjonariusza, na jego wniosek, przywraca się do służby na poprzednich warunkach.
2.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1, funkcjonariusz powinien zgłosić się do służby
w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się odpowiednio postanowienia o umorzeniu
postępowania albo wyroku.
3.
Przepis art. 184 stosuje się odpowiednio.
Art. 186.
1.
Kierownik jednostki organizacyjnej, na wniosek funkcjonariusza zwolnionego ze służby
w związku z powołaniem do innej służby państwowej, objęciem funkcji z wyboru w organach
wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego, podjęciem pracy w instytucji Unii
Europejskiej, jednostce utworzonej przez Unię Europejską lub organizacji międzynarodowej,
po zakończeniu pracy w tej instytucji, jednostce lub organizacji, przywraca tego funkcjonariusza
do służby.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz powinien złożyć w terminie 7 dni od
dnia zakończenia pracy w instytucjach, jednostkach lub organizacjach, o których mowa
w ust. 1.
3.
Przepisy art. 184 ust. 1, 2, 4 i 5 oraz art. 185 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 187.
W przypadku uchylenia kary dyscyplinarnej:
1)
przeniesienia na niższe stanowisko służbowe,
2)
obniżenia stopnia służbowego,
3)
pozbawienia stopnia oficerskiego lub generalskiego,
4)
wydalenia ze Służby Celno-Skarbowej
- przepis art. 184 stosuje się odpowiednio.
Art. 188.
1.
Funkcjonariusz zwolniony ze służby albo którego stosunek służbowy wygasł na podstawie
art. 182 pkt 2, albo wydalony ze Służby Celno-Skarbowej na podstawie prawomocnego
orzeczenia kary dyscyplinarnej, otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby.
2.
Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby.
3.
W przypadku śmierci funkcjonariusza, z żądaniem:
1)
wydania świadectwa służby,
2)
sprostowania świadectwa służby
- mogą wystąpić osoby, o których mowa w art. 251 ust. 1.
4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe dane, które powinno zawierać świadectwo służby, tryb wydawania i dokonywania
sprostowań świadectwa służby, informacje, które są zamieszczane w świadectwie służby
na żądanie funkcjonariusza, oraz wzór formularza świadectwa służby, mając na względzie
zapewnienie prawidłowości wydawanych świadectw.
Art. 189.
1.
Czas pełnienia służby funkcjonariusza jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem
prawa do wypoczynku.
2.
Do celów rozliczania czasu służby:
1)
przez dobę - należy rozumieć 24 kolejne godziny, poczynając od godziny, w której funkcjonariusz
rozpoczyna służbę zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu służby;
2)
przez tydzień - należy rozumieć 7 kolejnych dni, poczynając od pierwszego dnia okresu
rozliczeniowego.
3.
Czas pełnienia służby funkcjonariusza wynosi przeciętnie 40 godzin tygodniowo w przyjętym
okresie rozliczeniowym, nie dłuższym niż 4 miesiące.
4.
Czas pełnienia służby funkcjonariusza może być przedłużony przeciętnie do 48 godzin
tygodniowo, w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 3, na polecenie przełożonego,
w celu wykonania czynności służbowych.
5.
Pełnienie służby w przedłużonym czasie służby jest dopuszczalne, gdy wymagają tego
szczególne potrzeby służby.
6.
Norma przedłużonego czasu służby, o którym mowa w ust. 4, nie może przekroczyć dla
funkcjonariusza 400 godzin w roku kalendarzowym.
7.
Funkcjonariuszowi przysługuje w każdej dobie prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego
odpoczynku, z zastrzeżeniem ust. 5.
8.
Przepisy ust. 3, 4 i 7 nie mają zastosowania w przypadku konieczności:
1)
wykonania czynności służbowych, jeżeli nie mogą one zostać przerwane;
2)
zapewnienia ciągłości służby na stanowiskach, na których jest wymagane jej utrzymanie
w sposób ciągły.
9.
Przepisu ust. 7 nie stosuje się do funkcjonariusza pełniącego służbę w składzie załogi
jednostki pływającej, o którym mowa w ust. 15-18.
10.
W przypadku gdy pełnienie służby w przedłużonym czasie służby skutkuje skróceniem
dobowego okresu nieprzerwanego odpoczynku, o którym mowa w ust. 7, funkcjonariuszowi
przysługuje w następnej dobie dodatkowy czas na odpoczynek w wymiarze zapewniającym
wyrównanie przysługującego mu okresu nieprzerwanego odpoczynku dobowego. Przepis ust.
9 stosuje się odpowiednio.
11.
Funkcjonariuszowi przysługuje w każdym tygodniu prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego
odpoczynku, z wyłączeniem funkcjonariusza pełniącego służbę w składzie załogi jednostki
pływającej, o którym mowa w ust. 15-18.
12.
Jeżeli dobowy czas służby wynosi co najmniej 6 godzin, funkcjonariusz ma prawo do
przerwy w służbie trwającej co najmniej 15 minut, wliczanej do czasu służby.
13.
Za przedłużony czas służby funkcjonariuszowi przyznaje się, według jego wyboru, czas
wolny od służby w tym samym wymiarze albo uposażenie za przedłużony czas służby. W
przypadkach uzasadnionych potrzebami służby o przyznaniu czasu wolnego od służby albo
uposażenia za przedłużony czas służby decyduje kierownik jednostki organizacyjnej.
14.
W przypadkach uzasadnionych specyfiką służby i jej organizacją może być stosowany
system zmianowy.
15.
Czas pełnienia służby funkcjonariusza pełniącego służbę w składzie załogi jednostki
pływającej może wynieść 24 godziny lub dłużej.
16.
Funkcjonariuszowi pełniącemu służbę w składzie załogi jednostki pływającej przez okres
24 godzin lub dłuższy przysługuje co najmniej 8 godzin odpoczynku w ciągu doby.
17.
Po zakończeniu służby w składzie załogi jednostki pływającej funkcjonariuszowi udziela
się czasu na odpoczynek w wymiarze nie mniejszym niż czas służby pełnionej w składzie
tej załogi.
18.
Funkcjonariuszowi pełniącemu służbę w składzie załogi jednostki pływającej przysługuje
za każdy tydzień minimalny okres nieprzerwanego odpoczynku w wymiarze 24 godzin, wykorzystywany
w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym.
19.
Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzi ewidencję czasu służby funkcjonariusza
w celu prawidłowego ustalenia jego uposażenia za przedłużony czas służby i innych
świadczeń związanych ze służbą. Kierownik jednostki organizacyjnej udostępnia tę ewidencję
funkcjonariuszowi na jego żądanie.
20.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
rozkład czasu służby,
2)
sposób ustalania wysokości uposażenia za przedłużony czas służby,
3)
tryb udzielania czasu wolnego za przedłużony czas służby albo wypłacania uposażenia
za przedłużony czas służby,
4)
sposób prowadzenia ewidencji czasu służby
- biorąc pod uwagę potrzebę zagwarantowania prawa do wypoczynku oraz prawidłowej realizacji
zadań Służby Celno-Skarbowej, a także terminowego wypłacania uposażenia oraz rzetelnego
dokumentowania dokonywanych czynności.
Rozdział 4
Stanowiska i stopnie służbowe funkcjonariuszy
Art. 190.
1.
Funkcjonariusze pełnią służbę na stanowiskach służbowych.
2.
Stanowiska służbowe, które wiążą się ze zwierzchnictwem służbowym, są stanowiskami
kierowniczymi w jednostkach organizacyjnych KAS.
3.
Do powoływania na stanowiska, o których mowa w ust. 2, i odwoływania z tych stanowisk
właściwy jest kierownik jednostki organizacyjnej, chyba że ustawa stanowi inaczej.
4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wykaz i kategorie stanowisk służbowych funkcjonariuszy,
2)
wymagane kwalifikacje do zajmowania stanowisk służbowych,
3)
dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów, o których mowa w pkt 2,
4)
tryb awansowania na stanowiska służbowe,
5)
tryb dokonywania zmian na stanowiskach służbowych
- uwzględniając zakres zadań wykonywanych na określonym stanowisku służbowym, oceny
okresowe i opinie służbowe oraz przebieg służby.
Art. 191.
1.
Stanowiska służbowe funkcjonariuszy w Służbie Celno-Skarbowej podlegają opisowi i
wartościowaniu.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze zarządzenia, zasady
dokonywania opisów i wartościowania stanowisk służbowych.
Art. 192.
1.
W Służbie Celno-Skarbowej obowiązują następujące korpusy i stopnie służbowe:
1)
korpus szeregowych Służby Celno-Skarbowej:
a)
aplikant,
b)
starszy aplikant;
2)
korpus podoficerów Służby Celno-Skarbowej:
a)
młodszy rewident,
b)
rewident,
c)
starszy rewident,
d)
młodszy rachmistrz,
e)
rachmistrz,
f)
starszy rachmistrz;
3)
korpus aspirantów Służby Celno-Skarbowej:
a)
młodszy aspirant,
b)
aspirant,
c)
starszy aspirant;
4)
korpus oficerów młodszych Służby Celno-Skarbowej:
a)
podkomisarz,
b)
komisarz,
c)
nadkomisarz;
5)
korpus oficerów starszych Służby Celno-Skarbowej:
a)
podinspektor,
b)
młodszy inspektor,
c)
inspektor;
6)
korpus generałów Służby Celno-Skarbowej:
a)
nadinspektor,
b)
generał.
2.
Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz Zastępcę Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej mianuje na stopnie służbowe minister właściwy do spraw finansów publicznych.
3.
Dyrektorów izb administracji skarbowej, naczelników urzędów skarbowych i naczelników
urzędów celno-skarbowych oraz ich zastępców mianuje na stopnie służbowe Szef Krajowej
Administracji Skarbowej.
4.
Na pierwszy stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celno-Skarbowej
oraz na stopnie służbowe w korpusie generałów Służby Celno-Skarbowej mianuje Prezydent
Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych
w porozumieniu z Szefem Krajowej Administracji Skarbowej. Na pozostałe stopnie służbowe
w korpusie oficerów młodszych Służby Celno-Skarbowej oraz w korpusie oficerów starszych
Służby Celno-Skarbowej mianuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej.
5.
W przypadkach innych niż wymienione w ust. 2-4 na stopnie służbowe mianuje kierownik
jednostki organizacyjnej.
6.
Mianowanie na stopnie służbowe uzależnione jest od opinii służbowej i zajmowanego
stanowiska służbowego.
7.
Na pierwszy stopień w korpusie podoficerów Służby Celno-Skarbowej może być mianowany
funkcjonariusz mianowany do służby stałej.
8.
Na pierwszy stopień w korpusie aspirantów Służby Celno-Skarbowej może być mianowany
funkcjonariusz, który odbył szkolenie specjalistyczne i złożył z wynikiem pozytywnym
egzamin kończący to szkolenie.
9.
Na pierwszy stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celno-Skarbowej
może być mianowany funkcjonariusz, który posiada wykształcenie wyższe oraz odbył szkolenie
specjalistyczne i złożył z wynikiem pozytywnym egzamin kończący to szkolenie.
10.
Egzaminy, o których mowa w ust. 8 i 9, przeprowadza komisja powołana przez Szefa Krajowej
Administracji Skarbowej.
