Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 16 września 2016 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks postępowania karnego
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego
- Dział I - Przepisy wstępne
- Dział II - Sąd
- Dział III - Strony, obrońcy, pełnomocnicy, przedstawiciel społeczny
- Dział IV - Czynności procesowe
- Rozdział 11 - Orzeczenia, zarządzenia i polecenia
- Rozdział 12 - Narada i głosowanie
- Rozdział 13 - Porządek czynności procesowych
- Rozdział 14 - Terminy
- Rozdział 15 - Doręczenia
- Rozdział 16 - Protokoły
- Rozdział 17 - Przeglądanie akt i sporządzanie odpisów
- Rozdział 18 - Odtworzenie zaginionych lub zniszczonych akt
- Dział V - Dowody
- Rozdział 19 - Przepisy ogólne
- Rozdział 20 - Wyjaśnienia oskarżonego
- Rozdział 21 - Świadkowie
- Rozdział 22 - Biegli, tłumacze, specjaliści
- Rozdział 23 - Oględziny. Otwarcie zwłok. Eksperyment procesowy
- Rozdział 24 - Wywiad środowiskowy i badanie osoby oskarżonego
- Rozdział 25 - Zatrzymanie rzeczy. Przeszukanie
- Rozdział 26 - Kontrola i utrwalanie rozmów
- Dział VI - Środki przymusu
- Dział VII - Postępowanie przygotowawcze
- Rozdział 33 - Przepisy ogólne
- Rozdział 34 - Wszczęcie śledztwa
- Rozdział 35 - Przebieg śledztwa
- Rozdział 36 - Zamknięcie śledztwa
- Rozdział 36a - Dochodzenie
- Rozdział 37 - Nadzór prokuratora nad postępowaniem przygotowawczym
- Rozdział 38 - Czynności sądowe w postępowaniu przygotowawczym
- Rozdział 39 - Akt oskarżenia
- Dział VIII - Postępowanie przed sądem pierwszej instancji
- Rozdział 40 - Wstępna kontrola oskarżenia
- Rozdział 41 - Przygotowanie do rozprawy głównej
- Rozdział 42 - Jawność rozprawy głównej
- Rozdział 43 - Przepisy ogólne o rozprawie głównej
- Rozdział 44 - Rozpoczęcie rozprawy głównej
- Rozdział 45 - Przewód sądowy
- Rozdział 46 - Głosy końcowe
- Rozdział 47 - Wyrokowanie
- Dział IX - Postępowanie odwoławcze
- Dział X - Postępowania szczególne
- Dział XI - Nadzwyczajne środki zaskarżenia
- Dział XII - Postępowanie po uprawomocnieniu się orzeczenia
- Dział XIII - Postępowanie w sprawach karnych ze stosunków międzynarodowych
- Rozdział 61 - Immunitety osób należących do przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych
- Rozdział 62 - Pomoc prawna i doręczenia w sprawach karnych
- Rozdział 62a - Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia
- Rozdział 62b - Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia
- Rozdział 63 - Przejęcie i przekazanie ścigania karnego
- Rozdział 64 - Wystąpienie o wydanie lub przewóz osób ściganych lub skazanych przebywających za granicą oraz o wydanie przedmiotów
- Rozdział 65 - Wydanie oraz przewóz osób ściganych albo skazanych lub wydanie przedmiotów na wniosek państw obcych
- Rozdział 65a - Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania
- Rozdział 65b - Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania
- Rozdział 65c - Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie środka zapobiegawczego
- Rozdział 65d - Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia wydanego w celu zapewnienia prawidłowego toku postępowania
- Rozdział 66 - Przejęcie i przekazanie orzeczeń do wykonania
- Rozdział 66a - Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia dotyczącego grzywny, nawiązki, świadczenia pieniężnego lub orzeczenia zasądzającego od sprawcy koszty procesu
- Rozdział 66b - Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym
- Rozdział 66c - Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia przepadku
- Rozdział 66d - Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia przepadku
- Rozdział 66e - Współpraca z Międzynarodowym Trybunałem Karnym
- Rozdział 66f - Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie kary pozbawienia wolności
- Rozdział 66g - Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie kary pozbawienia wolności
- Rozdział 66h - Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia skazującego na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, karę ograniczenia wolności, samoistnie orzeczony środek karny, a także orzeczenia o warunkowym zwolnieniu oraz warunkowym umorzeniu postępowania karnego
- Rozdział 66i - Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia karnego związanego z poddaniem sprawcy próbie
- Rozdział 66j - Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie europejskiego nakazu ochrony
- Rozdział 66k - Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie europejskiego nakazu ochrony
- Rozdział 67 - Przepisy końcowe
- Dział XIV - Koszty procesu
- Dział XV - Postępowanie karne w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym ,
2)
ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy
- Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks karny skarbowy ,
3)
ustawą z dnia 9 września 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks
postępowania karnego, ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, ustawy o zamówieniach
publicznych oraz ustawy - Prawo bankowe ,
4)
ustawą z dnia 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych ,
5)
ustawą z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach
o wykroczenia ,
6)
ustawą z dnia 10 stycznia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego,
ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego, ustawy o świadku koronnym
oraz ustawy o ochronie informacji niejawnych ,
7)
ustawą z dnia 13 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych
ustaw ,
8)
ustawą z dnia 18 marca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania
karnego oraz ustawy - Kodeks wykroczeń ,
9)
ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw ,
10)
ustawą z dnia 8 października 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego
oraz ustawy - Kodeks karny wykonawczy ,
11)
ustawą z dnia 17 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o Policji oraz ustawy - Kodeks postępowania
karnego ,
12)
ustawą z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
13)
ustawą z dnia 7 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz
ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia ,
14)
ustawą z dnia 7 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
15)
ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych
innych ustaw ,
16)
ustawą z dnia 17 lutego 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
17)
ustawą z dnia 5 kwietnia 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
18)
ustawą z dnia 27 października 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
19)
ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw ,
20)
ustawą z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
21)
ustawą z dnia 15 marca 2007 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy
- Kodeks postępowania karnego oraz o zmianie niektórych innych ustaw ,
22)
ustawą z dnia 29 marca 2007 r. o zmianie ustawy o prokuraturze, ustawy - Kodeks postępowania
karnego oraz niektórych innych ustaw ,
23)
ustawą z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy ,
24)
ustawą z dnia 9 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych
innych ustaw ,
25)
ustawą z dnia 15 czerwca 2007 r. o lekarzu sądowym ,
26)
ustawą z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw ,
27)
ustawą z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
28)
ustawą z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz
niektórych innych ustaw ,
29)
ustawą z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
30)
ustawą z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz
niektórych innych ustaw ,
31)
ustawą z dnia 12 lutego 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
32)
ustawą dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych
innych ustaw ,
33)
ustawą z dnia 16 lipca 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
34)
ustawą z dnia 16 lipca 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
35)
ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej ,
36)
ustawą z dnia 9 października 2009 r. o zmianie ustawy o prokuraturze oraz niektórych
innych ustaw ,
37)
ustawą z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej ,
38)
ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks
postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy
oraz niektórych innych ustaw ,
39)
ustawą z dnia 9 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
40)
ustawą z dnia 20 maja 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy o Policji, ustawy
- Przepisy wprowadzające Kodeks karny oraz ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
41)
ustawą z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie
oraz niektórych innych ustaw ,
42)
ustawą z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych ,
43)
ustawą z dnia 24 września 2010 r. o zmianie ustawy o Rzeczniku Praw Dziecka oraz niektórych
innych ustaw ,
44)
ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks
postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks karny skarbowy ,
45)
ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
46)
ustawą z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz
niektórych innych ustaw ,
47)
ustawą z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz
niektórych innych ustaw ,
48)
ustawą z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej ,
49)
ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz
niektórych innych ustaw ,
50)
ustawą z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania
karnego oraz ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod
groźbą kary ,
51)
ustawą z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych
oraz niektórych innych ustaw ,
52)
ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego,
ustawy o prokuraturze oraz ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym ,
53)
ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy oraz
niektórych innych ustaw ,
54)
ustawą z dnia 13 lipca 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
55)
ustawą z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
56)
ustawą z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz
niektórych innych ustaw ,
57)
ustawą z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe ,
58)
ustawą z dnia 22 marca 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
59)
ustawą z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz
ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia ,
60)
ustawą z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy - Kodeks
postępowania karnego ,
61)
ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz
niektórych innych ustaw ,
62)
ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
63)
ustawą z dnia 6 grudnia 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
64)
ustawą z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ,
65)
ustawą z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
66)
ustawą z dnia 10 października 2014 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego
oraz ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych
ustaw ,
67)
ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o ochronie i pomocy dla pokrzywdzonego i świadka ,
68)
ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych
ustaw ,
69)
ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz
ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia ,
70)
ustawą z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
71)
ustawą z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw ,
72)
ustawą z dnia 22 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej
oraz niektórych innych ustaw ,
73)
ustawą z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze ,
74)
ustawą z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz
niektórych innych ustaw ,
75)
ustawą z dnia 10 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy
o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw
Pacjenta ,
76)
ustawą z dnia 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy - Prawo zamówień publicznych oraz
niektórych innych ustaw ,
77)
wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 2/15 oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 15 września 2016 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 32 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym , który stanowi: „Art. 32. Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.”;
2)
art. 4-6 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego,
ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks karny
skarbowy , które stanowią:
„
Art. 4.
Czynności procesowe dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy są skuteczne, jeżeli
dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych.
Art. 5.
Wnioski o zastosowanie i przedłużenie stosowania tymczasowego aresztowania złożone
przed dniem wejścia w życie ustawy rozpoznaje sąd dotychczas właściwy.
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
3)
art. 6 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy -
Kodeks postępowania karnego, ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, ustawy o
zamówieniach publicznych oraz ustawy - Prawo bankowe , który stanowi: „Art. 6. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.”;
4)
art. 107 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych , który stanowi:
„
Art. 107.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem:
1)
art. 14 ust. 7, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2002 r.,
2)
art. 14 ust. 1-3 i 5 oraz art. 38, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
”
;
5)
art. 14 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania
w sprawach o wykroczenia , który stanowi:
„
Art. 14.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 2001 r.
”
;
6)
art. 5-11 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
karnego, ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego, ustawy o świadku
koronnym oraz ustawy o ochronie informacji niejawnych , które stanowią:
„
Art. 5.
Sprawy, w których przed wejściem w życie ustawy rozpoczęto rozprawę główną, toczą
się do końca postępowania w danej instancji według przepisów dotychczasowych, jednakże
w razie zawieszenia postępowania, odroczenia rozprawy lub ponownego rozpoznania sprawy
albo po zapadnięciu prawomocnego orzeczenia postępowanie toczy się według przepisów
tej ustawy.
Art. 6.
Czynności procesowe dokonane przed wejściem w życie ustawy są skuteczne, jeżeli dokonano
ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych.
Art. 7.
Wyłączony z mocy prawa od udziału w sprawie jest także sędzia, który brał udział w
wydaniu:
1)
orzeczenia, którego nieważność stwierdzono;
2)
postanowienia o warunkowym umorzeniu postępowania.
Art. 8.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy zachowują moc
przepisy wydane przed jej wejściem w życie, jeżeli nie są sprzeczne z przepisami tej
ustawy.
Art. 9.
W razie wątpliwości, czy stosować prawo dotychczasowe, czy przepisy niniejszej ustawy,
stosuje się tę ustawę.
Art. 10.
Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o nakazie karnym, rozumie się przez
to wyrok nakazowy.
Art. 11.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2003 r.
”
;
7)
art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz
niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 5.
Czynności procesowe oraz czynności postępowania wykonawczego, dokonane przed wejściem
w życie niniejszej ustawy z zachowaniem przepisów dotychczasowych, są skuteczne.
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2003 r.
”
;
8)
art. 4 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks
postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks wykroczeń , który stanowi:
„
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r.
”
;
9)
art. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r.
”
;
10)
art. 3 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
karnego oraz ustawy - Kodeks karny wykonawczy , który stanowi:
„
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
11)
art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o Policji oraz ustawy
- Kodeks postępowania karnego , które stanowią:
„
Art. 3.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 15 ust. 8 i art. 20 ust.
19 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz na podstawie art. 74 § 4 ustawy, o której
mowa w art. 2, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie
tych samych artykułów w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednakże nie dłużej niż
6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
12)
art. 2 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
13)
art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego
oraz ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia , który stanowi:
„
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 2 sierpnia 2005 r.
”
;
14)
art. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi: „Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”;
15)
art. 11, art. 13, art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy
- Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 11.
Czynności procesowe dokonane przed wejściem w życie niniejszej ustawy są skuteczne,
jeżeli dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych.
”
„
Art. 13.
Przepisy niniejszej ustawy stosuje się także przy wykonywaniu orzeczeń, które stały
się wykonalne przed dniem jej wejścia w życie.
”
„
Art. 15.
W razie wątpliwości, czy stosować prawo dotychczasowe, czy przepisy niniejszej ustawy,
stosuje się tę ustawę.
Art. 16.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
16)
art. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
17)
art. 2 ustawy z dnia 5 kwietnia 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
18)
art. 2 ustawy z dnia 27 października 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
karnego , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
19)
art. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
20)
art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
21)
art. 18 ust. 1 i 2 i art. 19 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. o zmianie ustawy - Kodeks
postępowania cywilnego, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz o zmianie niektórych
innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 18.
1.
W sprawach, w których rozpoczęto rozprawę główną i niezakończonych prawomocnym orzeczeniem
do dnia wejścia w życie ustawy, a które według przepisów dotychczasowych rozpoznawane
były z udziałem ławników, stosuje się przepisy dotychczasowe; w razie jednak zawieszenia
postępowania lub odroczenia rozprawy, jeżeli po odroczeniu albo po podjęciu zawieszonego
postępowania rozprawa nie jest prowadzona w dalszym ciągu, a także w razie ponownego
rozpoznania sprawy, postępowanie toczy się według przepisów w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą.
2.
W sprawach, w których wniesiono prośbę o ułaskawienie przed dniem wejścia w życie
ustawy, a w których według przepisów dotychczasowych sąd orzekał jednoosobowo albo
z udziałem ławników, stosuje się przepisy dotychczasowe; w razie jej wniesienia po
dniu wejścia w życie ustawy, jeżeli prośba o ułaskawienie obejmuje skazanie w sprawie,
w której według przepisów w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą sąd orzeka w składzie
jednego sędziego, sąd rozpoznaje tę prośbę jednoosobowo.
”
„
Art. 19.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
22)
art. 6-8 i art. 10 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. o zmianie ustawy o prokuraturze,
ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 6.
Sprawy, w których przed wejściem w życie ustawy rozpoczęto rozprawę główną, toczą
się do końca postępowania w danej instancji według przepisów dotychczasowych, jednakże
w razie zawieszenia postępowania, odroczenia rozprawy lub ponownego rozpoznania sprawy
albo po zapadnięciu prawomocnego orzeczenia postępowanie toczy się według przepisów
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 6a.
Jeżeli na podstawie niniejszej ustawy nastąpiła zmiana właściwości sądu, orzeka sąd
właściwy w dniu wniesienia aktu oskarżenia.
Art. 7.
Czynności procesowe dokonane przed wejściem w życie ustawy są skuteczne, jeżeli dokonano
ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych.
Art. 8.
W razie wątpliwości, czy stosować prawo dotychczasowe, czy przepisy niniejszej ustawy,
stosuje się ustawę.
”
„
Art. 10.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
23)
art. 116 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy , który stanowi:
„
Art. 116.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2007 r., z wyjątkiem art. 108, który wchodzi
w życie z dniem 1 czerwca 2007 r.
”
;
24)
art. 6 ustawy z dnia 9 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego
oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
25)
art. 27 i art. 29 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o lekarzu sądowym , które stanowią:
„
Art. 27.
Czynności procesowe dokonane przed wejściem w życie ustawy na podstawie przepisów
dotychczasowych są skuteczne.
”
„
Art. 29.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2008 r., z wyjątkiem art. 5-7 i 28, które
wchodzą w życie z dniem 1 sierpnia 2007 r.
”
;
26)
art. 6 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz
niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
27)
art. 2-5 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
karnego , które stanowią:
„
Art. 2.
Sprawy, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpoczęto rozprawę
główną, toczą się do końca postępowania w danej instancji według przepisów dotychczasowych,
jednakże w razie zawieszenia postępowania, odroczenia rozprawy lub ponownego rozpoznania
sprawy albo po zapadnięciu prawomocnego orzeczenia postępowanie toczy się według przepisów
tej ustawy.
Art. 3.
Czynności procesowe dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są skuteczne,
jeżeli dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych.
Art. 4.
W razie wątpliwości, czy stosować prawo dotychczasowe, czy przepisy niniejszej ustawy,
stosuje się tę ustawę.
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
28)
art. 7-10 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego
oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 7.
Czynności procesowe dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy są skuteczne, jeżeli
dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych.
Art. 8.
Jeżeli na podstawie niniejszej ustawy nastąpiła zmiana właściwości sądu, orzeka sąd
dotychczas właściwy, gdy akt oskarżenia albo wniosek o ukaranie wniesiono przed dniem
wejścia w życie tej ustawy.
Art. 9.
Sprawy, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpoczęto rozprawę
główną, toczą się do końca postępowania w danej instancji według przepisów dotychczasowych,
jednakże w razie zawieszenia postępowania, odroczenia rozprawy lub ponownego rozpoznania
sprawy albo po zapadnięciu prawomocnego orzeczenia postępowanie toczy się według przepisów
odpowiednio Kodeksu postępowania karnego lub Kodeksu karnego skarbowego w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 10.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.
”
;
29)
art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
karnego , które stanowią:
„
Art. 2.
Z dniem wejścia w życie ustawy tracą moc postanowienia o poddaniu oskarżonego badaniu
psychiatrycznemu połączonemu z obserwacją w zakładzie leczniczym albo o przedłużeniu
takiego badania, wydane na podstawie art. 203 § 3 ustawy, o której mowa w art. 1,
w brzmieniu dotychczasowym, w zakresie zarządzającym łączny okres obserwacji ponad
8 tygodni.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
30)
odnośnika nr 1 oraz art. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego
oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia decyzji ramowej Rady 2006/783/WSiSW z dnia 6 października 2006 r. w sprawie stosowania
zasady wzajemnego uznawania do nakazów konfiskaty .
”
„
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
31)
art. 2 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
32)
odnośnika nr 1 oraz art. 14 ust. 2 i art. 18 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo
telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie
zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie
dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności
oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE .
”
Art. 14.
„2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 218b ustawy, o której
mowa w art. 5, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych
na podstawie art. 218b tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
”
„
Art. 18.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt
41 w zakresie art. 180a ust. 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.
”
;
33)
art. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
34)
art. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
35)
art. 244 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej , który stanowi:
„
Art. 244.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 148
ust. 1 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.
”
;
36)
art. 24 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o zmianie ustawy o prokuraturze oraz
niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 24.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 marca 2010 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 7, w zakresie
dotyczącym art. l0a ust. 3 i 4, pkt 12, w zakresie dotyczącym art. 14a ust. 1, pkt
29, 30 i 32 oraz art. 18 i 23, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
37)
art. 98 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej , który stanowi:
„
Art. 98.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.
”
;
38)
art. 10-14 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy
- Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny
skarbowy oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 10.
Sprawy, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpoczęto rozprawę
główną, toczą się do końca postępowania w danej instancji według przepisów dotychczasowych,
jednakże w razie zawieszenia postępowania, odroczenia rozprawy lub ponownego rozpoznania
sprawy albo po zapadnięciu prawomocnego orzeczenia postępowanie toczy się według przepisów
tej ustawy.
Art. 11.
Czynności procesowe dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są skuteczne,
jeżeli dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych.
Art. 12.
W razie wątpliwości, czy stosować przepisy dotychczasowe, czy przepisy w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą, stosuje się przepisy nowe.
Art. 13.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 517j ustawy, o której mowa w art. 2,
oraz art. 58 § 4 ustawy, o której mowa w art. 3, zachowują moc do czasu wejścia w
życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 517j § 2 ustawy, o której
mowa w art. 2, oraz art. 58 § 3 ustawy, o której mowa w art. 3, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy.
Art. 14.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
39)
art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
40)
art. 5 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy o Policji,
ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks karny oraz ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
41)
art. 13 ustawy z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy
w rodzinie oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 13.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2010 r.
”
;
42)
art. 191 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych , który stanowi:
„
Art. 191.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia z wyjątkiem art. 131,
który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.
”
;
43)
art. 11 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o zmianie ustawy o Rzeczniku Praw Dziecka
oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 11.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
44)
art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny,
ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks karny skarbowy , które stanowią:
„
Art. 4.
1.
Postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem, o którym mowa w art. 607s § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, wydanym w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy,
wznawia się, jeżeli sąd orzekł o wykonaniu kary lub środka polegającego na pozbawieniu
wolności w wymiarze przekraczającym górną granicę ustawowego zagrożenia zgodnie z
określoną przez ten sąd kwalifikacją prawną czynu i z uwzględnieniem ustawowych przesłanek
zaostrzenia kary według stanu prawnego na dzień orzekania. Wznowienie postępowania
jest ograniczone wyłącznie do określenia podlegającej wykonaniu kary lub środka według
prawa polskiego.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się w sprawach, w których kara lub środek zostały wykonane.
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
2 pkt 2 i art. 4, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
45)
art. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
46)
art. 11 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego
oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 11.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
47)
art. 7 ust. 2 i art. 8 ustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu
narkomanii oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
Art. 7.
„2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 232a § 4 ustawy, o
której mowa w art. 3, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wydanych na
podstawie art. 232a § 5 ustawy, o której mowa w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
”
„
Art. 8.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
1 pkt 5 lit. b, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia oraz
art. 2, który wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2012 r.
”
;
48)
odnośnika nr 2 oraz art. 221 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej , które stanowią:
„
2) Przepisy niniejszej ustawy wdrażają postanowienia dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej
niektórych aspektów organizacji czasu pracy .
”
„
Art. 221.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem art. 17 ust. 2 i 3, art.
25, art. 88 ust. 3, art. 106 ust. 2 zdanie trzecie, ust. 3 pkt 13, ust. 4 pkt 11 i
ust. 5, art. 148 pkt 6 oraz art. 172 pkt 10, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia
2012 r.
”
;
49)
art. 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy
oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
50)
odnośnika nr 1 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy
- Kodeks postępowania karnego oraz ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych
za czyny zabronione pod groźbą kary , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących decyzji
ramowych:
1)
decyzji ramowej Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. zmieniającej decyzje
ramowe 2002/584/WSiSW, 2005/214/WSiSW, 2006/783/WSiSW, 2008/909/WSiSW i tym samym
wzmacniającej prawa procesowe osób oraz ułatwiającej stosowanie zasady wzajemnego
uznawania do orzeczeń wydanych pod nieobecność danej osoby na rozprawie ;
2)
decyzji ramowej Rady 2008/919/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. zmieniającej decyzję
ramową 2002/475/WSiSW w sprawie zwalczania terroryzmu ;
3)
decyzji ramowej Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania
pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych .
”
„
Art. 4.
W przypadku wystąpienia do Republiki Włoskiej o przekazanie osoby ściganej na podstawie
europejskiego nakazu aresztowania, o wykonanie orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym
lub o wykonanie orzeczenia przepadku:
1)
przepisu art. 607r § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego , dodanego przez art. 2 pkt 2 niniejszej ustawy, nie stosuje się,
2)
przepisy art. 607u, art. 61lfg pkt 10 i art. 61lfw § 3 pkt 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.
- Kodeks postępowania karnego stosuje się w dotychczasowym brzmieniu
- do dnia 31 grudnia 2013 r.
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
51)
art. 14 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez
masowych oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 14.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 1-5, 7-16, 18 i 20-26, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia
ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 17, 19, 27 i 28, art. 5 pkt 1, 2, 4 i 5, art. 7 i art. 10, które wchodzą
w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.
”
;
52)
odnośnika nr 1 oraz art. 4-6 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
karnego, ustawy o prokuraturze oraz ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących decyzji
ramowych:
1)
decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady
wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny
środek polegający na pozbawieniu wolności - w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej ;
2)
decyzji ramowej Rady 2008/947/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady
wzajemnego uznawania do wyroków i decyzji w sprawie zawieszenia lub warunkowego zwolnienia
w celu nadzorowania przestrzegania warunków zawieszenia i obowiązków wynikających
z kar alternatywnych .
”
„
Art. 4.
1.
Rozdziałów 66f i 66g Kodeksu postępowania karnego nie stosuje się do orzeczeń wydanych przed dniem 5 grudnia 2011 r.
2.
Przewidzianego w art. 611t § 5 pkt 1 i art. 611tk § 1 pkt 3 lit. a Kodeksu postępowania karnego wyjątku od obowiązku uzyskania zgody skazanego na przekazanie nie stosuje się do
orzeczeń wydanych przed dniem 5 grudnia 2016 r. wobec obywatela polskiego.
Art. 5.
1.
W latach 2012-2021 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem finansowym
ustawy wynosi 243 740 tys. zł, z tym że w:
1)
2012 r. - 0 zł;
2)
2013 r. - 22 400 tys. zł;
3)
2014 r. - 20 800 tys. zł;
4)
2015 r. - 14 400 tys. zł;
5)
2016 r. - 7 875 tys. zł;
6)
2017 r. - 33 546 tys. zł;
7)
2018 r. - 34 686 tys. zł;
8)
2019 r. - 35 865 tys. zł;
9)
2020 r. - 37 084 tys. zł;
10)
2021 r. - 37 084 tys. zł.
2.
Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w
ust. 1, jest Minister Sprawiedliwości.
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.
”
;
53)
art. 13 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy
oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 13.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.
”
;
54)
art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
55)
art. 2 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt
2, który wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2012 r.
”
;
56)
art. 10-12 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
karnego oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 10.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10 ust. 3 i art. 16 dekretu,
o którym mowa w art. 11, zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych
wydanych na podstawie art. 618f § 5 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz art. 89 ust.
5 ustawy, o której mowa w art. 9, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy.
Art. 11.
Traci moc dekret z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w
postępowaniu sądowym .
Art. 12.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
57)
odnośnika nr 1 oraz art. 192 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie
wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy
jakości usług .
”
„
Art. 192.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.
”
;
58)
art. 2 ustawy z dnia 22 marca 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
59)
art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego
oraz ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia , który stanowi:
„
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
60)
odnośnika nr 1 oraz art. 3-5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy
-Kodeks postępowania karnego , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje częściowego wdrożenia dyrektyw:
1)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie
zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego
dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępującej decyzję ramową Rady 2004/68/WSiSW ;
2)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie
zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, zastępującej
decyzję ramową Rady 2002/629/WSiSW ;
3)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r.
ustanawiającej normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw
oraz zastępującej decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW .
”
„
Art. 3.
Do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy art. 205 ustawy,
o której mowa w art. 1, oraz art. 12 § 3 ustawy, o której mowa w art. 2, stosuje się
w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 4.
1.
Jeżeli na obszarze właściwości sądu nie jest dostępne pomieszczenie spełniające wymogi
określone w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 185d §2 ustawy, o której mowa
w art. 2, przesłuchania w trybie art. 185a-185c tej ustawy można przeprowadzać w pomieszczeniach
niespełniających tych wymogów, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy.
2.
Jeżeli urządzenie rejestrujące obraz i dźwięk nie jest dostępne w siedzibie organu
przeprowadzającego przesłuchanie, można nie dopełniać obowiązku nałożonego w art.
147 § 2 i 2a ustawy, o której mowa w art. 2, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
61)
odnośnika nr 1 oraz art. 27-41, art. 44, art. 51-56 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy
- Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji częściowego wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE z dnia 20 października 2010 r.
w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie
prawa do informacji w postępowaniu karnym .
”
„
Art. 27.
Przepisy ustaw wymienionych w art. 1-26 niniejszej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, stosuje się do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, jeżeli przepisy
poniższe nie stanowią inaczej.
Art. 28.
Czynności procesowe dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są skuteczne,
jeżeli dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych.
Art. 29.
W razie wątpliwości, czy stosować prawo dotychczasowe, czy przepisy niniejszej ustawy,
stosuje się niniejszą ustawę.
Art. 30.
Jeżeli na podstawie niniejszej ustawy nastąpiła zmiana właściwości lub składu sądu,
do czasu zakończenia postępowania w danej instancji orzeka sąd dotychczas właściwy
lub w dotychczasowym składzie.
Art. 31.
Niezwłocznie po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy właściwy organ procesowy przekazuje
stronom i innym osobom uprawnionym informacje o zmianie zakresu ich obowiązków i uprawnień
wynikającej z treści art. 75 §1, art. 80a, art. 87a, art. 300, art. 321, art. 338,
art. 349, art. 386 oraz art. 444 §3 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy,
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, a także wynikającej z treści art. 36 pkt 4 i
5 niniejszej ustawy.
Art. 32.
Dochodzenie, śledztwo albo postępowanie sądowe wszczęte lub prowadzone przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy jest prowadzone nadal w dotychczasowej formie lub
trybie i mają do niego zastosowanie przepisy szczególne dotyczące tej formy lub trybu
postępowania w brzmieniu dotychczasowym, z wyjątkiem art. 517g § 1 oraz art. 517i
§ 2 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, które stosuje się w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą.
Art. 33.
W postępowaniu w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania wszczętym przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, zaś w każdym
przypadku do orzeczeń wydanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje
się art. 540b § 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, w brzmieniu
dotychczasowym.
Art. 34.
W sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, do zakończenia
postępowania w danej instancji, przepis art. 80 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej
ustawy, stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 35.
1.
W sprawach, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy złożono wniosek
o zastosowanie lub przedłużenie tymczasowego aresztowania albo zastosowanie innego
środka zapobiegawczego lub zabezpieczenia majątkowego, sąd, przed jego rozpoznaniem,
może wyznaczyć termin na zmianę wniosku uwzględniającą treść art. 249a, art. 250 §
2a, art. 258, art. 259 § 3, art. 260 § 1, art. 263 § 4b, art. 264 § 3, art. 268 §
la i art. 291 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą.
2.
Jeżeli po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy brak jest podstaw prawnych do stosowania
środka zapobiegawczego lub zabezpieczenia majątkowego, taki środek lub zabezpieczenie
należy niezwłocznie uchylić lub zmienić.
3.
W sprawach, w których orzeczono środek zabezpieczający polegający na umieszczeniu
sprawcy w zakładzie zamkniętym i zastosowano tymczasowe aresztowanie na podstawie
art. 264 § 3 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy w brzmieniu dotychczasowym,
aresztowanie to nie może trwać dłużej niż 2 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy, jeżeli zostało zastosowane wcześniej niż miesiąc przed tym dniem.
4.
W sprawach, w których orzeczono środek zabezpieczający polegający na umieszczeniu
sprawcy w zakładzie zamkniętym i zastosowano tymczasowe aresztowanie na podstawie
art. 264 § 3 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy w brzmieniu dotychczasowym,
tymczasowe aresztowanie może być wykonywane także w zakładzie, w którym sprawca przebywał
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 36.
W sprawach, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wniesiono do sądu
akt oskarżenia:
1)
art. 168a ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, nie stosuje się do czasu
prawomocnego zakończenia postępowania;
2)
art. 167, art. 171 § 2, art. 366 § 1, art. 370, art. 391, art. 397, art. 401 § 1,
art. 427, art. 433 § 1, art. 434, art. 437 § 2, art. 443, art. 447, art. 452 oraz
art. 454 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, stosuje się w brzmieniu
dotychczasowym do czasu prawomocnego zakończenia postępowania; przepis art. 434 §
4 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
stosuje się jednak w przypadku zasadnego podniesienia zarzutu obrazy prawa materialnego;
3)
jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przesłuchano już pokrzywdzonego,
przepis art. 49a ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, stosuje się w brzmieniu
dotychczasowym;
4)
w sprawach o zbrodnie, oskarżony może złożyć wniosek o wydanie wyroku skazującego
i wymierzenie mu określonej kary w terminie do 2 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy, ale nie później niż do zamknięcia przewodu sądowego na rozprawie
głównej; uwzględniając wniosek o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonej
kary lub środka karnego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, sąd może zastosować
nadzwyczajne złagodzenie kary, niezależnie od podstaw przewidzianych w art. 60 § 1-4
ustawy, o której mowa w art. 12 niniejszej ustawy;
5)
jeżeli rozprawę przerwano przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, o nowym terminie
zawiadamia się oskarżonego, który nie uczestniczył w rozprawie, na której zarządzono
przerwę, a którego stawiennictwo nie jest obowiązkowe;
6)
jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy doręczono oskarżonemu pozbawionemu
wolności zawiadomienie o przyjęciu apelacji, do zakończenia postępowania w instancji
odwoławczej przepis art. 451 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, stosuje
się w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 37.
Przepisy art. 36 pkt 1 i 2 stosuje się także w przypadku, gdy przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy wniesiono do sądu akt oskarżenia, a po wejściu w życie niniejszej
ustawy doszło do uchylenia prawomocnego orzeczenia wyłącznie sądu odwoławczego i skierowania
sprawy do ponownego rozpoznania.
Art. 38.
1.
W sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w postępowaniu
przygotowawczym do czasu wniesienia aktu oskarżenia, a w postępowaniu sądowym do zakończenia
postępowania w danej instancji przepis art. 139 § 1 ustawy, o której mowa w art. 1
niniejszej ustawy, stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.
2.
Do wyroków ogłoszonych lub doręczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
stosuje się przepis art. 422 § 1 oraz przepis art. 517h § 1 ustawy, o której mowa
w art. 1 niniejszej ustawy, w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 39.
Do prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie, wydanego przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy przepis art. 523 § 1 ustawy, o której mowa w art.
1 niniejszej ustawy, stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 40.
1.
Jeżeli orzeczenie dające podstawę do odszkodowania i zadośćuczynienia w rozumieniu
rozdziału 58 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą zostało wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i na
podstawie przepisów dotychczasowych roszczenie o odszkodowanie i zadośćuczynienie
nie mogło być dochodzone w postępowaniu karnym lub cywilnym, przedawnienie tego roszczenia
w rozumieniu art. 555 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, następuje
nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Roszczenie
jednak nie przysługuje, jeżeli orzeczenie zostało wydane wcześniej niż 3 lata przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do roszczeń związanych z zatrzymaniem.
Art. 41.
Jeżeli fałszywe zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa lub fałszywe wyjaśnienia
zostały złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, do oceny zasadności
roszczeń o odszkodowanie i zadośćuczynienie w rozumieniu rozdziału 58 ustawy, o której
mowa w art. 1 niniejszej ustawy, stosuje się przepis art. 553 § 1 tej ustawy w brzmieniu
dotychczasowym.
„
Art. 44.
Przepis art. 36 stosuje się odpowiednio w zakresie, w jakim w postępowaniu w sprawie
o wykroczenie oraz o wykroczenie lub przestępstwo skarbowe mają zastosowanie przepisy
ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy.
”
„
Art. 51.
1.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień ustawowych zawartych
w art. 23a § 5, art. 156 § 6 i art. 325d ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej
ustawy, zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych
na podstawie art. 23a § 8, art. 156 § 6 i art. 325d tej ustawy, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
2.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego
w art. 517j § 2 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, zachowują moc do
dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 517j
§ 2 tej ustawy, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
Art. 52.
1.
W latach 2015-2018 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem finansowym
ustawy wynosi 465 000 tys. zł, z tym że w:
1)
2015 r. - 200 000 tys. zł;
2)
2016 r. - 165 000 tys. zł;
3)
2017 r. - 50 000 tys. zł;
4)
2018 r. - 50 000 tys. zł.
2.
Minister Sprawiedliwości monitoruje wykorzystanie zaplanowanych na dany rok wydatków
na bezpłatną pomoc prawną udzielaną z urzędu w postępowaniach sądowych, obejmujących
łącznie:
1)
limit wydatków będący skutkiem finansowym ustawy, o którym mowa w ust. 1;
2)
pozostałe wydatki na obronę z urzędu w postępowaniach sądowych.
3.
W ramach procesu monitorowania, o którym mowa w ust. 2, Minister Sprawiedliwości dokonuje,
co najmniej cztery razy w roku, według stanu na koniec każdego kwartału, analizy stopnia
wykorzystania zaplanowanych na dany rok wydatków na bezpłatną pomoc prawną.
4.
W przypadku przekroczenia przyjętej na dany rok budżetowy łącznej wielkości planowanych
wydatków, o których mowa w ust. 2, oraz w przypadku wystąpienia takiego zagrożenia
w trakcie roku, tj. w sytuacji, gdy część planowanych wydatków, o których mowa w ust.
2, przypadająca proporcjonalnie na okres od początku roku kalendarzowego do końca
danego kwartału została przekroczona:
1)
po pierwszym kwartale - co najmniej o 15%,
2)
po dwóch kwartałach - co najmniej o 10%,
3)
po trzech kwartałach - co najmniej o 5%,
Minister Sprawiedliwości może zwiększyć limity, o których mowa w ust. 1, o kwotę oszczędności
z tytułu innych wydatków lub podjąć inne działania w celu zagwarantowania możliwości
wypłaty środków na bezpłatną pomoc prawną.
Art. 53.
Jeżeli obywatel polski lub osoba korzystająca w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa
azylu została przekazana na podstawie europejskiego nakazu aresztowania wydanego w
celu ścigania pod warunkiem odesłania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po prawomocnym
zakończeniu postępowania w państwie wydania europejskiego nakazu aresztowania, a postępowanie
w tym państwie zostanie zakończone przed dniem 5 grudnia 2016 r., odesłanie takiej
osoby może nastąpić tylko za jej zgodą.
Art. 54.
Do dnia wejścia w życie ustawy w sprawach, w których finansowy organ postępowania
przygotowawczego jest uprawniony do prowadzenia takiego postępowania, a następnie
do wniesienia i popierania aktu oskarżenia przed sądem, z wnioskiem, o którym mowa
w art. 232a § 2 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, może wystąpić także
finansowy organ postępowania przygotowawczego.
Art. 55.
Rada Ministrów przedkłada Sejmowi i Senatowi informację z wykonania ustawy oraz o
skutkach jej stosowania, po 2 latach obowiązywania ustawy, do dnia 31 grudnia 2017 r.
Art. 56.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2015 r., z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 18, pkt 19, pkt 38, pkt 63 w zakresie art. 232a § 1, art. 1 pkt 104 w zakresie
art. 335, art. 1 pkt 112 lit. b i pkt 204 lit. a, art. 2, art. 12 pkt 3, art. 50,
art. 53 i art. 54, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 45 lit. c w zakresie art. 156 § 5 i 5a, art. 1 pkt 65 lit. b, pkt 79 lit.
b, pkt 88 oraz pkt 204 lit. b, które wchodzą w życie z dniem 2 czerwca 2014 r.
””
;
””
;
62)
art. 2 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
63)
art. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
64)
odnośnika nr 1 oraz art. 522 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia:
1)
dyrektywy Rady 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji
o wydalaniu obywateli państw trzecich ;
2)
dyrektywy Rady 2001/51/WE z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniającej postanowienia art.
26 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. ;
3)
dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin ;
4)
dyrektywy Rady 2003/110/UE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach
tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną ;
5)
dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli
państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi ;
6)
dyrektywy Rady 2004/81/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego
wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej
byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z
właściwymi organami ;
7)
dyrektywy Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania
obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej,
szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie ;
8)
dyrektywy Rady 2005/71/WE z dnia 12 października 2005 r. w sprawie szczególnej procedury
przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych ;
9)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w
sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu
do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich ;
10)
dyrektywy Rady 2009/50/WE z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu
obywateli państw trzecich w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji ;
11)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/52/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. przewidującej
minimalne normy w odniesieniu do kar i środków stosowanych wobec pracodawców zatrudniających
nielegalnie przebywających obywateli krajów trzecich ;
12)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie
zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, zastępującej
decyzję ramową Rady 2002/629/WSiSW ;
13)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/51/UE z dnia 11 maja 2011 r. zmieniającej
dyrektywę Rady 2003/109/WE w celu rozszerzenia jej zakresu na osoby objęte ochroną
międzynarodową (Tekst mający znaczenie dla EOG) ;
14)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie
norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako
beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących
się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony ;
15)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie
procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt
i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw
dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim .
”
„
Art. 522.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2014 r., z wyjątkiem art. 470 pkt 3 lit. a w
zakresie art. 3a pkt 3, art. 470 pkt 3 lit. b oraz art. 470 pkt 4, 5 i 11-16, które
wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
65)
art. 2 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
66)
art. 3 ustawy z dnia 10 października 2014 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
karnego oraz ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych
innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
67)
odnośnika nr 1 oraz art. 25, art. 26 i art. 28 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o ochronie i pomocy
dla pokrzywdzonego i świadka , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia:
1)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r.
ustanawiającej normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw
oraz zastępującej decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW ;
2)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/99/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie
europejskiego nakazu ochrony .
”
„
Art. 25.
Przepisy art. 148 § 2a-2c i art. 156a ustawy, o której mowa w art. 20 niniejszej ustawy,
oraz art. 37 § 13 ustawy, o której mowa w art. 22 niniejszej ustawy, stosuje się do
spraw wszczętych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 26.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie:
1)
art. 300 § 3 ustawy, o której mowa w art. 20 niniejszej ustawy, zachowują moc do dnia
wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 300 § 3 ustawy,
o której mowa w art. 20 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
2)
art. 43 § 19 ustawy, o której mowa w art. 21 niniejszej ustawy, zachowują moc do dnia
wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 43 § 19 ustawy,
o której mowa w art. 21 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą
- nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
”
„
Art. 28.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
20 pkt 18 i 19, które wchodzą w życie z dniem 11 stycznia 2015 r.
”
;
68)
art. 16 ust. 1, 5, 6 i 8, art. 17 ust. 1, 5-7, art. 22, art. 25, art. 27 pkt 2 i art.
29 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw , które stanowią:
Art. 16.
„1. W sprawach zakończonych prawomocnym wyrokiem przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy, w których orzeczono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej
wykonania i nie zarządzono wykonania kary, sąd, na wniosek skazanego, jeżeli cele
kary zostaną w ten sposób spełnione, może:
1)
jeżeli dochody skazanego, jego stosunki majątkowe lub możliwości zarobkowe uzasadniają
przekonanie, że skazany może uiścić grzywnę - zamienić karę pozbawienia wolności na
grzywnę, przyjmując, że jeden dzień kary pozbawienia wolności równa się dwóm stawkom
dziennym grzywny; grzywna nie może przekroczyć 810 stawek dziennych;
2)
jeżeli dochody skazanego, jego stosunki majątkowe lub możliwości zarobkowe uzasadniają
przekonanie, że skazany grzywny nie uiści - zamienić karę pozbawienia wolności na
karę ograniczenia wolności w formie obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej
pracy na cele społeczne, przyjmując, że jeden dzień kary pozbawienia wolności równa
się dwóm dniom kary ograniczenia wolności; kara ograniczenia wolności nie może trwać
dłużej niż 4 lata.
”
„
5.
Jeżeli skazany uchyla się od uiszczenia grzywny, wykonywania kary ograniczenia wolności,
wykonania nałożonych na niego obowiązków lub orzeczonych środków karnych, sąd uchyla
zamianę, o której mowa w ust. 1, i zarządza wykonanie kary pozbawienia wolności.
6.
W wypadku uchylenia zamiany, o której mowa w ust. 1, i zarządzenia wykonania kary
pozbawienia wolności na poczet zarządzonej kary pozbawienia wolności zalicza się dotychczas
wykonaną karę grzywny oraz ograniczenia wolności. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio.
”
„
8.
W postępowaniu w sprawach, o których mowa w ust. 1, 5 i 6, stosuje się przepisy ustawy,
o której mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Na postanowienie wydane
na podstawie ust. 1, 5 i 6 przysługuje zażalenie.
”
Art. 17.
„1. W sprawach, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy sąd wydał
na podstawie art. 75 § 2 ustawy, o której mowa w art. 1, prawomocne orzeczenie o zarządzeniu
wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym
roku, sąd ten, na wniosek skazanego, jeżeli cele kary zostaną w ten sposób spełnione,
mając na względzie wagę i rodzaj czynu zabronionego przypisanego skazanemu, może zamienić
karę pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności w formie obowiązku wykonywania
nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne, przyjmując, że jeden dzień pozostałej
do odbycia kary pozbawienia wolności równa się dwóm dniom kary ograniczenia wolności.
”
„
5.
Jeżeli skazany uchyla się od wykonywania kary ograniczenia wolności, wykonania nałożonych
na niego obowiązków lub orzeczonych środków karnych, sąd uchyla orzeczenie o zamianie
kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności. W takim wypadku kara pozbawienia
wolności podlega wykonaniu.
6.
W wypadku uchylenia orzeczenia o zamianie kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia
wolności na poczet kary pozbawienia wolności zalicza się dotychczas wykonaną karę
ograniczenia wolności. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.
7.
W postępowaniu w sprawach, o których mowa w ust. 1, 5 i 6, stosuje się przepisy ustawy,
o której mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Na postanowienie wydane
na podstawie ust. 1, 5 i 6 przysługuje zażalenie.
”
„
Art. 22.
W sprawach niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w których
prokurator złożył wniosek w trybie art. 52 ustawy, o której mowa w art. 1, a przepis
art. 52 znajduje zastosowanie na podstawie art. 4 ustawy, o której mowa w art. 1,
stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 5 w brzmieniu dotychczasowym, w
zakresie odnoszącym się do podmiotu określonego w art. 52 ustawy, o której mowa w
art. 1.
”
„
Art. 25.
1.
W stosunku do osób, wobec których w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy toczy się
postępowanie wykonawcze lub stosuje się środek przymusu, mają zastosowanie przepisy
art. 12c ustawy, o której mowa w art. 4, lub art. 127b ustawy, o której mowa w art.
5, chyba że przepisy dotychczasowe są dla nich względniejsze.
2.
Jeżeli w stosunku do osób, o których mowa w ust. 1, mają zastosowanie przepisy art.
12c ustawy, o której mowa w art. 4, lub art. 127b ustawy, o której mowa w art. 5,
i nie można określić chwili rzeczywistego pozbawienia wolności tych osób, przyjmuje
się, że rzeczywiste pozbawienie wolności nastąpiło o godzinie 000 w dniu kalendarzowym, w którym zostały one pozbawione wolności.
”
Art. 27.
„Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie:
”
„
2)
art. 244 § 5, art. 263 § 8, art. 300 § 3 i art. 611fa § 7 ustawy, o której mowa w
art. 5, zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych
na podstawie art 244 § 5, art. 263 § 8, art. 300 § 4 i art. 611fa § 7 ustawy, o której
mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 18
miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy;
”
„
Art. 29.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2015 r., z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 63, art. 2 pkt 1 i 2, art. 3 pkt 1, art. 4 pkt 46 w zakresie art. 126 §
5 i 10 oraz art. 23 ust. 4, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 39 lit. a, art. 8 pkt 2 i art. 12, które wchodzą w życie po upływie 14
dni od dnia ogłoszenia.
”
;
69)
art. 3 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego
oraz ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia , który stanowi:
„
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
70)
art. 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
”
;
71)
odnośnika nr 1 oraz art. 6 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/62/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie
prawnokarnych środków ochrony euro i innych walut przed fałszowaniem, zastępującej
decyzję ramową Rady 2000/383/WSiSW , dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r.
ustanawiającej normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw
oraz zastępującej decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW i decyzję ramową Rady 2002/946/WSiSW z dnia 28 listopada 2002 r. w sprawie wzmocnienia
systemu karnego w celu zapobiegania ułatwianiu nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu .
”
„
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
1 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 23 maja 2016 r.
”
;
72)
art. 45 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy o działach administracji
rządowej oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 45.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem:
1)
art. 43 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;
2)
art. 29 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;
3)
art. 12 pkt 1 lit. a tiret pierwsze w zakresie pkt 1 lit. c, który wchodzi w życie
z dniem 1 stycznia 2018 r.
”
;
73)
art. 63, art. 70 i art. 75 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające
ustawę - Prawo o prokuraturze , które stanowią:
„
Art. 63.
Czynności prokuratorów, asesorów prokuratury w powszechnych i wojskowych jednostkach
organizacyjnych prokuratury, aplikantów prokuratorskich, asystentów prokuratorów,
urzędników i innych pracowników jednostek organizacyjnych prokuratury dokonane przed
dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, są skuteczne.
”
„
Art. 70.
Ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o prokuratorze wojskowym należy przez
to rozumieć prokuratora do spraw wojskowych w rozumieniu ustawy, o której mowa w art.
1.
”
„
Art. 75.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 4 marca 2016 r., z wyjątkiem:
1)
art. 2, art. 6 pkt 1, art. 7 pkt 3, art. 19 pkt 1 w zakresie prokuratora do spraw
wojskowych,
2)
art. 3, art. 4 pkt 5-9, art. 6 pkt 2 lit. b i d, pkt 4, art. 9, art. 10, art. 13-16,
art. 19 pkt 3, art. 20 pkt 10 lit. b i c, art. 21, art. 31-33, art. 45 § 3, art. 46,
art. 50, art. 62 § 4, 6 i 7, art. 64 § 3, 5 i 6 oraz art. 66
- które wchodzą w życie z dniem 4 kwietnia 2016 r.
”
;
74)
art. 20-28 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego
oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 20.
Czynności procesowe dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są skuteczne,
jeżeli dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych.
Art. 21.
W razie wątpliwości, czy stosować prawo dotychczasowe, czy przepisy niniejszej ustawy,
stosuje się przepisy niniejszej ustawy.
Art. 22.
Jeżeli na podstawie niniejszej ustawy nastąpiła zmiana właściwości lub składu sądu,
do czasu zakończenia postępowania w danej instancji orzeka sąd dotychczas właściwy
lub w dotychczasowym składzie.
Art. 23.
Niezwłocznie po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy właściwy organ procesowy przekazuje
stronom i innym osobom uprawnionym informacje o zmianie zakresu ich obowiązków i uprawnień
wynikających z treści art. 75 § 1, art. 156 § 5, art. 300 § 1 i 2, art. 313 § 3, art.
321, art. 334 § 3, art. 335 § 2a i 3 oraz art. 517c § 2 ustawy zmienianej w art. 1
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 24.
Postępowania przygotowawcze wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,
w których do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie został wniesiony do sądu akt
oskarżenia, wniosek o wydanie wyroku skazującego, wniosek o warunkowe umorzenie postępowania
lub wniosek o umorzenie postępowania przygotowawczego i orzeczenie środka zabezpieczającego,
prowadzi się w dalszym ciągu według przepisów niniejszej ustawy. Należy jednak dokonać
czynności procesowych, które są wymagane według przepisów niniejszej ustawy, a które
do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie zostały dokonane.
Art. 25.
1.
Jeżeli na podstawie dotychczasowych przepisów po dniu 30 czerwca 2015 r. skierowano
akt oskarżenia, wniosek o wydanie wyroku skazującego, wniosek o warunkowe umorzenie
postępowania lub wniosek o umorzenie postępowania przygotowawczego i orzeczenie środka
zabezpieczającego, postępowanie toczy się według przepisów dotychczasowych do prawomocnego
zakończenia postępowania.
2.
W postępowaniach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy rozdziału 55a ustawy
zmienianej w art. 1. Jeżeli wyrok sądu odwoławczego z uzasadnieniem został doręczony
stronom w okresie począwszy od siódmego dnia przed wejściem w życie niniejszej ustawy
do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, termin do wniesienia skargi rozpoczyna
bieg od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
3.
Postępowania wymienione w działach XI i XII ustawy zmienianej w art. 1, wszczęte i
niezakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, toczą się do ich zakończenia
według przepisów dotychczasowych.
Art. 26.
Jeżeli art. 59a ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu dotychczasowym, znajduje zastosowanie
po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, do rozpoznania wniosku stosuje się również
art. 23b ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 27.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 141 i art. 147 § 5 ustawy
zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych
wydanych na podstawie art. 141 i art. 147 §5 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 9 miesięcy od dnia wejścia w
życie niniejszej ustawy.
Art. 28.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2016 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 5, 81 i
109, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.
”
;
75)
art. 4-7 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego,
ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku
Praw Pacjenta , które stanowią:
„
Art. 4.
Do postępowań wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy
stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z wyjątkiem przepisów dotyczących
udziału w postępowaniu sądowym przedstawiciela organizacji społecznej, które stosuje
się w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 5.
1.
Jeżeli w sprawach, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy skierowano
do sądu akt oskarżenia, wniosek o wydanie wyroku skazującego, wniosek o warunkowe
umorzenie postępowania lub wniosek o umorzenie postępowania przygotowawczego i orzeczenie
środka zabezpieczającego, ujawniły się istotne okoliczności, konieczność poszukiwania
dowodów lub zachodzi konieczność przeprowadzenia innych czynności mających na celu
wyjaśnienie okoliczności sprawy, sąd na wniosek prokuratora przekazuje mu sprawę w
celu uzupełnienia śledztwa lub dochodzenia. Przepis art. 344a § 3 ustawy, o której
mowa w art. 1, stosuje się.
2.
Prokurator może złożyć nowy akt oskarżenia, wniosek o wydanie wyroku skazującego,
wniosek o warunkowe umorzenie postępowania, wniosek o umorzenie postępowania przygotowawczego
i orzeczenie środka zabezpieczającego lub podtrzymać poprzedni akt oskarżenia lub
wniosek, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia przekazania sprawy.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się w sprawach, w których akt oskarżenia wniósł oskarżyciel
posiłkowy. Prokurator może jednak wstąpić do takiej sprawy na zasadach określonych
w art. 55 § 4 ustawy, o której mowa w art. 1.
Art. 6.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 181 § 2 ustawy zmienianej
w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych
na podstawie art. 181 § 2 ustawy zmienianej w art. 1, jednak nie dłużej niż przez
12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 7.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
76)
odnośnika nr 1 oraz art. 22 ustawy z dnia 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy - Prawo zamówień publicznych
oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
zamówień publicznych, uchylającą dyrektywę 2004/18/WE oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki,
transportu i usług pocztowych, uchylającą dyrektywę 2004/17/WE .
”
„
Art. 22.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 31, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 52 lit. a, pkt 85 lit. a tiret szóste i lit. d w zakresie ust. 8-13, pkt
147, pkt 150 lit. b, pkt 151 oraz art. 7, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia
2017 r.;
3)
art. 1 pkt 94 lit. g w zakresie ust. 7c, który wchodzi w życie po upływie 24 miesięcy
od dnia ogłoszenia.
”
.
a)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z
2000 r. Nr 50, poz. 580, Nr 62, poz. 717, Nr 73, poz. 852 i Nr 93, poz. 1027, z 2001 r.
Nr 98, poz. 1071 i Nr 106, poz. 1149, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, z 2003 r. Nr 17,
poz. 155, Nr 111, poz. 1061 i Nr 130, poz. 1188, z 2004 r. Nr 51, poz. 514, Nr 69,
poz. 626, Nr 93, poz. 889, Nr 240, poz. 2405 i Nr 264, poz. 2641, z 2005r. Nr 10,
poz. 70, Nr 48, poz. 461, Nr 77, poz. 680, Nr 96, poz. 821, Nr 141, poz. 1181, Nr
143, poz. 1203, Nr 163, poz. 1363, Nr 169, poz. 1416 i Nr 178, poz. 1479, z 2006 r.
Nr 15, poz. 118, Nr 66, poz. 467, Nr 95, poz. 659, Nr 104, poz. 708 1711, Nr 141,
poz. 1009 i 1013, Nr 167, poz. 1192 i Nr 226, poz. 1647 i 1648, z 2007 r. Nr 20,
poz. 116, Nr 64, poz. 432, Nr 80, poz. 539, Nr 89, poz. 589, Nr 99, poz. 664, Nr 112,
poz. 766, Nr 123, poz. 849 i Nr 128, poz. 903, z 2008 r. Nr 27, poz. 162, Nr 100,
poz. 648, Nr 107, poz. 686, Nr 123, poz. 802, Nr 182, poz. 1133, Nr 208, poz. 1308,
Nr 214, poz. 1344, Nr 225, poz. 1485, Nr 234, poz. 1571 i Nr 237, poz. 1651, z 2009 r.
Nr 8, poz. 39, Nr 20, poz. 104, Nr 28, poz. 171, Nr 68, poz. 585, Nr 85, poz. 716,
Nr 127, poz. 1051, Nr 144, poz. 1178, Nr 168, poz. 1323, Nr 178, poz. 1375, Nr 190,
poz. 1474 i Nr 206, poz. 1589, z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 98, poz. 626, Nr 106, poz.
669, Nr 122, poz. 826, Nr 125, poz. 842, Nr 182, poz. 1228 i Nr 197, poz. 1307 oraz
z 2011 r. Nr 48, poz. 245 i 246, Nr 53, poz. 273, Nr 112, poz. 654, Nr 117, poz. 678,
Nr 142, poz. 829 i Nr 191, poz. 1135.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego
Dział I
Przepisy wstępne
Art. 1.
Postępowanie karne w sprawach należących do właściwości sądów toczy się według przepisów
niniejszego kodeksu.
Art. 2.
§ 1.
Przepisy niniejszego kodeksu mają na celu takie ukształtowanie postępowania karnego,
aby:
11)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 437), która weszła w życie z dniem 15 kwietnia 2016 r.)
sprawca przestępstwa został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a osoba
niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności;
2)
przez trafne zastosowanie środków przewidzianych w prawie karnym oraz ujawnienie okoliczności
sprzyjających popełnieniu przestępstwa osiągnięte zostały zadania postępowania karnego
nie tylko w zwalczaniu przestępstw, lecz również w zapobieganiu im oraz w umacnianiu
poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego;
32)W brzmieniu ustalonym przez art. 20 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o ochronie i pomocy dla pokrzywdzonego i świadka (Dz. U. z 2015 r. poz. 21), która weszła w życie z dniem 8 kwietnia 2015 r.)
zostały uwzględnione prawnie chronione interesy pokrzywdzonego przy jednoczesnym poszanowaniu
jego godności;
4)
rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w rozsądnym terminie.
§ 2.
Podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne.
Art. 3.
W granicach określonych w ustawie postępowanie karne odbywa się z udziałem czynnika
społecznego.
Art. 4.
Organy prowadzące postępowanie karne są obowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności
przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego.
Art. 5.
§ 13)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego, ustawy o świadku koronnym oraz ustawy o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. poz. 155 i 1061), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2003 r..
Oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona
prawomocnym wyrokiem.
§ 24)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.
Art. 6.
Oskarżonemu przysługuje prawo do obrony, w tym prawo do korzystania z pomocy obrońcy,
o czym należy go pouczyć.
Art. 7.
Organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych
dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz
wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Art. 8.
§ 1.
Sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany
rozstrzygnięciem innego sądu lub organu.
§ 2.
Prawomocne rozstrzygnięcia sądu kształtujące prawo lub stosunek prawny są jednak wiążące.
Art. 9.
§ 1.
Organy procesowe prowadzą postępowanie i dokonują czynności z urzędu, chyba że ustawa
uzależnia je od wniosku określonej osoby, instytucji lub organu albo od zezwolenia
władzy.
§ 2.
Strony i inne osoby bezpośrednio zainteresowane mogą składać wnioski o dokonanie również
tych czynności, które organ może lub ma obowiązek podejmować z urzędu.
Art. 10.
§ 1.
Organ powołany do ścigania przestępstw jest obowiązany do wszczęcia i przeprowadzenia
postępowania przygotowawczego, a oskarżyciel publiczny także do wniesienia i popierania
oskarżenia - o czyn ścigany z urzędu.
§ 2.
Z wyjątkiem wypadków określonych w ustawie lub w prawie międzynarodowym nikt nie może
być zwolniony od odpowiedzialności za popełnione przestępstwo.
Art. 11.
§ 1.
Postępowanie w sprawie o występek, zagrożony karą pozbawienia wolności do lat 5, można
umorzyć, jeżeli orzeczenie wobec oskarżonego kary byłoby oczywiście niecelowe ze względu
na rodzaj i wysokość kary prawomocnie orzeczonej za inne przestępstwo, a interes pokrzywdzonego
temu się nie sprzeciwia.
§ 2.
Jeżeli kara za inne przestępstwo nie została prawomocnie orzeczona, postępowanie można
zawiesić. Zawieszone postępowanie należy umorzyć albo podjąć przed upływem 3 miesięcy
od uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie o inne przestępstwo, o którym mowa w §
1.
§ 35)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Postępowanie umorzone na podstawie § 1 można wznowić w wypadku uchylenia lub istotnej
zmiany treści prawomocnego wyroku, z powodu którego zostało ono umorzone.
Art. 12.
§ 1.
W sprawach o przestępstwa ścigane na wniosek postępowanie z chwilą złożenia wniosku
toczy się z urzędu. Organ ścigania poucza osobę uprawnioną do złożenia wniosku o przysługującym
jej uprawnieniu.
§ 2.
W razie złożenia wniosku o ściganie niektórych tylko sprawców obowiązek ścigania obejmuje
również inne osoby, których czyny pozostają w ścisłym związku z czynem osoby wskazanej
we wniosku, o czym należy uprzedzić składającego wniosek. Przepisu tego nie stosuje
się do najbliższych osoby składającej wniosek.
§ 36)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 849), która weszła w życie z dniem 27 stycznia 2014 r..
Wniosek może być cofnięty w postępowaniu przygotowawczym za zgodą prokuratora, a w
postępowaniu sądowym za zgodą sądu - do rozpoczęcia przewodu sądowego na pierwszej
rozprawie głównej. Ponowne złożenie wniosku jest niedopuszczalne.
Art. 13.
Uzyskanie zezwolenia władzy, od którego ustawa uzależnia ściganie, należy do oskarżyciela.
Art. 14.
§ 1.
Wszczęcie postępowania sądowego następuje na żądanie uprawnionego oskarżyciela lub
innego uprawnionego podmiotu.
§ 27)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1247, z 2014 r. poz. 1556, z 2015 r. poz. 21 i 396 oraz z 2016 r. poz. 437), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2015 r..
Oskarżyciel publiczny może cofnąć akt oskarżenia do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego
na pierwszej rozprawie głównej. W toku przewodu sądowego przed sądem pierwszej instancji
cofnięcie aktu oskarżenia dopuszczalne jest jedynie za zgodą oskarżonego. Ponowne
wniesienie aktu oskarżenia przeciwko tej samej osobie o ten sam czyn jest niedopuszczalne.
Art. 15.
§ 18)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Policja i inne organy w zakresie postępowania karnego wykonują polecenia sądu, referendarza
sądowego i prokuratora oraz prowadzą pod nadzorem prokuratora śledztwo lub dochodzenie
w granicach określonych w ustawie.
§ 29)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 664), która weszła w życie z dniem 20 czerwca 2007 r..
Wszystkie instytucje państwowe i samorządowe są obowiązane w zakresie swego działania
do udzielania pomocy organom prowadzącym postępowanie karne w terminie wyznaczonym
przez te organy.
§ 310)Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
Osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej inne niż określone
w § 2, a także osoby fizyczne są obowiązane do udzielenia pomocy na wezwanie organów
prowadzących postępowanie karne w zakresie i w terminie przez nie wyznaczonym, jeżeli
bez tej pomocy przeprowadzenie czynności procesowej jest niemożliwe albo znacznie
utrudnione.
Art. 16.
§ 1.
Jeżeli organ prowadzący postępowanie jest obowiązany pouczyć uczestników postępowania
o ciążących obowiązkach i o przysługujących im uprawnieniach, brak takiego pouczenia
lub mylne pouczenie nie może wywoływać ujemnych skutków procesowych dla uczestnika
postępowania lub innej osoby, której to dotyczy.
§ 2.
Organ prowadzący postępowanie powinien ponadto w miarę potrzeby udzielać uczestnikom
postępowania informacji o ciążących obowiązkach i o przysługujących im uprawnieniach
także w wypadkach, gdy ustawa wyraźnie takiego obowiązku nie stanowi. W razie braku
takiego pouczenia, gdy w świetle okoliczności sprawy było ono nieodzowne, albo mylnego
pouczenia, stosuje się odpowiednio § 1.
Art. 17.
§ 1.
Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy:
1)
czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie
jego popełnienia;
2)
czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia
przestępstwa;
3)
społeczna szkodliwość czynu jest znikoma;
4)
ustawa stanowi, że sprawca nie podlega karze;
5)
oskarżony zmarł;
6)
nastąpiło przedawnienie karalności;
7)
postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone
albo wcześniej wszczęte toczy się;
8)
sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych;
9)
brak skargi uprawnionego oskarżyciela;
10)
brak wymaganego zezwolenia na ściganie lub wniosku o ściganie pochodzącego od osoby
uprawnionej, chyba że ustawa stanowi inaczej;
11)
zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie.
§ 2.
Do chwili otrzymania wniosku lub zezwolenia władzy, od których ustawa uzależnia ściganie,
organy procesowe dokonują tylko czynności niecierpiących zwłoki w celu zabezpieczenia
śladów i dowodów, a także czynności zmierzających do wyjaśnienia, czy wniosek będzie
złożony lub zezwolenie będzie wydane.
§ 3.
Niemożność przypisania winy sprawcy czynu nie wyłącza postępowania dotyczącego zastosowania
środków zabezpieczających.
Art. 18.
§ 111)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 § 7 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. poz. 1149), która weszła w życie z dniem 17 października 2001 r..
Jeżeli czyn stanowi tylko wykroczenie, prokurator odmawiając wszczęcia postępowania
lub umarzając je przekazuje sprawę Policji w celu wystąpienia z wnioskiem o ukaranie
do właściwego sądu; prokurator może sam wystąpić z takim wnioskiem.
§ 2.
Jeżeli sąd lub prokurator dopatruje się w czynie przewinienia dyscyplinarnego albo
naruszenia obowiązków służbowych lub zasad współżycia społecznego, może odmawiając
wszczęcia postępowania albo umarzając je, zwłaszcza z powodu znikomej szkodliwości
społecznej czynu, przekazać sprawę innemu właściwemu organowi.
Art. 19.
§ 1.
W razie stwierdzenia w postępowaniu karnym poważnego uchybienia w działaniu instytucji
państwowej, samorządowej lub społecznej, zwłaszcza gdy sprzyja ono popełnieniu przestępstwa,
sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, zawiadamia o tym uchybieniu organ
powołany do nadzoru nad daną jednostką organizacyjną, zaś w razie potrzeby także organ
kontroli. Policja powiadamia prokuratora o ujawnionych przez siebie uchybieniach.
§ 2.
Zawiadamiając o uchybieniu, sąd lub prokurator może zażądać nadesłania w wyznaczonym
terminie wyjaśnień i podania środków podjętych w celu zapobieżenia takim uchybieniom
w przyszłości.
§ 312)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
W razie nieudzielenia wyjaśnień w wyznaczonym terminie można nałożyć na kierownika
organu zobowiązanego do wyjaśnień karę pieniężną w wysokości do 10 000 złotych.
§ 412)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
Na postanowienie o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje zażalenie. Zażalenie na postanowienie
prokuratora rozpoznaje sąd rejonowy, w którego okręgu toczy się postępowanie.
Art. 20.
§ 113)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
W razie rażącego naruszenia przez obrońcę lub pełnomocnika strony ich obowiązków procesowych
sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, zawiadamia o tym właściwą okręgową
radę adwokacką lub radę okręgowej izby radców prawnych, żądając od dziekana właściwej
rady nadesłania w wyznaczonym, nie krótszym niż 30 dni, terminie informacji o podjętych
działaniach wynikających z zawiadomienia. Odpis zawiadomienia przesyła się Ministrowi
Sprawiedliwości.
§ 1a14)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
W razie nienadesłania w wyznaczonym terminie informacji, o których mowa w § 1, można
nałożyć na dziekana właściwej rady karę pieniężną w wysokości do 10 000 złotych.
§ 1b14)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
Na postanowienie o ukaraniu przysługuje zażalenie. Na postanowienie o ukaraniu wydane
przez prokuratora w postępowaniu przygotowawczym zażalenie przysługuje do sądu rejonowego,
w którego okręgu toczy się postępowanie.
§ 215)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
W razie rażącego naruszenia obowiązków procesowych przez oskarżyciela publicznego
lub prowadzącego postępowanie przygotowawcze sąd zawiadamia o tym bezpośredniego przełożonego
osoby, która dopuściła się uchybienia, żądając nadesłania w wyznaczonym, nie krótszym
niż 14 dni, terminie informacji o podjętych działaniach wynikających z zawiadomienia;
w stosunku do Policji oraz innych organów postępowania przygotowawczego uprawnienie
takie przysługuje również prokuratorowi.
§ 2a16)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
Odpis zawiadomienia, o którym mowa w § 2, sąd przesyła Prokuratorowi Generalnemu,
jeżeli uchybienia dopuścił się prokurator, a w wypadku gdy uchybienia dopuścił się
oskarżyciel publiczny niebędący prokuratorem - właściwemu organowi przełożonemu w
stosunku do bezpośredniego przełożonego tego oskarżyciela.
Art. 21.
§ 1.
0 ukończeniu postępowania toczącego się z urzędu przeciw osobom zatrudnionym w instytucjach
państwowych, samorządowych i społecznych, uczniom i słuchaczom szkół oraz żołnierzom
należy bezzwłocznie zawiadomić przełożonych tych osób.
§ 2.
Prokurator zawiadamia również o wszczęciu postępowania przeciw funkcjonariuszom publicznym,
a o wszczęciu postępowania przeciw innym osobom, o których mowa w § 1 -jeżeli wymaga
tego ważny interes publiczny.
Art. 22.
§ 1.
Jeżeli zachodzi długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie postępowania,
a w szczególności jeżeli nie można ująć oskarżonego albo nie może on brać udziału
w postępowaniu z powodu choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby, postępowanie
zawiesza się na czas trwania przeszkody.
§ 2.
Na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania przysługuje zażalenie.
§ 3.
W czasie zawieszenia postępowania należy jednak dokonać odpowiednich czynności w celu
zabezpieczenia dowodów przed ich utratą lub zniekształceniem.
Art. 23.
W sprawie o przestępstwo popełnione na szkodę małoletniego, we współdziałaniu z małoletnim
lub w okolicznościach, które mogą świadczyć o demoralizacji małoletniego albo o gorszącym
wpływie na niego, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, zawiadamia sąd
rodzinny w celu rozważenia środków przewidzianych w przepisach o postępowaniu w sprawach
nieletnich oraz w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym.
Art. 23a17)Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Sąd lub referendarz sądowy, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator lub inny organ
prowadzący to postępowanie, może z inicjatywy lub za zgodą oskarżonego i pokrzywdzonego
skierować sprawę do instytucji lub osoby do tego uprawnionej w celu przeprowadzenia
postępowania mediacyjnego między pokrzywdzonym i oskarżonym, o czym się ich poucza,
informując o celach i zasadach postępowania mediacyjnego, w tym o treści art. 178a.
§ 2.
Postępowanie mediacyjne nie powinno trwać dłużej niż miesiąc, a jego okresu nie wlicza
się do czasu trwania postępowania przygotowawczego.
§ 3.
Postępowania mediacyjnego nie może prowadzić osoba, co do której w sprawie zachodzą
okoliczności określone w art. 40 i art. 41 § 1, czynny zawodowo sędzia, prokurator,
asesor prokuratorski, a także aplikant wymienionych zawodów, ławnik, referendarz sądowy,
asystent sędziego, asystent prokuratora oraz funkcjonariusz instytucji uprawnionej
do ścigania przestępstw. Przepis art. 42 stosuje się odpowiednio.
§ 4.
Udział oskarżonego i pokrzywdzonego w postępowaniu mediacyjnym jest dobrowolny. Zgodę
na uczestniczenie w postępowaniu mediacyjnym odbiera organ kierujący sprawę do mediacji
lub mediator, po wyjaśnieniu oskarżonemu i pokrzywdzonemu celów i zasad postępowania
mediacyjnego i pouczeniu ich o możliwości cofnięcia tej zgody aż do zakończenia postępowania
mediacyjnego.
§ 5.
Mediatorowi udostępnia się akta sprawy w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania
mediacyjnego.
§ 6.
Instytucja lub osoba do tego uprawniona sporządza, po przeprowadzeniu postępowania
mediacyjnego, sprawozdanie z jego wyników. Do sprawozdania załącza się ugodę podpisaną
przez oskarżonego, pokrzywdzonego i mediatora, jeżeli została zawarta.
§ 7.
Postępowanie mediacyjne prowadzi się w sposób bezstronny i poufny.
§ 8.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przeprowadzania
postępowania mediacyjnego, warunki, jakim powinny odpowiadać instytucje i osoby uprawnione
do jego przeprowadzenia, sposób ich powoływania i odwoływania, zakres i warunki udostępniania
im akt sprawy oraz formę i zakres sprawozdania z wyników postępowania mediacyjnego,
mając na uwadze potrzebę skutecznego przeprowadzenia tego postępowania.
Dział II
Sąd
Rozdział 1
Właściwość i skład sądu
Art. 24.
§ 1.
Sąd rejonowy orzeka w pierwszej instancji we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw
przekazanych ustawą do właściwości innego sądu.
§ 2.
Sąd rejonowy rozpoznaje ponadto środki odwoławcze w wypadkach wskazanych w ustawie.
Art. 2519)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 1.
Sąd okręgowy orzeka w pierwszej instancji w sprawach o następujące przestępstwa:
1)
o zbrodnie określone w Kodeksie karnym oraz w ustawach szczególnych;
220)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy o Policji, ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks karny oraz ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 626), która weszła w życie z dniem 8 września 2010 r.)
o występki określone w rozdziałach XVI i XVII oraz w art. 140-142, art. 148 § 4, art.
149, art. 150 § 1, art. 151-154, art. 156 § 3, art. 158 § 3, art. 163 § 3 i 4, art.
165 § 1, 3 i 4, art. 166 § 1, art. 173 § 3 i 4, art. 185 § 2, art. 189a § 2, art.
210 § 2, art. 211a, art. 252 § 3, art. 258 § 1-3, art. 265 § 1 i 2, art. 269, art.
278 § 1 i 2 w zw. z art. 294, art. 284 § 1 i 2 w zw. z art. 294, art. 286 § 1 w zw. z art. 294, art. 287
§ 1 w zw. z art. 294, art. 296 § 3 oraz art. 299 Kodeksu karnego;
3)
o występki, które z mocy przepisu szczególnego należą do właściwości sądu okręgowego.
§ 2.
Sąd apelacyjny, na wniosek sądu rejonowego, może przekazać do rozpoznania sądowi okręgowemu,
jako sądowi pierwszej instancji, sprawę o każde przestępstwo, ze względu na szczególną
wagę lub zawiłość sprawy.
§ 3.
Sąd okręgowy rozpoznaje ponadto środki odwoławcze od orzeczeń i zarządzeń wydanych
w pierwszej instancji w sądzie rejonowym oraz inne sprawy przekazane mu przez ustawę.
Art. 2621)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Sąd apelacyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń i zarządzeń wydanych w pierwszej
instancji w sądzie okręgowym oraz inne sprawy przekazane mu przez ustawę.
Art. 27.
Sąd Najwyższy rozpoznaje kasacje oraz środki odwoławcze i inne sprawy w wypadkach
określonych w ustawie.
Art. 2822)W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 766), która weszła w życie z dniem 28 lipca 2007 r..
§ 1.
Na rozprawie głównej sąd orzeka w składzie jednego sędziego, jeżeli ustawa nie stanowi
inaczej. Sędzia ma prawa i obowiązki przewodniczącego.
§ 2.
W sprawach o zbrodnie sąd orzeka w składzie jednego sędziego i dwóch ławników.
§ 323)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Ze względu na szczególną zawiłość sprawy lub jej wagę sąd pierwszej instancji może
postanowić o jej rozpoznaniu w składzie trzech sędziów albo jednego sędziego i dwóch
ławników.
§ 4.
W sprawach o przestępstwa, za które ustawa przewiduje karę dożywotniego pozbawienia
wolności, sąd orzeka w składzie dwóch sędziów i trzech ławników.
Art. 29.
§ 1.
Na rozprawie apelacyjnej i kasacyjnej sąd orzeka w składzie trzech sędziów, jeżeli
ustawa nie stanowi inaczej.
§ 224)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Apelację lub kasację od wyroku orzekającego karę dożywotniego pozbawienia wolności
rozpoznaje sąd w składzie pięciu sędziów.
Art. 3025)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Na posiedzeniu sąd orzeka jednoosobowo, chyba że ustawa stanowi inaczej albo ze względu
na szczególną zawiłość sprawy lub jej wagę prezes sądu zarządzi jej rozpoznanie w
składzie trzech sędziów.
§ 226)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd odwoławczy na posiedzeniu orzeka jednoosobowo, a w składzie trzech sędziów wówczas,
gdy zaskarżone orzeczenie wydano w składzie innym niż jednoosobowy albo ze względu
na szczególną zawiłość sprawy lub jej wagę prezes sądu zarządzi jej rozpoznanie w
składzie trzech sędziów, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 31.
§ 1.
Miejscowo właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd, w którego okręgu popełniono przestępstwo.
§ 2.
Jeżeli przestępstwo popełniono na polskim statku wodnym lub powietrznym, a § 1 nie
może mieć zastosowania, właściwy jest sąd macierzystego portu statku.
§ 3.
Jeżeli przestępstwo popełniono w okręgu kilku sądów, właściwy jest ten sąd, w którego
okręgu najpierw wszczęto postępowanie przygotowawcze.
Art. 32.
§ 1.
Jeżeli nie można ustalić miejsca popełnienia przestępstwa, właściwy jest sąd, w którego
okręgu:
1)
ujawniono przestępstwo,
2)
ujęto oskarżonego,
3)
oskarżony przed popełnieniem przestępstwa stale mieszkał lub czasowo przebywał - zależnie
od tego, gdzie najpierw wszczęto postępowanie przygotowawcze.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli przestępstwo popełniono za granicą.