11.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
zakres i sposób prowadzenia szkolenia specjalistycznego dla poszczególnych korpusów
oraz zasady rekrutacji uczestników szkolenia,
2)
zakres wiedzy i umiejętności podlegających sprawdzeniu oraz sposób przeprowadzenia
egzaminu,
3)
skład i tryb powoływania komisji, o której mowa w ust. 10, oraz niezbędne kwalifikacje
członków komisji
- uwzględniając specyfikę szkolenia dla poszczególnych korpusów oraz konieczność zdobycia
przez uczestników szkolenia niezbędnej wiedzy w danym zakresie i rzetelnego przeprowadzenia
egzaminu.
Art. 193.
1.
Stopnie służbowe są dożywotnie.
2.
Funkcjonariusz zwolniony ze służby może używać stopnia służbowego, z dodaniem określenia
„w stanie spoczynku”, chyba że nastąpiła utrata tego stopnia.
Art. 194.
Utrata stopnia służbowego następuje w przypadku:
1)
zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;
2)
orzeczenia prawomocnym wyrokiem sądu pozbawienia praw publicznych;
3)
skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo
skarbowe;
4)
prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze Służby Celno-Skarbowej.
Art. 195.
1.
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek ministra właściwego do spraw finansów
publicznych, pozbawia stopnia służbowego nadinspektora i generała w korpusie generałów
Służby Celno-Skarbowej.
2.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej pozbawia stopnia służbowego funkcjonariuszy
z korpusu oficerów młodszych Służby Celno-Skarbowej i korpusu oficerów starszych Służby
Celno-Skarbowej.
3.
Kierownik jednostki organizacyjnej obniża stopień służbowy oraz pozbawia stopnia służbowego
w przypadkach innych niż określone w ust. 1 i 2.
Art. 196.
1.
Funkcjonariuszowi przywraca się stopień służbowy w przypadku uchylenia:
1)
prawomocnego wyroku sądu orzekającego pozbawienie praw publicznych;
2)
prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe;
3)
prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze Służby Celno-Skarbowej;
4)
prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej pozbawienia stopnia oficerskiego lub generalskiego;
5)
prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia służbowego.
2.
W przypadku przywrócenia stopnia służbowego przepis art. 195 stosuje się odpowiednio.
Art. 197.
1.
Mianowanie na wyższy stopień służbowy następuje odpowiednio do zajmowanego stanowiska
służbowego, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz opinii służbowej i nie może nastąpić
później niż po odbyciu 5 lat służby w stopniach: szeregowych, podoficerów i aspirantów,
z wyłączeniem stopnia starszego aspiranta, i nie wcześniej niż po odbyciu służby w
stopniu:
1)
starszego aplikanta - roku;
2)
młodszego rewidenta - roku;
3)
rewidenta - roku;
4)
starszego rewidenta - roku;
5)
młodszego rachmistrza - roku;
6)
rachmistrza - roku;
7)
starszego rachmistrza - roku;
8)
młodszego aspiranta - 2 lat;
9)
aspiranta - 2 lat;
10)
starszego aspiranta - 2 lat;
11)
podkomisarza - 2 lat;
12)
komisarza - 2 lat;
13)
nadkomisarza - 2 lat;
14)
podinspektora - 3 lat;
15)
młodszego inspektora - 3 lat;
16)
inspektora - 3 lat.
2.
Do terminu, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów:
1)
prowadzenia postępowania karnego przeciwko funkcjonariuszowi o przestępstwo umyślne
ścigane z oskarżenia publicznego;
2)
prowadzenia postępowania karnego skarbowego przeciwko funkcjonariuszowi o umyślne
przestępstwo skarbowe;
3)
prowadzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko funkcjonariuszowi;
4)
za które funkcjonariusz otrzymał negatywną ocenę okresową;
5)
nieobecności trwających łącznie co najmniej połowę okresu służby wymaganego do nadania
wyższego stopnia służbowego z tytułu urlopu bezpłatnego, urlopu wychowawczego oraz
choroby;
6)
niepełnienia służby przez co najmniej połowę okresu służby wymaganego do nadania wyższego
stopnia służbowego z powodu zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków.
3.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku:
1)
gdy w postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariusz został uniewinniony albo gdy postępowanie
takie zostało umorzone wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia
czynu;
2)
gdy w postępowaniu karnym lub karnym skarbowym funkcjonariusz został uniewinniony
albo gdy takie postępowanie zostało umorzone ze względu na okoliczności wymienione
w art. 17 § 1 pkt 1-2 i 6 Kodeksu postępowania karnego, a także w przypadku uchylenia prawomocnego wyroku skazującego.
4.
Funkcjonariusza można mianować na wyższy stopień służbowy przed upływem okresów, o
których mowa w ust. 1, jeżeli:
1)
ma szczególne kwalifikacje zawodowe lub
2)
ma szczególne umiejętności do pełnienia służby, lub
3)
zasługuje na wyróżnienie.
5.
Funkcjonariusza zwalnianego ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 179 ust.
1 pkt 10 oraz art. 180 ust. 1 pkt 3, za zgodą Szefa Krajowej Administracji Skarbowej,
można mianować na wyższy stopień służbowy za szczególne zasługi w KAS.
6.
W uzasadnionych przypadkach funkcjonariusza można pośmiertnie mianować na wyższy stopień
służbowy.
7.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
tryb mianowania funkcjonariusza na stopień służbowy,
2)
osoby uprawnione do składania wniosków,
3)
terminy dokonywania mianowań,
4)
wzór wniosku o mianowanie
- mając na uwadze sprawne i prawidłowe dokonywanie mianowań na stopień służbowy oraz
właściwość przełożonych w tym zakresie.
Art. 198.
1.
Funkcjonariusza Policji albo Straży Granicznej przyjmowanego do służby mianuje się
na stopień służbowy w Służbie Celno-Skarbowej równorzędny z posiadanym stopniem służbowym,
jeżeli osoba ta ma kwalifikacje i umiejętności szczególnie przydatne do pełnienia
służby w Służbie Celno-Skarbowej.
2.
Mianowanie funkcjonariusza Policji albo Straży Granicznej na stopień służbowy w Służbie
Celno-Skarbowej może być uzależnione od odbycia szkolenia wymaganego do mianowania
na dany stopień służbowy.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, równorzędność stopni, o których
mowa w ust. 1, uwzględniając równorzędność okresów służby i stażu oraz uzyskanych
w dotychczasowych jednostkach kwalifikacji zawodowych z kwalifikacjami w Służbie Celno-Skarbowej.
Rozdział 5
Obowiązki i prawa funkcjonariuszy
Art. 199.
Funkcjonariusz jest obowiązany:
1)
dochować obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania;
2)
rzetelnie i terminowo wykonywać powierzone zadania;
3)
racjonalnie gospodarować środkami publicznymi;
4)
podnosić kwalifikacje zawodowe;
5)
godnie zachowywać się w służbie oraz poza nią.
Art. 200.
1.
Funkcjonariusz jest obowiązany składać oświadczenie o swoim stanie majątkowym:
1)
przy nawiązywaniu stosunku służbowego i przy zwalnianiu ze służby;
2)
corocznie;
3)
na żądanie kierownika jednostki organizacyjnej.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, oświadczenie składa się w terminie do dnia
31 marca. Oświadczenie należy składać według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.
Oświadczenie składa się kierownikowi jednostki organizacyjnej.
3.
Dyrektor izby administracji skarbowej, naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu
celno-skarbowego oraz ich zastępcy składają oświadczenia o stanie majątkowym Szefowi
Krajowej Administracji Skarbowej.
4.
W przypadku niezłożenia oświadczenia o stanie majątkowym w terminie, o którym mowa
w ust. 2, z powodu nieobecności w służbie, funkcjonariusz składa oświadczenie o stanie
majątkowym pierwszego dnia po stawieniu się do służby.
5.
Oświadczenie o stanie majątkowym powinno zawierać informacje o źródłach i wysokości
uzyskanych przychodów, posiadanych zasobach pieniężnych, nieruchomościach, uczestnictwie
w spółkach cywilnych lub spółkach prawa handlowego, posiadanych udziałach lub akcjach
w tych spółkach, mieniu nabytym od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby prawnej,
gminy, związku międzygminnego, powiatu, związku powiatów, związku powiatowo-gminnego
lub związku metropolitalnego, które podlegało zbyciu w drodze przetargu, mieniu ruchomym,
innych prawach majątkowych oraz o zobowiązaniach pieniężnych.
6.
Do dokonywania analizy oświadczeń składanych przez funkcjonariuszy przepis art. 149
ust. 4 stosuje się odpowiednio.
7.
Oświadczenie o stanie majątkowym przechowuje się przez okres 6 lat.
8.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
tryb postępowania w sprawach oświadczeń o stanie majątkowym, sposób ich analizy, a
także wzór oświadczenia o stanie majątkowym, wraz z pouczeniem o odpowiedzialności
za podanie informacji niezgodnych ze stanem faktycznym, uwzględniając zakres danych
objętych oświadczeniem. Wydając rozporządzenie, minister właściwy do spraw finansów
publicznych uwzględni potrzebę zapewnienia prawidłowego składania i przechowywania
oświadczeń o stanie majątkowym oraz ograniczenia dostępu do tych oświadczeń.
Art. 201.
Funkcjonariusz przy wykonywaniu obowiązków służbowych nie może:
1)
kierować się interesem jednostkowym lub grupowym;
2)
uczestniczyć w strajku, a także w działalności zakłócającej normalną pracę jednostki
organizacyjnej KAS;
3)
publicznie manifestować poglądów politycznych.
Art. 202.
1.
Funkcjonariusz nie może:
1)
być członkiem partii politycznej;
2)
być członkiem zarządów, rad nadzorczych lub komisji rewizyjnych spółek prawa handlowego
lub spółdzielni, z wyjątkiem rad nadzorczych spółdzielni mieszkaniowych;
3)
być zatrudniony lub wykonywać innych zajęć, które mogłyby wywołać podejrzenie o jego
stronniczość lub interesowność albo pozostawałyby w sprzeczności z jego obowiązkami
służbowymi;
4)
być członkiem zarządów fundacji prowadzących działalność gospodarczą;
5)
posiadać w spółkach prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziałów przedstawiających
więcej niż 10% kapitału zakładowego - w każdej z tych spółek;
6)
prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami,
a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w
prowadzeniu takiej działalności;
7)
sprawować funkcji w podmiotach, których działalność jest związana z obrotem towarami
z zagranicą lub obrotem krajowym towarami pochodzącymi z zagranicy, lub świadczyć
pracy na rzecz tych podmiotów albo na rzecz przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych
lub innych osób zagranicznych prowadzących działalność na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
2.
Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, nie dotyczy działalności wytwórczej w
rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej w formie i zakresie gospodarstwa
rodzinnego.
Art. 203.
1.
Funkcjonariusz w czasie pełnienia służby w oddziale celnym urzędu celno-skarbowego
obsługującym przejście graniczne albo wykonujący czynności, o których mowa w art.
113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126,
art. 127 ust. 1-5, art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5 i art. 133, nie może posiadać
ani korzystać z prywatnych przenośnych urządzeń służących do komunikacji elektronicznej,
które umożliwiają indywidualne porozumiewanie się na odległość, z wyjątkiem urządzeń,
których posiadanie funkcjonariusz zgłosił przed każdym rozpoczęciem służby zgodnie
z obowiązującym go rozkładem czasu służby, podając równocześnie dane identyfikujące
to urządzenie.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
zakres danych identyfikujących urządzenie, o którym mowa w ust. 1, mając na uwadze
zapewnienie możliwości ustalenia funkcjonariusza zgłaszającego urządzenie.
Art. 204.
1.
Funkcjonariusz jest obowiązany wykonywać polecenia służbowe przełożonych.