§ 327)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli nie można ustalić właściwości miejscowej sądu według przepisów poprzedzających,
sprawę rozpoznaje sąd właściwy dla dzielnicy Śródmieście miasta stołecznego Warszawy.
Art. 33.
§ 1.
Jeżeli tę samą osobę oskarżono o kilka przestępstw, a sprawy należą do właściwości
różnych sądów tego samego rzędu, właściwy jest sąd, w którego okręgu najpierw wszczęto
postępowanie przygotowawcze.
§ 2.
Jeżeli sprawy należą do właściwości sądów różnego rzędu, sprawę rozpoznaje sąd wyższego
rzędu.
Art. 34.
§ 1.
Sąd właściwy dla sprawców przestępstw jest również właściwy dla pomocników, podżegaczy
oraz innych osób, których przestępstwo pozostaje w ścisłym związku z przestępstwem
sprawcy, jeżeli postępowanie przeciwko nim toczy się jednocześnie.
§ 2.
Sprawy osób wymienionych w § 1 powinny być połączone we wspólnym postępowaniu; przepis
art. 33 stosuje się odpowiednio.
§ 3.
Jeżeli zachodzą okoliczności utrudniające łączne rozpoznanie spraw, o których mowa
w § 1 i 2, można wyłączyć i odrębnie rozpoznać sprawę poszczególnych osób lub o poszczególne
czyny; sprawa wyłączona podlega rozpoznaniu przez sąd właściwy według zasad ogólnych.
Art. 35.
§ 1.
Sąd bada z urzędu swą właściwość, a w razie stwierdzenia swej niewłaściwości przekazuje
sprawę właściwemu sądowi lub innemu organowi.
§ 2.
Jeżeli sąd na rozprawie głównej stwierdza, że nie jest właściwy miejscowo lub że właściwy
jest sąd niższego rzędu, może przekazać sprawę innemu sądowi jedynie wtedy, gdy powstaje
konieczność odroczenia rozprawy.
§ 3.
Na postanowienie w kwestii właściwości przysługuje zażalenie.
Art. 36.
Sąd wyższego rzędu nad sądem właściwym może przekazać sprawę innemu sądowi równorzędnemu,
jeżeli większość osób, które należy wezwać na rozprawę, zamieszkuje blisko tego sądu,
a z dala od sądu właściwego.
Art. 37.
Sąd Najwyższy może z inicjatywy właściwego sądu przekazać sprawę do rozpoznania innemu
sądowi równorzędnemu, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości.
Art. 38.
§ 1.
Spór o właściwość między sądami równorzędnymi rozstrzyga ostatecznie sąd wyższego
rzędu nad sądem, który pierwszy wszczął spór.
§ 2.
W czasie trwania sporu każdy z tych sądów przedsiębierze czynności niecierpiące zwłoki.
Art. 39.
Jeżeli sąd wojskowy przekaże sprawę sądowi powszechnemu lub nie przyjmie sprawy przekazanej
mu przez sąd powszechny, sprawę rozpoznaje sąd powszechny.
Rozdział 2
Wyłączenie sędziego
Art. 40.
§ 1.
Sędzia jest z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli:
1)
sprawa dotyczy tego sędziego bezpośrednio;
2)
jest małżonkiem strony lub pokrzywdzonego albo ich obrońcy, pełnomocnika lub przedstawiciela
ustawowego albo pozostaje we wspólnym pożyciu z jedną z tych osób;
3)
jest krewnym lub powinowatym w linii prostej, a w linii bocznej aż do stopnia pomiędzy
dziećmi rodzeństwa osób wymienionych w pkt 2 albo jest związany z jedną z tych osób
węzłem przysposobienia, opieki lub kurateli;
4)
był świadkiem czynu, o który sprawa się toczy, albo w tej samej sprawie był przesłuchany
w charakterze świadka lub występował jako biegły;
5)
brał udział w sprawie jako prokurator, obrońca, pełnomocnik, przedstawiciel ustawowy
strony, albo prowadził postępowanie przygotowawcze;
628)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 13 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia lub wydał zaskarżone zarządzenie;
729)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 13 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone;
9)
brał udział w wydaniu orzeczenia, co do którego wniesiono sprzeciw;
1031)Dodany przez art. 1 pkt 13 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
prowadził mediację.
§ 2.
Powody wyłączenia trwają mimo ustania uzasadniającego je małżeństwa, wspólnego pożycia,
przysposobienia, opieki lub kurateli.
§ 3.
Sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego wnioskiem o wznowienie lub
zaskarżonego w trybie kasacji, nie może orzekać co do tego wniosku lub tej kasacji.
Art. 40a32)Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2017 r..
§ 1.
Sędzia wyznaczony z naruszeniem sposobu wskazanego w art. 351 ulega wyłączeniu na
zgłoszony przed rozpoczęciem przewodu sądowego wniosek strony. Wniosek zgłoszony po
rozpoczęciu przewodu sądowego pozostawia się bez rozpoznania.
§ 2.
Przed rozpoczęciem przewodu sądowego należy pouczyć obecne na rozprawie strony o możliwości
złożenia wniosku, o którym mowa w § 1.
Art. 41.
§ 1.
Sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać
uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
§ 2.
Wniosek o wyłączenie sędziego, zgłoszony na podstawie § 1 po rozpoczęciu przewodu
sądowego, pozostawia się bez rozpoznania, chyba że przyczyna wyłączenia powstała lub
stała się stronie wiadoma dopiero po rozpoczęciu przewodu.
Art. 41a33)Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Wniosek o wyłączenie sędziego oparty na tych samych podstawach faktycznych co wniosek
wcześniej rozpoznany pozostawia się bez rozpoznania; przepisu art. 42 § 3 nie stosuje
się.
Art. 42.
§ 1.
Wyłączenie następuje na żądanie sędziego, z urzędu albo na wniosek strony.
§ 2.
Jeżeli sędzia uznaje, że zachodzi przyczyna wyłączająca go z mocy art. 40, wyłącza
się, składając oświadczenie na piśmie do akt, a na jego miejsce wstępuje inny sędzia.
§ 334)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sędzia, co do którego zgłoszono wniosek o wyłączenie na podstawie art. 41, może złożyć
do akt stosowne oświadczenie na piśmie. Wniosek rozpoznaje się niezwłocznie. Z chwilą
wyłączenia sędziego czynności procesowe dokonane z jego udziałem po złożeniu wniosku
stają się bezskuteczne.
§ 4.
Poza wypadkiem określonym w § 2 o wyłączeniu orzeka sąd, przed którym toczy się postępowanie;
w składzie orzekającym w kwestii wyłączenia nie może brać udziału sędzia, którego
dotyczy wyłączenie. W razie niemożności utworzenia takiego składu sądu, w kwestii
wyłączenia orzeka sąd wyższego rzędu.
Art. 43.
Jeżeli z powodu wyłączenia sędziów rozpoznanie sprawy w danym sądzie jest niemożliwe,
sąd wyższego rzędu przekazuje sprawę innemu sądowi równorzędnemu.
Art. 4435)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do referendarzy sądowych i
ławników. O wyłączeniu referendarza orzeka sąd w składzie jednego sędziego.
Dział III
Strony, obrońcy, pełnomocnicy, przedstawiciel społeczny
Rozdział 3
Oskarżyciel publiczny
Art. 45.
§ 1.
Oskarżycielem publicznym przed wszystkimi sądami jest prokurator.
§ 1a36)Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. o zmianie ustawy o prokuraturze, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 432), która weszła w życie z dniem 12 lipca 2007 r..
W wypadkach określonych w ustawie czynności procesowe wykonuje prokurator bezpośrednio
przełożony lub prokurator nadrzędny.
§ 2.
Inny organ państwowy może być oskarżycielem publicznym z mocy szczególnych przepisów
ustawy, określających zakres jego działania.
Art. 4639)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego udział oskarżyciela publicznego
w rozprawie jest obowiązkowy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
§ 2.
Jeżeli postępowanie przygotowawcze zakończyło się w formie dochodzenia, niestawiennictwo
oskarżyciela publicznego na rozprawie nie tamuje jej toku. Przewodniczący lub sąd
mogą uznać obecność oskarżyciela publicznego za obowiązkową.
Art. 4740)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 141)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przepisy art. 40 § 1 pkt 1-4, 6 i 10, § 2 oraz art. 41, art. 41a i art. 42 stosuje
się odpowiednio do prokuratora, innych osób prowadzących postępowanie przygotowawcze
oraz innych oskarżycieli publicznych.
§ 2.
Osoby wymienione w § 1 ulegają również wyłączeniu, jeżeli brały udział w sprawie jako
obrońca, pełnomocnik, przedstawiciel społeczny albo przedstawiciel ustawowy strony.
Art. 48.
§ 1.
0 wyłączeniu prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze oraz oskarżyciela
publicznego orzeka prokurator nadzorujący postępowanie lub bezpośrednio przełożony.
§ 2.
Czynności dokonane przez osobę podlegającą wyłączeniu, zanim ono nastąpiło, nie są
z tej przyczyny bezskuteczne; jednakże czynność dowodową należy na żądanie strony,
w miarę możności, powtórzyć.
Rozdział 4
Pokrzywdzony
Art. 49.
§ 1.
Pokrzywdzonym jest osoba fizyczna lub prawna, której dobro prawne zostało bezpośrednio
naruszone lub zagrożone przez przestępstwo.
§ 242)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Pokrzywdzonym może być także niemająca osobowości prawnej:
1)
instytucja państwowa lub samorządowa;
2)
inna jednostka organizacyjna, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną.
§ 3.
Za pokrzywdzonego uważa się zakład ubezpieczeń w zakresie, w jakim pokrył szkodę wyrządzoną
pokrzywdzonemu przez przestępstwo lub jest zobowiązany do jej pokrycia.
§ 3a43)Dodany przez art. 99 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. poz. 589), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2007 r..
W sprawach o przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową, o których
mowa w art. 218-221 oraz w art. 225 § 2 Kodeksu karnego, organy Państwowej Inspekcji Pracy mogą wykonywać prawa pokrzywdzonego, jeżeli w
zakresie swego działania ujawniły przestępstwo lub wystąpiły o wszczęcie postępowania.
§ 444)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W sprawach o przestępstwa, którymi wyrządzono szkodę w mieniu instytucji lub jednostki
organizacyjnej, o której mowa w § 2, jeżeli nie działa organ pokrzywdzonej instytucji
lub jednostki organizacyjnej, prawa pokrzywdzonego mogą wykonywać organy kontroli
państwowej, które w zakresie swojego działania ujawniły przestępstwo lub wystąpiły
o wszczęcie postępowania.
Art. 49a45)Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Pokrzywdzony, a także prokurator, może aż do zamknięcia przewodu sądowego na rozprawie
głównej złożyć wniosek, o którym mowa w art. 46 § 1 Kodeksu karnego.
Art. 5046)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W postępowaniu sądowym z uprawnień pokrzywdzonego określonych w art. 53 nie może korzystać
osoba występująca w tej samej sprawie w charakterze oskarżonego, z wyjątkiem przewidzianym
w art. 497 i art. 498 § 3.
Art. 51.
§ 1.
Za pokrzywdzonego, który nie jest osobą fizyczną, czynności procesowych dokonuje organ
uprawniony do działania w jego imieniu.
§ 2.
Jeżeli pokrzywdzonym jest małoletni albo ubezwłasnowolniony całkowicie lub częściowo,
prawa jego wykonuje przedstawiciel ustawowy albo osoba, pod której stałą pieczą pokrzywdzony
pozostaje.
§ 347)Dodany przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli pokrzywdzonym jest osoba nieporadna, w szczególności ze względu na wiek lub
stan zdrowia, jego prawa może wykonywać osoba, pod której pieczą pokrzywdzony pozostaje.
Art. 5248)W brzmieniu ustalonym przez art. 20 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
§ 1.
W razie śmierci pokrzywdzonego prawa, które by mu przysługiwały, mogą wykonywać osoby
najbliższe lub osoby pozostające na jego utrzymaniu, a w wypadku ich braku lub nieujawnienia
- prokurator, działając z urzędu.
§ 2.
W przypadku gdy organ prowadzący postępowanie dysponuje informacjami o osobach najbliższych
dla pokrzywdzonego lub osobach pozostających na jego utrzymaniu, poucza o przysługujących
uprawnieniach co najmniej jedną z nich.
Rozdział 5
Oskarżyciel posiłkowy
Art. 53.
W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego pokrzywdzony może działać
jako strona w charakterze oskarżyciela posiłkowego obok oskarżyciela publicznego lub
zamiast niego.
Art. 54.
§ 1.
Jeżeli akt oskarżenia wniósł oskarżyciel publiczny, pokrzywdzony może aż do czasu
rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej złożyć oświadczenie, że będzie
działał w charakterze oskarżyciela posiłkowego.
§ 249)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Cofnięcie aktu oskarżenia przez oskarżyciela publicznego nie pozbawia uprawnień oskarżyciela
posiłkowego. Pokrzywdzony, który uprzednio nie korzystał z uprawnień oskarżyciela
posiłkowego, może w terminie 14 dni od powiadomienia go o cofnięciu przez oskarżyciela
publicznego aktu oskarżenia oświadczyć, że przystępuje do postępowania jako oskarżyciel
posiłkowy.
Art. 55.
§ 150)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W razie powtórnego wydania postanowienia o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu postępowania
w wypadku, o którym mowa w art. 330 § 2, pokrzywdzony może w terminie miesiąca od
doręczenia mu zawiadomienia o postanowieniu wnieść akt oskarżenia do sądu, dołączając
po jednym odpisie dla każdego oskarżonego oraz dla prokuratora. Przepis art. 488 §
2 stosuje się odpowiednio. Przepisów art. 339 § 3 pkt 3a i art. 396a nie stosuje się.
§ 251)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Akt oskarżenia wniesiony przez pokrzywdzonego powinien być sporządzony i podpisany
przez pełnomocnika, z zachowaniem warunków określonych w art. 332 i art. 333 § 1.
§ 3.
Inny pokrzywdzony tym samym czynem może aż do rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie
głównej przyłączyć się do postępowania.
§ 452)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Do sprawy wszczętej na podstawie aktu oskarżenia wniesionego przez oskarżyciela posiłkowego
może w każdym czasie wstąpić prokurator, stając się oskarżycielem publicznym. Postępowanie
toczy się wówczas z oskarżenia publicznego, a pokrzywdzony, który wniósł akt oskarżenia,
korzysta z praw oskarżyciela posiłkowego, o którym mowa w art. 54. Cofnięcie aktu
oskarżenia przez oskarżyciela publicznego jest dopuszczalne jedynie za zgodną pokrzywdzonego,
który wniósł akt oskarżenia.
Art. 56.
§ 1.
Sąd może ograniczyć liczbę oskarżycieli posiłkowych występujących w sprawie, jeżeli
jest to konieczne dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania. Sąd orzeka, że
oskarżyciel posiłkowy nie może brać udziału w postępowaniu, gdy bierze w nim już udział
określona przez sąd liczba oskarżycieli.
§ 2.
Sąd orzeka także, iż oskarżyciel posiłkowy nie może brać udziału w postępowaniu, jeżeli
stwierdzi, że nie jest on osobą uprawnioną lub jego akt oskarżenia albo oświadczenie
o przystąpieniu do postępowania zostało złożone po terminie.
§ 353)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Na postanowienie sądu wydane na podstawie § 1, a także na postanowienie sądu wydane
na podstawie § 2, jeżeli dotyczy oskarżyciela posiłkowego określonego w art. 54 §
1 lub art. 55 § 3, zażalenie nie przysługuje.
§ 454)Dodany przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Oskarżyciel posiłkowy, który nie bierze udziału w postępowaniu z przyczyn określonych
w § 1, może przedstawić sądowi na piśmie swoje stanowisko w terminie 7 dni od daty
doręczenia postanowienia.
Art. 56a55)Dodany przez art. 20 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Oskarżycielowi posiłkowemu, który nie włada w wystarczającym stopniu językiem polskim,
orzeczenie podlegające zaskarżeniu lub kończące postępowanie doręcza się wraz z tłumaczeniem;
za zgodą oskarżyciela posiłkowego można poprzestać na ogłoszeniu przetłumaczonego
orzeczenia kończącego postępowanie, jeżeli nie podlega ono zaskarżeniu.
Art. 57.
§ 1.
W razie odstąpienia oskarżyciela posiłkowego od oskarżenia nie może on ponownie przyłączyć
się do postępowania.
§ 256)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
O odstąpieniu oskarżyciela posiłkowego od oskarżenia w sprawie, w której oskarżyciel
publiczny nie bierze udziału, sąd zawiadamia prokuratora. Nieprzystąpienie przez niego
do oskarżenia w terminie 14 dni od doręczenia zawiadomienia powoduje umorzenie postępowania.
Postanowienie o umorzeniu postępowania może wydać także referendarz sądowy.
Art. 58.
§ 157)W brzmieniu ustalonym przez art. 20 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Śmierć oskarżyciela posiłkowego nie tamuje biegu postępowania; osoby najbliższe lub
osoby pozostające na jego utrzymaniu mogą przystąpić do postępowania w charakterze
oskarżyciela posiłkowego w każdym stadium postępowania.
§ 2.
W razie śmierci oskarżyciela posiłkowego, który samodzielnie popierał oskarżenie,
stosuje się odpowiednio art. 61.
Rozdział 6
Oskarżyciel prywatny
Art. 59.
§ 1.
Pokrzywdzony może jako oskarżyciel prywatny wnosić i popierać oskarżenie o przestępstwa
ścigane z oskarżenia prywatnego.
§ 2.
Inny pokrzywdzony tym samym czynem może aż do rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie
głównej przyłączyć się do toczącego się postępowania.
Art. 60.
§ 1.
W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego prokurator wszczyna postępowanie
albo wstępuje do postępowania już wszczętego, jeżeli wymaga tego interes społeczny.
§ 2.
Postępowanie toczy się wówczas z urzędu, a pokrzywdzony, który przedtem wniósł oskarżenie
prywatne, korzysta z praw oskarżyciela posiłkowego; do pokrzywdzonego, który przedtem
nie wniósł oskarżenia prywatnego, stosuje się art. 54, 55 § 3 i art. 58.
§ 3.
Jeżeli prokurator, który wstąpił do postępowania, odstąpił potem od oskarżenia, pokrzywdzony
powraca w dalszym postępowaniu do praw oskarżyciela prywatnego.
§ 458)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Pokrzywdzony, który nie wniósł oskarżenia, może w terminie zawitym 14 dni od daty
powiadomienia go o odstąpieniu prokuratora od oskarżenia złożyć akt oskarżenia lub
oświadczenie, że podtrzymuje oskarżenie jako prywatne, a jeżeli takiego oświadczenia
nie złoży, sąd lub referendarz sądowy umarza postępowanie.
Art. 60a59)Dodany przez art. 20 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Oskarżycielowi prywatnemu, który nie włada w wystarczającym stopniu językiem polskim,
orzeczenie podlegające zaskarżeniu lub kończące postępowanie doręcza się wraz z tłumaczeniem;
za zgodą oskarżyciela prywatnego można poprzestać na ogłoszeniu przetłumaczonego orzeczenia
kończącego postępowanie, jeżeli nie podlega ono zaskarżeniu.
Art. 6160)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
W razie śmierci oskarżyciela prywatnego postępowanie zawiesza się, a osoby najbliższe
lub osoby pozostające na utrzymaniu zmarłego mogą wstąpić w jego prawa. Postanowienie
o zawieszeniu postępowania może wydać także referendarz sądowy.
§ 2.
Jeżeli w terminie zawitym 3 miesięcy od dnia śmierci oskarżyciela prywatnego osoba
uprawniona nie wstąpi w prawa zmarłego, sąd lub referendarz sądowy umarza postępowanie.
Rozdział 7
(zawierający art. 62-70 - uchylony)61)Rozdział uchylony przez art. 5 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
Rozdział 8
Oskarżony
Art. 71.
§ 1.
Za podejrzanego uważa się osobę, co do której wydano postanowienie o przedstawieniu
zarzutów albo której bez wydania takiego postanowienia postawiono zarzut w związku
z przystąpieniem do przesłuchania w charakterze podejrzanego.
§ 262)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Za oskarżonego uważa się osobę, przeciwko której wniesiono oskarżenie do sądu, a także
osobę, co do której prokurator złożył wniosek wskazany w art. 335 § 1 lub wniosek
o warunkowe umorzenie postępowania.
§ 3.
Jeżeli kodeks niniejszy używa w znaczeniu ogólnym określenia „oskarżony”, odpowiednie
przepisy mają zastosowanie także do podejrzanego.
Art. 7263)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 1.
Oskarżony ma prawo do korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli nie włada w
wystarczającym stopniu językiem polskim.
§ 264)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wszedł w życie z dniem 9 listopada 2013 r..
Tłumacza należy wezwać do czynności z udziałem oskarżonego, o którym mowa w § 1. Na
wniosek oskarżonego lub jego obrońcy tłumacza należy wezwać również w celu porozumienia
się oskarżonego z obrońcą w związku z czynnością, do udziału w której oskarżony jest
uprawniony.
§ 3.
Oskarżonemu, o którym mowa w § 1, postanowienie o przedstawieniu, uzupełnieniu lub
zmianie zarzutów, akt oskarżenia oraz orzeczenie podlegające zaskarżeniu lub kończące
postępowanie doręcza się wraz z tłumaczeniem; za zgodą oskarżonego można poprzestać
na ogłoszeniu przetłumaczonego orzeczenia kończącego postępowanie, jeżeli nie podlega
ono zaskarżeniu.
Art. 73.
§ 1.
Oskarżony tymczasowo aresztowany może porozumiewać się ze swym obrońcą podczas nieobecności
innych osób oraz korespondencyjnie.
§ 265)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1282), która weszła w życie z dniem 20 listopada 2013 r..
W postępowaniu przygotowawczym prokurator, udzielając zezwolenia na porozumiewanie
się, może zastrzec w szczególnie uzasadnionych wypadkach, jeżeli wymaga tego dobro
postępowania przygotowawczego, że będzie przy tym obecny sam lub osoba przez niego
upoważniona.
§ 365)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1282), która weszła w życie z dniem 20 listopada 2013 r..
Jeżeli wymaga tego dobro postępowania przygotowawczego, prokurator, w szczególnie
uzasadnionych wypadkach, może również zastrzec kontrolę korespondencji podejrzanego
z obrońcą.
§ 4.
Zastrzeżenia, o których mowa w § 2 i 3, nie mogą być utrzymywane ani dokonane po upływie
14 dni od dnia tymczasowego aresztowania podejrzanego.
Art. 74.
§ 1.
Oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania
dowodów na swoją niekorzyść.
§ 266)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o Policji oraz ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2005 r. poz. 70), która weszła w życia z dniem 1 lutego 2005 r..
Oskarżony jest jednak obowiązany poddać się:
1)
oględzinom zewnętrznym ciała oraz innym badaniom niepołączonym z naruszeniem integralności
ciała; wolno także w szczególności od oskarżonego pobrać odciski, fotografować go
oraz okazać w celach rozpoznawczych innym osobom;
2)
badaniom psychologicznym i psychiatrycznym oraz badaniom połączonym z dokonaniem zabiegów
na jego ciele, z wyjątkiem chirurgicznych, pod warunkiem że dokonywane są przez uprawnionego
do tego pracownika służby zdrowia z zachowaniem wskazań wiedzy lekarskiej i nie zagrażają
zdrowiu oskarżonego, jeżeli przeprowadzenie tych badań jest nieodzowne; w szczególności
oskarżony jest obowiązany przy zachowaniu tych warunków poddać się pobraniu krwi,
włosów lub wydzielin organizmu, z zastrzeżeniem pkt 3;
3)
pobraniu przez funkcjonariusza Policji wymazu ze śluzówki policzków, jeżeli jest to
nieodzowne i nie zachodzi obawa, że zagrażałoby to zdrowiu oskarżonego lub innych
osób.
§ 366)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o Policji oraz ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2005 r. poz. 70), która weszła w życia z dniem 1 lutego 2005 r..
W stosunku do osoby podejrzanej można dokonać badań lub czynności, o których mowa
w § 2 pkt 1, a także, przy zachowaniu wymagań określonych w § 2 pkt 2 lub 3, pobrać
krew, włosy, wymaz ze śluzówki policzków lub inne wydzieliny organizmu.
§ 3a67)Dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie z dniem 9 listopada 2013 r..
Oskarżonego lub osobę podejrzaną wzywa się do poddania się obowiązkom wynikającym
z § 2 i 3. W razie odmowy poddania się tym obowiązkom oskarżonego lub osobę podejrzaną
można zatrzymać i przymusowo doprowadzić, a także stosować wobec nich siłę fizyczną
lub środki techniczne służące obezwładnieniu, w zakresie niezbędnym do wykonania danej
czynności.
§ 466)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o Policji oraz ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2005 r. poz. 70), która weszła w życia z dniem 1 lutego 2005 r..
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób poddawania oskarżonego oraz
osoby podejrzanej badaniom, a także wykonywania z ich udziałem czynności, o których
mowa w § 2 pkt 1 i 3 oraz § 3, mając na uwadze, aby gromadzenie, utrwalanie i analiza
materiału dowodowego były dokonywane zgodnie z aktualną wiedzą w zakresie kryminalistyki
i medycyny sądowej.
Art. 75.
§ 168)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Oskarżony jest obowiązany zawiadamiać organ prowadzący postępowanie o każdej zmianie
miejsca swojego zamieszkania lub pobytu trwającego dłużej niż 7 dni, w tym także z
powodu pozbawienia wolności w innej sprawie, jak również o każdej zmianie danych umożliwiających
kontaktowanie się, wskazanych w art. 213 § 1, o których wie, że są znane organowi
prowadzącemu postępowanie. Oskarżony jest obowiązany ponadto stawić się na każde wezwanie
w toku postępowania karnego. O powyższych obowiązkach należy oskarżonego uprzedzić
przy pierwszym przesłuchaniu.
§ 269)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 22 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W razie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa oskarżonego można zatrzymać go i sprowadzić
przymusowo.
§ 370)Dodany przez art. 1 pkt 22 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Przepisy art. 246 stosuje się odpowiednio. Zażalenie na postanowienie sądu rozpoznaje
ten sam sąd w składzie trzech sędziów.
Art. 76.
Jeżeli oskarżony jest nieletni lub ubezwłasnowolniony, jego przedstawiciel ustawowy
lub osoba, pod której pieczą oskarżony pozostaje, może podejmować na jego korzyść
wszelkie czynności procesowe, a przede wszystkim wnosić środki zaskarżenia, składać
wnioski oraz ustanowić obrońcę.
Art. 77.
Oskarżony może mieć jednocześnie nie więcej niż trzech obrońców.
Art. 78.
§ 171)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Oskarżony, który nie ma obrońcy z wyboru, może żądać, aby mu wyznaczono obrońcę z
urzędu, jeżeli w sposób należyty wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów obrony
bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny.
§ 1a72)Dodany przez art. 1 pkt 14 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli oskarżony żąda wyznaczenia obrońcy z urzędu
w celu dokonania określonej czynności procesowej.
§ 273)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. poz. 1186), która weszła w życie z dniem 17 września 2015 r..
Sąd może cofnąć wyznaczenie obrońcy, jeżeli okaże się, że nie istnieją okoliczności,
na podstawie których go wyznaczono. Na postanowienie o cofnięciu wyznaczenia obrońcy
przysługuje zażalenie do innego równorzędnego składu tego sądu.
Art. 7974)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli:
1)
nie ukończył 18 lat;
2)
jest głuchy, niemy lub niewidomy;
3)
zachodzi uzasadniona wątpliwość, czyjego zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub
kierowania swoim postępowaniem nie była w czasie popełnienia tego czynu wyłączona
lub w znacznym stopniu ograniczona;
4)
zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy stan jego zdrowia psychicznego pozwala na udział
w postępowaniu lub prowadzenie obrony w sposób samodzielny oraz rozsądny.
§ 2.
Oskarżony musi mieć obrońcę również wtedy, gdy sąd uzna to za niezbędne ze względu
na inne okoliczności utrudniające obronę.
§ 3.
W wypadkach, o których mowa w § 1 i 2, udział obrońcy jest obowiązkowy w rozprawie
oraz w tych posiedzeniach, w których obowiązkowy jest udział oskarżonego.
§ 4.
Uznając za uzasadnioną opinię biegłych lekarzy psychiatrów, że czyn oskarżonego nie
został popełniony w warunkach wyłączenia lub znacznego ograniczenia zdolności rozpoznania
znaczenia czynu lub kierowania swoim postępowaniem i że stan zdrowia psychicznego
oskarżonego pozwala na udział w postępowaniu i prowadzenie obrony w sposób samodzielny
i rozsądny, sąd orzeka, że udział obrońcy nie jest obowiązkowy. Prezes sądu albo sąd
zwalnia wówczas obrońcę z jego obowiązków, chyba że zachodzą inne okoliczności przemawiające
za tym, aby oskarżony miał obrońcę wyznaczonego z urzędu.
Art. 8074)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Oskarżony musi mieć obrońcę w postępowaniu przed sądem okręgowym, jeżeli zarzucono
mu zbrodnię. W takim wypadku udział obrońcy w rozprawie głównej jest obowiązkowy.
Art. 80a.
Art. 8176)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 177)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli w sytuacji określonej w art. 78 § 1 lub la, art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80 oskarżony
nie ma obrońcy z wyboru, prezes lub referendarz sądowy sądu właściwego do rozpoznania
sprawy wyznacza mu obrońcę z urzędu.
§ 1a78)Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 73..
Na zarządzenie prezesa sądu o odmowie wyznaczenia obrońcy przysługuje zażalenie do
sądu właściwego do rozpoznania sprawy, a na postanowienie sądu o odmowie wyznaczenia
obrońcy - zażalenie do innego równorzędnego składu tego sądu.
§ 1b78)Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 73..
Ponowny wniosek o wyznaczenie obrońcy, oparty na tych samych okolicznościach, pozostawia
się bez rozpoznania.
§ 2.
Na uzasadniony wniosek oskarżonego lub jego obrońcy prezes lub referendarz sądowy
sądu właściwego do rozpoznania sprawy może wyznaczyć nowego obrońcę w miejsce dotychczasowego.
Art. 81a79)Dodany przez art. 1 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Obrońca z urzędu wyznaczany jest z listy obrońców.
§ 2.
Wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu prezes sądu, sąd lub referendarz sądowy rozpoznaje
niezwłocznie.
§ 3.
Jeżeli okoliczności wskazują na konieczność natychmiastowego podjęcia obrony, prezes
sądu, sąd lub referendarz sądowy, w sposób wskazany w art. 137, powiadamia oskarżonego
oraz obrońcę o wyznaczeniu obrońcy z urzędu.
§ 4.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób zapewnienia oskarżonemu korzystania z pomocy obrońcy z urzędu, w tym sposób
ustalania listy obrońców udzielających pomocy prawnej z urzędu oraz sposób wyznaczania
obrońcy udzielającego pomocy prawnej z urzędu,
2)
tryb i sposób przekazywania do sądu wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu oraz szczegółowy
tryb rozpoznawania takiego wniosku
- mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego toku postępowania oraz prawidłowej
realizacji prawa do obrony.
Rozdział 9
Obrońcy i pełnomocnicy
Art. 8280)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Obrońcą może być jedynie osoba uprawniona do obrony według przepisów o ustroju adwokatury
lub ustawy o radcach prawnych.
Art. 83.
§ 1.
Obrońcę ustanawia oskarżony; do czasu ustanowienia obrońcy przez oskarżonego pozbawionego
wolności, obrońcę może ustanowić inna osoba, o czym niezwłocznie zawiadamia się oskarżonego.
§ 2.
Upoważnienie do obrony może być udzielone na piśmie albo przez oświadczenie do protokołu
organu prowadzącego postępowanie karne.
Art. 84.
§ 1.
Ustanowienie obrońcy lub wyznaczenie obrońcy z urzędu uprawnia go do działania w całym
postępowaniu, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia, jeżeli nie
zawiera ograniczeń.
§ 281)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Wyznaczenie obrońcy z urzędu nakłada na niego obowiązek podejmowania czynności procesowych
do prawomocnego zakończenia postępowania. Jeżeli jednak czynności należy dokonać poza
siedzibą lub miejscem zamieszkania obrońcy z urzędu, prezes sądu, przed którym ma
być dokonana czynność, lub referendarz sądowy tego sądu, a w postępowaniu przygotowawczym
prezes sądu rejonowego miejsca czynności lub referendarz sądowy tego sądu, na uzasadniony
wniosek dotychczasowego obrońcy może wyznaczyć do dokonania tej czynności innego obrońcę
spośród miejscowych adwokatów lub radców prawnych.
§ 382)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Obrońca wyznaczony z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, w postępowaniu o uchylenie
wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego
sprawę do ponownego rozpoznania lub w postępowaniu o wznowienie postępowania powinien
sporządzić i podpisać kasację, skargę od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok
sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania lub wniosek
o wznowienie postępowania albo poinformować na piśmie sąd, że nie stwierdził podstaw
do wniesienia kasacji, skargi lub wniosku o wznowienie postępowania. Jeżeli kasacja,
skarga lub wniosek zostaną wniesione, obrońca ten jest uprawniony do udziału w toczącym
się postępowaniu.
Art. 85.
§ 1.
Obrońca może bronić kilku oskarżonych, jeżeli ich interesy nie pozostają w sprzeczności.
§ 2.
Stwierdzając sprzeczność sąd wydaje postanowienie, zakreślając oskarżonym termin do
ustanowienia innych obrońców. W wypadku obrony z urzędu sąd wyznacza innego obrońcę.
Na postanowienie przysługuje zażalenie.
§ 383)Dodany przez art. 1 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W postępowaniu przygotowawczym uprawnienia sądu określone w § 2 przysługują prezesowi
sądu właściwego do rozpoznania sprawy.
Art. 86.
§ 1.
Obrońca może przedsiębrać czynności procesowe jedynie na korzyść oskarżonego.
§ 2.
Udział obrońcy w postępowaniu nie wyłącza osobistego działania w nim oskarżonego.
Art. 87.
§ 1.
Strona inna niż oskarżony może ustanowić pełnomocnika.
§ 2.
Osoba niebędąca stroną może ustanowić pełnomocnika, jeżeli wymagają tego jej interesy
w toczącym się postępowaniu.
§ 3.
Sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, może odmówić dopuszczenia do udziału
w postępowaniu pełnomocnika, o którym mowa w § 2, jeżeli uzna, że nie wymaga tego
obrona interesów osoby niebędącej stroną.
Art. 87a.
Art. 8885)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 3 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny. Do pełnomocnika stosuje się odpowiednio
art. 77, art. 78, art. 81a § 1-3, art. 83, art. 84, art. 86 § 2 oraz przepisy wydane
na podstawie art. 81a § 4.
Art. 89.
W kwestiach dotyczących pełnomocnika, a nieunormowanych przez przepisy niniejszego
kodeksu, stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym.
Rozdział 10
Przedstawiciel społeczny
Art. 9086)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. poz. 1070), która weszła w życie z dniem 5 sierpnia 2016 r..
§ 1.
W postępowaniu sądowym udział w postępowaniu może zgłosić organizacja społeczna, jeżeli
zachodzi potrzeba ochrony interesu społecznego lub interesu indywidualnego, objętego
zadaniami statutowymi tej organizacji, w szczególności ochrony wolności i praw człowieka.
§ 2.
W zgłoszeniu organizacja społeczna wskazuje interes społeczny lub indywidualny, objęty
zadaniami statutowymi tej organizacji, oraz przedstawiciela, który ma reprezentować
tę organizację. Do zgłoszenia dołącza się odpis statutu lub innego dokumentu regulującego
działalność tej organizacji. Przedstawiciel organizacji społecznej przedkłada sądowi
pisemne upoważnienie.
§ 3.
Sąd dopuszcza przedstawiciela organizacji społecznej do występowania w sprawie, jeżeli
przynajmniej jedna ze stron wyrazi na to zgodę. Strona może w każdym czasie cofnąć
wyrażoną zgodę. W wypadku braku zgody choćby jednej ze stron na występowanie w sprawie
przedstawiciela organizacji społecznej sąd wyłącza tego przedstawiciela od udziału
w sprawie, chyba że jego udział leży w interesie wymiaru sprawiedliwości.
§ 4.
Sąd dopuszcza przedstawiciela organizacji społecznej do występowania w sprawie pomimo
braku zgody stron, jeżeli leży to w interesie wymiaru sprawiedliwości.
§ 5.
Sąd odmawia dopuszczenia przedstawiciela organizacji społecznej do występowania w
sprawie, jeżeli stwierdzi, że wskazany w zgłoszeniu interes społeczny lub indywidualny
nie jest objęty zadaniami statutowymi tej organizacji lub nie jest związany z rozpoznawaną
sprawą.
§ 6.
Sąd może ograniczyć liczbę przedstawicieli organizacji społecznych występujących w
sprawie, jeżeli jest to konieczne dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania.
Sąd wzywa wówczas oskarżyciela i oskarżonego do wskazania nie więcej niż dwóch przedstawicieli
organizacji społecznych, którzy będą mogli występować w sprawie. Jeżeli w sprawie
występuje więcej niż jeden oskarżony lub więcej niż jeden oskarżyciel, każdy z nich
może wskazać jednego przedstawiciela. Niewskazanie przedstawiciela uznaje się za cofnięcie
zgody na jego występowanie w sprawie. Niezależnie od stanowisk stron sąd może postanowić
o dalszym udziale poszczególnych przedstawicieli organizacji społecznych, jeżeli ich
udział leży w interesie wymiaru sprawiedliwości.
Art. 91.
Dopuszczony do udziału w postępowaniu sądowym przedstawiciel organizacji społecznej
może uczestniczyć w rozprawie, wypowiadać się i składać oświadczenia na piśmie.
Dział IV
Czynności procesowe
Rozdział 11
Orzeczenia, zarządzenia i polecenia
Art. 92.
Podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w postępowaniu,
mających znaczenie dla rozstrzygnięcia.
Art. 93.
§ 1.
Jeżeli ustawa nie wymaga wydania wyroku, sąd wydaje postanowienie.
§ 2.
W kwestiach niewymagających postanowienia prezes sądu, przewodniczący wydziału, przewodniczący
składu orzekającego albo upoważniony sędzia wydają zarządzenia.
§ 387)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W postępowaniu przygotowawczym postanowienia i zarządzenia wydaje prokurator oraz
inny uprawniony organ, a sąd - w wypadkach przewidzianych w ustawie.
§ 4.
W wypadkach określonych w ustawie sąd oraz prokurator wydają polecenia Policji lub
innym organom.
Art. 93a88)Dodany przez art. 1 pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
W wypadkach określonych w ustawie referendarz sądowy może wydawać postanowienia lub zarządzenia.
§ 2.
Polecenia, które zgodnie z ustawą wydaje sąd, może wydawać także referendarz sądowy.
§ 3.
Od postanowień i zarządzeń wydanych przez referendarza sądowego może być wniesiony
sprzeciw. Sprzeciw przysługuje stronom, a także osobie, której postanowienie bezpośrednio
dotyczy, chyba że ustawa stanowi inaczej. W razie wniesienia sprzeciwu postanowienie
lub zarządzenie traci moc.
§ 4.
Prezes sądu odmawia przyjęcia sprzeciwu, jeżeli został wniesiony po terminie lub przez
osobę nieuprawnioną.
Art. 94.
§ 1.
Postanowienie powinno zawierać:
1)
oznaczenie organu oraz osoby lub osób, wydających postanowienie;
2)
datę wydania postanowienia;
3)
wskazanie sprawy oraz kwestii, której postanowienie dotyczy;
4)
rozstrzygnięcie z podaniem podstawy prawnej;
5)
uzasadnienie, chyba że ustawa zwalnia od tego wymagania. § 2. Przepis § 1 stosuje
się odpowiednio do zarządzeń.
Art. 9589)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 31 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Sąd orzeka na rozprawie w wypadkach wskazanych w ustawie, a w innych - na posiedzeniu.
Orzeczenia wydawane na posiedzeniu mogą zapadać również na rozprawie.
§ 2.
Referendarz sądowy wydaje postanowienia na posiedzeniu.
Art. 95a90)Dodany przez art. 1 pkt 32 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
W sprawach wskazanych w art. 2a § 1 i 2 Kodeksu wykroczeń orzeka na posiedzeniu sąd, który wydał wyrok w pierwszej instancji.
§ 2.
Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Art. 95b90)Dodany przez art. 1 pkt 32 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Posiedzenie odbywa się z wyłączeniem jawności, chyba że ustawa stanowi inaczej albo
prezes sądu lub sąd zarządzi inaczej.
§ 2.
Jawne są posiedzenia, o których mowa w art. 339 § 3 pkt 1, 2 i 5, art. 340, art. 341,
art. 343 § 5, art. 343a, art. 603, art. 6071 § 1, art. 607s § 3, art. 611c § 4 i art.
611ti § 1.
§ 3.
Do posiedzeń, które odbywają się jawnie, przepisy rozdziału 42 stosuje się odpowiednio.
Art. 9691)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 31 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 192)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Strony oraz osoby niebędące stronami, jeżeli ma to znaczenie dla ochrony ich praw
lub interesów, mają prawo wziąć udział w posiedzeniu wówczas, gdy ustawa tak stanowi,
chyba że ich udział jest obowiązkowy. Przepis art. 451 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
W pozostałych wypadkach mają one prawo wziąć udział w posiedzeniu, jeżeli się stawią,
chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 9793)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Jeżeli zachodzi potrzeba sprawdzenia okoliczności faktycznych przed wydaniem orzeczenia
na posiedzeniu, sąd dokonuje tego sam albo w tym celu wyznacza sędziego ze składu
orzekającego bądź zwraca się o wykonanie określonych czynności do sądu miejscowo właściwego.
Jeżeli czynność nie wymaga przeprowadzenia dowodu, może ją wykonać także referendarz
sądowy.
Art. 98.
§ 1.
Uzasadnienie postanowienia sporządza się na piśmie wraz z samym postanowieniem.
§ 2.
W sprawie zawiłej lub z innych ważnych przyczyn można odroczyć sporządzenie uzasadnienia
postanowienia na czas do 7 dni.
§ 3.
Nie wymaga uzasadnienia dopuszczenie dowodu, jak również uwzględnienie wniosku, któremu
inna strona nie sprzeciwiła się, chyba że orzeczenie podlega zaskarżeniu.
Art. 99.
§ 1.
Tryb i formę uzasadnienia wyroku określają przepisy szczególne. § 2. Zarządzenie wymaga
pisemnego uzasadnienia, jeżeli podlega zaskarżeniu.
Art. 10094)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 34 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Orzeczenie lub zarządzenie wydane na rozprawie lub posiedzeniu, o którym mowa w art.
95b § 2, ogłasza się ustnie.
§ 2.
Orzeczenie lub zarządzenie wydane na innym posiedzeniu ogłasza się ustnie, jeżeli
bierze w nim udział strona.
§ 395)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Wyrok doręcza się podmiotom uprawnionym do wniesienia środka odwoławczego, jeżeli
ustawa tak stanowi.
§ 495)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Postanowienie albo zarządzenie wydane poza rozprawą, od którego przysługuje środek
odwoławczy, doręcza się podmiotom uprawnionym do wniesienia tego środka, a postanowienie
kończące postępowanie jego stronom, chyba że byli obecni przy ogłoszeniu postanowienia
albo zarządzenia. Stronom doręcza się również postanowienie wraz z uzasadnieniem w
wypadku wskazanym w art. 98 § 2.
§ 595)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Strony należy powiadomić o treści innych postanowień i zarządzeń wydanych poza rozprawą
i posiedzeniem, a także wydanych na posiedzeniu, o którego terminie strona nie była
zawiadomiona.
§ 695)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli ustawa nie zwalnia od równoczesnego sporządzenia uzasadnienia, orzeczenie i
zarządzenie doręcza się lub ogłasza wraz z uzasadnieniem. W wypadku określonym w art.
98 § 2 po ogłoszeniu postanowienia podaje się ustnie najważniejsze powody rozstrzygnięcia.
§ 7.
Jeżeli sprawę rozpoznano z wyłączeniem jawności ze względu na ważny interes państwa,
zamiast uzasadnienia doręcza się zawiadomienie, że uzasadnienie zostało sporządzone.
§ 896)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Po ogłoszeniu lub przy doręczeniu orzeczenia i zarządzenia należy pouczyć uczestników
postępowania o przysługującym im prawie, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia
lub o tym, że orzeczenie lub zarządzenie nie podlega zaskarżeniu.
§ 997)Dodany przez art. 1 pkt 20 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W razie skazania z zastosowaniem art. 60 § 3 lub 4 Kodeksu karnego lub art. 36 § 3 Kodeksu karnego skarbowego po ogłoszeniu lub przy doręczeniu wyroku należy pouczyć oskarżonego o treści art.
434 § 4 oraz art. 443.
Art. 101-104.
Art. 105.
§ 1.
Oczywiste omyłki pisarskie i rachunkowe oraz w obliczeniu terminów w orzeczeniu lub
zarządzeniu albo w ich uzasadnieniu można sprostować w każdym czasie.
§ 2.
Sprostowania dokonuje organ, który popełnił omyłkę. Jeżeli postępowanie toczy się
przed instancją odwoławczą, może ona z urzędu sprostować orzeczenie pierwszej instancji.
§ 3.
Sprostowanie orzeczenia lub jego uzasadnienia następuje w drodze postanowienia, a
sprostowanie zarządzenia w drodze zarządzenia.
§ 4.
Na postanowienie lub zarządzenie co do sprostowania wydane w pierwszej instancji służy
zażalenie.
Art. 10699)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przepisy art. 100 § 4-8 stosuje się odpowiednio w postępowaniu przygotowawczym.
Art. 107.
§ 1100)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 35 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Sąd lub referendarz sądowy nadaje na żądanie osoby uprawnionej klauzulę wykonalności
orzeczeniu podlegającemu wykonaniu w drodze egzekucji.
§ 2101)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 4 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Orzeczenia nakładające obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną
krzywdę oraz nawiązkę orzeczoną na rzecz pokrzywdzonego uważa się za orzeczenia co
do roszczeń majątkowych, jeżeli nadają się do egzekucji w myśl przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.
§ 3102)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 35 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do obowiązku wynikającego z ugody zawartej
przed sądem lub referendarzem sądowym, a także ugody zawartej w postępowaniu mediacyjnym.
§ 4103)Dodany przez art. 1 pkt 35 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Sąd lub referendarz sądowy odmawia nadania klauzuli wykonalności ugodzie zawartej
przed mediatorem, w całości lub w części, jeżeli ugoda jest sprzeczna z prawem lub
zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa.
Rozdział 12
Narada i głosowanie
Art. 108.
§ 1.
Przebieg narady i głosowania nad orzeczeniem jest tajny, a zwolnienie od zachowania
w tym względzie tajemnicy nie jest dopuszczalne.
§ 2.
Podczas narady i głosowania oprócz członków składu orzekającego może być obecny jedynie
protokolant, chyba że przewodniczący uzna jego obecność za zbędną.
Art. 109.
§ 1.
Naradą i głosowaniem kieruje przewodniczący, a jeżeli co do porządku i sposobu narady
oraz głosowania podniesione zostaną wątpliwości, rozstrzyga je skład orzekający.
§ 2.
Po naradzie przewodniczący zbiera głosy poczynając od najmłodszego, najpierw od ławników
według ich wieku, następnie od sędziów według ich starszeństwa służbowego, a sam głosuje
ostatni. Sprawozdawca, jeżeli nie jest przewodniczącym, głosuje pierwszy.
Art. 110104)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 5 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Narada i głosowanie nad wyrokiem odbywają się osobno co do winy i kwalifikacji prawnej
czynu, co do kary, co do środków karnych, co do przepadku, co do środków kompensacyjnych
oraz co do pozostałych kwestii.
Art. 111.
§ 1.
Orzeczenia zapadają większością głosów.
§ 2.
Jeżeli zdania tak się podzielą, że żadne z nich nie uzyska większości, zdanie najmniej
korzystne dla oskarżonego przyłącza się do zdania najbardziej doń zbliżonego, aż do
uzyskania większości.
Art. 112.
Sędzia, który głosował przeciwko uznaniu oskarżonego za winnego, może wstrzymać się
od głosowania nad dalszymi kwestiami; wówczas głos tego sędziego przyłącza się do
zdania najprzychylniejszego dla oskarżonego.
Art. 113.
Orzeczenie podpisują wszyscy członkowie składu orzekającego, nie wyłączając przegłosowanego,
chyba że orzeczenie zamieszczono w protokole.
Art. 114.
§ 1.
Przy składaniu podpisu członek składu orzekającego ma prawo zaznaczyć na orzeczeniu
swoje zdanie odrębne podając, w jakiej części i w jakim kierunku kwestionuje orzeczenie.
§ 2.
Zdanie odrębne może dotyczyć również samego uzasadnienia orzeczenia; wówczas zdanie
to zaznacza się przy podpisywaniu uzasadnienia.
§ 3.
Jeżeli ustawa nie wymaga sporządzenia uzasadnienia wraz z wydaniem orzeczenia, w razie
zgłoszenia zdania odrębnego, uzasadnienie należy sporządzić z urzędu w terminie 7
dni od wydania orzeczenia, a składający zdanie odrębne dołącza w ciągu następnych
7 dni jego uzasadnienie; obowiązek ten nie dotyczy ławnika.
Art. 115.
§ 1.
Uzasadnienie orzeczenia podpisują osoby, które orzeczenie wydały, nie wyłączając osoby
przegłosowanej.
§ 2.
W sprawach rozpoznawanych w składzie sędziego i dwóch ławników uzasadnienie podpisuje
tylko przewodniczący, chyba że zgłoszono zdanie odrębne. W sprawach rozpoznawanych
w składzie dwóch sędziów i trzech ławników uzasadnienie podpisują obaj sędziowie,
chyba że zgłoszono zdanie odrębne.105)Zdanie drugie dodane przez art. 1 pkt 35 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
§ 3.
Jeżeli nie można uzyskać podpisu przewodniczącego lub innego członka składu orzekającego,
jeden z podpisujących czyni o tym wzmiankę na uzasadnieniu z zaznaczeniem przyczyny
tego faktu.
Rozdział 13
Porządek czynności procesowych
Art. 116106)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, strony i inni uprawnieni do wzięcia udziału w czynności
procesowej mogą składać wnioski i inne oświadczenia na piśmie albo ustnie do protokołu.
Art. 117.
§ 1.
Uprawnionego do wzięcia udziału w czynności procesowej zawiadamia się o jej czasie
i miejscu, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 2.
Czynności nie przeprowadza się, jeżeli osoba uprawniona nie stawiła się, a brak dowodu,
że została o niej powiadomiona, oraz jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że
niestawiennictwo wynikło z powodu przeszkód żywiołowych lub innych wyjątkowych przyczyn,
a także wtedy, gdy osoba ta usprawiedliwiła należycie niestawiennictwo i wnosi o nieprzeprowadzanie
czynności bez jej obecności, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 2a107)Dodany przez art. 1 pkt 36 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym przez art. 24 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o lekarzu sądowym (Dz. U. poz. 849), która weszła w życie z dniem 1 lutego 2008 r..
Usprawiedliwienie niestawiennictwa z powodu choroby oskarżonych, świadków, obrońców,
pełnomocników i innych uczestników postępowania, których obecność była obowiązkowa
lub którzy wnosili o dopuszczenie do czynności, będąc uprawnionymi do wzięcia w niej
udziału, wymaga przedstawienia zaświadczenia potwierdzającego niemożność stawienia
się na wezwanie lub zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie, wystawionego przez
lekarza sądowego.
§ 3.
W razie niestawiennictwa strony, obrońcy lub pełnomocnika, których stawiennictwo jest
obowiązkowe, czynności procesowej nie przeprowadza się, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 5109)Dodany przez art. 24 pkt 1 lit. c ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 107..
Przepisu § 2a nie stosuje się do osób pozbawionych wolności, których zasady usprawiedliwiania
niestawiennictwa regulują odrębne przepisy.
Art. 117a110)Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
§ 1.
Jeżeli strona ma więcej niż jednego obrońcę lub pełnomocnika, czynność procesową można
przeprowadzić w wypadku stawiennictwa przynajmniej jednego z nich, chyba że strona
wyrazi zgodę na przeprowadzenie czynności bez udziału obrońcy lub pełnomocnika, których
udział nie jest obowiązkowy.
§ 2111)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do pełnomocnika osoby niebędącej stroną, o której
mowa w art. 87 § 2.
Art. 118.
§ 1.
Znaczenie czynności procesowej ocenia się według treści złożonego oświadczenia.
§ 2.
Niewłaściwe oznaczenie czynności procesowej, a zwłaszcza środka zaskarżenia, nie pozbawia
czynności znaczenia prawnego.
§ 3.
Pismo w sprawie należącej do właściwości sądu, prokuratora, Policji lub innego organu
dochodzenia, skierowane do niewłaściwego organu, przekazuje się właściwemu organowi.
Art. 119.
§ 1.
Pismo procesowe powinno zawierać:
1)
oznaczenie organu, do którego jest skierowane, oraz sprawy, której dotyczy;
2)
oznaczenie oraz adres wnoszącego pismo;
3)
treść wniosku lub oświadczenia, w miarę potrzeby z uzasadnieniem;
4)
datę i podpis składającego pismo.
§ 2.
Za osobę, która nie może się podpisać, pismo podpisuje osoba przez nią upoważniona,
ze wskazaniem przyczyny złożenia swego podpisu.
Art. 120.
§ 1.
Jeżeli pismo nie odpowiada wymaganiom formalnym, przewidzianym w art. 119 lub w przepisach
szczególnych, a brak jest tego rodzaju, że pismo nie może otrzymać biegu, albo brak
polega na niezłożeniu należytych opłat lub upoważnienia do podjęcia czynności procesowej,
wzywa się osobę, od której pismo pochodzi, do usunięcia braku w terminie 7 dni.
§ 2.
W razie uzupełnienia braku w terminie, pismo wywołuje skutki od dnia jego wniesienia.
W razie nieuzupełnienia braku w terminie, pismo uznaje się za bezskuteczne, o czym
należy pouczyć przy doręczeniu wezwania.
§ 3112)Dodany przez art. 1 pkt 37 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W postępowaniu przed sądem zarządzenia w sprawach, o których mowa w § 1 i 2, może
wydać także referendarz sądowy.
Art. 121.
Jeżeli osoba uczestnicząca w czynności procesowej odmawia podpisu lub nie może go
złożyć, organ dokonujący czynności zaznacza przyczynę braku podpisu.
Rozdział 14
Terminy
Art. 122.
§ 1.
Czynność procesowa dokonana po upływie terminu zawitego jest bezskuteczna.
§ 2.
Zawite są terminy do wnoszenia środków zaskarżenia oraz inne, które ustawa za zawite
uznaje.
Art. 123.
§ 1.
Do biegu terminu nie wlicza się dnia, od którego liczy się dany termin.
§ 2.
Jeżeli termin jest oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach, koniec terminu przypada
na ten dzień tygodnia lub miesiąca, który odpowiada początkowi terminu; jeżeli w danym
miesiącu nie ma takiego dnia, koniec terminu przypada na ostatni dzień tego miesiąca.
§ 3.
Jeżeli koniec terminu przypada na dzień uznany przez ustawę za dzień wolny od pracy,
czynność można wykonać następnego dnia.
Art. 124113)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 38 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie z dniem 9 listopada 2013 r..
Termin jest zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w placówce podmiotu
zajmującego się doręczaniem korespondencji na terenie Unii Europejskiej, w polskim
urzędzie konsularnym lub złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej
albo przez osobę pozbawioną wolności w administracji odpowiedniego zakładu, a przez
członka załogi polskiego statku morskiego - kapitanowi statku.
Art. 125114)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 37 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Pismo omyłkowo wniesione przed upływem terminu do niewłaściwego sądu, prokuratora,
organu Policji albo innego organu postępowania przygotowawczego uważa się za wniesione
z zachowaniem terminu.
Art. 126.
§ 1.
Jeżeli niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych,
strona w zawitym terminie 7 dni od daty ustania przeszkody może zgłosić wniosek o
przywrócenie terminu, dopełniając jednocześnie czynności, która miała być w terminie
wykonana; to samo stosuje się do osób niebędących stronami.
§ 2.
W kwestii przywrócenia terminu orzeka postanowieniem organ, przed którym należało
dokonać czynności.
§ 3.
Na odmowę przywrócenia terminu przysługuje zażalenie.
Art. 127.
Wniosek o przywrócenie terminu nie wstrzymuje wykonania orzeczenia, jednakże organ,
do którego wniosek złożono, lub organ powołany do rozpoznania środka zaskarżenia może
wstrzymać wykonanie orzeczenia; odmowa wstrzymania nie wymaga uzasadnienia.
Art. 127a115)Dodany przez art. 1 pkt 39 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Jeżeli warunkiem skuteczności czynności procesowej jest jej dokonanie przez obrońcę
lub pełnomocnika, termin do jej dokonania ulega zawieszeniu dla strony postępowania
na czas rozpoznania wniosku o przyznanie pomocy prawnej w tym zakresie.
§ 2.
W wypadku wyznaczenia obrońcy lub pełnomocnika z urzędu termin do dokonania czynności
przez wyznaczonego przedstawiciela procesowego rozpoczyna bieg od daty doręczenia
mu postanowienia lub zarządzenia o tym wyznaczeniu.
Art. 127b115)Dodany przez art. 1 pkt 39 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Jeżeli czas trwania środków przymusu jest określony w tygodniach, miesiącach lub latach,
przyjmuje się, że tydzień liczy się za dni 7, miesiąc za dni 30, a rok za dni 365.
Art. 127c115)Dodany przez art. 1 pkt 39 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Za dzień trwania środka przymusu skutkującego pozbawieniem wolności przyjmuje się
okres 24 godzin liczony od chwili rzeczywistego pozbawienia wolności.
Rozdział 15
Doręczenia
Art. 128.
§ 1.
Orzeczenia i zarządzenia doręcza się w uwierzytelnionych odpisach, jeżeli ustawa nakazuje
ich doręczenie.
§ 2.
Wszelkie pisma przeznaczone dla uczestników postępowania doręcza się w taki sposób,
by treść ich nie była udostępniona osobom niepowołanym.
Art. 129.
§ 1.
W wezwaniu należy oznaczyć organ wysyłający oraz podać, w jakiej sprawie, w jakim
charakterze, miejscu i czasie ma się stawić adresat i czy jego stawiennictwo jest
obowiązkowe, a także uprzedzić o skutkach niestawiennictwa.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zawiadomień.
§ 3.
Jeżeli od dnia doręczenia pisma biegnie termin wykonania czynności procesowej, należy
pouczyć o tym adresata.
Art. 130.
Pisma doręcza się za pokwitowaniem odbioru. Odbierający potwierdza odbiór swym czytelnym
podpisem zawierającym imię i nazwisko na zwrotnym pokwitowaniu, na którym doręczający
potwierdza swym podpisem sposób doręczenia.
Art. 131.
§ 1116)W brzmieniu ustalonym przez art. 144 pkt 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2013 r..
Wezwania, zawiadomienia oraz inne pisma, od których daty doręczenia biegną terminy,
doręcza się przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo pracownika organu wysyłającego, a w razie niezbędnej konieczności przez Policję.
§ 2.
Jeżeli w sprawie ustalono tylu pokrzywdzonych, że ich indywidualne zawiadomienie o
przysługujących im uprawnieniach spowodowałoby poważne utrudnienie w prowadzeniu postępowania,
zawiadamia się ich poprzez ogłoszenie w prasie, radiu lub telewizji.
§ 3117)Dodany przez art. 1 pkt 38 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli istnieje obowiązek doręczenia postanowienia, przepis § 2 stosuje się odpowiednio.
Należy jednak zawsze doręczyć je temu pokrzywdzonemu, który w zawitym terminie 7 dni
od dnia ogłoszenia o to się zwróci.
Art. 132.
§ 1.
Pismo doręcza się adresatowi osobiście.
§ 2118)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 40 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W razie chwilowej nieobecności adresata w jego mieszkaniu pismo doręcza się dorosłemu
domownikowi. W razie nieobecności domownika pismo doręcza się administracji domu,
dozorcy domu lub sołtysowi, jeżeli podejmą się oddać pismo adresatowi. Przepis art.
133 § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 3119)Dodany przez art. 1 pkt 39 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Pismo może być także doręczone za pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej.
W takim wypadku dowodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych.
§ 4120)Dodany przez art. 1 pkt 40 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przepisów § 2 i 3 oraz art. 133 § 3 nie stosuje się do doręczenia oskarżonemu zawiadomienia
o pierwszym terminie rozprawy głównej, terminie posiedzenia, o którym mowa w art.
341 § 1, art. 343 § 5, art. 343a i art. 420 § 1, oraz doręczenia wyroku, o którym
mowa w art. 500 § 1.
Art. 133.
§ 1121)W brzmieniu ustalonym przez art. 144 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 116..
Jeżeli doręczenia nie można dokonać w sposób wskazany w art. 132, pismo przesłane
za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe pozostawia się w najbliższej placówce pocztowej tego operatora pocztowego, a przesłane
w inny sposób w najbliższej jednostce Policji albo we właściwym urzędzie gminy.
§ 2122)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 41 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
O pozostawieniu pisma w myśl § 1 doręczający umieszcza zawiadomienie w skrzynce do
doręczania korespondencji bądź na drzwiach mieszkania adresata lub w innym widocznym
miejscu ze wskazaniem, gdzie i kiedy pismo pozostawiono oraz że należy je odebrać
w ciągu 7 dni; w razie bezskutecznego upływu tego terminu, należy czynność zawiadomienia
powtórzyć jeden raz. W razie dokonania tych czynności pismo uznaje się za doręczone.
§ 2a123)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 86..
Pismo pozostawione w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, adresowane do obrońcy albo pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, może
zostać odebrane także przez osobę upoważnioną na podstawie pełnomocnictwa pocztowego
do odbioru przesyłek pocztowych w rozumieniu tej ustawy.
§ 3.
Pismo można również pozostawić osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w miejscu
stałego zatrudnienia adresata.
Art. 134.
§ 1124)W brzmieniu ustalonym przez art. 201 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. poz. 1323), która weszła w życie z dniem 31 października 2009 r..
Pisma adresowane do żołnierzy oraz funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego,
Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Celnej i Służby Więziennej
można doręczyć adresatom za pośrednictwem ich przełożonych, przy czym wezwania przeznaczone
dla żołnierzy pełniących zasadniczą służbę wojskową przesyła się do dowódcy jednostki
wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, w celu doręczenia i zarządzenia stawienia
się stosownie do wezwania.
§ 2.
Osobom pozbawionym wolności doręcza się pismo za pośrednictwem administracji odpowiedniego
zakładu.
§ 3.
Pismo przeznaczone dla adresata niebędącego osobą fizyczną albo dla obrońcy lub pełnomocnika
doręcza się w biurze adresata osobie tam zatrudnionej.
Art. 135.
Prokuratora zawiadamia się o rozprawach i posiedzeniach przez doręczenie wykazu spraw,
które mają być w danym dniu rozpoznane.
Art. 136.
§ 1.
W razie odmowy przyjęcia pisma lub odmowy albo niemożności pokwitowania odbioru przez
adresata, doręczający sporządza na zwrotnym pokwitowaniu odpowiednią wzmiankę; wówczas
doręczenie uważa się za dokonane.
§ 2.
Pismo nie przyjęte przez adresata zwraca się organowi wysyłającemu.
Art. 137.
W wypadkach niecierpiących zwłoki można wzywać lub zawiadamiać osoby telefonicznie
albo w inny sposób stosownie do okoliczności, pozostawiając w aktach odpis nadanego
komunikatu z podpisem osoby nadającej.
Art. 138125)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 41 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Strona, a także osoba niebędąca stroną, której prawa zostały naruszone, przebywająca
za granicą, ma obowiązek wskazać adresata dla doręczeń w kraju; w razie nieuczynienia
tego pismo wysłane na ostatnio znany adres w kraju albo, jeżeli adresu tego nie ma,
załączone do akt sprawy uważa się za doręczone.
Art. 139.
§ 1126)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 42 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Jeżeli strona, nie podając nowego adresu, zmienia miejsce zamieszkania lub nie przebywa
pod wskazanym przez siebie adresem, w tym także z powodu pozbawienia wolności w innej
sprawie, pismo wysłane pod tym adresem uważa się za doręczone.
§ 1a127)Dodany przez art. 1 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przepis § 1 stosuje się do pokrzywdzonego także wtedy, gdy nie jest stroną.
§ 3129)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 42 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Przepis § 1 nie dotyczy pism wysłanych po raz pierwszy po prawomocnym uniewinnieniu
oskarżonego.
Art. 140.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, orzeczenia, zarządzenia, zawiadomienia i odpisy,
które ustawa nakazuje doręczać stronom, doręcza się również obrońcom, pełnomocnikom
i ustawowym przedstawicielom.
Art. 141130)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw łączności określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb doręczania pism organów procesowych,
mając na uwadze konieczność zapewnienia sprawnego toku postępowania, a także właściwej
realizacji gwarancji procesowych jego uczestników.
Art. 142.
Doręczenie bez zachowania przepisów niniejszego rozdziału uważa się za dokonane, jeżeli
osoba, dla której pismo było przeznaczone, oświadczy, że pismo to otrzymała.
Rozdział 16
Protokoły
Art. 143.
§ 1131)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks wykroczeń (Dz. U. poz. 626), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r..
Spisania protokołu wymagają:
1)
przyjęcie ustnego zawiadomienia o przestępstwie, wniosku o ściganie i jego cofnięcie;
2)
przesłuchanie oskarżonego, świadka, biegłego i kuratora;
3)
dokonanie oględzin;
4)
dokonanie otwarcia zwłok oraz wyjęcie zwłok z grobu;
5)
przeprowadzenie eksperymentu, konfrontacji oraz okazania;
6)
przeszukanie osoby, miejsca, rzeczy i systemu informatycznego oraz zatrzymanie rzeczy
i danych informatycznych;
7)
otwarcie korespondencji i przesyłki oraz odtworzenie utrwalonych zapisów;
8132)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
zaznajomienie podejrzanego z materiałami zebranymi w postępowaniu przygotowawczym;
9)
przyjęcie poręczenia;
10)
przebieg posiedzenia sądu, jeżeli stawią się na nim uprawnione osoby albo ich obecność
jest obowiązkowa;
11)
przebieg rozprawy.
§ 2.
Z innych czynności spisuje się protokół, jeżeli przepis szczególny tego wymaga albo
przeprowadzający czynność uzna to za potrzebne. W innych wypadkach można ograniczyć
się do sporządzenia notatki urzędowej.
Art. 144.
§ 1133)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 44 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Protokół rozprawy spisuje pracownik sekretariatu lub inna osoba upoważniona przez
prezesa sądu.
§ 2.
Inny protokół spisać może, poza osobami wymienionymi w § 1, osoba przybrana w charakterze
protokolanta przez prowadzącego czynność lub sam przeprowadzający czynność.
§ 3.
Od osoby przybranej, która nie jest pracownikiem organu prowadzącego postępowanie,
odbiera się przyrzeczenie następującej treści: „Przyrzekam uroczyście, że powierzone
mi obowiązki protokolanta wykonam sumiennie”.
Art. 145.
§ 1134)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 45 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli czynność procesową utrwala się za pomocą stenogramu, protokół można ograniczyć
do zapisu najbardziej istotnych oświadczeń osób biorących w niej udział. Stenograf
przekłada stenogram na pismo zwykłe, przy czym czyni wzmiankę, jakim posługiwał się
systemem; pierwopis stenogramu oraz jego przekład stają się załącznikami do protokołu.
§ 2.
Przepis art. 144 § 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 146.
§ 1.
Protokolant i stenograf ulegają wyłączeniu z tych samych powodów co sędzia.
§ 2.
O wyłączeniu orzeka w toku rozprawy lub posiedzenia sąd, a w innych wypadkach osoba,
która przeprowadza czynność protokołowaną.
Art. 147.
§ 1135)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przebieg czynności protokołowanych może być utrwalony ponadto za pomocą urządzenia
rejestrującego obraz lub dźwięk, o czym należy przed uruchomieniem urządzenia uprzedzić
osoby uczestniczące w czynności.
§ 2136)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 6..
Przesłuchanie świadka lub biegłego utrwala się za pomocą urządzenia rejestrującego
obraz i dźwięk, gdy:
1)
zachodzi niebezpieczeństwo, że przesłuchanie tej osoby nie będzie możliwe w dalszym
postępowaniu;
2)
przesłuchanie następuje w trybie określonym w art. 396.
§ 2a137)Dodany przez art. 2 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 6..
Przesłuchanie pokrzywdzonego, o którym mowa w art. 185a i art. 185c, oraz świadka,
o którym mowa w art. 185b, utrwala się za pomocą urządzenia rejestrującego obraz i
dźwięk.
§ 2b138)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1334), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r..
Przebieg rozprawy utrwala się za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk albo obraz
i dźwięk, chyba że jest to niemożliwe ze względów technicznych.
§ 2c138)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1334), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r..
Przebiegu rozprawy w zakresie, w którym wyłączono jej jawność ze względu na obawę
ujawnienia informacji niejawnych o klauzuli tajności „tajne” lub „ściśle tajne”, nie
utrwala się w sposób określony w § 2b, jeżeli nie ma możliwości zapewnienia właściwej
ochrony zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku przed nieuprawnionym ujawnieniem.
§ 3139)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 138..
Jeżeli czynność procesową inną niż rozprawa utrwala się za pomocą urządzenia rejestrującego
dźwięk albo obraz i dźwięk, protokół można ograniczyć do zapisu najbardziej istotnych
oświadczeń osób biorących w niej udział.
§ 3a140)Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 138; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Zapis obrazu lub dźwięku staje się załącznikiem do protokołu. W wypadku ograniczenia
protokołu do zapisu najbardziej istotnych oświadczeń osób biorących udział w czynności
sporządza się przekład zapisu dźwięku, który również staje się załącznikiem do protokołu.
§ 4141)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Strona, obrońca, pełnomocnik i przedstawiciel ustawowy ma prawo otrzymać odpłatnie
jedną kopię zapisu obrazu lub dźwięku. Nie dotyczy to przebiegu rozprawy lub innej
czynności odbywającej się z wyłączeniem jawności albo czynności w postępowaniu przygotowawczym.
Z ważnych przyczyn, uzasadnionych ochroną interesu prywatnego osób biorących udział
w rozprawie, prezes sądu może nie wyrazić zgody na sporządzenie dla stron, obrońców,
pełnomocników i przedstawicieli ustawowych kopii zapisu obrazu z rozprawy.
§ 5141)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje urządzeń i środków
technicznych służących do utrwalania obrazu lub dźwięku dla celów procesowych, sposób
przechowywania, odtwarzania i kopiowania zapisów, sposób i tryb udostępniania stronom,
obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym zapisu obrazu lub dźwięku oraz
przekazywania im kopii zapisu obrazu lub dźwięku, jak również wysokość opłaty za sporządzenie
i przekazanie kopii zapisu obrazu lub dźwięku oraz zakładanie kont w systemie informatycznym
w celu przekazywania kopii zapisu obrazu lub dźwięku, mając na uwadze konieczność
właściwego zabezpieczenia utrwalonego obrazu lub dźwięku przed utratą dowodu, jego
zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnieniem, konieczność niezwłocznego dostępu
uczestników postępowania do zapisu obrazu lub dźwięku oraz uzyskania kopii zapisu
z akt sprawy, a także zapewnienia, aby wysokość opłaty odpowiadała rzeczywistym kosztom
sporządzenia i przekazania kopii zapisu obrazu lub dźwięku.
Art. 148.
§ 1.
Protokół powinien zawierać:
1)
oznaczenie czynności, jej czasu i miejsca oraz osób w niej uczestniczących;
2)
przebieg czynności oraz oświadczenia i wnioski jej uczestników;
3)
wydane w toku czynności postanowienia i zarządzenia, a jeżeli postanowienie lub zarządzenie
sporządzono osobno, wzmiankę o jego wydaniu;
4)
w miarę potrzeby stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności.
§ 2142)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 47 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Wyjaśnienia, zeznania, oświadczenia i wnioski oraz stwierdzenia określonych okoliczności
przez organ prowadzący postępowanie zamieszcza się w protokole z możliwą dokładnością.
Osoby biorące udział w czynności mają prawo żądać zamieszczenia w protokole z pełną
dokładnością wszystkiego, co dotyczy ich praw lub interesów.
§ 2a.
§ 2b.
§ 2c.
§ 3.
W protokole nie wolno zastępować zapisu treści zeznań lub wyjaśnień odwoływaniem się
do innych protokołów.
§ 4.
Osoby biorące udział w czynności mają prawo żądać odczytania fragmentów ich wypowiedzi
wciągniętych do protokołu.
Art. 148a144)Dodany przez art. 1 pkt 29 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
W protokole nie zamieszcza się danych dotyczących miejsca zamieszkania i miejsca pracy
pokrzywdzonych i świadków uczestniczących w czynności. Dane te, niezamieszczone w
protokole, zamieszcza się w załączniku do protokołu, który przechowuje się w załączniku
adresowym do akt sprawy, do wiadomości organu prowadzącego postępowanie.
§ 2.
Przepis § 1 zdanie pierwsze nie dotyczy miejsca pracy świadka będącego funkcjonariuszem
publicznym, składającego zeznania w związku z pełnioną funkcją, chyba że przeprowadzający
czynność w postępowaniu przygotowawczym albo przewodniczący składu orzekającego przeprowadzającego
czynność uzna, iż dla dobra postępowania karnego nie powinno ono zostać zamieszczone
w protokole.
§ 3.
Jeżeli dane dotyczące miejsca zamieszkania i miejsca pracy pokrzywdzonych i świadków
zawarte są w dokumentach innych niż protokół, o którym mowa w § 1, dokumenty, w całości
lub w części, w jakiej zawierają te dane, przechowuje się w załączniku adresowym do
akt sprawy, do wiadomości organu prowadzącego postępowanie. Do akt sprawy załącza
się uwierzytelnione kserokopie dokumentów lub ich części, sporządzone w sposób uniemożliwiający
zapoznanie się z tymi danymi.
§ 4.
Przeprowadzający czynność w postępowaniu przygotowawczym albo przewodniczący składu
sądu - w odniesieniu do protokołu, o którym mowa w § 1, a w odniesieniu do innych
dokumentów - organ prowadzący postępowanie przygotowawcze albo prezes sądu lub przewodniczący
składu sądu, może zarządzić o odstąpieniu, w całości lub w części, od stosowania przepisów
§ 1 lub 3:
1)
jeżeli dane dotyczące miejsca zamieszkania lub miejsca pracy pokrzywdzonego lub świadka
są oskarżonemu znane;
2)
w odniesieniu do danych dotyczących miejsca zamieszkania lub miejsca pracy pokrzywdzonego
lub świadka, jeżeli miejsca te stanowią równocześnie miejsce prowadzenia działalności
gospodarczej przez pokrzywdzonego lub świadka i dane te zostały przekazane do publicznej
wiadomości do właściwego rejestru lub ewidencji,
3)
z powodu oczywistego braku potrzeby ochrony danych dotyczących miejsca zamieszkania
lub miejsca pracy pokrzywdzonego lub świadka z uwagi na charakter sprawy.
§ 5.
Sąd lub organ prowadzący postępowanie przygotowawcze może ujawnić w niezbędnym zakresie
dane, o których mowa w § 1, lub oryginały dokumentów, o których mowa w § 3, jeżeli
mają one znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Art. 149.
§ 1.
Protokół rozprawy oraz posiedzenia podpisują niezwłocznie przewodniczący i protokolant.
§ 2.
Stenogram oraz jego przekład podpisuje stenograf, a ponadto przewodniczący rozprawy
lub przeprowadzający czynność.
§ 3.
Jeżeli przewodniczący nie może podpisać protokołu, protokół podpisuje za niego jeden
z członków składu orzekającego, zaznaczając przyczynę braku podpisu przewodniczącego.
Art. 150.
§ 1.
Z wyjątkiem protokołu rozprawy lub posiedzenia protokół podpisują osoby biorące udział
w czynności. Przed podpisaniem należy go odczytać i uczynić o tym wzmiankę.
§ 2.
Osoba uczestnicząca w czynności może podpisując protokół zgłosić jednocześnie zarzuty
co do jego treści; zarzuty te należy wciągnąć do protokołu wraz z oświadczeniem osoby
wykonującej czynność protokołowaną.
Art. 151.
§ 1145)Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 48 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Skreślenia oraz poprawki i uzupełnienia poczynione w protokole wymagają omówienia
podpisanego przez osoby podpisujące protokół.
§ 2146)Dodany przez art. 1 pkt 48 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli protokół nie został należycie podpisany bezpośrednio po zakończeniu czynności,
brakujące podpisy mogą być złożone później, ze wskazaniem daty ich złożenia i przyczyn
opóźnienia.
Art. 152147)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Strony oraz osoby mające w tym interes prawny mogą złożyć wniosek o sprostowanie protokołu
rozprawy i posiedzenia lub przekładu zapisu dźwięku, wskazując na nieścisłości i opuszczenia.
Art. 153147)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Przewodniczący po wysłuchaniu protokolanta lub osoby, która sporządziła przekład zapisu
dźwięku, oraz po odtworzeniu zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku może przychylić
się do wniosku i wydać zarządzenie o sprostowaniu protokołu lub przekładu zapisu dźwięku;
w przeciwnym razie w przedmiocie sprostowania orzeka, po wysłuchaniu protokolanta
lub osoby, która sporządziła przekład zapisu dźwięku, sąd w składzie, który rozpoznawał
sprawę.
§ 2.
Jeżeli nie można utworzyć tego samego składu, postanowienie nie zapada, a poszczególni
jego członkowie oraz protokolant lub osoba, która sporządziła przekład zapisu dźwięku,
składają do akt sprawy oświadczenie co do zasadności wniosku.