2.
Jeżeli polecenie służbowe w przekonaniu funkcjonariusza jest niezgodne z prawem, godzi
w interes społeczny lub zawiera znamiona pomyłki, funkcjonariusz powinien przedstawić
swoje zastrzeżenia przełożonemu na piśmie. W razie pisemnego potwierdzenia polecenia
funkcjonariusz powinien je wykonać, zawiadamiając jednocześnie o zastrzeżeniach kierownika
jednostki organizacyjnej, a gdy polecenie wydał kierownik jednostki organizacyjnej
- Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.
3.
Funkcjonariusz jest obowiązany odmówić wykonania polecenia, jeżeli jego wykonanie
prowadziłoby do popełnienia przestępstwa, wykroczenia, przestępstwa skarbowego lub
wykroczenia skarbowego.
4.
O odmowie wykonania polecenia, o którym mowa w ust. 3, funkcjonariusz jest obowiązany
zawiadomić kierownika jednostki organizacyjnej bądź Szefa Krajowej Administracji Skarbowej,
z pominięciem drogi służbowej.
5.
Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy.
Art. 205.
1.
Funkcjonariusz może wykonywać dodatkowe zajęcia zarobkowe jedynie za zgodą kierownika
jednostki organizacyjnej. W odniesieniu do dyrektora izby administracji skarbowej
lub jego zastępcy zgody udziela Szef Krajowej Administracji Skarbowej.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze zarządzenia, rodzaje
zajęć zarobkowych, które nie wymagają zgody kierownika jednostki organizacyjnej.
3.
W przypadkach, o których mowa w ust. 2, funkcjonariusz jest obowiązany poinformować
kierownika jednostki organizacyjnej przed podjęciem tego zajęcia.
Art. 206.
1.
Funkcjonariusz służby stałej podlega ocenie okresowej dokonywanej przez kierownika
jednostki organizacyjnej raz na 2 lata.
2.
W przypadku negatywnej oceny okresowej dodatkową ocenę przeprowadza się po upływie
6 miesięcy od dnia doręczenia funkcjonariuszowi pierwszej oceny. W przypadku nieobecności
funkcjonariusza w służbie, bieg terminu zawiesza się na czas trwania tej nieobecności.
3.
Funkcjonariusz zapoznaje się z oceną okresową w terminie 14 dni od dnia jej sporządzenia.
W terminie 14 dni od dnia zapoznania się z oceną funkcjonariusz może złożyć wniosek
o ponowne rozpatrzenie sprawy.
4.
Niezależnie od oceny okresowej dokonywanej przez kierownika jednostki organizacyjnej,
bezpośredni przełożony może wydawać opinię służbową dotyczącą przebiegu służby funkcjonariusza.
Funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z opinią, wnieść odwołanie
do kierownika jednostki organizacyjnej.
5.
Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz
Zastępcy Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.
6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
kryteria, na podstawie których są sporządzane oceny i opinie,
2)
skalę ocen i przesłanki, które uwzględnia się w procesie oceniania i opiniowania,
3)
wzór kwestionariusza oceny okresowej i opinii,
4)
tryb przeprowadzenia oceny okresowej oraz tryb rozpatrywania wniosków o ponowne rozpatrzenie
sprawy dotyczących tej oceny,
5)
tryb wydawania opinii służbowych oraz rozpatrywania odwołań od opinii służbowych
- uwzględniając okoliczności powodujące sporządzanie opinii, przesłanki dokonywania
oceny lub opiniowania oraz udział organizacji społecznych w procesie oceniania.
Art. 207.
1.
O zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby w Służbie Celno-Skarbowej
oraz funkcjonariusza, do pełnienia służby, orzekają komisje lekarskie podległe ministrowi
właściwemu do spraw wewnętrznych, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu
do spraw wewnętrznych .
2.
Funkcjonariusz może być skierowany do komisji lekarskiej, o której mowa w ust. 1:
1)
z urzędu lub na jego wniosek - w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności
fizycznej i psychicznej do pełnienia służby, jak również związku poszczególnych chorób
ze służbą;
2)
z urzędu - w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby
z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.
3.
Funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez komisję lekarską,
o której mowa w ust. 1, w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym i
dodatkowym.
4.
W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na
wydanie orzeczenia, funkcjonariusz może zostać skierowany na obserwację w podmiocie
leczniczym, jeżeli wyrazi na to zgodę.
5.
Skierowanie do komisji lekarskiej, o której mowa w ust. 1, wydaje kierownik jednostki
organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę.
6.
Koszty zleconych badań są pokrywane z budżetu państwa z części, o której mowa w art.
9 ust. 1.
7.
W zakresie nieuregulowanym w ustawie przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu
do spraw wewnętrznych stosuje się odpowiednio.
8.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wykaz chorób i ułomności wraz
z kategoriami zdolności do pełnienia służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie
o stanie zdrowia, o zdolności albo niezdolności kandydata lub funkcjonariusza do pełnienia
służby, oraz szczegółowe objaśnienia odnoszące się do tych chorób i ułomności, jak
również zalecane czynności wskazane przy ich ustalaniu w przypadkach, w których wymaga
tego wiedza medyczna, uwzględniając potrzebę ustalenia w toku badania przez komisje
lekarskie, o których mowa w ust. 1, przydatności i predyspozycji do służby z uwagi
na charakter i warunki pełnienia tej służby oraz konieczność zapewnienia jednolitego
orzecznictwa.
9.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza skierowania
do komisji lekarskich kandydata do służby oraz funkcjonariusza, o których mowa w ust.
1, uwzględniając potrzebę zawarcia w nim informacji niezbędnych do oceny zdolności
fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do pełnienia służby.
Art. 208.
1.
Funkcjonariusz jest obowiązany wykonywać obowiązki służbowe w umundurowaniu.
2.
Umundurowanie, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz otrzymuje do bezpłatnego korzystania.
Składniki umundurowania są wyceniane w sposób bezwalutowy poprzez przypisanie im odpowiedniej
liczby punktów przeliczeniowych. W przypadkach zwolnienia ze służby z przyczyn, o
których mowa w art. 179 ust. 1 pkt 2-11 oraz art. 180 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9, funkcjonariusz
jest obowiązany do zwrotu równowartości pieniężnej składników umundurowania, z wyłączeniem
zwolnienia funkcjonariusza na podstawie art. 179 ust. 1 pkt 10 w związku z przejściem
na emeryturę albo rentę.
3.
W uzasadnionych przypadkach kierownik jednostki organizacyjnej może zwolnić funkcjonariusza
od wykonywania obowiązków służbowych w umundurowaniu.
4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzory, kolory oraz rodzaje umundurowania,
2)
wzory, kolory oraz rodzaje oznaczeń stopni służbowych i znaków identyfikacji osobistej
funkcjonariuszy,
3)
tryb przydziału oznaczeń stopni służbowych i znaków identyfikacji osobistej funkcjonariuszy,
4)
przypisanie składnikom umundurowania liczby punktów przeliczeniowych,
5)
tryb przydziału składników umundurowania,
6)
wykaz składników umundurowania, za które przysługuje równoważnik pieniężny, oraz wysokość
tego równoważnika,
7)
warunki przyznawania równoważnika pieniężnego w zamian za składniki umundurowania
oraz za okresowe czyszczenie umundurowania,
8)
sposób noszenia poszczególnych rodzajów umundurowania, oznaczeń stopni służbowych
oraz znaków identyfikacji osobistej funkcjonariuszy,
9)
przypadki, w których funkcjonariusz może zostać zwolniony z obowiązku wykonywania
obowiązków służbowych w umundurowaniu,
10)
wartość punktu przeliczeniowego,
11)
sposób wyliczenia zwrotu równowartości pieniężnej składników umundurowania, o której
mowa w ust. 2
- uwzględniając we wzorach umundurowania wizerunek orła białego ustalony dla godła
państwowego oraz biorąc pod uwagę zastosowanie określonego rodzaju umundurowania funkcjonariusza
do realizowanych przez niego zadań.
Art. 209.
1.
Funkcjonariusz, który został zwolniony ze służby przed upływem 3 lat od dnia ukończenia
nauki w formach szkolnych i pozaszkolnych oraz na kursach zawodowych w służbie przygotowawczej,
której koszty zostały pokryte z budżetu państwa, jest obowiązany do zwrotu tych kosztów
zmniejszonych proporcjonalnie w stosunku do okresu pozostawania w stosunku służbowym
po ukończeniu nauki.
2.
Przepis ust. 1 ma zastosowanie w przypadku:
1)
zwolnienia funkcjonariusza ze służby z przyczyn, o których mowa w art. 179 ust. 1
pkt 2-11 oraz art. 180 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9;
2)
orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze Służby Celno-Skarbowej;
3)
wygaśnięcia stosunku służbowego z przyczyn, o których mowa w art. 182 pkt 2.
3.
W uzasadnionych przypadkach Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zwolnić osobę
obowiązaną do zwrotu kosztów określonych w ust. 1 z obowiązku ich zwrotu.
Art. 210.
Funkcjonariusz, w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, korzysta z ochrony prawnej
przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych w Kodeksie karnym.
Art. 211.
1.
Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów obrony, jeżeli postępowanie karne wszczęte
przeciwko niemu o przestępstwo popełnione w związku z wykonywaniem czynności służbowych
zostanie zakończone prawomocnym orzeczeniem o umorzeniu postępowania wobec braku ustawowych
znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia przestępstwa albo wyrokiem uniewinniającym.
2.
Koszty, w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu jednego obrońcy, określone w przepisach
wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze są pokrywane z budżetu państwa, z części, o której mowa w art. 9 ust. 1, na wniosek
funkcjonariusza.
Art. 212.
1.
Funkcjonariuszom i członkom ich rodzin, byłym funkcjonariuszom, w tym emerytom i rencistom
i członkom ich rodzin, mogą być przyznawane świadczenia socjalne.
2.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, podmioty uprawnione do wypłaty świadczeń
socjalnych, rodzaj i zakres tych świadczeń, sposób obliczania i ich wysokość, terminy
rozliczeń oraz wypłaty, uwzględniając prawidłowość wypłacanych świadczeń.
Art. 213.
1.
Funkcjonariusze w czasie wykonywania zadań służbowych mogą otrzymywać nieodpłatnie
wyżywienie oraz napoje, zwane dalej „wyżywieniem”, lub równoważnik pieniężny w zamian
za wyżywienie.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
przypadki, w których funkcjonariusz otrzymuje wyżywienie lub równoważnik pieniężny
w zamian za wyżywienie, normy wyżywienia i wysokość równoważnika pieniężnego, sposób
ustalania wartości pieniężnej równoważnika, warunki i tryb jego wypłacania, a także
organy właściwe w tych sprawach, uwzględniając zakres i specyfikę zadań służbowych
wykonywanych przez funkcjonariuszy.
Art. 214.
Do funkcjonariusza stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy , zwanej dalej „Kodeksem pracy”, dotyczące uprawnień pracowników związanych z rodzicielstwem,
chyba że przepisy ustawy są korzystniejsze.
Art. 215.
Jeżeli zachodzi konieczność zastępstwa funkcjonariusza, z wyłączeniem funkcjonariusza
wykonującego czynności operacyjno-rozpoznawcze, w czasie jego nieobecności w służbie
w związku z przebywaniem na urlopie macierzyńskim, urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego,
urlopie ojcowskim, urlopie rodzicielskim lub urlopie wychowawczym, można w tym celu
zatrudnić osobę na podstawie umowy o pracę na czas określony, obejmujący okres tej
nieobecności.