§ 3.
W razie uwzględnienia wniosku należy w sprostowanym protokole i przekładzie zapisu
dźwięku umieścić odpowiednią wzmiankę, którą podpisują przewodniczący i protokolant
lub osoba, która sporządziła przekład zapisu dźwięku.
§ 4.
Jeżeli nieścisłość lub opuszczenie w przekładzie zapisu dźwięku wynika z niedającego
się usunąć zniekształcenia lub braku zapisu dźwięku, stosowną wzmiankę należy zamieścić
w protokole i przekładzie zapisu dźwięku.
§ 5.
Wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy i posiedzenia lub przekładu zapisu dźwięku
pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli został złożony po wysłaniu akt sprawy do wyższej
instancji.
Art. 154147)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich lub rachunkowych w protokole lub przekładzie
zapisu dźwięku może nastąpić na wniosek lub z urzędu w każdym czasie; przepisy art.
153 stosuje się odpowiednio.
Art. 155.
§ 1.
0 treści sprostowania zawiadamia się strony, a o odmowie sprostowania osobę, która
zgłosiła wniosek o sprostowanie.
§ 2.
Wniosek o sprostowanie, niezależnie od sposobu jego załatwienia, dołącza się do protokołu.
Rozdział 17
Przeglądanie akt i sporządzanie odpisów
Art. 156.
§ 1148)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 31 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta
sprawy sądowej oraz daje możność sporządzenia z nich odpisów lub kopii. Za zgodą prezesa
sądu akta te mogą być udostępnione również innym osobom. Informacje o aktach sprawy
mogą być udostępnione także za pomocą systemu teleinformatycznego, jeżeli względy
techniczne nie stoją temu na przeszkodzie.
§ 2150)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 45 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Na wniosek oskarżonego lub jego obrońcy wydaje się odpłatnie kopie dokumentów z akt
sprawy. Kopie takie wydaje się odpłatnie, na wniosek, również innym stronom, pełnomocnikom
i przedstawicielom ustawowym. Zarządzenie w przedmiocie wniosku może wydać również
referendarz sądowy. Od kopii wykonanej samodzielnie nie pobiera się opłaty.
§ 3150)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 45 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Prezes sądu lub referendarz sądowy może w razie uzasadnionej potrzeby zarządzić wydanie
odpłatnie uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy.
§ 4150)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 45 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo ujawnienia informacji niejawnych o klauzuli tajności
„tajne” lub „ściśle tajne”, przeglądanie akt, sporządzanie odpisów i kopii odbywa
się z zachowaniem rygorów określonych przez prezesa sądu lub sąd. Uwierzytelnionych
odpisów i kopii nie wydaje się, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 5151)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 31 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli nie zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania lub ochrony
ważnego interesu państwa, w toku postępowania przygotowawczego stronom, obrońcom,
pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie
odpisów lub kopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione odpisy lub kopie; prawo to
przysługuje stronom także po zakończeniu postępowania przygotowawczego. W przedmiocie
udostępnienia akt, sporządzenia odpisów lub kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów
lub kopii prowadzący postępowanie przygotowawcze wydaje zarządzenie. W wypadku odmowy
udostępnienia akt pokrzywdzonemu na jego wniosek należy poinformować go o możliwości
udostępnienia mu akt w późniejszym terminie. Z chwilą powiadomienia podejrzanego lub
obrońcy o terminie końcowego zaznajomienia z materiałami postępowania przygotowawczego
pokrzywdzonemu, jego pełnomocnikowi lub przedstawicielowi ustawowemu nie można odmówić
udostępnienia akt, umożliwienia sporządzania odpisów lub kopii oraz wydania odpisów
lub kopii. Za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego mogą być
w wyjątkowych wypadkach udostępnione innym osobom. Prokurator może udostępnić akta
w postaci elektronicznej.
§ 5a152)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1051), która weszła w życie z dniem 28 sierpnia 2009 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 31 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W razie złożenia w toku postępowania przygotowawczego wniosku o zastosowanie albo
przedłużenie tymczasowego aresztowania podejrzanemu i jego obrońcy udostępnia się
niezwłocznie akta sprawy w części zawierającej treść dowodów dołączonych do wniosku,
z wyłączeniem dowodów z zeznań świadków, o których mowa w art. 250 § 2b.
§ 6153)Dodany przez art. 1 pkt 49 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 45 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty za wydanie
kopii dokumentów oraz uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy, mając na uwadze koszt
wykonania takich kopii i odpisów.
Art. 156a154)Dodany przez art. 20 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 32 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Dane lub oryginały dokumentów znajdujące się w załączniku adresowym udostępnia się
wyłącznie organom państwowym oraz organom samorządu terytorialnego na ich wniosek,
jeżeli jest to niezbędne dla wykonywania ustawowych zadań tych organów. Można je udostępnić
także na wniosek innych instytucji lub osób, jeżeli przemawia za tym ich ważny interes.
Art. 157.
§ 1155)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 46 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Stronom oraz osobom, których orzeczenie bezpośrednio dotyczy, należy na ich żądanie
nieodpłatnie wydać jeden uwierzytelniony odpis każdego orzeczenia. Odpis wydaje się
z uzasadnieniem, jeżeli je sporządzono.
§ 2155)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 46 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W sprawach, w których wyłączono jawność ze względu na ważny interes państwa, osobom,
o których mowa w § 1, wydaje się tylko odpis orzeczenia kończącego postępowanie w
danej instancji, bez uzasadnienia.
§ 3.
Nie można odmówić stronie zezwolenia na sporządzenie odpisu protokołu czynności, w
której strona uczestniczyła lub miała prawo uczestniczyć, jak również dokumentu pochodzącego
od niej lub sporządzonego z jej udziałem.
Art. 158.
§ 1.
Prokurator może przeglądać akta sprawy sądowej w każdym jej stanie oraz żądać przesłania
mu ich w tym celu, jeżeli nie tamuje to biegu postępowania i nie ogranicza dostępu
do akt innym uczestnikom postępowania, a zwłaszcza oskarżonemu i jego obrońcy.
§ 2.
W razie przesłania akt prokuratorowi jest on obowiązany udostępnić je stronie, obrońcy
lub pełnomocnikowi.
Art. 159156)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 47 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Na odmowę udostępnienia akt w postępowaniu przygotowawczym przysługuje stronom zażalenie;
na zarządzenie prokuratora zażalenie przysługuje do sądu.
Rozdział 18
Odtworzenie zaginionych lub zniszczonych akt
Art. 160.
§ 1.
Postępowanie w wypadku zaginięcia lub zniszczenia w całości lub w części akt sprawy
będącej w toku przeprowadza sąd, w którym sprawa ostatnio się toczyła.
§ 2.
Sąd Najwyższy przeprowadza takie postępowanie jedynie w zakresie odtworzenia akt tego
sądu.
§ 3.
Postępowanie w wypadku zaginięcia lub zniszczenia akt sprawy prawomocnie zakończonej
przeprowadza sąd, w którym sprawa się toczyła w pierwszej instancji, lub inny sąd
wskazany w ustawie.
§ 4.
Akta postępowania przygotowawczego odtwarza prokurator, stosując odpowiednio przepisy
niniejszego rozdziału.
Art. 161.
Jeżeli zaginęły lub uległy zniszczeniu akta sprawy prawomocnie zakończonej, odtworzenie
nastąpi w częściach niezbędnych do wykonania orzeczenia, wznowienia postępowania,
przeprowadzenia postępowania w trybie kasacji albo urzeczywistnienia innych uzasadnionych
interesów stron.
Art. 162157)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 48 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Prezes sądu lub referendarz sądowy wzywa strony do złożenia w oznaczonym terminie
wniosków co do sposobu odtworzenia akt sprawy oraz przedstawienia dokumentów umożliwiających
ich odtworzenie.
Art. 163.
§ 1158)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 49 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Prezes sądu lub referendarz sądowy wzywa osoby posiadające potrzebne dokumenty do
ich przedstawienia sądowi, a w razie potrzeby prezes sądu zarządza ich przymusowe
odebranie. Przepisy art. 217-236 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Po sporządzeniu uwierzytelnionych odpisów należy dokumenty zwrócić osobie, która je
dostarczyła lub od której je odebrano.
Art. 164159)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 50 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W celu odtworzenia akt sąd przeprowadza postępowanie, w tym również dowody, jakie
uzna za konieczne. W szczególności sąd bierze pod uwagę wpisy do rejestrów karnych,
repertoriów i innych ksiąg biurowych, utrwalenia dźwięku lub obrazu, notatki protokolantów,
sędziów, ławników, prokuratorów, adwokatów lub radców prawnych, którzy uczestniczyli
w rozprawie. Sąd może też przesłuchać w charakterze świadków wszystkich uczestników
sprawy, której akta zaginęły lub uległy zniszczeniu, a także inne osoby, które mogą
mieć wiadomości co do treści akt. Strony mają prawo wziąć udział w posiedzeniu.
Art. 165.
§ 1.
Postanowienie co do odtworzenia akt sprawy ustala jego zakres lub stwierdza, że odtworzenie
akt jest niemożliwe.
§ 2.
Na postanowienie to przysługuje zażalenie.
Art. 166.
Jeżeli akta sprawy prawomocnie nie ukończonej nie mogą być odtworzone albo zostały
odtworzone w części, należy czynności procesowe powtórzyć w zakresie niezbędnym do
kontynuowania postępowania.
Dział V
Dowody
Rozdział 19
Przepisy ogólne
Art. 167160)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Dowody przeprowadza się na wniosek stron albo z urzędu.
Art. 168.
Fakty powszechnie znane nie wymagają dowodu. To samo dotyczy faktów znanych z urzędu,
należy jednak zwrócić na nie uwagę stron. Nie wyłącza to dowodu przeciwnego.
Art. 168a161)Dodany przez art. 1 pkt 52 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 34 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Dowodu nie można uznać za niedopuszczalny wyłącznie na tej podstawie, że został uzyskany
z naruszeniem przepisów postępowania lub za pomocą czynu zabronionego, o którym mowa
w art. 1 § 1 Kodeksu karnego, chyba że dowód został uzyskany w związku z pełnieniem przez funkcjonariusza publicznego
obowiązków służbowych, w wyniku: zabójstwa, umyślnego spowodowania uszczerbku na zdrowiu
lub pozbawienia wolności.
Art. 168b162)Dodany przez art. 1 pkt 35 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli w wyniku kontroli operacyjnej zarządzonej na wniosek uprawnionego organu na
podstawie przepisów szczególnych uzyskano dowód popełnienia przez osobę, wobec której
kontrola operacyjna była stosowana, innego przestępstwa ściganego z urzędu lub przestępstwa
skarbowego niż przestępstwo objęte zarządzeniem kontroli operacyjnej lub przestępstwa
ściganego z urzędu lub przestępstwa skarbowego popełnionego przez inną osobę niż objętą
zarządzeniem kontroli operacyjnej, prokurator podejmuje decyzję w przedmiocie wykorzystania
tego dowodu w postępowaniu karnym.
Art. 169.
§ 1.
We wniosku dowodowym należy podać oznaczenie dowodu oraz okoliczności, które mają
być udowodnione. Można także określić sposób przeprowadzenia dowodu.
§ 2.
Wniosek dowodowy może zmierzać do wykrycia lub oceny właściwego dowodu.
Art. 170.
§ 1.
Oddala się wniosek dowodowy, jeżeli:
1)
przeprowadzenie dowodu jest niedopuszczalne;
2)
okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy
albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy;
3)
dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności;
4)
dowodu nie da się przeprowadzić;
5163)Dodany przez art. 1 pkt 52 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
wniosek dowodowy w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania.
§ 2.
Nie można oddalić wniosku dowodowego na tej podstawie, że dotychczasowe dowody wykazały
przeciwieństwo tego, co wnioskodawca zamierza udowodnić.
§ 3.
Oddalenie wniosku dowodowego następuje w formie postanowienia.
§ 4.
Oddalenie wniosku dowodowego nie stoi na przeszkodzie późniejszemu dopuszczeniu dowodu,
chociażby nie ujawniły się nowe okoliczności.
Art. 171164)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 1.
Osobie przesłuchiwanej należy umożliwić swobodne wypowiedzenie się w granicach określonych
celem danej czynności, a dopiero następnie można zadawać pytania zmierzające do uzupełnienia,
wyjaśnienia lub kontroli wypowiedzi.
§ 2165)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Prawo zadawania pytań mają, oprócz organu przesłuchującego, strony, obrońcy, pełnomocnicy
oraz biegli. Pytania zadaje się osobie przesłuchiwanej bezpośrednio, chyba że organ
przesłuchujący zarządzi inaczej.
§ 3.
Jeżeli osoba przesłuchiwana nie ukończyła 15 lat, czynności z jej udziałem powinny
być, w miarę możliwości, przeprowadzone w obecności przedstawiciela ustawowego lub
faktycznego opiekuna, chyba że dobro postępowania stoi temu na przeszkodzie.
§ 4.
Nie wolno zadawać pytań sugerujących osobie przesłuchiwanej treść odpowiedzi.
§ 5.
Niedopuszczalne jest:
1)
wpływanie na wypowiedzi osoby przesłuchiwanej za pomocą przymusu lub groźby bezprawnej;
2)
stosowanie hipnozy albo środków chemicznych lub technicznych wpływających na procesy
psychiczne osoby przesłuchiwanej albo mających na celu kontrolę nieświadomych reakcji
jej organizmu w związku z przesłuchaniem.
§ 6.
Organ przesłuchujący uchyla pytania określone w § 4, jak również pytania nieistotne.
§ 7.
Wyjaśnienia, zeznania oraz oświadczenia złożone w warunkach wyłączających swobodę
wypowiedzi lub uzyskane wbrew zakazom wymienionym w § 5 nie mogą stanowić dowodu.
Art. 172.
Osoby przesłuchiwane mogą być konfrontowane w celu wyjaśnienia sprzeczności. Konfrontacja
nie jest dopuszczalna w wypadku określonym w art. 184.
Art. 173.
§ 1.
Osobie przesłuchiwanej można okazać inną osobę, jej wizerunek lub rzecz w celu jej
rozpoznania. Okazanie powinno być przeprowadzone tak, aby wyłączyć sugestię.
§ 2.
W razie potrzeby okazanie można przeprowadzić również tak, aby wyłączyć możliwość
rozpoznania osoby przesłuchiwanej przez osobę rozpoznawaną.
§ 3.
Podczas okazania osoba okazywana powinna znajdować się w grupie obejmującej łącznie
co najmniej cztery osoby.
§ 4166)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 54 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych,
określi, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne przeprowadzenia okazania, mając
na uwadze konieczność zapewnienia sprawnego toku postępowania, a także właściwej realizacji
gwarancji procesowych jej uczestników.
Art. 174.
Dowodu z wyjaśnień oskarżonego lub z zeznań świadka nie wolno zastępować treścią pism,
zapisków lub notatek urzędowych.
Rozdział 20
Wyjaśnienia oskarżonego
Art. 175.
§ 1.
Oskarżony ma prawo składać wyjaśnienia; może jednak bez podania powodów odmówić odpowiedzi
na poszczególne pytania lub odmówić składania wyjaśnień. O prawie tym należy go pouczyć.
§ 2.
Obecny przy czynnościach dowodowych oskarżony ma prawo składać wyjaśnienia co do każdego
dowodu.
Art. 176.
§ 1.
W postępowaniu przygotowawczym oskarżonemu należy, na jego żądanie lub jego obrońcy,
umożliwić w toku przesłuchania złożenie wyjaśnień na piśmie. Przesłuchujący podejmie
w tym wypadku środki zapobiegające porozumieniu się oskarżonego z innymi osobami w
czasie spisywania wyjaśnień.
§ 2.
Przesłuchujący może z ważnych powodów odmówić zgody na złożenie przez oskarżonego
wyjaśnień na piśmie.
§ 4.
Pisemne wyjaśnienia oskarżonego, podpisane przez niego, z zaznaczeniem daty ich złożenia,
stanowią załącznik do protokołu.168)Zdanie drugie uchylone przez art. 1 pkt 55 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
Rozdział 21
Świadkowie
Art. 177.
§ 1.
Każda osoba wezwana w charakterze świadka ma obowiązek stawić się i złożyć zeznania.
§ 1a169)Dodany przez art. 1 pkt 56 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1280), która weszła w życie z dniem 12 listopada 2011 r..
Przesłuchanie świadka może nastąpić przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających
przeprowadzenie tej czynności na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu
i dźwięku. W postępowaniu przed sądem w czynności w miejscu przebywania świadka bierze
udział referendarz sądowy, asystent sędziego lub urzędnik zatrudniony w sądzie, w
którego okręgu świadek przebywa.
§ 2.
Świadka, który nie może się stawić na wezwanie z powodu choroby, kalectwa lub innej
niedającej się pokonać przeszkody, można przesłuchać w miejscu jego pobytu.
Art. 178.
Nie wolno przesłuchiwać jako świadków:
1170)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 54 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.)
obrońcy albo adwokata lub radcy prawnego działającego na podstawie art. 245 § 1, co
do faktów, o których dowiedział się udzielając porady prawnej lub prowadząc sprawę;
2)
duchownego co do faktów, o których dowiedział się przy spowiedzi.
Art. 178a171)Dodany przez art. 1 pkt 55 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Nie wolno przesłuchiwać jako świadka mediatora co do faktów, o których dowiedział
się od oskarżonego lub pokrzywdzonego prowadząc postępowanie mediacyjne, z wyłączeniem
informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego.
Art. 179.
§ 1172)W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. poz. 1228), która weszła w życie z dniem 2 stycznia 2011 r..
Osoby obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji niejawnych o klauzuli tajności
„tajne” lub „ściśle tajne” mogą być przesłuchane co do okoliczności, na które rozciąga
się ten obowiązek, tylko po zwolnieniu tych osób od obowiązku zachowania tajemnicy
przez uprawniony organ przełożony.
§ 2.
Zwolnienia wolno odmówić tylko wtedy, gdyby złożenie zeznania wyrządzić mogło poważną
szkodę państwu.
§ 3.
Sąd lub prokurator może zwrócić się do właściwego naczelnego organu administracji
rządowej o zwolnienie świadka od obowiązku zachowania tajemnicy.
Art. 180.
§ 1173)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 56 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Osoby obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji niejawnych o klauzuli tajności
„zastrzeżone” lub „poufne” lub tajemnicy związanej z wykonywaniem zawodu lub funkcji
mogą odmówić zeznań co do okoliczności, na które rozciąga się ten obowiązek, chyba
że sąd lub prokurator dla dobra wymiaru sprawiedliwości zwolni te osoby od obowiązku
zachowania tajemnicy, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Na postanowienie
w tym przedmiocie przysługuje zażalenie.
§ 2174)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. poz. 765), która weszła w życie z dniem 18 lipca 2013 r..
Osoby obowiązane do zachowania tajemnicy notarialnej, adwokackiej, radcy prawnego,
doradcy podatkowego, lekarskiej, dziennikarskiej lub statystycznej mogą być przesłuchiwane
co do faktów objętych tą tajemnicą tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla dobra wymiaru
sprawiedliwości, a okoliczność nie może być ustalona na podstawie innego dowodu. W
postępowaniu przygotowawczym w przedmiocie przesłuchania lub zezwolenia na przesłuchanie
decyduje sąd, na posiedzeniu bez udziału stron, w terminie nie dłuższym niż 7 dni
od daty doręczenia wniosku prokuratora. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.
§ 3.
Zwolnienie dziennikarza od obowiązku zachowania tajemnicy nie może dotyczyć danych
umożliwiających identyfikację autora materiału prasowego, listu do redakcji lub innego
materiału o tym charakterze, jak również identyfikację osób udzielających informacji
opublikowanych lub przekazanych do opublikowania, jeżeli osoby te zastrzegły nieujawnianie
powyższych danych.
§ 4.
Przepisu § 3 nie stosuje się, jeżeli informacja dotyczy przestępstwa, o którym mowa
w art. 240 § 1 Kodeksu karnego.
§ 5.
Odmowa przez dziennikarza ujawnienia danych, o których mowa w § 3, nie uchyla jego
odpowiedzialności za przestępstwo, którego dopuścił się publikując informację.
Art. 181.
§ 1175)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 86..
W wypadkach przewidzianych w art. 179 i art. 180 sąd przesłuchuje taką osobę na rozprawie
z wyłączeniem jawności. Nie dotyczy to wypadku, gdy zwolnienie z tajemnicy nastąpiło
na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4, art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza
i lekarza dentysty , art. 14 ust. 2 pkt 3 lub art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach
pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta , w przewidzianym przez te ustawy zakresie i przy braku wskazanego w nich sprzeciwu.
§ 1a177)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 86..
Jeżeli zwolnienie z tajemnicy nastąpiło na podstawie i na zasadach, o których mowa
w§ 1 zdanie drugie, okoliczności objęte tajemnicą, które zostały ujawnione na rozprawie
z wyłączeniem jawności, mogą być rozpowszechniane publicznie przez osobę, której zgoda
była wymagana do zwolnienia z tej tajemnicy.
§ 2178)W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 172..
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób sporządzania, przechowywania
i udostępniania protokołów przesłuchań oskarżonych, świadków, biegłych i kuratorów,
a także innych dokumentów lub przedmiotów, na które rozciąga się obowiązek zachowania
w tajemnicy informacji niejawnych albo zachowania tajemnicy związanej z wykonywaniem
zawodu lub funkcji, jak również dopuszczalny sposób powoływania się na takie przesłuchania,
dokumenty i przedmioty w orzeczeniach i pismach procesowych, mając na uwadze konieczność
zapewnienia właściwej ochrony tajemnicy przed nieuprawnionym ujawnieniem.
Art. 182.
§ 1.
Osoba najbliższa dla oskarżonego może odmówić zeznań.
§ 2.
Prawo odmowy zeznań trwa mimo ustania małżeństwa lub przysposobienia.
§ 3.
Prawo odmowy zeznań przysługuje także świadkowi, który winnej toczącej się sprawie
jest oskarżony o współudział w przestępstwie objętym postępowaniem.
Art. 183.
§ 1179)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 60 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Świadek może uchylić się od odpowiedzi na pytanie, jeżeli udzielenie odpowiedzi mogłoby
narazić jego lub osobę dla niego najbliższą na odpowiedzialność za przestępstwo lub
przestępstwo skarbowe.
§ 2.
Świadek może żądać, aby przesłuchano go na rozprawie z wyłączeniem jawności, jeżeli
treść zeznań mogłaby narazić na hańbę jego lub osobę dla niego najbliższą.
Art. 184180)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 61 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 1181)W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 5 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 172..
Jeżeli zachodzi uzasadniona obawa niebezpieczeństwa dla życia, zdrowia, wolności albo
mienia w znacznych rozmiarach świadka lub osoby dla niego najbliższej, sąd, a w postępowaniu
przygotowawczym prokurator, może wydać postanowienie o zachowaniu w tajemnicy okoliczności
umożliwiających ujawnienie tożsamości świadka, w tym danych osobowych, jeżeli nie
mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Postępowanie w tym zakresie toczy
się bez udziału stron i objęte jest tajemnicą jako informacja niejawna o klauzuli
tajności „tajne” lub „ściśle tajne”. W postanowieniu pomija się okoliczności, o których
mowa w zdaniu pierwszym.
§ 2.
W razie wydania postanowienia określonego w § 1 okoliczności, o których mowa w tym
przepisie, pozostają wyłącznie do wiadomości sądu i prokuratora, a gdy zachodzi konieczność
- również funkcjonariusza Policji prowadzącego postępowanie. Protokół przesłuchania
świadka wolno udostępniać oskarżonemu lub obrońcy tylko w sposób uniemożliwiający
ujawnienie okoliczności, o których mowa w § 1.
§ 3.
Świadka przesłuchuje prokurator, a także sąd, który może zlecić wykonanie tej czynności
sędziemu wyznaczonemu ze swojego składu - w miejscu i w sposób uniemożliwiający ujawnienie
okoliczności, o których mowa w§ 1. W przesłuchaniu świadka przez sąd lub sędziego
wyznaczonego mają prawo wziąć udział prokurator, oskarżony i jego obrońca. Przepis
art. 396 § 3 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
§ 4.
W razie przesłuchania świadka przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie
tej czynności na odległość, w protokole czynności z udziałem specjalistów należy wskazać
ich imiona, nazwiska, specjalności i rodzaj wykonywanej czynności. Przepisu art. 205
§ 3 nie stosuje się.
§ 5182)W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 172..
Na postanowienie w sprawie zachowania w tajemnicy okoliczności, o których mowa w §
1, świadkowi i oskarżonemu, a w postępowaniu przed sądem także prokuratorowi, przysługuje
w terminie 3 dni zażalenie. Zażalenie na postanowienie prokuratora rozpoznaje sąd
właściwy do rozpoznania sprawy. Postępowanie dotyczące zażalenia toczy się bez udziału
stron i jest objęte tajemnicą jako informacja niejawna o klauzuli tajności „tajne”
lub „ściśle tajne”.
§ 6.
W razie uwzględnienia zażalenia protokół przesłuchania świadka podlega zniszczeniu;
o zniszczeniu protokołu należy uczynić wzmiankę w aktach sprawy.
§ 7.
Świadek może, do czasu zamknięcia przewodu sądowego przed sądem pierwszej instancji,
wystąpić z wnioskiem o uchylenie postanowienia, o którym mowa w § 1. Na postanowienie
w przedmiocie wniosku służy zażalenie. Przepis § 5 stosuje się odpowiednio. W razie
uwzględnienia wniosku protokół przesłuchania świadka podlega ujawnieniu w całości.
§ 8.
Jeżeli okaże się, że w czasie wydania postanowienia, o którym mowa w § 1, nie istniała
uzasadniona obawa niebezpieczeństwa dla życia, zdrowia, wolności albo mienia w znacznych
rozmiarach świadka lub osoby dla niego najbliższej albo że świadek złożył świadomie
fałszywe zeznania lub nastąpiło jego ujawnienie, prokurator w postępowaniu przygotowawczym,
a w postępowaniu sądowym sąd, na wniosek prokuratora, może uchylić to postanowienie.
Przepis § 5 stosuje się odpowiednio. Protokół przesłuchania świadka podlega ujawnieniu
w całości.
§ 9.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób i warunki składania
wniosku o wydanie postanowienia, o którym mowa w § 1, przesłuchania świadka, co do
którego wydano to postanowienie, oraz sporządzania, przechowywania i udostępniania
protokołów przesłuchania tego świadka, a także dopuszczalny sposób powoływania się
na jego zeznania w orzeczeniach i pismach procesowych, mając na uwadze zapewnienie
właściwej ochrony tajemnicy okoliczności umożliwiających ujawnienie tożsamości świadka
przed nieuprawnionym ujawnieniem.
Art. 185.
Można zwolnić od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania osobę pozostającą z oskarżonym
w szczególnie bliskim stosunku osobistym, jeżeli osoba taka wnosi o zwolnienie.
Art. 185a183)Dodany przez art. 1 pkt 62 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 6..
§ 1.
W sprawach o przestępstwa popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej lub
określone w rozdziałach XXIII, XXV i XXVI Kodeksu karnego pokrzywdzonego, który w chwili przesłuchania nie ukończył 15 lat, przesłuchuje się
w charakterze świadka tylko wówczas, gdy jego zeznania mogą mieć istotne znaczenie
dla rozstrzygnięcia sprawy, i tylko raz, chyba że wyjdą na jaw istotne okoliczności,
których wyjaśnienie wymaga ponownego przesłuchania, lub żąda tego oskarżony, który
nie miał obrońcy w czasie pierwszego przesłuchania pokrzywdzonego.
§ 2.
Przesłuchanie przeprowadza sąd na posiedzeniu z udziałem biegłego psychologa. Prokurator,
obrońca oraz pełnomocnik pokrzywdzonego mają prawo wziąć udział w przesłuchaniu. Osoba
wymieniona w art. 51 § 2 lub osoba pełnoletnia wskazana przez pokrzywdzonego, o którym
mowa w § 1, ma prawo również być obecna przy przesłuchaniu, jeżeli nie ogranicza to
swobody wypowiedzi przesłuchiwanego. Jeżeli oskarżony zawiadomiony o tej czynności
nie posiada obrońcy z wyboru, sąd wyznacza mu obrońcę z urzędu.
§ 3.
Na rozprawie głównej odtwarza się sporządzony zapis obrazu i dźwięku przesłuchania
oraz odczytuje się protokół przesłuchania.
§ 4.
W sprawach o przestępstwa wymienione w § 1 małoletniego pokrzywdzonego, który w chwili
przesłuchania ukończył 15 lat, przesłuchuje się w warunkach określonych w § 1-3, gdy
zachodzi uzasadniona obawa, że przesłuchanie w innych warunkach mogłoby wywrzeć negatywny
wpływ na jego stan psychiczny.
Art. 185b184)Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1181), która weszła w życie z dniem 29 sierpnia 2005 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 6..
§ 1.
W sprawach o przestępstwa popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej lub
określone w rozdziałach XXV i XXVI Kodeksu karnego świadka, który w chwili przesłuchania nie ukończył 15 lat, przesłuchuje się w warunkach
określonych w art. 185a § 1-3, jeżeli zeznania tego świadka mogą mieć istotne znaczenie
dla rozstrzygnięcia sprawy.
§ 2.
W sprawach o przestępstwa wymienione w § 1 małoletniego świadka, który w chwili przesłuchania
ukończył 15 lat, przesłuchuje się w trybie określonym w art. 177 § la, gdy zachodzi
uzasadniona obawa, że bezpośrednia obecność oskarżonego przy przesłuchaniu mogłaby
oddziaływać krępująco na zeznania świadka lub wywierać negatywny wpływ na jego stan
psychiczny.
§ 3.
Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się do świadka współdziałającego w popełnieniu czynu
zabronionego, o który toczy się postępowanie karne, lub świadka, którego czyn pozostaje
w związku z czynem, o który toczy się postępowanie karne.
Art. 185c185)Dodany przez art. 2 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 6..
§ 1.
W sprawach o przestępstwa określone w art. 197-199 Kodeksu karnego zawiadomienie o przestępstwie, jeżeli składa je pokrzywdzony, powinno ograniczyć
się do wskazania najważniejszych faktów i dowodów.
§ 2.
Przesłuchanie pokrzywdzonego w charakterze świadka przeprowadza sąd na posiedzeniu,
w którym mają prawo wziąć udział prokurator, obrońca oraz pełnomocnik pokrzywdzonego.
Na rozprawie głównej odtwarza się sporządzony zapis obrazu i dźwięku przesłuchania
oraz odczytuje się protokół przesłuchania.
§ 3.
Jeżeli zajdzie konieczność ponownego przesłuchania pokrzywdzonego w charakterze świadka,
na jego wniosek przesłuchanie przeprowadza się w sposób wskazany w art. 177 § la,
gdy zachodzi uzasadniona obawa, że bezpośrednia obecność oskarżonego przy przesłuchaniu
mogłaby oddziaływać krępująco na zeznania pokrzywdzonego lub wywierać negatywny wpływ
na jego stan psychiczny.
§ 4.
Jeżeli przesłuchanie odbywa się z udziałem biegłego psychologa, należy zapewnić, na
wniosek pokrzywdzonego, aby był on osobą tej samej płci co pokrzywdzony, chyba że
będzie to utrudniać postępowanie.
Art. 185d185)Dodany przez art. 2 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 6..
§ 1.
Przesłuchania w trybie określonym w art. 185a-185c przeprowadza się w odpowiednio
przystosowanych pomieszczeniach w siedzibie sądu lub poza jego siedzibą.
§ 2.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób przygotowania przesłuchania
w trybie, o którym mowa w § 1, oraz warunki, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia
przeznaczone do przeprowadzania takich przesłuchań, w tym ich wyposażenie techniczne,
mając na względzie konieczność zapewnienia swobody wypowiedzi i poczucia bezpieczeństwa
osób przesłuchiwanych.
Art. 186.
§ 1186)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 63 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Osoba uprawniona do odmowy złożenia zeznań albo zwolniona na podstawie art. 185 może
oświadczyć, że chce z tego prawa skorzystać, nie później jednak niż przed rozpoczęciem
pierwszego zeznania w postępowaniu sądowym; poprzednio złożone zeznanie tej osoby
nie może wówczas służyć za dowód ani być odtworzone.
§ 2.
Sporządzone w postępowaniu karnym protokoły oględzin ciała podlegają ujawnieniu na
rozprawie, choćby osoba poddana oględzinom odmówiła wyjaśnień lub zeznań albo została
od nich zwolniona na podstawie art. 182 lub art. 185.
Art. 187.
§ 1.
Przyrzeczenie od świadka może odebrać tylko sąd lub sędzia wyznaczony.
§ 2.
Świadek składa przyrzeczenie przed rozpoczęciem zeznań.
§ 3.
Można odstąpić od odebrania przyrzeczenia od świadka, jeżeli obecne strony nie sprzeciwiają
się temu.
Art. 188.
§ 1.
Świadek składa przyrzeczenie powtarzając za sędzią słowa: „Świadomy znaczenia moich
słów i odpowiedzialności przed prawem przyrzekam uroczyście, że będę mówił szczerą
prawdę, niczego nie ukrywając z tego, co mi jest wiadome”.
§ 2.
W czasie składania przyrzeczenia wszyscy, nie wyłączając sędziów, stoją.
§ 3.
Osoby nieme i głuche składają przyrzeczenie przez podpisanie tekstu przyrzeczenia.
§ 4.
Świadkowi, który w danej sprawie składał już przyrzeczenie, sąd przypomina je przy
przesłuchaniu, chyba że uzna za potrzebne ponowne odebranie przyrzeczenia.
Art. 189.
Nie odbiera się przyrzeczenia:
1)
od osób, które nie ukończyły 17 lat;
2)
gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie, że świadek z powodu zaburzeń psychicznych nie
zdaje sobie należycie sprawy ze znaczenia przyrzeczenia;
3)
gdy świadek jest osobą podejrzaną o popełnienie przestępstwa będącego przedmiotem
postępowania lub pozostającego w ścisłym związku z czynem stanowiącym przedmiot postępowania
albo gdy za to przestępstwo został skazany;
4)
gdy świadek był prawomocnie skazany za fałszywe zeznanie lub oskarżenie.
Art. 190.
§ 1.
Przed rozpoczęciem przesłuchania należy uprzedzić świadka o odpowiedzialności karnej
za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy.
§ 2.
W postępowaniu przygotowawczym świadek podpisuje oświadczenie, że został uprzedzony
o tej odpowiedzialności.
Art. 191.
§ 1187)W brzmieniu ustalonym przez art. 20 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Przesłuchanie rozpoczyna się od zapytania świadka o imię, nazwisko, wiek, zajęcie,
karalność za fałszywe zeznanie lub oskarżenie oraz stosunek do stron.
§ 1a188)Dodany przez art. 20 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Miejsce zamieszkania świadka ustala się na podstawie dokumentu tożsamości lub pisemnego
oświadczenia świadka.
§ 1b188)Dodany przez art. 20 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Pytania zadawane świadkowi nie mogą zmierzać do ujawnienia jego miejsca zamieszkania
ani miejsca pracy, chyba że ma to znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
§ 2.
Świadka należy uprzedzić o treści art. 182, a o treści art. 183 oraz art. 185, jeżeli
ujawnią się okoliczności objęte tymi przepisami.
Art. 192.
§ 1.
Jeżeli karalność czynu zależy od stanu zdrowia pokrzywdzonego, nie może on sprzeciwić
się oględzinom i badaniom niepołączonym z zabiegiem chirurgicznym lub obserwacją w
zakładzie leczniczym.
§ 2.
Jeżeli istnieje wątpliwość co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego,
zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń, sąd lub prokurator
może zarządzić przesłuchanie świadka z udziałem biegłego lekarza lub biegłego psychologa,
a świadek nie może się temu sprzeciwić.
§ 3.
Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się do osób, które odmówiły zeznań lub zostały od nich
zwolnione na podstawie art. 182 § 1 i 2 lub art. 185.
§ 4.
Dla celów dowodowych można również świadka, za jego zgodą, poddać oględzinom ciała
i badaniu lekarskiemu lub psychologicznemu.
Art. 192a190)Dodany przez art. 1 pkt 64 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 1191)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 66..
W celu ograniczenia kręgu osób podejrzanych lub ustalenia wartości dowodowej ujawnionych
śladów można pobrać odciski daktyloskopijne, wymaz ze śluzówki policzków, włosy, ślinę,
próby pisma, zapach, wykonać fotografię osoby lub dokonać utrwalenia głosu. Po wykorzystaniu
w sprawie, w której dokonano pobrania lub utrwalenia, pobrany lub utrwalony materiał
zbędny dla postępowania należy niezwłocznie usunąć z akt i zniszczyć.
§ 2.
W wypadkach, o których mowa w § 1, za zgodą osoby badanej biegły może również zastosować
środki techniczne mające na celu kontrolę nieświadomych reakcji organizmu tej osoby.
§ 3192)Dodany przez art. 2 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 66..
Badania i czynności, o których mowa w § 1 i art. 192 § 1, wykonuje się odpowiednio
w warunkach i w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 74 § 4.
Rozdział 22
Biegli, tłumacze, specjaliści
Art. 193.
§ 1.
Jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy
wymaga wiadomości specjalnych, zasięga się opinii biegłego albo biegłych.
§ 2.
W celu wydania opinii można też zwrócić się do instytucji naukowej lub specjalistycznej.
§ 3.
W wypadku powołania biegłych z zakresu różnych specjalności, o tym, czy mają oni przeprowadzić
badania wspólnie i wydać jedną wspólną opinię, czy opinie odrębne, rozstrzyga organ
procesowy powołujący biegłych.
Art. 194.
O dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego wydaje się postanowienie, w którym należy
wskazać:
1)
imię, nazwisko i specjalność biegłego lub biegłych, a w wypadku opinii instytucji,
w razie potrzeby, specjalność i kwalifikacje osób, które powinny wziąć udział w przeprowadzeniu
ekspertyzy;
2)
przedmiot i zakres ekspertyzy ze sformułowaniem, w miarę potrzeby, pytań szczegółowych;
3)
termin dostarczenia opinii.
Art. 195.
Do pełnienia czynności biegłego jest obowiązany nie tylko biegły sądowy, lecz także
każda osoba, o której wiadomo, że ma odpowiednią wiedzę w danej dziedzinie.
Art. 196.
§ 1.
Nie mogą być biegłymi osoby wymienione w art. 178, 182 i 185 oraz osoby, do których
odnoszą się odpowiednie przyczyny wyłączenia wymienione w art. 40 § 1 pkt 1-3 i 5,
osoby powołane w sprawie w charakterze świadków, a także osoby, które były świadkiem
czynu.
§ 2.
Jeżeli ujawnią się przyczyny wyłączenia biegłego wymienione w § 1, wydana przez niego
opinia nie stanowi dowodu, a na miejsce biegłego wyłączonego powołuje się innego biegłego.
§ 3.
Jeżeli ujawnią się powody osłabiające zaufanie do wiedzy lub bezstronności biegłego
albo inne ważne powody, powołuje się innego biegłego.
Art. 197.
§ 1.
Biegły składa przyrzeczenie następującej treści: „Świadomy znaczenia moich słów i
odpowiedzialności przed prawem, przyrzekam uroczyście, że powierzone mi obowiązki
wykonam z całą sumiennością i bezstronnością”.
§ 2.
Biegły sądowy powołuje się na przyrzeczenie złożone przy ustanowieniu go w tym charakterze.
§ 2a193)Dodany przez art. 20 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Jeżeli zachodzi uzasadniona obawa użycia przemocy lub groźby bezprawnej wobec biegłego
lub osoby najbliższej w związku z jego czynnościami, może on zastrzec dane dotyczące
miejsca zamieszkania do wyłącznej wiadomości prokuratora lub sądu. Pisma procesowe
doręcza się wówczas do instytucji, w której biegły jest zatrudniony, lub na inny wskazany
przez niego adres.
§ 3194)W brzmieniu ustalonym przez art. 20 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Do biegłego stosuje się odpowiednio przepisy art. 177, art. 179-181, art. 187, art.
188 § 2 i 4, art. 190 oraz art. 191 § 1.
Art. 198.
§ 1195)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 65 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W miarę potrzeby udostępnia się biegłemu akta sprawy w zakresie niezbędnym do wydania
opinii i wzywa się go do udziału w przeprowadzeniu dowodów.
§ 2.
Organ procesowy może zastrzec swoją obecność przy przeprowadzaniu przez biegłego niektórych
lub wszystkich badań, jeżeli nie wpłynie to ujemnie na wynik badania.
§ 3.
W razie potrzeby organ procesowy może wprowadzić zmiany co do zakresu ekspertyzy lub
postawionych pytań oraz stawiać pytania dodatkowe.
Art. 199.
Złożone wobec biegłego albo wobec lekarza udzielającego pomocy medycznej oświadczenia
oskarżonego, dotyczące zarzucanego mu czynu, nie mogą stanowić dowodu.
Art. 199a196)Dodany przez art. 1 pkt 66 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Stosowanie w czasie badania przez biegłego środków technicznych mających na celu kontrolę
nieświadomych reakcji organizmu badanej osoby możliwe jest wyłącznie za jej zgodą.
Przepisu art. 199 nie stosuje się.
Art. 200.
§ 1.
W zależności od polecenia organu procesowego biegły składa opinię ustnie lub na piśmie.
§ 2. Opinia powinna zawierać:
1)
imię, nazwisko, stopień i tytuł naukowy, specjalność i stanowisko zawodowe biegłego;
2)
imiona i nazwiska oraz pozostałe dane innych osób, które uczestniczyły w przeprowadzeniu
ekspertyzy, ze wskazaniem czynności dokonanych przez każdą z nich;
3)
w wypadku opinii instytucji - także pełną nazwę i siedzibę instytucji;
4)
czas przeprowadzonych badań oraz datę wydania opinii;
5)
sprawozdanie z przeprowadzonych czynności i spostrzeżeń oraz oparte na nich wnioski;
6)
podpisy wszystkich biegłych, którzy uczestniczyli w wydaniu opinii.
§ 3.
Osoby, które brały udział w wydaniu opinii, mogą być, w razie potrzeby, przesłuchiwane
w charakterze biegłych, a osoby, które uczestniczyły tylko w badaniach - w charakterze
świadków.
Art. 201.
Jeżeli opinia jest niepełna lub niejasna albo gdy zachodzi sprzeczność w samej opinii
lub między różnymi opiniami w tej samej sprawie, można wezwać ponownie tych samych
biegłych lub powołać innych.
Art. 202197)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1589), która weszła w życie z dniem 8 czerwca 2010 r..
§ 1.
W celu wydania opinii o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego sąd, a w postępowaniu
przygotowawczym prokurator, powołuje co najmniej dwóch biegłych lekarzy psychiatrów.
§ 2.
Na wniosek psychiatrów do udziału w wydaniu opinii powołuje się ponadto biegłego lub
biegłych innych specjalności.
§ 3.
Do udziału w wydaniu opinii o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego, w zakresie
zaburzeń preferencji seksualnych, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator,
powołuje biegłego lekarza seksuologa.
§ 4.
Biegli nie mogą pozostawać ze sobą w związku małżeńskim ani w innym stosunku, który
mógłby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich samodzielności.
§ 5198)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 57 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Opinia biegłych powinna zawierać stwierdzenia dotyczące zarówno poczytalności oskarżonego
w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu, jak i jego aktualnego stanu zdrowia psychicznego,
a zwłaszcza wskazanie, czy stan ten pozwala oskarżonemu na udział w postępowaniu i
na prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny, a w razie potrzeby także stwierdzenia
co do okoliczności wymienionych w art. 93b Kodeksu karnego.
Art. 203.
§ 1199)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2009 r. poz. 104), która weszła w życie z dniem 24 lutego 2009 r..
W razie zgłoszenia przez biegłych takiej konieczności, badanie stanu zdrowia psychicznego
oskarżonego może być połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym tylko wtedy, gdy
zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo.
Przepis art. 259 § 2 stosuje się odpowiednio, chyba że oskarżony wnosi o poddanie
go obserwacji.
§ 2200)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 58 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
O potrzebie obserwacji w zakładzie leczniczym orzeka sąd, określając miejsce i czas
trwania obserwacji. W postępowaniu przygotowawczym sąd orzeka na wniosek prokuratora.
Przepisy art. 156 § 5a oraz art. 249 § 3 i 5 stosuje się odpowiednio.
§ 3199)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2009 r. poz. 104), która weszła w życie z dniem 24 lutego 2009 r..
Obserwacja w zakładzie leczniczym nie powinna trwać dłużej niż 4 tygodnie; na wniosek
zakładu sąd może przedłużyć ten termin na czas określony, niezbędny do zakończenia
obserwacji; łączny czas trwania obserwacji w danej sprawie nie może przekroczyć 8
tygodni. O zakończeniu obserwacji biegli niezwłocznie zawiadamiają sąd.
§ 4199)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2009 r. poz. 104), która weszła w życie z dniem 24 lutego 2009 r..
Na postanowienia, o których mowa w § 2 i 3, przysługuje zażalenie. Sąd rozpoznaje
zażalenie niezwłocznie.
§ 5201)Dodany przez art. 1 pkt 67 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, określi,
w drodze rozporządzenia, wykaz zakładów psychiatrycznych i zakładów leczenia odwykowego
przeznaczonych do wykonywania obserwacji, w tym do wykonywania obserwacji osób pozbawionych
wolności, oraz sposób finansowania obserwacji, a także warunki zabezpieczenia zakładów
dla osób pozbawionych wolności, mając na uwadze potrzebę zapewnienia sprawnego toku
postępowania.
Art. 204.
§ 1.
Należy wezwać tłumacza, jeżeli zachodzi potrzeba przesłuchania:
1)
głuchego lub niemego, a nie wystarcza porozumienie się z nim za pomocą pisma;
2)
osoby niewładającej językiem polskim.
§ 2202)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 59 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Należy również wezwać tłumacza, jeżeli zachodzi potrzeba przełożenia na język polski
pisma sporządzonego w języku obcym lub odwrotnie albo zapoznania strony z treścią
przeprowadzanego dowodu.
§ 3.
Do tłumacza stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące biegłych.
Art. 205.
§ 1203)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 68 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli dokonanie oględzin, przesłuchania przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających
przeprowadzenie tej czynności na odległość, eksperymentu, ekspertyzy, zatrzymania
rzeczy lub przeszukania wymaga czynności technicznych, w szczególności takich jak
wykonanie pomiarów, obliczeń, zdjęć, utrwalenie śladów, można do udziału w nich wezwać
specjalistów.
§ 2.
Specjalistę niebędącego funkcjonariuszem organów procesowych można wezwać, przed przystąpieniem
do czynności, do złożenia następującego przyrzeczenia: „Świadomy znaczenia powierzonej
mi czynności i odpowiedzialności przed prawem przyrzekam uroczyście, że powierzone
mi obowiązki wykonam z całą sumiennością i bezstronnością”.
§ 3.
W protokole czynności przeprowadzonej z udziałem specjalistów należy wskazać ich imiona
i nazwiska, specjalność, miejsce zamieszkania, miejsce pracy i stanowisko oraz podać
rodzaj i zakres czynności wykonanych przez każdego z nich.
Art. 206.
§ 1.
Do specjalistów stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące biegłych, z wyjątkiem art.
194, 197, 200 i 202. § 2. W razie potrzeby można przesłuchiwać specjalistów w charakterze
świadków.
Rozdział 23
Oględziny. Otwarcie zwłok. Eksperyment procesowy
Art. 207.
§ 1.
W razie potrzeby dokonuje się oględzin miejsca, osoby lub rzeczy.
§ 2.
Jeżeli przedmiot może ulec przy badaniu zniszczeniu lub zniekształceniu, część tego
przedmiotu należy w miarę możności zachować w stanie niezmienionym, a gdy to nie jest
możliwe - stan ten utrwalić w inny sposób.
Art. 208.
Oględzin lub badań ciała, które mogą wywołać uczucie wstydu, powinna dokonać osoba
tej samej płci, chyba że łączą się z tym szczególne trudności; inne osoby odmiennej
płci mogą być obecne tylko w razie konieczności.
Art. 209.
§ 1.
Jeżeli zachodzi podejrzenie przestępnego spowodowania śmierci, przeprowadza się oględziny
i otwarcie zwłok.
§ 2.
Oględzin zwłok dokonuje prokurator, a w postępowaniu sądowym sąd, z udziałem biegłego
lekarza, w miarę możności z zakresu medycyny sądowej. W wypadkach niecierpiących zwłoki
oględzin dokonuje Policja z obowiązkiem niezwłocznego powiadomienia prokuratora.
§ 3.
Oględzin zwłok dokonuje się na miejscu ich znalezienia. Do czasu przybycia biegłego
oraz prokuratora lub sądu przemieszczać lub poruszać zwłoki można tylko w razie konieczności.
§ 4204)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 60 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Otwarcia zwłok dokonuje biegły lekarz, w miarę możności z zakresu medycyny sądowej,
w obecności prokuratora albo sądu. W postępowaniu przed sądem art. 396 § 1 i 4 stosuje
się odpowiednio.
§ 5.
Do obecności przy oględzinach i otwarciu zwłok można, w razie potrzeby, oprócz biegłego,
wezwać lekarza, który ostatnio udzielił pomocy zmarłemu. Z oględzin i otwarcia zwłok
biegły sporządza opinię z zachowaniem wymagań art. 200 § 2.
Art. 210.
W celu dokonania oględzin lub otwarcia zwłok prokurator albo sąd może zarządzić wyjęcie
zwłok z grobu.
Art. 211.
W celu sprawdzenia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy można przeprowadzić,
w drodze eksperymentu procesowego, doświadczenie lub odtworzenie przebiegu stanowiących
przedmiot rozpoznania zdarzeń lub ich fragmentów.
Art. 212.
W toku oględzin lub eksperymentu procesowego można dokonywać również przesłuchań lub
innych czynności dowodowych.
Rozdział 24
Wywiad środowiskowy i badanie osoby oskarżonego
Art. 213.
§ 1205)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 37 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W postępowaniu należy ustalić tożsamość oskarżonego, jego numer Powszechnego Elektronicznego
Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL
- numer i nazwę dokumentu stwierdzającego tożsamość oraz nazwę organu, który wydał
dokument, a także wiek oskarżonego, jego stosunki rodzinne i majątkowe, wykształcenie,
zawód i źródła dochodu, dane o jego karalności, a w miarę możliwości numer telefonu
lub adres poczty elektronicznej umożliwiające kontaktowanie się z oskarżonym oraz
numer identyfikacji podatkowej (NIP). Odnośnie do oskarżonego będącego funkcjonariuszem
publicznym w chwili popełnienia czynu lub w czasie postępowania należy ponadto zebrać
dane dotyczące przebiegu służby publicznej, wyróżnień oraz ukarań dyscyplinarnych.
§ 1a206)Dodany przez art. 5 pkt 6 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 37 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W razie potrzeby prokurator, inny organ prowadzący postępowanie przygotowawcze lub
sąd uzyskuje informację z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw
finansów publicznych dotyczącą stosunków majątkowych i źródeł dochodu oskarżonego,
w tym prowadzonych i zakończonych postępowań podatkowych, na podstawie aktualnych
danych znajdujących się w tym systemie. Informację uzyskuje się drogą elektroniczną.
§ 2207)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 69 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli podejrzany był już prawomocnie skazany, dla ustalenia, czy przestępstwo zostało
popełnione w warunkach art. 64 Kodeksu karnego lub przestępstwo skarbowe - w warunkach art. 37 § 1 pkt 4 Kodeksu karnego skarbowego, dołącza się do akt postępowania odpis lub wyciąg wyroku oraz dane dotyczące odbycia
kary; dokumenty te dołącza się także w sprawach o zbrodnie.
§ 2a208)Dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. poz. 245), która weszła w życie z dniem 8 maja 2011 r..
Jeżeli organ prowadzący postępowanie powziął informację o prawomocnym skazaniu, przepis
§ 2 stosuje się odpowiednio do orzeczeń skazujących wydanych przez sąd innego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej.
§ 4210)Dodany przez art. 5 pkt 6 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,
określi, w drodze rozporządzenia, wzór i szczegółowy zakres informacji, o której mowa
w § la, oraz sposób postępowania w celu jej uzyskania, mając na względzie potrzebę
uzyskania przez organ postępowania danych niezbędnych do realizacji celów procesu,
zachowanie wymogów tajemnicy ustawowo chronionej oraz okresy rozliczeniowe przyjęte
dla poszczególnych zobowiązań podatkowych.
Art. 214211)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 70 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 1.
W razie potrzeby, a w szczególności gdy niezbędne jest ustalenie danych co do właściwości
i warunków osobistych oraz dotychczasowego sposobu życia oskarżonego, sąd, a w postępowaniu
przygotowawczym prokurator, zarządza w stosunku do oskarżonego przeprowadzenie wywiadu
środowiskowego przez kuratora sądowego lub inny podmiot uprawniony na podstawie odrębnych
przepisów, a w szczególnie uzasadnionych wypadkach przez Policję.
§ 2.
Przeprowadzenie wywiadu środowiskowego jest obowiązkowe:
1)
w sprawach o zbrodnie;
2)
w stosunku do oskarżonego, który w chwili czynu nie ukończył 21 roku życia, jeżeli
zarzucono mu popełnienie umyślnego występku przeciwko życiu.
§ 3.
Wywiadu środowiskowego można nie przeprowadzać w stosunku do oskarżonego, który nie
ma w kraju stałego miejsca zamieszkania.
§ 4.
Wynik wywiadu środowiskowego powinien w szczególności zawierać:
1)
imię i nazwisko osoby przeprowadzającej wywiad;
2)
imię i nazwisko oskarżonego;
3)
zwięzły opis dotychczasowego życia oskarżonego oraz dokładne informacje o środowisku
oskarżonego, w tym rodzinnym, szkolnym lub zawodowym, a nadto informacje o jego stanie
majątkowym i źródłach dochodów;
4)
informacje dotyczące stanu zdrowia oskarżonego, a także o nadużywaniu przez niego
alkoholu, środków odurzających, środków zastępczych lub substancji psychotropowych;
5)
własne spostrzeżenia i konkluzje osoby przeprowadzającej wywiad, zwłaszcza dotyczące
właściwości i warunków osobistych oraz dotychczasowego sposobu życia oskarżonego.
§ 5.
Dane o osobach, które dostarczyły informacji w ramach wywiadu środowiskowego, osoba
przeprowadzająca wywiad ujawnia jedynie na żądanie sądu, a w postępowaniu przygotowawczym
- prokuratora.
§ 6.
Osoby, które dostarczyły informacji w ramach wywiadu środowiskowego, mogą być w razie
potrzeby przesłuchane w charakterze świadków.
§ 7.
Policja jest obowiązana udzielić osobie przeprowadzającej wywiad pomocy przy wykonywaniu
zadań związanych z wywiadem środowiskowym w celu zapewnienia jej bezpieczeństwa.
§ 8.
Do osoby powołanej do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego stosuje się odpowiednio
przepisy o wyłączeniu sędziego. Orzeka o tym sąd, a w postępowaniu przygotowawczym
- prokurator.
§ 9.
Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych,
określi, w drodze rozporządzenia, regulamin czynności w zakresie przeprowadzania wywiadu
środowiskowego oraz wzór kwestionariusza tego wywiadu, mając na uwadze konieczność
zapewnienia zebrania wyczerpujących danych o osobie oskarżonego.
Art. 215.
W razie potrzeby sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, może zarządzić
badanie oskarżonego przez biegłych psychologów lub lekarzy z zachowaniem zasad określonych
w art. 74.
Art. 216.
W razie potrzeby można przesłuchiwać w charakterze świadków osoby, które przeprowadziły
wywiad.
Rozdział 25
Zatrzymanie rzeczy. Przeszukanie
Art. 217212)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 71 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 1213)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 7 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Rzeczy mogące stanowić dowód w sprawie lub podlegające zajęciu w celu zabezpieczenia
kar majątkowych, środków karnych o charakterze majątkowym, przepadku, środków kompensacyjnych
albo roszczeń o naprawienie szkody należy wydać na żądanie sądu lub prokuratora, a
w wypadkach niecierpiących zwłoki - także na żądanie Policji lub innego uprawnionego
organu.
§ 2.
Osobę mającą rzecz podlegającą wydaniu wzywa się do wydania jej dobrowolnie.
§ 3.
W razie zatrzymania rzeczy stosuje się odpowiednio przepis art. 228. Protokołu można
nie sporządzać, jeżeli rzecz załącza się do akt sprawy.
§ 4.
Jeżeli wydania żąda Policja albo inny uprawniony organ działający we własnym zakresie,
osoba, która rzecz wyda, ma prawo niezwłocznie złożyć wniosek o sporządzenie i doręczenie
jej postanowienia sądu lub prokuratora o zatwierdzeniu zatrzymania, o czym należy
ją pouczyć. Doręczenie powinno nastąpić w terminie 14 dni od zatrzymania rzeczy.
§ 5.
W razie odmowy dobrowolnego wydania rzeczy można przeprowadzić jej odebranie. Przepisy
art. 220 § 3 i art. 229 stosuje się odpowiednio.
Art. 218.
§ 1214)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 716), która weszła w życie z dniem 6 lipca 2009 r..
Urzędy, instytucje i podmioty prowadzące działalność w dziedzinie poczty lub działalność
telekomunikacyjną, urzędy celne oraz instytucje i przedsiębiorstwa transportowe obowiązane
są wydać sądowi lub prokuratorowi, na żądanie zawarte w postanowieniu, korespondencję
i przesyłki oraz dane, o których mowa w art. 180c i 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne , jeżeli mają znaczenie dla toczącego się postępowania. Tylko sąd lub prokurator mają
prawo je otwierać lub zarządzić ich otwarcie.
§ 2216)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 131..
Postanowienie, o którym mowa w§ 1, doręcza się adresatom korespondencji oraz abonentowi
telefonu lub nadawcy, którego wykaz połączeń lub innych przekazów informacji został
wydany. Doręczenie postanowienia może być odroczone na czas oznaczony, niezbędny ze
względu na dobro sprawy, lecz nie później niż do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.
§ 3.
Pozbawioną znaczenia dla postępowania karnego korespondencję i przesyłki należy niezwłocznie
zwrócić właściwym urzędom, instytucjom lub przedsiębiorstwom wymienionym w § 1.
Art. 218a217)Dodany przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 131..
§ 1.
Urzędy, instytucje i podmioty prowadzące działalność telekomunikacyjną obowiązane
są niezwłocznie zabezpieczyć, na żądanie sądu lub prokuratora zawarte w postanowieniu,
na czas określony, nieprzekraczający jednak 90 dni, dane informatyczne przechowywane
w urządzeniach zawierających te dane na nośniku lub w systemie informatycznym. Przepis
art. 218 § 2 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Pozbawione znaczenia dla postępowania karnego dane informatyczne, o których mowa w
§ 1, należy niezwłocznie zwolnić spod zabezpieczenia.
Art. 218b218)Dodany przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 131; w brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2281), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r..
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw łączności,
ministrem właściwym do spraw informatyzacji, Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrem
właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób technicznego
przygotowania systemów i sieci służących do przekazywania informacji -do gromadzenia
danych, o których mowa w art. 218 § 1, niestanowiących treści rozmowy telefonicznej
lub innego przekazu informacji, a także sposoby zabezpieczania danych informatycznych
w urządzeniach zawierających te dane oraz w systemach i na informatycznych nośnikach
danych, mając na uwadze konieczność zabezpieczenia tych danych przed ich utratą, zniekształceniem
lub nieuprawnionym ujawnieniem.
Art. 219.
§ 1.
W celu wykrycia lub zatrzymania albo przymusowego doprowadzenia osoby podejrzanej,
a także w celu znalezienia rzeczy mogących stanowić dowód w sprawie lub podlegających
zajęciu w postępowaniu karnym, można dokonać przeszukania pomieszczeń i innych miejsc,
jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że osoba podejrzana lub wymienione
rzeczy tam się znajdują.
§ 2.
W celu znalezienia rzeczy wymienionych w § 1 i pod warunkiem określonym w tym przepisie
można też dokonać przeszukania osoby, jej odzieży i podręcznych przedmiotów.
Art. 220.
§ 1.
Przeszukania może dokonać prokurator albo na polecenie sądu lub prokuratora Policja,
a w wypadkach wskazanych w ustawie - także inny organ.
§ 2.
Postanowienie sądu lub prokuratora należy okazać osobie, u której przeszukanie ma
być przeprowadzone.
§ 3219)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 73 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W wypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli postanowienie sądu lub prokuratora nie mogło
zostać wydane, organ dokonujący przeszukania okazuje nakaz kierownika swojej jednostki
lub legitymację służbową, a następnie zwraca się niezwłocznie do sądu lub prokuratora
o zatwierdzenie przeszukania. Postanowienie sądu lub prokuratora w przedmiocie zatwierdzenia
należy doręczyć osobie, u której dokonano przeszukania, w terminie 7 dni od daty czynności
na zgłoszone do protokołu żądanie tej osoby. O prawie zgłoszenia żądania należy ją
pouczyć.
Art. 221.
§ 1.
Przeszukania zamieszkałych pomieszczeń można dokonać w porze nocnej tylko w wypadkach
niecierpiących zwłoki; za porę nocną uważa się czas od godziny 22 do godziny 6.
§ 2.
Przeszukanie rozpoczęte za dnia można prowadzić nadal mimo nastania pory nocnej.
§ 3.
W porze nocnej można przeszukać lokale dostępne w tym czasie dla nieokreślonej liczby
osób albo służące do przechowywania przedmiotów.
Art. 222.
§ 1.
Przy rozpoczęciu przeszukania pomieszczenia lub miejsca zamkniętego, należącego do
instytucji państwowej lub samorządowej, należy o zamierzonym przeszukaniu zawiadomić
kierownika tej instytucji lub jego zastępcę albo organ nadrzędny i dopuścić ich do
udziału w czynności.
§ 2.
Przeszukanie pomieszczenia zajętego przez wojsko może nastąpić jedynie w obecności
dowódcy lub osoby przez niego wyznaczonej.
Art. 223.
Przeszukania osoby i odzieży na niej należy dokonywać w miarę możności za pośrednictwem
osoby tej samej płci.
Art. 224.
§ 1.
Osobę, u której ma nastąpić przeszukanie, należy przed rozpoczęciem czynności zawiadomić
o jej celu i wezwać do wydania poszukiwanych przedmiotów.
§ 2.
Podczas przeszukania ma prawo być obecna osoba wymieniona w § 1 oraz osoba przybrana
przez prowadzącego czynność. Ponadto może być obecna osoba wskazana przez tego, u
kogo dokonuje się przeszukania, jeżeli nie uniemożliwia to przeszukania albo nie utrudnia
go w istotny sposób.
§ 3.
Jeżeli przy przeszukaniu nie ma na miejscu gospodarza lokalu, należy do przeszukania
przywołać przynajmniej jednego dorosłego domownika lub sąsiada.
Art. 225.
§ 1220)W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 172..
Jeżeli kierownik instytucji państwowej lub samorządowej albo też osoba, u której dokonano
zatrzymania rzeczy lub u której przeprowadza się przeszukanie, oświadczy, że wydane
lub znalezione przy przeszukaniu pismo lub inny dokument zawiera informacje niejawne
lub wiadomości objęte tajemnicą zawodową lub inną tajemnicą prawnie chronioną albo
ma charakter osobisty, organ przeprowadzający czynność przekazuje niezwłocznie pismo
lub inny dokument bez jego odczytania prokuratorowi lub sądowi w opieczętowanym opakowaniu.
§ 2220)W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 172..
Tryb wskazany w § 1 nie obowiązuje w stosunku do pism lub innych dokumentów, które
zawierają informacje niejawne o klauzuli „zastrzeżone” lub „poufne” albo dotyczą tajemnicy
zawodowej lub innej tajemnicy prawnie chronionej, jeżeli ich posiadaczem jest osoba
podejrzana o popełnienie przestępstwa, ani w stosunku do pism lub innych dokumentów
o charakterze osobistym, których jest ona posiadaczem, autorem lub adresatem.
§ 3.
Jeżeli obrońca lub inna osoba, od której żąda się wydania rzeczy lub u której dokonuje
się przeszukania, oświadczy, że wydane lub znalezione w toku przeszukania pisma lub
inne dokumenty obejmują okoliczności związane z wykonywaniem funkcji obrońcy, organ
dokonujący czynności pozostawia te dokumenty wymienionej osobie bez zapoznawania się
z ich treścią lub wyglądem. Jeżeli jednak oświadczenie osoby niebędącej obrońcą budzi
wątpliwości, organ dokonujący czynności przekazuje te dokumenty z zachowaniem rygorów
określonych w § 1 sądowi, który po zapoznaniu się z dokumentami zwraca je w całości
lub w części, z zachowaniem rygorów określonych w § 1, osobie, od której je zabrano,
albo wydaje postanowienie o ich zatrzymaniu dla celów postępowania.
§ 4221)Dodany przez art. 1 pkt 74 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Wydaną, odebraną lub znalezioną w toku przeszukania dokumentację psychiatryczną organ
przeprowadzający czynność przekazuje, z zachowaniem rygorów określonych w § 1, sądowi
lub prokuratorowi.
Art. 226222)W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 172..
W kwestii wykorzystania dokumentów zawierających informacje niejawne lub tajemnicę
zawodową, jako dowodów w postępowaniu karnym, stosuje się odpowiednio zakazy i ograniczenia
określone w art. 178-181. Jednakże w postępowaniu przygotowawczym o wykorzystaniu,
jako dowodów, dokumentów zawierających tajemnicę lekarską decyduje prokurator.
Art. 227.
Przeszukanie lub zatrzymanie rzeczy powinno być dokonane zgodnie z celem tej czynności,
z zachowaniem umiaru i poszanowania godności osób, których ta czynność dotyczy, oraz
bez wyrządzania niepotrzebnych szkód i dolegliwości.
Art. 228.
§ 1.
Przedmioty wydane lub znalezione w czasie przeszukania należy po dokonaniu oględzin,
sporządzeniu spisu i opisu zabrać albo oddać na przechowanie osobie godnej zaufania
z zaznaczeniem obowiązku przedstawienia na każde żądanie organu prowadzącego postępowanie.
§ 2.
Tak samo należy postąpić ze znalezionymi w czasie przeszukania przedmiotami mogącymi
stanowić dowód innego przestępstwa, podlegającymi przepadkowi lub których posiadanie
jest zabronione.
§ 3.
Osobom zainteresowanym należy natychmiast wręczyć pokwitowanie stwierdzające, jakie
przedmioty i przez kogo zostały zatrzymane.
Art. 229223)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 38 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Protokół zatrzymania rzeczy lub przeszukania powinien, oprócz wymagań wymienionych
w art. 148 i art. 148a, zawierać oznaczenie sprawy, z którą zatrzymanie rzeczy lub
przeszukanie ma związek, oraz podanie dokładnej godziny rozpoczęcia i zakończenia
czynności, dokładną listę zatrzymanych rzeczy i w miarę potrzeby ich opis, a nadto
wskazanie polecenia sądu lub prokuratora. Jeżeli polecenie nie zostało uprzednio wydane,
zamieszcza się w protokole wzmiankę o poinformowaniu osoby, u której czynność przeprowadzono,
że na jej wniosek otrzyma postanowienie w przedmiocie zatwierdzenia czynności.
Art. 230.
§ 1224)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 77 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli zatrzymanie rzeczy lub przeszukanie nastąpiło bez uprzedniego polecenia sądu
lub prokuratora, a w ciągu 7 dni od dnia czynności nie nastąpiło jej zatwierdzenie,
należy niezwłocznie zwrócić zatrzymane rzeczy osobie uprawnionej, chyba że nastąpiło
dobrowolne wydanie, a osoba ta nie złożyła wniosku, o którym mowa w art. 217 § 4.
§ 2.
Należy również zwrócić osobie uprawnionej zatrzymane rzeczy niezwłocznie po stwierdzeniu
ich zbędności dla postępowania karnego. Jeżeli wyniknie spór co do własności rzeczy,
a nie ma dostatecznych danych do niezwłocznego rozstrzygnięcia, odsyła się osoby zainteresowane
na drogę procesu cywilnego.
§ 3225)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 39 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Rzeczy, których posiadanie jest zabronione, przekazuje się właściwemu urzędowi lub
instytucji. Jeżeli rzeczy mają wartość naukową, artystyczną lub historyczną, na wniosek
lub za zgodą muzeum, można je przekazać temu muzeum.
Art. 231.
§ 1226)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 61 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Jeżeli powstaje wątpliwość, komu należy wydać zatrzymaną rzecz, sąd, referendarz sądowy
lub prokurator składa ją do depozytu sądowego albo oddaje osobie godnej zaufania aż
do wyjaśnienia uprawnienia do odbioru. Przepisy o likwidacji depozytów i nieodebranych
rzeczy stosuje się odpowiednio.
§ 2227)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 40 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przedmioty o wartości naukowej, artystycznej lub historycznej oddaje się na przechowanie
muzeum lub innej właściwej instytucji.
Art. 232.
§ 1228)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 62 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Przedmioty ulegające szybkiemu zniszczeniu lub takie, których przechowywanie byłoby
połączone z niewspółmiernymi kosztami lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby
znaczne obniżenie wartości rzeczy, można sprzedać według trybu określonego dla właściwych
organów postępowania wykonawczego. Postanowienie w przedmiocie sprzedaży w postępowaniu
przygotowawczym może wydać prokurator, a w postępowaniu sądowym sąd lub referendarz
sądowy.
§ 2.
Uzyskaną kwotę pieniężną przekazuje się do depozytu sądowego.
§ 3.
O czasie i warunkach sprzedaży należy w miarę możności zawiadomić oskarżonego oraz
inne zainteresowane osoby.
Art. 232a229)Dodany przez art. 1 pkt 78 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym przez art. 3 ustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 678), która weszła w życie z dniem 9 grudnia 2011 r..
§ 1230)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 63 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie z dniem 9 listopada 2013 r..
Przedmioty i substancje stwarzające niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia, a w szczególności
broń, amunicję, materiały wybuchowe lub łatwopalne, materiały radioaktywne, substancje
trujące, duszące lub parzące, środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich
preparaty oraz prekursory kategorii 1, a także wyroby tytoniowe i napoje alkoholowe,
przechowuje się w miejscu i w sposób zapewniający ich należyte zabezpieczenie.
§ 2231)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 63 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Jeżeli dla zapewnienia prawidłowego toku postępowania wystarczające jest przechowywanie
próbek w ilości niezbędnej do przeprowadzenia badań przedmiotów lub substancji, o
których mowa w § 1, sąd właściwy do rozpoznania sprawy lub referendarz sądowy na wniosek
prokuratora, niezwłocznie zarządza zniszczenie w całości lub w części pozostałych
ilości przedmiotów lub substancji zbędnych do przeprowadzenia badań.
§ 3231)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 63 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Jeżeli sąd lub referendarz sądowy zarządził zniszczenie w części przedmiotów lub substancji,
o których mowa w § 1, wskazuje jednocześnie w postanowieniu miejsce i czas przechowywania
ich pozostałej części w ilości niezbędnej do przeprowadzenia badań.
§ 4.
Przedmioty i substancje stwarzające bezpośrednie niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia
przez możliwość eksplozji materiałów wybuchowych lub łatwopalnych, innego gwałtownego
wyzwolenia energii, rozprzestrzeniania się substancji trujących, duszących lub parzących,
wyzwolenia energii jądrowej lub promieniowania jonizującego albo których przechowywanie
w niezmienionym stanie nie jest możliwe, można zniszczyć przed wydaniem postanowienia,
o którym mowa w § 2.
§ 5.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, podmioty uprawnione do przechowywania
oraz zniszczenia przedmiotów i substancji, o których mowa w § 1, oraz ich próbek,
szczegółowe warunki, sposób oraz miejsca ich przechowywania, a także warunki i sposób
ich zniszczenia, mając na uwadze potrzebę zapewnienia prawidłowego toku postępowania
i jego koszty.
Art. 233.
Oddając na przechowanie krajowe środki płatnicze lub wartości dewizowe, organ, przekazując
je, określa charakter depozytu i sposób rozporządzenia oddanymi na przechowanie wartościami.
Art. 234.
Rozporządzenia przedmiotem dokonane po jego odebraniu lub zabezpieczeniu są bezskuteczne
w stosunku do Skarbu Państwa.
Art. 235232)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 64 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Sąd lub referendarz sądowy dokonuje czynności przewidzianych w tym rozdziale w postępowaniu
sądowym, a prokurator w postępowaniu przygotowawczym, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 236233)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 41 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Na postanowienie dotyczące przeszukania, zatrzymania rzeczy i w przedmiocie dowodów
rzeczowych oraz na inne czynności przysługuje zażalenie osobom, których prawa zostały
naruszone; zażalenie na postanowienie wydane lub czynność dokonaną w postępowaniu
przygotowawczym rozpoznaje sąd rejonowy, w okręgu którego prowadzone jest postępowanie.
§ 2.
Jeżeli jednak postanowienie albo zarządzenie wydał referendarz sądowy, stosuje się
art. 93a § 3 i 4.
Art. 236a234)Dodany przez art. 1 pkt 79 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 131..
Przepisy rozdziału niniejszego stosuje się odpowiednio do dysponenta i użytkownika
urządzenia zawierającego dane informatyczne lub systemu informatycznego, w zakresie
danych przechowywanych w tym urządzeniu lub systemie albo na nośniku znajdującym się
w jego dyspozycji lub użytkowaniu, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną.
Rozdział 26
Kontrola i utrwalanie rozmów
Art. 237.
§ 1.
Po wszczęciu postępowania sąd na wniosek prokuratora może zarządzić kontrolę i utrwalanie
treści rozmów telefonicznych w celu wykrycia i uzyskania dowodów dla toczącego się
postępowania lub zapobieżenia popełnieniu nowego przestępstwa.
§ 2235)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 273), która weszła w życie z dniem 11 czerwca 2011 r..
W wypadkach niecierpiących zwłoki kontrolę i utrwalanie treści rozmów telefonicznych
może zarządzić prokurator, który jest obowiązany zwrócić się w terminie 3 dni do sądu
z wnioskiem o zatwierdzenie postanowienia. Sąd wydaje postanowienie w przedmiocie
wniosku w terminie 5 dni na posiedzeniu bez udziału stron. W wypadku niezatwierdzenia
postanowienia prokuratora sąd w postanowieniu wydanym w przedmiocie wniosku zarządza
zniszczenie wszystkich utrwalonych zapisów. Zaskarżenie postanowienia wstrzymuje jego
wykonanie.
§ 3.
Kontrola i utrwalanie treści rozmów telefonicznych są dopuszczalne tylko wtedy, gdy
toczące się postępowanie lub uzasadniona obawa popełnienia nowego przestępstwa dotyczy:
1)
zabójstwa;
2)
narażenia na niebezpieczeństwo powszechne lub sprowadzenia katastrofy;
3)
handlu ludźmi;
4)
uprowadzenia osoby;
5)
wymuszania okupu;
6)
uprowadzenia statku powietrznego lub wodnego;
7236)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 80 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
rozboju, kradzieży rozbójniczej lub wymuszenia rozbójniczego;
8)
zamachu na niepodległość lub integralność państwa;
9)
zamachu na konstytucyjny ustrój państwa lub jego naczelne organy, albo na jednostkę
Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;
10237)W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 172.)
szpiegostwa lub ujawnienia informacji niejawnych o klauzuli tajności „tajne” lub „ściśle
tajne”;
11)
gromadzenia broni, materiałów wybuchowych lub radioaktywnych;
12238)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 80 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
fałszowania oraz obrotu fałszywymi pieniędzmi, środkami lub instrumentami płatniczymi
albo zbywalnymi dokumentami uprawniającymi do otrzymania sumy pieniężnej, towaru,
ładunku albo wygranej rzeczowej albo zawierającymi obowiązek wpłaty kapitału, odsetek,
udziału w zyskach lub stwierdzenie uczestnictwa w spółce;
13239)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 80 lit. b tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
wytwarzania, przetwarzania, obrotu i przemytu środków odurzających, prekursorów, środków
zastępczych lub substancji psychotropowych;
14)
zorganizowanej grupy przestępczej;
15)
mienia znacznej wartości;
16)
użycia przemocy lub groźby bezprawnej w związku z postępowaniem karnym;
17240)Dodany przez art. 1 pkt 80 lit. b tiret czwarte ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
łapownictwa i płatnej protekcji;
18240)Dodany przez art. 1 pkt 80 lit. b tiret czwarte ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
stręczycielstwa, kuplerstwa i sutenerstwa;
19241)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. poz. 2405), która weszła w życie z dniem 23 listopada 2004 r.)
przestępstw określonych w rozdziale XVI ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny oraz w art. 5-8 Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego, sporządzonego w Rzymie
dnia 17 lipca 1998 r. , zwanego dalej „Statutem”.
§ 4.
Kontrola i utrwalanie treści rozmów telefonicznych są dopuszczalne w stosunku do osoby
podejrzanej, oskarżonego oraz w stosunku do pokrzywdzonego lub innej osoby, z którą
może się kontaktować oskarżony albo która może mieć związek ze sprawcą lub z grożącym
przestępstwem.
§ 5242)W brzmieniu ustalonym przez art. 144 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 116..
Urzędy i instytucje prowadzące działalność telekomunikacyjną oraz przedsiębiorca telekomunikacyjny
w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, obowiązani są umożliwić wykonanie postanowienia sądu lub prokuratora w zakresie
przeprowadzenia kontroli rozmów telefonicznych oraz zapewnić rejestrowanie faktu przeprowadzenia
takiej kontroli.
§ 6.
Prawo odtwarzania zapisów ma sąd lub prokurator, a w wypadkach niecierpiących zwłoki,
za zgodą sądu lub prokuratora, także Policja.
§ 7.
Prawo zapoznawania się z rejestrem przeprowadzonych kontroli rozmów telefonicznych
ma sąd, a w postępowaniu przygotowawczym - prokurator.
Art. 237a244)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 235, w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 43 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli w wyniku kontroli uzyskano dowód popełnienia przez osobę, wobec której kontrola
była stosowana, innego przestępstwa ściganego z urzędu lub przestępstwa skarbowego
niż przestępstwo objęte zarządzeniem kontroli, lub przestępstwa ściganego z urzędu
lub przestępstwa skarbowego popełnionego przez inną osobę niż objętą zarządzeniem
kontroli, prokurator podejmuje decyzję w przedmiocie wykorzystania tego dowodu w postępowaniu
karnym.
Art. 237b.
Art. 238.
§ 1.
Kontrola i utrwalanie rozmów telefonicznych mogą być wprowadzone najwyżej na okres
3 miesięcy, z możliwością przedłużenia, w szczególnie uzasadnionym wypadku, na okres
najwyżej dalszych 3 miesięcy.
§ 2.
Kontrola powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu przyczyn wymienionych w art.
237 § 1-3, najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została wprowadzona.
§ 3246)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 235..
Prokurator po zakończeniu kontroli wnosi o zarządzenie zniszczenia wszystkich utrwalonych
zapisów, jeżeli w całości nie mają znaczenia dla postępowania karnego. Sąd orzeka
w przedmiocie wniosku niezwłocznie, na posiedzeniu bez udziału stron.
§ 4247)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 235..
Po zakończeniu postępowania przygotowawczego prokurator wnosi o zarządzenie zniszczenia
utrwalonych zapisów w części, w jakiej nie mają znaczenia dla postępowania karnego,
w którym zarządzono kontrolę i utrwalanie rozmów telefonicznych, oraz nie stanowią
dowodu, o którym mowa w art. 237a. Sąd orzeka w przedmiocie wniosku na posiedzeniu,
w którym mogą wziąć udział strony.
§ 5247)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 235..
Z wnioskiem o zarządzenie zniszczenia utrwalonych zapisów, nie wcześniej niż po zakończeniu
postępowania przygotowawczego, może wystąpić także osoba wymieniona w art. 237 § 4.
Sąd orzeka w przedmiocie wniosku na posiedzeniu, w którym mogą wziąć udział strony
oraz wnioskodawca.
Art. 239248)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 235..
§ 1.
Ogłoszenie postanowienia o kontroli i utrwalaniu rozmów telefonicznych osobie, której
ono dotyczy, może być odroczone na czas niezbędny ze względu na dobro sprawy.
§ 2.
Ogłoszenie postanowienia, o którym mowa w § 1, w postępowaniu przygotowawczym może
być odroczone nie później niż do czasu zakończenia tego postępowania.
Art. 240249)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 81 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Na postanowienie dotyczące kontroli i utrwalania rozmów telefonicznych przysługuje
zażalenie. Osoba, której dotyczy postanowienie, może w zażaleniu domagać się zbadania
zasadności oraz legalności kontroli i utrwalania rozmów telefonicznych. Zażalenie
na postanowienie prokuratora rozpoznaje sąd.
Art. 241250)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 82 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Przepisy rozdziału niniejszego stosuje się odpowiednio do kontroli oraz do utrwalania
przy użyciu środków technicznych treści innych rozmów lub przekazów informacji, w
tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną.
Art. 242251)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 2 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 218..
Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji,
Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi,
w drodze rozporządzenia, sposób technicznego przygotowania sieci służących do przekazywania
informacji, do kontroli rozmów telefonicznych lub innych przekazów informacji dokonywanych
z wykorzystaniem tych sieci oraz sposób dokonywania, rejestracji, przechowywania,
odtwarzania i niszczenia zapisów z kontrolowanych rozmów telefonicznych oraz treści
innych rozmów lub przekazów informacji, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną,
mając na uwadze konieczność właściwego zabezpieczenia dokonywanych zapisów przed ich
utratą, zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnieniem.
Dział VI
Środki przymusu
Rozdział 27
Zatrzymanie
Art. 243.
§ 1.
Każdy ma prawo ująć osobę na gorącym uczynku przestępstwa lub w pościgu podjętym bezpośrednio
po popełnieniu przestępstwa, jeżeli zachodzi obawa ukrycia się tej osoby lub nie można
ustalić jej tożsamości.
§ 2.
Osobę ujętą należy niezwłocznie oddać w ręce Policji.
Art. 244.
§ 1252)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1648), która weszła w życie z dniem 12 marca 2007 r..
Policja ma prawo zatrzymać osobę podejrzaną, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie,
że popełniła ona przestępstwo, a zachodzi obawa ucieczki lub ukrycia się tej osoby
albo zatarcia śladów przestępstwa bądź też nie można ustalić jej tożsamości albo istnieją
przesłanki do przeprowadzenia przeciwko tej osobie postępowania w trybie przyspieszonym.
§ 1a253)Dodany przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 842), która weszła w życie z dniem 1 sierpnia 2010 r..
Policja ma prawo zatrzymać osobę podejrzaną, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie,
że popełniła ona przestępstwo z użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej,
a zachodzi obawa, że ponownie popełni przestępstwo z użyciem przemocy wobec tej osoby,
zwłaszcza gdy popełnieniem takiego przestępstwa grozi.
§ 1b253)Dodany przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 842), która weszła w życie z dniem 1 sierpnia 2010 r..
Policja zatrzymuje osobę podejrzaną, jeśli przestępstwo, o którym mowa w§ la, zostało
popełnione przy użyciu broni palnej, noża lub innego niebezpiecznego przedmiotu, a
zachodzi obawa, że ponownie popełni ona przestępstwo z użyciem przemocy wobec osoby
wspólnie zamieszkującej, zwłaszcza gdy popełnieniem takiego przestępstwa grozi.
§ 2254)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 65 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Zatrzymanego należy natychmiast poinformować o przyczynach zatrzymania i o przysługujących
mu prawach, w tym o prawie do skorzystania z pomocy adwokata lub radcy prawnego, do
korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli nie włada w wystarczającym stopniu
językiem polskim, do złożenia oświadczenia i odmowy złożenia oświadczenia, do otrzymania
odpisu protokołu zatrzymania, do dostępu do pierwszej pomocy medycznej oraz o prawach
wskazanych w art. 245, art. 246 § 1 i art. 612 § 2, jak również o treści art. 248
§ 1 i 2, a także wysłuchać go.
§ 3.
Z zatrzymania sporządza się protokół, w którym należy podać imię, nazwisko i funkcję
dokonującego tej czynności, imię i nazwisko osoby zatrzymanej, a w razie niemożności
ustalenia tożsamości -jej rysopis oraz dzień, godzinę, miejsce i przyczynę zatrzymania
z podaniem, o jakie przestępstwo się ją podejrzewa. Należy także wciągnąć do protokołu
złożone przez zatrzymanego oświadczenia oraz zaznaczyć udzielenie mu informacji o
przysługujących prawach. Odpis protokołu doręcza się zatrzymanemu.
§ 4.
Niezwłocznie po zatrzymaniu osoby podejrzanej należy przystąpić do zebrania niezbędnych
danych, a także o zatrzymaniu zawiadomić prokuratora. W razie istnienia podstaw, o
których mowa w art. 258 § 1-3, należy wystąpić do prokuratora w sprawie skierowania
do sądu wniosku o tymczasowe aresztowanie.
§ 5255)Dodany przez art. 1 pkt 65 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 8 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór pouczenia, o którym
mowa w § 2, zawierającego w szczególności informacje o przysługujących zatrzymanemu
uprawnieniach: do korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, do złożenia oświadczenia
i odmowy złożenia oświadczenia, do otrzymania odpisu protokołu zatrzymania, do dostępu
do pierwszej pomocy medycznej, jak również o prawach wskazanych w § 2, w art. 245,
art. 246 § 1 oraz art. 612 § 2 oraz informację o treści art. 248 § 1 i 2, mając na
względzie konieczność zrozumienia pouczenia także przez osoby niekorzystające z pomocy
pełnomocnika.
Art. 245256)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 66 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Zatrzymanemu na jego żądanie należy niezwłocznie umożliwić nawiązanie w dostępnej
formie kontaktu z adwokatem lub radcą prawnym, a także bezpośrednią z nimi rozmowę;
w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, zatrzymujący
może zastrzec, że będzie przy niej obecny.
§ 2.
Przepis art. 517j § 1 oraz przepisy wydane na podstawie art. 517j § 2 stosuje się
odpowiednio.
§ 3.
Przepisy art. 261 stosuje się odpowiednio, z tym że zawiadomienie następuje na żądanie
zatrzymanego.
Art. 246.
§ 1257)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 84 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Zatrzymanemu przysługuje zażalenie do sądu. W zażaleniu zatrzymany może się domagać
zbadania zasadności, legalności oraz prawidłowości jego zatrzymania.
§ 2.
Zażalenie przekazuje się niezwłocznie sądowi rejonowemu miejsca zatrzymania lub prowadzenia
postępowania, który również niezwłocznie je rozpoznaje.
§ 3.
W razie uznania bezzasadności lub nielegalności zatrzymania sąd zarządza natychmiastowe
zwolnienie zatrzymanego.
§ 4258)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 84 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W wypadku stwierdzenia bezzasadności, nielegalności lub nieprawidłowości zatrzymania
sąd zawiadamia o tym prokuratora i organ przełożony nad organem, który dokonał zatrzymania.
§ 5.
W razie zbiegu zażaleń na zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie można rozpoznać je
łącznie.
Art. 247259)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 67 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Prokurator może zarządzić zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie osoby podejrzanej
albo podejrzanego, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że:
1)
nie stawią się na wezwanie w celu przeprowadzenia z ich udziałem czynności, o których
mowa w art. 313 § 1 lub art. 314, albo badań lub czynności, o których mowa w art.
74 § 2 lub 3;
2)
mogą w inny bezprawny sposób utrudniać postępowanie.
§ 2.
Zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie, o którym mowa w § 1, może także nastąpić,
gdy zachodzi potrzeba niezwłocznego zastosowania środka zapobiegawczego.
§ 3.
W związku z zatrzymaniem można też zarządzić przeszukanie. Przepisy art. 220-222 i
art. 224 stosuje się odpowiednio.
§ 4.
Niezwłocznie po doprowadzeniu przeprowadza się z udziałem zatrzymanego czynności wskazane
w § 1, a po ich dokonaniu należy zwolnić go, o ile nie zachodzi potrzeba stosowania
środka zapobiegawczego.
§ 5.
Rozstrzygając w przedmiocie środka zapobiegawczego, prokurator niezwłocznie zwalnia
zatrzymanego albo występuje do sądu z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania.
§ 6.
Do zatrzymania, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio art. 246.
§ 7.
Zarządzenia, o których mowa w § 1, wykonuje Policja lub inne organy, o których mowa
w art. 312, w zakresie swych właściwości, jeżeli ustawa uprawnia je do zatrzymywania
osoby. Zarządzenia dotyczące zatrzymania i przymusowego doprowadzenia żołnierza w
czynnej służbie wojskowej wykonują właściwe organy wojskowe.
Art. 248.
§ 1.
Zatrzymanego należy natychmiast zwolnić, gdy ustanie przyczyna zatrzymania, a także
jeżeli w ciągu 48 godzin od chwili zatrzymania przez uprawniony organ nie zostanie
on przekazany do dyspozycji sądu wraz z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania;
należy go także zwolnić na polecenie sądu lub prokuratora.
§ 2.
Zatrzymanego należy zwolnić, jeżeli w ciągu 24 godzin od przekazania go do dyspozycji
sądu nie doręczono mu postanowienia o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania.
§ 3.
Ponowne zatrzymanie osoby podejrzanej na podstawie tych samych faktów i dowodów jest
niedopuszczalne.
Rozdział 28
Środki zapobiegawcze
Art. 249.
§ 1.
Środki zapobiegawcze można stosować w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania,
a wyjątkowo także w celu zapobiegnięcia popełnieniu przez oskarżonego nowego, ciężkiego
przestępstwa; można je stosować tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo,
że oskarżony popełnił przestępstwo.
§ 2.
W postępowaniu przygotowawczym można stosować środki zapobiegawcze tylko względem
osoby, wobec której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów.
§ 3.
Przed zastosowaniem środka zapobiegawczego sąd albo prokurator stosujący środek przesłuchuje
oskarżonego, chyba że jest to niemożliwe z powodu jego ukrywania się lub jego nieobecności
w kraju. Należy dopuścić do udziału w przesłuchaniu ustanowionego obrońcę, jeżeli
się stawi; zawiadomienie obrońcy o terminie przesłuchania nie jest obowiązkowe, chyba
że oskarżony o to wnosi, a nie utrudni to przeprowadzenia czynności. O terminie przesłuchania
sąd zawiadamia prokuratora.260)Zdanie trzecie dodane przez art. 1 pkt 86 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
§ 4.
Środki zapobiegawcze mogą być stosowane aż do chwili rozpoczęcia wykonania kary. Przepis
niniejszy stosuje się do tymczasowego aresztowania tylko w razie orzeczenia kary pozbawienia
wolności.
§ 5261)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 68 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Prokurator i obrońca mają prawo wziąć udział w posiedzeniu sądu dotyczącym przedłużenia
stosowania tymczasowego aresztowania oraz rozpoznania zażalenia na zastosowanie lub
przedłużenie tego środka zapobiegawczego. Na żądanie oskarżonego, który nie ma obrońcy,
wyznacza się do tej czynności obrońcę z urzędu. Zarządzenie może wydać także referendarz
sądowy. Niestawiennictwo obrońcy lub prokuratora należycie zawiadomionych o terminie
nie tamuje rozpoznania sprawy.
Art. 249a262)Dodany przez art. 1 pkt 69 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 45 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Podstawę orzeczenia o zastosowaniu lub przedłużeniu tymczasowego aresztowania mogą
stanowić ustalenia poczynione na podstawie:
1)
dowodów jawnych dla oskarżonego i jego obrońcy;
2)
dowodów z zeznań świadków, o których mowa w art. 250 § 2b.
§ 2.
Sąd, uprzedzając o tym prokuratora, uwzględnia z urzędu także okoliczności, których
prokurator nie ujawnił, po ich ujawnieniu na posiedzeniu, jeżeli są one korzystne
dla oskarżonego.
Art. 250.
§ 1.
Tymczasowe aresztowanie może nastąpić tylko na mocy postanowienia sądu.
§ 2.
Tymczasowe aresztowanie stosuje w postępowaniu przygotowawczym na wniosek prokuratora
sąd rejonowy, w którego okręgu prowadzi się postępowanie, a w wypadkach niecierpiących
zwłoki także inny sąd rejonowy. Po wniesieniu aktu oskarżenia tymczasowe aresztowanie
stosuje sąd, przed którym sprawa się toczy.
§ 2a263)Dodany przez art. 1 pkt 70 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
We wniosku o zastosowanie tymczasowego aresztowania wymienia się dowody wskazujące
na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo, okoliczności przemawiające
za istnieniem zagrożeń dla prawidłowego toku postępowania lub możliwości popełnienia
przez oskarżonego nowego, ciężkiego przestępstwa oraz określonej podstawy stosowania
tego środka zapobiegawczego i konieczności jego stosowania.
§ 2b264)Dodany przez art. 1 pkt 46 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli zachodzi uzasadniona obawa niebezpieczeństwa dla życia, zdrowia albo wolności
świadka lub osoby dla niego najbliższej, prokurator dołącza do wniosku, o którym mowa
w § 2a, w wyodrębnionym zbiorze dokumentów, dowody z zeznań świadka, których nie udostępnia
się oskarżonemu i jego obrońcy.
§ 3265)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 9 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Prokurator, przesyłając wraz z aktami sprawy wniosek, o którym mowa w § 2, poucza
podejrzanego o przysługujących mu w wypadku zastosowania tymczasowego aresztowania
uprawnieniach oraz zarządza jednocześnie doprowadzenie go do sądu.
§ 3a266)Dodany przez art. 5 pkt 9 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Jeżeli tymczasowe aresztowanie stosowane jest w postępowaniu sądowym, pouczenia oskarżonego
o przysługujących mu w wypadku zastosowania tymczasowego aresztowania uprawnieniach
dokonuje sąd niezwłocznie po ogłoszeniu lub doręczeniu oskarżonemu postanowienia o
zastosowaniu tego środka zapobiegawczego.
§ 4.
Inne środki zapobiegawcze stosuje sąd, a w postępowaniu przygotowawczym także prokurator.
Art. 251.
§ 1.
W postanowieniu o zastosowaniu środka zapobiegawczego należy wymienić osobę, zarzucany
jej czyn, jego kwalifikację prawną oraz podstawę prawną zastosowania tego środka.
§ 2267)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. poz. 717), która weszła w życie z dniem 1 września 2000 r..
W postanowieniu o zastosowaniu tymczasowego aresztowania należy określić czas jego
trwania, a ponadto oznaczyć termin, do którego aresztowanie ma trwać. Obowiązek każdorazowego
oznaczenia terminu stosowania tymczasowego aresztowania trwa do uprawomocnienia się
orzeczenia kończącego postępowanie. W przedmiocie tymczasowego aresztowania po wydaniu
orzeczenia kończącego postępowanie orzeka sąd, który wydał to orzeczenie, a w razie
przekazania sprawy do drugiej instancji - sąd odwoławczy.
§ 3268)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 71 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Uzasadnienie postanowienia o zastosowaniu środka zapobiegawczego powinno zawierać
przedstawienie dowodów świadczących o popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa,
wykazanie okoliczności wskazujących na istnienie zagrożeń dla prawidłowego toku postępowania
lub możliwości popełnienia przez oskarżonego nowego, ciężkiego przestępstwa w razie
niezastosowania środka zapobiegawczego oraz określonej podstawy jego zastosowania
i potrzeby zastosowania danego środka. W wypadku tymczasowego aresztowania należy
ponadto wyjaśnić, dlaczego nie uznano za wystarczające zastosowanie innego środka
zapobiegawczego.
Art. 252.
§ 1269)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 72 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Na postanowienie w przedmiocie środka zapobiegawczego przysługuje zażalenie na zasadach
ogólnych, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 2.
Na postanowienie prokuratora w przedmiocie środka zapobiegawczego zażalenie przysługuje
do sądu rejonowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie.
§ 3270)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 72 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Zażalenie na postanowienie w przedmiocie środka zapobiegawczego sąd rozpoznaje niezwłocznie,
z tym że zażalenie na postanowienie w przedmiocie tymczasowego aresztowania nie później
niż przed upływem 7 dni od przekazania sądowi zażalenia wraz z niezbędnymi aktami.
Art. 253.
§ 1.
Środek zapobiegawczy należy niezwłocznie uchylić lub zmienić, jeżeli ustaną przyczyny,
wskutek których został on zastosowany, lub powstaną przyczyny uzasadniające jego uchylenie
albo zmianę.
§ 2.
Zastosowany przez sąd środek zapobiegawczy może być w postępowaniu przygotowawczym
uchylony lub zmieniony na łagodniejszy również przez prokuratora.
§ 3271)Dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 889), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 20 pkt 11 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Sąd lub prokurator niezwłocznie zawiadamia pokrzywdzonego, jego przedstawiciela ustawowego
lub osobę, pod której stałą pieczą pokrzywdzony pozostaje, o uchyleniu, nieprzedłużeniu
lub zmianie tymczasowego aresztowania na inny środek zapobiegawczy, jak również o
ucieczce oskarżonego z aresztu śledczego, chyba że pokrzywdzony oświadczy, iż z takiego
uprawnienia rezygnuje.
§ 4272)Dodany przez art. 20 pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
W uzasadnionych przypadkach zawiadomienie, o którym mowa w § 3, przekazuje się również
świadkowi.
Art. 254273)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 267..
§ 1.
Oskarżony może składać w każdym czasie wniosek o uchylenie lub zmianę środka zapobiegawczego;
w przedmiocie wniosku rozstrzyga, najpóźniej w ciągu 3 dni, prokurator, a po wniesieniu
aktu oskarżenia do sądu -sąd, przed którym sprawa się toczy.274)Zdanie drugie uchylone przez art. 1 pkt 87 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
§ 2275)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 47 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Na postanowienie w przedmiocie wniosku oskarżonemu zażalenie przysługuje tylko wtedy,
gdy wniosek został złożony po upływie co najmniej 3 miesięcy od dnia wydania postanowienia
w przedmiocie środka zapobiegawczego.
§ 3276)Dodany przez art. 1 pkt 87 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Zażalenie na postanowienie sądu rozpoznaje ten sam sąd w składzie trzech sędziów.
Art. 255.
Zawieszenie postępowania nie stoi na przeszkodzie orzekaniu co do środków zapobiegawczych.
Art. 256.
Nadzór nad prawidłowością zatrzymania i wykonania środków zapobiegawczych sprawuje
sąd, a w postępowaniu przygotowawczym - także prokurator.
Art. 257.
§ 1.
Tymczasowego aresztowania nie stosuje się, jeżeli wystarczający jest inny środek zapobiegawczy.
§ 2277)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 74 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Stosując tymczasowe aresztowanie, sąd może zastrzec, że środek ten ulegnie zmianie
z chwilą złożenia, nie później niż w wyznaczonym terminie, określonego poręczenia
majątkowego; na uzasadniony wniosek oskarżonego lub jego obrońcy, złożony najpóźniej
w ostatnim dniu wyznaczonego terminu, sąd może przedłużyć termin złożenia poręczenia.
Art. 258278)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 75 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Tymczasowe aresztowanie i pozostałe środki zapobiegawcze można stosować, jeżeli zachodzi:
1)
uzasadniona obawa ucieczki lub ukrycia się oskarżonego, zwłaszcza wtedy, gdy nie można
ustalić jego tożsamości albo nie ma on w kraju stałego miejsca pobytu;
2)
uzasadniona obawa, że oskarżony będzie nakłaniał do składania fałszywych zeznań lub
wyjaśnień albo winny bezprawny sposób utrudniał postępowanie karne.
§ 2279)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 48 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli oskarżonemu zarzuca się popełnienie zbrodni lub występku zagrożonego karą pozbawienia
wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat, albo gdy sąd pierwszej instancji
skazał go na karę pozbawienia wolności nie niższą niż 3 lata, potrzeba zastosowania
tymczasowego aresztowania w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania może
być uzasadniona grożącą oskarżonemu surową karą.
§ 3.
Środek zapobiegawczy można wyjątkowo zastosować także wtedy, gdy zachodzi uzasadniona
obawa, że oskarżony, któremu zarzucono popełnienie zbrodni lub umyślnego występku,
popełni przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu powszechnemu, zwłaszcza
gdy popełnieniem takiego przestępstwa groził.
§ 4.
Decydując o zastosowaniu określonego środka zapobiegawczego, uwzględnia się rodzaj
i charakter obaw wskazanych w § 1-3, przyjętych za podstawę stosowania danego środka
oraz nasilenie ich zagrożenia dla prawidłowego przebiegu postępowania w określonym
jego stadium.
Art. 259.
§ 1.
Jeżeli szczególne względy nie stoją temu na przeszkodzie, należy odstąpić od tymczasowego
aresztowania, zwłaszcza gdy pozbawienie oskarżonego wolności:
1)
spowodowałoby dla jego życia lub zdrowia poważne niebezpieczeństwo;
2)
pociągałoby wyjątkowo ciężkie skutki dla oskarżonego lub jego najbliższej rodziny.
§ 2.
Tymczasowego aresztowania nie stosuje się, gdy na podstawie okoliczności sprawy można
przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z
warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą albo że okres tymczasowego
aresztowania przekroczy przewidywany wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego
zawieszenia.
§ 3280)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 49 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Tymczasowe aresztowanie nie może być stosowane, jeżeli przestępstwo zagrożone jest
karą pozbawienia wolności nieprzekraczająca roku.
§ 4281)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 76 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Ograniczenia przewidziane w § 2 i 3 nie mają zastosowania, gdy oskarżony ukrywa się,
uporczywie nie stawia się na wezwania lub w inny bezprawny sposób utrudnia postępowanie
albo nie można ustalić jego tożsamości. Ograniczenie przewidziane w § 2 nie ma również
zastosowania, gdy zachodzi wysokie prawdopodobieństwo orzeczenia środka zabezpieczającego
polegającego na umieszczeniu sprawcy w zakładzie zamkniętym.
Art. 260282)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 77 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Jeżeli stan zdrowia oskarżonego tego wymaga, tymczasowe aresztowanie może być wykonywane
tylko w postaci umieszczenia w odpowiednim zakładzie leczniczym, w tym w zakładzie
psychiatrycznym.
§ 2.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,
w drodze rozporządzenia, wykaz zakładów leczniczych, w tym psychiatrycznych, przeznaczonych
do wykonywania tymczasowego aresztowania stosowanego wobec osób, których stan zdrowia
wymaga umieszczenia w takim zakładzie, oraz warunki zabezpieczenia tych zakładów uniemożliwiające
samowolne wydalenie się z nich tymczasowo aresztowanych oraz umożliwiające izolowanie
ich ze względów bezpieczeństwa, przy zapewnieniu dostępu do tymczasowo aresztowanych
przez organy prowadzące postępowanie karne, mając na uwadze potrzebę zapewnienia prawidłowego
toku postępowania, oraz tryb umieszczenia, warunki pobytu i leczenia tymczasowo aresztowanych
w takim zakładzie, mając na uwadze niezbędne wyposażenie medyczne oraz warunki techniczne
i organizacyjne tych zakładów.
Art. 261.
§ 1.
0 zastosowaniu tymczasowego aresztowania sąd jest obowiązany bezzwłocznie zawiadomić
osobę najbliższą dla oskarżonego; może to być osoba wskazana przez oskarżonego.
§ 2.
Na wniosek oskarżonego można również zawiadomić inną osobę zamiast lub obok osoby
wskazanej w § 1.
§ 2a283)Dodany przez art. 1 pkt 78 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
O zastosowaniu tymczasowego aresztowania sąd zawiadamia organ prowadzący przeciwko
oskarżonemu postępowanie w innej sprawie, o ile powziął informację o tym postępowaniu.
Sąd poucza oskarżonego o treści art. 75 § 1.
§ 3284)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1485), która weszła w życie z dniem 22 stycznia 2009 r..
O zastosowaniu tymczasowego aresztowania sąd jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić
pracodawcę, szkołę lub uczelnię, w stosunku do żołnierza - jego dowódcę, a w przypadku,
gdy oskarżonym jest przedsiębiorca lub niebędący pracownikiem członek organu zarządzającego
przedsiębiorcy, na jego wniosek - zarządzającego przedsiębiorstwem.
Art. 262.
§ 1.
Sąd stosujący tymczasowe aresztowanie ma obowiązek:
1)
zawiadomienia o tym sądu opiekuńczego, jeżeli zachodzi potrzeba zapewnienia opieki
nad dziećmi aresztowanego;
2)
zawiadomienia organu opieki społecznej, jeżeli zachodzi potrzeba roztoczenia opieki
nad osobą niedołężną lub chorą, którą aresztowany się opiekował;
3)
przedsięwzięcia czynności niezbędnych do ochrony mienia i mieszkania aresztowanego.
§ 2.
O poczynionych wystąpieniach i wydanych zarządzeniach należy powiadomić tymczasowo
aresztowanego.
Art. 263285)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 267..
§ 1.
W postępowaniu przygotowawczym sąd, stosując tymczasowe aresztowanie, oznacza jego
termin na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.
§ 2.
Jeżeli ze względu na szczególne okoliczności sprawy nie można było ukończyć postępowania
przygotowawczego w terminie określonym w § 1, na wniosek prokuratora, sąd pierwszej
instancji właściwy do rozpoznania sprawy, gdy zachodzi tego potrzeba, może przedłużyć
tymczasowe aresztowanie na okres, który łącznie nie może przekroczyć 12 miesięcy.
§ 3.
Łączny okres stosowania tymczasowego aresztowania do chwili wydania pierwszego wyroku
przez sąd pierwszej instancji nie może przekroczyć 2 lat.
§ 3a286)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 171), która weszła w życie z dniem 19 lutego 2009 r..
W przypadku zbiegu tymczasowego aresztowania z wykonywaną karą pozbawienia wolności
orzeczoną w innej sprawie do okresów, o których mowa w § 2 i 3, zalicza się okres
odbywania przez tymczasowo aresztowanego kary pozbawienia wolności.
§ 4287)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 284..
Przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania na okres oznaczony, przekraczający
terminy określone w § 2 i 3 może dokonać sąd apelacyjny, w którego okręgu prowadzi
się postępowanie na wniosek sądu, przed którym sprawa się toczy, a w postępowaniu
przygotowawczym na wniosek właściwego prokuratora bezpośrednio przełożonego wobec
prokuratora prowadzącego lub nadzorującego śledztwo - jeżeli konieczność taka powstaje
w związku z zawieszeniem postępowania karnego, czynnościami zmierzającymi do ustalenia
lub potwierdzenia tożsamości oskarżonego, wykonywaniem czynności dowodowych w sprawie
o szczególnej zawiłości lub poza granicami kraju, a także celowym przewlekaniem postępowania
przez oskarżonego.
§ 4b289)Dodany przez art. 1 pkt 79 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania, o którym mowa w § 4, nie stosuje
się w odniesieniu do terminu określonego w § 2, gdy kara realnie grożąca oskarżonemu
za zarzucane mu przestępstwo nie przekroczy 3 lat pozbawienia wolności, a w stosunku
do terminu wskazanego w § 3, gdy nie przekroczy ona 5 lat pozbawienia wolności, chyba
że konieczność takiego przedłużenia jest spowodowana celowym przewlekaniem postępowania
przez oskarżonego.
§ 5290)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 284..
Na postanowienie sądu apelacyjnego wydane na podstawie § 4 przysługuje zażalenie do
sądu apelacyjnego orzekającego w składzie trzech sędziów.
§ 6.
Z wnioskiem o przedłużenie okresu tymczasowego aresztowania należy wystąpić, z jednoczesnym
przesłaniem właściwemu sądowi akt sprawy, nie później niż 14 dni przed upływem dotychczas
określonego terminu stosowania tego środka.
§ 7291)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 90 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli zachodzi potrzeba stosowania tymczasowego aresztowania po wydaniu pierwszego
wyroku przez sąd pierwszej instancji, każdorazowe jego przedłużenie może następować
na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy.
§ 8292)Dodany przez art. 1 pkt 79 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie z dniem 2 czerwca 2014 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 10 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór pouczenia o przysługujących
oskarżonemu w wypadku zastosowania tymczasowego aresztowania uprawnieniach: do składania
wyjaśnień, do odmowy składania wyjaśnień lub odmowy odpowiedzi na pytania, do informacji
o treści stawianych zarzutów, do przeglądania akt w części zawierającej treść dowodów
wskazanych we wniosku o tymczasowe aresztowanie, do dostępu do pierwszej pomocy medycznej,
jak również uprawnieniach wskazanych w art. 72 § 1, art. 78 § 1, art. 249 § 5, art.
252, art. 254 § 1 i 2, art. 261 § 1, 2 i 2a oraz art. 612 § 1, mając na względzie
konieczność zrozumienia pouczenia także przez osoby niekorzystające z pomocy obrońcy.
Art. 264.
§ 1.
W razie uniewinnienia oskarżonego, umorzenia lub warunkowego umorzenia postępowania,
warunkowego zawieszenia wykonania kary, wymierzenia kary pozbawienia wolności odpowiadającej
co najwyżej okresowi tymczasowego aresztowania, skazania na karę łagodniejszą niż
pozbawienie wolności albo w razie odstąpienia od wymierzenia kary, zarządza się niezwłoczne
zwolnienie tymczasowo aresztowanego, jeżeli nie jest on pozbawiony wolności w innej
sprawie.
§ 2293)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 80 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W razie skazania oskarżonego tymczasowo aresztowanego na karę inną niż wymieniona
w § 1 albo w razie umorzenia postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy i orzeczenia
środka zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu go w zakładzie zamkniętym, sąd,
po wysłuchaniu obecnych stron, wydaje postanowienie co do dalszego stosowania tymczasowego
aresztowania.
§ 2a294)Dodany przez art. 1 pkt 80 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W razie umorzenia postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy i orzeczenia środka
zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu go w zakładzie zamkniętym można zastosować
tymczasowe aresztowanie.
§ 3295)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 80 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W wypadku prawomocnego orzeczenia środka zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu
sprawcy w zakładzie zamkniętym można zastosować tymczasowe aresztowanie do czasu rozpoczęcia
wykonywania środka, jednak nie dłużej niż na okres 3 miesięcy, z możliwością jednorazowego
przedłużenia w szczególnie uzasadnionym wypadku na kolejny miesiąc.
§ 4296)Dodany przez art. 1 pkt 80 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Tymczasowe aresztowanie w wypadku orzeczenia środka zabezpieczającego polegającego
na umieszczeniu sprawcy w zakładzie zamkniętym wykonuje się w warunkach umożliwiających
stosowanie odpowiedniego postępowania leczniczego, terapeutycznego, rehabilitacyjnego
oraz resocjalizacyjnego.
Art. 265.
Okres tymczasowego aresztowania liczy się od dnia zatrzymania.
Art. 266.
§ 1.
Poręczenie majątkowe w postaci pieniędzy, papierów wartościowych, zastawu lub hipoteki
może złożyć oskarżony albo inna osoba.
§ 2.
Wysokość, rodzaj i warunki poręczenia majątkowego, a w szczególności termin złożenia
przedmiotu poręczenia, należy określić w postanowieniu, mając na względzie sytuację
materialną oskarżonego i składającego poręczenie majątkowe, wysokość wyrządzonej szkody
oraz charakter popełnionego czynu.
Art. 267.
Osobę składającą poręczenie majątkowe zawiadamia się o każdorazowym wezwaniu oskarżonego
do stawiennictwa; do osoby składającej poręczenie majątkowe za oskarżonego stosuje
się odpowiednio art. 138 i 139 § 1.
Art. 268.
§ 1.
Stanowiące przedmiot poręczenia wartości majątkowe lub zobowiązania ulegają przepadkowi
albo ściągnięciu w razie ucieczki lub ukrycia się oskarżonego. W wypadku utrudniania
w inny sposób postępowania karnego można orzec przepadek lub ściągnięcie tych wartości.
§ 1a297)Dodany przez art. 1 pkt 81 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Orzekając w przedmiocie przepadku lub ściągnięcia wartości majątkowych stanowiących
przedmiot poręczenia, sąd może orzec częściowy przepadek lub ściągnięcie tych wartości,
stosując wówczas wobec oskarżonego ponadto inny jeszcze środek zapobiegawczy, z uwzględnieniem
wymogów art. 258 § 4, z wyjątkiem tymczasowego aresztowania.
§ 2.
O treści § 1 oraz art. 269 należy uprzedzić osobę składającą poręczenie majątkowe.
Art. 269.
§ 1.
Ulegające przepadkowi przedmioty poręczenia lub ściągnięte sumy poręczenia majątkowego
przekazuje się lub przelewa na rzecz Skarbu Państwa; pokrzywdzony ma wówczas pierwszeństwo
zaspokojenia na nich swoich roszczeń wynikających z przestępstwa, jeżeli w inny sposób
nie można uzyskać naprawienia szkody.
§ 2.
Z chwilą ustania poręczenia majątkowego przedmiot poręczenia zwraca się, a sumę poręczenia
zwalnia się, pod tym jednak warunkiem, że w razie prawomocnego skazania oskarżonego
na karę pozbawienia wolności następuje to z chwilą rozpoczęcia odbywania przez niego
kary. W razie niezgłoszenia się na wezwanie do odbycia kary stosuje się art. 268 §
1.
§ 3.
Cofnięcie poręczenia majątkowego staje się skuteczne dopiero z chwilą przyjęcia nowego
poręczenia majątkowego, zastosowania innego środka zapobiegawczego lub odstąpienia
od stosowania tego środka.
§ 4.
Przepisy § 2 i 3 nie dotyczą cofnięcia poręczenia majątkowego i zwrotu przedmiotów,
jeżeli już zapadło postanowienie o jego przepadku lub o ściągnięciu sumy poręczenia.
Art. 270.
§ 1.
0 przepadku przedmiotu poręczenia lub ściągnięciu sumy poręczenia orzeka z urzędu
sąd, przed którym postępowanie się toczy, a w postępowaniu przygotowawczym na wniosek
prokuratora - sąd właściwy do rozpoznania sprawy.
§ 2298)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 92 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Oskarżony, poręczający i prokurator mają prawo wziąć udział w posiedzeniu sądowym
lub złożyć wyjaśnienia na piśmie. Oskarżonego pozbawionego wolności sprowadza się
na posiedzenie, jeżeli prezes sądu lub sąd uzna to za potrzebne.
§ 3.
Na postanowienie określone w § 1 przysługuje zażalenie.
Art. 271.
§ 1299)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 93 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Od pracodawcy, u którego oskarżony jest zatrudniony, od kierownictwa szkoły lub uczelni,
których oskarżony jest uczniem lub studentem, od zespołu, w którym oskarżony pracuje
lub uczy się, albo od organizacji społecznej, której oskarżony jest członkiem, można,
na ich wniosek, przyjąć poręczenie, że oskarżony stawi się na każde wezwanie i nie
będzie w sposób bezprawny utrudniał postępowania; jeżeli oskarżony jest żołnierzem,
można przyjąć poręczenie od zespołu żołnierskiego, zgłoszone za pośrednictwem właściwego
dowódcy.
§ 2.
Do wniosku o przyjęcie poręczenia zespół lub organizacja społeczna dołącza wyciąg
z protokołu zawierającego uchwałę o podjęciu się poręczenia.
§ 3.
We wniosku o przyjęcie poręczenia należy wskazać osobę, która ma wykonywać obowiązki
poręczającego; osoba ta składa oświadczenie o przyjęciu tych obowiązków.
Art. 272.
Poręczenie, że oskarżony stawi się na każde wezwanie i nie będzie w sposób bezprawny
utrudniał postępowania, można także przyjąć od osoby godnej zaufania. Przepis art.
275 § 2 stosuje się odpowiednio.300)Zdanie drugie dodane przez art. 1 pkt 94 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
Art. 273.
§ 1.
Przy odbieraniu poręczenia zawiadamia się udzielającego poręczenia lub wykonującego
obowiązki poręczającego o treści zarzutu stawianego oskarżonemu oraz o obowiązkach
wynikających z poręczenia i skutkach ich niedotrzymania.
§ 2.
Poręczający jest obowiązany niezwłocznie powiadomić sąd lub prokuratora o wiadomych
mu poczynaniach oskarżonego, zmierzających do uchylenia się od obowiązku stawienia
się na wezwanie lub do utrudniania w inny bezprawny sposób postępowania.
Art. 274301)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 95 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli mimo poręczenia oskarżony nie stawi się na wezwanie lub w inny bezprawny sposób
będzie utrudniał postępowanie, organ stosujący środek zapobiegawczy zawiadomi o tym
udzielającego poręczenia, a ponadto może zawiadomić bezpośredniego przełożonego osoby,
która złożyła poręczenie, i organizację społeczną, do której należy, a także statutowy
organ nadrzędny nad poręczającą organizacją społeczną, jeżeli zostanie stwierdzone
zaniedbanie obowiązków wynikających z poręczenia. Przed zawiadomieniem należy osobę,
która złożyła poręczenie, wezwać w celu złożenia wyjaśnień.
Art. 275.
§ 1.
Tytułem środka zapobiegawczego można oddać oskarżonego pod dozór Policji, a oskarżonego
żołnierza - pod dozór przełożonego wojskowego.
§ 2302)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 11 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Oddany pod dozór ma obowiązek stosowania się do wymagań zawartych w postanowieniu
sądu lub prokuratora. Obowiązek ten może polegać na zakazie opuszczania określonego
miejsca pobytu, zgłaszaniu się do organu dozorującego w określonych odstępach czasu,
zawiadamianiu go o zamierzonym wyjeździe oraz o terminie powrotu, zakazie kontaktowania
się z pokrzywdzonym lub z innymi osobami, zakazie zbliżania się do określonych osób
na wskazaną odległość, zakazie przebywania w określonych miejscach, a także na innych
ograniczeniach swobody oskarżonego, niezbędnych do wykonywania dozoru.
§ 3303)Dodany przez art. 2 pkt 6 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 197..
Jeżeli zachodzą przesłanki zastosowania tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego
o przestępstwo popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej na szkodę osoby
najbliższej albo innej osoby zamieszkującej wspólnie ze sprawcą, zamiast tymczasowego
aresztowania można zastosować dozór, pod warunkiem że oskarżony w wyznaczonym terminie
opuści lokal zajmowany wspólnie z pokrzywdzonym oraz określi miejsce swojego pobytu.
§ 4303)Dodany przez art. 2 pkt 6 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 197..
Oddany pod dozór Policji ma obowiązek stawiania się we wskazanej jednostce organizacyjnej
Policji z dokumentem stwierdzającym tożsamość, wykonywania poleceń mających na celu
dokumentowanie przebiegu dozoru oraz udzielania informacji koniecznych dla ustalenia,
czy stosuje się on do wymagań nałożonych w postanowieniu sądu lub prokuratora. W celu
uzyskania takich informacji można wzywać oskarżonego do stawiennictwa w wyznaczonym
terminie.
§ 5303)Dodany przez art. 2 pkt 6 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 197..
W wypadku niestosowania się przez oddanego pod dozór do wymagań określonych w postanowieniu
organ dozorujący niezwłocznie zawiadamia o tym sąd lub prokuratora, który wydał postanowienie.
Art. 275a304)Dodany przez art. 6 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 253..
§ 1305)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 12 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Tytułem środka zapobiegawczego można nakazać oskarżonemu o przestępstwo popełnione
z użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej okresowe opuszczenie lokalu
zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że oskarżony
ponownie popełni przestępstwo z użyciem przemocy wobec tej osoby, zwłaszcza gdy popełnieniem
takiego przestępstwa groził.
§ 2.
W postępowaniu przygotowawczym środek przewidziany w § 1 stosuje się na wniosek Policji
albo z urzędu.
§ 3.
Jeżeli wobec oskarżonego, zatrzymanego na podstawie art. 244 § la lub 1b, zachodzą
podstawy do zastosowania środka zapobiegawczego przewidzianego w § 1, Policja niezwłocznie,
nie później niż przed upływem 24 godzin od chwili zatrzymania, występuje z wnioskiem
do prokuratora o zastosowanie tego środka zapobiegawczego; wniosek powinien być rozpoznany
przed upływem 48 godzin od chwili zatrzymania oskarżonego.
§ 4.
Środek przewidziany w § 1 stosuje się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Jeżeli
nie ustały przesłanki jego stosowania sąd pierwszej instancji właściwy do rozpoznania
sprawy, na wniosek prokuratora, może przedłużyć jego stosowanie na dalsze okresy,
nie dłuższe niż 3 miesiące.
§ 5306)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 12 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Wydając postanowienie o nakazie okresowego opuszczenia przez oskarżonego lokalu zajmowanego
wspólnie z pokrzywdzonym, można, na wniosek oskarżonego, wskazać mu miejsce pobytu
w placówkach zapewniających miejsca noclegowe. Placówkami wskazanymi do umieszczenia
oskarżonego nie mogą być placówki pobytu ofiar przemocy w rodzinie.
Art. 276307)W brzmieniu ustalonym przez art. 8 ustawy z dnia 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy - Prawo zamówień publicznych oraz nie których innych ustaw (Dz. U. poz. 1020), która weszła w życie z dniem 28 lipca 2016 r..
Tytułem środka zapobiegawczego można zawiesić oskarżonego w czynnościach służbowych
lub w wykonywaniu zawodu albo nakazać powstrzymanie się od określonej działalności
lub od prowadzenia określonego rodzaju pojazdów, lub zakazać ubiegania się o zamówienia
publiczne na czas trwania postępowania.
Art. 277.
§ 1.
W razie uzasadnionej obawy ucieczki można zastosować w charakterze środka zapobiegawczego
zakaz opuszczania przez oskarżonego kraju, który może być połączony z zatrzymaniem
mu paszportu lub innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy albo z zakazem
wydania takiego dokumentu.
§ 2.
Do czasu wydania postanowienia w przedmiocie, o którym mowa w § 1, organ prowadzący
postępowanie może zatrzymać dokument, jednakże na czas nie dłuższy niż 7 dni. Do odebrania
dokumentów stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 25.
Rozdział 29
Poszukiwanie oskarżonego i list gończy
Art. 278308)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 96 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli miejsce pobytu oskarżonego lub osoby podejrzanej nie jest znane, zarządza się
jego poszukiwanie. Przepis art. 247 stosuje się odpowiednio.
Art. 279.
§ 1.
Jeżeli oskarżony, w stosunku do którego wydano postanowienie o tymczasowym aresztowaniu,
ukrywa się, sąd lub prokurator może wydać postanowienie o poszukiwaniu go listem gończym.
§ 2.
Jeżeli postanowienie o tymczasowym aresztowaniu nie było wydane, można postanowienie
takie wydać bez względu na to, czy nastąpiło przesłuchanie podejrzanego.
§ 3309)Dodany przez art. 1 pkt 82 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W razie ujęcia i zatrzymania osoby ściganej listem gończym należy niezwłocznie doprowadzić
ją do sądu, który wydał postanowienie o tymczasowym aresztowaniu, w celu rozstrzygnięcia
przez sąd o utrzymaniu, zmianie lub uchyleniu tego środka, chyba że prokurator po
przesłuchaniu zatrzymanego zmienił już środek zapobiegawczy lub uchylił tymczasowe
aresztowanie. Przepis art. 344 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
§ 4310)Dodany przez art. 1 pkt 50 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W razie ujęcia i zatrzymania osoby ściganej więcej niż jednym listem gończym wystarczające
jest doprowadzenie jej w trybie § 3 do jednego z sądów, które wydały postanowienia
o tymczasowym aresztowaniu.
Art. 280.
§ 1.
W liście gończym podaje się:
1)
sąd lub prokuratora, który wydał postanowienie o poszukiwaniu listem gończym;
2)
dane o osobie, które mogą ułatwić jej poszukiwanie, a przede wszystkim personalia,
rysopis, znaki szczególne, miejsce zamieszkania i pracy, z dołączeniem w miarę możliwości
fotografii poszukiwanego;
3)
informację o treści zarzutu postawionego oskarżonemu oraz o postanowieniu o jego tymczasowym
aresztowaniu albo o zapadłym wyroku;
4)
wezwanie każdego, kto zna miejsce pobytu poszukiwanego, do zawiadomienia o tym najbliższej
jednostki Policji, prokuratora lub sądu;
5)
ostrzeżenie o odpowiedzialności karnej za ukrywanie poszukiwanego lub dopomaganie
mu w ucieczce.
§ 2.
W liście gończym można wyznaczyć nagrodę za ujęcie lub przyczynienie się do ujęcia
poszukiwanego, a także udzielić zapewnienia o utrzymaniu tajemnicy co do osoby informującej.
§ 3311)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 51 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
List gończy rozpowszechnia się, zależnie od potrzeby, przez rozesłanie, rozplakatowanie
lub opublikowanie, w szczególności za pomocą prasy, radia, telewizji i Internetu.
Rozdział 30
List żelazny
Art. 281312)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 97 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli oskarżony przebywający za granicą złoży oświadczenie, że stawi się do sądu
lub do prokuratora w oznaczonym terminie pod warunkiem odpowiadania z wolnej stopy,
właściwy miejscowo sąd okręgowy może wydać oskarżonemu list żelazny.
Art. 282.
§ 1.
List żelazny zapewnia oskarżonemu pozostawanie na wolności aż do prawomocnego ukończenia
postępowania, jeżeli oskarżony:
1)
będzie się stawiał w oznaczonym terminie na wezwanie sądu, a w postępowaniu przygotowawczym
- także na wezwanie prokuratora;
2)
nie będzie się wydalał bez pozwolenia sądu z obranego miejsca pobytu w kraju;
3)
nie będzie nakłaniał do fałszywych zeznań lub wyjaśnień albo w inny bezprawny sposób
starał się utrudniać postępowanie karne.
§ 2313)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 98 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W razie nieusprawiedliwionego niestawienia się oskarżonego na wezwanie lub naruszenia
innych warunków wymienionych w § 1, właściwy miejscowo sąd okręgowy orzeka o odwołaniu
listu żelaznego.
Art. 283.
§ 1.
Wydanie listu żelaznego można uzależnić od złożenia poręczenia majątkowego.
§ 2.
W razie odwołania listu żelaznego z powodu naruszenia warunków wymienionych w art.
282 § 1, wartości majątkowe udzielone z tytułu poręczenia ulegają przepadkowi lub
ściągnięciu; orzeka o tym sąd wymieniony w art. 282 § 2.
Art. 284.
§ 1.
§ 2315)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 85), która weszła w życie z dniem 17 lutego 2014 r..
Na postanowienie o odmowie wydania listu żelaznego oraz na postanowienia wydane w
trybie art. 282 § 2 i art. 283 § 2 przysługuje zażalenie.
Rozdział 31
Kary porządkowe
Art. 285.
§ 1316)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 52 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Na świadka, biegłego, tłumacza lub specjalistę, który bez należytego usprawiedliwienia
nie stawił się na wezwanie organu prowadzącego postępowanie albo bez zezwolenia tego
organu wydalił się z miejsca czynności przed jej zakończeniem, można nałożyć karę
pieniężną w wysokości do 3000 złotych.
§ 1a317)Dodany przez art. 1 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do obrońcy lub pełnomocnika, w wypadkach szczególnych
ze względu na ich wpływ na przebieg czynności; w postępowaniu przygotowawczym karę
pieniężną, na wniosek prokuratora, nakłada sąd rejonowy, w którego okręgu prowadzi
się postępowanie.
§ 2318)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 83 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W wypadkach określonych w § 1 można ponadto zarządzić zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie
świadka. Zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie biegłego, tłumacza i specjalisty stosuje
się tylko wyjątkowo. W stosunku do żołnierza stosuje się art. 247 § 7.
Art. 286.
Karę pieniężną należy uchylić, jeżeli ukarany dostatecznie usprawiedliwi swe niestawiennictwo
lub samowolne oddalenie się. Usprawiedliwienie może nastąpić w ciągu tygodnia od daty
doręczenia postanowienia wymierzającego karę pieniężną.
Art. 287.
§ 1319)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
Przepis art. 285 § 1 stosuje się odpowiednio do osoby, która bezpodstawnie uchyla
się od złożenia zeznania, wykonania czynności biegłego, tłumacza lub specjalisty,
złożenia przyrzeczenia, wydania przedmiotu, dopełnienia obowiązków poręczyciela albo
spełnienia innego ciążącego na niej obowiązku w toku postępowania, jak również do
przedstawiciela lub kierownika instytucji, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
niemającej osobowości prawnej obowiązanej udzielić pomocy organowi prowadzącemu postępowanie
karne, która bezpodstawnie nie udziela pomocy w wyznaczonym terminie.
§ 2320)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W razie uporczywego uchylania się od złożenia zeznania, wykonania czynności biegłego,
tłumacza lub specjalisty oraz wydania przedmiotu można zastosować, niezależnie od
kary pieniężnej, aresztowanie na czas nieprzekraczający 30 dni. Przepis ten stosuje
się odpowiednio w razie uporczywego niestawiennictwa na wezwanie organu prowadzącego
postępowanie, jeżeli zarządzenie zatrzymania i przymusowego doprowadzenia, o którym
mowa w art. 285 § 2, nie jest wystarczające dla zapewnienia stawiennictwa osoby wezwanej.
§ 3.
Aresztowanie należy uchylić, jeżeli osoba aresztowana spełni obowiązek albo postępowanie
przygotowawcze lub postępowanie w danej instancji ukończono.
§ 4.
Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się do stron, ich obrońców i pełnomocników, a w zakresie
kary za niedopełnienie obowiązku wydania rzeczy - także do osób, które mogą się uchylić
od złożenia zeznań.
Art. 288.
§ 1.
W razie uchybienia przez żołnierza w czynnej służbie obowiązkom określonym w art.
285 § 1 i art. 287 sąd lub prokurator występuje do dowódcy jednostki wojskowej, w
której żołnierz ten pełni służbę, o pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się choćby za uchybienie, którego dopuścił się żołnierz przed
wstąpieniem do wojska, była mu poprzednio wymierzona kara porządkowa, lecz nie została
do tego czasu wykonana.
Art. 289.
§ 1321)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
Osobę, w tym obrońcę, pełnomocnika lub oskarżyciela publicznego, która przez niewykonanie
obowiązków wymienionych w art. 285 § 1 i la lub art. 287 § 1 spowodowała dodatkowe
koszty postępowania, można obciążyć tymi kosztami; dopuszczalne jest obciążenie kosztami
kilku osób solidarnie. Żołnierza odbywającego zasadniczą służbę wojskową oraz pełniącego
służbę w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego nie obciąża się tymi kosztami.
§ 2.
W razie uchylenia kary porządkowej ustaje również obowiązek pokrycia kosztów postępowania.
Art. 290.
§ 1.
Postanowienia przewidziane w niniejszym rozdziale wydaje sąd, a w postępowaniu przygotowawczym
także prokurator. Aresztowanie, o którym mowa w art. 287 § 2, w postępowaniu przygotowawczym
stosuje na wniosek prokuratora sąd rejonowy, w którego okręgu prowadzi się postępowanie.
§ 2322)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 100 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Na postanowienia i zarządzenia przewidziane w niniejszym rozdziale przysługuje zażalenie;
na zarządzenie prokuratora, o którym mowa w art. 285 § 2, zażalenie przysługuje do
sądu rejonowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie.
§ 3.
Złożenie zażalenia wstrzymuje wykonanie postanowienia o aresztowaniu.
Rozdział 32
Zabezpieczenie majątkowe
Art. 291323)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 84 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
W razie zarzucenia oskarżonemu popełnienia przestępstwa, za które można orzec grzywnę
lub świadczenie pieniężne albo w związku z którym można orzec przepadek lub środek
kompensacyjny, może z urzędu nastąpić zabezpieczenie wykonania orzeczenia na mieniu
oskarżonego lub na mieniu, o którym mowa w art. 45 § 2 Kodeksu karnego, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że bez takiego zabezpieczenia wykonanie orzeczenia
w zakresie wskazanej kary, świadczenia pieniężnego, przepadku lub środka kompensacyjnego
będzie niemożliwe albo znacznie utrudnione.
§ 2.
Zabezpieczenie wykonania orzeczenia przepadku może nastąpić również na mieniu osoby
fizycznej, prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, o której
mowa w art. 45 § 3 Kodeksu karnego.
§ 3.
Z urzędu może także nastąpić na mieniu oskarżonego zabezpieczenie wykonania orzeczenia
o kosztach sądowych, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że bez takiego zabezpieczenia
wykonanie orzeczenia w tym zakresie będzie niemożliwe albo znacznie utrudnione.
§ 4.
Zabezpieczenie majątkowe należy niezwłocznie uchylić w całości lub w części, jeżeli
ustaną przyczyny, wskutek których zostało ono zastosowane w określonym rozmiarze,
lub powstaną przyczyny uzasadniające jego uchylenie choćby w części.
Art. 292.
§ 1324)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 85 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Zabezpieczenie następuje w sposób wskazany w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 2325)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 102 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Zabezpieczenie grożącego przepadku następuje przez zajęcie ruchomości, wierzytelności
i innych praw majątkowych oraz przez ustanowienie zakazu zbywania i obciążania nieruchomości.
Zakaz ten podlega ujawnieniu w księdze wieczystej, a w jej braku, w zbiorze złożonych
dokumentów. W miarę potrzeby może być ustanowiony zarząd nieruchomości lub przedsiębiorstwa
oskarżonego.
§ 3326)Dodany przez art. 5 pkt 13 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Przepis art. 232 stosuje się odpowiednio.
Art. 293327)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 86 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym wydaje sąd, a w postępowaniu przygotowawczym
prokurator.
§ 2.
W postanowieniu określa się kwotowo zakres i sposób zabezpieczenia, uwzględniając
rozmiar możliwej do orzeczenia w okolicznościach danej sprawy grzywny, środków karnych,
przepadku lub środków kompensacyjnych. Rozmiar zabezpieczenia powinien odpowiadać
jedynie potrzebom tego, co ma zabezpieczać. Wymóg kwotowego określenia zabezpieczenia
nie dotyczy zabezpieczenia na zajętym przedmiocie podlegającym przepadkowi, jako pochodzącym
bezpośrednio z przestępstwa lub służącym albo przeznaczonym do jego popełnienia.
§ 3.
Na postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia przysługuje zażalenie.
§ 4328)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 54 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli postanowienie wydał prokurator, a postępowanie przygotowawcze prowadzone jest
w okręgu innego sądu niż sąd miejscowo i rzeczowo właściwy, zażalenie przysługuje
do sądu rzeczowo właściwego do rozpoznania tej sprawy w pierwszej instancji, w którego
okręgu prowadzone jest postępowanie przygotowawcze.
§ 5328)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 54 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym z chwilą wydania stanowi tytuł wykonawczy.
§ 6328)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 54 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli zabezpieczenie nastąpiło na rzeczach, które uprzednio oskarżony wydał organowi
procesowemu lub które zatrzymano w wyniku czynności, o których mowa w rozdziale 25,
nie podejmuje się czynności egzekucyjnych dla wykonania postanowienia o zabezpieczeniu.
§ 7.
Osoba fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, o
której mowa w art. 45 § 3 Kodeksu karnego, może wystąpić z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa o ustalenie, że mienie lub
jego część nie podlega przepadkowi. Do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy postępowanie
egzekucyjne ulega zawieszeniu.
Art. 294.
§ 1329)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 14 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Zabezpieczenie upada, gdy nie zostaną prawomocnie orzeczone: grzywna, przepadek, nawiązka,
świadczenie pieniężne lub nie zostanie nałożony obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia
za doznaną krzywdę, a powództwo o te roszczenia nie zostanie wytoczone przed upływem
3 miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia.
§ 2.
W razie wytoczenia powództwa w terminie wskazanym w § 1 zabezpieczenie pozostaje w
mocy, jeżeli w postępowaniu cywilnym sąd nie orzeknie inaczej.
Art. 295.
§ 1.
W razie popełnienia przestępstwa, o którym mowa w art. 291, Policja może dokonać tymczasowego
zajęcia mienia ruchomego osoby podejrzanej, jeżeli zachodzi obawa usunięcia tego mienia.330)Zdanie drugie uchylone przez art. 1 pkt 104 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
§ 2.
Przepisy art. 217-235 stosuje się odpowiednio.
§ 3.
Tymczasowe zajęcie nie może dotyczyć przedmiotów, które nie podlegają egzekucji.
§ 4331)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 104 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Tymczasowe zajęcie upada, jeżeli w ciągu 7 dni od daty jego dokonania nie zostanie
wydane postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym.
Art. 296.
Dział VII
Postępowanie przygotowawcze
Rozdział 33
Przepisy ogólne
Art. 297.
§ 1333)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 197..
Celem postępowania przygotowawczego jest:
1)
ustalenie, czy został popełniony czyn zabroniony i czy stanowi on przestępstwo;
2)
wykrycie i w razie potrzeby ujęcie sprawcy;
3)
zebranie danych stosownie do art. 213 i 214;
4)
wyjaśnienie okoliczności sprawy, w tym ustalenie osób pokrzywdzonych i rozmiarów szkody;
5334)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 55 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
zebranie, zabezpieczenie i w niezbędnym zakresie utrwalenie dowodów dla sądu.
Art. 298.
§ 1336)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 36..
Postępowanie przygotowawcze prowadzi lub nadzoruje prokurator, a w zakresie przewidzianym
w ustawie prowadzi je Policja. W wypadkach przewidzianych w ustawie uprawnienia Policji
przysługują innym organom.
§ 2.
Określone w ustawie czynności w postępowaniu przygotowawczym przeprowadza sąd.
Art. 299.
§ 1.
W postępowaniu przygotowawczym pokrzywdzony i podejrzany są stronami.
§ 2.
W wypadkach wskazanych w ustawie określone uprawnienia przysługują również osobom
niebędącym stronami.
§ 3.
W czynnościach sądowych w postępowaniu przygotowawczym prokuratorowi przysługują prawa
strony.
Art. 299a337)Dodany przez art. 20 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
§ 1.
Podczas czynności z udziałem pokrzywdzonego w postępowaniu przygotowawczym może być
obecna osoba przez niego wskazana, jeżeli nie uniemożliwia to przeprowadzenia czynności
albo nie utrudnia jej w istotny sposób.
§ 2.
Na wniosek pokrzywdzonego zgłoszony w postępowaniu przygotowawczym, sąd powiadamia
go o sposobie zakończenia sprawy listem zwykłym, przesłanym na wskazany przez pokrzywdzonego
adres, wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie lub
jego wyciągiem.
Art. 300338)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 16 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
§ 1339)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 56 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przed pierwszym przesłuchaniem należy pouczyć podejrzanego o jego uprawnieniach: do
składania wyjaśnień, do odmowy składania wyjaśnień lub odmowy odpowiedzi na pytania,
do informacji o treści zarzutów i ich zmianach, do składania wniosków o dokonanie
czynności śledztwa lub dochodzenia, do korzystania z pomocy obrońcy, w tym do wystąpienia
o obrońcę z urzędu w wypadku określonym w art. 78, do końcowego zaznajomienia z materiałami
postępowania przygotowawczego, jak również o uprawnieniach określonych w art. 23a
§ 1, art. 72 § 1, art. 156 § 5 i 5a, art. 301, art. 335, art. 338a i art. 387 oraz
o obowiązkach i konsekwencjach wskazanych w art. 74, art. 75, art. 133 § 2, art. 138
i art. 139. Pouczenie należy wręczyć podejrzanemu na piśmie; podejrzany otrzymanie
pouczenia potwierdza podpisem.
§ 2339)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 56 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przed pierwszym przesłuchaniem poucza się pokrzywdzonego o posiadaniu statusu strony
procesowej w postępowaniu przygotowawczym oraz o wynikających z tego uprawnieniach,
w szczególności: do składania wniosków o dokonanie czynności śledztwa lub dochodzenia
i warunkach uczestniczenia w tych czynnościach, określonych w art. 51, art. 52 i art.
315-318, do korzystania z pomocy pełnomocnika, w tym do złożenia wniosku o wyznaczenie
pełnomocnika z urzędu w okolicznościach wskazanych w art. 78, jak również o uprawnieniach
określonych w art. 23a § 1, art. 156, art. 204 i art. 306 oraz o obowiązkach i konsekwencjach
wskazanych w art. 138 i art. 139. Pouczenie obejmuje również informację o: możliwościach
naprawienia szkody przez oskarżonego lub uzyskania kompensaty państwowej, dostępie
do pomocy prawnej, dostępnych środkach ochrony i pomocy, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o ochronie i pomocy dla pokrzywdzonego i świadka , pomocy przewidzianej w art. 43 § 8 Kodeksu karnego wykonawczego, możliwości wydania europejskiego nakazu ochrony, organizacjach wsparcia pokrzywdzonych,
treści art. 337a oraz możliwości zwrotu kosztów poniesionych w związku z udziałem
w postępowaniu. Pouczenie należy wręczyć pokrzywdzonemu na piśmie; pokrzywdzony otrzymanie
pouczenia potwierdza podpisem.
§ 3.
Przed pierwszym przesłuchaniem poucza się świadka o jego uprawnieniach i obowiązkach
określonych w art. 177-192a oraz dostępnych środkach ochrony i pomocy, o których mowa
w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o ochronie i pomocy dla pokrzywdzonego i świadka.
§ 4.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzory pisemnych pouczeń,
o których mowa w § 1-3, mając na względzie konieczność zrozumienia pouczenia także
przez osoby niekorzystające z pomocy obrońcy lub pełnomocnika.
Art. 301.
Na żądanie podejrzanego należy przesłuchać go z udziałem ustanowionego obrońcy. Niestawiennictwo
obrońcy nie tamuje przesłuchania.
Art. 302.
§ 1.
Osobom niebędącym stronami przysługuje zażalenie na postanowienia i zarządzenia naruszające
ich prawa.
§ 2.
Stronom oraz osobom niebędącym stronami służy zażalenie na czynności inne niż postanowienia
i zarządzenia naruszające ich prawa.
§ 3340)Dodany przez art. 2 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 36..
Zażalenie na postanowienia i zarządzenia oraz na inne czynności prokuratora w postępowaniu
przygotowawczym, o których mowa odpowiednio w § 1 i 2, rozpoznaje prokurator bezpośrednio
przełożony.
Rozdział 34
Wszczęcie śledztwa
Art. 303342)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 109 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa, wydaje się z urzędu
lub na skutek zawiadomienia o przestępstwie postanowienie o wszczęciu śledztwa, w
którym określa się czyn będący przedmiotem postępowania oraz jego kwalifikację prawną.
Art. 304.
§ 1343)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 57 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Każdy, dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, ma społeczny
obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub Policję. Przepisy art. 148a oraz art. 156a
stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały
się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić
o tym prokuratora lub Policję oraz przedsięwziąć niezbędne czynności do czasu przybycia
organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego
zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa.
§ 3344)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 89 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Zawiadomienie o przestępstwie lub własne dane świadczące o popełnieniu takiego przestępstwa,
co do którego obowiązkowe jest prowadzenie śledztwa przez prokuratora, Policja przekazuje
wraz z zebranym materiałem niezwłocznie prokuratorowi.
Art. 304a345)Dodany przez art. 1 pkt 111 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Sporządza się wspólny protokół z przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i
przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej; w protokole tym można również
zamieścić wniosek o ściganie.
Art. 304b346)Dodany przez art. 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1855), która weszła w życie z dniem 13 lutego 2016 r..
Na wniosek pokrzywdzonego składającego zawiadomienie o przestępstwie wydaje mu się
potwierdzenie złożenia zawiadomienia, zawierające datę oraz miejsce jego przyjęcia,
wskazanie organu przyjmującego wraz z danymi do kontaktu, sygnaturę sprawy, dane określające
tożsamość pokrzywdzonego, czas i miejsce popełnienia czynu, którego dotyczy zawiadomienie,
oraz zwięzły opis czynu i wyrządzonej szkody. O prawie tym należy pokrzywdzonego pouczyć.
Art. 305.
§ 1347)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 112 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o przestępstwie organ powołany do prowadzenia
postępowania przygotowawczego obowiązany jest wydać postanowienie o wszczęciu bądź
o odmowie wszczęcia śledztwa.
§ 3349)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 36..
Postanowienie o wszczęciu śledztwa wydaje prokurator. Postanowienie o odmowie wszczęcia
lub o umorzeniu śledztwa wydaje prokurator albo Policja; postanowienie wydane przez
Policję zatwierdza prokurator.
§ 4350)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 112 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
O wszczęciu, odmowie wszczęcia albo o umorzeniu śledztwa zawiadamia się osobę lub
instytucję państwową, samorządową lub społeczną, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie,
oraz ujawnionego pokrzywdzonego, a o umorzeniu także podejrzanego - z pouczeniem o
przysługujących im uprawnieniach.
Art. 306.
§ 1351)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 22 marca 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 480), która weszła w życie z dniem 23 lipca 2013 r..
Na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa przysługuje zażalenie:
1)
pokrzywdzonemu;
2)
instytucji wymienionej w art. 305 § 4;
3)
osobie wymienionej w art. 305 § 4, jeżeli wskutek przestępstwa doszło do naruszenia
jej praw. § la.352)Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 351. Na postanowienie o umorzeniu śledztwa przysługuje zażalenie:
1)
stronom;
2)
instytucji państwowej lub samorządowej, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie;
3)
osobie, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie określonym w art. 228-231, art. 233, art. 235, art. 236, art. 245, art. 270-277, art. 278-294 lub
w art. 296-306 Kodeksu karnego, jeżeli postępowanie karne wszczęto w wyniku jej zawiadomienia, a wskutek tego przestępstwa
doszło do naruszenia jej praw.
§ 1b353)Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 351; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 58 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Uprawnionym do złożenia zażalenia, o którym mowa w § 1 i la, przysługuje prawo przejrzenia
akt. W celu przejrzenia akt prokurator może udostępnić akta w postaci elektronicznej.
§ 3355)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 113 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli osoba lub instytucja, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie, nie zostanie
w ciągu 6 tygodni powiadomiona o wszczęciu albo odmowie wszczęcia śledztwa, może wnieść
zażalenie do prokuratora nadrzędnego albo powołanego do nadzoru nad organem, któremu
złożono zawiadomienie.
Art. 307.
§ 1356)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 114 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli zachodzi potrzeba, można zażądać uzupełnienia w wyznaczonym terminie danych
zawartych w zawiadomieniu o przestępstwie lub dokonać sprawdzenia faktów w tym zakresie.
W tym wypadku postanowienie o wszczęciu śledztwa albo o odmowie wszczęcia należy wydać
najpóźniej w terminie 30 dni od otrzymania zawiadomienia.
§ 2.
W postępowaniu sprawdzającym nie przeprowadza się dowodu z opinii biegłego ani czynności
wymagających spisania protokołu, z wyjątkiem przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie
lub wniosku o ściganie oraz czynności określonej w § 3.
§ 3.
Uzupełnienie danych zawartych w zawiadomieniu o przestępstwie może nastąpić również
przez przesłuchanie w charakterze świadka osoby zawiadamiającej.
§ 5358)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 114 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w wypadku podejmowania przez organy ścigania przed
wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa sprawdzenia własnych informacji, nasuwających
przypuszczenie, że popełniono przestępstwo.
Art. 308359)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 115 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 1.
W granicach koniecznych dla zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa przed ich
utratą, zniekształceniem lub zniszczeniem, prokurator albo Policja może w każdej sprawie,
w wypadkach niecierpiących zwłoki, jeszcze przed wydaniem postanowienia o wszczęciu
śledztwa lub dochodzenia, przeprowadzić w niezbędnym zakresie czynności procesowe,
a zwłaszcza dokonać oględzin, w razie potrzeby z udziałem biegłego, przeszukania lub
czynności wymienionych w art. 74 § 2 pkt 1 w stosunku do osoby podejrzanej, a także
przedsięwziąć wobec niej inne niezbędne czynności, nie wyłączając pobrania krwi, włosów
i wydzielin organizmu. Po dokonaniu tych czynności, w sprawach, w których prowadzenie
śledztwa przez prokuratora jest obowiązkowe, prowadzący postępowanie przekazuje sprawę
niezwłocznie prokuratorowi.
§ 2.
W wypadkach niecierpiących zwłoki, w szczególności wtedy, gdy mogłoby to spowodować
zatarcie śladów lub dowodów przestępstwa, można w toku czynności wymienionych w §
1 przesłuchać osobę podejrzaną o popełnienie przestępstwa w charakterze podejrzanego
przed wydaniem postanowienia o przedstawieniu zarzutów, jeżeli zachodzą warunki do
sporządzenia takiego postanowienia. Przesłuchanie rozpoczyna się od informacji o treści
zarzutu.
§ 3.
W wypadku przewidzianym w § 2, w sprawach, w których prowadzenie śledztwa jest obowiązkowe,
najpóźniej w ciągu 5 dni od dnia przesłuchania wydaje się postanowienie o przedstawieniu
zarzutów albo, w razie braku warunków do jego sporządzenia, umarza się postępowanie
w stosunku do osoby przesłuchanej.
§ 4360)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 36..
W sprawach, w których obowiązkowe jest prowadzenie śledztwa, postanowienie przewidziane
w § 3 wydaje prokurator.
§ 5.
Czynności, o których mowa w § 1 i 2, mogą być dokonywane tylko w ciągu 5 dni od dnia
pierwszej czynności.
§ 6.
W wypadkach określonych w § 1 i 2 czas trwania śledztwa lub dochodzenia liczy się
od dnia pierwszej czynności.
Rozdział 35
Przebieg śledztwa
Art. 309362)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 117 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Śledztwo prowadzi się w sprawach:
1363)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 36.)
w których rozpoznanie w pierwszej instancji należy do właściwości sądu okręgowego;
2364)W brzmieniu ustalonym przez art. 201 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 124.)
o występki - gdy osobą podejrzaną jest sędzia, prokurator, funkcjonariusz Policji,
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,
Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Celnej lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego;
3365)W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1479), która weszła w życie z dniem 17 grudnia 2005 r.)
o występki - gdy osobą podejrzaną jest funkcjonariusz Straży Granicznej, Żandarmerii
Wojskowej, finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego
nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, w zakresie spraw należących
do właściwości tych organów lub o występki popełnione przez tych funkcjonariuszy w
związku z wykonywaniem czynności służbowych;
4)
o występki, w których nie prowadzi się dochodzenia;
5)
o występki, w których prowadzi się dochodzenie, jeżeli prokurator tak postanowi ze
względu na wagę lub zawiłość sprawy.
Art. 310366)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 118 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 1.
Śledztwo powinno być ukończone w ciągu 3 miesięcy.
§ 2367)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 197..
W uzasadnionych wypadkach okres śledztwa może być przedłużony na dalszy czas oznaczony
przez prokuratora nadzorującego śledztwo lub prokuratora bezpośrednio przełożonego
wobec prokuratora, który prowadzi śledztwo, nie dłuższy jednak niż rok. W szczególnie
uzasadnionych wypadkach właściwy prokurator nadrzędny nad prokuratorem nadzorującym
lub prowadzącym śledztwo może przedłużyć jego okres na dalszy czas oznaczony.
Art. 311368)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 90 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Śledztwo prowadzi prokurator.
§ 2.
Prokurator może powierzyć Policji przeprowadzenie śledztwa w całości lub w określonym
zakresie albo dokonanie poszczególnych czynności śledztwa; w wypadkach określonych
w art. 309 pkt 2 i 3 można powierzyć Policji jedynie dokonanie poszczególnych czynności
śledztwa.
§ 3369)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 59 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Powierzenie przewidziane w § 2 nie może obejmować czynności związanych z przedstawieniem
zarzutów, zmianą lub uzupełnieniem postanowienia o przedstawieniu zarzutów oraz zamknięciem
śledztwa; może jednak mieć zastosowanie art. 308 § 2.
§ 4.
W sytuacji, o której mowa w § 2, Policja może dokonać innych czynności, jeżeli wyłoni
się taka potrzeba.
§ 5370)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 59 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Prokurator może zastrzec do osobistego wykonania jakąkolwiek czynność śledztwa, a
w szczególności czynności wymagające postanowienia.
Art. 312372)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 120 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Uprawnienia Policji przysługują także:
1373)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 91 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.)
organom Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Celnej, Centralnego
Biura Antykorupcyjnego oraz Żandarmerii Wojskowej, w zakresie ich właściwości;
2)
innym organom przewidzianym w przepisach szczególnych.
Art. 313.
§ 1374)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 121 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli dane istniejące w chwili wszczęcia śledztwa lub zebrane w jego toku uzasadniają
dostatecznie podejrzenie, że czyn popełniła określona osoba, sporządza się postanowienie
o przedstawieniu zarzutów, ogłasza je niezwłocznie podejrzanemu i przesłuchuje się
go, chyba że ogłoszenie postanowienia lub przesłuchanie podejrzanego nie jest możliwe
z powodu jego ukrywania się lub nieobecności w kraju.
§ 2.
Postanowienie o przedstawieniu zarzutów zawiera wskazanie podejrzanego, dokładne określenie
zarzucanego mu czynu i jego kwalifikacji prawnej.
§ 3375)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 60 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Podejrzany może do czasu zawiadomienia go o terminie zaznajomienia z materiałami śledztwa
żądać podania mu ustnie podstaw zarzutów, a także sporządzenia uzasadnienia na piśmie,
o czym należy go pouczyć. Uzasadnienie doręcza się podejrzanemu i ustanowionemu obrońcy
w terminie 14 dni.
§ 4.
W uzasadnieniu należy w szczególności wskazać, jakie fakty i dowody zostały przyjęte
za podstawę zarzutów.
Art. 314376)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 122 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli w toku śledztwa okaże się, że podejrzanemu należy zarzucić czyn nie objęty
wydanym uprzednio postanowieniem o przedstawieniu zarzutów albo czyn w zmienionej
w istotny sposób postaci lub też, że czyn zarzucany należy zakwalifikować z surowszego
przepisu, wydaje się niezwłocznie nowe postanowienie, ogłasza się je podejrzanemu
oraz przesłuchuje się go. Przepis art. 313 § 3 i 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 315.
§ 1377)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 123 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Podejrzany i jego obrońca oraz pokrzywdzony i jego pełnomocnik mogą składać wnioski
o dokonanie czynności śledztwa.
§ 2.
Stronie, która złożyła wniosek, oraz jej obrońcy lub pełnomocnikowi nie można odmówić
wzięcia udziału w czynności, jeżeli tego żądają. Przepis art. 318 zdanie drugie stosuje
się.
Art. 316.
§ 1378)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 124 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli czynności śledztwa nie będzie można powtórzyć na rozprawie, należy podejrzanego,
pokrzywdzonego i ich przedstawicieli ustawowych, a obrońcę i pełnomocnika, jeżeli
są już w sprawie ustanowieni, dopuścić do udziału w czynności, chyba że zachodzi niebezpieczeństwo
utraty lub zniekształcenia dowodu w razie zwłoki.
§ 2.
Podejrzanego pozbawionego wolności nie sprowadza się wtedy, gdy zwłoka grozi utratą
lub zniekształceniem dowodu.
§ 3.
Jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo, że świadka nie będzie można przesłuchać na rozprawie,
strona lub prokurator albo inny organ prowadzący postępowanie mogą zwrócić się do
sądu z żądaniem przesłuchania go przez sąd.
Art. 317.
§ 1379)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 125 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Strony, a obrońcę lub pełnomocnika, gdy są już w sprawie ustanowieni, należy także
na żądanie dopuścić do udziału w innych czynnościach śledztwa.
§ 2379)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 125 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W szczególnie uzasadnionym wypadku prokurator może postanowieniem odmówić dopuszczenia
do udziału w czynności ze względu na ważny interes śledztwa albo odmówić sprowadzenia
oskarżonego pozbawionego wolności, gdy spowodowałoby to poważne trudności.
Art. 318.