Art. 216.
1.
Funkcjonariuszowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego na
zasadach określonych w Kodeksie pracy, z wyłączeniem art. 1672Kodeksu pracy.
2.
Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany udzielić na żądanie funkcjonariusza
i w terminie przez niego wskazanym nie więcej niż 4 dni urlopu w każdym roku kalendarzowym.
Funkcjonariusz zgłasza żądanie udzielenia urlopu najpóźniej w dniu rozpoczęcia urlopu.
3.
Odmowa udzielenia urlopu, o którym mowa w ust. 2, może nastąpić w sytuacji, gdy nieobecność
funkcjonariusza w służbie wpłynie na ciągłość wykonywania zadań w jednostce organizacyjnej
KAS.
4.
Funkcjonariuszowi, który osiągnął określony staż służby w Służbie Celno-Skarbowej,
przysługuje dodatkowy urlop wypoczynkowy w każdym roku kalendarzowym w wymiarze:
1)
5 dni, jeżeli pełni służbę co najmniej 15 lat;
2)
10 dni, jeżeli pełni służbę co najmniej 20 lat.
5.
Łączny wymiar dodatkowego urlopu wypoczynkowego, o którym mowa w ust. 4, nie może
przekroczyć 10 dni rocznie.
6.
Funkcjonariuszowi przenoszonemu do innej miejscowości, jeżeli z przeniesieniem wiąże
się zmiana jego miejsca zamieszkania, udziela się płatnego urlopu okolicznościowego
w wymiarze 4 dni. Urlop okolicznościowy może być na wniosek funkcjonariusza wykorzystany
w częściach.
Art. 217.
Funkcjonariuszowi, po upływie 5 lat służby, przysługuje płatny urlop zdrowotny z zachowaniem
prawa do uposażenia. Urlopu zdrowotnego udziela kierownik jednostki organizacyjnej
na podstawie skierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową
na okres ustalony w tym skierowaniu, nieprzekraczający jednak 30 kolejnych dni w każdym
roku kalendarzowym.
Art. 218.
1.
Kierownik jednostki organizacyjnej może, z ważnych przyczyn, udzielić funkcjonariuszowi
urlopu bezpłatnego.
2.
Okresu urlopu bezpłatnego nie zalicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia
funkcjonariusza.
3.
Funkcjonariuszowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca kalendarzowego,
przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień poprzedzający
dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie
za czas urlopu bezpłatnego, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej
wypłacie uposażenia.
Art. 219.
1.
Funkcjonariuszowi za szczególne osiągnięcia w Służbie Celno-Skarbowej, w szczególności
za wzorowe wykonywanie obowiązków, przejawianie inicjatywy, doskonalenie kwalifikacji
zawodowych mogą być udzielane wyróżnienia:
1)
dyplom;
2)
krótkoterminowy urlop wypoczynkowy w wymiarze do 10 dni;
3)
nagroda pieniężna lub rzeczowa;
4)
mianowanie na wyższy stopień służbowy;
5)
przyznanie odznaki honorowej;
6)
przedstawienie do odznaczenia państwowego.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
warunki i tryb udzielania wyróżnień funkcjonariuszom, uwzględniając właściwość przełożonych
w tych sprawach, sposób udzielania wyróżnień oraz terminy ich przyznawania.
Art. 220.
1.
Nagroda pieniężna, o której mowa w art. 219 ust. 1 pkt 3, jest przyznawana z funduszu
nagród za szczególne osiągnięcia w Służbie Celno-Skarbowej.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, tworzy fundusz
nagród za szczególne osiągnięcia w Służbie Celno-Skarbowej, określając źródło środków
na ten fundusz oraz jego wysokość, mając na względzie prawidłowe wykorzystanie środków.
Art. 221.
1.
Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany zapewnić funkcjonariuszowi bezpieczne
i higieniczne warunki służby oraz prowadzić systematyczne szkolenie w zakresie bezpieczeństwa
i higieny służby.
2.
Funkcjonariusz jest obowiązany do przestrzegania przepisów i zasad bezpieczeństwa
i higieny służby oraz przepisów przeciwpożarowych.
3.
W sprawach związanych z bezpieczeństwem i higieną służby, w zakresie nieuregulowanym
ustawą, stosuje się odpowiednio:
1)
przepisy art. 2071, art. 208, art. 2091, art. 2092, art. 210 § 1-5, art. 213, art. 215-219, art. 220 § 1, art. 221, art. 222 § 1 i 2,
art. 2221 § 1 i 2, art. 223-225, art. 227 § 1, art. 229 § 1-7, art. 234 § 3 i 4, art. 236,
art. 2377-23710, art. 23711 § 1-4 i art. 23711a-23713a Kodeksu pracy,
2)
przepisy wydane na podstawie art. 210 § 6, art. 220 § 2 i 3, art. 222 § 3, art. 2221 § 3, art. 227 § 2, art. 228 § 3, art. 229 § 8, art. 23711 § 5 i art. 23715Kodeksu pracy
- jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania zadań służbowych wykonuje prace, których
te przepisy dotyczą.
4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe warunki bezpieczeństwa i higieny służby, mając na uwadze zadania wykonywane
przez funkcjonariuszy oraz warunki i miejsce pełnienia służby.
Art. 222.
Funkcjonariusze mogą się zrzeszać w związkach zawodowych na zasadach określonych w
ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych .
Rozdział 6
Uposażenie i inne świadczenia pieniężne funkcjonariuszy
Art. 223.
1.
Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza do służby.
2.
Z tytułu pełnienia służby funkcjonariusz otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne
określone w ustawie.
3.
Przeciętne uposażenie funkcjonariusza stanowi wielokrotność kwoty bazowej. Wysokość
kwoty bazowej ustalonej według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.
4.
Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, rozumie się uposażenie wraz z
1/12 równowartości nagrody rocznej.
5.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wielokrotność kwoty bazowej, o której
mowa w ust. 3, kierując się szczególnymi zadaniami, jakie wykonują funkcjonariusze.
Art. 224.
Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia.
Art. 225.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokości uposażenia zasadniczego
funkcjonariuszy na stanowiskach służbowych, z zastosowaniem mnożników kwoty bazowej,
uwzględniając charakter i rodzaje stanowisk służbowych w poszczególnych jednostkach
organizacyjnych KAS.
Art. 226.
1.
Funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia zasadniczego:
1)
dodatek za wieloletnią służbę;
2)
dodatek za stopień służbowy w wysokości uzależnionej od posiadanego stopnia;
3)
dodatek funkcyjny na stanowisku kierowniczym;
4)
dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami i umiejętnościami;
5)
dodatki uzasadnione szczególnymi warunkami pełnienia służby.
2.
Dodatki do uposażenia, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 148 ust. 1, ustalane w
wysokości miesięcznej są dodatkami o charakterze stałym.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, warunki otrzymywania dodatków do
uposażenia zasadniczego, o których mowa w ust. 1 pkt 2-5, oraz wysokość dodatków,
uwzględniając:
1)
okoliczności uzasadniające przyznanie dodatków;
2)
rodzaje dodatków przysługujących funkcjonariuszowi ze względu na szczególne właściwości,
kwalifikacje, umiejętności lub warunki pełnienia służby;
3)
okresowe podwyższenie lub obniżenie tych dodatków.
Art. 227.
Uposażenie jest płatne miesięcznie.
Art. 228.
1.
Funkcjonariusz odwołany ze stanowiska służbowego lub przeniesiony na niższe stanowisko
służbowe zachowuje prawo do uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku
przez okres 6 miesięcy.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy przeniesionych na niższe stanowisko
służbowe na podstawie art. 255 ust. 1 pkt 7 oraz funkcjonariuszy przeniesionych na
własną prośbę.
Art. 229.
1.
Funkcjonariuszowi zawiesza się wypłatę uposażenia w przypadku:
1)
samowolnego opuszczenia miejsca pełnienia służby;
2)
niepodjęcia służby;
3)
zawinionej niemożności pełnienia służby.
2.
W przypadku gdy okoliczności, o których mowa w ust. 1, zostaną uznane za usprawiedliwione,
funkcjonariuszowi wypłaca się zawieszone uposażenie. W przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej
funkcjonariusz traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego.
Jeżeli funkcjonariusz pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie,
potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.
Art. 230.
1.
W przypadku urlopów, o których mowa w art. 216 ust. 1, 4 i 6, art. 217 i art. 219
ust. 1 pkt 2, funkcjonariusz otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne należne
na zajmowanym stanowisku służbowym.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku:
1)
niezdolności do służby z przyczyn uprawniających do świadczeń określonych w przepisach
ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
w razie choroby i macierzyństwa , przez okres określony w tych przepisach, z wyjątkiem przyczyn uprawniających do
zasiłków chorobowego i opiekuńczego;
2)
zwolnienia funkcjonariusza od pełnienia służby, w przypadkach określonych w przepisach
prawa pracy dotyczących udzielania pracownikom zwolnień od pracy, za które pracownik
zachowuje prawo do wynagrodzenia.
3.
W razie niezdolności do służby z powodu choroby spowodowanej wypadkiem przy pełnieniu
służby lub chorobą zawodową funkcjonariusz zachowuje prawo do świadczeń pieniężnych
określonych w ustawie z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków
przy pracy i chorób zawodowych , przez okres przewidziany w przepisach tej ustawy.
Art. 231.
1.
Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego
oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w
art. 230 ust. 1.
2.
Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi:
1)
100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 230 ust. 1, za okres do:
a)
6 tygodni urlopu rodzicielskiego - w przypadku, o którym mowa w art. 1821a § 1 pkt 1 i art. 183 § 4 pkt 1 Kodeksu pracy,
b)
8 tygodni urlopu rodzicielskiego - w przypadkach, o których mowa w art. 1821a § 1 pkt 2 i art. 183 § 4 pkt 2 Kodeksu pracy,
c)
3 tygodni urlopu rodzicielskiego - w przypadku, o którym mowa w art. 183 § 4 pkt 3 Kodeksu pracy;
2)
60% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 230 ust. 1, za okres urlopu rodzicielskiego
przypadający po okresach, o których mowa w pkt 1.
3.
Miesięczne uposażenie funkcjonariusza-kobiety, która we wniosku, złożonym nie później
niż 21 dni po porodzie, wystąpi o udzielenie jej, bezpośrednio po urlopie macierzyńskim,
urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze, wynosi 80% miesięcznego uposażenia, o którym
mowa w art. 230 ust. 1, za cały okres odpowiadający okresowi tych urlopów.
4.
W przypadku gdy wysokość uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego o zaliczkę na podatek
dochodowy od osób fizycznych oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne, obliczonego
zgodnie z ust. 1-3, jest niższa niż kwota świadczenia rodzicielskiego określonego
w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych , kwotę uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego o zaliczkę na podatek dochodowy
od osób fizycznych oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne podwyższa się do wysokości
świadczenia rodzicielskiego.
5.
Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariusza, który we wniosku, złożonym
nie później niż 21 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie i wystąpieniu do sądu opiekuńczego
z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia dziecka lub po przyjęciu
dziecka na wychowanie jako rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej,
wystąpi o udzielenie mu, bezpośrednio po urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego,
urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze.
6.