Gdy dopuszczono dowód z opinii biegłych albo instytucji naukowej lub specjalistycznej,
podejrzanemu i jego obrońcy oraz pokrzywdzonemu i jego pełnomocnikowi doręcza się
postanowienie o dopuszczeniu tego dowodu i zezwala na wzięcie udziału w przesłuchaniu
biegłych oraz na zapoznanie się z opinią, jeżeli złożona została na piśmie. Podejrzanego
pozbawionego wolności nie sprowadza się, gdy spowodowałoby to poważne trudności.
Art. 319.
Art. 320.
Rozdział 36
Zamknięcie śledztwa
Art. 321382)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 61 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Jeżeli istnieją podstawy do zamknięcia śledztwa, na wniosek podejrzanego lub jego
obrońcy o końcowe zaznajomienie z materiałami postępowania, prowadzący postępowanie
powiadamia podejrzanego i obrońcę o terminie końcowego zaznajomienia, pouczając ich
o prawie uprzedniego przejrzenia akt w terminie odpowiednim do wagi lub zawiłości
sprawy, określonym przez organ procesowy. W celu przejrzenia akt prokurator może udostępnić
akta w postaci elektronicznej.
§ 2.
Termin zaznajomienia podejrzanego z materiałami postępowania powinien być tak wyznaczony,
aby od daty doręczenia zawiadomienia o nim podejrzanemu i jego obrońcy upłynęło co
najmniej 7 dni.
§ 3.
W czynnościach zaznajomienia podejrzanego z materiałami postępowania ma prawo uczestniczyć
obrońca.
§ 4.
Nieusprawiedliwione niestawiennictwo podejrzanego lub jego obrońcy nie tamuje dalszego
postępowania.
§ 5.
W terminie 3 dni od daty zaznajomienia podejrzanego z materiałami postępowania strony
mogą składać wnioski o uzupełnienie śledztwa. Przepis art. 315 § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 6.
Jeżeli nie zachodzi potrzeba uzupełnienia śledztwa, wydaje się postanowienie o jego
zamknięciu i ogłasza się je lub o jego treści zawiadamia się podejrzanego oraz jego
obrońcę.
Art. 322.
§ 1383)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 129 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli postępowanie nie dostarczyło podstaw do wniesienia aktu oskarżenia, a nie zachodzą
warunki określone w art. 324, umarza się śledztwo bez konieczności uprzedniego zaznajomienia
z materiałami postępowania i jego zamknięcia.
§ 2384)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 129 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Postanowienie o umorzeniu śledztwa powinno zawierać, oprócz danych wymienionych w
art. 94, dokładne określenie czynu i jego kwalifikacji prawnej oraz wskazanie przyczyn
umorzenia.
§ 3.
Jeżeli umorzenie następuje po wydaniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów albo
przesłuchaniu osoby w charakterze podejrzanego, postanowienie o umorzeniu powinno
zawierać także imię i nazwisko podejrzanego oraz w razie potrzeby inne dane o jego
osobie.
Art. 323.
§ 1385)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 130 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W razie umorzenia śledztwa prokurator wydaje postanowienie co do dowodów rzeczowych
stosownie do przepisów art. 230-233.
§ 2.
Na postanowienie, o którym mowa w § 1, przysługuje zażalenie podejrzanemu, pokrzywdzonemu
i osobie, od której przedmioty te odebrano lub która zgłosiła do nich roszczenie.
§ 3386)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 17 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Po uprawomocnieniu się postanowienia o umorzeniu śledztwa prokurator, w razie istnienia
podstaw określonych w art. 45a Kodeksu karnego lub w art. 43 § 1 i 2 oraz art. 47 § 4 Kodeksu karnego skarbowego, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku. Z takim wnioskiem prokurator
może wystąpić również w wypadku umorzenia postępowania wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa,
przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, o ile przepis przewiduje orzeczenie
przepadku.
Art. 324.
§ 1387)Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 131 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3; ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 131 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli zostanie ustalone, że podejrzany dopuścił się czynu w stanie niepoczytalności,
a istnieją podstawy do zastosowania środków zabezpieczających, prokurator po zamknięciu
śledztwa kieruje sprawę do sądu z wnioskiem o umorzenie postępowania i zastosowanie
środków zabezpieczających. Przepis art. 321 stosuje się odpowiednio.
§ 1a388)Dodany przez art. 1 pkt 94 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Do wniosku, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio art. 331 § 1 i 4, art. 332,
art. 333 § 1-3 i art. 334 § 1, a przekazując wniosek do sądu, prokurator informuje
o tym ujawnionego pokrzywdzonego.
§ 2389)Dodany przez art. 1 pkt 131 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli sąd nie znajduje podstaw do uwzględnienia wniosku, o którym mowa w § 1, przekazuje
sprawę prokuratorowi do dalszego prowadzenia.
§ 3389)Dodany przez art. 1 pkt 131 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.
Art. 325390)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 132 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Postanowienie o zawieszeniu śledztwa, jeżeli nie zostało wydane przez prokuratora,
wymaga jego pisemnego zatwierdzenia.
Rozdział 36a
Dochodzenie391)Rozdział 36a dodany przez art. 1 pkt 133 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
Art. 325a392)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 36..
§ 1393)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 62 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Dochodzenie prowadzi Policja lub organy, o których mowa w art. 312, chyba że prowadzi
je prokurator.
§ 2.
Przepisy dotyczące śledztwa stosuje się odpowiednio do dochodzenia, jeżeli przepisy
niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
Art. 325b.
§ 1.
Dochodzenie prowadzi się w sprawach o przestępstwa należące do właściwości sądu rejonowego:
1394)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 96 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 7.)
zagrożone karą nieprzekraczająca 5 lat pozbawienia wolności, z tym że w wypadku przestępstw
przeciwko mieniu tylko wówczas, gdy wartość przedmiotu przestępstwa albo szkoda wyrządzona
lub grożąca nie przekracza 200 000 zł;
2395)W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 2 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 169.)
przewidziane w art. 159, art. 254a i art. 262 § 2 Kodeksu karnego;
3396)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 96 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 7.)
przewidziane w art. 279 § 1, art. 286 § 1 i 2 oraz w art. 289 § 2 Kodeksu karnego, jeżeli wartość przedmiotu przestępstwa albo szkoda wyrządzona lub grożąca nie przekracza
200 000 zł.
§ 2397)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 96 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Spośród spraw o przestępstwa wymienione w § 1 pkt 1 nie prowadzi się dochodzenia w
sprawach o przestępstwa określone w art. 155, art. 156 § 2, art. 157a § 1, art. 165 § 2, art. 168, art. 174 § 2, art.
175, art. 181-184, art. 186, art. 201, art. 231 § 1 i 3, art. 240 § 1, art. 250a §
1-3, art. 265 § 3 oraz w rozdziale XXXVI, z wyjątkiem art. 297 i art. 300, i rozdziale
XXXVII Kodeksu karnego.
Art. 325c.
Art. 325d399)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 98 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z właściwymi ministrami określi, w drodze
rozporządzenia, organy uprawnione obok Policji do prowadzenia dochodzeń oraz organy
uprawnione do wnoszenia i popierania oskarżenia przed sądem pierwszej instancji w
sprawach, w których prowadzono dochodzenie, jak również zakres spraw zleconych tym
organom, mając na uwadze określony przez ustawę zakres kompetencji tych organów.
Art. 325e.
§ 1400)W brzmieniu ustalonym przez art. 20 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Postanowienia o wszczęciu dochodzenia, odmowie wszczęcia dochodzenia, umorzeniu dochodzenia
i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw, umorzeniu dochodzenia oraz o jego zawieszeniu
wydaje prowadzący postępowanie. Mogą one zostać zamieszczone w protokole, o którym
mowa w art. 304a, i nie wymagają uzasadnienia. Na wniosek strony organ prowadzący
dochodzenie podaje ustnie najważniejsze powody rozstrzygnięcia.
§ 1a401)Dodany przez art. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 829), która weszła w życie z dniem 8 sierpnia 2011 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 384), która weszła w życie z dniem 9 kwietnia 2014 r..
W przypadku gdy zawiadomienie o przestępstwie zostało złożone przez inspektora pracy
lub Najwyższą Izbę Kontroli, uzasadnienie postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia
oraz umorzeniu dochodzenia sporządza się na ich wniosek. Przepisy art. 422 i art.
423 stosuje się odpowiednio. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia
postanowienia z uzasadnieniem.
§ 2402)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 63 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Postanowienia, o których mowa w § 1, z wyjątkiem postanowienia o wszczęciu dochodzenia
oraz umorzeniu i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw, zatwierdza prokurator. Przepisy
art. 323 stosuje prokurator, a w sprawie, którą po umorzeniu wpisano do rejestru przestępstw
- Policja.
§ 4404)Dodany przez art. 20 pkt 20 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 36; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 63 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Zażalenie na postanowienie o umorzeniu dochodzenia i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw
wnosi się do prokuratora właściwego do sprawowania nadzoru nad dochodzeniem. Jeżeli
prokurator nie przychyli się do zażalenia, kieruje je do sądu.
Art. 325f.
§ 1.
Jeżeli dane uzyskane w toku czynności, o których mowa w art. 308 § 1, lub prowadzonego
przez okres co najmniej 5 dni dochodzenia nie stwarzają dostatecznych podstaw do wykrycia
sprawcy w drodze dalszych czynności procesowych, można wydać postanowienie o umorzeniu
dochodzenia i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw.
§ 2.
Po wydaniu postanowienia, o którym mowa w § 1, Policja, na podstawie odrębnych przepisów,
prowadzi czynności w celu wykrycia sprawcy i uzyskania dowodów.
§ 3.
Jeżeli zostaną ujawnione dane pozwalające na wykrycie sprawcy, Policja wydaje postanowienie
o podjęciu na nowo dochodzenia. Przepis art. 305 § 4 stosuje się odpowiednio; przepisów
art. 305 § 3 zdanie pierwsze oraz art. 327 § 1 nie stosuje się.
Art. 325g.
§ 1406)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 36..
Nie jest wymagane sporządzenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów oraz wydanie
postanowienia o zamknięciu dochodzenia, chyba że podejrzany jest tymczasowo aresztowany.
§ 2.
Przesłuchanie osoby podejrzanej zaczyna się od powiadomienia jej o treści zarzutu
wpisanego do protokołu przesłuchania. Osobę tę od chwili rozpoczęcia przesłuchania
uważa się za podejrzanego.
§ 3.
Podejrzanemu należy umożliwić przygotowanie się do obrony, a zwłaszcza ustanowienie
lub wyznaczenie obrońcy.
Art. 325h.
Dochodzenie można ograniczyć do ustalenia, czy zachodzą wystarczające podstawy do
wniesienia aktu oskarżenia lub innego zakończenia postępowania. Należy jednak dokonać
czynności przewidzianych w art. 321 § 1-5 oraz w art. 325g § 2, przesłuchać podejrzanego
i pokrzywdzonego oraz przeprowadzić i utrwalić w protokołach czynności, których nie
będzie można powtórzyć. Utrwalenie innych czynności dowodowych następuje w formie
protokołu ograniczonego do zapisu najbardziej istotnych oświadczeń osób biorących
udział w czynności; przepisu art. 148 § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się.
Art. 325i.
§ 1407)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 64 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Dochodzenie powinno być ukończone w ciągu 2 miesięcy. Prokurator może przedłużyć ten
okres do 3 miesięcy, a w wypadkach szczególnie uzasadnionych - na dalszy czas oznaczony.
§ 3409)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 64 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Uprawnienia prokuratora określone w art. 335, art. 336 i art. 387 § 2 przysługują
także innym niż prokurator organom uprawnionym do wnoszenia i popierania oskarżenia
w sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego.
Rozdział 37
Nadzór prokuratora nad postępowaniem przygotowawczym
Art. 326.
§ 1410)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 134 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Prokurator sprawuje nadzór nad postępowaniem przygotowawczym w zakresie, w jakim go
sam nie prowadzi; prokurator może także objąć nadzorem postępowanie, o którym mowa
w art. 307.
§ 2.
Prokurator jest obowiązany czuwać nad prawidłowym i sprawnym przebiegiem całego nadzorowanego
przez siebie postępowania.
§ 3.
Z tytułu sprawowanego nadzoru prokurator może w szczególności:
1)
zaznajamiać się z zamierzeniami prowadzącego postępowanie, wskazywać kierunki postępowania
oraz wydawać co do tego zarządzenia;
2)
żądać przedstawienia sobie materiałów zbieranych w toku postępowania;
3)
uczestniczyć w czynnościach dokonywanych przez prowadzących postępowanie, osobiście
je przeprowadzać albo przejąć sprawę do swego prowadzenia;
4)
wydawać postanowienia, zarządzenia lub polecenia oraz zmieniać i uchylać postanowienia
i zarządzenia wydane przez prowadzącego postępowanie.
§ 4.
W razie niewykonania przez organ niebędący prokuratorem postanowienia, zarządzenia
lub polecenia wydanego przez prokuratora sprawującego nadzór, na jego żądanie przełożony
funkcjonariusza wszczyna postępowanie służbowe; o wyniku postępowania informuje się
prokuratora.
Art. 327.
§ 1.
Umorzone postępowanie przygotowawcze może być w każdym czasie podjęte na nowo na mocy
postanowienia prokuratora, jeżeli nie będzie się toczyć przeciw osobie, która w poprzednim
postępowaniu występowała w charakterze podejrzanego. Przepis ten stosuje się odpowiednio
w sprawie, w której odmówiono wszczęcia śledztwa lub dochodzenia.
§ 2411)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 135 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Prawomocnie umorzone postępowanie przygotowawcze wznawia się przeciwko osobie, która
występowała w charakterze podejrzanego, na mocy postanowienia prokuratora nadrzędnego
nad tym, który wydał lub zatwierdził postanowienie o umorzeniu, tylko wtedy, gdy ujawnią
się nowe istotne fakty lub dowody nie znane w poprzednim postępowaniu albo gdy zachodzi
okoliczność określona w art. 11 § 3. Przewidziane w ustawie ograniczenia okresu tymczasowego
aresztowania stosuje się wówczas do łącznego czasu trwania tego środka.
§ 3.
Przed wydaniem postanowienia o podjęciu lub wznowieniu, prokurator może przedsięwziąć
osobiście lub zlecić Policji dokonanie niezbędnych czynności dowodowych w celu sprawdzenia
okoliczności uzasadniających wydanie postanowienia.
§ 4.
Po wniesieniu aktu oskarżenia sąd umarza postępowanie, jeżeli stwierdzi, że postępowanie
przygotowawcze wznowiono mimo braku podstaw.
Art. 328.
§ 1.
Prokurator Generalny może uchylić prawomocne postanowienie o umorzeniu postępowania
przygotowawczego w stosunku do osoby, która występowała w charakterze podejrzanego,
jeżeli stwierdzi, że umorzenie postępowania było niezasadne. Nie dotyczy to wypadku,
w którym sąd utrzymał w mocy postanowienie o umorzeniu.
§ 2412)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 65 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Po upływie roku od daty uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu Prokurator Generalny
może uchylić lub zmienić postanowienie albo jego uzasadnienie jedynie na korzyść podejrzanego.
Rozdział 38
Czynności sądowe w postępowaniu przygotowawczym
Art. 329.
§ 1.
Przewidzianych w ustawie czynności w postępowaniu przygotowawczym dokonuje na posiedzeniu
sąd powołany do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji, jeżeli ustawa nie stanowi
inaczej.
§ 2.
Sąd dokonuje czynności jednoosobowo także wtedy, gdy rozpoznaje zażalenie na czynności
postępowania przygotowawczego, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 330.
§ 1413)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 18 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Uchylając postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego lub odmowie jego
wszczęcia, sąd wskazuje powody uchylenia, a w miarę potrzeby także okoliczności, które
należy wyjaśnić, lub czynności, które należy przeprowadzić. Wskazania te są dla organu
prowadzącego postępowanie przygotowawcze wiążące.
§ 2413)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 18 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Jeżeli organ prowadzący postępowanie nadal nie znajduje podstaw do wniesienia aktu
oskarżenia, wydaje ponownie postanowienie o umorzeniu postępowania lub odmowie jego
wszczęcia. W takim wypadku pokrzywdzony, który wykorzystał uprawnienia przewidziane
w art. 306 § 1 i la, może wnieść akt oskarżenia określony w art. 55 § 1 - o czym należy
go pouczyć.
§ 3.
W razie wniesienia przez pokrzywdzonego aktu oskarżenia prezes sądu przesyła jego
odpis prokuratorowi, wzywając go do nadesłania w terminie 14 dni akt postępowania
przygotowawczego.
Rozdział 39
Akt oskarżenia
Art. 331414)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 136 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 1.
W ciągu 14 dni od daty zamknięcia śledztwa albo od otrzymania aktu oskarżenia sporządzonego
przez Policję w dochodzeniu, prokurator sporządza akt oskarżenia lub zatwierdza akt
oskarżenia sporządzony przez Policję w dochodzeniu i wnosi go do sądu albo sam wydaje
postanowienie o umorzeniu, o zawieszeniu albo o uzupełnieniu śledztwa lub dochodzenia.
§ 2.
Organ, o którym mowa w art. 325d, może wnieść akt oskarżenia bezpośrednio do sądu,
chyba że prokurator postanowi inaczej.
§ 3.
Jeżeli podejrzany jest tymczasowo aresztowany, termin wymieniony w § 1 wynosi 7 dni.
§ 4.
W sprawie, w której wobec podejrzanego stosowane jest tymczasowe aresztowanie, akt
oskarżenia należy wnieść nie później niż 14 dni przed upływem dotychczas określonego
terminu stosowania tego środka.
Art. 332415)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 102 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Akt oskarżenia powinien zawierać:
1)
imię i nazwisko oskarżonego, inne dane o jego osobie, dane o zastosowaniu środka zapobiegawczego
oraz zabezpieczenia majątkowego;
2)
dokładne określenie zarzucanego oskarżonemu czynu ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu
i okoliczności jego popełnienia oraz skutków, a zwłaszcza wysokości powstałej szkody;
3)
wskazanie, że czyn został popełniony w warunkach wymienionych w art. 64 lub art. 65 Kodeksu karnego albo art. 37 § 1 Kodeksu karnego skarbowego;
4)
wskazanie przepisów ustawy karnej, pod które zarzucany czyn podpada;
5416)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 66 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
wskazanie sądu właściwego do rozpoznania sprawy.
§ 2418)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 66 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Do aktu oskarżenia dołącza się jego uzasadnienie, przytaczające fakty i dowody, na
których oskarżenie się opiera, a w miarę potrzeby wyjaśniające podstawę prawną oskarżenia
i omawiające okoliczności, na które powołuje się oskarżony w swej obronie.
§ 3419)Dodany przez art. 1 pkt 66 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli postępowanie przygotowawcze zakończyło się w formie dochodzenia, akt oskarżenia
może nie zawierać uzasadnienia.
Art. 333.
§ 1420)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 67 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Akt oskarżenia powinien także zawierać:
1)
listę osób, których wezwania oskarżyciel żąda;
2)
wykaz innych dowodów, których przeprowadzenia na rozprawie głównej domaga się oskarżyciel.
§ 2.
Prokurator może wnieść o zaniechanie wezwania i odczytanie na rozprawie zeznań świadków
przebywających za granicą lub mających stwierdzić okoliczności, którym oskarżony w
wyjaśnieniach swych nie zaprzeczył, a okoliczności te nie są tak doniosłe, aby konieczne
było bezpośrednie przesłuchanie świadków na rozprawie. Nie dotyczy to osób wymienionych
w art. 182.
§ 3.
Do aktu oskarżenia dołącza się, do wiadomości sądu, listę ujawnionych osób pokrzywdzonych
z podaniem ich adresów, a także adresy osób, o których mowa w § 1 pkt 1.
Art. 334422)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 68 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Z aktem oskarżenia przesyła się sądowi akta postępowania przygotowawczego wraz z załącznikami.
§ 2.
Do aktu oskarżenia dołącza się także:
1)
załącznik adresowy do akt sprawy;
2)
po jednym odpisie tego aktu dla każdego oskarżonego, a w przypadku określonym w art.
335 § 2 także dla każdego pokrzywdzonego.
§ 3.
O przesłaniu aktu oskarżenia do sądu oraz o treści przepisów art. 343 i art. 343a
oskarżyciel publiczny zawiadamia oskarżonego i ujawnionego pokrzywdzonego, a także
osobę lub instytucję, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie. Pokrzywdzonego
należy pouczyć o treści przepisu art. 49a, a także o prawie do złożenia oświadczenia
o działaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego.
Art. 335423)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 19 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
§ 1.
Jeżeli oskarżony przyznaje się do winy, a w świetle jego wyjaśnień okoliczności popełnienia
przestępstwa i wina nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele
postępowania zostaną osiągnięte, można zaniechać przeprowadzenia dalszych czynności.
Jeżeli zachodzi potrzeba oceny wiarygodności złożonych wyjaśnień, czynności dowodowych
dokonuje się jedynie w niezbędnym do tego zakresie. W każdym jednak wypadku, jeżeli
jest to konieczne dla zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa przed ich utratą,
zniekształceniem lub zniszczeniem, należy przeprowadzić w niezbędnym zakresie czynności
procesowe, a zwłaszcza dokonać oględzin, w razie potrzeby z udziałem biegłego, przeszukania
lub czynności wymienionych w art. 74 § 2 pkt 1 w stosunku do osoby podejrzanej, a
także przedsięwziąć wobec niej inne niezbędne czynności, nie wyłączając pobrania krwi,
włosów i wydzielin organizmu. Prokurator, zamiast z aktem oskarżenia, występuje do
sądu z wnioskiem o wydanie na posiedzeniu wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionych
z oskarżonym kar lub innych środków przewidzianych za zarzucany mu występek, uwzględniających
również prawnie chronione interesy pokrzywdzonego. Uzgodnienie może obejmować także
wydanie określonego rozstrzygnięcia w przedmiocie poniesienia kosztów procesu.
§ 1a424)Dodany przez art. 1 pkt 69 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Do wniosku, o którym mowa w§ 1, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące aktu oskarżenia
zawarte w rozdziale 40, z wyjątkiem art. 344a.
§ 2425)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 69 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Prokurator może dołączyć do aktu oskarżenia wniosek o wydanie na posiedzeniu wyroku
skazującego i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kar lub innych środków przewidzianych
za zarzucany mu występek, uwzględniających też prawnie chronione interesy pokrzywdzonego,
jeżeli okoliczności popełnienia przestępstwa i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości,
oświadczenia dowodowe złożone przez oskarżonego nie są sprzeczne z dokonanymi ustaleniami,
a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte. Do wniosku
stosuje się odpowiednio przepisy § 1 zdanie piąte i § 3 zdanie drugie. Do aktu oskarżenia
nie stosuje się przepisów art. 333 § 1 i 2.
§ 2a426)Dodany przez art. 1 pkt 69 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Prokurator, uzgadniając z oskarżonym treść wniosku, o którym mowa w § 1 lub 2, poucza
go o treści art. 447 §5.0 pouczeniu zamieszcza się adnotację w aktach sprawy.
§ 3427)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 69 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Wniosek, o którym mowa w § 1, powinien zawierać dane wskazane w art. 332 § 1. Uzasadnienie
wniosku ogranicza się do wskazania dowodów świadczących o tym, że okoliczności popełnienia
czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości oraz że cele postępowania zostaną osiągnięte
bez przeprowadzenia rozprawy. Przepisy art. 333 § 3 i art. 334 stosuje się odpowiednio.
Stronom, obrońcom i pełnomocnikom przysługuje prawo do przejrzenia akt sprawy, o czym
należy ich pouczyć.
§ 4.
W wypadku gdy sąd, nie uwzględniając wniosku, o którym mowa w § 1, zwrócił sprawę
prokuratorowi, ponowne wystąpienie z takim wnioskiem jest możliwe, jeżeli zwrot nastąpił
z przyczyn wskazanych w art. 343 §1,2 lub 3. Zwrot sprawy nie stoi też na przeszkodzie
wystąpieniu następnie z wnioskiem, o którym mowa w § 2.
Art. 336.
§ 1.
Jeżeli spełnione są przesłanki uzasadniające warunkowe umorzenie postępowania, prokurator
może zamiast aktu oskarżenia sporządzić i skierować do sądu wniosek o takie umorzenie.
§ 2428)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 70 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy art. 332 § 1 pkt 1, 2, 4 i 5. Uzasadnienie
wniosku można ograniczyć do wskazania dowodów świadczących o tym, że wina oskarżonego
nie budzi wątpliwości, a ponadto okoliczności przemawiających za warunkowym umorzeniem.
§ 3.
Prokurator może wskazać proponowany okres próby, obowiązki, które należy nałożyć na
oskarżonego i, stosownie do okoliczności, wnioski co do dozoru.
§ 4429)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 140 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Do wniosku dołącza się, do wiadomości sądu, listę ujawnionych osób pokrzywdzonych
z podaniem ich adresów. Przepis art. 334 stosuje się odpowiednio.
§ 5.
Do wniosku o warunkowe umorzenie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące
aktu oskarżenia zawarte w rozdziale 40.
Dział VIII
Postępowanie przed sądem pierwszej instancji
Rozdział 40
Wstępna kontrola oskarżenia
Art. 337.
§ 1430)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 71 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli akt oskarżenia nie odpowiada warunkom formalnym wymienionym w art. 119, art.
332, art. 333 lub art. 335, a także jeżeli nie zostały spełnione warunki wymienione
w art. 334, prezes sądu zwraca go oskarżycielowi w celu usunięcia braków w terminie
7 dni.
§ 2432)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 71 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Na zarządzenie, o którym mowa w § 1, oskarżycielowi przysługuje zażalenie do sądu
właściwego do rozpoznania sprawy.
§ 3.
Oskarżyciel publiczny, który nie wnosi zażalenia, jest obowiązany wnieść w terminie
wskazanym w § 1 poprawiony lub uzupełniony akt oskarżenia.
Art. 337a434)Dodany przez art. 1 pkt 72 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Na wniosek pokrzywdzonego należy poinformować go o dacie i miejscu rozprawy albo posiedzenia,
o którym mowa w art. 339 § 3 pkt 1 i 2, art. 341 lub art. 343, oraz o zarzutach oskarżenia
i ich kwalifikacji prawnej.
§ 2.
Jeżeli wnioski, o których mowa w § 1, złożyło tylu pokrzywdzonych, że ich indywidualne
poinformowanie spowodowałoby poważne utrudnienie w prowadzeniu postępowania, informację
zamieszcza się przez ogłoszenie na stronie internetowej sądu. W informacji wskazuje
się sygnaturę akt sprawy, a nie podaje się danych osobowych zawartych w zarzutach.
Art. 338.
§ 1435)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 73 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli akt oskarżenia odpowiada warunkom formalnym, prezes sądu lub referendarz sądowy
niezwłocznie zarządza doręczenie jego odpisu oskarżonemu, wzywając do składania wniosków
dowodowych w terminie 7 dni od daty doręczenia mu aktu oskarżenia.
§ 1a436)Dodany przez art. 1 pkt 107 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 73 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Oskarżonego poucza się również o treści przepisów art. 291 § 3, art. 338a, art. 341
§ 1, art. 349 § 8, art. 374, art. 376, art. 377 i art. 422 oraz o tym, że wniosek
o wyznaczenie obrońcy z urzędu powinien być złożony najpóźniej w terminie 7 dni od
daty doręczenia wezwania albo zawiadomienia o terminie rozprawy albo posiedzenia,
o którym mowa w art. 341 lub art. 343, jak również o tym, że w zależności od wyniku
procesu oskarżony może być obciążony kosztami wyznaczenia obrońcy z urzędu.
§ 1b437)Dodany przez art. 1 pkt 107 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Jeżeli złożono wniosek, o którym mowa w art. 335 § 1, albo akt oskarżenia zawiera
wniosek, o którym mowa w art. 335 § 2, jego odpis doręcza się ujawnionemu pokrzywdzonemu.
§ 2.
Oskarżony ma prawo wniesienia, w terminie 7 dni od doręczenia mu aktu oskarżenia,
pisemnej odpowiedzi na akt oskarżenia, o czym należy go pouczyć.
§ 3438)W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 172..
Jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo ujawnienia informacji niejawnych o klauzuli „tajne”
lub „ściśle tajne”, oskarżonemu doręcza się odpis aktu oskarżenia bez uzasadnienia.
Uzasadnienie aktu oskarżenia udostępnia się jednak z zachowaniem rygorów określonych
przez prezesa sądu lub sąd.
Art. 338a439)Dodany przez art. 1 pkt 108 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 74 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Oskarżony, któremu zarzucono przestępstwo zagrożone karą nieprzekraczająca 15 lat
pozbawienia wolności, może przed doręczeniem mu zawiadomienia o terminie rozprawy
złożyć wniosek o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonej kary lub środka
karnego, orzeczenie przepadku lub środka kompensacyjnego bez przeprowadzenia postępowania
dowodowego. Wniosek może również dotyczyć wydania określonego rozstrzygnięcia w przedmiocie
poniesienia kosztów procesu.
Art. 339.
§ 1.
Prezes sądu kieruje sprawę na posiedzenie, jeżeli:
1)
prokurator złożył wniosek o orzeczenie środków zabezpieczających;
2)
zachodzi potrzeba rozważenia kwestii warunkowego umorzenia postępowania;
3440)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 75 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
do aktu oskarżenia dołączono wniosek, o którym mowa w art. 335 § 2;
3a441)Dodany przez art. 5 pkt 20 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.)
prokurator złożył wniosek, o którym mowa w art. 335 § 1.
§ 3.
Prezes sądu kieruje sprawę na posiedzenie także wtedy, gdy zachodzi potrzeba innego
rozstrzygnięcia przekraczającego jego uprawnienia, a zwłaszcza:
1)
umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 2-11;
2)
umorzenia postępowania z powodu oczywistego braku faktycznych podstaw oskarżenia;
3)
wydania postanowienia o niewłaściwości sądu lub o zmianie wskazanego w akcie oskarżenia
trybu postępowania;
3a444)Dodany przez art. 1 pkt 75 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
zwrotu sprawy prokuratorowi w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego;
5)
wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania;
6)
wydania postanowienia w przedmiocie tymczasowego aresztowania lub innego środka przymusu;
7446)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 143 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
wydania wyroku nakazowego.
§ 3a447)Dodany przez art. 1 pkt 75 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Prezes sądu może skierować sprawę na posiedzenie, jeżeli oskarżony, któremu zarzucono
przestępstwo zagrożone karą nieprzekraczająca 15 lat pozbawienia wolności, przed doręczeniem
mu zawiadomienia o wyznaczeniu rozprawy złożył wniosek, o którym mowa w art. 338a,
a prezes sądu uzna, że cele postępowania nie sprzeciwiają się rozpoznaniu sprawy na
posiedzeniu.
§ 4448)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1061), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2003 r..
Prezes sądu kieruje sprawę na posiedzenie ponadto, gdy zachodzi potrzeba rozważenia
możliwości przekazania jej do postępowania mediacyjnego; przepis art. 23a stosuje
się odpowiednio.
§ 4a449)Dodany przez art. 1 pkt 109 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Jeżeli akt oskarżenia odpowiada warunkom formalnym, czynności, o których mowa w §
1, 3 i 4, prezes sądu dokonuje w terminie 30 dni od wniesienia aktu oskarżenia.
§ 5450)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 20 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Strony, obrońcy i pełnomocnicy mogą wziąć udział w posiedzeniach wymienionych w §
1 oraz w § 3 pkt 1, 2 i 6, z tym że udział prokuratora i obrońcy w posiedzeniu w przedmiocie
orzeczenia środka zabezpieczającego określonego w art. 93a § 1 pkt 4 Kodeksu karnego jest obowiązkowy. Pokrzywdzony ma prawo wziąć udział w posiedzeniach wymienionych
w § 3 pkt 1 i 2. Zawiadamiając pokrzywdzonego o posiedzeniu poucza się go o możliwości
zakończenia postępowania bez przeprowadzenia rozprawy oraz wcześniejszego złożenia
oświadczenia, o którym mowa w art. 54 § 1.
Art. 340.
§ 1.
W kwestii umorzenia postępowania stosuje się odpowiednio art. 322 oraz art. 323 §
1 i 2.
§ 2451)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 110 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W razie istnienia podstaw określonych w art. 45a lub art. 99 § 1 Kodeksu karnego albo w art. 43 §1,2 lub w art. 47 § 4 Kodeksu karnego skarbowego sąd, umarzając postępowanie lub rozpoznając wniosek prokuratora wymieniony w art.
323 § 3, orzeka przepadek.
§ 3452)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 21 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Osoba roszcząca sobie prawo do korzyści lub przedmiotów, których przepadek orzeczono
na podstawie art. 44-45a Kodeksu karnego lub art. 43 § 1 i 2 oraz art. 47 § 4 Kodeksu karnego skarbowego, może dochodzić swych roszczeń tylko w postępowaniu cywilnym.
Art. 341.
§ 1453)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 111 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Prokurator, oskarżony i pokrzywdzony mają prawo wziąć udział w posiedzeniu w przedmiocie
warunkowego umorzenia postępowania. Udział ich jest obowiązkowy, jeżeli prezes sądu
lub sąd tak zarządzi.
§ 2454)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 145 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli oskarżony sprzeciwia się warunkowemu umorzeniu, jak również wtedy, gdy sąd
uznaje, że warunkowe umorzenie byłoby nieuzasadnione, kieruje sprawę na rozprawę.
Wniosek prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania zastępuje akt oskarżenia. W
terminie 7 dni prokurator dokonuje czynności określonych w art. 333 § 1-2.
§ 3.
Jeżeli sąd uzna za celowe ze względu na możliwość porozumienia się oskarżonego z pokrzywdzonym
w kwestii naprawienia szkody lub zadośćuczynienia, może odroczyć posiedzenie, wyznaczając
stronom odpowiedni termin. Na wniosek oskarżonego i pokrzywdzonego, uzasadniony potrzebą
dokonania uzgodnień, sąd zarządza stosowną przerwę lub odracza posiedzenie.
§ 4.
Sąd orzekając o warunkowym umorzeniu bierze pod uwagę wyniki porozumienia się oskarżonego
z pokrzywdzonym w kwestii wskazanej w § 3.
§ 5455)Dodany przez art. 1 pkt 145 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania sąd orzeka na posiedzeniu wyrokiem.
Art. 342.
§ 1456)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 146 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W wyroku warunkowo umarzającym postępowanie należy dokładnie określić czyn oskarżonego,
wskazać przepis ustawy karnej, pod który czyn podpada, oraz oznaczyć okres próby.
§ 2457)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 76 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W wyroku sąd określa także nałożone na oskarżonego obowiązki oraz sposób i termin
ich wykonania albo zamiast tych obowiązków orzeka nawiązkę, a w razie uznania za celowe
- orzeka świadczenie pieniężne lub zakaz prowadzenia pojazdów, dozór kuratora, osoby
godnej zaufania albo instytucji lub organizacji społecznej.
§ 3458)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 146 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Wyrok powinien w razie potrzeby zawierać rozstrzygnięcie co do dowodów rzeczowych.
Sąd stosuje odpowiednio art. 230 § 2 i 3 oraz art. 231-233, uwzględniając potrzebę
zabezpieczenia dowodów na wypadek podjęcia postępowania.
§ 4459)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 146 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Zawarte w wyroku rozstrzygnięcie, o którym mowa w § 3, może być zaskarżone zażaleniem
przez osoby wskazane w art. 323 § 2.
Art. 343461)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 112 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Jeżeli nie ma zastosowania art. 46 Kodeksu karnego, sąd może uzależnić uwzględnienie wniosku, o którym mowa w art. 335, od naprawienia
szkody w całości albo w części lub od zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Przepis
art. 341 § 3 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Uwzględnienie wniosku jest możliwe tylko wówczas, jeżeli nie sprzeciwi się temu pokrzywdzony,
należycie powiadomiony o terminie posiedzenia.
§ 3.
Sąd może uzależnić uwzględnienie wniosku od dokonania w nim przez prokuratora wskazanej
przez siebie zmiany, zaakceptowanej przez oskarżonego.
§ 4.
Postępowania dowodowego nie prowadzi się.
§ 5.
Prokurator, oskarżony i pokrzywdzony mają prawo wziąć udział w posiedzeniu. Zawiadamiając
pokrzywdzonego o posiedzeniu poucza się go o możliwości zakończenia postępowania bez
przeprowadzenia rozprawy oraz wcześniejszego złożenia oświadczenia, o którym mowa
w art. 54 § 1. Udział podmiotów wskazanych w zdaniu pierwszym w posiedzeniu jest obowiązkowy,
jeżeli prezes sądu lub sąd tak zarządzi.
§ 5a462)Dodany przez art. 1 pkt 77 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przed uwzględnieniem wniosku, o którym mowa w art. 335, sąd poucza oskarżonego o treści
art. 447 § 5.
§ 6.
Sąd, uwzględniając wniosek, skazuje oskarżonego wyrokiem.
§ 7.
Jeżeli sąd uzna, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku, o którym mowa
w art. 335 § 1, zwraca sprawę prokuratorowi. W razie nieuwzględnienia wniosku wskazanego
w art. 335 § 2 sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych, a prokurator, w terminie
7 dni od dnia posiedzenia, dokonuje czynności określonych w art. 333 § 1 i 2.
Art. 343a463)Dodany przez art. 1 pkt 113 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
W wypadku złożenia przez oskarżonego, któremu zarzucono występek, wniosku, o którym
mowa w art. 338a, o terminie posiedzenia zawiadamia się strony i pokrzywdzonego, przesyłając
im odpis wniosku.
§ 2464)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 78 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd może uwzględnić wniosek, jeżeli okoliczności popełnienia przestępstwa i wina nie
budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte.
Uwzględnienie wniosku jest możliwe tylko wówczas, gdy nie sprzeciwi się temu prokurator.
Przepis art. 343 stosuje się odpowiednio.
§ 3.
W razie złożenia kolejnego wniosku podlega on rozpoznaniu na rozprawie.
Art. 344.
Jeżeli oskarżony jest tymczasowo aresztowany, sąd z urzędu rozstrzyga o utrzymaniu,
zmianie lub uchyleniu tego środka. W razie potrzeby orzeka także o innych środkach
zapobiegawczych.
Art. 344a465)Dodany przez art. 1 pkt 79 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Sąd przekazuje sprawę prokuratorowi w celu uzupełnienia śledztwa lub dochodzenia,
jeżeli akta sprawy wskazują na istotne braki tego postępowania, zwłaszcza na potrzebę
poszukiwania dowodów, zaś dokonanie niezbędnych czynności przez sąd powodowałoby znaczne
trudności.
§ 2.
Przekazując sprawę prokuratorowi, sąd wskazuje kierunek uzupełnienia, a w razie potrzeby
także odpowiednie czynności, jakie należy przedsięwziąć.
§ 3.
Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy stronom zażalenie.
Art. 344b465)Dodany przez art. 1 pkt 79 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Po uzupełnieniu śledztwa lub dochodzenia oskarżyciel publiczny składa nowy akt oskarżenia
lub podtrzymuje poprzedni, kieruje do sądu wniosek o warunkowe umorzenie postępowania
albo postępowanie umarza.
Art. 345.
Art. 346.
Art. 347.
W dalszym postępowaniu sąd nie jest związany ani oceną faktyczną, ani prawną przyjętą
za podstawę postanowień i zarządzeń wydanych na posiedzeniu.
Rozdział 41
Przygotowanie do rozprawy głównej
Art. 348.
Rozprawę należy wyznaczyć i przeprowadzić bez nieuzasadnionej zwłoki.
Art. 349467)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 115 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Jeżeli przewidywany zakres postępowania dowodowego uzasadnia przypuszczenie, że w
sprawie niezbędne będzie wyznaczenie co najmniej 5 terminów rozprawy, prezes sądu
niezwłocznie wyznacza sędziego albo członków składu orzekającego oraz kieruje sprawę
na posiedzenie.
§ 2.
Czynności, o których mowa w § 1, prezes sądu może dokonać także wówczas, jeżeli ze
względu na zawiłość sprawy lub z innych ważnych powodów uzna, że może to przyczynić
się do usprawnienia postępowania, a zwłaszcza należytego planowania i organizacji
rozprawy głównej.
§ 3.
Posiedzenie powinno się odbyć w ciągu 30 dni od daty jego wyznaczenia.
§ 4.
Oskarżyciel publiczny, obrońcy i pełnomocnicy mają prawo wziąć udział w posiedzeniu.
Prezes sądu może uznać ich udział w posiedzeniu za obowiązkowy. Prezes sądu może także
zawiadomić o posiedzeniu pozostałe strony, jeżeli uzna, że przyczyni się to do usprawnienia
postępowania.
§ 5.
Wyznaczając posiedzenie, prezes sądu wzywa oskarżyciela publicznego, pełnomocników
i obrońców do przedstawienia pisemnego stanowiska dotyczącego planowania przebiegu
rozprawy głównej oraz jej organizacji, w tym dowodów, które powinny być przeprowadzone
jako pierwsze na tych rozprawach, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania.
§ 6.
Stanowisko w przedmiocie planowania i organizacji rozprawy głównej obejmuje wnioski
dowodowe oraz informacje i oświadczenia, w szczególności o proponowanych terminach
rozpraw i ich przedmiocie, terminach usprawiedliwionej nieobecności uczestników procesu,
a także oświadczenia wskazujące na potrzebę wezwania na rozprawę główną biegłych,
kuratora sądowego, sprawdzenia danych o karalności oskarżonego oraz inne oświadczenia
dotyczące okoliczności istotnych dla sprawnego przeprowadzenia dalszego postępowania.
§ 7468)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 80 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Na posiedzeniu sąd rozstrzyga w przedmiocie wniosków dowodowych, a przewodniczący
składu orzekającego, biorąc pod uwagę stanowiska w przedmiocie planowania i organizacji
rozprawy głównej przedstawione przez strony, pełnomocników i obrońców, rozstrzyga
w przedmiocie kolejności przeprowadzenia dowodów, przebiegu i organizacji rozprawy
głównej oraz wyznacza jej terminy, a także podejmuje inne niezbędne rozstrzygnięcia.
Przepisy art. 350 § 2-4 stosuje się odpowiednio.
§ 8.
Ogłoszenie zarządzenia o wyznaczeniu terminów rozprawy ma skutek równoznaczny z wezwaniem
obecnych uczestników postępowania do udziału w rozprawie albo zawiadomieniem o jej
terminach.
Art. 350467)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 115 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
W sprawach, w których nie wyznaczono posiedzenia, o którym mowa w art. 349, prezes
sądu wydaje pisemne zarządzenie wskazujące sędziego albo członków składu orzekającego.
§ 2.
Przewodniczący składu orzekającego wydaje pisemne zarządzenie o wyznaczeniu rozprawy
głównej, w którym wskazuje:
1)
dzień, godzinę i salę rozpraw;
2)
strony i inne osoby, które należy wezwać na rozprawę lub zawiadomić o jej terminie;
3)
inne czynności konieczne do przygotowania rozprawy.
§ 3.
Co do oskarżonego pozbawionego wolności należy wydać zarządzenie o doprowadzeniu go
na rozprawę w celu udziału w czynnościach, o których mowa w art. 374 § la, a także
jeśli złożył on wniosek, o którym mowa w art. 353 § 3, albo gdy jego obecność na rozprawie
została uznana za obowiązkową.
§ 4.
O terminie i miejscu rozprawy głównej zawiadamia się pokrzywdzonego.
Art. 351469)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 472..
§ 1.
Sędziego albo sędziów powołanych do orzekania w sprawie wyznacza się w kolejności
według wpływu sprawy oraz jawnej dla stron listy sędziów danego sądu lub wydziału.
Odstępstwo od tej kolejności jest dopuszczalne tylko z powodu choroby sędziego lub
z innej ważnej przyczyny, co należy zaznaczyć w zarządzeniu o wyznaczeniu rozprawy.
§ 2.
Gdy w akcie oskarżenia zarzuca się popełnienie zbrodni zagrożonej karą 25 lat pozbawienia
wolności albo dożywotniego pozbawienia wolności, wyznaczenia składu orzekającego dokonuje
się na wniosek prokuratora lub obrońcy w drodze losowania, przy którym mają oni prawo
być obecni. Prokurator może złożyć wniosek nie później niż w ciągu 7 dni po wniesieniu
do sądu aktu oskarżenia, a obrońca w ciągu 7 dni od dnia doręczenia mu odpisu aktu
oskarżenia.470)Zdanie drugie w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 48 lit. a ustawy, o której mowa
w odnośniku 3.
§ 3471)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 48 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady wyznaczania
i losowania składu orzekającego, mając na uwadze konieczność zagwarantowania równego
prawdopodobieństwa udziału w składzie orzekającym w każdej sprawie wszystkim sędziom
danego sądu lub wydziału.
Art. 351472)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 81 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2017 r..
§ 1.
Sędziego powołanego do orzekania w sprawie w składzie jednoosobowym albo sędziego
sprawozdawcę wyznacza się w kolejności według wpływu sprawy oraz jawnej dla stron
listy sędziów orzekających w danym sądzie lub wydziale. Odstępstwo od tej kolejności
jest dopuszczalne tylko w formie pominięcia sędziego z powodu jego dłuższej choroby
lub innej usprawiedliwionej niemożności wykonywania obowiązków służbowych, bądź też
ważnej przyczyny wynikającej z organizacji pracy w sądzie, co należy zaznaczyć w zarządzeniu
o wyznaczeniu sędziego albo członków składu orzekającego.
§ 2.
Jeżeli do orzekania w sprawie należy powołać więcej niż jednego sędziego, kolejnego
albo kolejnych sędziów wyznacza się w drodze losowania. Sędzia wyznaczony w drodze
losowania podlega wyłączeniu od udziału w kolejnych losowaniach przeprowadzanych w
trybie niniejszego paragrafu, aż do wyboru w tej drodze wszystkich pozostałych sędziów
z listy, o której mowa w § 1.
§ 3.
Gdy w akcie oskarżenia zarzuca się popełnienie zbrodni zagrożonej karą 25 lat pozbawienia
wolności albo dożywotniego pozbawienia wolności, wyznaczenia składu orzekającego dokonuje
się na wniosek prokuratora lub obrońcy w drodze losowania. Sędzia wyznaczony w drodze
losowania podlega wyłączeniu od udziału w kolejnych losowaniach przeprowadzanych w
trybie niniejszego paragrafu aż do wyboru w tej drodze wszystkich pozostałych sędziów
z listy, o której mowa w § 1. Prokurator może złożyć wniosek w akcie oskarżenia, a
obrońca w ciągu 3 dni od dnia doręczenia mu odpisu aktu oskarżenia.
§ 4.
Jeżeli sędzia wyznaczony w myśl przepisów § 1-3 nie może orzekać w sprawie z powodu
przeszkody procesowej, przeszkody wynikającej z przepisów prawa o ustroju sądów, jego
długotrwałej choroby lub innej usprawiedliwionej niemożności wykonywania obowiązków
służbowych, do orzekania w sprawie w jego miejsce wyznacza się innego sędziego w drodze
losowania.
§ 5.
W wypadku wskazanym w § 4 sędzia wyznaczony do orzekania w sprawie w miejsce sędziego
wyznaczonego w myśl § 1 podlega z tego powodu jednokrotnemu pominięciu w kolejności
wyznaczania do orzekania w trybie § 1. W wypadku wskazanym w § 4 sędzia wyznaczony
do orzekania w sprawie w miejsce sędziego wyznaczonego w myśl § 2 podlega wyłączeniu
od udziału w kolejnych losowaniach przeprowadzanych w trybie § 4 w celu zastąpienia
sędziego wyznaczonego w myśl § 2 aż do wyboru w tej drodze wszystkich pozostałych
sędziów z listy, o której mowa w § 1. W wypadku wskazanym w § 4 sędzia wyznaczony
do orzekania w sprawie w miejsce sędziego wyznaczonego w myśl § 3 podlega wyłączeniu
od udziału w kolejnych losowaniach przeprowadzanych w trybie § 4 w celu zastąpienia
sędziego wyznaczonego w myśl § 3 aż do wyboru w tej drodze wszystkich pozostałych
sędziów z listy, o której mowa w § 1.
§ 6.
Jeżeli po wyznaczeniu składu orzekającego w myśl art. 349 § 1 albo art. 350 § 1 sprawa,
zgodnie z przepisami postępowania, ma być rozpoznana w składzie złożonym z większej
liczby sędziów, do orzekania w tej sprawie wyznacza się sędziego lub sędziów w drodze
losowania. W takim wypadku sędzia wyznaczony do orzekania w sprawie podlega z tego
powodu jednokrotnemu pominięciu w kolejności wyznaczania do orzekania w trybie § 1.
§ 7.
Od udziału w losowaniach wskazanych w § 2-6 wyłączeni są sędziowie, o których mowa
w § 1 zdanie drugie.
§ 8.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia:
1)
tryb wyznaczania i losowania składu orzekającego, mając na uwadze konieczność zagwarantowania
równego prawdopodobieństwa udziału w składzie orzekającym w każdej sprawie wszystkim
sędziom danego sądu lub wydziału oraz zapewnienia obiektywizmu przy przeprowadzaniu
losowania, w szczególności poprzez udział w tej czynności osób niemających interesu
prawnego ani faktycznego w wyniku losowania, możliwość wyznaczania i losowania składu
orzekającego przy użyciu systemu informatycznego oraz możliwość rejestrowania obrazu
albo obrazu i dźwięku z przebiegu losowania, warunki tego rejestrowania oraz przechowywania
i udostępniania zapisów nagrań;
2)
warunki uznania choroby lub innej usprawiedliwionej niemożności wykonywania obowiązków
służbowych za dłuższą lub długotrwałą oraz ważne przyczyny wynikające z organizacji
pracy w sądzie dopuszczające pominięcie sędziego do orzekania w sprawie, mając na
uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego toku postępowania oraz prawidłowego wyznaczania
sędziego do orzekania w sprawie.
§ 9.
Przepisy § 1-8 stosuje się do sędziów sądów powszechnych i wojskowych.
Art. 352473)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 82 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przewodniczący składu orzekającego po rozważeniu wniosków stron albo sąd z urzędu
dopuszcza dowody, a przewodniczący zarządza ich sprowadzenie na rozprawę. Przepis
art. 368 stosuje się odpowiednio.
Art. 353.
§ 1.
Pomiędzy doręczeniem zawiadomienia a terminem rozprawy głównej powinno upłynąć co
najmniej 7 dni.
§ 2.
W razie niezachowania tego terminu w stosunku do oskarżonego lub jego obrońcy rozprawa
na ich wniosek, zgłoszony przed rozpoczęciem przewodu sądowego, ulega odroczeniu.
§ 3474)Dodany przez art. 1 pkt 117 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 83 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Doręczając oskarżonemu pozbawionemu wolności, którego obecność na rozprawie nie jest
obowiązkowa, zawiadomienie o terminie rozprawy, należy pouczyć go o prawie do złożenia
w terminie 7 dni od daty doręczenia tego zawiadomienia wniosku o doprowadzenie go
na rozprawę.
§ 4474)Dodany przez art. 1 pkt 117 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 83 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Doręczając oskarżonemu wezwanie na rozprawę albo zawiadomienie o jej terminie, poucza
się go o treści przepisów art. 374, art. 376, art. 377, art. 422 i art. 447 § 5.
§ 4a475)Dodany przez art. 1 pkt 83 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Doręczając stronie zawiadomienie o terminie rozprawy, poucza się ją o treści art.
402 § 1 zdanie trzecie.
§ 5476)Dodany przez art. 1 pkt 117 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 83 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Wniosek, o którym mowa w § 3, jak również wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu,
powinien być złożony w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania lub zawiadomienia.
Wnioski złożone po terminie podlegają rozpoznaniu, jeżeli nie powoduje to konieczności
zmiany terminu rozprawy albo posiedzenia, o którym mowa w art. 341 lub art. 343.
Art. 354.
W wypadku wniosku prokuratora o umorzenie postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy
i o zastosowanie środków zabezpieczających stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego
rozdziału z następującymi zmianami:
1477)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 22 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.)
nie stosuje się przepisów o oskarżycielu posiłkowym;
2478)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 150 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
wniosek kieruje się na rozprawę, chyba że w świetle materiałów postępowania przygotowawczego
popełnienie czynu zabronionego przez podejrzanego i jego niepoczytalność w chwili
czynu nie budzą wątpliwości, a prezes sądu uzna za celowe rozpoznanie sprawy na posiedzeniu
z udziałem prokuratora, obrońcy i podejrzanego; podejrzany nie bierze udziału w posiedzeniu,
jeżeli z opinii biegłych wynika, że byłoby to niewskazane, chyba że sąd uzna jego
udział za konieczny; pokrzywdzony ma prawo wziąć udział w posiedzeniu;
3)
w razie umorzenia postępowania stosuje się art. 322 § 2 i 3.
Art. 354a479)Dodany przez art. 5 pkt 23 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
§ 1.
Przed orzeczeniem środka zabezpieczającego, o którym mowa w art. 93a § 1 Kodeksu karnego, albo nakazu lub zakazów, o których mowa w art. 39 pkt 2-3 Kodeksu karnego, orzeczonych tytułem środka zabezpieczającego, sąd wysłuchuje:
1480)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 84 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
biegłego psychologa;
2480)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 84 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
w sprawach osób niepoczytalnych, o ograniczonej poczytalności lub z zaburzeniami osobowości
albo gdy sąd uzna to za wskazane - ponadto biegłych lekarzy psychiatrów;
3480)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 84 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
w sprawach osób z zaburzeniami preferencji seksualnych - biegłych wskazanych w pkt
1 i 2 oraz biegłego lekarza seksuologa lub biegłego psychologa seksuologa.
W sprawach osób uzależnionych można również wysłuchać biegłego w przedmiocie uzależnienia.
§ 2.
Jeżeli sprawca, wobec którego istnieją podstawy do orzeczenia terapii lub terapii
uzależnień, wyraża zgodę na taką terapię lub terapię uzależnień, przepisu § 1 nie
stosuje się; sąd może jednak, jeżeli uzna to za wskazane, wysłuchać jednego lub więcej
biegłych wskazanych w tym przepisie.
Rozdział 42
Jawność rozprawy głównej
Art. 355.
Rozprawa odbywa się jawnie. Ograniczenia jawności określa ustawa.
Art. 356.
§ 1.
Na rozprawie oprócz osób biorących udział w postępowaniu mogą być obecne tylko osoby
pełnoletnie, nieuzbrojone.
§ 2.
Przewodniczący może zezwolić na obecność na rozprawie małoletnim oraz osobom obowiązanym
do noszenia broni.
§ 3.
Nie mogą być obecne na rozprawie osoby znajdujące się w stanie nielicującym z powagą
sądu.
Art. 357481)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 86..
§ 1.
Sąd zezwala przedstawicielom środków masowego przekazu na dokonywanie za pomocą aparatury
utrwaleń obrazu i dźwięku z przebiegu rozprawy.
§ 2.
Sąd może określić warunki udziału przedstawicieli środków masowego przekazu w rozprawie.
§ 3.
Jeżeli ze względów techniczno-organizacyjnych obecność przedstawicieli środków masowego
przekazu utrudnia przebieg rozprawy, sąd ogranicza liczbę przedstawicieli środków
masowego przekazu na sali rozprawy i wskazuje uprawnionych do dokonywania za pomocą
aparatury utrwaleń obrazu i dźwięku z przebiegu rozprawy według kolejności zgłoszeń
lub na podstawie losowania.
§ 4.
Sąd zarządza opuszczenie sali rozprawy przez przedstawicieli środków masowego przekazu,
którzy zakłócają przebieg rozprawy.
§ 5.
W wyjątkowych wypadkach, gdy należy się obawiać, że obecność przedstawicieli środków
masowego przekazu mogłaby oddziaływać krępująco na zeznania świadka, przewodniczący
może zarządzić opuszczenie sali rozprawy przez przedstawicieli środków masowego przekazu
na czas przesłuchania danej osoby.
Art. 358.
Jeżeli nie przemawia przeciw temu wzgląd na prawidłowość postępowania, sąd na wniosek
strony wyraża zgodę na utrwalenie przez nią przebiegu rozprawy za pomocą urządzenia
rejestrującego dźwięk.
Art. 359.
Niejawna jest rozprawa, która dotyczy:
1)
wniosku prokuratora o umorzenie postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy i zastosowanie
środka zabezpieczającego;
2)
sprawy o pomówienie lub znieważenie; na wniosek pokrzywdzonego rozprawa odbywa się
jednak jawnie.
Art. 360482)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 86..
§ 1.
Sąd może wyłączyć jawność rozprawy w całości albo w części:
1)
jeżeli jawność mogłaby:
a)
wywołać zakłócenie spokoju publicznego,
b)
obrażać dobre obyczaje,
c)
ujawnić okoliczności, które ze względu na ważny interes państwa powinny być zachowane
w tajemnicy,
d)
naruszyć ważny interes prywatny;
2)
jeżeli choćby jeden z oskarżonych jest nieletni lub na czas przesłuchania świadka,
który nie ukończył 15 lat;
3)
na żądanie osoby, która złożyła wniosek o ściganie.
§ 2.
Jeżeli prokurator sprzeciwi się wyłączeniu jawności, rozprawa odbywa się jawnie.
Art. 361.
§ 1.
W razie wyłączenia jawności mogą być obecne na rozprawie, oprócz osób biorących udział
w postępowaniu, po dwie osoby wskazane przez oskarżyciela publicznego, oskarżyciela
posiłkowego, oskarżyciela prywatnego i oskarżonego. Jeżeli jest kilku oskarżycieli
lub oskarżonych, każdy z nich może żądać pozostawienia na sali rozpraw po jednej osobie.
§ 2483)W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 172..
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli zachodzi obawa ujawnienia informacji niejawnych
o klauzuli tajności „tajne” lub „ściśle tajne”.
§ 3.
W razie wyłączenia jawności przewodniczący może zezwolić poszczególnym osobom na obecność
na rozprawie.
Art. 362.
Przewodniczący poucza obecnych o obowiązku zachowania w tajemnicy okoliczności ujawnionych
na rozprawie toczącej się z wyłączeniem jawności i uprzedza o skutkach niedopełnienia
tego obowiązku.
Art. 363.
Z chwilą zgłoszenia wniosku o wyłączenie jawności rozprawa w zakresie tego wniosku
odbywa się z wyłączeniem jawności, jeżeli o to wnosi strona lub sąd uzna to za potrzebne.
Art. 364.
§ 1.
Ogłoszenie wyroku odbywa się jawnie.
§ 2.
Jeżeli jawność rozprawy wyłączono w całości lub w części, przytoczenie powodów wyroku
może nastąpić również z wyłączeniem jawności w całości lub w części.
Rozdział 43
Przepisy ogólne o rozprawie głównej
Art. 365.
Rozprawa odbywa się ustnie.
Art. 366.
§ 1484)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 85 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przewodniczący kieruje rozprawą i czuwa nad jej prawidłowym przebiegiem, bacząc, aby
zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy.
§ 2.
Przewodniczący powinien dążyć do tego, aby rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło na pierwszej
rozprawie głównej.
Art. 367.
§ 1.
Przewodniczący umożliwia stronom wypowiedzenie się co do każdej kwestii podlegającej
rozstrzygnięciu.
§ 2.
Jeżeli w jakiejkolwiek kwestii jedna ze stron zabiera głos, prawo głosu przysługuje
również wszystkim innym stronom. Obrońcy oskarżonego i oskarżonemu przysługuje głos
ostatni.
Art. 367a.
Art. 368.
O przychylnym załatwieniu wniosku dowodowego strony, któremu inna strona nie sprzeciwiła
się, rozstrzyga ostatecznie przewodniczący; w innych wypadkach sąd wydaje postanowienie.
Art. 369.
Dowody na poparcie oskarżenia powinny być w miarę możności przeprowadzone przed dowodami
służącymi do obrony.
Art. 370486)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 119 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1487)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 87 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Po swobodnym wypowiedzeniu się osoby przesłuchiwanej na wezwanie przewodniczącego,
stosownie do art. 171 § 1, mogą zadawać jej pytania w następującym porządku: oskarżyciel
publiczny, oskarżyciel posiłkowy, pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, oskarżyciel
prywatny, pełnomocnik oskarżyciela prywatnego, biegły, obrońca, oskarżony, członkowie
składu orzekającego.
§ 2487)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 87 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Strona, na której wniosek świadek został dopuszczony, zadaje pytania przed pozostałymi
stronami.
§ 2a488)Dodany przez art. 1 pkt 87 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W razie potrzeby członkowie składu orzekającego mogą zadawać dodatkowe pytania poza
kolejnością.
§ 3489)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 87 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W przypadku dopuszczenia dowodu z urzędu pytania jako pierwsi zadają członkowie składu
orzekającego.
§ 4.
Przewodniczący uchyla pytania, o których mowa w art. 171 § 6, lub gdy z innych powodów
uznaje je za niestosowne.
Art. 371.
§ 1.
Przy przesłuchaniu świadka nie powinni być obecni świadkowie, którzy jeszcze nie zostali
przesłuchani.
§ 2.
Przewodniczący powinien przedsiębrać środki zapobiegające porozumiewaniu się osób
przesłuchanych z osobami, które jeszcze nie zostały przesłuchane.
Art. 372.
Przewodniczący wydaje wszelkie zarządzenia niezbędne do utrzymania na sali sądowej
spokoju i porządku.
Art. 373490)W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 22..
Od zarządzeń przewodniczącego wydanych na rozprawie głównej przysługuje odwołanie
do składu orzekającego, chyba że sąd orzeka jednoosobowo.
Art. 374.
§ 1491)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 120 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Oskarżony ma prawo brać udział w rozprawie. Przewodniczący lub sąd mogą uznać jego
obecność za obowiązkową.
§ 1a492)Dodany przez art. 1 pkt 120 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W sprawach o zbrodnie obecność oskarżonego podczas czynności, o których mowa w art.
385 i art. 386, jest obowiązkowa.
§ 2.
Przewodniczący może wydać zarządzenie w celu uniemożliwienia oskarżonemu wydalenia
się z sądu przed zakończeniem rozprawy.
Art. 375.
§ 1.
Jeżeli oskarżony pomimo upomnienia go przez przewodniczącego zachowuje się nadal w
sposób zakłócający porządek rozprawy lub godzący w powagę sądu, przewodniczący może
wydalić go na pewien czas z sali rozprawy.
§ 2.
Zezwalając oskarżonemu na powrót, przewodniczący niezwłocznie informuje go o przebiegu
rozprawy w czasie jego nieobecności oraz umożliwia mu złożenie wyjaśnień co do przeprowadzonych
w czasie jego nieobecności dowodów.
Art. 376493)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 121 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Jeżeli oskarżony, którego obecność na rozprawie jest obowiązkowa, złożył już wyjaśnienia
i opuścił salę rozprawy bez zezwolenia przewodniczącego, sąd może prowadzić rozprawę
w dalszym ciągu pomimo nieobecności oskarżonego. Sąd zarządza zatrzymanie i przymusowe
doprowadzenie oskarżonego, jeżeli uznaje jego obecność za niezbędną. Na postanowienie
w przedmiocie zatrzymania i przymusowego doprowadzenia przysługuje zażalenie do innego
równorzędnego składu tego sądu.
§ 2494)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 88 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli oskarżony, którego obecność na rozprawie
jest obowiązkowa, po złożeniu wyjaśnień, zawiadomiony o terminie rozprawy odroczonej
lub przerwanej nie stawił się na tę rozprawę bez usprawiedliwienia.
§ 3494)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 88 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli na rozprawę odroczoną lub przerwaną nie stawił się współoskarżony, który usprawiedliwił
swoje niestawiennictwo, sąd może prowadzić rozprawę w zakresie niedotyczącym bezpośrednio
nieobecnego oskarżonego, jeżeli nie ograniczy to jego prawa do obrony.
Art. 377493)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 121 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Jeżeli oskarżony wprawił się ze swej winy w stan powodujący niezdolność do udziału
w rozprawie lub w posiedzeniu, w których jego udział jest obowiązkowy, sąd może postanowić
o prowadzeniu postępowania pomimo jego nieobecności, nawet jeżeli nie złożył jeszcze
wyjaśnień.
§ 2.
Przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w § 1, sąd zapoznaje się ze świadectwem
lekarza, który stwierdził stan takiej niezdolności, lub przesłuchuje go w charakterze
biegłego. Stan powodujący niezdolność oskarżonego do udziału w rozprawie można stwierdzić
także na podstawie badania niepołączonego z naruszeniem integralności ciała, przeprowadzonego
za pomocą stosownego urządzenia.
§ 3.
Jeżeli oskarżony, którego obecność na rozprawie jest obowiązkowa, zawiadomiony o terminie
rozprawy oświadcza, że nie weźmie udziału w rozprawie, uniemożliwia doprowadzenie
go na rozprawę albo zawiadomiony o niej osobiście nie stawia się na rozprawę bez usprawiedliwienia,
sąd może prowadzić postępowanie bez jego udziału; sąd może jednak zarządzić zatrzymanie
i przymusowe doprowadzenie oskarżonego. Na postanowienie w przedmiocie zatrzymania
i przymusowego doprowadzenia przysługuje zażalenie do innego równorzędnego składu
tego sądu.
§ 4.
Jeżeli oskarżony nie złożył jeszcze wyjaśnień przed sądem, można zastosować art. 396
§ 2 lub uznać za wystarczające odczytanie jego poprzednio złożonych wyjaśnień. Przesłuchania
oskarżonego można dokonać z wykorzystaniem środków, o których mowa w art. 177 § la.
Art. 378495)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
§ 1496)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 122 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Jeżeli w sprawie, w której oskarżony musi mieć obrońcę i korzysta z obrony z wyboru,
obrońca lub oskarżony wypowiada stosunek obrończy, sąd, prezes sądu lub referendarz
sądowy ustanawia obrońcę z urzędu, o ile oskarżony nie powołał obrońcy z wyboru. W
razie potrzeby rozprawę przerywa się lub odracza.
§ 2.
W sprawie, w której oskarżony korzysta z obrońcy z urzędu, sąd na uzasadniony wniosek
obrońcy lub oskarżonego zwalnia obrońcę z jego obowiązków i wyznacza oskarżonemu innego
obrońcę z urzędu.
§ 3.
W wypadkach określonych w § 1 i 2 sąd podejmuje zarazem decyzję, czy dotychczasowy
obrońca może bez uszczerbku dla prawa oskarżonego do obrony pełnić obowiązki do czasu
podjęcia obrony przez nowego obrońcę.
Art. 379.
§ 1.
Gdy sąd wchodzi na salę lub ją opuszcza, wszyscy obecni wstają.
§ 2.
Wstaje również każda osoba, do której sąd się zwraca lub która do sądu przemawia,
chyba że przewodniczący zwolni ją od tego obowiązku.
Art. 380.
Przepisy dotyczące oskarżonego stosuje się odpowiednio do osoby, której prokurator
zarzuca popełnienie czynu zabronionego w stanie niepoczytalności i wnosi o umorzenie
postępowania oraz o zastosowanie wobec niej środków zabezpieczających.
Rozdział 44
Rozpoczęcie rozprawy głównej
Art. 381497)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 89 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Rozprawę główną rozpoczyna wywołanie sprawy. Następnie przewodniczący sprawdza, czy
wszyscy wezwani stawili się oraz czy nie ma przeszkód do rozpoznania sprawy.
Art. 382498)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 155 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W razie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa oskarżonego, którego obecność jest
obowiązkowa, przewodniczący zarządza jego natychmiastowe zatrzymanie i doprowadzenie
lub przerywa w tym celu rozprawę albo też sąd ją odracza. Przepis art. 376 § 1 zdanie
trzecie stosuje się.
Art. 383.
Art. 384.
§ 1.
Po sprawdzeniu obecności przewodniczący zarządza opuszczenie sali rozpraw przez świadków.
Biegli pozostają na sali, jeżeli przewodniczący nie zarządzi inaczej.
§ 2500)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 156 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Pokrzywdzony ma prawo wziąć udział w rozprawie, jeżeli się stawi, i pozostać na sali,
choćby miał składać zeznania jako świadek. W tym wypadku sąd przesłuchuje go w pierwszej
kolejności.
§ 3.
Uznając to za celowe sąd może zobowiązać pokrzywdzonego do obecności na rozprawie
lub jej części.
Rozdział 45
Przewód sądowy
Art. 385502)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 125 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Przewód sądowy rozpoczyna się od zwięzłego przedstawienia przez oskarżyciela zarzutów
oskarżenia.
§ 1a503)Dodany przez art. 1 pkt 90 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli w rozprawie nie bierze udziału oskarżyciel, przewodniczący dokonuje zwięzłego
przedstawienia zarzutów oskarżenia.
§ 2.
Jeśli wniesiono odpowiedź na akt oskarżenia, przewodniczący informuje o jej treści.
Art. 386.
§ 1504)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 126 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Jeżeli oskarżony bierze udział w rozprawie głównej, przewodniczący, po przedstawieniu
zarzutów oskarżenia, poucza go o prawie składania wyjaśnień, odmowy wyjaśnień lub
odpowiedzi na pytania, składania wniosków dowodowych i konsekwencjach nieskorzystania
z tego uprawnienia oraz o treści przepisów art. 100 § 3 i 4, art. 376, art. 377, art.
419 § 1 i art. 422, po czym pyta go, czy przyznaje się do zarzucanego mu czynu oraz
czy chce złożyć wyjaśnienia i jakie.
§ 2.
Po przesłuchaniu oskarżonego przewodniczący poucza go o prawie zadawania pytań osobom
przesłuchiwanym oraz składania wyjaśnień co do każdego dowodu.
§ 3505)Dodany przez art. 1 pkt 126 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do oskarżonego, który stawi się po raz pierwszy
na kolejnej rozprawie głównej.
Art. 387506)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 127 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1507)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 91 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Do chwili zakończenia pierwszego przesłuchania wszystkich oskarżonych na rozprawie
głównej oskarżony, któremu zarzucono przestępstwo zagrożone karą nieprzekraczająca
15 lat pozbawienia wolności, może złożyć wniosek o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie
mu określonej kary lub środka karnego, orzeczenie przepadku lub środka kompensacyjnego
bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Wniosek może również dotyczyć wydania
określonego rozstrzygnięcia w przedmiocie poniesienia kosztów procesu. Jeżeli oskarżony
nie ma obrońcy z wyboru, sąd może, na jego wniosek, wyznaczyć mu obrońcę z urzędu.
§ 1a508)Dodany przez art. 1 pkt 91 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przed uwzględnieniem wniosku o wydanie wyroku skazującego sąd poucza oskarżonego o
treści art. 447 § 5.
§ 2.
Sąd może uwzględnić wniosek o wydanie wyroku skazującego, gdy okoliczności popełnienia
przestępstwa i wina nie budzą wątpliwości, a cele postępowania zostaną osiągnięte
mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości; uwzględnienie wniosku jest możliwe jedynie
wówczas, gdy nie sprzeciwia się temu prokurator, a także pokrzywdzony należycie powiadomiony
o terminie rozprawy oraz pouczony o możliwości zgłoszenia przez oskarżonego takiego
wniosku.
§ 3.
Sąd może uzależnić uwzględnienie wniosku oskarżonego od dokonania w nim wskazanej
przez siebie zmiany. Przepis art. 341 § 3 stosuje się odpowiednio.
§ 5.
Przychylając się do wniosku, sąd może uznać za ujawnione dowody wymienione w akcie
oskarżenia lub dokumenty przedłożone przez stronę.
Art. 388.
Za zgodą obecnych stron sąd może przeprowadzić postępowanie dowodowe tylko częściowo,
jeżeli wyjaśnienia oskarżonego przyznającego się do winy nie budzą wątpliwości.
Art. 389510)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 92 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Jeżeli oskarżony nie stawił się na rozprawę, odmawia wyjaśnień lub wyjaśnia odmiennie
niż poprzednio albo oświadcza, że pewnych okoliczności nie pamięta, wolno na rozprawie
odczytywać tylko w odpowiednim zakresie protokoły jego wyjaśnień złożonych poprzednio
w charakterze oskarżonego w tej lub innej sprawie w postępowaniu przygotowawczym lub
przed sądem albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę.
§ 2.
Po odczytaniu protokołu przewodniczący zwraca się do oskarżonego o wypowiedzenie się
co do jego treści i o wyjaśnienie zachodzących sprzeczności.
§ 3.
Wolno na rozprawie odczytać wyjaśnienia współoskarżonego, który zmarł.
Art. 390.
§ 1.
Oskarżony ma prawo być obecny przy wszystkich czynnościach postępowania dowodowego.
§ 2.
W wyjątkowych wypadkach, gdy należy się obawiać, że obecność oskarżonego mogłaby oddziaływać
krępująco na wyjaśnienia współoskarżonego albo na zeznania świadka lub biegłego, przewodniczący
może zarządzić, aby na czas przesłuchania danej osoby oskarżony opuścił salę sądową.
Przepis art. 375 § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 3511)Dodany przez art. 20 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
W wypadkach przewidzianych w § 2 przewodniczący może również przeprowadzić przesłuchanie
przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie tej czynności na
odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W miejscu składania
wyjaśnień lub zeznań w czynności bierze udział referendarz sądowy, asystent sędziego
lub urzędnik sądowy.
Art. 391.
§ 1512)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 93 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli świadek bezpodstawnie odmawia zeznań, zeznaje odmiennie niż poprzednio albo
oświadczy, że pewnych okoliczności nie pamięta, albo przebywa za granicą lub nie można
mu było doręczyć wezwania, albo nie stawił się z powodu niedających się usunąć przeszkód
lub przewodniczący zaniechał wezwania świadka na podstawie art. 333 § 2, a także wtedy,
gdy świadek zmarł, wolno odczytywać w odpowiednim zakresie protokoły złożonych poprzednio
przez niego zeznań w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem w tej lub innej
sprawie albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę.
§ 2.
W warunkach określonych w § 1, a także w wypadku określonym w art. 182 § 3, wolno
również odczytywać na rozprawie protokoły złożonych poprzednio przez świadka wyjaśnień
w charakterze oskarżonego.
§ 3.
Przepis art. 389 § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 392514)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 161 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 1515)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 26 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Wolno odczytywać na rozprawie głównej protokoły przesłuchania świadków i oskarżonych,
sporządzone w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem albo w innym postępowaniu
przewidzianym przez ustawę, gdy bezpośrednie przeprowadzenie dowodu nie jest niezbędne,
a żadna z obecnych stron temu się nie sprzeciwia.
§ 2.
Sprzeciw strony, której zeznania lub wyjaśnienia nie dotyczą, nie stoi na przeszkodzie
odczytaniu protokołu.
Art. 393.
§ 1516)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 94 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Wolno odczytywać na rozprawie protokoły oględzin, przeszukania i zatrzymania rzeczy,
opinie biegłych, instytutów, zakładów lub instytucji, dane o karalności, wyniki wywiadu
środowiskowego oraz wszelkie dokumenty urzędowe złożone w postępowaniu przygotowawczym
lub sądowym albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę. Nie wolno jednak
odczytywać notatek dotyczących czynności, z których wymagane jest sporządzenie protokołu.
§ 2517)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 162 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Wolno również odczytywać zawiadomienie o przestępstwie, chyba że zostało złożone do
protokołu, o którym mowa w art. 304a.
§ 3518)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 130 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Mogą być odczytywane na rozprawie wszelkie dokumenty prywatne, powstałe poza postępowaniem
karnym, w szczególności oświadczenia, publikacje, listy oraz notatki.
§ 4.
Wolno odczytywać na rozprawie protokoły zeznań świadka przesłuchanego w warunkach
określonych w art. 184. Rozprawa jest wówczas niejawna; przepisu art. 361 § 1 nie
stosuje się.
Art. 393a519)Dodany przez art. 1 pkt 163 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 95 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W warunkach określonych w art. 389 § 1 i 3, art. 391 § 1 i 2, art. 392 i art. 393
wolno również odczytywać lub odtwarzać zapisy, o których mowa w art. 145 § 1 i art.
147 § l-2b.
Art. 394.
§ 1.
Dane dotyczące osoby oskarżonego oraz wyniki wywiadu środowiskowego uznaje się za
ujawnione bez odczytywania. Należy je jednak odczytać na żądanie oskarżonego lub obrońcy.
§ 2521)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 132 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Protokoły i dokumenty podlegające odczytaniu na rozprawie można uznać bez ich odczytania
za ujawnione w całości lub w części. Należy jednak je odczytać, jeżeli wnosi o to
strona, która nie miała możliwości zapoznania się z ich treścią. Przepis art. 392
§ 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 395.
Jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie właściwości dowodów rzeczowych, sprowadza się
je na salę rozpraw i udostępnia stronom, a w razie potrzeby - świadkom i biegłym.
Art. 396.
§ 1.
Jeżeli zapoznanie się z dowodem rzeczowym lub przeprowadzenie oględzin przez pełny
skład sądu napotyka znaczne trudności albo jeżeli strony wyrażają na to zgodę, sąd
wyznacza do tej czynności sędziego ze swego składu albo sąd wezwany.
§ 2.
Sąd może zlecić przesłuchanie świadka sędziemu wyznaczonemu ze swego składu lub sądowi
wezwanemu, w którego okręgu świadek przebywa, jeżeli świadek nie stawił się z powodu
przeszkód zbyt trudnych do usunięcia.
§ 3.
W czynnościach wskazanych w § 1 i 2 mają prawo brać udział strony, obrońcy i pełnomocnicy.
Oskarżonego pozbawionego wolności sprowadza się tylko wtedy, gdy sąd uzna to za konieczne.
§ 4.
Sędzia wyznaczony lub sąd wezwany może przeprowadzić także inny dowód, którego potrzeba
wyłoni się w toku czynności wskazanej w § 1 lub 2.
Art. 396a522)Dodany przez art. 1 pkt 97 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Jeżeli dopiero w toku rozprawy ujawnią się istotne braki postępowania przygotowawczego,
a ich usunięcie przez sąd uniemożliwiałoby wydanie prawidłowego orzeczenia w rozsądnym
terminie, zaś przeszkód tych nie można usunąć, stosując przepis art. 396, sąd może
przerwać albo odroczyć rozprawę, zakreślając oskarżycielowi publicznemu termin do
przedstawienia dowodów, których przeprowadzenie pozwoliłoby na usunięcie dostrzeżonych
braków.
§ 2.
Oskarżyciel publiczny w celu zebrania dowodów, o których mowa w§ 1, może przedsięwziąć
osobiście, a prokurator także zlecić Policji dokonanie niezbędnych czynności dowodowych.
§ 3.
Oskarżyciel publiczny w wypadku niemożności dotrzymania zakreślonego terminu może
zwrócić się do sądu o jego przedłużenie.
§ 4.
Jeżeli oskarżyciel publiczny w wyznaczonym terminie nie przedstawi stosownych dowodów,
sąd rozstrzyga na korzyść oskarżonego wątpliwości wynikające z nieprzeprowadzenia
tych dowodów
Art. 397.
Art. 398.
§ 1.
Jeżeli na podstawie okoliczności, które wyszły na jaw w toku rozprawy, oskarżyciel
zarzucił oskarżonemu inny czyn oprócz objętego aktem oskarżenia, sąd może za zgodą
oskarżonego rozpoznać nowe oskarżenie na tej samej rozprawie, chyba że zachodzi konieczność
przeprowadzenia postępowania przygotowawczego co do nowego czynu.
§ 2.
W razie odroczenia rozprawy oskarżyciel wnosi nowy lub dodatkowy akt oskarżenia.
Art. 399.
§ 1.
Jeżeli w toku rozprawy okaże się, że nie wychodząc poza granice oskarżenia można czyn
zakwalifikować według innego przepisu prawnego, sąd uprzedza o tym obecne na rozprawie
strony.
§ 2.
Na wniosek oskarżonego można przerwać rozprawę w celu umożliwienia mu przygotowania
się do obrony.
Art. 400524)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 § 7 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
§ 1525)Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1651), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009 r..
Jeżeli po rozpoczęciu przewodu sądowego ujawni się, że czyn oskarżonego stanowi wykroczenie,
sąd, nie przekazując sprawy właściwemu sądowi, rozpoznaje ją w tym samym składzie,
stosując w dalszym jej toku, przepisy Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
§ 2526)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 525..
Przepis § 1 stosuje się również w sprawach o wykroczenia popełnione przez żołnierzy
w czynnej służbie wojskowej.
Art. 401.
§ 1527)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 134 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Przewodniczący może przerwać rozprawę główną w celu przygotowania przez strony wniosków
dowodowych lub sprowadzenia dowodu albo dla wypoczynku lub z innej ważnej przyczyny.
§ 2.
Każdorazowa przerwa w rozprawie może trwać nie dłużej niż 35 dni.
Art. 402.
§ 1528)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 135 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Jeżeli przewodniczący, zarządzając przerwę, oznaczy jednocześnie czas i miejsce dalszego
ciągu rozprawy, osoby obecne na rozprawie przerwanej, których obecność była obowiązkowa,
są obowiązane stawić się w nowym terminie bez wezwania. Przepis art. 285 stosuje się
odpowiednio. Osoby uprawnione do stawiennictwa nie muszą być zawiadamiane o nowym
terminie, nawet jeśli nie uczestniczyły w rozprawie przerwanej.
§ 1a529)Dodany przez art. 1 pkt 98 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Oskarżonego, którego obecność jest obowiązkowa, nie wzywa się w sytuacjach określonych
w art. 376 lub art. 377, jeżeli okres przerwy uniemożliwia jego wezwanie oraz stawienie
się na rozprawę po przerwie.
§ 2.
Rozprawę przerwaną prowadzi się po przerwie w dalszym ciągu, a od początku -jeżeli
skład sądu uległ zmianie albo sąd uzna to za konieczne.
§ 3.
W razie przekroczenia terminu przerwy rozprawę uważa się za odroczoną.
Art. 403.
Orzeczenia zapadające w czasie przerwy w rozprawie wydaje się w składzie rozpoznającym
sprawę, a w wypadku niemożności jego utworzenia - w takim samym składzie.
Art. 404.
§ 1.
Sąd może odroczyć rozprawę tylko wtedy, gdy zarządzenie przerwy nie byłoby wystarczające.
§ 2530)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 166 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Rozprawę odroczoną prowadzi się w nowym terminie od początku. Sąd może wyjątkowo prowadzić
rozprawę odroczoną w dalszym ciągu, chyba że skład sądu uległ zmianie.
§ 3531)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 166 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W wypadku podjęcia postępowania zawieszonego przepis § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 404a.
Art. 405.
Po przeprowadzeniu dowodów dopuszczonych w sprawie przewodniczący zapytuje strony,
czy wnoszą o uzupełnienie postępowania dowodowego i w razie odpowiedzi przeczącej
- zamyka przewód sądowy.
Rozdział 46
Głosy końcowe
Art. 406.
§ 1534)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 86..
Po zamknięciu przewodu sądowego przewodniczący udziela głosu stronom, ich przedstawicielom
oraz przedstawicielowi społecznemu. Głos zabierają w następującej kolejności: oskarżyciel
publiczny, oskarżyciel posiłkowy, oskarżyciel prywatny, przedstawiciel społeczny,
obrońca oskarżonego i oskarżony. Przedstawiciele procesowi stron zabierają głos przed
stronami.
§ 2.
Jeżeli oskarżyciel ponownie zabiera głos, należy również udzielić głosu obrońcy i
oskarżonemu.
Art. 407.
Rozdział 47
Wyrokowanie
Art. 408536)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 86..
Po wysłuchaniu głosów końcowych sąd niezwłocznie przystępuje do narady.
Art. 409536)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 86..
Sąd aż do ogłoszenia wyroku może wznowić przewód sądowy, zwłaszcza w wypadku przewidzianym
w art. 399, albo też udzielić dodatkowego głosu uczestnikom postępowania, o których
mowa w art. 406 § 1.
Art. 410.
Podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy
głównej.
Art. 411.
§ 1537)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 137 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W sprawie zawiłej albo z innych ważnych powodów sąd może odroczyć wydanie wyroku na
czas nieprzekraczający 14 dni.
§ 2.
W razie przekroczenia tego terminu rozprawę prowadzi się od początku.
§ 3.
W postanowieniu o odroczeniu wydania wyroku należy wskazać czas i miejsce jego ogłoszenia.
Art. 412.
Niezwłocznie po ukończeniu głosowania sąd sporządza wyrok na piśmie.
Art. 413.
§ 1.
Każdy wyrok powinien zawierać:
1)
oznaczenie sądu, który go wydał, oraz sędziów, ławników, oskarżycieli i protokolanta;
2)
datę oraz miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku;
3)
imię, nazwisko oraz inne dane określające tożsamość oskarżonego;
4)
przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił
oskarżonemu;
5)
rozstrzygnięcie sądu;
6)
wskazanie zastosowanych przepisów ustawy karnej. § 2. Wyrok skazujący powinien ponadto
zawierać:
1)
dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikację prawną;
2538)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 100 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
rozstrzygnięcia co do kary i środków karnych, środków kompensacyjnych i przepadku,
a w razie potrzeby - co do zaliczenia na ich poczet okresów wskazanych w art. 63 Kodeksu karnego.
Art. 414.
§ 1.
W razie stwierdzenia po rozpoczęciu przewodu sądowego okoliczności wyłączającej ściganie
lub danych przemawiających za warunkowym umorzeniem postępowania, sąd wyrokiem umarza
postępowanie albo umarza je warunkowo. Jednakże w razie stwierdzenia okoliczności
wymienionych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 sąd wydaje wyrok uniewinniający, chyba że sprawca
w chwili czynu był niepoczytalny.
§ 2.
Umarzając postępowanie sąd stosuje odpowiednio art. 322 § 2 i 3, art. 323 § 1 i 2
oraz art. 340 § 2 i 3.
§ 3539)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 30 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Sąd stosuje środek zabezpieczający wskazany w art. 93a § 2 Kodeksu karnego, w art. 22 § 3 pkt 5 i 6 Kodeksu karnego skarbowego lub orzeka przepadek przedmiotów wskazany w art. 45a Kodeksu karnego, jeżeli wyniki przewodu sądowego to uzasadniają, a umorzenie następuje z powodu niepoczytalności
sprawcy w chwili popełnienia czynu.
§ 4.
Umarzając postępowanie warunkowo, sąd stosuje odpowiednio art. 341.
§ 5.
Przewidując możliwość warunkowego umorzenia postępowania albo możliwość orzeczenia
kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, sąd może wznowić przewód sądowy celem
odpowiedniego zastosowania art. 341 § 3; wówczas sąd może zarządzić przerwę.
Art. 415540)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 31 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
§ 1.
W razie skazania oskarżonego lub warunkowego umorzenia postępowania w wypadkach wskazanych
w ustawie sąd orzeka nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, obowiązek naprawienia, w całości
lub w części, szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Nawiązki na rzecz pokrzywdzonego,
obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nie orzeka się,
jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania
albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono.
§ 2.
Jeżeli orzeczony obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę
albo nawiązka orzeczona na rzecz pokrzywdzonego nie pokrywają całej szkody lub nie
stanowią pełnego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, pokrzywdzony może dochodzić
dodatkowych roszczeń w postępowaniu cywilnym.
Art. 416.
Art. 417.
Zaliczeniu na poczet orzeczonej kary podlega również okres tymczasowego aresztowania
odbytego przez oskarżonego w innej sprawie, w której postępowanie toczyło się równocześnie,
a zapadł w niej prawomocny wyrok uniewinniający, umorzono postępowanie albo odstąpiono
od wymierzenia kary.
Art. 418.
§ 1.
Po podpisaniu wyroku przewodniczący ogłasza go publicznie; w czasie ogłaszania wyroku
wszyscy obecni, z wyjątkiem sądu, stoją.
§ 1a542)Dodany przez art. 1 pkt 139 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Ogłaszając wyrok można pominąć treść zarzutów oskarżenia.
§ 2.
Zgłoszenie zdania odrębnego podaje się do wiadomości, a jeżeli członek składu orzekającego,
który zgłosił zdanie odrębne, wyraził na to zgodę, także jego nazwisko.
§ 3.
Po ogłoszeniu przewodniczący lub jeden z członków składu orzekającego podaje ustnie
najważniejsze powody wyroku.
Art. 418a543)Dodany przez art. 1 pkt 170 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 101 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W wypadku wyrokowania na posiedzeniu odbywającym się z wyłączeniem jawności treść
wyroku udostępnia się publicznie przez złożenie jego odpisu na okres 7 dni w sekretariacie
sądu, o czym należy uczynić wzmiankę w protokole lub notatce urzędowej z posiedzenia.
Art. 419.
§ 1.
Niestawiennictwo stron, ich obrońców i pełnomocników nie stoi na przeszkodzie ogłoszeniu
wyroku.
Art. 420.
§ 1545)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 171 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli wyrok nie zawiera rozstrzygnięcia co do przepadku, zaliczenia tymczasowego
aresztowania, zatrzymania lub środków zapobiegawczych wymienionych w art. 276 albo
dowodów rzeczowych, sąd orzeka o tym postanowieniem na posiedzeniu.
§ 2545)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 171 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli sąd nieprawidłowo zaliczył okres tymczasowego aresztowania na poczet orzeczonej
kary, stosuje się odpowiednio przepis § 1.
§ 3.
Strony mają prawo wziąć udział w tym posiedzeniu. Oskarżonego aresztowanego sprowadza
się na posiedzenie tylko wtedy, gdy prezes sądu lub sąd uzna to za konieczne.
§ 4.
Na postanowienia, o których mowa w § 1 i § 2, przysługuje zażalenie.
Art. 421.
Osobie niebędącej oskarżonym, która zgłasza roszczenie do mienia objętego przepadkiem
przedmiotów, przysługuje prawo dochodzenia swych roszczeń tylko w drodze postępowania
cywilnego.
Art. 422546)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 142 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1547)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 102 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W terminie zawitym 7 dni od daty ogłoszenia wyroku, strona, a w wypadku wyroku warunkowo
umarzającego postępowanie, wydanego na posiedzeniu, także pokrzywdzony, mogą złożyć
wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Sporządzenie uzasadnienia
z urzędu nie zwalnia strony oraz pokrzywdzonego od złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia.
Wniosek składa się na piśmie.
§ 2.
We wniosku należy wskazać, czy dotyczy całości wyroku czy też niektórych czynów, których
popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemu, bądź też jedynie rozstrzygnięcia o karze
i o innych konsekwencjach prawnych czynu. Wniosek niepochodzący od oskarżonego powinien
również wskazywać tego z oskarżonych, którego dotyczy.
§ 2a548)Dodany przez art. 1 pkt 102 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Dla oskarżonego pozbawionego wolności, który nie ma obrońcy i - pomimo złożenia wniosku
o doprowadzenie go na termin rozprawy, na którym ogłoszono wyrok - nie był obecny
podczas ogłoszenia wyroku, termin wymieniony w § 1 biegnie od daty doręczenia mu wyroku.
§ 3.
Prezes sądu odmawia przyjęcia wniosku złożonego przez osobę nieuprawnioną, po terminie
lub jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 120 § 2. Na zarządzenie przysługuje
zażalenie.
§ 4.
Zarządzenie, o którym mowa w § 3, może wydać również referendarz sądowy.
Art. 423.
§ 1549)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 173 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Uzasadnienie wyroku powinno być sporządzone w ciągu 14 dni od daty złożenia wniosku
o sporządzenie uzasadnienia, a w wypadku sporządzenia uzasadnienia z urzędu - od daty
ogłoszenia wyroku; w sprawie zawiłej, w razie niemożności sporządzenia uzasadnienia
w terminie, prezes sądu może przedłużyć ten termin na czas oznaczony.
§ 1a550)Dodany przez art. 1 pkt 173 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 32 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
W wypadku złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku w części odnoszącej się do niektórych
czynów, których popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemu, bądź też jedynie do
rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu lub w części odnoszącej
się do niektórych oskarżonych sąd może ograniczyć zakres uzasadnienia do tych tylko
części wyroku, których wniosek dotyczy.
§ 2551)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 143 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Wyrok z uzasadnieniem doręcza się temu, kto złożył wniosek na podstawie art. 422.
Przepis art. 100 § 7 stosuje się odpowiednio.
Art. 424552)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 144 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe:
1)
wskazanie, jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej
mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych;
2)
wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku.
§ 2.
W uzasadnieniu wyroku należy ponadto przytoczyć okoliczności, które sąd miał na względzie
przy wymiarze kary, a zwłaszcza przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary,
środków zabezpieczających oraz przy innych rozstrzygnięciach zawartych w wyroku.
§ 3553)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 103 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W wypadku złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze
i o innych konsekwencjach prawnych czynu albo o uzasadnienie wyroku wydanego w trybie
art. 343, art. 343a lub art. 387 uzasadnienie powinno zawierać co najmniej wyjaśnienie
podstawy prawnej tego wyroku oraz wskazanych rozstrzygnięć.
Dział IX
Postępowanie odwoławcze
Rozdział 48
Przepisy ogólne
Art. 425.
§ 1554)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 145 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji przysługuje środek odwoławczy stronom
oraz innym osobom wskazanym w przepisach ustawy.
§ 2555)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 104 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Orzeczenie można zaskarżyć w całości lub w części. Można także zaskarżyć brak określonego
rozstrzygnięcia. Przedmiotem zaskarżenia może być również samo uzasadnienie orzeczenia.
§ 3.
Odwołujący się może skarżyć jedynie rozstrzygnięcia lub ustalenia naruszające jego
prawa lub szkodzące jego interesom. Ograniczenie to nie dotyczy oskarżyciela publicznego.
§ 4.
Oskarżyciel publiczny ma prawo wnieść środek odwoławczy także na korzyść oskarżonego.
Art. 426556)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 246), która weszła w życie z dniem 22 marca 2011 r..
§ 1.
Od orzeczeń sądu odwoławczego oraz od orzeczeń wydanych przez Sąd Najwyższy nie przysługuje
środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 2557)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 105 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Od postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania wydanego na skutek zażalenia,
a także od wydanego w toku postępowania odwoławczego postanowienia o przeprowadzeniu
obserwacji, zastosowaniu środka zapobiegawczego, nałożeniu kary porządkowej oraz w
przedmiocie kosztów procesu, o których po raz pierwszy orzekał sąd odwoławczy, przysługuje
zażalenie do innego równorzędnego składu sądu odwoławczego. Jeżeli zaskarżone postanowienie
wydał sąd w składzie jednego sędziego, zażalenie rozpoznaje sąd odwoławczy w składzie
trzech sędziów.
Art. 427558)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 146 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1559)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 106 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Odwołujący się powinien wskazać zaskarżone rozstrzygnięcie lub ustalenie, a także
podać, czego się domaga.
§ 2559)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 106 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli środek odwoławczy pochodzi od oskarżyciela publicznego, obrońcy lub pełnomocnika,
powinien ponadto zawierać wskazanie zarzutów stawianych rozstrzygnięciu oraz uzasadnienie.
§ 3.
Odwołujący się może również wskazać nowe fakty lub dowody, jeżeli nie mógł powołać
ich w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.
Art. 428.
§ 1.
Środek odwoławczy wnosi się na piśmie do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie.
§ 2.
Strona może złożyć pisemną odpowiedź na środek odwoławczy.
Art. 429.
§ 1.
Prezes sądu pierwszej instancji odmawia przyjęcia środka odwoławczego, jeżeli wniesiony
został po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalny z mocy
ustawy.
§ 2.
Na zarządzenie odmawiające przyjęcia środka odwoławczego na podstawie § 1 lub art.
120 § 2 przysługuje zażalenie.
Art. 430.
§ 1.
Sąd odwoławczy pozostawia bez rozpoznania przyjęty środek odwoławczy, jeżeli zachodzą
okoliczności określone w art. 429 § 1 albo jeżeli przyjęcie tego środka nastąpiło
na skutek niezasadnego przywrócenia terminu.
§ 2.
Na postanowienie przysługuje zażalenie do innego równorzędnego składu sądu odwoławczego,
chyba że zostało wydane przez Sąd Najwyższy.
Art. 431.
§ 1.
Środek odwoławczy można cofnąć.
§ 2.
Oskarżony może cofnąć wniesiony na jego korzyść środek odwoławczy, chyba że wniósł
go oskarżyciel publiczny lub zachodzi wypadek przewidziany w art. 79.
§ 3.
Środka odwoławczego wniesionego na korzyść oskarżonego nie można bez jego zgody cofnąć.
Art. 432561)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 175 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Cofnięty środek odwoławczy sąd odwoławczy pozostawia bez rozpoznania, chyba że zachodzi
jedna z przyczyn wymienionych w art. 439 lub art. 440.
Art. 433.
§ 1562)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 107 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia, a jeżeli w środku odwoławczym
zostały wskazane zarzuty stawiane rozstrzygnięciu - również w granicach podniesionych
zarzutów, uwzględniając treść art. 447 § 1-3, a w zakresie szerszym w wypadkach wskazanych
w art. 435, art. 439 § 1, art. 440 i art. 455.
§ 2.
Sąd odwoławczy jest obowiązany rozważyć wszystkie wnioski i zarzuty wskazane w środku
odwoławczym, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 434.
§ 1563)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 108 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego jedynie:
1)
wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy, oraz
2)
w granicach zaskarżenia, chyba że ustawa nakazuje wydanie orzeczenia niezależnie od
granic zaskarżenia, oraz
3)
w razie stwierdzenia uchybień podniesionych w środku odwoławczym, chyba że środek
odwoławczy nie pochodzi od oskarżyciela publicznego lub pełnomocnika i nie podniesiono
w nim zarzutów albo ustawa nakazuje wydanie orzeczenia niezależnie od podniesionych
zarzutów.
§ 2563)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 108 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Środek odwoławczy wniesiony na niekorzyść oskarżonego może spowodować orzeczenie także
na korzyść oskarżonego, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 440 lub art. 455.
§ 4565)Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 669), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2010 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 148 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W przypadku skazania z zastosowaniem art. 60 § 3 lub 4 Kodeksu karnego lub art. 36 § 3 Kodeksu karnego skarbowego sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego, i to niezależnie od granic zaskarżenia
i podniesionych zarzutów, także wówczas, jeżeli środek odwoławczy wniesiono wyłącznie
na korzyść oskarżonego, który po wydaniu wyroku odwołał lub w istotny sposób zmienił
swoje wyjaśnienia lub zeznania. Nie dotyczy to jednak przypadku zasadnego podniesienia
zarzutu obrazy prawa materialnego lub stwierdzenia przez sąd odwoławczy okoliczności
uzasadniających uchylenie orzeczenia, określonych w art. 439 § 1.
Art. 435.
Sąd odwoławczy uchyla lub zmienia orzeczenie na korzyść współoskarżonych, choćby nie
wnieśli środka odwoławczego, jeżeli je uchylił lub zmienił na rzecz współoskarżonego,
którego środek odwoławczy dotyczył, gdy te same względy przemawiają za uchyleniem
lub zmianą na rzecz tamtych.
Art. 436.
Sąd może ograniczyć rozpoznanie środka odwoławczego tylko do poszczególnych uchybień,
podniesionych przez stronę lub podlegających uwzględnieniu z urzędu, jeżeli rozpoznanie
w tym zakresie jest wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie pozostałych
uchybień byłoby przedwczesne lub bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania.
Art. 437.
§ 1.
Po rozpoznaniu środka odwoławczego sąd orzeka o utrzymaniu w mocy, zmianie lub uchyleniu
zaskarżonego orzeczenia w całości lub w części. Dotyczy to odpowiednio rozpoznania
środka odwoławczego od uzasadnienia orzeczenia.
§ 2567)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 149 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Sąd odwoławczy zmienia zaskarżone orzeczenie, orzekając odmiennie co do istoty, lub
uchyla je i umarza postępowanie; w innych wypadkach uchyla orzeczenie i przekazuje
sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Uchylenie orzeczenia i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych
w art. 439 § 1, art. 454 lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu
w całości.
Art. 438.
Orzeczenie ulega uchyleniu lub zmianie w razie stwierdzenia:
1)
obrazy przepisów prawa materialnego;
2)
obrazy przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia;
3)
błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on
mieć wpływ na treść tego orzeczenia;
4568)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 150 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.)
rażącej niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania
albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka.
Art. 439569)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 177 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 1.
Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia
na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli:
1)
w wydaniu orzeczenia brała udział osoba nieuprawniona lub niezdolna do orzekania bądź
podlegająca wyłączeniu na podstawie art. 40;
1a570)Dodany przez art. 1 pkt 109 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.)
w wydaniu orzeczenia brał udział sędzia lub sędziowie wyznaczeni z pominięciem sposobu
wskazanego w art. 351, co do których nie uwzględniono wniosku o wyłączenie złożonego
zgodnie z art. 40a;
2)
sąd był nienależycie obsadzony lub którykolwiek z jego członków nie był obecny na
całej rozprawie;
3)
sąd powszechny orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu szczególnego albo sąd
szczególny orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu powszechnego;
4)
sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu;
5571)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 33 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.)
orzeczono karę, środek karny, środek kompensacyjny lub środek zabezpieczający nieznane
ustawie;
6)
zapadło z naruszeniem zasady większości głosów lub nie zostało podpisane przez którąkolwiek
z osób biorących udział w jego wydaniu;
7)
zachodzi sprzeczność w treści orzeczenia, uniemożliwiająca jego wykonanie;
8)
zostało wydane pomimo to, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej
osoby zostało już prawomocnie zakończone;
9)
zachodzi jedna z okoliczności wyłączających postępowanie, określonych w art. 17 §
1 pkt 5, 6 i 8-11;
10572)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 197.)
oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy w wypadkach określonych w art. 79
§ 1 i 2 oraz art. 80 lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział
był obowiązkowy;
11)
sprawę rozpoznano podczas nieobecności oskarżonego, którego obecność była obowiązkowa.
§ 2.
Uchylenie orzeczenia jedynie z powodów określonych w § 1 pkt 9-11 może nastąpić tylko
na korzyść oskarżonego. § 3. W posiedzeniu mają prawo wziąć udział strony, obrońcy
i pełnomocnicy. Przepis art. 451 stosuje się odpowiednio.
Art. 439a573)Dodany przez art. 1 pkt 178 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Orzeczenia w sprawie o wykroczenie nie uchyla się z tego tylko powodu, że sąd orzekł
w postępowaniu karnym zamiast w postępowaniu w sprawach o wykroczenia.
Art. 440574)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 110 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, podlega ono niezależnie
od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów zmianie na korzyść oskarżonego albo
w sytuacji określonej w art. 437 § 2 zdanie drugie uchyleniu.
Art. 441.
§ 1.
Jeżeli przy rozpoznawaniu środka odwoławczego wyłoni się zagadnienie prawne wymagające
zasadniczej wykładni ustawy, sąd odwoławczy może odroczyć rozpoznanie sprawy i przekazać
zagadnienie do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu.
§ 2.
Sąd Najwyższy może przekazać rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego powiększonemu składowi
tego sądu.
§ 3.
Uchwała Sądu Najwyższego jest w danej sprawie wiążąca.
§ 4575)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 179 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Prokurator, obrońcy i pełnomocnicy mają prawo wziąć udział w posiedzeniu.
§ 5.
Sąd Najwyższy może przejąć sprawę do swego rozpoznania.
Art. 442.
§ 1.
Sąd, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, orzeka w granicach, w jakich
nastąpiło przekazanie. Uchylenie wyroku tylko w zakresie rozstrzygnięcia o karze albo
innym środku nie stoi na przeszkodzie uniewinnieniu oskarżonego lub umorzeniu postępowania.
§ 2576)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 180 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W wypadku przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sąd orzekający w pierwszej instancji,
przeprowadzając postępowanie w zakresie dowodów, które nie miały wpływu na uchylenie
wyroku, może poprzestać na ich ujawnieniu.
§ 3.
Zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące
dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.
Art. 443577)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 151 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wolno w dalszym postępowaniu wydać
orzeczenie surowsze niż uchylone tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone na
niekorzyść oskarżonego albo na korzyść oskarżonego w warunkach określonych w art.
434 § 4. Nie dotyczy to orzekania o środkach zabezpieczających wymienionych w art. 93a § 1 Kodeksu karnego.
Rozdział 49
Apelacja
Art. 444578)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 111 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Od wyroku sądu pierwszej instancji stronom, a pokrzywdzonemu od wyroku warunkowo umarzającego
postępowanie, wydanego na posiedzeniu przysługuje apelacja.
Art. 445.
§ 1.
Termin do wniesienia apelacji wynosi 14 dni i biegnie dla każdego uprawnionego od
daty doręczenia mu wyroku z uzasadnieniem.
§ 2.
Apelacja wniesiona przed upływem terminu złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia
wywołuje skutki określone w art. 422 i podlega rozpoznaniu; apelację taką można uzupełnić
w terminie określonym w § 1.
Art. 446579)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 112 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Apelacja od wyroku sądu okręgowego, która nie pochodzi od prokuratora, powinna być
sporządzona i podpisana przez obrońcę lub pełnomocnika.
§ 2.
Do apelacji dołącza się odpowiednią liczbę odpisów dla stron przeciwnych; do apelacji
wnoszonej do sądu apelacyjnego dołącza się dodatkowo jeden odpis.
Art. 447580)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 154 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
Apelację co do winy uważa się za zwróconą przeciwko całości wyroku.
§ 2.
Apelację co do kary uważa się za zwróconą przeciwko całości rozstrzygnięcia o karze
i środkach karnych.
§ 3581)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 113 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Apelację co do środka karnego, środka kompensacyjnego albo przepadku uważa się za
zwróconą odpowiednio przeciwko całości rozstrzygnięcia o środkach karnych albo o środkach
kompensacyjnych albo o przepadku.
§ 4.
W apelacji można podnosić zarzuty, które nie stanowiły lub nie mogły stanowić przedmiotu
zażalenia.
§ 5.
Podstawą apelacji nie mogą być zarzuty określone w art. 438 pkt 3 i 4, związane z
treścią zawartego porozumienia, o którym mowa w art. 343, art. 343a i art. 387.
Art. 448.
§ 1.
0 przyjęciu apelacji zawiadamia się prokuratora oraz obrońców i pełnomocników, a także
strony, po czym akta przekazuje się niezwłocznie sądowi odwoławczemu.
§ 2582)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 114 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Do zawiadomienia dołącza się odpis apelacji strony przeciwnej, chyba że w sprawie
była wyłączona jawność rozprawy ze względu na ochronę informacji niejawnych o klauzuli
tajności „tajne” lub „ściśle tajne”.
Art. 449.
§ 1583)Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 155 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę na rozprawie, a w wypadkach przewidzianych przez
ustawę -na posiedzeniu.
§ 2584)Dodany przez art. 1 pkt 155 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Jeśli postępowanie przygotowawcze zakończyło się w formie dochodzenia, sąd odwoławczy
orzeka na rozprawie jednoosobowo, chyba że prezes sądu lub sąd postanowi inaczej.
Art. 449a585)Dodany przez art. 1 pkt 184 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 156 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1586)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 115 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli jest to niezbędne dla prawidłowego wyrokowania w sprawie, sąd odwoławczy przed
wydaniem orzeczenia może zwrócić akta sprawy sądowi pierwszej instancji w celu uzupełnienia
uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jednocześnie szczegółowo wskazując kwestie, o które
należy uzupełnić uzasadnienie.
§ 2.
Do uzupełnienia uzasadnienia stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące sporządzania,
doręczania i zaskarżania uzasadnienia wyroku.
Art. 450.
§ 1587)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 116 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Udział w rozprawie prokuratora, a obrońcy w wypadkach określonych w art. 79 i art.
80 jest obowiązkowy.
§ 2.
Udział w rozprawie innych stron i ich pełnomocników oraz obrońcy w wypadkach niewymienionych
w § 1 jest obowiązkowy wtedy, gdy prezes sądu lub sąd uzna to za konieczne.
§ 3.
Niestawiennictwo należycie zawiadomionych o terminie rozprawy stron, obrońców lub
pełnomocników nie tamuje rozpoznania sprawy, chyba że ich udział jest obowiązkowy.
Art. 451588)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 158 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Sąd odwoławczy, na wniosek oskarżonego pozbawionego wolności złożony w terminie 7
dni od daty doręczenia mu zawiadomienia o przyjęciu apelacji, zarządza sprowadzenie
go na rozprawę, chyba że uzna za wystarczającą obecność obrońcy. Wniosek złożony po
terminie podlega rozpoznaniu, jeżeli nie powoduje to konieczności odroczenia rozprawy.
O prawie złożenia wniosku należy pouczyć oskarżonego. Jeżeli sąd nie zarządza sprowadzenia
oskarżonego, który nie ma obrońcy, sąd, prezes sądu lub referendarz sądowy wyznacza
obrońcę z urzędu.
Art. 452.
§ 2590)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 117 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd odwoławczy oddala wniosek dowodowy, jeżeli przeprowadzenie dowodu przez ten sąd
byłoby niecelowe z przyczyn określonych w art. 437 § 2 zdanie drugie.
Art. 453.
§ 1.
Przewód sądowy w sądzie odwoławczym rozpoczyna ustne sprawozdanie, w którym sędzia
sprawozdawca przedstawia przebieg i wyniki dotychczasowego postępowania, a w szczególności
treść zaskarżonego wyroku oraz zarzuty i wnioski apelacyjne, jak również kwestie wymagające
rozstrzygnięcia z urzędu. W miarę potrzeby odczytuje się z akt poszczególne ich części.
§ 2.
Strony mogą składać wyjaśnienia, oświadczenia i wnioski ustnie lub na piśmie; złożone
na piśmie podlegają odczytaniu, przy czym przepis art. 394 stosuje się.
§ 3591)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 86..
Przewodniczący udziela głosu uczestnikom postępowania, o których mowa w art. 406 §
1, w kolejności przez siebie ustalonej, przy czym najpierw udziela głosu skarżącemu.
Oskarżonemu i jego obrońcy nie można odmówić zabrania głosu po przemówieniach innych
uczestników postępowania.
Art. 454.
§ 1.
Sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej
instancji lub co do którego w pierwszej instancji umorzono lub warunkowo umorzono
postępowanie.
§ 3593)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 186 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Sąd odwoławczy nie może zaostrzyć kary przez wymierzenie kary dożywotniego pozbawienia
wolności.
Art. 455.
Nie zmieniając ustaleń faktycznych, sąd odwoławczy poprawia błędną kwalifikację prawną
niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów. Poprawienie kwalifikacji
prawnej na niekorzyść oskarżonego może nastąpić tylko wtedy, gdy wniesiono środek
odwoławczy na jego niekorzyść.
Art. 455a594)Dodany przez art. 5 pkt 34 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Nie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych
w art. 424.
Art. 456.
O utrzymaniu w mocy, uchyleniu lub zmianie wyroku sądu pierwszej instancji sąd odwoławczy
orzeka wyrokiem.
Art. 457595)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 187 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 1.
Uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie 14 dni.
§ 2596)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 161 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Jeżeli sąd zmienia lub utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy, uzasadnienie sporządza się
na wniosek strony, chyba że zostało złożone zdanie odrębne. Przepisy art. 422 i art.
423 stosuje się odpowiednio.
§ 3.
W uzasadnieniu należy podać, czym kierował się sąd wydając wyrok oraz dlaczego zarzuty
i wnioski apelacji sąd uznał za zasadne albo niezasadne.
Art. 458.
Przepisy dotyczące postępowania przed sądem pierwszej instancji stosuje się odpowiednio
w postępowaniu przed sądem odwoławczym, chyba że przepisy niniejszego rozdziału stanowią
inaczej.
Rozdział 50
Zażalenie i sprzeciw
Art. 459.
§ 1.
Zażalenie przysługuje na postanowienia sądu zamykające drogę do wydania wyroku, chyba
że ustawa stanowi inaczej.
§ 2.
Zażalenie przysługuje także na postanowienia co do środka zabezpieczającego oraz na
inne postanowienia w wypadkach przewidzianych w ustawie.
§ 3.
Zażalenie przysługuje stronom, a także osobie, której postanowienie bezpośrednio dotyczy,
chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 460598)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 163 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Zażalenie lub sprzeciw wnosi się w terminie 7 dni od daty ogłoszenia postanowienia,
a jeżeli ustawa nakazuje doręczenie postanowienia - od daty doręczenia. Dotyczy to
również zażalenia na zawarte w wyroku rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów lub opłat;
jeżeli jednak odwołujący się złoży wniosek o sporządzenie na piśmie oraz doręczenie
uzasadnienia wyroku, zażalenie można wnieść w terminie przewidzianym do wniesienia
apelacji.
Art. 461599)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 118 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Do zażalenia na postanowienie kończące postępowanie dołącza się odpowiednią liczbę
odpisów dla osób, których dotyczy zaskarżone postanowienie. Odpisy te doręcza się
tym osobom niezwłocznie.
§ 2.
O wniesieniu zażalenia na postanowienie inne niż wymienione w § 1 oraz sprzeciwu zawiadamia
się osoby, których dotyczy zaskarżone postanowienie.
Art. 462.
§ 1.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zażalenie nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego
postanowienia; sąd jednak, który je wydał, lub sąd powołany do rozpoznania zażalenia
może wstrzymać wykonanie postanowienia.
§ 2.
Odmowa wstrzymania nie wymaga uzasadnienia.
Art. 463.
§ 1.
Sąd, na którego postanowienie złożono zażalenie, może je uwzględnić, jeżeli orzeka
w tym samym składzie, w którym wydał zaskarżone postanowienie; w innych wypadkach
prezes sądu przekazuje zażalenie niezwłocznie, wraz z aktami lub niezbędnymi odpisami
z akt sprawy, sądowi powołanemu do rozpoznania zażalenia.
§ 2.
Zażalenie na postanowienie w przedmiocie tymczasowego aresztowania oraz zabezpieczenia
majątkowego powinno być przekazane do rozpoznania w ciągu 48 godzin.
Art. 464600)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1416), która weszła w życie z dniem 21 września 2005 r..
§ 1601)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 119 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Strony oraz obrońcy i pełnomocnicy mają prawo wziąć udział w posiedzeniu sądu odwoławczego
rozpoznającego zażalenie na postanowienie kończące postępowanie, na postanowienie
w przedmiocie środka zapobiegawczego innego niż tymczasowe aresztowanie, na postanowienie
w przedmiocie zabezpieczenia majątkowego oraz na zatrzymanie. Mają oni prawo do udziału
w posiedzeniu sądu odwoławczego także wtedy, gdy przysługuje im prawo udziału w posiedzeniu
sądu pierwszej instancji.
§ 2.
W innych wypadkach sąd odwoławczy może zezwolić stronom lub obrońcy albo pełnomocnikowi
na wzięcie udziału w posiedzeniu.
Art. 465.
§ 1603)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 189 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Przepisy dotyczące zażaleń na postanowienia sądu stosuje się odpowiednio do zażaleń
na postanowienia prokuratora i prowadzącego postępowanie przygotowawcze.
§ 2604)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 25 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 36..
Na postanowienie prokuratora przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania
sprawy, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 2a605)Dodany przez art. 2 pkt 25 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 36..
W sprawach z oskarżenia prywatnego zażalenie na postanowienie prokuratora o odmowie
wszczęcia lub o umorzeniu postępowania przygotowawczego rozpoznaje prokurator nadrzędny,
jeżeli postanowienie zapadło z uwagi na brak interesu społecznego w ściganiu z urzędu
sprawcy.
§ 3.
Zażalenie na postanowienie prowadzącego postępowanie przygotowawcze, jeżeli nie jest
nim prokurator, rozpoznaje prokurator sprawujący nadzór nad tym postępowaniem.
Art. 466.
§ 1606)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 165 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Przepisy dotyczące sprzeciwów i zażaleń na postanowienia stosuje się odpowiednio do
sprzeciwów i zażaleń na zarządzenia.
§ 2.
Zażalenie na zarządzenie prezesa rozpoznaje sąd odwoławczy.
Art. 467.
§ 1.
Przepisy rozdziału niniejszego stosuje się odpowiednio do przewidzianych w ustawie
zażaleń na czynności lub zaniechanie czynności.
§ 2.
Uznając zasadność zażalenia, organ odwoławczy stwierdza niezgodność czynności z prawem
lub brak czynności i zarządza, co należy, zwłaszcza w celu naprawienia skutków uchybienia
oraz zapobieżenia podobnym uchybieniom w przyszłości, a także podejmuje inne przewidziane
w ustawie środki.
Dział X
Postępowania szczególne
Rozdział 51
(zawierający art. 468-484 - uchylony)607)Przez art. 1 pkt 166 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
Rozdział 52
Postępowanie w sprawach z oskarżenia prywatnego
Art. 485608)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 167 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W sprawach z oskarżenia prywatnego stosuje się przepisy o postępowaniu zwyczajnym,
z zachowaniem przepisów niniejszego rozdziału.
Art. 486.
Art. 487.
Akt oskarżenia może ograniczyć się do oznaczenia osoby oskarżonego, zarzucanego mu
czynu oraz wskazania dowodów, na których opiera się oskarżenie.
Art. 488.
§ 1.
Policja na żądanie pokrzywdzonego przyjmuje ustną lub pisemną skargę i w razie potrzeby
zabezpiecza dowody, po czym przesyła skargę do właściwego sądu.
§ 2.
Na polecenie sądu Policja dokonuje określonych przez sąd czynności dowodowych, po
czym ich wyniki przekazuje sądowi. Przepis art. 308 stosuje się odpowiednio.
Art. 489.
§ 1610)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 168 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Rozprawę główną poprzedza posiedzenie pojednawcze, które prowadzi sędzia lub referendarz
sądowy.
§ 2611)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 448..
Na wniosek lub za zgodą stron sąd może zamiast posiedzenia pojednawczego wyznaczyć
odpowiedni termin dla przeprowadzenia postępowania mediacyjnego. Przepis art. 23a
stosuje się odpowiednio.
Art. 490.
§ 1.
Posiedzenie pojednawcze rozpoczyna się wezwaniem stron do pojednania.
§ 2.
W protokole posiedzenia pojednawczego należy w szczególności zaznaczyć stanowisko
stron wobec wezwania do pojednania oraz wyniki przeprowadzonego posiedzenia pojednawczego;
jeżeli doszło do pojednania, protokół podpisują także strony.
Art. 491.
§ 1.
Niestawiennictwo oskarżyciela prywatnego i jego pełnomocnika na posiedzenie pojednawcze
bez usprawiedliwionej przyczyny uważa się za odstąpienie od oskarżenia; w takim wypadku
prowadzący posiedzenie postępowanie umarza.
§ 2.
W razie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa oskarżonego prowadzący posiedzenie
pojednawcze kieruje sprawę na rozprawę główną, a w miarę możności wyznacza od razu
jej termin.
Art. 492.
§ 1612)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 169 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W razie pojednania stron postępowanie umarza się. Postanowienie o umorzeniu postępowania
może wydać także referendarz sądowy.
§ 2.
Jeżeli do pojednania doszło w wyniku mediacji, przepis art. 490 § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 493.
W toku posiedzenia pojednawczego lub w wyniku mediacji dopuszczalne jest pojednanie
się obejmujące również inne sprawy z oskarżenia prywatnego, toczące się pomiędzy tymi
samymi stronami.
Art. 494.
§ 1.
Równocześnie z pojednaniem strony mogą zawrzeć ugodę, której przedmiotem mogą być
również roszczenia pozostające w związku z oskarżeniem.
Art. 495.
§ 1.
W razie niedojścia do pojednania kieruje się sprawę na rozprawę główną, a w miarę
możności wyznacza od razu jej termin, chyba że zachodzi potrzeba skierowania sprawy
na posiedzenie w celu innego rozstrzygnięcia.
§ 2.
Strony obecne na posiedzeniu powinny zgłosić wnioski dowodowe.
§ 3.
Art. 496.
§ 1.
Postępowanie w sprawach z oskarżenia prywatnego umarza się za zgodą oskarżonego, jeżeli
oskarżyciel prywatny odstąpi od oskarżenia przed prawomocnym zakończeniem postępowania.
§ 2.
Zgoda oskarżonego nie jest wymagana, jeżeli oskarżyciel prywatny odstąpi od oskarżenia
przed rozpoczęciem przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej.
§ 3.
Niestawiennictwo oskarżyciela prywatnego i jego pełnomocnika na rozprawie głównej
bez usprawiedliwionych powodów uważa się za odstąpienie od oskarżenia.
Art. 497.
§ 1.
Oskarżony może aż do rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej wnieść przeciwko
oskarżycielowi prywatnemu będącemu pokrzywdzonym wzajemny akt oskarżenia o ścigany
z oskarżenia prywatnego czyn, pozostający w związku z czynem mu zarzucanym. Sąd rozpoznaje
wówczas łącznie obie sprawy.
§ 2.
Odstąpienie jednego z oskarżycieli prywatnych od oskarżenia powoduje umorzenie postępowania
tylko w części dotyczącej wniesionego przezeń oskarżenia.
§ 3.
Obaj oskarżyciele prywatni korzystają z uprawnień oskarżonego. Pierwszeństwo zadawania
pytań i przemówień przysługuje temu oskarżycielowi prywatnemu, który pierwszy wniósł
akt oskarżenia. Sąd w wyroku zaznacza, że postępowanie toczyło się z powodu oskarżeń
wzajemnych.
Art. 498.
§ 1.
Oskarżenie wzajemne jest niedopuszczalne, jeżeli prokurator wcześniej wszczął postępowanie
albo przyłączył się do postępowania.
§ 2.
Jeżeli po wniesieniu oskarżenia wzajemnego prokurator przyłączy się do jednego z oskarżeń
wzajemnych, sąd wyłącza oskarżenie przeciwne do osobnego postępowania. Przepis art.
60 § 2 stosuje się.
§ 3.
W razie objęcia przez prokuratora obu oskarżeń wzajemnych postępowanie toczy się z
urzędu, zaś oskarżeni korzystają w odpowiednim zakresie również z uprawnień oskarżycieli
posiłkowych.
Art. 499.
Przepisy art. 492-494 stosuje się odpowiednio również na rozprawie.
Rozdział 53
Postępowanie nakazowe
Art. 500.
§ 1615)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 171 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W sprawach, w których prowadzono dochodzenie, uznając na podstawie zebranego w postępowaniu
przygotowawczym materiału, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, sąd może
w wypadkach pozwalających na orzeczenie kary ograniczenia wolności lub grzywny wydać
wyrok nakazowy.
§ 2615)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 171 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W postępowaniu nakazowym stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu zwyczajnym,
jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
§ 3616)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 195 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Sąd może wydać wyrok nakazowy, jeżeli na podstawie zebranych dowodów okoliczności
czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości.
§ 4617)W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 22..
Sąd wydaje wyrok nakazowy na posiedzeniu bez udziału stron.
Art. 501618)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 196 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Wydanie wyroku nakazowego jest niedopuszczalne:
2)
w sprawie z oskarżenia prywatnego;
3)
jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 79 § 1.
Art. 502620)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 120 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Wyrokiem nakazowym można orzec karę ograniczenia wolności lub grzywnę w wysokości
do 200 stawek dziennych albo do 200 000 złotych.
§ 2.
Obok kary określonej w § 1 można, w wypadkach przewidzianych w ustawie, orzec środek
karny, przepadek lub środek kompensacyjny.
§ 3.
Sąd może poprzestać na orzeczeniu środka karnego, przepadku lub środka kompensacyjnego,
jeżeli zachodzą warunki orzeczenia tylko tego środka.
Art. 503.
Art. 504622)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 199 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 1.
Wyrok nakazowy powinien zawierać:
1)
oznaczenie sądu i sędziego, który go wydał;
2)
datę wydania wyroku;
3)
imię i nazwisko oraz inne dane określające tożsamość oskarżonego;
4)
dokładne określenie czynu przypisanego przez sąd oskarżonemu, ze wskazaniem zastosowanych
przepisów ustawy karnej;
5)
wymiar kary i inne niezbędne rozstrzygnięcia.
§ 2.
Wyrok nakazowy może nie zawierać uzasadnienia.
Art. 505623)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 200 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Odpis wyroku nakazowego doręcza się oskarżycielowi, a oskarżonemu i jego obrońcy -
wraz z odpisem aktu oskarżenia. W każdym wypadku odpis tego wyroku doręcza się prokuratorowi.
Wraz z odpisem wyroku doręczyć należy pouczenie przytaczające przepisy o prawie, terminie
i sposobie wniesienia sprzeciwu oraz skutkach jego niewniesienia.
Art. 506.
§ 1624)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 201 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Oskarżonemu i oskarżycielowi przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu do sądu, który
wydał wyrok nakazowy, w terminie zawitym 7 dni od doręczenia tego wyroku.
§ 2.
Prezes sądu odmawia przyjęcia sprzeciwu, jeżeli został wniesiony po terminie lub przez
osobę nieuprawnioną.
§ 3625)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 201 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W razie wniesienia sprzeciwu wyrok nakazowy traci moc; sprawa podlega rozpoznaniu
na zasadach ogólnych.
§ 5.
Sprzeciw może być cofnięty do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego na pierwszej rozprawie
głównej.
§ 6627)Dodany przez art. 1 pkt 201 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Sąd rozpoznający sprawę po wniesieniu sprzeciwu nie jest związany treścią wyroku nakazowego,
który utracił moc.
Art. 507628)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 202 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Wyrok nakazowy, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub sprzeciw cofnięto, staje się
prawomocny.
Rozdział 54
(zawierający art. 508-517 - uchylony)629)Przez art. 5 § 7 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
Rozdział 54a
Postępowanie przyspieszone630)Rozdział dodany przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 252; w brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 197.
Art. 517a631)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 173 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
W postępowaniu przyspieszonym stosuje się przepisy o postępowaniu zwyczajnym, jeżeli
przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
§ 2.
Niestawiennictwo oskarżyciela publicznego nie tamuje toku rozprawy ani posiedzenia.
Jeżeli w rozprawie nie bierze udziału oskarżyciel publiczny, zarzuty oskarżenia odczytuje
protokolant.
Art. 517b.
§ 1632)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 174 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W postępowaniu przyspieszonym mogą być rozpoznawane sprawy, w których prowadzi się
dochodzenie, jeżeli sprawca został ujęty na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa
lub bezpośrednio potem, zatrzymany oraz w ciągu 48 godzin doprowadzony przez Policję
i przekazany do dyspozycji sądu wraz z wnioskiem o rozpoznanie sprawy w postępowaniu
przyspieszonym, zwanym dalej „wnioskiem o rozpoznanie sprawy”.
§ 2.
Postępowanie przyspieszone toczy się w trybie publicznoskargowym także o przestępstwa
ścigane z oskarżenia prywatnego, jeżeli miały one charakter chuligański.
§ 2a633)Dodany przez art. 6 pkt 3 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 169..
Można odstąpić od przymusowego doprowadzenia do sądu sprawcy ujętego w warunkach określonych
w § 1, jeżeli zostanie zapewnione uczestniczenie przez sprawcę we wszystkich czynnościach
sądowych, w których ma on prawo uczestniczyć, w szczególności złożenie przez niego
wyjaśnień, przy użyciu urządzeń technicznych, umożliwiających przeprowadzenie tych
czynności na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W takim
wypadku złożenie wniosku o rozpoznanie sprawy jest równoznaczne z przekazaniem sprawcy
do dyspozycji sądu.
§ 2b633)Dodany przez art. 6 pkt 3 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 169..
W wypadku określonym w § 2a we wszystkich czynnościach sądowych przy użyciu urządzeń
technicznych, umożliwiających przeprowadzenie tych czynności na odległość, bierze
udział w miejscu przebywania sprawcy referendarz sądowy lub asystent sędziego zatrudniony
w sądzie, w którego okręgu przebywa sprawca.
§ 2c633)Dodany przez art. 6 pkt 3 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 169..
Jeżeli w wypadku określonym w § 2a został ustanowiony obrońca, uczestniczy on w czynnościach
sądowych przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie tych czynności
na odległość, w miejscu przebywania sprawcy.
§ 2d633)Dodany przez art. 6 pkt 3 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 169..
Jeżeli w wypadku określonym w § 2a w odniesieniu do sprawcy zachodzą okoliczności,
o których mowa w art. 204 § 1, tłumacz uczestniczy w czynnościach sądowych przy użyciu
urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie tych czynności na odległość,
w miejscu przebywania sprawcy.
§ 3.
Można odstąpić od zatrzymania i przymusowego doprowadzenia do sądu sprawcy ujętego
w warunkach określonych w§ 1 lub zwolnić zatrzymanego, zobowiązując go do stawienia
się w sądzie w wyznaczonym miejscu i czasie, w okresie nieprzekraczającym 72 godzin
od chwili zatrzymania albo oddania sprawcy w ręce Policji, ze skutkiem wezwania. Wniosek
o rozpoznanie sprawy przekazuje się w takim wypadku sądowi wraz z materiałem dowodowym
w ciągu 48 godzin od chwili zatrzymania albo oddania sprawcy w ręce Policji, a gdy
termin ten upływa w dniu wolnym od pracy -w najbliższym dniu roboczym, tak jednak
aby sąd mógł przystąpić do rozpoznania sprawy przed upływem 72 godzin od chwili zatrzymania
albo oddania sprawcy w ręce Policji.
§ 4.
W stosunku do sprawcy występku o charakterze chuligańskim przepis § 3 może być stosowany
wyjątkowo, jeżeli z okoliczności wynika, że sprawca stawi się w sądzie w wyznaczonym
miejscu i czasie oraz nie będzie utrudniał postępowania w inny sposób.
Art. 517c.
§ 1.
Dochodzenie można ograniczyć do przesłuchania osoby podejrzanej w charakterze podejrzanego
oraz zabezpieczenia dowodów w niezbędnym zakresie. W toku dochodzenia czynności procesowych
określonych w art. 303 i 321 można nie dokonywać.
§ 2634)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 121 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Podejrzanego poucza się o jego uprawnieniach: do składania wyjaśnień, do odmowy składania
wyjaśnień lub odmowy odpowiedzi na pytania, do korzystania z pomocy obrońcy, do złożenia
- już w toku dochodzenia - wniosku, o którym mowa w art. 338a, a także o możliwości
złożenia przez prokuratora wniosku, o którym mowa w art. 335 § 1 lub 2, oraz o obowiązkach
i konsekwencjach wskazanych w art. 74, art. 75, art. 138 i art. 139. Pouczenie to
należy wręczyć podejrzanemu na piśmie za potwierdzeniem odbioru.
§ 2a635)Dodany przez art. 6 pkt 4 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 169..
W wypadku określonym w art. 517b § 2a podejrzanego należy pouczyć ponadto o treści
art. 517b § 2a i 2c, art. 517e § la i art. 517ea.
Art. 517d.
§ 1.
W razie istnienia podstaw do wystąpienia z wnioskiem o rozpoznanie sprawy, Policja
sporządza taki wniosek i przekazuje go do sądu wraz ze zgromadzonym materiałem dowodowym,
zawiadamiając o tym niezwłocznie prokuratora; wniosek ten zastępuje akt oskarżenia.
§ 1a637)Dodany przez art. 6 pkt 5 lit. a ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 169..
W wypadku określonym w art. 517b § 2a sporządza się odpisy wniosku o rozpoznanie sprawy
dla sprawcy oraz dla jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony, a także uwierzytelnione
kopie wszystkich dokumentów materiału dowodowego przekazywanych do sądu i pozostawia
w miejscu przebywania sprawcy. Po zakończeniu wszystkich czynności sądowych przeprowadzanych
w trybie art. 517b § 2a kopie te włącza się do akt sprawy.
§ 2638)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 122 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli zachodzą warunki do wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w art. 335 § 1 lub
2, lub gdy podejrzany złożył wniosek określony w art. 338a, Policja przedstawia wniosek
o rozpoznanie sprawy prokuratorowi do zatwierdzenia. Prokurator może odmówić zatwierdzenia
wniosku o rozpoznanie sprawy, podejmując decyzję co do dalszego toku sprawy; zatwierdzając
wniosek o rozpoznanie sprawy, może też dołączyć do niego wniosek, o którym mowa w
art. 335 § 2, albo wystąpić z wnioskiem, o którym mowa w art. 335 § 1.
§ 3639)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 86..
Wniosek o rozpoznanie sprawy powinien zawierać dane, o których mowa w art. 332 § 1;
przepisy art. 333 § 1-3 i art. 334 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Policja doręcza
pokrzywdzonemu pisemne pouczenie o uprawnieniach wynikających z art. 46 § 1 Kodeksu karnego, art. 343 § 2 i art. 387 § 2 oraz o treści art. 49a i art. 338a, a także o prawie
do złożenia oświadczenia o działaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego.
§ 4640)W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 5 lit. b ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 169..
Każda osoba wezwana przez Policję w charakterze świadka, biegłego, tłumacza lub specjalisty
jest obowiązana stawić się w sądzie lub w miejscu przebywania sprawcy we wskazanym
terminie. Art. 177 § la stosuje się.
Art. 517e.
§ 1.
Odpis wniosku o rozpoznanie sprawy prezes sądu lub sąd doręcza oskarżonemu oraz jego
obrońcy, jeżeli został ustanowiony, oznaczając czas na przygotowanie do obrony. Oskarżonemu
należy umożliwić kontakt z obrońcą bez obecności osób trzecich.
§ 1a641)Dodany przez art. 6 pkt 6 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 169..
W wypadku określonym w art. 517b § 2a prezes sądu lub sąd, w sposób wskazany w art.
137, zawiadamia oskarżonego oraz jego obrońcę, jeżeli został ustanowiony, o doręczeniu
wniosku o rozpoznanie sprawy i oznacza czas na przygotowanie się do obrony. Oskarżonemu
oraz jego obrońcy doręcza się za pokwitowaniem przez funkcjonariusza Policji odpisy
wniosku o rozpoznanie sprawy oraz udostępnia się kopie dokumentów, o których mowa
w art. 517d § la. Zatrzymanemu oskarżonemu należy umożliwić, w miejscu jego przebywania,
kontakt z obrońcą bez obecności osób trzecich.
§ 3643)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 177 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Sąd przystępuje niezwłocznie do rozpoznania sprawy. Przepisów art. 339 § 1 pkt 1 i
2, art. 351 § 1 oraz art. 353 nie stosuje się.
Art. 517ea645)Dodany przez art. 6 pkt 7 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 169..
§ 1.
W wypadku określonym w art. 517b § 2a podczas czynności sądowych, w których oskarżony
uczestniczy przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie tych
czynności na odległość, uczestnicy postępowania mogą składać wnioski oraz inne oświadczenia
oraz dokonywać czynności procesowych wyłącznie ustnie do protokołu. O treści wszystkich
pism procesowych, które wpłynęły do akt sprawy od chwili przekazania do sądu wniosku
o rozpoznanie sprawy, sąd jest obowiązany poinformować przy najbliższej czynności
procesowej oskarżonego oraz jego obrońcę. Na żądanie oskarżonego lub obrońcy sąd ma
obowiązek odczytać treść tych pism.
§ 2.
W wypadku określonym w art. 517b § 2a pisma procesowe oskarżonego i jego obrońcy,
których nie można było przekazać do sądu, mogą być przez nich odczytane na rozprawie.
Z chwilą ich odczytania wywołują one skutek procesowy i są traktowane jako czynności
dokonane w formie ustnej.
Art. 517f.
§ 1.
Postępowanie przyspieszone prowadzi się również w razie potrzeby przerwania rozprawy;
łączny czas zarządzonych przerw nie może przekroczyć 14 dni.
§ 2.
W razie zarządzenia przerwy sąd rozstrzyga w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego.
§ 3.
Przepisów art. 98 § 2 i art. 411 § 1 nie stosuje się.
Art. 517g.
§ 1646)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 178 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Jeżeli sąd przed rozprawą główną lub w jej toku stwierdzi, że sprawa nie podlega rozpoznaniu
w trybie przyspieszonym, rozstrzyga w przedmiocie środka zapobiegawczego i przekazuje
sprawę prokuratorowi w celu przeprowadzenia postępowania przygotowawczego na zasadach
ogólnych, zawiadamiając o tym pokrzywdzonego. Jeżeli natomiast sąd stwierdzi jedynie,
że sprawy nie można rozpoznać w postępowaniu przyspieszonym z zachowaniem dopuszczalnego
czasu przerw w rozprawie, określonego w art. 517f § 1, rozpoznaje ją w dalszym ciągu
w trybie zwyczajnym. Jeżeli jednak sąd stwierdzi niemożność zachowania łącznego czasu
przerw, określonego w art. 517f § 1, już przed rozprawą, rozstrzyga w przedmiocie
środka zapobiegawczego i przekazuje sprawę prokuratorowi do przeprowadzenia postępowania
przygotowawczego na zasadach ogólnych, zawiadamiając o tym pokrzywdzonego.
§ 2.
Jeżeli na podstawie okoliczności ujawnionych po rozpoczęciu przewodu sądowego sąd
stwierdzi, że zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego, zaś dokonanie
niezbędnych czynności w postępowaniu sądowym powodowałoby znaczne trudności, przekazuje
sprawę prokuratorowi w celu przeprowadzenia postępowania przygotowawczego na zasadach
ogólnych, zawiadamiając o tym pokrzywdzonego; przed przekazaniem sprawy sąd rozstrzyga
w przedmiocie środka zapobiegawczego.
§ 3.
Jeżeli na podstawie okoliczności ujawnionych po rozpoczęciu przewodu sądowego sąd
przewiduje możliwość wymierzenia kary powyżej 2 lat pozbawienia wolności, rozstrzyga
w przedmiocie środka zapobiegawczego i przekazuje sprawę prokuratorowi w celu przeprowadzenia
postępowania przygotowawczego na zasadach ogólnych; sędzia, który brał udział w wydaniu
postanowienia, jest z mocy prawa wyłączony od dalszego udziału w sprawie.
§ 4.
W razie skazania oskarżonego na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia
jej wykonania sąd, po wysłuchaniu stron, rozstrzyga w przedmiocie środka zapobiegawczego.
Art. 517ga647)Dodany przez art. 6 pkt 9 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 169..
W razie zarządzenia przerwy w rozprawie lub zmiany trybu postępowania w dalszym postępowaniu
nie stosuje się w stosunku do oskarżonego sposobu uczestniczenia w czynnościach sądowych
przewidzianego w art. 517b §2a.
Art. 517h.
§ 1648)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 123 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku może być zgłoszony
ustnie do protokołu rozprawy lub posiedzenia albo złożony na piśmie w terminie zawitym
3 dni od daty doręczenia wyroku.
§ 2.
Sąd sporządza uzasadnienie wyroku w terminie 3 dni od daty złożenia wniosku o sporządzenie
uzasadnienia.
§ 3.
Termin do wniesienia apelacji wynosi 7 dni i biegnie dla każdego uprawnionego od daty
doręczenia mu wyroku z uzasadnieniem.
§ 4.
W razie złożenia apelacji przekazuje się ją niezwłocznie wraz z aktami sądowi odwoławczemu,
który rozpoznaje sprawę najpóźniej w ciągu miesiąca od daty jej wpływu do tego sądu.
Przepisu art. 448 nie stosuje się.
§ 5.
W wypadku wniesienia apelacji przez prokuratora, obrońcę lub pełnomocnika sąd odwoławczy
dołącza do zawiadomienia o terminie rozprawy apelacyjnej odpis apelacji strony przeciwnej.
Art. 517i.
§ 1.
Jeżeli po rozpoznaniu środka odwoławczego sąd stwierdza, że zachodzi potrzeba uzupełnienia
postępowania dowodowego co do istoty sprawy, może - uchylając wyrok - przekazać sprawę
prokuratorowi w celu przeprowadzenia postępowania przygotowawczego na zasadach ogólnych.
§ 2649)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 180 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W wypadku uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania dalsze postępowanie
toczy się w trybie zwyczajnym.
Art. 517j.
§ 1650)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 181 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W celu umożliwienia oskarżonemu korzystania z pomocy obrońcy w postępowaniu przyspieszonym
ustanawia się obowiązek pełnienia przez adwokatów i radców prawnych dyżurów w czasie
i miejscu ustalonym w odrębnych przepisach.
§ 2.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób zapewnienia oskarżonemu
korzystania z pomocy obrońcy i możliwości jego wyboru w postępowaniu przyspieszonym,
w tym organizacji dyżurów, o których mowa w § 1, mając na uwadze prawidłowy przebieg
postępowania przyspieszonego oraz konieczność zapewnienia oskarżonemu możliwości wyboru
obrońcy.
Dział XI
Nadzwyczajne środki zaskarżenia
Rozdział 55
Kasacja
Art. 518.
Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, do postępowania w trybie
kasacji stosuje się odpowiednio przepisy działu IX.
Art. 519651)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 86..
Od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie oraz od prawomocnego
postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego
określonego w art. 93a Kodeksu karnego może być wniesiona kasacja. Przepisu art. 425 § 2 zdanie trzecie nie stosuje się.
Art. 520.
§ 1.
Do wniesienia kasacji uprawnione są strony.
§ 2.
Strona, która nie zaskarżyła orzeczenia sądu pierwszej instancji, nie może wnieść
kasacji od orzeczenia sądu odwoławczego, jeżeli orzeczenie sądu pierwszej instancji
utrzymano w mocy lub zmieniono na jej korzyść.
§ 3.
Ograniczenie, o którym mowa w § 2, nie dotyczy uchybień wymienionych w art. 439.
Art. 521.
§ 1652)Oznaczenie § 1 nadane przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o zmianie ustawy o Rzeczniku Praw Dziecka oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1307), która weszła w życie z dniem 9 listopada 2010 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 37..
Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich
może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.
§ 2653)Dodany przez art. 4 pkt 1 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 652..
Rzecznik Praw Dziecka może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu
kończącego postępowanie, jeżeli przez wydanie orzeczenia doszło do naruszenia praw
dziecka.
§ 3654)Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 10 października 2014 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1556), która weszła w życie z dniem 27 listopada 2014 r..
Organy, o których mowa w § 1 i 2, mają prawo żądać do wglądu akt sądowych i prokuratorskich
oraz akt innych organów ścigania po zakończeniu postępowania i zapadnięciu rozstrzygnięcia.
Art. 522.
Kasację w stosunku do tego samego oskarżonego i od tego samego orzeczenia każdy uprawniony
może wnieść tylko raz.
Art. 523655)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 267..
§ 1656)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 86..
Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego
rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.
Kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.
§ 1a657)Dodany przez art. 1 pkt 124 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 86..
O graniczenia, o którym mowa w § 1 zdanie drugie, nie stosuje się do kasacji wniesionej
przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego w sprawach o zbrodnie.
§ 2.
Kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo
lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia
jej wykonania.
§ 3658)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 124 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo
umorzenia postępowania.
§ 4.
Ograniczenia przewidziane w § 2 i 3 nie dotyczą kasacji:
1)
wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439;
2)
w wypadku określonym w art. 521.
Art. 524.
§ 1659)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 184 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Termin do wniesienia kasacji dla stron wynosi 30 dni od daty doręczenia orzeczenia
z uzasadnieniem. Wniosek o doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem należy zgłosić w
sądzie, który wydał orzeczenie, w terminie zawitym 7 dni od daty ogłoszenia orzeczenia,
a jeżeli ustawa przewiduje doręczenie orzeczenia, od daty jego doręczenia. Przepis
art. 445 § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 2660)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 3 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 37..
Terminu do wniesienia kasacji wskazanego w § 1 nie stosuje się do kasacji wnoszonej
przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich
i Rzecznika Praw Dziecka.
§ 3661)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 125 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Niedopuszczalne jest uwzględnienie kasacji na niekorzyść oskarżonego wniesionej po
upływie roku od daty uprawomocnienia się orzeczenia.
Art. 525.
§ 1.
Strona wnosi kasację do Sądu Najwyższego za pośrednictwem sądu odwoławczego.
§ 2.
W wypadku określonym w art. 521 kasację wnosi się bezpośrednio do Sądu Najwyższego.
Art. 526.
§ 1.
W kasacji należy podać, na czym polega zarzucane uchybienie.
§ 2662)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 4 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 37; utracił moc z dniem 16 sierpnia 2016 r. w zakresie, w jakim wyłącza możliwość sporządzenia i podpisania kasacji we własnej sprawie przez adwokata bądź radcę prawnego, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 2/15 (Dz. U. poz. 1243)..
Jeżeli kasacja nie pochodzi od prokuratora, Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora
Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich albo Rzecznika Praw Dziecka, powinna być
sporządzona i podpisana przez obrońcę lub pełnomocnika będącego adwokatem albo radcą
prawnym.
Art. 527.
§ 1.
Do kasacji strona dołącza dowód uiszczenia opłaty sądowej; nie dotyczy to prokuratora.
§ 2.
Osoba pozbawiona wolności nie uiszcza opłaty przy wnoszeniu kasacji; w wypadku pozostawienia
bez rozpoznania albo oddalenia wniesionej przez nią kasacji zasądza się od niej opłatę.
§ 3.
Żołnierz odbywający zasadniczą służbę wojskową lub pełniący służbę wojskową w charakterze
kandydata na żołnierza zawodowego nie uiszcza opłaty.
§ 4663)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 267..
Opłata ulega zwrotowi stronie, która ją uiściła, jeżeli kasacja zostanie uwzględniona,
chociażby w części, albo zostanie cofnięta.
§ 5664)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 206 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Minister Sprawiedliwości określa, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty, mając
na uwadze faktyczne koszty postępowania oraz zasadę dostępu do sądu.
Art. 528.
§ 1.
Środek odwoławczy nie przysługuje na odmowę:
1)
zwolnienia od uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 527 § 1;
2665)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 19 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 267.)
wyznaczenia adwokata lub radcy prawnego w celu sporządzenia kasacji;
3666)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 19 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 267.)
przywrócenia terminu, o którym mowa w art. 524 § 1 zdanie pierwsze.
§ 2667)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 38 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Przepis art. 447 § 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 529.
Wniesieniu i rozpoznaniu kasacji na korzyść oskarżonego nie stoi na przeszkodzie wykonanie
kary, zatarcie skazania, akt łaski ani też okoliczność wyłączająca ściganie lub uzasadniająca
zawieszenie postępowania.
Art. 530668)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 267..
§ 1.
W wypadku określonym w art. 525 § 1, przyjmując kasację, prezes sądu doręcza jej odpis
pozostałym stronom oraz, po złożeniu przez prokuratora pisemnej odpowiedzi na kasację,
niezwłocznie przesyła akta sądowi właściwemu do rozpoznania kasacji, jeżeli sąd, do
którego wniesiono kasację, nie jest uprawniony do jej rozpoznania.
§ 2.
Prezes sądu, do którego wniesiono kasację, odmawia jej przyjęcia, jeżeli zachodzą
okoliczności, o których mowa w art. 120 § 2 lub w art. 429 § 1, albo gdy kasację oparto
na innych powodach niż wskazane w art. 523 § 1.
§ 3669)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 288..
Na zarządzenie, o którym mowa w § 2, zażalenie przysługuje do Sądu Najwyższego. Sąd
Najwyższy rozpoznaje zażalenie jednoosobowo. Sąd kasacyjny wydaje postanowienie bez
udziału stron, chyba że Prezes Sądu Najwyższego zarządzi inaczej.
§ 4.
W wypadku przyjęcia kasacji, której prokurator nie uznał za oczywiście bezzasadną,
odpis pisemnej odpowiedzi prokuratora na kasację doręcza się pozostałym stronom, ich
obrońcom i pełnomocnikom. Dalsze pisma procesowe wnosi się bezpośrednio do sądu kasacyjnego.
§ 5.
Prokurator, uznając kasację za oczywiście bezzasadną, przesyła odpis odpowiedzi na
kasację pozostałym stronom, ich obrońcom i pełnomocnikom, którzy w terminie 14 dni
od otrzymania odpowiedzi prokuratora mogą przedstawić sądowi na piśmie swoje stanowisko.
Art. 531.
§ 1.
Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania przyjętą kasację, jeżeli nie odpowiada ona
przepisom wymienionym w art. 530 § 2 lub gdy przyjęcie kasacji nastąpiło na skutek
niezasadnego przywrócenia terminu. Sąd kasacyjny wydaje postanowienie bez udziału
stron, chyba że prezes Sądu Najwyższego zarządzi inaczej.670)Zdanie drugie dodane przez art. 1 pkt 208 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
§ 2.
Sąd Najwyższy może jednak zwrócić akta sprawy sądowi odwoławczemu, jeżeli stwierdzi,
że nie zostały dopełnione czynności zmierzające do usunięcia braków formalnych wniesionej
kasacji.
§ 3671)Dodany przez art. 1 pkt 208 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Przepis § 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio w wypadku cofnięcia kasacji.
Art. 532.
§ 1.
W razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia,
jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji.
§ 2.
Wstrzymanie wykonania orzeczenia można połączyć z zastosowaniem środków określonych
w art. 266, 271, 272, 275 i 277.
§ 3672)Dodany przez art. 1 pkt 209 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Sąd kasacyjny wydaje postanowienie na posiedzeniu bez udziału stron, chyba że prezes
Sądu Najwyższego zarządzi inaczej.
Art. 533.
Jeżeli kasację wniesiono na niekorzyść oskarżonego, Sąd Najwyższy może zastosować
środek zapobiegawczy, chyba że oskarżony był uniewinniony.
Art. 534.
§ 1.
Jeżeli ustawa nie wymaga wydania wyroku, Sąd Najwyższy orzeka jednoosobowo, chyba
że Prezes Sądu Najwyższego zarządzi rozpoznanie sprawy w składzie trzech sędziów.
§ 2.
Jeżeli kasacja dotyczy orzeczenia Sądu Najwyższego, podlega rozpoznaniu w składzie
siedmiu sędziów, chyba że orzeczenie zostało wydane jednoosobowo; w takim wypadku
Sąd Najwyższy orzeka w składzie trzech sędziów.
Art. 535673)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 288..
§ 1.
Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację na rozprawie, a w wypadkach przewidzianych przez
ustawę - na posiedzeniu bez udziału stron.
§ 2.
Strony pozbawionej wolności nie sprowadza się na rozprawę, chyba że Prezes Sądu Najwyższego
lub Sąd Najwyższy uzna to za konieczne.
§ 3.
Oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej nie wymaga pisemnego uzasadnienia; jeżeli
postanowienie zostało wydane na posiedzeniu oraz wtedy, gdy zostało wydane na rozprawie
a strona pozbawiona wolności nie miała przedstawiciela procesowego i nie została sprowadzona
na rozprawę, uzasadnienie sporządza się na jej wniosek. Przepisy art. 422 i 423 stosuje
się odpowiednio.
§ 4.
Kasację wniesioną na podstawie art. 521 Sąd Najwyższy rozpoznaje na rozprawie.
§ 5.
Kasacja wniesiona na korzyść oskarżonego może być uwzględniona w całości na posiedzeniu
bez udziału stron, w razie jej oczywistej zasadności.
Art. 536.
Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów,
a w zakresie szerszym - tylko w wypadkach określonych w art. 435, 439 i 455.
Art. 537.
§ 1.
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy oddala kasację albo zaskarżone orzeczenie uchyla
w całości lub w części.
§ 2.
Uchylając zaskarżone orzeczenie Sąd Najwyższy przekazuje sprawę właściwemu sądowi
do ponownego rozpoznania albo umarza postępowanie, a jeżeli skazanie jest oczywiście
niesłuszne - uniewinnia oskarżonego.
Art. 538.
§ 1674)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 126 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Z chwilą uchylenia wyroku wykonanie kary, środka karnego, przepadku i środka kompensacyjnego
ustaje; karę, środek karny, przepadek i środek kompensacyjny już wykonane - w wypadku
późniejszego ponownego skazania - zalicza się odpowiednio na poczet nowo orzeczonej
kary, środka karnego, przepadku i środka kompensacyjnego.
§ 2675)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 186 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Sąd Najwyższy, uchylając orzeczenie, może zastosować środek zapobiegawczy. Na postanowienie
o zastosowaniu tymczasowego aresztowania służy zażalenie do równorzędnego składu Sądu
Najwyższego.
§ 3676)Dodany przez art. 2 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 197..
W razie uchylenia prawomocnego wyroku o warunkowym umorzeniu postępowania lub orzekającego
karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, w wypadku ponownego orzeczenia o warunkowym
umorzeniu postępowania lub kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, na poczet
okresu próby zalicza się okres próby, który upłynął od uprawomocnienia się wyroku
do daty jego uchylenia.
Art. 539.
Niedopuszczalna jest kasacja od orzeczenia Sądu Najwyższego zapadłego w następstwie
rozpoznania kasacji.
Rozdział 55a
Skarga na wyrok sądu odwoławczego677)Rozdział dodany przez art. 1 pkt 127 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
Art. 539a.
§ 1.
Od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego
sprawę do ponownego rozpoznania stronom przysługuje skarga do Sądu Najwyższego.
§ 2.
Wyrok można zaskarżyć w całości lub w części.
§ 3.
Skarga może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art. 437 lub z powodu uchybień
określonych w art. 439 § 1.
Art. 539b.
§ 1.
Skargę wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia wyroku z uzasadnieniem. Przepisy
art. 524 § 1 zdanie drugie i trzecie stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Wniesienie skargi powoduje wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku.
Art. 539c.
§ 1.
Do skargi dołącza się odpowiednią liczbę odpisów dla pozostałych stron.
§ 2.
Prezes sądu, doręczając odpis skargi pozostałym stronom, poucza o prawie wniesienia
pisemnej odpowiedzi na skargę w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu skargi. Po
upływie tego terminu prezes sądu niezwłocznie przesyła akta Sądowi Najwyższemu.
Art. 539d.
Po przekazaniu sprawy do Sądu Najwyższego orzeka on w razie potrzeby w przedmiocie
środka zapobiegawczego. Na postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania
służy zażalenie do równorzędnego składu Sądu
Najwyższego.
Art. 539e.
§ 1.
Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę na posiedzeniu bez udziału stron.
§ 2.
Sąd Najwyższy postanowieniem oddala skargę albo wyrokiem uchyla zaskarżony wyrok w
całości lub w części i przekazuje sprawę właściwemu sądowi odwoławczemu do ponownego
rozpoznania.
Art. 539f.
Przepisy art. 425 § 3 i 4, art. 428 § 1, art. 431, art. 432, art. 435, art. 436, art.
442 § 1 i 3, art. 457 § 1 i 3, art. 525 § 1, art. 526, art. 527 § 1-4, art. 528 §
1, art. 530 § 2 i 3, art. 531, art. 534 § 1 i art. 536, a także przepisy wydane na
podstawie art. 527 § 5 stosuje się odpowiednio.
Rozdział 56
Wznowienie postępowania
Art. 540.
§ 1.
Postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli:
1)
w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa
do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia;
2678)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 187 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.)
po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody wskazujące na to, że:
a)
skazany nie popełnił czynu albo czyn jego nie stanowił przestępstwa lub nie podlegał
karze,
b)
skazano go za przestępstwo zagrożone karą surowszą albo nie uwzględniono okoliczności
zobowiązujących do nadzwyczajnego złagodzenia kary albo też błędnie przyjęto okoliczności
wpływające na nadzwyczajne obostrzenie kary,
c)
sąd umorzył lub warunkowo umorzył postępowanie karne, błędnie przyjmując popełnienie
przez oskarżonego zarzucanego mu czynu.
§ 2679)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1178), która weszła w życie z dniem 19 września 2009 r..
Postępowanie wznawia się na korzyść strony, jeżeli Trybunał Konstytucyjny orzekł o
niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą przepisu prawnego, na podstawie którego
zostało wydane orzeczenie; wznowienie nie może nastąpić na niekorzyść oskarżonego.
§ 3.
Postępowanie wznawia się na korzyść oskarżonego, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia
organu międzynarodowego działającego na mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez
Rzeczpospolitą Polską.