Funkcjonariuszowi, który z uwagi na wniosek złożony w trybie ust. 3 albo 5 otrzymał
80% uposażenia, o którym mowa w ust. 3, w przypadku rezygnacji z urlopu rodzicielskiego
w pełnym wymiarze albo rezygnacji z urlopu rodzicielskiego w wymiarze, o którym mowa
w ust. 2 pkt 2, przysługuje jednorazowe wyrównanie otrzymywanego uposażenia, o którym
mowa w ust. 3, do wysokości 100%, pod warunkiem niepobrania uposażenia za okres odpowiadający
okresom tych urlopów.
Art. 232.
1.
W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz otrzymuje uposażenie
chorobowe.
2.
Podstawę obliczenia uposażenia chorobowego stanowi uposażenie zasadnicze wraz z dodatkiem
za wieloletnią służbę, dodatkiem za stopień służbowy, dodatkiem funkcyjnym, dodatkiem
kontrolerskim oraz dodatkiem uzasadnionym szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami
i umiejętnościami, przysługujące funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku
służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo
do uposażenia lub jego wysokość.
3.
Przy obliczaniu uposażenia chorobowego za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim
przyjmuje się, że uposażenie chorobowe za jeden dzień przebywania na zwolnieniu lekarskim
stanowi 1/30 uposażenia chorobowego, którego wysokość jest określana zgodnie z art.
234.
Art. 233.
1.
Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w czasie którego funkcjonariusz jest zwolniony
od pełnienia służby z powodu:
1)
choroby i innych przyczyn niezdolności do służby traktowanych na równi z niezdolnością
do służby z powodu choroby, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych
z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, innych niż określone w pkt 6 i 7;
2)
konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub małżonka, dzieckiem
przysposobionym, dzieckiem obcym przyjętym na wychowanie i utrzymanie, do ukończenia
przez nie 8. roku życia w przypadku:
a)
zaistnienia przyczyn, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych
z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa,
b)
porodu lub choroby małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza, stale
opiekującego się dzieckiem, jeżeli poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi
lub rodzicowi sprawowanie opieki nad dzieckiem,
c)
pobytu małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza, stale opiekujących
się dzieckiem, w szpitalu albo innym przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego wykonującego
działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne;
3)
konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem własnym lub małżonka,
dzieckiem przysposobionym, dzieckiem obcym przyjętym na wychowanie i utrzymanie, do
ukończenia przez nie 14. roku życia;
4)
konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny;
5)
poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców
komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i
narządów;
6)
wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby;
7)
choroby przypadającej w okresie ciąży;
8)
przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania przez komisję
lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych;
9)
zwolnienia od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem
służby;
10)
zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi
właściwościami lub warunkami służby.
2.
Zwolnienie od pełnienia służby w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, przysługuje
przez okres nie dłuższy niż 60 dni w roku kalendarzowym, a w przypadku, o którym mowa
w ust. 1 pkt 4 - przez okres nie dłuższy niż 14 dni w roku kalendarzowym, przy czym
okresy te łącznie nie mogą przekroczyć 60 dni w roku kalendarzowym.
3.
Za członka rodziny, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, uważa się małżonka, rodziców, rodzica
dziecka funkcjonariusza, ojczyma, macochę, teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo oraz
dzieci w wieku powyżej 14 lat, jeżeli pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym
z funkcjonariuszem w okresie sprawowania opieki.
4.
Przepis ust. 2 stosuje się bez względu na liczbę dzieci i innych członków rodziny
wymagających opieki.
Art. 234.
1.
Funkcjonariusz otrzymuje uposażenie chorobowe w wysokości 80% podstawy, o której mowa
w art. 232 ust. 2, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim z powodów, o których
mowa w art. 233 ust. 1 pkt 1-4.
2.
Funkcjonariusz otrzymuje uposażenie chorobowe w wysokości 100% podstawy, o której
mowa w art. 232 ust. 2, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim z powodów, o
których mowa w art. 233 ust. 1 pkt 5-10.
3.
Prawo do uposażenia chorobowego w wysokości 100% podstawy, o której mowa w art. 232
ust. 2, przysługuje również, gdy zwolnienie od pełnienia służby zostało spowodowane
przez inną osobę w wyniku popełnienia przez nią umyślnego czynu zabronionego w związku
z pełnioną służbą przez funkcjonariusza, stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez uprawniony
organ.
Art. 235.
1.
Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza się na podstawie zaświadczenia
lekarskiego wystawionego zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach
pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruku zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy,
z tym że:
1)
przyczynę niezdolności do służby wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim
przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności
do służby wskutek poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów dokumentuje
zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym druku, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa;
2)
dokumentem stanowiącym podstawę usprawiedliwienia nieobecności w służbie z powodu
okoliczności określonych:
a)
w art. 233 ust. 1 pkt 2 lit. a - jest pisemne oświadczenie funkcjonariusza,
b)
w art. 233 ust. 1 pkt 2 lit. b i c - jest zaświadczenie lekarskie wystawione przez
lekarza na zwykłym druku;
3)
dokumentem stanowiącym podstawę usprawiedliwienia nieobecności w służbie w przypadku,
o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z
ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, jest decyzja wydana przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów
o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.
2.
Doręczenie zaświadczenia lekarskiego odbywa się przy wykorzystaniu profilu informacyjnego,
o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa, na zasadach określonych w tej ustawie.
3.
Kierownicy jednostek organizacyjnych wykorzystują lub tworzą profil informacyjny płatnika
składek, o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa.
4.
Wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 tej ustawy, albo zaświadczenie
wystawione przez lekarza na zwykłym druku w przypadkach, o których mowa w art. 233
ust. 1 pkt 2 lit. b i c, funkcjonariusz jest obowiązany dostarczyć kierownikowi jednostki
organizacyjnej w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania.
5.
Funkcjonariusz jest obowiązany dostarczyć kierownikowi jednostki organizacyjnej zaświadczenie
lekarskie lub decyzję, o których mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.
6.
Funkcjonariusz jest obowiązany dostarczyć kierownikowi jednostki organizacyjnej oświadczenie
o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 233 ust. 1 pkt 2 lit. a, w terminie
7 dni od dnia ich zaistnienia.
7.
Niedopełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 4 i 5, skutkuje uznaniem nieobecności
w służbie za nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia, decyzji
lub oświadczenia w terminie nastąpiło z przyczyn niezależnych od funkcjonariusza.
Art. 236.
1.
Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość
wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich
oraz oświadczenie funkcjonariusza, o którym mowa w art. 235 ust. 1 pkt 2 lit. a, mogą
podlegać kontroli.
2.
Kontrolę przeprowadzają:
1)
komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie
prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości
wykorzystania zwolnienia lekarskiego;
2)
kierownik jednostki organizacyjnej - w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia
lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie
oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 235 ust. 1 pkt 2 lit. a.
3.
Jeżeli w wyniku kontroli komisja lekarska ustali datę ustania niezdolności do służby
wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, funkcjonariusz traci prawo
do uposażenia chorobowego za okres od tej daty do końca zwolnienia.
4.
Funkcjonariusz traci prawo do uposażenia chorobowego za cały okres zwolnienia, jeżeli
w wyniku kontroli zostanie ustalone:
1)
że oświadczenie funkcjonariusza, o którym mowa w art. 235 ust. 1 pkt 2 lit. a, zostało
złożone niezgodnie z prawdą;
2)
nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego;
3)
że zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane.
5.
Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy
funkcjonariusz w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej
opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego
w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.
6.
Kontrola oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 235 ust. 1 pkt 2 lit.
a, polega na ustaleniu, czy zaistniały przyczyny, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych
z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.
7.
Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz oświadczenia funkcjonariusza,
o którym mowa w art. 235 ust. 1 pkt 2 lit. a, przeprowadza osoba upoważniona przez
kierownika jednostki organizacyjnej.
8.
W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że funkcjonariusz wykonuje pracę zarobkową
albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba
kontrolująca, o której mowa w ust. 7, sporządza protokół, w którym podaje, na czym
polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego.
9.
W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że oświadczenie funkcjonariusza, o którym
mowa w art. 235 ust. 1 pkt 2 lit. a, nie jest zgodne z prawdą, osoba kontrolująca,
o której mowa w ust. 7, sporządza protokół.
10.
Protokół przedstawia się funkcjonariuszowi. Funkcjonariusz może wnieść do niego uwagi.
Wniesienie uwag funkcjonariusz potwierdza własnoręcznym podpisem.
11.
Na podstawie ustaleń zawartych w protokole oraz uwag, o których mowa w ust. 10, kierownik
jednostki organizacyjnej stwierdza utratę prawa do uposażenia chorobowego za okres,
o którym mowa w ust. 4 pkt 1 lub 2.
12.
Przepis ust. 11 stosuje się odpowiednio w przypadku zawiadomienia kierownika jednostki
organizacyjnej przez komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych
w wyniku przeprowadzenia przez tę komisję kontroli o nieprawidłowościach w wykorzystaniu
zwolnienia lekarskiego.
13.
W przypadku stwierdzenia utraty prawa do uposażenia, o którym mowa w ust. 11, funkcjonariusz
może złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do kierownika jednostki organizacyjnej
w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z tym stwierdzeniem.
14.
Kontrola wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich polega na sprawdzeniu, czy zaświadczenie:
1)
nie zostało sfałszowane;
2)
zostało wydane zgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń
lekarskich.
15.
Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 14:
1)
pkt 1, zachodzi podejrzenie, że zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane - kierownik
jednostki organizacyjnej występuje do lekarza, który wystawił zaświadczenie lekarskie,
o wyjaśnienie sprawy;
2)
pkt 2, zachodzi podejrzenie, że zaświadczenie lekarskie wydane zostało niezgodnie
z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich - kierownik
jednostki organizacyjnej występuje o wyjaśnienie sprawy do terenowej jednostki organizacyjnej
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Art. 237.
1.
W przypadku gdy funkcjonariusz pobrał już uposażenie za okres, w którym przebywał
na zwolnieniu lekarskim, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej
wypłacie uposażenia.
2.
Funkcjonariuszowi, który przebywał na zwolnieniu lekarskim w ostatnim miesiącu pełnienia
służby, potrąca się odpowiednią część uposażenia z należności przysługujących mu z
tytułu zwolnienia ze służby albo funkcjonariusz ten zwraca odpowiednią część uposażenia
w dniu ustania stosunku służbowego.
3.
W przypadkach, o których mowa w art. 236 ust. 3 i 4, przepisy ust. 1 i 2 stosuje się
odpowiednio.
Art. 238.
1.
Środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy w okresie
przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się w całości na nagrody uznaniowe
za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie funkcjonariuszy przebywających na zwolnieniach
lekarskich.
2.
Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, zwiększają fundusz nagród za szczególne
osiągnięcia w Służbie Celno-Skarbowej, utworzony na podstawie art. 220 ust. 2.
Art. 239.
W zakresie nieuregulowanym w ustawie do usprawiedliwiania nieobecności w służbie oraz
udzielania funkcjonariuszom zwolnień od pełnienia służby stosuje się odpowiednio przepisy
prawa pracy dotyczące sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania
pracownikom zwolnień od pracy.
Art. 240.
1.
Dodatek za wieloletnią służbę w Służbie Celno-Skarbowej przysługuje po 2 latach służby,
w wysokości wynoszącej 2% uposażenia zasadniczego.
2.
Dodatek, o którym mowa w ust. 1, wzrasta o 1% za każdy dalszy rok służby, aż do osiągnięcia
20% uposażenia zasadniczego po 20 latach służby, oraz o 0,5% za każdy następny rok
służby - łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby.
3.