Art. 540a680)Dodany przez art. 1 pkt 210 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem można wznowić, jeżeli:
1681)W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 365.)
skazany, do którego zastosowano przepis art. 60 § 3 lub 4 Kodeksu karnego lub art. 36 § 3 Kodeksu karnego skarbowego, nie potwierdził w postępowaniu karnym ujawnionych przez siebie informacji;
2)
zachodzi okoliczność określona w art. 11 § 3.
Art. 540b682)Dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary (Dz. U. poz. 1135), która weszła w życie z dniem 14 listopada 2011 r..
§ 1683)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 128 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem można wznowić na wniosek oskarżonego,
złożony w terminie zawitym miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o zapadłym wobec
niego orzeczeniu, jeżeli sprawę rozpoznano pod nieobecność oskarżonego, któremu nie
doręczono zawiadomienia o terminie posiedzenia lub rozprawy albo doręczono je w inny
sposób niż osobiście, gdy wykaże on, że nie wiedział o terminie oraz o możliwości
wydania orzeczenia pod jego nieobecność.
§ 2684)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 188 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Przepisu § 1 nie stosuje się w wypadkach, o których mowa w art. 133 §2, art. 136 §
1 oraz art. 139 § 1, a także jeżeli w rozprawie lub posiedzeniu uczestniczył obrońca.
Art. 541.
§ 1.
Czyn, o którym mowa w art. 540 § 1 pkt 1, musi być ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym,
chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17
§ 1 pkt 3-11 lub w art. 22.
§ 2.
W tym wypadku wniosek o wznowienie postępowania powinien wskazywać wyrok skazujący
lub orzeczenie zapadłe w postępowaniu karnym, stwierdzające niemożność wydania wyroku
skazującego.
Art. 542.
§ 1685)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 211 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Wznowienie postępowania może nastąpić na wniosek strony lub z urzędu.
§ 2.
Wniosek o wznowienie na korzyść złożyć może w razie śmierci skazanego osoba najbliższa.
§ 3686)Dodany przez art. 1 pkt 211 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Postępowanie wznawia się z urzędu tylko w razie ujawnienia się jednego z uchybień
wymienionych w art. 439 § 1, przy czym wznowienie postępowania jedynie z powodów określonych
w pkt 9-11 może nastąpić tylko na korzyść oskarżonego.
§ 4686)Dodany przez art. 1 pkt 211 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Wznowienie nie może nastąpić z przyczyn wymienionych w § 3, jeżeli były one przedmiotem
rozpoznania w trybie kasacji.
§ 5687)Dodany przez art. 1 pkt 211 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 129 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Niedopuszczalne jest wznowienie postępowania z urzędu na niekorzyść oskarżonego po
upływie roku od daty uprawomocnienia się orzeczenia.
Art. 543.
Art. 544.
§ 1689)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 212 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W kwestii wznowienia postępowania orzeka sąd okręgowy, zaś w kwestii wznowienia postępowania
zakończonego orzeczeniem sądu okręgowego - sąd apelacyjny. Sąd orzeka w składzie trzech
sędziów.
§ 2.
W kwestii wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem sądu apelacyjnego lub Sądu
Najwyższego orzeka Sąd Najwyższy w składzie trzech sędziów.
§ 3690)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 267..
W kwestii wznowienia postępowania sąd orzeka na posiedzeniu bez udziału stron, chyba
że prezes sądu lub sąd postanowi inaczej.
Art. 545691)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 189 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1.
W postępowaniu o wznowienie stosuje się odpowiednio art. 425 §2 zdanie pierwsze, §
3 i 4, art. 429, art. 430 § 1, art. 431, art. 432, art. 435, art. 442, art. 456, art.
457 § 1 i 3, art. 529, art. 530, art. 532 i art. 538, a w razie wznowienia postępowania
na korzyść oskarżonego stosuje się odpowiednio art. 434 i art. 443.
§ 2.
Wniosek o wznowienie postępowania, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, powinien być
sporządzony i podpisany przez obrońcę albo pełnomocnika. Przepisy art. 446 stosuje
się odpowiednio.
§ 3.
Sąd, orzekając jednoosobowo, odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej
w § 2 bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w
szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu
o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. Na postanowienie o
odmowie przyjęcia wniosku przysługuje zażalenie do tego samego sądu orzekającego w
składzie trzech sędziów.
Art. 546.
Jeżeli sąd zarządził sprawdzenie okoliczności w trybie art. 97, strony mają prawo
wziąć udział w czynnościach sprawdzających.
Art. 547.
§ 1.
Na postanowienie oddalające wniosek lub pozostawiające go bez rozpoznania przysługuje
zażalenie, chyba że orzekł o tym sąd apelacyjny lub Sąd Najwyższy.
§ 2.
Orzekając o wznowieniu postępowania, sąd uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje
sprawę właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania. Od tego orzeczenia środek odwoławczy
nie przysługuje.
§ 3.
Uchylając zaskarżone orzeczenie, sąd może wyrokiem uniewinnić oskarżonego, jeżeli
nowe fakty lub dowody wskazują na to, że orzeczenie to jest oczywiście niesłuszne,
albo też postępowanie umorzyć. Od wyroku uniewinniającego lub umarzającego postępowanie
przysługuje środek odwoławczy.
§ 4.
Od orzeczeń, o których mowa w § 3, wydanych przez Sąd Najwyższy, środek odwoławczy
nie przysługuje.
Art. 548.
Jeżeli postępowanie wznowiono na skutek wniosku na korzyść oskarżonego i toczy się
ono po jego śmierci lub jeżeli zachodzi przyczyna zawieszenia postępowania, prezes
sądu wyznacza do obrony praw oskarżonego obrońcę z urzędu, chyba że wnioskodawca ustanowił
już obrońcę.
Dział XII
Postępowanie po uprawomocnieniu się orzeczenia
Rozdział 57
Podjęcie postępowania warunkowo umorzonego
Art. 549692)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1431), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r..
O podjęciu postępowania warunkowo umorzonego sąd orzeka na wniosek oskarżyciela, pokrzywdzonego
lub sądowego kuratora zawodowego albo z urzędu.
Art. 550.
§ 1.
W kwestii podjęcia postępowania warunkowo umorzonego orzeka sąd pierwszej instancji
właściwy do rozpoznania sprawy.
§ 2693)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 215 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W posiedzeniu ma prawo wziąć udział prokurator, oskarżony i jego obrońca oraz pokrzywdzony
i jego pełnomocnik.
§ 3.
Na postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania oraz w kwestii podjęcia postępowania
przysługuje zażalenie.
§ 4.
O podjęciu postępowania warunkowo umorzonego należy powiadomić poręczającego.
Art. 551.
W razie podjęcia postępowania warunkowo umorzonego, sprawa toczy się od nowa na zasadach
ogólnych, przed sądem właściwym do jej rozpoznania. Przepis art. 341 § 2 zdanie drugie
stosuje się odpowiednio.694)Zdanie drugie dodane przez art. 1 pkt 216 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
Rozdział 58
Odszkodowanie za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie
Art. 552.
§ 1696)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 131 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Oskarżonemu, który w wyniku wznowienia postępowania lub kasacji został uniewinniony
lub skazany na łagodniejszą karę, służy od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną
szkodę oraz zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, wynikłe z wykonania względem niego
w całości lub w części kary, której nie powinien był ponieść.
§ 2697)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 217 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Przepis § 1 stosuje się także, jeżeli po uchyleniu skazującego orzeczenia postępowanie
umorzono wskutek okoliczności, których nie uwzględniono we wcześniejszym postępowaniu.
§ 3.
Prawo do odszkodowania i zadośćuczynienia powstaje również w związku z zastosowaniem
środka zabezpieczającego w warunkach określonych w § 1 i 2.
§ 4698)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 131 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Odszkodowanie i zadośćuczynienie przysługuje również w wypadku niewątpliwie niesłusznego
tymczasowego aresztowania lub zatrzymania.
Art. 552a.
Art. 552b.
Art. 553700)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 133 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Roszczenie o odszkodowanie lub zadośćuczynienie nie przysługuje temu, kto w zamiarze
wprowadzenia w błąd sądu lub organu ścigania złożył fałszywe zawiadomienie o popełnieniu
przestępstwa lub fałszywe wyjaśnienie i spowodował tym niekorzystne dla siebie orzeczenie
w przedmiocie skazania, tymczasowego aresztowania, zastosowania środka zabezpieczającego
albo zatrzymanie.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się do osób składających oświadczenie w warunkach określonych
w art. 171 § 4, 5 i 7, jak również gdy szkoda lub krzywda powstała na skutek przekroczenia
uprawnień lub niedopełnienia obowiązku przez funkcjonariusza publicznego.
§ 3.
W wypadku przyczynienia się przez oskarżonego do wydania orzeczenia, o którym mowa
w§ 1, przepis art. 362 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio.
Art. 553a701)Dodany przez art. 1 pkt 194 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 134 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Ustalając wysokość odszkodowania, sąd uwzględnia zaliczenie oskarżonemu okresu niesłusznego
stosowania kar, środków zabezpieczających, tymczasowego aresztowania lub zatrzymania,
których dotyczy wniosek o odszkodowanie, na poczet kar lub środków zabezpieczających
orzeczonych w innym postępowaniu.
Art. 554702)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 195 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
§ 1703)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 135 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Żądanie odszkodowania należy zgłosić w sądzie okręgowym, w którego okręgu wydano orzeczenie
w pierwszej instancji, a w wypadku określonym w art. 552 § 4 - w sądzie okręgowym
właściwym ze względu na miejsce, w którym nastąpiło zwolnienie tymczasowo aresztowanego
lub zwolnienie zatrzymanego.
§ 2703)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 135 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd okręgowy orzeka wyrokiem na rozprawie w składzie jednego sędziego.
§ 3703)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 135 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
O terminie rozprawy zawiadamia się prokuratora, przesyłając odpis wniosku.
§ 4.
Postępowanie jest wolne od kosztów sądowych. W razie uwzględnienia roszczeń choćby
w części wnioskodawcy przysługuje od Skarbu Państwa zwrot uzasadnionych wydatków,
w tym z tytułu ustanowienia jednego pełnomocnika.
Art. 555704)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 136 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Roszczenia przewidziane w niniejszym rozdziale przedawniają się po upływie roku od
daty uprawomocnienia się orzeczenia dającego podstawę do odszkodowania i zadośćuczynienia,
w wypadku tymczasowego aresztowania - od daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego
postępowanie w sprawie, w razie zaś zatrzymania - od daty zwolnienia.
Art. 556.
§ 1.
W razie śmierci oskarżonego prawo do odszkodowania przysługuje temu, kto wskutek wykonania
kary lub niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania utracił:
1)
należne mu od uprawnionego z mocy ustawy utrzymanie;
2)
stale dostarczane mu przez zmarłego utrzymanie, jeżeli względy słuszności przemawiają
za przyznaniem odszkodowania.
§ 2.
Żądanie odszkodowania należy zgłosić w terminie przewidzianym w art. 555 lub w ciągu
roku od śmierci oskarżonego.
§ 3.
Żądający odszkodowania może ustanowić pełnomocnika. Przepisy art. 78-81 stosuje się
odpowiednio.
§ 4.
Upoważnienie do obrony udzielone obrońcy w sprawie zachowuje moc jako upoważnienie
do działania w charakterze pełnomocnika.
Art. 557.
§ 1705)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 137 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W razie naprawienia szkody oraz zadośćuczynienia za krzywdę Skarb Państwa ma roszczenie
zwrotne do osób, które swoim bezprawnym działaniem spowodowały niesłuszne skazanie,
zastosowanie środka zabezpieczającego, niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie
lub zatrzymanie.
§ 2.
Powództwo dotyczące roszczeń, o których mowa w § 1, może wytoczyć w postępowaniu cywilnym
prokurator lub organ, który jest powołany do reprezentowania Skarbu Państwa. Jeżeli
prokurator nie dopatrzy się podstaw do wytoczenia powództwa, wydaje w tej kwestii
postanowienie i zawiadamia o tym uprawniony organ.
Art. 558706)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 138 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W sprawach o odszkodowanie za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie
przepisy Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się tylko w kwestiach nieuregulowanych w niniejszym kodeksie.
Art. 559.
Rozdział 59
Ułaskawienie
Art. 560.
§ 1.
Prośbę o ułaskawienie skazanego może wnieść on sam, osoba uprawniona do składania
na jego korzyść środków odwoławczych, krewni w linii prostej, przysposabiający lub
przysposobiony, rodzeństwo, małżonek i osoba pozostająca ze skazanym we wspólnym pożyciu.
§ 2.
Prośbę o ułaskawienie wniesioną przez osobę nieuprawnioną lub niedopuszczalną z mocy
ustawy sąd pozostawia bez rozpoznania.
§ 3708)Dodany przez art. 1 pkt 219 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Osoba, która wniosła prośbę o ułaskawienie, może ją cofnąć.
Art. 561.
§ 1.
Prośbę o ułaskawienie przedstawia się sądowi, który wydał wyrok w pierwszej instancji.
§ 1a709)Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy o prokuraturze oraz ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. poz. 1430), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r..
W wypadku wyroku przejętego do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej prośbę o ułaskawienie
przedstawia się sądowi, który orzekł w pierwszej instancji o przejęciu wyroku do wykonania.
§ 2710)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 709..
Sąd, o którym mowa w § 1 i la, powinien rozpoznać prośbę o ułaskawienie w ciągu 2
miesięcy od daty jej otrzymania.
Art. 562.
§ 1.
Sąd rozpoznaje prośbę o ułaskawienie w takim samym składzie, w jakim orzekał. W skład
sądu powinni w miarę możności wchodzić sędziowie i ławnicy, którzy brali udział w
wydaniu wyroku.
Art. 563.
Rozpoznając prośbę o ułaskawienie sąd w szczególności ma na względzie zachowanie się
skazanego po wydaniu wyroku, rozmiary wykonanej już kary, stan zdrowia skazanego i
jego warunki rodzinne, naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem, a przede wszystkim
szczególne wydarzenia, jakie nastąpiły po wydaniu wyroku.
Art. 564.
§ 1.
Jeżeli w sprawie, w której wniesiono prośbę o ułaskawienie, orzekał tylko sąd pierwszej
instancji i wyda on opinię pozytywną - przesyła Prokuratorowi Generalnemu akta sprawy
lub niezbędne ich części wraz ze swoją opinią, a w razie braku podstaw do wydania
opinii pozytywnej - pozostawia prośbę bez dalszego biegu.
§ 2.
Jeżeli w sprawie, w której wniesiono prośbę o ułaskawienie, orzekał sąd odwoławczy,
sąd pierwszej instancji przesyła mu akta lub niezbędne ich części wraz ze swoją opinią.
§ 3.
Sąd odwoławczy pozostawia prośbę bez dalszego biegu tylko wtedy, gdy wydaje opinię
negatywną, a opinię taką wydał już sąd pierwszej instancji; w innych wypadkach sąd
odwoławczy przesyła Prokuratorowi Generalnemu akta wraz z opiniami.
§ 4.
Opinie pozytywne nie są dostępne dla osób wymienionych w art. 560.
Art. 565.
§ 1.
Jeżeli prośbę o ułaskawienie choćby jeden sąd zaopiniował pozytywnie, Prokurator Generalny
przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej prośbę o ułaskawienie wraz z aktami
sprawy i swoim wnioskiem.
§ 2.
Prośbę o ułaskawienie skierowaną bezpośrednio do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej
przekazuje się Prokuratorowi Generalnemu w celu nadania jej biegu zgodnie z art. 561
albo art. 567.
Art. 566.
Ponowna prośba o ułaskawienie, wniesiona przed upływem roku od negatywnego załatwienia
poprzedniej prośby, może być przez sąd pozostawiona bez rozpoznania.
Art. 567.
§ 1.
Postępowanie o ułaskawienie może wszcząć z urzędu Prokurator Generalny, który może
żądać przedstawienia sobie akt sprawy z opiniami sądów albo przedstawić akta Prezydentowi
Rzeczypospolitej Polskiej bez zwracania się o opinię.
§ 2.
Prokurator Generalny przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej akta sprawy
lub wszczyna z urzędu postępowanie o ułaskawienie w każdym wypadku, kiedy Prezydent
tak zadecyduje.
Art. 568.
Uznając, że szczególnie ważne powody przemawiają za ułaskawieniem, zwłaszcza gdy uzasadnia
to krótki okres pozostałej do odbycia kary, sąd wydający opinię oraz Prokurator Generalny
mogą wstrzymać wykonanie kary lub zarządzić przerwę w jej wykonaniu do czasu ukończenia
postępowania o ułaskawienie.
Rozdział 60
Orzekanie kary łącznej
Art. 568a713)Dodany przez art. 5 pkt 41 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
§ 1.
Sąd orzeka karę łączną:
1)
w wyroku skazującym - w odniesieniu do kar wymierzonych za przypisane oskarżonemu
tym wyrokiem przestępstwa;
2)
w wyroku łącznym - w pozostałych wypadkach.
§ 2.
Do kary łącznej orzeczonej w wyroku skazującym stosuje się odpowiednio art. 575-577.
Jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia nowej kary łącznej wyłącznie w odniesieniu do
kar wymierzonych w tym samym wyroku skazującym, właściwy do wydania wyroku łącznego
jest sąd, który wydał ten wyrok skazujący.
Art. 569.
§ 1714)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 42 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby, którą prawomocnie
skazano lub wobec której orzeczono karę łączną wyrokami różnych sądów, właściwy do
wydania wyroku łącznego jest sąd, który wydał ostatni wyrok skazujący lub łączny w
pierwszej instancji, orzekający kary podlegające łączeniu.
§ 2.
Jeżeli w pierwszej instancji orzekały sądy różnego rzędu, wyrok łączny wydaje sąd
wyższego rzędu.
§ 3.
W razie zbiegu wyroków sądu powszechnego i szczególnego, o karze łącznej orzeka ten
z sądów, który wymierzył karę surowszą podlegającą łączeniu.
Art. 570.
Wyrok łączny sąd wydaje z urzędu lub na wniosek skazanego albo prokuratora.
Art. 571.
§ 1715)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 43 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Sąd w razie potrzeby zwraca się do zakładów karnych, w których skazany przebywał,
o nadesłanie opinii o zachowaniu się skazanego w okresie odbywania kary, jak również
informacji o warunkach rodzinnych, majątkowych i co do stanu zdrowia skazanego oraz
danych o wykonaniu kar orzeczonych w poszczególnych wyrokach.
§ 2.
Wniosek o wydanie wyroku łącznego pochodzący od prokuratora powinien zawierać dane,
o których mowa w § 1.
Art. 572.
Jeżeli brak warunków do wydania wyroku łącznego, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu
postępowania.
Art. 573.
§ 1.
Wyrok łączny wydaje się po przeprowadzeniu rozprawy.
§ 2.
Stawiennictwo osobiste skazanego nie jest obowiązkowe, chyba że sąd postanowi inaczej.
Przepis art. 451 stosuje się odpowiednio.716)Zdanie drugie w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 220 ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
§ 3.
Przepisu art. 84 § 1 nie stosuje się.
Art. 574717)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 44 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
W kwestiach nieuregulowanych przepisami niniejszego rozdziału do postępowania o wydanie
wyroku łącznego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu zwyczajnym przed sądem
pierwszej instancji. Dowody przeprowadzane są przez sąd z urzędu. Nie wyłącza to prawa
do zgłoszenia wniosku dowodowego przez stronę.
Art. 575.
§ 1718)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 45 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Jeżeli po wydaniu wyroku łącznego zachodzi potrzeba wydania nowego wyroku łącznego,
z chwilą jego uprawomocnienia się poprzedni wyrok łączny traci moc.
§ 2.
Jeżeli choćby jeden z wyroków stanowiących podstawę wyroku łącznego ulega uchyleniu
lub zmianie, wyrok łączny traci moc, a sąd w miarę potrzeby wydaje nowy wyrok łączny.
§ 3719)Dodany przez art. 5 pkt 45 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli choćby jeden wyrok łączny stanowiący podstawę
wyroku, o którym mowa w tym przepisie, utracił moc.
Art. 576.
§ 1.
Z chwilą uprawomocnienia się wyroku łącznego, wyroki podlegające połączeniu nie ulegają
wykonaniu w zakresie objętym wyrokiem łącznym.
§ 2.
W wypadku wymierzenia w wyroku łącznym kary niższej od okresu odbytych i połączonych
już kar pozbawienia wolności lub równej temu okresowi, przewodniczący niezwłocznie
zarządza zwolnienie skazanego, jeżeli nie jest on pozbawiony wolności w innej sprawie.
Przesyłając zarządzenie do wykonania, załącza się wydany wyrok łączny.
Art. 577720)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 46 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
W wyroku łącznym należy, w miarę potrzeby, wymienić okresy zaliczone na poczet kary
łącznej.
Dział XIII
Postępowanie w sprawach karnych ze stosunków międzynarodowych
Rozdział 61
Immunitety osób należących do przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych
Art. 578.
Nie podlegają orzecznictwu polskich sądów karnych:
1)
uwierzytelnieni w Rzeczypospolitej Polskiej szefowie przedstawicielstw dyplomatycznych
państw obcych;
2)
osoby należące do personelu dyplomatycznego tych przedstawicielstw;
3)
osoby należące do personelu administracyjnego i technicznego tych przedstawicielstw;
4)
członkowie rodzin osób wymienionych w pkt 1-3, jeżeli pozostają z nimi we wspólnocie
domowej;
5)
inne osoby korzystające z immunitetów dyplomatycznych na podstawie ustaw, umów lub
powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych.
Art. 579.
§ 1.
Nie podlegają orzecznictwu polskich sądów karnych w zakresie czynności pełnionych
podczas i w związku z wykonywaniem ich funkcji urzędowych, a na zasadzie wzajemności
w pozostałym zakresie:
1)
kierownicy urzędów konsularnych i inni urzędnicy konsularni państw obcych;
2)
osoby zrównane z nimi na podstawie umów lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych.
§ 2.
Kierownik urzędu konsularnego oraz inni urzędnicy konsularni państw obcych podlegają
zatrzymaniu lub tymczasowemu aresztowaniu jedynie w razie zarzutu popełnienia zbrodni.
O ich zatrzymaniu lub tymczasowym aresztowaniu zawiadamia się niezwłocznie Ministra Spraw Zagranicznych721)Obecnie ministra właściwego do spraw zagranicznych na podstawie art. 4 ust. 1, art.
5 pkt 27 i art. 32 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej
(Dz. U. z 2016 r. poz. 543, 749, 1020 i 1250)..
§ 3.
Poza wypadkiem określonym w § 2 osoby te mogą być pozbawione wolności tylko w wykonaniu
prawomocnego wyroku sądu polskiego.
Art. 580.
§ 1.
Przepisów art. 578 i 579 nie stosuje się, gdy państwo wysyłające zrzeknie się w sposób
wyraźny immunitetu w stosunku do osoby wymienionej w tych przepisach.
§ 2.
W stosunku do funkcjonariuszy organizacji międzynarodowych korzystających z immunitetu
o zrzeczeniu, o którym mowa w § 1, rozstrzyga właściwa organizacja międzynarodowa.
Art. 581.
§ 1.
Osoby wymienione w art. 578 nie są obowiązane do składania zeznań w charakterze świadka
lub do występowania w charakterze biegłego lub tłumacza; można jednak zwrócić się
o wyrażenie przez te osoby zgody na złożenie zeznań albo na wystąpienie w charakterze
biegłego lub tłumacza.
§ 2.
W razie wyrażenia zgody, o której mowa w § 1, wezwania doręczone tym osobom nie mogą
zawierać zagrożenia stosowaniem środków przymusu, a w razie niestawiennictwa na wezwanie
lub odmowy złożenia zeznań nie można wobec nich stosować tych środków.
Art. 582.
§ 1.
Do osób wymienionych w art. 579 stosuje się odpowiednio art. 581, jeżeli okoliczności,
których zeznania lub opinie mają dotyczyć, związane są z wykonywaniem przez te osoby
funkcji urzędowych lub służbowych, a na zasadzie wzajemności także w zakresie innych
okoliczności.
§ 2.
Osoby wymienione w art. 578 i 579 nie są obowiązane do przedstawienia korespondencji
i dokumentów odnoszących się do tych funkcji.
Art. 583.
§ 1.
Przeszukania pomieszczeń przedstawicielstwa dyplomatycznego można dokonać tylko za
zgodą szefa tego przedstawicielstwa lub osoby czasowo pełniącej jego funkcje.
§ 2.
Do przeszukania pomieszczeń konsularnych konieczna jest zgoda kierownika urzędu konsularnego
lub osoby czasowo pełniącej jego funkcje albo szefa przedstawicielstwa dyplomatycznego.
Art. 584.
Przepisów art. 578-583 nie stosuje się do osób w nich wymienionych, w zakresie czynności
niepełnionych podczas i w związku z wykonywaniem ich funkcji urzędowych, jeżeli są
obywatelami polskimi lub mają w Rzeczypospolitej Polskiej stałe miejsce zamieszkania.
Rozdział 62
Pomoc prawna i doręczenia w sprawach karnych
Art. 585.
W drodze pomocy prawnej mogą być dokonywane niezbędne czynności postępowania karnego,
a w szczególności:
1)
doręczanie pism osobom przebywającym za granicą lub instytucjom mającym siedzibę za
granicą;
2)
przesłuchiwanie osób w charakterze oskarżonych, świadków lub biegłych;
3)
dokonywanie oględzin oraz przeszukiwanie pomieszczeń, innych miejsc i osób, zajęcie
przedmiotów i wydawanie przedmiotów tych za granicę;
4)
wzywanie osób przebywających za granicą do osobistego dobrowolnego stawiennictwa przed
sądem lub prokuratorem w celu przesłuchania świadka lub konfrontacji, jak również
doprowadzanie w tym celu osób pozbawionych w tym czasie wolności;
5)
udostępnianie akt i dokumentów oraz informacji o karalności oskarżonych;
6)
udzielanie informacji o prawie.
Art. 586.
§ 1.
O doręczenie pisma przebywającej za granicą osobie, która ma obywatelstwo polskie,
lub o przesłuchanie takiej osoby w charakterze oskarżonego, świadka lub biegłego sąd
lub prokurator zwraca się do polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu
konsularnego.
§ 2.
W razie niemożności dokonania czynności w sposób określony w § 1, można zwracać się
o dokonanie tych czynności do sądu, prokuratury lub innego właściwego organu państwa
obcego. W wypadku przeszukania, zajęcia i wydania przedmiotu należy do wniosku dołączyć
odpis postanowienia sądu lub prokuratora nakazującego przeprowadzenie tej czynności
w danej sprawie.
Art. 587.
Sporządzone na wniosek polskiego sądu lub prokuratora protokoły oględzin, przesłuchań
osób w charakterze oskarżonych, świadków, biegłych lub protokoły innych czynności
dowodowych, dokonanych przez sądy lub prokuratorów państw obcych albo organy działające
pod ich nadzorem, mogą być odczytywane na rozprawie na zasadach określonych w art.
389, 391 i 393, jeżeli sposób przeprowadzenia czynności nie jest sprzeczny z zasadami
porządku prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 588.
§ 1.
Sądy i prokuratorzy udzielają pomocy prawnej na wniosek sądów i prokuratorów państw
obcych.
§ 2.
Sąd i prokurator odmawiają udzielenia pomocy prawnej i przekazują odmowę właściwym
organom obcego państwa, jeżeli żądana czynność byłaby sprzeczna z zasadami porządku
prawnego Rzeczypospolitej Polskiej albo naruszałaby jej suwerenność.
§ 3.
Sąd i prokurator mogą odmówić udzielenia pomocy prawnej, jeżeli:
1)
wykonanie żądanej czynności nie należy do zakresu działania sądu lub prokuratora według
prawa polskiego;
2)
państwo, od którego wniosek o udzielenie pomocy prawnej pochodzi, nie zapewnia w tym
zakresie wzajemności;
3)
wniosek dotyczy czynu, który nie jest przestępstwem według prawa polskiego.
§ 4.
Do czynności procesowych, dokonywanych na wniosek sądu lub prokuratora państwa obcego,
stosuje się ustawy polskie. Należy jednak uczynić zadość życzeniu tych organów, aby
przy dokonaniu czynności zastosowano szczególny tryb postępowania lub szczególną formę,
jeżeli nie jest to sprzeczne z zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 5.
Koszty udzielania pomocy prawnej ustala się zgodnie z art. 616-619.
Art. 589.
§ 1.
Wezwany z zagranicy świadek lub biegły niebędący obywatelem polskim, który stawi się
dobrowolnie przed sądem, nie może być ani ścigany, ani zatrzymany, ani też tymczasowo
aresztowany z powodu przestępstwa będącego przedmiotem danego postępowania karnego
i jakiegokolwiek innego przestępstwa popełnionego przed przekroczeniem polskiej granicy
państwowej. Nie może być także w stosunku do niego wykonana kara orzeczona za takie
przestępstwo.
§ 2.
Świadek lub biegły traci ochronę przewidzianą w§ 1, jeżeli nie opuści terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, chociaż mógł to uczynić, w ciągu 7 dni od czasu, gdy sąd oznajmił mu, że
obecność jego stała się zbędna.
§ 3.
Wezwanemu świadkowi lub biegłemu przysługuje zwrot kosztów podróży i pobytu oraz zwrot
utraconego zarobku, a biegłemu - wynagrodzenie za sporządzenie opinii.
§ 4.
W wezwaniu doręczonym świadkowi lub biegłemu stale przebywającemu za granicą należy
zamieścić pouczenie o treści przepisów § 1-3. Nie należy natomiast zamieszczać zagrożenia
stosowaniem środków przymusu z powodu niestawiennictwa.
Art. 589a722)Dodany przez art. 1 pkt 221 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 1.
Wobec osoby pozbawionej wolności na terytorium państwa obcego, czasowo wydanej w celu
złożenia zeznań w charakterze świadka lub dokonania z jej udziałem innej czynności
procesowej przed polskim sądem lub prokuratorem, sąd okręgowy miejsca wykonania czynności
zarządza umieszczenie osoby wydanej w polskim zakładzie karnym lub areszcie śledczym
na czas jej pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nieprzekraczający jednak
czasu pozbawienia wolności określonego w państwie wydającym.
§ 2.
Na postanowienie sądu zażalenie nie przysługuje.
Art. 589b723)Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 271..
§ 1.
Pomoc prawna w postępowaniu przygotowawczym między polskimi organami uprawnionymi
do prowadzenia tego postępowania oraz właściwymi organami państwa członkowskiego Unii
Europejskiej lub innego państwa, jeżeli pozwala na to umowa międzynarodowa, której
Rzeczpospolita Polska jest stroną, albo na zasadach wzajemności, może także polegać
na wykonywaniu czynności śledztwa w ramach wspólnego zespołu śledczego, zwanego dalej
„zespołem”.
§ 2.
Zespół powołują, w drodze porozumienia, Prokurator Generalny oraz właściwy organ państwa,
o którym mowa w § 1, zwanego dalej „państwem współpracującym”, na potrzeby określonego
postępowania przygotowawczego, na czas oznaczony.
§ 3.
Porozumienie o powołaniu zespołu powinno określać:
1)
przedmiot, cel, miejsce i okres współpracy;
2)
skład zespołu, ze wskazaniem osoby kierującej;
3)
zadania poszczególnych członków zespołu.
§ 4.
W porozumieniu o powołaniu zespołu można zastrzec możliwość dopuszczenia do prac w
zespole, w określonych warunkach, przedstawiciela instytucji międzynarodowej powołanej
do zwalczania przestępczości.
§ 5.
Okres współpracy w ramach zespołu, wskazany w porozumieniu o powołaniu zespołu, może
być przedłużony na dalszy czas oznaczony, niezbędny do osiągnięcia celu tej współpracy;
przedłużenie wymaga zgody wszystkich stron porozumienia.
Art. 589c723)Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 271..
§ 1.
Zespół, w ramach którego współpraca odbywa się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
zwany dalej „zespołem polskim”, można powołać w szczególności, gdy:
1)
w toku prowadzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postępowania przygotowawczego
w sprawie o przestępstwo o charakterze terrorystycznym, handlu ludźmi, obrotu środkami
odurzającymi, substancjami psychotropowymi lub ich prekursorami albo o inne ciężkie
przestępstwo ujawniono, że sprawca działał lub następstwa jego czynu wystąpiły na
terytorium innego państwa i zachodzi potrzeba wykonania czynności śledztwa na terytorium
tego państwa lub z udziałem jego organu;
2)
prowadzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postępowanie przygotowawcze pozostaje
w związku przedmiotowym lub podmiotowym z postępowaniem przygotowawczym o przestępstwo
wymienione w pkt 1, prowadzonym na terytorium innego państwa i zachodzi potrzeba wykonania
większości czynności śledztwa w obu postępowaniach na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
§ 2.
Pracami zespołu polskiego kieruje polski prokurator.
§ 3.
W skład zespołu polskiego mogą wchodzić inni polscy prokuratorzy i przedstawiciele
innych organów uprawnionych do prowadzenia śledztwa oraz funkcjonariusze właściwych
organów państwa współpracującego, zwani dalej „funkcjonariuszami delegowanymi”.
§ 4.
Do czynności w postępowaniu przygotowawczym wykonywanych w ramach zespołu polskiego
stosuje się przepisy prawa krajowego, z zastrzeżeniem § 5-8 oraz art. 589e.
§ 5.
Funkcjonariusze delegowani mogą być obecni przy wszystkich czynnościach procesowych
wykonywanych w ramach zespołu polskiego, chyba że w szczególnym wypadku, uzasadnionym
potrzebą ochrony ważnego interesu Rzeczypospolitej Polskiej lub praw jednostki, osoba
kierująca tym zespołem zarządzi inaczej.
§ 6.
Za zgodą stron porozumienia o utworzeniu zespołu polskiego osoba kierująca tym zespołem
może powierzyć funkcjonariuszowi delegowanemu wykonanie określonej czynności śledztwa,
z wyłączeniem wydawania postanowień przewidzianych w niniejszym kodeksie. W takim
wypadku w czynności uczestniczy polski członek zespołu i sporządza z niej protokół.
§ 7.
Jeżeli zachodzi potrzeba wykonania czynności śledztwa na terytorium państwa współpracującego,
z wnioskiem o pomoc prawną zwraca się do właściwej instytucji lub organu funkcjonariusz
delegowany przez to państwo. Do sporządzonych w wykonaniu tego wniosku protokołów
stosuje się odpowiednio przepis art. 587.
§ 8.
W granicach określonych w porozumieniu o powołaniu zespołu polskiego przedstawicielowi
instytucji międzynarodowej, o którym mowa w art. 589b § 4, przysługują uprawnienia
określone w § 5.
Art. 589d723)Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 271..
§ 1.
Prokurator lub przedstawiciel innego organu uprawnionego do prowadzenia śledztwa może
być delegowany do zespołu na terytorium innego państwa współpracującego w wypadkach
określonych przepisami państwa, na którego terytorium odbywa się współpraca zespołu.
O delegowaniu decyduje odpowiednio Prokurator Generalny albo inny właściwy organ.
§ 2.
Członkowi zespołu, o którym mowa w § 1, będącemu polskim prokuratorem przysługują
uprawnienia prokuratora państwa obcego określone w art. 588 § 1. Przepisu art. 613
§ 1 nie stosuje się.
§ 3.
Instytucje i organy Rzeczypospolitej Polskiej, inne niż prokurator, o którym mowa
w § 2, udzielają niezbędnej pomocy polskiemu członkowi zespołu, o którym mowa w §
1, w granicach i z zastosowaniem przepisów prawa krajowego.
Art. 589e723)Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 271..
§ 1.
Informacje uzyskane przez członka zespołu w związku z udziałem w pracach zespołu,
niedostępne w innym trybie dla państwa, które go delegowało, mogą być wykorzystane
przez właściwy organ tego państwa także w celu:
1)
przeprowadzenia postępowania karnego we własnym zakresie - za zgodą państwa współpracującego,
którego instytucja lub organ udzieliły informacji;
2)
zapobiegnięcia bezpośredniemu, poważnemu zagrożeniu dla bezpieczeństwa publicznego;
3)
innym niż wymienione w pkt 1 i 2, jeżeli tak stanowi porozumienie o powołaniu zespołu.
§ 2.
Zgoda, o której mowa w § 1 pkt 1, może być cofnięta wyłącznie wtedy, gdy wykorzystanie
informacji mogłoby zagrażać dobru postępowania przygotowawczego prowadzonego w państwie
współpracującym, którego instytucja lub organ udzieliły informacji, oraz w wypadku,
w którym państwo to mogłoby odmówić wzajemnej pomocy.
Art. 589f723)Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 271..
§ 1.
Za szkodę wyrządzoną przez członka zespołu w związku z wykonywanymi czynnościami odpowiada
państwo, które go delegowało, na zasadach określonych w przepisach państwa, na którego
terytorium odbywała się współpraca zespołu.
§ 2.
Jeżeli szkoda wyrządzona innej osobie jest następstwem działania lub zaniechania członka
zespołu delegowanego przez inne państwo współpracujące, kwotę pieniężną stanowiącą
równowartość odszkodowania tymczasowo wypłaca poszkodowanemu właściwy organ państwa,
na którego terytorium odbywała się współpraca zespołu.
§ 3.
W wypadku określonym w § 2 wypłacona kwota pieniężna podlega zwrotowi organowi, który
ją tymczasowo wypłacił, na jego wniosek.
Rozdział 62a
Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia724)Rozdział dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy -Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. poz. 1203), która weszła w życie z dniem 2 sierpnia 2005 r.
Art. 589g.
§ 1.
W razie ustalenia, że mogące stanowić dowód w sprawie rzeczy, korespondencja, przesyłki,
wykazy połączeń telefonicznych lub innych przekazów informacji lub dane przechowywane
w systemie informatycznym lub na nośniku, w tym korespondencja przesyłana pocztą elektroniczną,
albo mienie podlegające zajęciu w celu zabezpieczenia wykonania postanowienia o przepadku
znajdują się na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, sąd właściwy
do rozpoznania sprawy albo prokurator może wystąpić o wykonanie postanowienia o ich
zatrzymaniu albo zabezpieczeniu bezpośrednio do właściwego organu sądowego tego państwa.
§ 2.
Przekazując do wykonania postanowienie o zatrzymaniu dowodów, właściwy sąd lub prokurator
występuje jednocześnie do właściwego organu sądowego państwa wykonania postanowienia
z wnioskiem o ich wydanie.
§ 3.
Niezwłocznie po uprawomocnieniu się postanowienia o przepadku zabezpieczonego mienia,
o którym mowa w § 1, właściwy sąd występuje do właściwego organu sądowego państwa
wykonania postanowienia z wnioskiem o wykonanie tego przepadku.
§ 4.
Wystąpienie o wydanie dowodów oraz wykonanie przepadku, o których mowa odpowiednio
w § 2 i 3, odbywa się na podstawie przepisów rozdziałów 62 i 66 oraz umów międzynarodowych
z zakresu pomocy prawnej w sprawach karnych wiążących Rzeczpospolitą Polską.
§ 5.
Do postanowienia, o którym mowa w § 1, dołącza się zaświadczenie zawierające wszystkie
istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie.
§ 6.
Przekazywane dokumenty powinny zostać przetłumaczone na język urzędowy państwa wykonania
postanowienia albo na inny język wskazany przez to państwo.
§ 7.
Przekazanie postanowienia oraz zaświadczenia, o którym mowa w § 5, może nastąpić również
z wykorzystaniem urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób
umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów.
§ 8.
W razie trudności w ustaleniu właściwego organu państwa wykonania postanowienia właściwy
sąd albo prokurator może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych
Europejskiej Sieci Sądowej.
§ 9.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym
mowa w § 5, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania postanowienia
wszystkich niezbędnych informacji, w tym informacji o terminie, do którego ma trwać
zatrzymanie dowodów albo zabezpieczenie mienia.
Art. 589h.
Wydane dowody zwraca się państwu wykonania postanowienia niezwłocznie po wykorzystaniu,
jeżeli przy ich przekazaniu zastrzeżono zwrot lub gdy podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu
lub innemu uprawnionemu podmiotowi, przebywającemu na terytorium tego państwa.
Art. 589i.
W razie uchylenia postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub zabezpieczeniu mienia właściwy
sąd albo prokurator o jego treści niezwłocznie zawiadamia właściwy organ państwa członkowskiego
Unii Europejskiej.
Art. 589j.
§ 1.
Na postanowienie, o którym mowa w art. 589g § 1, wydane przez prokuratora, przysługuje
zażalenie do sądu rejonowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie. Termin do
wniesienia zażalenia biegnie od daty doręczenia postanowienia.
§ 2.
Przepis art. 589g § 6 stosuje się odpowiednio.
Art. 589k.
§ 1.
Jeżeli według prawa państwa wykonania postanowienia państwo to ponosi odpowiedzialność
za szkodę wyrządzoną w związku z wykonaniem postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub
mającego na celu zabezpieczenie mienia, wydanego przez polski sąd albo prokuratora,
na wniosek właściwego organu tego państwa Skarb Państwa zwraca mu kwotę pieniężną
stanowiącą równowartość wypłaconego odszkodowania.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli szkoda jest następstwem wyłącznie działania lub
zaniechania organu państwa wykonania postanowienia.
Rozdział 62b
Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia724)Rozdział dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy -Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. poz. 1203), która weszła w życie z dniem 2 sierpnia 2005 r.
Art. 5891.
§ 1.
Właściwy miejscowo sąd rejonowy albo prokurator wykonuje niezwłocznie wydane przez
właściwy organ sądowy innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej orzeczenie o
zatrzymaniu mogących stanowić dowód w sprawie rzeczy, korespondencji, przesyłek, wykazów
połączeń telefonicznych lub innych przekazów informacji lub danych przechowywanych
w systemie informatycznym lub na nośniku, w tym korespondencji przesyłanej pocztą
elektroniczną, albo orzeczenie o zajęciu mienia w celu zabezpieczenia wykonania orzeczenia
o przepadku, jeżeli rzeczy te, korespondencja, przesyłki, wykazy, dane lub mienie
znajdują się lub są przechowywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 2.
Jeżeli sąd albo prokurator, do którego zostało skierowane orzeczenie, nie jest właściwy
do nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu organowi i powiadamia o tym właściwy
organ sądowy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który wystąpił z orzeczeniem.
§ 3.
Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu orzeczeń,
o których mowa w § 1, stosuje się przepisy prawa polskiego.
Art. 589m.
§ 1.
Można odmówić wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów, o którym mowa w art. 5891
§ 1, jeżeli:
1)
czyn, w związku z którym wydano to orzeczenie, nie stanowi przestępstwa według prawa
polskiego, chyba że zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo
wymienione w art. 607w pkt 1-33, zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna
granica wynosi co najmniej 3 lata, lub innym środkiem polegającym na pozbawieniu wolności
co najmniej w tym samym wymiarze;
2)
dowody, których dotyczy orzeczenie, nie mogą być zajęte z przyczyn faktycznych, w
szczególności z uwagi na ich utratę, zniszczenie lub niemożność odnalezienia;
3)
do orzeczenia o zatrzymaniu dowodów nie dołączono zaświadczenia zawierającego wszystkie
istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie albo zaświadczenie to jest
niekompletne lub oczywiście nie odpowiada treści orzeczenia;
4)
z treści zaświadczenia, określonego w pkt 3, w oczywistym stopniu wynika, że przekazane
do wykonania orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby, co do którego postępowanie
karne zostało prawomocnie zakończone;
5)
wykonanie orzeczenia nie jest możliwe z powodu odmowy przedstawienia korespondencji
i dokumentów na podstawie art. 582 § 2.
§ 2.
Można odmówić wykonania orzeczenia mającego na celu zabezpieczenie mienia, o którym
mowa w art. 5891 § 1:
1)
jeżeli według prawa polskiego w sprawie o przestępstwo, w związku z którym wydano
to orzeczenie, zabezpieczenie wykonania przepadku byłoby niedopuszczalne, chyba że
zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo wymienione w art.
607w pkt 1-33, zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co
najmniej 3 lata, lub innym środkiem polegającym na pozbawieniu wolności co najmniej
w tym samym wymiarze;
2)
w wypadkach określonych w § 1 pkt 2-4.
§ 3.
Przepisów § 1 pkt 1 oraz § 2 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa
z powodu braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków,
ceł lub zasad obrotu dewizowego.
§ 4.
W wypadku określonym w § 1 pkt 2, właściwy sąd albo prokurator, przed wydaniem postanowienia
w przedmiocie wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie
mienia, konsultuje się z organem, który je wydał, dla uzyskania wszystkich istotnych
informacji, umożliwiających odnalezienie tych dowodów albo mienia. Jeżeli uzyskane
informacje nie przyczyniły się do odnalezienia tych dowodów albo mienia, sąd lub prokurator
powiadamia niezwłocznie właściwy organ sądowy państwa wydania orzeczenia o niemożności
wykonania orzeczenia.
§ 5.
W wypadku, o którym mowa w § 1 pkt 3, właściwy sąd albo prokurator może wyznaczyć
organowi, który wydał orzeczenie, termin do przekazania zaświadczenia, określonego
w § 1 pkt 3, jego uzupełnienia lub sprostowania.
§ 6.
W razie niedotrzymania terminu, o którym mowa w § 5, postanowienie w przedmiocie wykonania
orzeczenia wydaje się w oparciu o informacje przekazane wcześniej.
Art. 589n.
§ 1.
Postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mające
na celu zabezpieczenie mienia, o których mowa w art. 5891 § 1, właściwy sąd albo prokurator
wydaje niezwłocznie, w miarę możliwości w ciągu 24 godzin od otrzymania orzeczenia.
§ 2.
Postanowienie, o którym mowa w § 1, doręcza się wraz z pouczeniem o uprawnieniach
wynikających z przepisów państwa wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 5891 § 1.
§ 3.
Na postanowienie, o którym mowa w § 1, przysługuje zażalenie osobom, których prawa
zostały naruszone. Osobom tym przysługuje także zażalenie na czynności związane z
zatrzymaniem dowodów lub zabezpieczeniem mienia, co nie narusza uprawnień skarżącego
wynikających z przepisów państwa wydania orzeczenia. W zażaleniu na czynność skarżący
może domagać się wyłącznie zbadania prawidłowości jej przeprowadzenia.
§ 4.
O wniesieniu zażalenia, jak również o treści rozstrzygnięcia zapadłego w wyniku jego
rozpoznania, należy niezwłocznie powiadomić właściwy organ sądowy państwa wydania
orzeczenia.
§ 5.
Przepis art. 589g § 6 stosuje się odpowiednio.
Art. 589o.
Wydając postanowienie o wykonaniu orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mające na celu
zabezpieczenie mienia, właściwy sąd albo prokurator może jednocześnie wstrzymać jego
wykonanie, jeżeli:
1)
wykonanie orzeczenia mogłoby utrudnić inne, toczące się postępowanie karne - na czas
niezbędny dla zabezpieczenia prawidłowego toku tego postępowania;
2)
dowód albo mienie, których dotyczy orzeczenie, zostały wcześniej zatrzymane albo zajęte
dla potrzeb innego toczącego się postępowania karnego - do czasu zwolnienia spod zatrzymania
albo zajęcia.
Art. 589p.
§ 1.
0 treści postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub
mającego na celu zabezpieczenie mienia powiadamia się niezwłocznie, w miarę możliwości
w ciągu 24 godzin od otrzymania orzeczenia, właściwy organ sądowy państwa wydania
tego orzeczenia. Powiadomienie to może być przekazane również przy użyciu urządzeń
służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie
autentyczności przekazanych dokumentów.
§ 2.
W wypadkach, o których mowa w art. 589o, należy także wskazać przyczyny wstrzymania
wykonania postanowienia oraz, jeżeli jest to możliwe, jego przewidywany okres.
§ 3.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie ustania przyczyn wstrzymania wykonania
postanowienia określonego w art. 589o. W takim wypadku należy poinformować właściwy
organ sądowy państwa wydania orzeczenia o zatrzymaniu lub zabezpieczeniu dowodów albo
mienia dla potrzeb innego postępowania, lub podjętych działaniach zmierzających do
wykonania orzeczenia.
Art. 589r.
§ 1.
Wykonując orzeczenie o zatrzymaniu dowodów lub mające na celu zabezpieczenie mienia,
należy uczynić zadość życzeniu organu, który wydał to orzeczenie, aby przy dokonaniu
czynności zastosowano szczególny tryb postępowania lub szczególną formę, jeżeli nie
jest to sprzeczne z zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 2.
Protokół zatrzymania dowodów lub zajęcia mienia należy niezwłocznie przekazać właściwemu
organowi sądowemu państwa wydania orzeczenia. Przepis art. 589p § 1 zdanie drugie
stosuje się odpowiednio.
Art. 589s.
§ 1.
Zatrzymanie dowodów oraz zajęcie mienia w celu zabezpieczenia wykonania orzeczenia
o przepadku trwa do czasu rozstrzygnięcia w przedmiocie wystąpienia właściwego organu
sądowego państwa wydania orzeczenia, odpowiednio o wydanie dowodów albo o wykonanie
wniosku o wykonanie prawomocnego orzeczenia o przepadku.
§ 2.
Przez wzgląd na okoliczności sprawy właściwy sąd albo prokurator może jednak, po konsultacji
z właściwym organem sądowym państwa wydania orzeczenia, wyznaczyć temu organowi nieprzekraczalny
termin do przekazania żądania określonego w § 1, po upływie którego może nastąpić
zwolnienie spod zatrzymania albo zajęcia.
§ 3.
Przed upływem terminu, o którym mowa w § 2, właściwy sąd albo prokurator informuje
właściwy organ sądowy państwa wykonania orzeczenia o zamiarze zwolnienia spod zatrzymania
albo zajęcia, umożliwiając mu zgłoszenie stanowiska na piśmie. Jeżeli organ ten nie
przedstawi argumentów dostatecznie uzasadniających dalsze zatrzymanie albo zajęcie,
właściwy sąd albo prokurator wydaje postanowienie o zwolnieniu spod zatrzymania albo
zajęcia. Odpis postanowienia doręcza się osobom zainteresowanym.
§ 4.
Postanowienie o zwolnieniu spod zatrzymania albo zajęcia wydaje się także wtedy, gdy
właściwy organ sądowy państwa wydania orzeczenia zawiadomi o jego uchyleniu. Przepis
§ 3 zdanie trzecie stosuje się.
Art. 589t.
§ 1.
Rozpoznanie wniosku o wydanie zatrzymanych dowodów albo o wykonanie przez sąd polski
wniosku o wykonanie przepadku odbywa się na podstawie przepisów rozdziałów 62 i 66
oraz umów międzynarodowych z zakresu pomocy prawnej w sprawach karnych wiążących Rzeczpospolitą
Polską.
§ 2.
Nie można jednak odmówić wykonania wniosku, o którym mowa w § 1, powołując się na
okoliczność, że czyn, którego dotyczy wniosek, nie stanowi przestępstwa według prawa
polskiego, jeżeli zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo
wymienione w art. 607w pkt 1-33, zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna
granica wynosi co najmniej 3 lata, lub innym środkiem polegającym na pozbawieniu wolności
co najmniej w tym samym wymiarze.
Art. 589u.
§ 1.
Jeżeli Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną w związku z wykonaniem
orzeczenia o zatrzymaniu dowodów albo mającego na celu zabezpieczenie mienia, wydanego
przez organ sądowy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Skarb Państwa występuje
do właściwego organu tego państwa o zwrot kwoty pieniężnej stanowiącej równowartość
wypłaconego odszkodowania.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli szkoda jest następstwem wyłącznie działania lub
zaniechania organu polskiego.
Rozdział 63
Przejęcie i przekazanie ścigania karnego
Art. 590.
§ 1.
W sprawie o przestępstwo popełnione za granicą przez:
1)
obywatela polskiego,
2)
osobę mającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stałe miejsce zamieszkania,
3)
osobę, która odbywa lub będzie odbywać w Rzeczypospolitej Polskiej karę pozbawienia
wolności,
4)
osobę, przeciwko której zostało wszczęte w Rzeczypospolitej Polskiej postępowanie
karne
- Minister Sprawiedliwości zwraca się, jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości,
do właściwego organu państwa obcego z wnioskiem o przekazanie ścigania albo może przyjąć
taki wniosek od właściwego organu państwa obcego.
§ 2.
Przejęcie ścigania karnego uważa się za wszczęcie postępowania karnego według prawa
polskiego.
§ 3.
Jeżeli przejęcie ścigania łączy się z przekazaniem przez państwo obce tymczasowo aresztowanego,
art. 598 stosuje się.
§ 4.
Do dowodów zebranych za granicą przed przejęciem ścigania stosuje się odpowiednio
art. 587, choćby czynności dowodowe nie były podjęte na wniosek polskiego sądu lub
prokuratora.
§ 5.
Minister Sprawiedliwości zawiadamia właściwy organ państwa obcego o sposobie prawomocnego
zakończenia postępowania karnego.
Art. 591.
§ 1725)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 222 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W sprawie o przestępstwo popełnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
cudzoziemca, Minister Sprawiedliwości, z urzędu albo z inicjatywy sądu lub prokuratora,
zwraca się, jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości, do właściwego organu
państwa:
1)
którego osoba ścigana jest obywatelem,
2)
w którym osoba ścigana ma stałe miejsce zamieszkania,
3)
w którym osoba ścigana odbywa lub będzie odbywała karę pozbawienia wolności,
4)
w którym zostało wszczęte przeciwko osobie ściganej postępowanie karne
- z wnioskiem o przejęcie ścigania karnego albo może przyjąć taki wniosek od właściwego
organu państwa obcego.
§ 2726)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 222 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli pokrzywdzonym jest obywatel polski, złożenie wniosku o przejęcie ścigania może
nastąpić tylko za jego zgodą, chyba że uzyskanie tej zgody nie jest możliwe.
§ 3726)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 222 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Przed wystąpieniem z wnioskiem, o którym mowa w § 1, lub rozstrzygnięciem takiego
wniosku pochodzącego od organu państwa obcego właściwy organ umożliwia osobie ściganej
przebywającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zajęcie stanowiska ustnie lub
na piśmie w przedmiocie przejęcia ścigania.
§ 4726)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 222 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W razie pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o przekazanie ścigania dotyczącego osoby
tymczasowo aresztowanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Minister Sprawiedliwości
zwraca się do właściwego organu o niezwłoczne podjęcie czynności mających na celu
wydanie i przekazanie takiej osoby organom państwa obcego. Wraz z osobą przekazuje
się akta sprawy, o ile nie zostały one uprzednio przekazane wraz z wnioskiem.
§ 5.
Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego organu państwa obcego o informację
co do sposobu prawomocnego zakończenia postępowania karnego.
§ 6.
Przekazanie ścigania karnego uważa się za umorzenie postępowania karnego według prawa
polskiego; nie stoi to na przeszkodzie ponownemu postępowaniu karnemu w razie bezpodstawnego
zaniechania ścigania za granicą.
Art. 592.
§ 1727)Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 223 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli co do tego samego czynu tej samej osoby wszczęto postępowanie karne w Rzeczypospolitej
Polskiej i w państwie obcym, Minister Sprawiedliwości przeprowadza konsultacje z właściwym
organem państwa obcego i - jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości - występuje
z wnioskiem o przejęcie albo przekazanie ścigania karnego. Przepisy art. 590 § 2-5
oraz art. 591 § 2-6 stosuje się odpowiednio.
§ 2728)Dodany przez art. 1 pkt 223 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli na podstawie umowy międzynarodowej, której Rzeczpospolita Polska jest stroną,
wszczęto w Rzeczypospolitej Polskiej postępowanie karne o przestępstwo popełnione
za granicą, Minister Sprawiedliwości może wystąpić do właściwego organu państwa obcego
o przejęcie ścigania przez organy tego państwa niezależnie od tego, czy w państwie
obcym wszczęto ściganie co do tego samego czynu. Przepisy art. 591 § 2, 5 i 6 stosuje
się odpowiednio.
§ 3728)Dodany przez art. 1 pkt 223 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W sprawie o przestępstwo popełnione za granicą przez obywatela polskiego przebywającego
za granicą, jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości, Minister Sprawiedliwości
może wystąpić do właściwego organu państwa obcego o przejęcie ścigania przez organy
tego państwa. Przepisy art. 591 § 2, 5 i 6 stosuje się odpowiednio.
Art. 592a729)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1091), która weszła w życie z dniem 17 października 2012 r..
§ 1.
Jeżeli zachodzą okoliczności wskazane w art. 590 § 1, art. 591 § 1 lub inne okoliczności
nasuwające przypuszczenie, że co do tego samego czynu tej samej osoby wszczęto postępowanie
karne w Rzeczypospolitej Polskiej i w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,
sąd lub prokurator występuje do właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego
Unii Europejskiej z wnioskiem o udzielenie informacji o tym postępowaniu.
§ 2.
W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego
Unii Europejskiej sąd lub prokurator może również zwracać się do właściwych jednostek
organizacyjnych Europejskiej Sieci Sądowej.
§ 3.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli informacje o toczącym się postępowaniu karnym
w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej powzięte zostały z urzędu.
Art. 592b729)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1091), która weszła w życie z dniem 17 października 2012 r..
§ 1.
W razie wystąpienia sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej
o udzielenie informacji, czy toczy się postępowanie karne co do tego samego czynu
tej samej osoby, sąd lub prokurator udziela odpowiedzi we wskazanym przez ten organ
terminie. W razie braku takiego terminu lub w wypadku stosowania wobec oskarżonego
środka polegającego na pozbawieniu wolności sąd lub prokurator udziela odpowiedzi
niezwłocznie.
§ 2.
W wypadku niedotrzymania terminu określonego w § 1 zdanie pierwsze sąd lub prokurator
niezwłocznie informuje sąd lub inny organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej
o przyczynie opóźnienia i podaje przewidywany termin udzielenia informacji.
§ 3.
Jeżeli sąd lub prokurator, do którego zostało skierowane wystąpienie, nie jest właściwy
do nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu sądowi lub prokuratorowi i zawiadamia
o tym sąd lub inny organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
Art. 592c729)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1091), która weszła w życie z dniem 17 października 2012 r..
§ 1.
Jeżeli co do tego samego czynu tej samej osoby wszczęto postępowanie karne w Rzeczypospolitej
Polskiej i w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, sąd lub prokurator przeprowadza
konsultacje z właściwym sądem lub innym organem państwa członkowskiego Unii Europejskiej
i -jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości - występuje z wnioskiem o przejęcie
albo przekazanie ścigania karnego. Przepisy art. 590-592 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
W trakcie konsultacji sąd lub prokurator przekazuje sądowi lub innemu organowi państwa
członkowskiego Unii Europejskiej informacje o zastosowanych w postępowaniu środkach
zapobiegawczych, a także inne informacje na wniosek właściwego organu.
§ 3.
Sąd lub prokurator może nie udzielić informacji, jeśli jej udzielenie mogłoby naruszyć
bezpieczeństwo Rzeczypospolitej Polskiej lub narażałoby uczestnika postępowania na
niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia.
Art. 592d729)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1091), która weszła w życie z dniem 17 października 2012 r..
§ 1.
Jeśli w wyniku konsultacji, o których mowa w art. 592c § 1, nie ustalono, które państwo
członkowskie powinno przejąć ściganie, sąd lub prokurator może wystąpić do Eurojust
w sprawach o przestępstwa należące do jego kompetencji z wnioskiem o pomoc w rozstrzygnięciu,
które państwo mogłoby przejąć ściganie.
§ 2.
Po uzyskaniu opinii Eurojust sąd lub prokurator, jeżeli wymaga tego interes wymiaru
sprawiedliwości, występuje z wnioskiem o przejęcie lub przekazanie ścigania karnego.
Przepisy art. 590-592 stosuje się odpowiednio.
Art. 592e729)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1091), która weszła w życie z dniem 17 października 2012 r..
W wypadkach przewidzianych w art. 592c § 1 i art. 592d § 2 sąd lub prokurator zawiadamia
sąd lub inny organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej o sposobie prawomocnego
zakończenia postępowania karnego.
Art. 592f729)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1091), która weszła w życie z dniem 17 października 2012 r..
Wystąpienie, o którym mowa w art. 592a, jak również konsultacje, o których mowa w
art. 592c, nie wstrzymują czynności postępowania karnego.
Rozdział 64
Wystąpienie o wydanie lub przewóz osób ściganych lub skazanych przebywających za granicą oraz o wydanie przedmiotów
Art. 593.
Sądy i prokuratorzy zgłaszają za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości wnioski o
wydanie przez państwo obce osoby, przeciwko której wszczęto postępowanie karne, o
wydanie osoby w celu przeprowadzenia postępowania sądowego lub wykonania orzeczonej
kary pozbawienia wolności, o przewóz osoby ściganej lub skazanej przez terytorium
państwa obcego oraz o wydanie z terytorium państwa obcego dowodów rzeczowych lub przedmiotów
uzyskanych przez sprawcę w wyniku przestępstwa.
Art. 594.
§ 1.
Do wniosku dołącza się odpis postanowienia o tymczasowym aresztowaniu wraz z uzasadnieniem,
wyjaśniającym okoliczności faktyczne i podstawę prawną ścigania.
§ 2.
W wypadku prawomocnego wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności dołącza się
zamiast postanowienia wymienionego w § 1 odpis tego wyroku.
§ 3.
Przepis art. 280 § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 595.
W wypadkach niecierpiących zwłoki sąd lub prokurator może zwrócić się bezpośrednio
do właściwego organu państwa obcego o tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie osoby,
co do której ma być złożony wniosek o wydanie, po czym niezwłocznie składa wniosek
zgodnie z art. 593 i 594.
Art. 596730)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 224 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Osoba wydana nie może być bez zgody państwa wydającego ścigana, skazana ani pozbawiona
wolności w celu wykonania kary za inne przestępstwo popełnione przed dniem wydania
niż to, w związku z którym nastąpiło wydanie.
Art. 597731)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 225 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W razie zastrzeżenia przy wydaniu, że w stosunku do osoby wydanej orzeczone już kary
będą wykonane tylko za te przestępstwa, co do których nastąpiło wydanie, sąd, który
prawomocnie orzekł w sprawie, wydaje w razie potrzeby na posiedzeniu wyrok zmieniający
orzeczenie w taki sposób, aby kary były wykonywane tylko za te przestępstwa, co do
których nastąpiło wydanie sprawcy. Prokurator i osoba wydana mają prawo wziąć udział
w posiedzeniu. Przepis art. 451 stosuje się odpowiednio.
Art. 598.
§ 1.
Terminy przewidziane w art. 263 biegną w stosunku do osoby wydanej od chwili przejęcia
tej osoby przez właściwe organy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 2.
Przepis art. 265 stosuje się także, gdy zatrzymanie nastąpiło za granicą.
Art. 599732)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 226 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli osoba wydana przez państwo obce nie opuści bez usprawiedliwionej przyczyny
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ciągu 45 dni od daty prawomocnego zakończenia
postępowania, a w razie skazania - od daty odbycia lub darowania kary, albo jeżeli
po opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powróci na nie, ograniczeń wynikających
z art. 596 i 597 nie stosuje się.
Art. 600.
Po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie przeciwko osobie wydanej przez państwo
obce sąd przesyła odpis wyroku Ministrowi Sprawiedliwości, który odpis ten przekazuje
właściwemu organowi obcego państwa. Przepis art. 157 § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 601.
Przekazane przez państwo obce przedmioty uzyskane w wyniku przestępstwa zwraca się,
jeżeli przy ich wydaniu zastrzeżono zwrot; podobnie należy postąpić z dowodami rzeczowymi.
Rozdział 65
Wydanie oraz przewóz osób ściganych albo skazanych lub wydanie przedmiotów na wniosek państw obcych
Art. 602734)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 131..
§ 2.
W razie złożenia przez organ państwa obcego wniosku o wydanie osoby ściganej w celu
przeprowadzenia przeciw niej postępowania karnego lub wykonania orzeczonej co do niej
kary albo środka zabezpieczającego, prokurator przesłuchuje tę osobę i w miarę potrzeby
zabezpiecza dowody znajdujące się w kraju, po czym wnosi sprawę do właściwego miejscowo
sądu okręgowego.
Art. 603.
§ 1736)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 228 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Sąd okręgowy wydaje na posiedzeniu postanowienie w przedmiocie wniosku państwa obcego.
Przed wydaniem postanowienia należy umożliwić osobie ściganej złożenie wyjaśnień ustnie
lub na piśmie, a w razie wniosku o wydanie w celu przeprowadzenia postępowania karnego
należy na uzasadniony wniosek tej osoby przeprowadzić dowody znajdujące się w kraju.
§ 2737)brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 200 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W posiedzeniu mają prawo wziąć udział prokurator i obrońca.
§ 3.
Jeżeli sąd wydał postanowienie o niedopuszczalności wydania, wydanie nie może nastąpić.
§ 4.
Na postanowienie sądu w przedmiocie wydania przysługuje zażalenie.
§ 5.
Sąd przekazuje prawomocne postanowienie wraz z aktami sprawy Ministrowi Sprawiedliwości,
który po rozstrzygnięciu wniosku zawiadamia o tym właściwy organ państwa obcego.
Art. 603a738)Dodany przez art. 1 pkt 229 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 1.
Jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi,
wniosek państwa obcego o zastosowanie tymczasowego aresztowania osoby ściganej zastępuje
wniosek o wydanie.
§ 2.
W wypadku, o którym mowa w § 1, prokurator podczas przesłuchania informuje osobę ściganą
o możliwości wyrażenia przez nią zgody na wydanie lub zgody na wydanie połączonej
ze zrzeczeniem się korzystania z ograniczeń określonych w art. 596 i 597. Jeżeli osoba
ścigana wyrazi wolę złożenia takiego oświadczenia, prokurator kieruje sprawę do sądu
okręgowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie.
§ 3.
Sąd na posiedzeniu rozstrzyga o tymczasowym aresztowaniu osoby ściganej, odbiera oświadczenie
o wyrażeniu zgody na wydanie lub zgody na wydanie połączonej ze zrzeczeniem się korzystania
z ograniczeń określonych w art. 596 i 597, a także wydaje postanowienie o dopuszczalności
wydania.
§ 4.
Zgoda osoby ściganej oraz zrzeczenie, o którym mowa w § 2, nie mogą zostać cofnięte,
o czym poucza się osobę ściganą.
§ 5.
Sąd niezwłocznie przekazuje prawomocne postanowienie wraz z aktami sprawy Ministrowi
Sprawiedliwości, który rozstrzyga o wydaniu osoby.
§ 6739)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 2 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 131..
Jeżeli oświadczenie, o którym mowa w § 3, nie zostało złożone lub sąd stwierdził,
że zachodzi okoliczność określona w art. 604 § 1, albo jeżeli posiedzenie zostało
odroczone na czas przekraczający 7 dni, stosuje się przepisy art. 602 § 2, art. 603
i 605.
Art. 604.
§ 1.
Wydanie jest niedopuszczalne, jeżeli:
1)
osoba, której wniosek dotyczy, jest obywatelem polskim albo korzysta w Rzeczypospolitej
Polskiej z prawa azylu;
2)
czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo gdy ustawa uznaje, że czyn nie stanowi
przestępstwa albo że sprawca nie popełnia przestępstwa lub nie podlega karze;
3)
nastąpiło przedawnienie;
4)
postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone;
5)
byłoby ono sprzeczne z polskim prawem;
6740)Dodany przez art. 1 pkt 230 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
zachodzi uzasadniona obawa, że w państwie żądającym wydania wobec osoby wydanej może
zostać orzeczona lub wykonana kara śmierci;
7741)Dodany przez art. 1 pkt 230 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 733.)
zachodzi uzasadniona obawa, że w państwie żądającym wydania może dojść do naruszenia
wolności i praw osoby wydanej;
8742)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 733.)
dotyczy osoby ściganej za popełnienie bez użycia przemocy przestępstwa z przyczyn
politycznych.
§ 2.
Wydania można odmówić w szczególności, jeżeli:
1)
osoba, której wniosek dotyczy, ma w Rzeczypospolitej Polskiej stałe miejsce zamieszkania;
2)
przestępstwo zostało popełnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo na polskim
statku wodnym lub powietrznym;
3)
co do tego samego czynu tej samej osoby toczy się postępowanie karne;
4)
przestępstwo podlega ściganiu z oskarżenia prywatnego;
5)
według prawa państwa, które złożyło wniosek o wydanie, przestępstwo jest zagrożone
karą pozbawienia wolności do roku lub karą łagodniejszą albo orzeczono taką karę;
6743)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 733.)
przestępstwo, w związku z którym żąda się wydania, jest przestępstwem o charakterze
wojskowym lub skarbowym, albo o charakterze politycznym innym niż określone w § 1
pkt 8;
7)
państwo, które złożyło wniosek o wydanie, nie zapewnia wzajemności.
§ 3.
W wypadkach wskazanych w § 1 pkt 4 i § 2 pkt 3 rozpoznanie wniosku o wydanie można
odroczyć do czasu ukończenia w Rzeczypospolitej Polskiej postępowania karnego przeciwko
tej samej osobie lub odbycia przez nią orzeczonej kary albo jej darowania.
Art. 605.
§ 1744)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 231 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli wniosek o wydanie dotyczy przestępstwa, którego sprawca podlega wydaniu, sąd
okręgowy z urzędu lub na wniosek prokuratora może wydać postanowienie o tymczasowym
aresztowaniu osoby ściganej; przepis art. 263 stosuje się odpowiednio.
§ 2745)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 231 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Przed złożeniem wniosku o wydanie sąd może wydać postanowienie o tymczasowym aresztowaniu
ściganego na czas nie dłuższy niż 40 dni, jeżeli organ państwa obcego zwraca się o
to, zapewniając, że wobec tej osoby zapadł w tym państwie prawomocny wyrok skazujący
lub wydano decyzję o tymczasowym aresztowaniu.
§ 3.
Na postanowienie sądu w przedmiocie tymczasowego aresztowania przysługuje zażalenie.
§ 4.
O dniu tymczasowego aresztowania należy niezwłocznie powiadomić Ministra Sprawiedliwości
Rzeczypospolitej Polskiej oraz przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny
albo organ ścigający państwa obcego.
§ 5.
Jeżeli dane zawarte we wniosku o wydanie są niewystarczające i sąd lub prokurator
zażądał ich uzupełnienia, a państwo obce nie nadeśle w terminie miesiąca od dnia doręczenia
żądania uzupełnienia wniosku o wydanie organowi, który je zgłosił, potrzebnych dokumentów
lub informacji, postanowienie o tymczasowym aresztowaniu uchyla się.
§ 6.
W razie odmowy wydania, cofnięcia przez państwo obce wniosku o wydanie lub tymczasowe
aresztowanie albo w razie gdy organ państwa obcego zawiadomiony o czasie i miejscu
wydania żądanej osoby nie przejmuje jej w terminie 7 dni od ustalonego dnia wydania,
zarządza się zwolnienie tymczasowo aresztowanego, jeżeli nie jest on pozbawiony wolności
w innej sprawie.
Art. 605a746)Dodany przez art. 1 pkt 201 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Zatrzymanie osoby ściganej może nastąpić także na podstawie informacji o poszukiwaniu
zamieszczonych w bazie danych Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej. Przepisy
art. 244-246 i art. 248 stosuje się.
Art. 606.
§ 1.
Zezwolenia na przewóz osoby ściganej przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela
Minister Sprawiedliwości. Przepisy art. 594, 604 i 605 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Jeżeli podróż odbywa się drogą powietrzną i nie przewiduje się lądowania, wystarczy
powiadomienie Ministra Sprawiedliwości o przewożeniu osoby ściganej nad terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 607.
§ 1.
Do rozstrzygania wniosków państwa obcego, dotyczących wydania przedmiotów stanowiących
dowody rzeczowe lub uzyskanych w wyniku przestępstwa, właściwy jest prokurator lub
sąd w zależności od tego, do czyjego rozporządzenia przedmioty te zostały zdeponowane.
Przepis art. 588 § 2 i 4 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Postanowienie o wydaniu przedmiotów powinno wymieniać rzeczy, które ulegają wydaniu
państwu obcemu, oraz wskazywać rzeczy podlegające zwrotowi po ukończeniu postępowania
karnego, prowadzonego przez organy państwa obcego.
Rozdział 65a
Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania747)Dodany przez art. 2 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 131.
Art. 607a748)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 197..
W razie podejrzenia, że osoba ścigana za przestępstwo podlegające jurysdykcji polskich
sądów karnych może przebywać na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
właściwy miejscowo sąd okręgowy, na wniosek prokuratora, a w postępowaniu sądowym
i wykonawczym - z urzędu lub na wniosek właściwego sądu rejonowego, może wydać europejski
nakaz aresztowania, zwany w niniejszym rozdziale „nakazem”.
Art. 607b749)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 202 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Wydanie nakazu jest niedopuszczalne, jeśli nie wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości.
Ponadto wydanie nakazu jest niedopuszczalne:
1)
w związku z prowadzonym przeciwko osobie ściganej postępowaniem karnym o przestępstwo
zagrożone karą pozbawienia wolności do roku;
2)
w celu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze do 4 miesięcy albo
innego środka polegającego na pozbawieniu wolności na czas nieprzekraczający 4 miesięcy.
Art. 607c.
§ 1.
Nakaz powinien zawierać:
1)
oznaczenie sądu występującego, ze wskazaniem jego adresu, numeru telefonu, telefaksu
i adresu poczty elektronicznej;
2)
datę oraz miejsce wydania nakazu;
3)
dane określające tożsamość i obywatelstwo osoby ściganej;
4)
sygnaturę, rodzaj i treść prawomocnego albo podlegającego wykonaniu orzeczenia sądu,
w związku z którym nakaz został wydany;
5)
przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu;
6)
górną granicę ustawowego zagrożenia karą pozbawienia wolności przestępstwa, o które
toczy się postępowanie, lub wysokość orzeczonej kary pozbawienia wolności albo innego
środka polegającego na pozbawieniu wolności;
7)
zwięzły opis stanu faktycznego sprawy;
8)
wskazanie następstw czynu nieobjętych ustawowymi znamionami przestępstwa.
§ 2.
Nakaz powinien zostać przetłumaczony na język urzędowy państwa wykonania nakazu.
§ 3.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór nakazu, mając na uwadze
konieczność udostępnienia państwu członkowskiemu Unii Europejskiej, do którego jest
kierowany, danych niezbędnych do podjęcia prawidłowej decyzji w przedmiocie przekazania
osoby ściganej.
Art. 607d750)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 197..
§ 1.
Jeżeli istnieje podejrzenie, że osoba ścigana może przebywać na terytorium państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, a jej miejsce pobytu nie jest znane, prokurator,
a w postępowaniu sądowym i wykonawczym sąd okręgowy, który wydał nakaz, przesyła jego
odpis do centralnej jednostki Policji współpracującej z Interpolem z wnioskiem o wszczęcie
poszukiwań międzynarodowych.
§ 2.
Jeżeli miejsce pobytu osoby ściganej jest znane lub zostało ustalone w wyniku poszukiwań,
o których mowa w § 1, prokurator, a w postępowaniu sądowym i wykonawczym sąd okręgowy,
który wydał nakaz, przekazuje go bezpośrednio organowi sądowemu państwa wykonania
nakazu; odpis nakazu przekazuje się Ministrowi Sprawiedliwości.
§ 3.
Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy państwo wykonania nakazu zwróciło
się o przedstawienie dodatkowych informacji lub dokumentów.
§ 4.
Przekazanie nakazu oraz wszystkich związanych z nim informacji i dokumentów może nastąpić
również z wykorzystaniem urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych w
sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów.
Art. 607e.
§ 1.
Osoby przekazanej w wyniku wykonania nakazu nie można ścigać za przestępstwa inne
niż te, które stanowiły podstawę przekazania, ani wykonać orzeczonych wobec niej za
te przestępstwa kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu
wolności.
§ 2.
Sąd, który prawomocnie orzekł w sprawie, może zarządzić wykonanie kary tylko za te
przestępstwa, które stanowiły podstawę przekazania osoby ściganej. W posiedzeniu sądu
mają prawo wziąć udział prokurator i osoba ścigana. Przepis art. 451 stosuje się odpowiednio.
§ 3.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli:
1)
państwo wykonania nakazu złożyło oświadczenie o dopuszczalności ścigania lub wykonania
kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności
za wszystkie czyny popełnione przed przekazaniem, chyba że organ sądowy tego państwa
w orzeczeniu o przekazaniu postanowił inaczej;
2)
osoba przekazana, pomimo takiej możliwości, nie opuściła terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w ciągu 45 dni od dnia prawomocnego zakończenia postępowania albo po opuszczeniu
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na nie powróciła;
3)
nie została orzeczona kara pozbawienia wolności albo inny środek polegający na pozbawieniu
wolności;
4)
postępowanie karne nie wiąże się ze stosowaniem wobec osoby ściganej środka polegającego
na pozbawieniu wolności;
5)
czyn osoby ściganej jest zagrożony karą lub środkiem niepolegającymi na pozbawieniu
wolności;
6)
osoba ścigana wyraziła zgodę na przekazanie i zrzekła się korzystania z prawa określonego
w § 1;
7)
osoba ścigana, po jej przekazaniu, złożyła przed sądem właściwym do rozpoznania sprawy
oświadczenie o zrzeczeniu się korzystania z prawa określonego w § 1 w odniesieniu
do czynów popełnionych przed przekazaniem;
8751)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 197.)
organ sądowy państwa wykonania nakazu, który przekazał osobę ściganą, na wniosek sądu
właściwego do wydania nakazu, wyraził zgodę na ściganie lub wykonanie kar pozbawienia
wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności za przestępstwa
określone w pkt 1.
§ 4.
Wniosek, o którym mowa w§3 pkt 8, powinien zawierać informacje wymienione w art. 607c
§ 1. Przepis art. 607c § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 607f.
Na poczet orzeczonej lub wykonywanej kary pozbawienia wolności zalicza się okres faktycznego
pozbawienia wolności w państwie wykonania nakazu w związku z przekazaniem.
Art. 607g.