Do okresów służby uprawniających do dodatku, o którym mowa w ust. 1, wlicza się poprzednie
zakończone okresy służby lub zatrudnienia oraz inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych
przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.
4.
Dodatek za wieloletnią służbę jest wypłacany począwszy od pierwszego dnia miesiąca
kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym funkcjonariusz nabył prawo do tego
dodatku lub wyższej stawki dodatku, jeżeli nabycie tego prawa nastąpiło w ciągu miesiąca.
Art. 241.
1.
Funkcjonariuszom przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości:
1)
po 20 latach służby - 75%,
2)
po 25 latach służby - 100%,
3)
po 30 latach służby - 150%,
4)
po 35 latach służby - 200%,
5)
po 40 latach służby - 300%,
6)
po 45 latach służby - 400%
- miesięcznego uposażenia.
2.
Do okresów służby uprawniających do nagrody jubileuszowej wlicza się poprzednie zakończone
okresy służby lub zatrudnienia oraz inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów
podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.
3.
Funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby w związku z przejściem na emeryturę albo rentę
z tytułu niezdolności do służby przysługuje prawo do nagrody jubileuszowej przed upływem
okresu służby wymaganego do nabycia tego prawa, jeżeli w dniu zwolnienia ze służby
do wymaganego okresu służby brakuje nie więcej niż 12 miesięcy.
4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, sposób obliczania i wypłacania nagrody
jubileuszowej, biorąc pod uwagę udokumentowanie okresów pełnienia służby lub zatrudnienia
uprawniające do nagrody jubileuszowej w określonej wysokości.
Art. 242.
1.
Funkcjonariuszowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda
roczna w wysokości 1/12 uposażenia, uposażenia chorobowego i uposażenia za przedłużony
czas służby otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje.
2.
Nagroda roczna przysługuje, jeżeli funkcjonariusz w danym roku kalendarzowym pełnił
służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od
miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny
miesiąc kalendarzowy.
3.
Pełnienie służby przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych warunkujących nabycie
prawa do nagrody rocznej nie jest wymagane w przypadku, gdy w danym roku kalendarzowym
stosunek służbowy funkcjonariusza przekształcił się w stosunek pracy na podstawie
art. 174 ust. 7. Funkcjonariusz, którego stosunek służbowy przekształcił się w stosunek
pracy, nabywa prawo do nagrody rocznej w wysokości proporcjonalnej do okresu pełnienia
służby.
4.
Do okresu służby, o którym mowa w ust. 2, warunkującego nabycie prawa do nagrody rocznej
w danym roku kalendarzowym wlicza się okresy:
1)
korzystania przez funkcjonariusza:
a)
z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu na warunkach
urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu
rodzicielskiego,
b)
ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z przyczyn, o których mowa w art. 185 § 2 lub art. 188 Kodeksu pracy,
c)
ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych w razie urodzenia się dziecka, zgodnie
z przepisami wydanymi na podstawie art. 2982Kodeksu pracy,
d)
ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania
opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych
z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa;
2)
powołania funkcjonariusza do czynnej służby wojskowej albo skierowania do odbycia
służby zastępczej;
3)
zwolnienia funkcjonariusza ze służby w związku z nabyciem praw do emerytury lub renty,
bądź wygaśnięcia jego stosunku służbowego na podstawie art. 182 pkt 1.
5.
Do okresu służby, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów:
1)
korzystania przez funkcjonariusza z urlopu bezpłatnego;
2)
zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych w przypadkach, o których
mowa w art. 178, chyba że:
a)
w postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariusz został uniewinniony albo gdy postępowanie
takie zostało umorzone wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia
czynu,
b)
w postępowaniu karnym lub karnym skarbowym funkcjonariusz został uniewinniony albo
gdy takie postępowanie zostało umorzone ze względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1, 2 i 6 Kodeksu postępowania karnego.
6.
Do uposażenia, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się uposażenia otrzymanego w okresie
zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych w przypadkach, o których
mowa w art. 178, chyba że:
1)
w postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariusz został uniewinniony albo takie postępowanie
zostało umorzone wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia
czynu;
2)
w postępowaniu karnym lub karnym skarbowym funkcjonariusz został uniewinniony albo
takie postępowanie zostało umorzone ze względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1, 2 i 6 Kodeksu postępowania karnego.
7.
Nagrody rocznej nie przyznaje się w przypadku:
1)
popełnienia przez funkcjonariusza, ściganego z oskarżenia publicznego przestępstwa
umyślnego lub umyślnego przestępstwa skarbowego, stwierdzonego prawomocnym wyrokiem
sądu;
2)
wymierzenia funkcjonariuszowi prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym kary, o której
mowa w art. 255 ust. 1 pkt 4-10;
3)
zwolnienia funkcjonariusza ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 179 ust.
1 pkt 4 albo w art. 180 ust. 1 pkt 2.
8.
Nagroda roczna może ulec obniżeniu od 20% do 50% w stosunku do wysokości określonej
w ust. 1 w przypadku:
1)
popełnienia przez funkcjonariusza przestępstwa, innego niż określone w ust. 7 pkt
1, stwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądu;
2)
wymierzenia funkcjonariuszowi prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym kary, o której
mowa w art. 255 ust. 1 pkt 1-3;
3)
niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej, stwierdzonego
w dwóch następujących po sobie ocenach okresowych lub opiniach służbowych, między
którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy.
9.
Przyznanie nagrody rocznej zawiesza się, jeżeli przeciwko funkcjonariuszowi toczy
się postępowanie karne, karne skarbowe lub dyscyplinarne o czyn popełniony w roku
kalendarzowym, za który nagroda jest przyznawana - do czasu zakończenia tego postępowania.
10.
W przypadkach, o których mowa w ust. 7 i 8, nagrody rocznej nie przyznaje się lub
ulega ona obniżeniu za rok kalendarzowy, w którym funkcjonariusz:
1)
popełnił przestępstwo stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu,
2)
naruszył obowiązki służbowe, za co został ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym,
3)
otrzymał drugą kolejną negatywną ocenę okresową lub opinię służbową z powodu niewywiązywania
się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby
- a jeżeli nagroda za ten rok została już wypłacona - za rok, w którym postępowanie
karne, karne skarbowe lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym
orzeczeniem albo funkcjonariusz został zwolniony ze służby.
11.
O obniżeniu nagrody rocznej decyduje kierownik jednostki organizacyjnej.
12.
W przypadku pełnienia przez funkcjonariusza w roku kalendarzowym służby w różnych
jednostkach organizacyjnych KAS nagrodę roczną za cały okres służby w danym roku kalendarzowym
wypłaca jednostka, w której funkcjonariusz pełni służbę w dniu wypłaty nagrody.
13.
Nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku następującego po roku, za który przysługuje
nagroda.
Art. 243.
1.
Funkcjonariuszowi odbywającemu podróże służbowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
przysługują należności z tytułu podróży służbowych.
2.
Podróż służbowa obejmuje, określony w pisemnym lub ustnym poleceniu wyjazdu służbowego,
okres od wyjazdu funkcjonariusza - w celu wykonywania czynności służbowych na obszarze
kraju - poza miejsce pełnienia służby do jego powrotu.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, warunki ustalania należności, o których
mowa w ust. 1, ich wysokość, a także sposób rozliczania się funkcjonariusza, uwzględniając
potrzebę uzależnienia wysokości należności od czasu trwania podróży służbowej, dokonania
zwrotu rzeczywiście poniesionych wydatków oraz określenia terminów wypłaty należności
w sposób ułatwiający dokonywanie rozliczeń.
Art. 244.
1.
Funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik z tytułu dojazdu do miejsca pełnienia służby,
jeżeli on sam lub jego małżonek nie zamieszkują lub nie posiadają lokalu mieszkalnego
w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej.
2.
Równoważnik, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
1)
funkcjonariuszom, którzy otrzymują równoważnik pieniężny, o którym mowa w art. 169
ust. 1;
2)
jeżeli dojazd do miejsca pełnienia służby jest możliwy środkami komunikacji publicznej
i nie jest znacznie utrudniony.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
warunki, wysokość oraz tryb i terminy wypłaty równoważnika, o którym mowa w ust. 1,
uwzględniając potrzebę jego odniesienia do cen biletów za przejazd koleją lub autobusami,
wzory wymaganych dokumentów oraz potrzebę właściwego dokumentowania poniesionych kosztów.
Art. 245.
1.
Funkcjonariuszowi może być przyznane prawo do ryczałtu związanego z używaniem pojazdów
niepozostających w dyspozycji jednostek organizacyjnych KAS do celów służbowych na
zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym .
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
rodzaje zadań, do których wykonywania dopuszcza się użycie pojazdów niepozostających
w dyspozycji jednostek organizacyjnych KAS do celów służbowych, oraz szczegółowe warunki
używania tych pojazdów, uwzględniając potrzebę sprawnej realizacji zadań i czynności
wykonywanych przez funkcjonariuszy.
Art. 246.
1.
W zakresie odbywania przez funkcjonariusza zagranicznych podróży służbowych stosuje
się odpowiednio przepisy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących
pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce budżetowej z tytułu
podróży służbowej poza granicami kraju wydane na podstawie art. 775§ 2 Kodeksu pracy.
2.
W przypadku zagranicznych podróży służbowych realizowanych w ramach programów lub
projektów Unii Europejskiej stosuje się odpowiednio rozwiązania przewidziane w tych
programach lub projektach.
Art. 247.
1.
Funkcjonariuszowi, który wykonuje stałe zadania służbowe poza terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, przysługuje ryczałt na pokrycie kosztów wyżywienia i innych drobnych wydatków.
2.
Wykonywanie stałych zadań służbowych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
dobowym wymiarze czasu służby nieprzekraczającym 24 godzin, nie stanowi podróży służbowej
w rozumieniu przepisów, o których mowa w art. 246.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
walutę i wysokość ryczałtu, uwzględniając państwo, w którym funkcjonariusz wykonuje
stałe zadania służbowe, oraz liczbę godzin wykonywania zadań przez funkcjonariusza.
Art. 248.
1.
Funkcjonariusz zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych i zwolniony od pełnienia
innych obowiązków służbowych otrzymuje od dnia zawieszenia 50% uposażenia przysługującego
w dniu zawieszenia.
2.
Po zakończeniu postępowania karnego, postępowania karnego skarbowego lub dyscyplinarnego,
będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, funkcjonariusz otrzymuje
wstrzymaną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzane w okresie zawieszenia,
jeżeli w postępowaniu karnym lub karnym skarbowym funkcjonariusz został uniewinniony
albo gdy takie postępowanie zostało umorzone ze względu na okoliczności wymienione
w art. 17 § 1 pkt 1, 2 i 6 Kodeksu postępowania karnego, a w postępowaniu dyscyplinarnym nie został ukarany karą dyscyplinarną wydalenia
ze Służby Celno-Skarbowej.
3.
W przypadku wykonywania innych obowiązków służbowych w okresie zawieszenia funkcjonariuszowi
przysługuje uposażenie nie niższe od dotychczas otrzymywanego.
Art. 249.
Z uposażenia funkcjonariusza mogą być dokonywane potrącenia na podstawie sądowych
i administracyjnych tytułów wykonawczych oraz na podstawie przepisów odrębnych - na
zasadach określonych w przepisach o egzekucji sądowej lub postępowaniu egzekucyjnym
w administracji albo w innych przepisach odrębnych.
Art. 250.
1.
Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby w związku z przejściem na emeryturę lub orzeczeniem
trwałej niezdolności do służby przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości trzymiesięcznego
uposażenia. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% miesięcznego uposażenia za każdy pełny
rok pełnienia służby ponad 5 lat nieprzerwanej służby, nie więcej niż do wysokości
sześciomiesięcznego uposażenia.
2.
Do okresu służby, o którym mowa w ust. 1, wlicza się poprzednie zakończone okresy
służby lub zatrudnienia oraz inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów
podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.
3.
Odprawę, o której mowa w ust. 1, oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy,
na zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 173 Kodeksu pracy.
4.
Funkcjonariuszowi służby stałej, zwolnionemu ze służby w związku ze zniesieniem lub
reorganizacją jednostki organizacyjnej KAS, przysługuje odprawa na zasadach i w wysokości
określonych w ust. 1-3.
Art. 251.
1.
W przypadku śmierci funkcjonariusza małżonkowi lub jego dzieciom uprawnionym do renty
rodzinnej na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
przysługuje odprawa pośmiertna.
2.
W przypadku braku osób, o których mowa w ust. 1, odprawa pośmiertna przysługuje dorosłym
dzieciom zmarłego funkcjonariusza, dzieciom przysposobionym i dzieciom przyjętym na
wychowanie przez zmarłego funkcjonariusza.
3.
W przypadku braku osób, o których mowa w ust. 1 i 2, odprawa pośmiertna przysługuje
rodzicom funkcjonariusza.
4.
Małżonek rozwiedziony oraz małżonek pozostający w separacji nie są uprawnieni do otrzymania
odprawy pośmiertnej.
5.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do:
1)
uposażenia należnego za okres do dnia wygaśnięcia stosunku służbowego,
2)
ekwiwalentu za przysługujący do dnia wygaśnięcia stosunku służbowego urlop wypoczynkowy,
nie więcej niż za ostatnie 3 lata,
3)
uposażenia za przedłużony czas służby, o którym mowa w art. 189 ust. 13,
4)
nagrody jubileuszowej, o której mowa w art. 241,
5)
nagrody rocznej, o której mowa w art. 242
- o ile nie zostały wypłacone funkcjonariuszowi.
6.
Wysokość odprawy pośmiertnej ustala się zgodnie z zasadami określonymi w art. 250
ust. 1-3.
7.
Odprawę pośmiertną oraz świadczenia określone w ust. 5 dzieli się w częściach równych
pomiędzy wszystkich uprawnionych.
8.
W przypadku nieujawnienia osób, o których mowa w ust. 1-3, świadczenia określone w
ust. 1 i 5 wchodzą w skład masy spadkowej.
9.
Dokumentem uprawniającym do wypłaty odprawy pośmiertnej oraz świadczeń, o których
mowa w ust. 5, jest odpis zupełny aktu zgonu.
Art. 252.
1.
Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych
ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
2.
Kierownik jednostki organizacyjnej może nie uwzględnić terminu przedawnienia, jeżeli
opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.
3.
Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz
należności pieniężnych przerywa:
1)
każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej, podjęta bezpośrednio w
celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia;
2)
uznanie roszczenia.
4.
W przypadku zwłoki w wypłacie uposażenia, innych świadczeń oraz należności pieniężnych
funkcjonariuszowi przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia, w którym uposażenie,
inne świadczenie lub należność pieniężna stały się wymagalne.
Dział VII
Odpowiedzialność dyscyplinarna
Rozdział 1
Organy dyscyplinarne właściwe w sprawach dyscyplinarnych członków korpusu służby cywilnej
Art. 253.
1.
Sprawy dyscyplinarne członków korpusu służby cywilnej zajmujących stanowiska dyrektora
Krajowej Informacji Skarbowej i dyrektora izby administracji skarbowej rozpatruje
w pierwszej instancji komisja dyscyplinarna powołana przez Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej spośród członków korpusu służby cywilnej zatrudnionych w urzędzie obsługującym
ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
2.
Rzecznika dyscyplinarnego do spraw dyscyplinarnych członków korpusu służby cywilnej
zajmujących stanowiska dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej i dyrektora izby administracji
skarbowej powołuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej spośród członków korpusu
służby cywilnej zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych KAS.
Rozdział 2
Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy
Art. 254.
Funkcjonariusze podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie obowiązków
służbowych, w szczególności za:
1)
niedopełnienie obowiązków służbowych lub wynikających ze złożonego ślubowania oraz
przepisów prawa;
2)
przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa;
3)
odmowę wykonania lub niewykonanie polecenia, z wyjątkiem przypadków wskazanych w art.
204 ust. 2 i 3;
4)
zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób niedbały lub nieprawidłowy;
5)
wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli spowodowało to
lub mogło spowodować szkodę służbie, funkcjonariuszowi lub innej osobie;
6)
nadużycie zajmowanego stanowiska dla osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej;
7)
nieusprawiedliwione niestawienie się lub opuszczenie miejsca pełnienia służby;
8)
wprowadzenie się w stan ograniczający zdolność wykonywania zadania służbowego albo
uniemożliwiający jego wykonanie;
9)
utratę uzbrojenia służbowego;
10)
umyślne naruszenie dóbr osobistych innego funkcjonariusza w czasie pełnienia służby;
11)
stosowanie dyskryminacji, molestowania oraz mobbingu w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy.
Art. 255.
1.
Karami dyscyplinarnymi są:
1)
upomnienie;
2)
nagana;
3)
nagana z ostrzeżeniem;
4)
zakaz podwyższania stopnia służbowego przez 2 lata;
5)
zakaz awansowania na wyższe stanowisko przez 2 lata;
6)
obniżenie stopnia służbowego;
7)
przeniesienie na niższe stanowisko;
8)
zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych przez 2 lata;
9)
pozbawienie stopnia oficerskiego lub generalskiego;
10)
wydalenie ze Służby Celno-Skarbowej.
2.
Prawomocne orzeczenie kary wymienionej w ust. 1 pkt 10 powoduje zakaz przyjęcia do
jednostek organizacyjnych KAS przez okres 10 lat.
3.
W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę przeniesienia na niższe stanowisko z
karą obniżenia stopnia służbowego.
4.
Wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego
i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia
przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień
naruszenia obowiązków ciążących na funkcjonariuszu, pobudki jego działania, zachowanie
funkcjonariusza przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu
oraz dotychczasowy przebieg służby.
5.
Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ:
1)
działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po spożyciu
alkoholu lub użyciu innego podobnie działającego środka;
2)
popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez funkcjonariusza przed zatarciem wymierzonej
mu kary dyscyplinarnej;
3)
poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji
zadań KAS lub naruszenie dobrego imienia KAS;
4)
działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.
6.
Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ:
1)
nieumyślność popełnienia przewinienia dyscyplinarnego;
2)
podjęcie przez funkcjonariusza starań o zmniejszenie skutków przewinienia;
3)
brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych;
4)
dobrowolne poinformowanie przełożonego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego
przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.
7.
Przy wymierzaniu kary uwzględnia się okoliczności, o których mowa w ust. 4-6, wyłącznie
w stosunku do funkcjonariusza, którego one dotyczą.
Art. 256.
1.
W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi organ uprawniony
do orzekania kar dyscyplinarnych może odstąpić od wszczęcia postępowania i przeprowadzić
ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego rozmowę dyscyplinującą udokumentowaną w formie
notatki.
2.
Notatkę, o której mowa w ust. 1, włącza się do akt osobowych i podlega ona zniszczeniu
po upływie 6 miesięcy od dnia przeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej.
3.
Na wniosek sprawcy przewinienia dyscyplinarnego zniszczenie notatki, o której mowa
w ust. 1, może nastąpić po upływie 3 miesięcy od dnia przeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej.
Art. 257.
1.
Orzekanie kar dyscyplinarnych należy do naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu
celno-skarbowego, dyrektora izby administracji skarbowej lub Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej, zwanych dalej „organami dyscyplinarnymi”, w odniesieniu do podległych im
funkcjonariuszy.
2.
W stosunku do naczelnika urzędu skarbowego i naczelnika urzędu celno-skarbowego oraz
ich zastępców kary dyscyplinarne orzeka dyrektor izby administracji skarbowej lub
upoważniony przez niego zastępca.
3.
W stosunku do dyrektora izby administracji skarbowej i jego zastępcy oraz funkcjonariuszy
pełniących służbę w komórkach organizacyjnych urzędu obsługującego ministra kary dyscyplinarne
orzeka Szef Krajowej Administracji Skarbowej lub upoważniony przez niego zastępca.
4.
Jeżeli postępowanie dyscyplinarne dotyczy funkcjonariusza pełniącego służbę w:
1)
urzędzie skarbowym - naczelnik urzędu skarbowego może upoważnić do orzekania kary
dyscyplinarnej zastępcę naczelnika tego urzędu;
2)
urzędzie celno-skarbowym - naczelnik urzędu celno-skarbowego może upoważnić do orzekania
kary dyscyplinarnej zastępcę naczelnika tego urzędu;
3)
izbie administracji skarbowej - dyrektor izby administracji skarbowej może upoważnić
do orzekania kary dyscyplinarnej zastępcę dyrektora izby administracji skarbowej.
5.
Orzekanie kar, o których mowa w art. 255 ust. 1 pkt 6-10, należy wyłącznie do właściwości
organów dyscyplinarnych.
Art. 258.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach Szef Krajowej Administracji Skarbowej może
wszcząć lub przejąć do prowadzenia postępowanie wyjaśniające lub dyscyplinarne oraz
wydać orzeczenie w stosunku do funkcjonariuszy.
Art. 259.
1.
Postępowanie wyjaśniające przeprowadza rzecznik dyscyplinarny powoływany przez właściwy
organ dyscyplinarny na okres 3 lat.
2.
W przypadku niemożności prowadzenia postępowania przez rzecznika dyscyplinarnego lub
wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego postępowanie wyjaśniające prowadzi
funkcjonariusz, spełniający warunki określone w art. 260 ust. 1, wyznaczony przez
właściwy organ dyscyplinarny.
Art. 260.
1.
Rzecznik dyscyplinarny powinien być funkcjonariuszem oraz mieć co najmniej pięcioletni
okres służby z nieposzlakowaną opinią.
2.
Rzecznika dyscyplinarnego odwołuje się przed upływem okresu, o którym mowa w art.
259 ust. 1, w przypadku:
1)
zaistnienia okoliczności, które stanowią podstawę zwolnienia ze służby;
2)
ukarania karą dyscyplinarną;
3)
przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej KAS;
4)
złożenia rezygnacji.
Art. 261.
1.
Jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji
prawnej albo tożsamości sprawcy, przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego organ
dyscyplinarny zleca rzecznikowi dyscyplinarnemu przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego,
które powinno być zakończone w terminie 14 dni od dnia jego wszczęcia.
2.
O wszczęciu postępowania wyjaśniającego rzecznik dyscyplinarny zawiadamia osobę, której
ono dotyczy.
3.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego rzecznik dyscyplinarny składa wniosek
do właściwego organu dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego albo
o umorzenie postępowania wyjaśniającego.
Art. 262.
1.
Postępowanie dyscyplinarne wszczyna właściwy organ dyscyplinarny.
2.
Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia o wszczęciu
postępowania dyscyplinarnego.
3.
Funkcjonariusza, w odniesieniu do którego wydano postanowienie o wszczęciu postępowania
dyscyplinarnego, uważa się za obwinionego.
4.
Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera:
1)
oznaczenie organu dyscyplinarnego;
2)
datę wydania postanowienia;
3)
imię i nazwisko, stopień służbowy oraz stanowisko służbowe obwinionego;
4)
opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z jego kwalifikacją
prawną;
5)
uzasadnienie faktyczne zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego;
6)
oznaczenie prowadzącego postępowanie dyscyplinarne;
7)
podpis z podaniem imienia i nazwiska, stanowiska służbowego osoby upoważnionej do
wszczęcia postępowania dyscyplinarnego;
8)
pouczenie o uprawnieniach przysługujących obwinionemu w toku postępowania dyscyplinarnego.
Art. 263.
1.
Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie 3 miesięcy od dnia powzięcia
przez organ dyscyplinarny wiadomości o naruszeniu obowiązków służbowych przez funkcjonariusza
oraz po upływie 2 lat od popełnienia czynu, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
2.
Jeżeli z powodu nieobecności w służbie funkcjonariusz nie ma możliwości złożenia wyjaśnień,
może je złożyć prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne w innym miejscu.
3.
W przypadku usprawiedliwionej chorobą nieobecności w służbie wyjaśnienia mogą zostać
złożone po uprzednim zasięgnięciu opinii lekarza.
4.
Terminy określone w ust. 1 nie biegną w przypadku nieobecności funkcjonariusza w służbie.
5.
Jeżeli czyn funkcjonariusza zawiera znamiona przestępstwa lub przestępstwa skarbowego,
przedawnienie postępowania dyscyplinarnego następuje nie wcześniej niż przedawnienie
przewidziane w Kodeksie karnym lub w Kodeksie karnym skarbowym dla tego przestępstwa.
Art. 264.
1.
Obwiniony ma prawo do obrony, w szczególności może wybrać obrońcę spośród funkcjonariuszy
lub ustanowić swoim obrońcą radcę prawnego lub adwokata. Obrońca jest uprawniony do
reprezentowania obwinionego w granicach udzielonego na piśmie pełnomocnictwa.
2.
W przypadku gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o orzeczenie kary wydalenia ze Służby
Celno-Skarbowej, a obwiniony nie ma obrońcy z wyboru, właściwy organ dyscyplinarny
wyznacza obrońcę spośród funkcjonariuszy.
Art. 265.
1.
Czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym powinny być zakończone w terminie
3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Organ wyższego stopnia w stosunku do organu
dyscyplinarnego może, w formie postanowienia, przedłużyć termin prowadzenia czynności
dowodowych, nie dłużej jednak niż o 3 miesiące. W przypadku gdy postępowanie dyscyplinarne
jest prowadzone przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, postanowienie o przedłużeniu
prowadzenia czynności dowodowych wydaje Szef Krajowej Administracji Skarbowej.
2.
Po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego obwinionego zapoznaje się z aktami postępowania.
3.
Rzecznik dyscyplinarny po zakończeniu postępowania sporządza sprawozdanie, które:
1)
wskazuje organ dyscyplinarny, który wydał postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego,
oraz osobę prowadzącą postępowanie;
2)
wskazuje obwinionego oraz określa zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne, z opisem
stanu faktycznego ustalonym na podstawie zebranych dowodów;
3)
przedstawia wniosek dotyczący:
a)
uniewinnienia,
b)
odstąpienia od ukarania,
c)
ukarania obwinionego,
d)
umorzenia postępowania.
Art. 266.
1.
Orzeczenie dyscyplinarne wydaje się po wysłuchaniu rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego
oraz jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony, a także po rozpatrzeniu innych dowodów
mających znaczenie w sprawie.
2.
Jeżeli obwiniony zawiadomiony o terminie wysłuchania oświadcza, że nie weźmie udziału
w wysłuchaniu lub nie stawia się na wysłuchanie bez usprawiedliwienia, można przeprowadzić
wysłuchanie bez jego udziału. W takim przypadku za wystarczające uznaje się odczytanie
jego poprzednio złożonych wyjaśnień.
3.
Orzeczenie dyscyplinarne zawiera:
1)
oznaczenie organu dyscyplinarnego;
2)
datę wydania orzeczenia;
3)
imię i nazwisko, stopień służbowy oraz stanowisko służbowe obwinionego;
4)
opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną;
5)
rozstrzygnięcie;
6)
uzasadnienie faktyczne i prawne;
7)
pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia środka zaskarżenia;
8)
podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej
do wydania orzeczenia dyscyplinarnego, a także pieczęć organu dyscyplinarnego.
Art. 267.
1.
Orzeczenie dyscyplinarne wraz z uzasadnieniem doręcza się funkcjonariuszowi w terminie
14 dni od dnia jego wydania.
2.
Od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego przez naczelnika urzędu skarbowego albo naczelnika
urzędu celno-skarbowego funkcjonariusz może wnieść odwołanie do dyrektora izby administracji
skarbowej w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.
3.
Od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego przez dyrektora izby administracji skarbowej
funkcjonariusz może wnieść odwołanie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w terminie
14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.
4.
Do orzekania kary w postępowaniu odwoławczym Szef Krajowej Administracji Skarbowej
może upoważnić swojego zastępcę, o którym mowa w art. 18, dyrektora komórki urzędu
obsługującego ministra lub dyrektora izby administracji skarbowej, który nie wydał
orzeczenia dyscyplinarnego w pierwszej instancji. Przepis art. 257 ust. 5 stosuje
się odpowiednio.
5.
Od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej
funkcjonariusz może złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni
od dnia doręczenia orzeczenia.
Art. 268.
W postępowaniu odwoławczym nie można wymierzyć kary surowszej niż orzeczona w zaskarżonym
orzeczeniu dyscyplinarnym.
Art. 269.
Od orzeczeń dyscyplinarnych wydanych w postępowaniu odwoławczym lub postępowaniu z
wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu
administracyjnego.
Art. 270.
Kary orzeczone w postępowaniu dyscyplinarnym wykonuje kierownik jednostki organizacyjnej
z dniem uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.
Art. 271.
1.
Kara dyscyplinarna, o której mowa w art. 255 ust. 1 pkt 1, ulega zatarciu po upływie
6 miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego.
2.
Kary dyscyplinarne, o których mowa w art. 255 ust. 1 pkt 2 i 3, ulegają zatarciu po
upływie 12 miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego.
3.
Kary dyscyplinarne, o których mowa w art. 255 ust. 1 pkt 6, 7 i 9, ulegają zatarciu
po upływie 2 lat od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego.
4.
Kary dyscyplinarne, o których mowa w art. 255 ust. 1 pkt 4, 5 i 8, ulegają zatarciu
po upływie 2 lat od wykonania tych kar.
5.
Na wniosek ukaranego zatarcie może nastąpić po upływie roku od dnia wykonania kary.
6.
Zatarcie kary dyscyplinarnej wydalenia ze Służby Celno-Skarbowej następuje z upływem
okresu, o którym mowa w art. 255 ust. 2.
7.
Odpisy orzeczeń dyscyplinarnych dołączone do akt osobowych podlegają zniszczeniu z
upływem terminów, o których mowa w ust. 1-6.
Art. 272.
Jeżeli funkcjonariusz zostanie ponownie ukarany dyscyplinarnie przed zatarciem poprzednio
wymierzonej kary dyscyplinarnej, okres wymagany do zatarcia tej kary liczy się od
dnia wykonania nowej kary.
Art. 273.
Koszty biegłych powołanych przez organ dyscyplinarny i koszty zleconych przez organ
dyscyplinarny ekspertyz są pokrywane z budżetu państwa z części, o której mowa w art.
9 ust. 1.
Art. 274.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy tryb przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, dyscyplinarnego, postępowania
odwoławczego, orzekania kar dyscyplinarnych oraz ich wykonywania, mając na względzie
potrzebę zapewnienia rzetelności i sprawności prowadzonego postępowania.
Art. 275.
W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
Rozdział 3
Rozpatrywanie sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego
Art. 276.
1.
W przypadku wydania decyzji o przeniesieniu, powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych
na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe stanowisko, przeniesieniu na inne lub
równorzędne stanowisko służbowe w związku z reorganizacją jednostki organizacyjnej
KAS, określeniu warunków pełnienia służby w związku ze zniesieniem jednostki organizacyjnej
KAS bądź zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych, funkcjonariusz może, w terminie
14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
2.
W przypadku wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, funkcjonariusz może, w terminie
14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć odwołanie do Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej.
3.
W przypadku gdy decyzję o zwolnieniu ze służby wydaje Szef Krajowej Administracji
Skarbowej, funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć
wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
4.
Złożenie wniosków, o których mowa w ust. 1 i 3, oraz odwołania, o którym mowa w ust.
2, nie wstrzymuje wykonania decyzji.
5.
Do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego .
6.
Od decyzji wydanej w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wydanej
w wyniku odwołania przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Art. 277.
Spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych
w art. 276 ust. 1 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.
Dział VIII
Przepisy karne
Art. 278.
1.
Kto, będąc obowiązanym do zachowania tajemnicy skarbowej, o której mowa w dziale VII
Ordynacji podatkowej, ujawnia informacje objęte tą tajemnicą,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.
2.
Kto, będąc obowiązanym do zachowania tajemnicy skarbowej, o której mowa w dziale VII
Ordynacji podatkowej, ujawnia informacje określone w art. 48,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5.
3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 2.
4.
Jeżeli pokrzywdzonym nie jest Skarb Państwa, ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Dział IX
Przepis końcowy
Art. 279.
Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji
Skarbowej .
1)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 1036, 1149, 1247 i 1304, z 2014 r. poz. 312, 1215 i 1328, z 2015 r. poz. 396,
1269, 1479, 1649, 1712, 1855 i 1932 oraz z 2016 r. poz. 178, 437, 1052 i 1228.
2)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 1083, z 1999 r.
poz. 931, z 2000 r. poz. 701 i 1268, z 2001 r. poz. 1071 i 1194, z 2002 r. poz. 676
i 1679, z 2003 r. poz. 1061, 1380 i 1750, z 2004 r. poz. 889, 2135, 2405, 2426 i 2703,
z 2005 r. poz. 1363 i 1479, z 2006 r. poz. 708 i 1648, z 2007 r. poz. 849, z 2008 r.
poz. 620 i 1344, z 2009 r. poz. 39, 119, 504, 817, 911, 963, 1475, 1540 i 1589, z
2010 r. poz. 191, 227, 842 i 1228, z 2011 r. poz. 201, 202, 654, 734, 1092, 1280 i
1431, z 2012 r. poz. 908, z 2013 r. poz. 628 i 1247, z 2014 r. poz. 287, 619 i 1707,
z 2015 r. poz. 21, 396, 431, 541, 1269 i 1573 oraz z 2016 r. poz. 428 i 437.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 699, 978, 1197, 1269, 1311, 1649, 1923, 1932 i 2184 oraz z 2016 r. poz. 195,
615, 846, 1228, 1579 i 1933.
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r.
poz. 1448, z 2013 r. poz. 700, 991, 1446 i 1611, z 2014 r. poz. 312, 486, 529, 768,
822 i 970, z 2015 r. poz. 211, 541, 591, 933, 1038, 1045, 1273, 1326, 1335, 1830,
1844, 1893, 2183 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 266, 352 i 1250.
5)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 984 i 1238, z 2014 r. poz. 457, 490, 900, 942, 1101 i 1662, z 2015 r. poz. 151,
478, 942, 1618, 1893, 1960 i 2365 oraz z 2016 r. poz. 266, 831, 925, 1052, 1165 i
1823.
6)
Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 287 z 29.10.2013,
str. 90.