Po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego przeciwko osobie ściganej lub wykonaniu
wobec niej kary pozbawienia wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu
wolności sąd właściwy do rozpoznania sprawy przesyła odpis orzeczenia lub zawiadomienie
o wykonaniu kary albo innego środka do organu wymiaru sprawiedliwości państwa wykonania
nakazu.
Art. 607h752)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 197..
§ 1.
Właściwy sąd lub prokurator może wystąpić do organu sądowego państwa wykonania nakazu
o zajęcie i przekazanie przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa, przedmiotów,
które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, lub mogących stanowić
dowód w sprawie rzeczy, korespondencji, przesyłek, wykazów połączeń telekomunikacyjnych
lub innych przekazów informacji lub danych przechowywanych w systemie informatycznym
lub na nośniku, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną.
§ 2.
Można wystąpić o zajęcie i przekazanie dowodów i przedmiotów, o których mowa w § 1,
również wtedy, gdy wykonanie nakazu nie jest możliwe ze względu na śmierć lub ucieczkę
osoby ściganej.
§ 3.
Przekazane przedmioty, o których mowa w § 1, zwraca się państwu wykonania nakazu,
jeżeli przy ich przekazaniu zastrzeżono zwrot lub gdy podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu
lub innemu uprawnionemu podmiotowi, przebywającemu na terytorium państwa wykonania
nakazu.
§ 4.
Przepisy rozdziału 62a stosuje się odpowiednio.
Art. 607i.
§ 1.
Osoba ścigana, która w wyniku przekazania znalazła się na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, podlega dalszemu przekazaniu bez zgody państwa wykonania nakazu w związku
z przestępstwami popełnionymi przed przekazaniem, tylko wtedy, gdy:
1)
pomimo takiej możliwości nie opuściła terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ciągu
45 dni od dnia prawomocnego zakończenia postępowania albo po opuszczeniu terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej na nie powróciła;
2)
wyraziła zgodę na przekazanie do państwa innego niż państwo wykonania nakazu;
3)
stosuje się do niej przepis art. 607e § 3 pkt 2, 6, 7 albo 8.
§ 2.
Na dalsze przekazanie osoby ściganej, która w wyniku przekazania znalazła się na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, wymagana jest zgoda właściwego organu sądowego państwa
wykonania nakazu, które przekazało tę osobę. Wniosek właściwego sądu okręgowego o
wyrażenie zgody na dalsze przekazanie powinien zawierać informacje wymienione w art.
607c § 1. Przepis art. 607c § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 3.
Na wydanie osoby ściganej, która w wyniku przekazania znalazła się na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, wymagana jest zgoda właściwego organu państwa wykonania nakazu, które przekazało
tę osobę.
Art. 607j.
§ 1.
Jeżeli państwo wykonania nakazu przekazało osobę ściganą pod warunkiem, że wykonanie
kary pozbawienia wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności
nastąpi w tym państwie, postępowania wykonawczego nie wszczyna się.
§ 2.
W wypadku, o którym mowa w § 1, sąd właściwy do rozpoznania sprawy, niezwłocznie po
uprawomocnieniu się orzeczenia, wydaje postanowienie o przekazaniu skazanego do właściwego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu wykonania orzeczonej kary albo innego
środka polegającego na pozbawieniu wolności. Odpis postanowienia wraz z odpisem orzeczenia
podlegającego wykonaniu przekazuje się właściwemu organowi sądowemu państwa wykonania
nakazu.
Rozdział 65b
Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania747)Dodany przez art. 2 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 131.
Art. 607k.
§ 1.
Przekazanie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osoby ściganej europejskim nakazem
aresztowania, zwanym w niniejszym rozdziale „nakazem europejskim”, następuje w celu
przeprowadzenia przeciwko niej, na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
postępowania karnego lub wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności albo innego
środka polegającego na pozbawieniu wolności.
§ 2.
W razie otrzymania nakazu europejskiego prokurator przesłuchuje osobę, której nakaz
dotyczy, informując ją o treści nakazu europejskiego oraz o możliwości wyrażenia zgody
na przekazanie lub zgody na niestosowanie przepisu art. 607e § 1, po czym wnosi sprawę
do właściwego miejscowo sądu okręgowego.
§ 2a753)Dodany przez art. 1 pkt 203 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Zatrzymanie osoby ściganej nakazem europejskim może nastąpić także na podstawie wpisu
do Systemu Informacyjnego Schengen. Przepisy art. 244-246 i art. 248 stosuje się.
§ 3754)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 18 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 197..
Na wniosek prokuratora sąd okręgowy może zastosować tymczasowe aresztowanie, oznaczając
jego termin na czas niezbędny do przekazania osoby ściganej. Łączny okres stosowania
tymczasowego aresztowania nie może przekroczyć 100 dni. Samoistną podstawą zastosowania
tymczasowego aresztowania jest istnienie wydanego w innym państwie członkowskim Unii
Europejskiej prawomocnego wyroku skazującego lub innej decyzji stanowiącej podstawę
pozbawienia wolności osoby ściganej.
§ 3a755)Dodany przez art. 2 pkt 18 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 197..
Przed wpłynięciem nakazu europejskiego sąd może zastosować wobec osoby ściganej tymczasowe
aresztowanie na czas nie dłuższy niż 7 dni, jeżeli zwraca się o to właściwy organ
sądowy, który wydał nakaz europejski, zapewniając, że wobec osoby ściganej zapadł
prawomocny wyrok skazujący lub wydano inną decyzję będącą podstawą pozbawienia wolności.
§ 4.
Jeżeli odrębne przepisy prawa polskiego stanowią, że ściganie osoby, wobec której
wydano nakaz europejski, jest uzależnione od zezwolenia właściwej władzy, przed skierowaniem
sprawy do sądu stosuje się przepis art. 13.
§ 5.
Jeżeli jednocześnie z wydaniem nakazu europejskiego państwo członkowskie Unii Europejskiej
zwróciło się o dokonanie przesłuchania osoby ściganej, osobę taką należy przesłuchać
przed rozpoznaniem nakazu. Przesłuchanie odbywa się w obecności osoby wskazanej w
nakazie europejskim. Przepis art. 588 § 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 6071.
§ 1.
W przedmiocie przekazania i tymczasowego aresztowania sąd orzeka na posiedzeniu, w
którym mają prawo wziąć udział prokurator i obrońca.
§ 1a756)Dodany przez art. 1 pkt 204 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie z dniem 9 listopada 2013 r..
Zawiadamiając osobę ściganą o posiedzeniu, o którym mowa w§ 1, sąd doręcza nakaz europejski
wraz z tłumaczeniem przekazanym przez prokuratora. Jeżeli ze względu na szczególne
okoliczności nie jest możliwe sporządzenie tłumaczenia przed posiedzeniem, tłumaczenie
zarządza sąd. Można poprzestać na poinformowaniu osoby o treści nakazu europejskiego,
jeśli nie utrudni to realizacji przysługujących jej praw, w tym praw wymienionych
w § 2.
§ 2.
Jeżeli osoba ścigana wyrazi taką wolę, sąd przyjmuje od niej do protokołu oświadczenie
o zgodzie na przekazanie lub o zgodzie na niestosowanie przepisu art. 607e § 1. Oświadczenie
nie może być cofnięte, o czym należy pouczyć osobę ściganą.
§ 3757)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 197..
Na postanowienie sądu w przedmiocie przekazania przysługuje zażalenie. Zażalenie wnosi
się w terminie 3 dni od dnia ogłoszenia postanowienia, a jeżeli osoba ścigana pozbawiona
jest wolności i nie została sprowadzona na posiedzenie sądu - od dnia jego doręczenia.
Art. 252 stosuje się odpowiednio.
§ 4758)Dodany przez art. 1 pkt 204 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie z dniem 2 czerwca 2014 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 47 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór pouczenia o przysługujących
osobie, której nakaz dotyczy, w wypadku jej zatrzymania, uprawnieniach: do uzyskania
informacji o treści nakazu europejskiego, o możliwości wyrażenia zgody na przekazanie,
o możliwości złożenia oświadczenia w przedmiocie przekazania, do korzystania z pomocy
obrońcy, do składania wyjaśnień, do odmowy składania wyjaśnień lub odmowy odpowiedzi
na pytania, do przeglądania akt w zakresie dotyczącym przyczyn zatrzymania, do dostępu
do pierwszej pomocy medycznej, jak również o uprawnieniach określonych w § 3, w art.
72 § 1, art. 78 § 1, art. 261 § 1, 2 i 2a, art. 612 oraz o treści art. 607k § 3 i
3a, mając na względzie konieczność zrozumienia pouczenia także przez osoby niekorzystające
z pomocy obrońcy.
Art. 607m.
§ 1759)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 20 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 197..
Postanowienie w przedmiocie przekazania sąd okręgowy wydaje w terminie 40 dni od dnia
zatrzymania osoby ściganej. Jeżeli osoba ścigana złożyła oświadczenie, o którym mowa
w art. 6071 § 2, termin ten wynosi 3 dni i biegnie od dnia złożenia oświadczenia.
§ 1a760)Dodany przez art. 2 pkt 20 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 197..
Postępowanie w przedmiocie przekazania powinno zakończyć się prawomocnie w terminie
60 dni od dnia zatrzymania osoby ściganej lub 10 dni od złożenia przez nią oświadczenia,
o którym mowa w art. 6071 § 2.
§ 2.
W szczególnie uzasadnionych wypadkach, gdy terminy określone w § la nie mogą być dotrzymane,
postępowanie w przedmiocie przekazania powinno zakończyć się prawomocnie w terminie
kolejnych 30 dni od dnia upływu tych terminów.761)Zdanie pierwsze w brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 20 lit. c ustawy, o której
mowa w odnośniku 197. O opóźnieniu należy powiadomić organ sądowy, który wydał nakaz europejski, podając
przyczynę opóźnienia.
§ 3.
W wypadku, określonym w art. 607k § 4, terminy, o których mowa w § 1 i 2, biegną od
uzyskania zezwolenia na ściganie. Jeżeli bieg tych terminów już się rozpoczął, ulega
on zawieszeniu do czasu uzyskania zezwolenia.
Art. 607n.
§ 1.
Osobę ściganą, wobec której zapadło prawomocne postanowienie o przekazaniu, przekazuje
się właściwemu organowi sądowemu państwa wydania nakazu europejskiego najpóźniej w
terminie 10 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia.
§ 2.
Jeżeli przekazanie osoby ściganej w terminie określonym w § 1 nie jest możliwe na
skutek siły wyższej albo zagrożenia dla życia lub zdrowia tej osoby, osobę ściganą,
o której mowa w § 1, przekazuje się właściwemu organowi sądowemu państwa wydania nakazu
europejskiego w ciągu 10 dni od dnia upływu nowo ustalonego terminu przekazania.
§ 3.
Jeżeli państwo wydania nakazu europejskiego nie przejmie osoby podlegającej przekazaniu
w terminach, o których mowa w § 1 albo 2, zarządza się niezwłoczne zwolnienie tej
osoby, jeżeli nie jest ona pozbawiona wolności w innej sprawie.
Art. 607o762)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 197..
§ 1.
Jeżeli przeciwko osobie ściganej jest prowadzone w kraju postępowanie karne o inny
czyn niż wskazany w nakazie europejskim lub osoba ta ma odbyć w kraju za taki czyn
karę pozbawienia wolności, sąd, wydając postanowienie o przekazaniu, może odroczyć
jego wykonanie do czasu zakończenia w kraju postępowania karnego lub do czasu wykonania
w kraju kary pozbawienia wolności.
§ 2.
W sytuacji określonej w § 1 sąd, po powiadomieniu o jej zaistnieniu organu, który
wydał nakaz europejski, może, na jego wniosek, czasowo przekazać osobę ściganą na
warunkach określonych w porozumieniu zawartym z tym organem. Porozumienie takie powinno
być sporządzone na piśmie i określać warunki przekazania, w tym zwłaszcza termin powrotnego
przekazania osoby ściganej.
Art. 607p763)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 733..
§ 1.
Odmawia się wykonania nakazu europejskiego, jeżeli:
1)
przestępstwo, którego dotyczy nakaz europejski, w wypadku jurysdykcji polskich sądów
karnych, podlega darowaniu na mocy amnestii;
2)
w stosunku do osoby ściganej zapadło w innym państwie prawomocne orzeczenie co do
tych samych czynów oraz, w wypadku skazania za te same czyny, osoba ścigana odbywa
karę lub ją odbyła albo kara nie może być wykonana według prawa państwa, w którym
zapadł wyrok skazujący;
3)
w stosunku do osoby ściganej zapadło prawomocne orzeczenie o przekazaniu do innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej;
4)
osoba, której dotyczy nakaz europejski, z powodu wieku nie ponosi według prawa polskiego
odpowiedzialności karnej za czyny będące podstawą wydania nakazu europejskiego;
5)
naruszałoby to wolności i prawa człowieka i obywatela;
6)
nakaz wydany został w związku z przestępstwem popełnionym bez użycia przemocy z przyczyn
politycznych.
§ 2.
Jeżeli nakaz europejski został wydany wobec osoby ściganej, która jest obywatelem
polskim, wykonanie nakazu może nastąpić pod warunkiem, że czyn, którego nakaz europejski
dotyczy, nie został popełniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani na polskim
statku wodnym lub powietrznym oraz stanowił przestępstwo według prawa Rzeczypospolitej
Polskiej lub stanowiłby przestępstwo według prawa Rzeczypospolitej Polskiej w razie
popełnienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zarówno w czasie jego popełnienia,
jak i w chwili wpłynięcia nakazu europejskiego.
Art. 607r.
§ 1.
Można odmówić wykonania nakazu europejskiego, jeżeli:
1)
przestępstwo będące podstawą wydania nakazu europejskiego, inne niż wymienione w art.
607w, nie stanowi przestępstwa według prawa polskiego;
2)
przeciwko osobie ściganej, której dotyczy nakaz europejski, toczy się w Rzeczypospolitej
Polskiej postępowanie karne o przestępstwo, które stanowi podstawę nakazu europejskiego;
3)
wobec osoby ściganej, w związku z czynem będącym podstawą wydania nakazu europejskiego
zapadło prawomocne orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania, o umorzeniu postępowania
lub inne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie;
4)
według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie ścigania lub wykonania kary, a przestępstwa,
których to dotyczy, podlegały jurysdykcji sądów polskich;
5)
nakaz europejski dotyczy przestępstw, które według prawa polskiego zostały popełnione,
w całości lub w części, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim
statku wodnym lub powietrznym;
6)
za czyn zabroniony, którego dotyczy nakaz europejski, w państwie wydania nakazu europejskiego
można orzec karę dożywotniego pozbawienia wolności albo inny środek polegający na
pozbawieniu wolności bez możliwości ubiegania się o jego skrócenie.
§ 2.
Przepisu § 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa z powodu
braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków, ceł
lub zasad obrotu dewizowego.
§ 3764)Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 682..
Można także odmówić wykonania nakazu europejskiego, wydanego w celu wykonania kary
albo środka polegającego na pozbawieniu wolności, orzeczonych pod nieobecność osoby
ściganej, chyba że:
a)
osobę ściganą wezwano do udziału w postępowaniu lub w inny sposób zawiadomiono o terminie
i miejscu rozprawy albo posiedzenia, pouczając, że niestawiennictwo nie stanowi przeszkody
dla wydania orzeczenia albo miała ona obrońcę, który był obecny na rozprawie lub posiedzeniu,
b)
po doręczeniu osobie ściganej odpisu orzeczenia wraz z pouczeniem o przysługującym
jej prawie, terminie i sposobie złożenia w państwie wydania nakazu wniosku o przeprowadzenie
z jej udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie, osoba ścigana w ustawowym
terminie nie złożyła takiego wniosku albo oświadczyła, że nie kwestionuje orzeczenia,
c)
organ, który wydał nakaz europejski, zapewni, że niezwłocznie po przekazaniu osoby
ściganej do państwa wydania nakazu, zostanie jej doręczony odpis orzeczenia wraz z
pouczeniem o przysługującym jej prawie, terminie i sposobie złożenia wniosku o przeprowadzenie
z jej udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie.
Art. 607s.
§ 1.
Nie podlega wykonaniu nakaz europejski wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności
lub środka polegającego na pozbawieniu wolności wobec osoby ściganej, będącej obywatelem
polskim albo korzystającej w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu, jeżeli nie wyrazi
ona zgody na przekazanie.
§ 2.
Można także odmówić wykonania nakazu europejskiego, jeżeli został on wydany w celu,
o którym mowa w § 1, a osoba ścigana ma miejsce zamieszkania lub stale przebywa na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 3.
Odmawiając przekazania, z przyczyn określonych w § 1 lub 2, sąd orzeka o wykonaniu
kary albo środka, orzeczonych przez organ sądowy państwa wydania nakazu europejskiego.
§ 4765)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 208; wszedł w życie z dniem 22 marca 2011 r..
W postanowieniu, o którym mowa w § 3, sąd określa kwalifikację prawną czynu według
prawa polskiego. Jeżeli kara lub środek, orzeczone przez organ sądowy państwa wydania
nakazu europejskiego, przekracza górną granicę ustawowego zagrożenia, sąd określa
podlegającą wykonaniu karę lub środek według prawa polskiego, w wysokości odpowiadającej
górnej granicy ustawowego zagrożenia, uwzględniając okres rzeczywistego pozbawienia
wolności za granicą oraz wykonaną tam karę lub środek. Jeżeli do nakazu europejskiego
nie dołączono dokumentów lub informacji niezbędnych do wykonania kary na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, sąd odracza posiedzenie i zwraca się do właściwego organu
państwa wydania nakazu europejskiego o nadesłanie takich dokumentów lub informacji.
§ 5766)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 709..
Wykonanie kary odbywa się według przepisów prawa polskiego. Przepisy rozdziału 66g
stosuje się odpowiednio, z wyjątkiem art. 611tg, art. 611ti § 2 i 3, art. 611tk, art.
611tm, art. 611to § 2 i art. 611tp.
Art. 607t.
§ 1767)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 205 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Jeżeli nakaz europejski został wydany w celu ścigania osoby, która jest obywatelem
polskim albo korzysta w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu, przekazanie może
nastąpić pod warunkiem, że osoba ta będzie odesłana na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej po prawomocnym zakończeniu postępowania w państwie wydania nakazu europejskiego,
jeśli osoba ta wyraża na to zgodę.
§ 2.
W razie skazania osoby, o której mowa w § 1, na karę pozbawienia wolności albo orzeczenia
wobec niej innego środka polegającego na pozbawieniu wolności stosuje się odpowiednio
przepisy art. 607s § 3-5.
Art. 607u768)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 682..
Jeżeli nakaz europejski został wydany w celu wykonania kary albo środka polegającego
na pozbawieniu wolności, orzeczonych w warunkach określonych w art. 607r § 3 lit.
c, osobę ściganą należy pouczyć o prawie żądania odpisu orzeczenia. Informację o zgłoszeniu
żądania odpisu orzeczenia przekazuje się niezwłocznie państwu wydania nakazu europejskiego,
a po otrzymaniu orzeczenia doręcza się go osobie ściganej. Zgłoszenie żądania nie
wstrzymuje wykonania nakazu europejskiego.
Art. 607w769)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 733..
Jeżeli nakaz europejski dotyczy osoby niebędącej obywatelem polskim, okoliczność,
że czyn nie jest przestępstwem według prawa polskiego, nie stanowi przeszkody do wykonania
nakazu europejskiego, o ile dotyczy on czynu zagrożonego w państwie jego wydania karą
co najmniej 3 lat pozbawienia wolności albo czynu, za który może być orzeczony co
najmniej w tym samym wymiarze inny środek polegający na pozbawieniu wolności, będącego
przestępstwem:
1)
udziału w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnianie przestępstw;
2)
o charakterze terrorystycznym;
3)
handlu ludźmi;
4)
przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego;
5)
nielegalnego wytwarzania, przetwarzania, przemytu środków odurzających, prekursorów,
środków zastępczych lub substancji psychotropowych lub obrotu nimi;
6)
nielegalnego obrotu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi lub radioaktywnymi;
7)
łapownictwa i płatnej protekcji;
8)
oszustwa;
9)
wprowadzania do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych
lub nieujawnionych źródeł;
10)
fałszowania oraz obrotu fałszywymi pieniędzmi lub innymi środkami płatniczymi;
11)
przeciwko ochronie danych gromadzonych, przechowywanych, przetwarzanych lub przekazywanych
w systemie informatycznym;
12)
przeciwko środowisku naturalnemu, w tym nielegalnego obrotu zagrożonymi gatunkami
zwierząt i roślin;
13)
udzielenia pomocy w nielegalnym przekroczeniu granicy lub pobycie;
14)
zabójstwa;
15)
spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu;
16)
nielegalnego obrotu organami i tkankami ludzkimi;
17)
bezprawnego pozbawienia człowieka wolności;
18)
uprowadzenia człowieka dla okupu;
19)
wzięcia lub przetrzymywania zakładnika;
20)
popełnionym z powodów narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze
względu na bezwyznaniowość;
21)
rozboju z użyciem broni palnej lub groźby jej użycia;
22)
wymuszenia rozbójniczego z użyciem broni palnej lub groźby jej użycia;
23)
nielegalnego obrotu dobrami kultury;
24)
sprzeniewierzenia cudzego mienia;
25)
podrabiania oraz obrotu podrobionymi wyrobami;
26)
fałszowania oraz obrotu sfałszowanymi dokumentami;
27)
nielegalnego obrotu hormonami lub podobnymi substancjami;
28)
obrotu kradzionymi pojazdami mechanicznymi;
29)
zgwałcenia;
30)
podpalenia;
31)
należącym do właściwości Międzynarodowego Trybunału Karnego;
32)
porwania statku wodnego lub powietrznego;
33)
sabotażu.
Art. 607wa770)Dodany przez art. 2 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 197..
§ 1.
Właściwy sąd lub prokurator na wniosek organu sądowego państwa wydania nakazu europejskiego
dokonuje zajęcia i przekazania przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa,
przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, lub
mogących stanowić dowód w sprawie rzeczy, korespondencji, przesyłek, wykazów połączeń
telekomunikacyjnych lub innych przekazów informacji lub danych przechowywanych w systemie
informatycznym lub na nośniku, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną.
§ 2.
Zajęcia i przekazania dowodów i przedmiotów, o których mowa w § 1, należy dokonać
również wtedy, gdy wykonanie nakazu europejskiego nie jest możliwe ze względu na śmierć
lub ucieczkę osoby ściganej.
§ 3.
Przy przekazaniu przedmiotów, o których mowa w § 1, można zastrzec ich zwrot, w szczególności
gdy podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi, przebywającemu
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 4.
Przepisy rozdziału 62b stosuje się odpowiednio.
Art. 607x.
§ 1.
Jeżeli przed wydaniem w pierwszej instancji postanowienia w przedmiocie przekazania
wpłynie nakaz europejski dotyczący tej samej osoby, wydany przez organ sądowy innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, sąd rozpoznaje oba nakazy europejskie łącznie.
Orzekając o przekazaniu osoby ściganej do danego państwa, sąd bierze pod uwagę okoliczności
każdej ze spraw, wagę przestępstwa i miejsce jego popełnienia, kolejność wydania nakazów
europejskich oraz ich cele.
§ 2.
Jeżeli kolejny nakaz europejski dotyczący tej samej osoby wpłynie po wydaniu w pierwszej
instancji postanowienia w przedmiocie poprzedniego nakazu europejskiego, sąd odracza
rozpoznanie kolejnego nakazu europejskiego do czasu uprawomocnienia się tego postanowienia.
§ 3.
W wypadku uchylenia przez sąd odwoławczy postanowienia, o którym mowa w § 2, i przekazania
nakazu europejskiego do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji, stosuje się odpowiednio
przepisy § 1.
Art. 607y.
§ 1.
Jeżeli w stosunku do tej samej osoby ściganej wpłynie nakaz europejski oraz wniosek
o wydanie państwu obcemu, po rozpoznaniu nakazu europejskiego sąd orzeka w przedmiocie
dopuszczalności jego wykonania oraz zawiesza postępowanie i zawiadamia o treści postanowienia
Ministra Sprawiedliwości.
§ 2.
Jeżeli Minister Sprawiedliwości postanowi o wydaniu państwu obcemu osoby, której dotyczy
nakaz europejski, postępowanie w przedmiocie nakazu europejskiego umarza się. W wypadku
odmowy wydania sąd podejmuje zawieszone postępowanie i wydaje postanowienie w przedmiocie
przekazania.
Art. 607z.
§ 1.
Jeżeli informacje przekazane przez państwo wydania nakazu europejskiego nie są wystarczające
do podjęcia decyzji w przedmiocie przekazania osoby ściganej, sąd wzywa organ sądowy,
który wydał nakaz europejski, do ich uzupełnienia we wskazanym terminie.
§ 2.
W wypadku niedotrzymania terminu, o którym mowa w § 1, nakaz europejski podlega rozpoznaniu
w oparciu o informacje przekazane wcześniej.
Art. 607za.
§ 1.
Wniosek właściwego organu sądowego państwa wydania nakazu europejskiego o zgodę na
ściganie lub wykonanie kar pozbawienia wolności albo środków polegających na pozbawieniu
wolności za czyny popełnione przed przekazaniem albo o zgodę na dalsze przekazanie
osoby ściganej rozpatruje sąd okręgowy, który orzekł o przekazaniu. Przepisy art.
607b, 607p, 607r, 607s § 1 i 2 oraz art. 607z stosuje się odpowiednio.
§ 2.
W przedmiocie wniosku, o którym mowa w § 1, sąd orzeka w terminie 30 dni od dnia otrzymania
wniosku.
Art. 607zb.
§ 1.
Na wniosek państwa wykonania nakazu europejskiego Minister Sprawiedliwości udziela
zezwolenia na przewóz osoby ściganej na podstawie nakazu europejskiego przez terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 2.
Wniosek o zezwolenie na przewóz, o którym mowa w § 1, powinien zawierać:
1)
oznaczenie organu wnioskującego;
2)
datę oraz miejsce wydania nakazu europejskiego;
3)
dane określające tożsamość i obywatelstwo osoby ściganej;
4)
przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu;
5)
zwięzły opis stanu faktycznego sprawy.
§ 3.
Jeżeli osoba ścigana jest obywatelem polskim albo korzysta w Rzeczypospolitej Polskiej
z prawa azylu, zezwolenie, o którym mowa w § 1, można wydać pod warunkiem, że osoba
ta po zakończeniu postępowania zostanie przekazana do wykonania kary pozbawienia wolności
lub środka polegającego na pozbawieniu wolności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 4.
W wypadku korzystania z drogi powietrznej bez planowanego lądowania, można poprzestać
na powiadomieniu Ministra Sprawiedliwości o przewożeniu osoby ściganej nad terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli jednak nastąpi nieprzewidziane lądowanie, państwo
wykonania nakazu europejskiego dostarcza niezwłocznie dane, o których mowa w § 2;
przepis § 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 607zc.
Jeżeli sąd, do którego został skierowany nakaz europejski, nie jest właściwy do nadania
mu biegu, przekazuje go właściwemu organowi sądowemu i powiadamia o tym organ sądowy,
który go wydał.
Rozdział 65c
Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie środka zapobiegawczego771)Rozdział dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 729; wszedł w życie z dniem 1 grudnia 2012 r.
Art. 607zd.
§ 1.
W razie orzeczenia przez polski sąd lub prokuratora środka zapobiegawczego określonego
w art. 272, art. 275, art. 275a lub art. 276 oraz jeżeli zapewni to prawidłowy tok
postępowania, sąd lub prokurator może wystąpić o wykonanie tego orzeczenia do właściwego
sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym
rozdziale „państwem wykonania orzeczenia”, w którym oskarżony posiada legalne stałe
miejsce pobytu, o ile przebywa on w tym państwie lub oświadczy, że zamierza tam powrócić.
§ 2.
Wystąpienie, o którym mowa w § 1, może być na wniosek oskarżonego skierowane również
do innego państwa członkowskiego niż państwo legalnego stałego miejsca pobytu oskarżonego,
za zgodą właściwego sądu lub innego organu tego państwa.
§ 3.
Wystąpienie, o którym mowa w § 1, sąd lub prokurator kieruje każdorazowo wyłącznie
do jednego państwa wykonania orzeczenia. Ponowne wystąpienie do innego państwa wykonania
orzeczenia może nastąpić jedynie w razie niewykonania albo częściowego wykonania orzeczenia.
§ 4.
Do poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu orzeczenia, o którym mowa w § 1,
dołącza się zaświadczenie zawierające informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie
dotyczące: orzeczenia, osoby oskarżonego, środka zapobiegawczego i kwalifikacji prawnej
czynu.
§ 5.
Zaświadczenie powinno zostać przetłumaczone na język urzędowy państwa wykonania orzeczenia
albo na inny język wskazany przez to państwo.
§ 6.
Przekazanie odpisu orzeczenia oraz zaświadczenia, o którym mowa w § 4, może nastąpić
również z wykorzystaniem urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych,
w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów. Na żądanie właściwego
sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia sąd lub prokurator przekazuje
odpis orzeczenia oraz oryginał zaświadczenia.
§ 7.
W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania
orzeczenia sąd lub prokurator może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych
Europejskiej Sieci Sądowej.
§ 8.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym
mowa w § 4, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania orzeczenia
wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji w przedmiocie
wykonania orzeczenia.
Art. 607ze.
§ 1.
Do chwili otrzymania informacji o przejęciu wykonania orzeczenia, o którym mowa w
art. 607zd § 1, przez właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia, a
także w razie otrzymania informacji o niemożności lub odmowie wykonania orzeczenia
przez właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia, o zaprzestaniu jego
wykonywania przez ten organ, a także w wypadku cofnięcia wystąpienia środek zapobiegawczy
jest wykonywany w dalszym ciągu przez właściwy organ.
§ 2.
W razie otrzymania informacji o dostosowaniu środka zapobiegawczego do prawa państwa
wykonania orzeczenia i przed rozpoczęciem wykonywania tego środka w tym państwie sąd
lub prokurator w ciągu 10 dni od dnia otrzymania informacji może cofnąć wystąpienie,
o którym mowa w art. 607zd § 1, mając na uwadze cele środka.
Art. 607zf.
§ 1.
W razie zmiany lub uchylenia środka zapobiegawczego albo zmiany obowiązków nałożonych
na oskarżonego sąd lub prokurator niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny
organ państwa wykonania orzeczenia.
§ 2.
Zawiadomienie, o którym mowa w § 1, może być przekazane również przy użyciu urządzeń
służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie
autentyczności przekazanych dokumentów.
Art. 607zg.
Na postanowienie sądu lub prokuratora w sprawie wystąpienia do właściwego sądu lub
innego organu państwa wykonania orzeczenia zażalenie nie przysługuje.
Rozdział 65d
Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia wydanego w celu zapewnienia prawidłowego toku postępowania771)Rozdział dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 729; wszedł w życie z dniem 1 grudnia 2012 r.
Art. 607zh.
§ 1.
W razie wystąpienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym
rozdziale „państwem wydania orzeczenia”, o wykonanie orzeczenia wydanego w celu zapewnienia
prawidłowego toku postępowania i nakładającego na osobę, przeciwko której w tym państwie
prowadzone jest postępowanie karne, obowiązek:
1)
stawiennictwa przed określonym organem,
2)
powstrzymania się od opuszczania miejsca pobytu lub kraju,
3)
informowania określonego organu o zmianie miejsca pobytu albo uzyskiwania zgody na
taką zmianę,
4)
przebywania albo powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach,
5)
powstrzymania się od kontaktów z określonymi osobami lub zbliżania się do określonych
osób,
6)
powstrzymania się od wykonywania czynności służbowych lub zawodu,
7)
powstrzymania się od określonej działalności,
8)
powstrzymania się od prowadzenia określonego rodzaju pojazdów
- orzeczenie to podlega wykonaniu przez prokuratora właściwego miejscowo ze względu
na legalne stałe miejsce pobytu tej osoby.772)Część wspólna w brzmieniu ustalonym przez art. 20 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
§ 2.
Do orzeczenia, o którym mowa w § 1, lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem
powinno być dołączone zaświadczenie zawierające informacje umożliwiające jego prawidłowe
wykonanie.
§ 3.
Jeżeli prokurator, do którego zostało skierowane wystąpienie, nie jest właściwy do
nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu prokuratorowi i zawiadamia o tym właściwy
sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.
§ 4.
Na wniosek właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia prokurator
może wyrazić zgodę na wykonanie orzeczenia, o którym mowa w § 1, wydanego wobec osoby
określonej w tym paragrafie, nieposiadającej legalnego stałego miejsca pobytu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w większym stopniu zapewni to prawidłowy tok postępowania.
§ 5.
Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu orzeczeń,
o których mowa w § 1, stosuje się przepisy prawa polskiego.
Art. 607zi.
§ 1.
Jeżeli państwo wydania orzeczenia nie przekazało wszystkich informacji potrzebnych
do podjęcia decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia, prokurator wzywa właściwy
sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia do ich uzupełnienia we wskazanym terminie.
W razie niedotrzymania terminu postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia wydaje
się w oparciu o posiadane informacje.
§ 2.
Jeżeli rodzaj albo sposób wykonania obowiązków są nieznane ustawie, prokurator określa
środek lub obowiązek według prawa polskiego, z uwzględnieniem różnic na korzyść osoby,
przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne.
Art. 607zj.
§ 1.
Postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1,
prokurator wydaje w terminie 30 dni od dnia otrzymania orzeczenia wraz z zaświadczeniem.
§ 2.
Na postanowienie prokuratora w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art.
607zh § 1, przysługuje zażalenie do sądu rejonowego, w okręgu którego osoba, przeciwko
której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne, posiada legalne
stałe miejsce pobytu. Sąd rozpoznaje zażalenie na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć
udział prokurator, osoba wymieniona w zdaniu pierwszym, jeżeli przebywa na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, i jej obrońca, jeżeli się na nie stawi. Jeżeli osoba wymieniona
w zdaniu pierwszym nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie posiada
obrońcy, prezes sądu właściwego do rozpoznania zażalenia może jej wyznaczyć obrońcę
z urzędu.
§ 3.
Postępowanie w przedmiocie wykonania orzeczenia powinno zakończyć się prawomocnie
w terminie 60 dni od dnia otrzymania orzeczenia wraz z zaświadczeniem.
§ 4.
W wypadku gdy termin określony w § 3 nie może być dotrzymany, należy zawiadomić właściwy
sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia o przyczynie opóźnienia i podać przewidywany
termin wydania postanowienia.
§ 5.
Do wykonania orzeczenia właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia
prokurator przystępuje niezwłocznie.
Art. 607zk.
§ 1.
Odmawia się wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, jeżeli:
1)
czyn, w związku z którym zastosowano środek zapobiegawczy, nie stanowi przestępstwa
według prawa polskiego;
2)
osoba, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie
karne, nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, chyba że istnieją podstawy
do uznania, że na nie powróci.
§ 2.
Przepisu § 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa z powodu
braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków, ceł
lub zasad obrotu dewizowego.
§ 3.
Można odmówić wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, jeżeli:
1)
pomimo wezwania przez prokuratora do uzupełnienia informacji we wskazanym terminie
do orzeczenia nie dołączono zaświadczenia, o którym mowa w art. 607zh § 2, albo zaświadczenie
to jest niekompletne lub w sposób oczywisty niezgodne z treścią orzeczenia;
2)
przekazane do wykonania orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby, co do
której postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone w państwie członkowskim Unii
Europejskiej, a osoba ta odbywa karę lub ją odbyła albo kara nie może być wykonana
według prawa państwa, w którym zapadł wyrok skazujący;
3)
według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie wykonania kary, a przestępstwo, którego
to dotyczy, podlegało jurysdykcji sądów polskich;
4)
orzeczenie dotyczy przestępstwa, które według prawa polskiego zostało popełnione w
całości albo w części na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim
statku wodnym lub powietrznym;
5)
osoba, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie
karne, z powodu wieku nie ponosi według prawa polskiego odpowiedzialności karnej za
czyn będący podstawą wydania orzeczenia;
6)
osoba, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie
karne, korzysta z immunitetu, zgodnie z którym niemożliwy jest nadzór nad przestrzeganiem
nałożonych obowiązków;
7)
orzeczenie dotyczy wyłącznie obowiązków innych niż określone w art. 607zh § 1;
8)
orzeczenie zostało przekazane pomimo niespełnienia warunków przewidzianych w art.
607zh § 4;
9)
przestępstwo, którego dotyczy orzeczenie, w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych
podlegałoby darowaniu na mocy amnestii;
10)
pomimo niestosowania się osoby, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone
jest postępowanie karne, do wymagań określonych w orzeczeniu nie jest możliwe przekazanie
jej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania.
§ 4.
W wypadku wskazanym w § 3 pkt 10, gdy przemawiają za tym szczególne względy, prokurator,
w uzgodnieniu z właściwym sądem lub innym organem państwa wydania orzeczenia, może
orzec o wykonaniu orzeczenia.
§ 5.
W wypadkach przewidzianych w § 1 pkt 2 oraz w § 3 pkt 1, 2 i 7 prokurator przed podjęciem
decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia informuje o możliwości odmowy wykonania
orzeczenia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.
Art. 607zl.
§ 1.
W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia
informacji o tym, iż orzeczenie przekazane do wykonania nie podlega dalszemu wykonaniu,
prokurator niezwłocznie wydaje postanowienie o zaprzestaniu wykonywania orzeczenia.
§ 2.
Jeżeli dalsze wykonywanie orzeczenia nie jest możliwe z przyczyn faktycznych lub prawnych,
prokurator niezwłocznie wydaje postanowienie o zaprzestaniu wykonywania orzeczenia
i zawiadamia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.
§ 3.
W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia
informacji o zmianie obowiązku nałożonego na osobę, przeciwko której w państwie wydania
orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne, prokurator rozpoznaje sprawę wykonania
zmienionego orzeczenia na zasadach określonych w niniejszym rozdziale. Przepisu art.
607zk nie stosuje się, z wyjątkiem § 1 pkt 2 i § 3 pkt 7.
Art. 607zm.
§ 1.
O treści postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh
§ 1, o wniesieniu środka odwoławczego od tego postanowienia, o istotnych orzeczeniach
zapadłych w trakcie postępowania, jak również w razie zmiany legalnego stałego miejsca
pobytu przez osobę, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest
postępowanie karne, zawiadamia się niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa
wydania orzeczenia.
§ 2.
Prokurator zawiadamia niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia
o wszelkich okolicznościach mających wpływ na jego wykonanie. Zawiadomienie następuje
w formie zaświadczenia zawierającego informacje dotyczące osoby określonej w § 1 oraz
naruszonego obowiązku.
§ 3.
W razie ustania przyczyn, na skutek których obowiązek został zastosowany, lub powstania
przyczyn uzasadniających jego uchylenie lub zmianę prokurator może wystąpić do właściwego
sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia o jego uchylenie lub zmianę.
§ 4.
Zawiadomienia, o których mowa w § 1 i 2 oraz wystąpienie, o którym mowa w § 3, mogą
być przekazane również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania
danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności przekazanych dokumentów.
§ 5773)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 206 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym
mowa w § 2, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wydania orzeczenia wszelkich
niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji.
Art. 607zn.
Koszty związane z wykonaniem orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, ponosi Skarb
Państwa.
Rozdział 66
Przejęcie i przekazanie orzeczeń do wykonania774)Rozdział w brzmieniu ustalonym przez art. 2 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, ustawy o zamówieniach publicznych oraz ustawy - Prawo bankowe (Dz. U. poz. 1027), która weszła w życie z dniem 4 lutego 2001 r.
Art. 608.
§ 1.
W razie prawomocnego skazania obywatela polskiego przez sąd państwa obcego na karę
pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu albo prawomocnego orzeczenia wobec obywatela
polskiego środka polegającego na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości może
wystąpić do właściwego organu tego państwa z wnioskiem o przejęcie skazanego albo
osoby, wobec której orzeczono środek, w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub
środka w Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 2.
W razie prawomocnego skazania przez sąd państwa obcego obywatela polskiego, osoby
mającej miejsce stałego pobytu, posiadającej mienie lub prowadzącej działalność zawodową
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na grzywnę lub w razie prawomocnego orzeczenia
wobec niej zakazu zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu
lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej, zakazu prowadzenia pojazdów,
przepadku albo środka zabezpieczającego nie polegającego na pozbawieniu wolności,
Minister Sprawiedliwości może wystąpić do właściwego organu tego państwa z wnioskiem
o przejęcie orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 3.
Przed wystąpieniem z wnioskiem, o którym mowa w § 1 lub 2, Minister Sprawiedliwości
zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności
przejęcia orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 609.
§ 1.
W razie otrzymania wniosku państwa obcego o wykonanie wobec obywatela polskiego lub
osoby mającej miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnie
orzeczonej kary pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu wolności,
Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie
dopuszczalności przejęcia orzeczenia do wykonania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 2.
W razie otrzymania wniosku państwa obcego o wykonanie wobec obywatela polskiego, osoby
mającej miejsce stałego pobytu, posiadającej mienie lub prowadzącej działalność zawodową
w Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnie orzeczonej grzywny, zakazu zajmowania określonego
stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności
gospodarczej, zakazu prowadzenia pojazdów, przepadku albo środka zabezpieczającego
nie polegającego na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego
sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności przejęcia orzeczenia do
wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 3.
Jeżeli orzeczenie, którego wniosek dotyczy, nie jest prawomocne lub osoba objęta wnioskiem
określonym w § 1 nie jest obywatelem polskim lub nie ma na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej miejsca stałego pobytu, Minister Sprawiedliwości zwraca wniosek.
Art. 610.
§ 1.
W razie prawomocnego skazania cudzoziemca przez sąd polski na karę pozbawienia wolności
podlegającą wykonaniu albo prawomocnego orzeczenia wobec niego środka polegającego
na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości może wystąpić do właściwego organu
państwa, którego skazany albo osoba, wobec której orzeczono środek, jest obywatelem,
z wnioskiem o przejęcie go w celu odbycia kary lub wykonania środka.
§ 2.
Przed wystąpieniem z wnioskiem, o którym mowa w § 1, Minister Sprawiedliwości zwraca
się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności przekazania
orzeczenia do wykonania za granicą.
§ 3.
W razie otrzymania wniosku państwa obcego o przejęcie cudzoziemca prawomocnie skazanego
przez sąd polski na karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu albo wobec którego
prawomocnie orzeczono środek polegający na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości
zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności
przekazania orzeczenia do wykonania za granicą.
§ 4.
W razie prawomocnego skazania przez sąd polski osoby mającej miejsce stałego pobytu
za granicą albo posiadającej mienie lub prowadzącej działalność zawodową za granicą
na grzywnę lub prawomocnego orzeczenia wobec niej zakazu zajmowania określonego stanowiska,
wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej,
zakazu prowadzenia pojazdów, przepadku albo środka zabezpieczającego nie polegającego
na pozbawieniu wolności, sąd właściwy do wykonania kary lub środka może wystąpić za
pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości do właściwego organu państwa, na terytorium
którego skazany lub osoba, wobec której orzeczono środek, stale przebywa, posiada
mienie lub prowadzi działalność, z wnioskiem o wykonanie orzeczenia.
§ 5.
W razie otrzymania wniosku państwa obcego o przejęcie do wykonania prawomocnego skazania
przez sąd polski osoby mającej miejsce stałego pobytu w tym państwie albo posiadającej
mienie lub prowadzącej działalność zawodową w tym państwie na grzywnę lub prawomocnego
orzeczenia wobec niej zakazu zajmowania określonego stanowiska, zakazu wykonywania
określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej, zakazu prowadzenia
pojazdów, przepadku albo środka zabezpieczającego nie polegającego na pozbawieniu
wolności, Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia
w przedmiocie dopuszczalności przekazania orzeczenia do wykonania za granicą.
Art. 611.
§ 1.
Właściwy do rozpoznania spraw określonych w art. 608 § 3 w związku z § 1 i art. 609
§ 1 jest sąd okręgowy, w którego okręgu skazany ostatnio stale mieszkał lub czasowo
przebywał.
§ 2.
Właściwy do rozpoznania spraw określonych w art. 608 § 3 w związku z § 2, art. 609
§ 2 i art. 610 § 5 jest sąd rejonowy, w którego okręgu skazany stale mieszkał lub
czasowo przebywał, a jeżeli tego nie ustalono, gdzie znajduje się mienie nadające
się do egzekucji lub też skazany prowadzi działalność objętą zakazem.
§ 3.
Właściwy do rozpoznania spraw określonych w art. 610 § 2 i 3 jest sąd okręgowy, w
którego okręgu wydano orzeczenie, którego wniosek dotyczy.
§ 4.
Jeżeli nie można ustalić właściwości według zasad określonych w § 1, sprawę rozpoznaje
Sąd Okręgowy w Warszawie.
§ 5.
Jeżeli nie można ustalić właściwości według zasad określonych w § 2, sprawę rozpoznaje
sąd właściwy dla dzielnicy Śródmieście gminy Warszawa-Centrum.
Art. 611a.
§ 1775)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 232 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Sąd rozpoznaje sprawę dopuszczalności przejęcia lub przekazania orzeczenia do wykonania
na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć udział prokurator i skazany, jeżeli przebywa
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz obrońca skazanego, jeżeli się na nie
stawi. Jeżeli skazany, który nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
nie posiada obrońcy, prezes sądu właściwego do rozpoznania sprawy może mu wyznaczyć
obrońcę z urzędu.
§ 2.
Jeżeli dane zawarte we wniosku są niewystarczające, sąd może zarządzić ich uzupełnienie.
W tym celu sąd może odroczyć rozpoznanie sprawy.
§ 3.
Jeżeli sąd wydał postanowienie o niedopuszczalności przejęcia lub przekazania orzeczenia
do wykonania, przejęcie ani przekazanie nie może nastąpić.
§ 4.
W wypadku określonym w art. 610 § 4 sąd wydaje postanowienie o wystąpieniu z wnioskiem
do organu obcego państwa o przejęcie orzeczenia do wykonania.
§ 5.
Na postanowienie sądu w przedmiocie przejęcia lub przekazania orzeczenia do wykonania
przysługuje zażalenie.
§ 6.
Jeżeli postępowanie dotyczy przejęcia orzeczenia do wykonania, sąd może orzec środek
zapobiegawczy.
Art. 611b.
§ 1.
Przejęcie orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej jest niedopuszczalne,
jeżeli:
1)
orzeczenie nie jest prawomocne albo nie podlega wykonaniu;
2)
wykonanie orzeczenia mogłoby naruszać suwerenność, bezpieczeństwo lub porządek prawny
Rzeczypospolitej Polskiej;
3)
skazany na karę pozbawienia wolności lub osoba, wobec której orzeczono środek polegający
na pozbawieniu wolności, nie wyraża zgody na przejęcie;
4)
skazany na grzywnę albo wobec którego orzeczono przepadek, niezamieszkujący na stałe
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiada mienia na jej terytorium;
5)
czyn wskazany we wniosku nie stanowi czynu zabronionego według prawa polskiego;
6)
zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 604 § 1 pkt 2, 3 i 5.
§ 2.
Przekazanie orzeczenia do wykonania w państwie obcym jest niedopuszczalne, jeżeli:
1)
orzeczenie nie jest prawomocne albo nie podlega wykonaniu;
2)
skazany na karę pozbawienia wolności lub osoba, wobec której orzeczono środek polegający
na pozbawieniu wolności, nie wyraża zgody na przekazanie;
3)
skazany na karę pozbawienia wolności lub osoba, wobec której orzeczono środek polegający
na pozbawieniu wolności, jest osobą określoną w art. 604 § 1 pkt 1;
4)
zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 604 § 1 pkt 3 i 5.
Art. 611c.
§ 1.
Po przejęciu orzeczenia do wykonania sąd określa kwalifikację prawną czynu według
prawa polskiego oraz karę i środek podlegające wykonaniu.
§ 2.
Określając karę lub środek podlegające wykonaniu, sąd stosuje odpowiednio przepis
art. 114 § 4 Kodeksu karnego.
§ 3.
Określając wysokość grzywny, sąd dokonuje przeliczenia wysokości grzywny orzeczonej
kwotowo lub wysokości stawki dziennej, określonych w obcej walucie, według kursu średniego
walut określonego przez Narodowy Bank Polski na dzień wydania orzeczenia w państwie
obcym. Jeżeli grzywnę wymierzono kwotowo, kwota grzywny nie może przekroczyć iloczynu
wysokości stawki dziennej i ilości stawek dziennych.776)Zdanie drugie w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 233 ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
§ 4.
Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu. Przepisy art. 352 oraz 61 la § 1 i 5 stosuje
się odpowiednio.
Art. 611d.
§ 1.
Jeżeli w toku postępowania zajdą okoliczności uzasadniające wydanie orzeczenia o zabezpieczeniu
majątkowym z uwagi na grożący przepadek przedmiotów albo mienia stanowiącego korzyść
majątkową osiągniętą z popełnienia przestępstwa, a przedmioty te lub składniki tego
mienia znajdują się na terytorium państwa obcego, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym
prokurator, może wystąpić za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości do właściwego
organu tego państwa o zabezpieczenie przedmiotów lub mienia zagrożonych przepadkiem.
§ 2.
Jeżeli organ państwa obcego zwróci się o wykonanie prawomocnego orzeczenia o zabezpieczeniu
mienia, gdy mienie podlegające zabezpieczeniu znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, właściwy do wykonania orzeczenia jest sąd rejonowy lub prokurator, w którego
okręgu znajduje się to mienie.
Art. 611e.
Jeżeli skazany prawomocnym wyrokiem albo wobec którego prawomocnie orzeczono środek,
opuści terytorium państwa skazania, udając się na terytorium państwa, którego jest
obywatelem, zanim odbędzie orzeczoną karę albo zanim zostanie wykonany orzeczony wobec
niego środek, przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio. Przepisów art.
611b § 1 pkt 3 oraz § 2 pkt 2 nie stosuje się.
Art. 611f.
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do przejęcia lub przekazania
do wykonania orzeczeń o karach pieniężnych.
Rozdział 66a
Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia dotyczącego grzywny, nawiązki, świadczenia pieniężnego lub orzeczenia zasądzającego od sprawcy koszty procesu777)Rozdział dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1344), która weszła w życie z dniem 18 grudnia 2008 r.
Art. 611fa.
§ 1779)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 49 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
W razie prawomocnego orzeczenia przez sąd polski wobec obywatela polskiego lub cudzoziemca
grzywny, nawiązki, świadczenia pieniężnego lub zasądzenia od sprawcy kosztów procesu
sąd może wystąpić o jego wykonanie bezpośrednio do właściwego sądu lub innego organu
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale „państwem
wykonania orzeczenia”, w którym sprawca posiada mienie lub osiąga dochody albo ma
stałe lub czasowe miejsce pobytu.
§ 2.
Wystąpienie, o którym mowa w § 1, każdorazowo sąd kieruje wyłącznie do jednego państwa
wykonania orzeczenia. Ponowne wystąpienie do innego państwa wykonania orzeczenia może
nastąpić jedynie w razie niewykonania albo częściowego wykonania orzeczenia.
§ 3.
Do poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu orzeczenia, o którym mowa w § 1,
dołącza się zaświadczenie zawierające wszystkie istotne informacje umożliwiające jego
prawidłowe wykonanie.
§ 4.
Zaświadczenie powinno zostać przetłumaczone na język urzędowy państwa wykonania orzeczenia
albo na inny język wskazany przez to państwo.
§ 5.
Przekazanie odpisu orzeczenia oraz zaświadczenia, o którym mowa w § 3, może nastąpić
również z wykorzystaniem urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych,
w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów. Na żądanie właściwego
sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia sąd przekazuje odpis orzeczenia
oraz oryginał zaświadczenia.
§ 6.
W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania
orzeczenia sąd może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych Europejskiej
Sieci Sądowej.
§ 7780)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 49 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym
mowa w § 3, obejmujący szczegółowe informacje dotyczące przekazanego do wykonania
orzeczenia, w tym informacje o każdej wpłacie dokonanej na poczet orzeczonej kary,
środka karnego, środka kompensacyjnego lub kosztów procesu oraz o ewentualnej zgodzie
na zamianę grzywny na pracę społecznie użyteczną, wykonanie zastępczej kary pozbawienia
wolności lub inny środek, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania
orzeczenia wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji
w przedmiocie wykonania orzeczenia.
Art. 611fb.
§ 1.
Kwoty uzyskane z egzekucji orzeczeń, o których mowa w art. 611fa § 1, przypadają państwu
wykonania orzeczenia.
§ 2.
Minister Sprawiedliwości może zawrzeć z odpowiednim organem państwa wykonania orzeczenia
porozumienie przewidujące podział kwot uzyskanych z egzekucji orzeczeń, o których
mowa w § 1.
§ 3781)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 50 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
W wypadku zawarcia porozumienia, o którym mowa w § 2, sąd wzywa właściwy sąd lub inny
organ państwa wykonania orzeczenia do przekazania całości albo części wyegzekwowanej
kwoty na rachunek bankowy tego sądu lub rachunek bankowy innego wskazanego podmiotu.
Przekazana na rachunek sądu kwota uzyskana z egzekucji środka karnego lub środka kompensacyjnego
orzeczonego na rzecz pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej albo wskazanej w orzeczeniu
instytucji, stowarzyszenia, fundacji lub organizacji społecznej zostaje następnie
przekazana tej osobie lub podmiotowi.
Art. 611fc.
§ 1.
W razie wystąpienia o wykonanie orzeczenia, o którym mowa w art. 611fa § 1, postępowanie
wykonawcze zawiesza się.
§ 2.
Po otrzymaniu informacji o wykonaniu orzeczenia sąd podejmuje zawieszone postępowanie
i umarza je. Postępowanie umarza się również, jeżeli w stosunku do sprawcy zapadło
w innym państwie członkowskim i zostało wykonane prawomocne orzeczenie co do tego
samego czynu.
§ 3.
W razie otrzymania informacji o niemożności wykonania orzeczenia w całości albo części
z powodów innych niż wskazane w § 2 zdanie drugie sąd podejmuje zawieszone postępowanie
celem jego dalszego prowadzenia.
Art. 611fd.
§ 1.
W razie uchylenia orzeczenia na skutek kasacji albo wznowienia postępowania, darowania
kary, przedawnienia jej wykonania lub też w razie wystąpienia innych okoliczności
skutkujących niemożnością wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611fa § 1, sąd
niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia.
§ 2782)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 51 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18..
Sąd zawiadamia niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia
o każdej wpłacie dokonanej na poczet orzeczonej kary, środków karnych, środków kompensacyjnych
lub kosztów procesu, o których mowa w art. 611fa § 1, a także o orzeczonym przepadku.
Art. 611fe.
Sąd rozpoznaje sprawę wystąpienia do właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania
orzeczenia na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć udział prokurator, pokrzywdzony
lub inna osoba albo podmiot uprawniony, o których mowa w art. 611fb § 3, sprawca,
jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego obrońca, jeżeli się
na nie stawi. Na postanowienie sądu zażalenie nie przysługuje.
Rozdział 66b
Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym777)Rozdział dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1344), która weszła w życie z dniem 18 grudnia 2008 r.
Art. 611ff.
§ 1.
W razie wystąpienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym
rozdziale „państwem wydania orzeczenia”, o wykonanie prawomocnego orzeczenia o karach
o charakterze pieniężnym, orzeczenie to podlega wykonaniu przez sąd rejonowy, w okręgu
którego sprawca posiada mienie lub osiąga dochody, albo ma stałe lub czasowe miejsce
pobytu. W rozumieniu przepisów niniejszego rozdziału „karą o charakterze pieniężnym”
jest obowiązek uiszczenia przez sprawcę określonych w orzeczeniu:
1)
kwoty pieniężnej jako kary za popełnione przestępstwo;
2)
zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego, jeżeli nie mógł on w ramach postępowania
karnego dochodzić roszczeń o charakterze cywilnym;
3)
kwoty pieniężnej na rzecz funduszu publicznego lub organizacji pomocy ofiarom przestępstw;
4)
kosztów procesu.
§ 2.
Do orzeczenia, o którym mowa w § 1, lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem
powinno być dołączone zaświadczenie zawierające wszystkie istotne informacje umożliwiające
jego prawidłowe wykonanie.
§ 3.
Do wykonania orzeczenia sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia sąd przystępuje
niezwłocznie.
§ 4.
Jeżeli sąd, do którego zostało skierowane orzeczenie, nie jest właściwy do nadania
mu biegu, przekazuje je właściwemu sądowi i powiadamia o tym właściwy sąd lub inny
organ państwa wydania orzeczenia.
§ 5.
Jeżeli orzeczenie, o którym mowa w § 1, dotyczy czynów, które nie zostały popełnione
na terytorium państwa wydania orzeczenia i podlegają jurysdykcji sądów polskich, sąd
może postanowić o obniżeniu wysokości podlegającej egzekucji kary o charakterze pieniężnym
do maksymalnej wysokości kary lub środka karnego jakie mogłyby być orzeczone za takie
same czyny według prawa polskiego.
§ 6.
Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu orzeczeń,
o których mowa w § 1, stosuje się przepisy prawa polskiego. Przepis art. 611c § 3
stosuje się odpowiednio.
Art. 611fg.
Można odmówić wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611ff § 1, jeżeli:
1)
czyn, w związku z którym wydano to orzeczenie, nie stanowi przestępstwa według prawa
polskiego, chyba że zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo
wymienione w art. 607w lub zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo:
a)
popełnione z użyciem przemocy na osobie lub gróźb karalnych,
b)
popełnione w związku z imprezą masową,
c)
przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,
d)
kradzieży,
e)
zniszczenia lub uszkodzenia mienia,
f)
przemytu towarów,
g)
przeciwko prawom własności intelektualnej,
h)
określone w celu wykonania wynikających z aktów prawnych przyjętych przez właściwe
instytucje Unii Europejskiej zobowiązań do ustanowienia sankcji w prawie wewnętrznym
państw członkowskich, jednakże wyłącznie w granicach, w jakich zobowiązanie to zostało
w tych aktach określone;
2)
do orzeczenia nie dołączono zaświadczenia o którym mowa w art. 611ff § 2, albo zaświadczenie
to jest niekompletne lub w sposób oczywisty jest niezgodne z treścią orzeczenia;
3)
przekazane do wykonania orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby co do
której postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone w państwie członkowskim,
a orzeczenie w zakresie kary o charakterze pieniężnym zostało wykonane;
4)
według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie wykonania kary, a przestępstwa, których
to dotyczy, podlegały jurysdykcji sądów polskich;
5)
orzeczenie dotyczy przestępstw, które według prawa polskiego zostały popełnione w
całości albo w części na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim
statku wodnym lub powietrznym;
6)
orzeczenie dotyczy przestępstw popełnionych poza terytorium państwa wydania orzeczenia,
a prawo polskie nie dopuszcza ścigania takiego rodzaju przestępstw, jeżeli zostały
one popełnione poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
7)
sprawca nie podlega jurysdykcji polskich sądów karnych, lub też brak jest wymaganego
zezwolenia na jego ściganie;
8)
osoba, której dotyczy orzeczenie, z powodu wieku nie ponosi według prawa polskiego
odpowiedzialności karnej za czyny będące podstawą wydania orzeczenia;
9)
z treści zaświadczenia, o którym mowa w art. 611ff § 2, wynika, iż osoba, której dotyczy
orzeczenie, nie została należycie pouczona o możliwości i prawie do zaskarżenia tego
orzeczenia;
10783)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 682.)
z treści zaświadczenia, o którym mowa w art. 611ff § 2, wynika, że orzeczenie zostało
wydane pod nieobecność sprawcy, chyba że:
a)
sprawcę wezwano do udziału w postępowaniu lub w inny sposób zawiadomiono o terminie
i miejscu rozprawy albo posiedzenia, pouczając, że niestawiennictwo nie stanowi przeszkody
dla wydania orzeczenia albo sprawca miał obrońcę, który był obecny na rozprawie lub
posiedzeniu,
b)
po doręczeniu sprawcy odpisu orzeczenia wraz z pouczeniem o przysługującym mu prawie,
terminie i sposobie złożenia w państwie wydania nakazu wniosku o przeprowadzenie z
jego udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie, sprawca w ustawowym
terminie nie złożył takiego wniosku albo oświadczył, że nie kwestionuje orzeczenia;
11)
przestępstwo, którego dotyczy orzeczenie, w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych,
podlega darowaniu na mocy amnestii;
12)
orzeczenie dotyczy kary o charakterze pieniężnym niższej niż 70 euro lub niższej niż
równowartość tej kwoty w innej walucie.
Art. 611fh.
§ 1.
Sąd rozpoznaje sprawę wykonania orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym na posiedzeniu,
w którym ma prawo wziąć udział prokurator, sprawca, jeżeli przebywa na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, i jego obrońca, jeżeli się na nie stawi. Jeżeli sprawca,
który nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiada obrońcy, prezes
sądu właściwego do rozpoznania sprawy może mu wyznaczyć obrońcę z urzędu.
§ 2.
Na postanowienie sądu w przedmiocie wykonania orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym
przysługuje zażalenie.
§ 3.
Prawomocne orzeczenie o karach o charakterze pieniężnym wraz z dołączonym zaświadczeniem,
o którym mowa w art. 611ff § 2, stanowi tytuł egzekucyjny i podlega wykonaniu w Rzeczypospolitej
Polskiej po wydaniu postanowienia o jego wykonaniu.
§ 4.
Jeżeli informacje przekazane przez państwo wydania orzeczenia nie są wystarczające
do podjęcia decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym,
sąd wzywa właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia do ich uzupełnienia
we wskazanym terminie.
§ 5.
W razie niedotrzymania terminu, o którym mowa w § 4, postanowienie w przedmiocie wykonania
orzeczenia wydaje się w oparciu o informacje przekazane wcześniej.
Art. 611fi.
§ 1.
Kwota uzyskana z tytułu wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611ff § 1, stanowi
dochód budżetu państwa.
§ 2.
Minister Sprawiedliwości może zawrzeć z odpowiednim organem państwa wydania orzeczenia
porozumienie przewidujące podział kwot uzyskanych z wykonania orzeczenia, o którym
mowa w § 1.
§ 3.
W wypadku zawarcia porozumienia, o którym mowa w § 2, sąd, na wezwanie właściwego
sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia, przekazuje całość albo część kwoty
uzyskanej z tytułu wykonania orzeczenia, zgodnie z porozumieniem.
Art. 611fj.
§ 1.
Jeżeli sprawca lub inna osoba przedstawi dowód uiszczenia w całości albo części kar
o charakterze pieniężnym, o których mowa w podlegającym wykonaniu orzeczeniu, sąd,
przed wydaniem postanowienia w przedmiocie wykonania tego orzeczenia, wzywa właściwy
sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia do potwierdzenia dokonanej wpłaty.
§ 2.
Kwoty uprzednio uzyskane na poczet kary w państwie wydania lub wykonania orzeczenia
są odliczane od kwoty, która ma być wyegzekwowana.
Art. 611fk.
W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia
informacji o tym, iż orzeczenie przekazane do wykonania nie podlega dalszemu wykonaniu,
sąd wydaje niezwłocznie postanowienie o umorzeniu postępowania wykonawczego.
Art. 611fl.
O treści postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym,
jak również o zakończeniu postępowania egzekucyjnego, a także o zamianie kary o charakterze
pieniężnym na pracę społecznie użyteczną lub o wykonaniu zastępczej kary pozbawienia
wolności, jeżeli prawo polskie dopuszcza taką możliwość, powiadamia się niezwłocznie
właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia. Powiadomienie to może być
przekazane również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych,
w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności przekazanych dokumentów.
Art. 611fm.
Koszty związane z wykonaniem orzeczenia, o którym mowa w art. 611ff § 1, ponosi Skarb
Państwa.
Rozdział 66c
Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia przepadku784)Rozdział dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. poz. 39), która weszła w życie z dniem 5 lutego 2009 r.
Art. 611fn.
§ 1.
W razie prawomocnego orzeczenia przez sąd polski wobec obywatela polskiego lub cudzoziemca
przepadku, sąd może wystąpić o jego wykonanie bezpośrednio do właściwego sądu lub
innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale
„państwem wykonania orzeczenia”, w którym sprawca posiada mienie lub osiąga dochody,
a w razie niemożności jego ustalenia, państwa, w którym ma stałe lub czasowe miejsce
pobytu.
§ 2.
Wystąpienie, o którym mowa w § 1, sąd każdorazowo kieruje wyłącznie do jednego państwa
wykonania orzeczenia, z zastrzeżeniem § 3 i 4.
§ 3.
Jeżeli wystąpienie dotyczy określonych składników mienia, może ono nastąpić do więcej
niż jednego państwa wykonania orzeczenia, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że:
1)
określone składniki mienia znajdują się w więcej niż jednym państwie wykonania orzeczenia
lub w jednym z wielu państw wykonania orzeczenia lub
2)
postępowanie wykonawcze będzie prowadzone w więcej niż jednym państwie wykonania orzeczenia.
§ 4.
Jeżeli wystąpienie dotyczy kwoty pieniężnej, może być skierowane do więcej niż jednego
państwa wykonania orzeczenia, jeżeli mienie, co do którego może nastąpić przepadek,
nie zostało zabezpieczone na podstawie postanowienia, o którym mowa w art. 589g §
1, lub gdy jego wartość nie jest wystarczająca do wyegzekwowania kwoty pieniężnej,
co do której orzeczono przepadek, lub gdy przemawia za tym dobro postępowania.
§ 5.
Do poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu orzeczenia, o którym mowa w § 1,
dołącza się zaświadczenie zawierające wszystkie istotne informacje umożliwiające jego
prawidłowe wykonanie.
§ 6.
Zaświadczenie powinno zostać przetłumaczone na język urzędowy państwa wykonania orzeczenia
albo na inny język wskazany przez to państwo.
§ 7.
Przekazanie odpisu orzeczenia oraz zaświadczenia, o którym mowa w § 5, może nastąpić
również z wykorzystaniem urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych,
w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów. Na żądanie właściwego
sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia sąd przekazuje odpis orzeczenia
oraz oryginał zaświadczenia.
§ 8.
W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania
orzeczenia sąd może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych Europejskiej
Sieci Sądowej.
§ 9.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym
mowa w § 5, zawierając w nim szczegółowe informacje dotyczące przekazanego do wykonania
orzeczenia, w tym informacje o każdej wpłacie dokonanej na poczet orzeczonego przepadku
kwoty pieniężnej, przepadku równowartości przedmiotów lub przepadku równowartości
korzyści majątkowej oraz o ewentualnej zgodzie na wykonanie przepadku przez zapłatę
jego równowartości pieniężnej, o zgodzie na przekazanie mienia innego niż pieniądze
oraz o zastępczych formach wykonania przepadku, mając na uwadze konieczność udostępnienia
państwu wykonania orzeczenia wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie
prawidłowej decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia.
Art. 611fo.
§ 1.
Jeżeli kwota uzyskana z tytułu wykonania orzeczeń, o których mowa w art. 611fn § 1,
przewyższa równowartość 10 000 euro, sąd wzywa właściwy sąd lub inny organ państwa
wykonania orzeczenia do przekazania połowy uzyskanej kwoty na rachunek bankowy tego
sądu.
§ 2.
Jeżeli wystąpienie obejmuje przepadek kwoty pieniężnej, sąd może wezwać właściwy sąd
lub inny organ państwa wykonania orzeczenia do przekazania mienia innego niż pieniądze,
uzyskanego z tytułu wykonania orzeczenia objętego wystąpieniem.
§ 3.
Minister Sprawiedliwości może zawrzeć z odpowiednim organem państwa wykonania orzeczenia
porozumienie co do sposobu wykonania orzeczenia przepadku, w szczególności przewidując
odmienny podział kwot uzyskanych z egzekucji orzeczeń, o których mowa w § 1.
§ 4.
W wypadku zawarcia porozumienia, o którym mowa w § 3, sąd wzywa właściwy sąd lub inny
organ państwa wykonania orzeczenia do przekazania całości albo części wyegzekwowanej
kwoty lub mienia innego niż pieniądze, uzyskanych z tytułu wykonania orzeczenia, zgodnie
z porozumieniem.
Art. 611fp.
Wystąpienie o wykonanie orzeczenia, o którym mowa w art. 611fn § 1, nie wstrzymuje
postępowania wykonawczego.
Art. 611fr.
§ 1.
W razie uchylenia orzeczenia na skutek kasacji albo wznowienia postępowania, darowania
kary, przedawnienia jej wykonania lub też w razie wystąpienia innych okoliczności
skutkujących niemożnością wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611fn § 1, sąd
niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia.
§ 2.
Sąd zawiadamia niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia
o każdej kwocie pieniężnej uzyskanej z tytułu wykonania orzeczeń, o których mowa w
art. 611fn § 1.
Art. 611fs.
Sąd rozpoznaje sprawę wystąpienia do właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania
orzeczenia na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć udział prokurator, sprawca, jeżeli
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i jego obrońca, jeżeli się na nie
stawi. Na postanowienie sądu zażalenie nie przysługuje.
Art. 611ft.
§ 1.
Jeżeli według prawa państwa wykonania orzeczenia państwo to ponosi odpowiedzialność
za szkodę wyrządzoną w związku z wykonaniem orzeczenia przepadku wydanego przez polski
sąd, na wniosek właściwego sądu lub innego organu tego państwa Skarb Państwa zwraca
mu kwotę pieniężną stanowiącą równowartość wypłaconego odszkodowania.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli szkoda jest wyłącznym następstwem działania lub
zaniechania organu państwa wykonania orzeczenia.
Rozdział 66d
Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia przepadku784)Rozdział dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. poz. 39), która weszła w życie z dniem 5 lutego 2009 r.
Art. 611fu.
§ 1.
W razie wystąpienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym
rozdziale „państwem wydania orzeczenia”, o wykonanie prawomocnego orzeczenia przepadku,
orzeczenie to podlega wykonaniu przez sąd rejonowy, w okręgu którego sprawca posiada
mienie lub osiąga dochody albo ma stałe lub czasowe miejsce pobytu.
§ 2.
Do orzeczenia, o którym mowa w § 1, lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem
powinno być dołączone zaświadczenie zawierające wszystkie istotne informacje umożliwiające
jego prawidłowe wykonanie.
§ 3.
Do wykonania orzeczenia państwa wydania orzeczenia sąd przystępuje niezwłocznie.
§ 4.
Jeżeli sąd, do którego zostało skierowane orzeczenie, nie jest właściwy do nadania
mu biegu, przekazuje je właściwemu sądowi i powiadamia o tym właściwy sąd lub inny
organ państwa wydania orzeczenia.
§ 5.
Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu orzeczeń,
o których mowa w § 1, stosuje się przepisy prawa polskiego. Przepis art. 611c § 3
stosuje się odpowiednio.
Art. 611fw.
§ 1.
Odmawia się wykonania orzeczenia przepadku korzyści majątkowej albo jej równowartości
w części, w której zostało ono wydane w oparciu o domniemanie pochodzenia tej korzyści
z przestępstwa, inne niż domniemanie:
1)
pochodzenia korzyści majątkowej z przestępstwa innego niż to, za które sprawca został
skazany, popełnionego do chwili wydania chociażby nieprawomocnego wyroku;
2)
pochodzenia korzyści majątkowej z innego przestępstwa podobnego do przestępstwa, za
które sprawca został skazany, popełnionego do chwili wydania chociażby nieprawomocnego
wyroku;
3)
pochodzenia z przestępstwa mienia nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach
przychodu sprawcy.
§ 2.
Można odmówić wykonania orzeczenia przepadku korzyści majątkowej albo jej równowartości,
wydanego w oparciu o domniemania, o których mowa w§ 1, w części, w której orzeczenie
przepadku byłoby niedopuszczalne według prawa polskiego.
§ 3.
Można odmówić wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611fu § 1, jeżeli:
1)
czyn, w związku z którym wydano to orzeczenie, nie stanowi przestępstwa według prawa
polskiego lub za przestępstwo będące podstawą wydania orzeczenia nie można orzec przepadku
według prawa polskiego, chyba że zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest
to przestępstwo wymienione w art. 607w; przepis art. 607r § 2 stosuje się odpowiednio;
2)
do orzeczenia nie dołączono zaświadczenia, o którym mowa w art. 611fu § 2, albo zaświadczenie
to jest niekompletne lub w sposób oczywisty jest niezgodne z treścią orzeczenia;
3)
przekazane do wykonania orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby, co do
której postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone w państwie członkowskim,
a orzeczenie w zakresie przepadku zostało wykonane;
4)
według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie wykonania kary, a przestępstwa, których
to dotyczy, podlegały jurysdykcji sądów polskich;
5)
orzeczenie dotyczy przestępstw, które według prawa polskiego zostały popełnione w
całości albo w części na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim
statku wodnym lub powietrznym;
6)
orzeczenie dotyczy przestępstw popełnionych poza terytorium państwa wydania orzeczenia,
a prawo polskie nie dopuszcza ścigania takiego rodzaju przestępstw, jeżeli zostały
one popełnione poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
7)
sprawca nie podlega jurysdykcji polskich sądów karnych lub też brak jest wymaganego
zezwolenia na jego ściganie;
8785)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 682.)
z treści zaświadczenia, o którym mowa w art. 611fu §2, wynika, że orzeczenie zostało
wydane pod nieobecność sprawcy, chyba że:
a)
sprawcę wezwano do udziału w postępowaniu lub w inny sposób zawiadomiono o terminie
i miejscu rozprawy albo posiedzenia, pouczając, że niestawiennictwo nie stanowi przeszkody
dla wydania orzeczenia albo sprawca miał obrońcę, który był obecny na rozprawie lub
posiedzeniu,
b)
po doręczeniu sprawcy odpisu orzeczenia wraz z pouczeniem o przysługującym mu prawie,
terminie i sposobie złożenia w państwie wydania nakazu wniosku o przeprowadzenie z
jego udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie, sprawca w ustawowym
terminie nie złożył takiego wniosku albo oświadczył, że nie kwestionuje orzeczenia;
9)
przestępstwo, którego dotyczy orzeczenie, w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych,
podlega darowaniu na mocy amnestii;
10)
zachodzi uzasadniona obawa, że wykonanie orzeczenia może naruszyć prawa osób trzecich.
§ 4.
Jeżeli informacje przekazane przez państwo wydania orzeczenia nie są wystarczające
do podjęcia decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia przepadku, sąd wzywa właściwy
sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia do ich uzupełnienia we wskazanym terminie.
§ 5.
W razie niedotrzymania terminu, o którym mowa w § 4, postanowienie w przedmiocie wykonania
orzeczenia wydaje się w oparciu o informacje przekazane wcześniej.
§ 6.
Jeżeli wykonanie orzeczenia nie jest możliwe z przyczyn faktycznych lub prawnych,
sąd niezwłocznie powiadamia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.
Art. 611fx.
§ 1.
Sąd rozpoznaje sprawę wykonania orzeczenia przepadku na posiedzeniu, w którym ma prawo
wziąć udział prokurator, sprawca, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
i jego obrońca, jeżeli się na nie stawi, oraz osoba trzecia, której prawa mogą zostać
naruszone przez wykonanie orzeczenia. Jeżeli sprawca, który nie przebywa na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiada obrońcy, prezes sądu właściwego do rozpoznania
sprawy może mu wyznaczyć obrońcę z urzędu.
§ 2.
Na postanowienie sądu w przedmiocie wykonania orzeczenia przepadku zażalenie przysługuje
stronom oraz osobie trzeciej, o której mowa w § 1. Sąd, który wydał postanowienie,
powiadamia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia o wniesieniu zażalenia.
§ 3.
Prawomocne orzeczenie przepadku wraz z dołączonym zaświadczeniem stanowi tytuł egzekucyjny
i podlega wykonaniu w Rzeczypospolitej Polskiej po wydaniu postanowienia o jego wykonaniu.
Art. 611fy.
§ 1.
Sąd może zawiesić postępowanie w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w
art. 611fu § 1, jeżeli:
1)
wystąpienie, dotyczące kwoty pieniężnej, nastąpiło do więcej niż jednego państwa członkowskiego,
a istnieje prawdopodobieństwo, że wskutek wykonania orzeczenia w kilku państwach członkowskich
przepadkowi ulegnie kwota wyższa niż określona w orzeczeniu;
2)
wykonanie orzeczenia mogłoby utrudnić toczące się postępowanie karne;
3)
mienie może podlegać przepadkowi w toczącym się w Polsce postępowaniu;
4)
uzna za niezbędne przetłumaczenie orzeczenia na język polski.
§ 2.
Na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania zażalenie przysługuje stronom
oraz osobie trzeciej, o której mowa w art. 611fx § 1. Sąd, który wydał postanowienie,
powiadamia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia o zawieszeniu postępowania
i jego przyczynach.
§ 3.
W razie zawieszenia postępowania sąd z urzędu może zabezpieczyć wykonanie orzeczenia.
Przepisy o zabezpieczeniu majątkowym na mieniu oskarżonego stosuje się odpowiednio.
Art. 611fz.
Jeżeli mienie podlegające egzekucji nie jest wystarczające do wykonania dwóch lub
więcej orzeczeń, o których mowa w art. 611fu § 1, wydanych przeciwko tej samej osobie
i dotyczących kwoty pieniężnej, albo jeżeli dwa lub więcej orzeczeń dotyczy określonego
składnika mienia, sąd orzeka łącznie w przedmiocie wykonania orzeczeń w całości albo
części.
Art. 611fza.
§ 1.
Jeżeli sprawca lub inna osoba przedstawi dowód wykonania w całości albo części orzeczenia,
o którym mowa w art. 611fu § 1, sąd, przed wydaniem postanowienia w przedmiocie wykonania
tego orzeczenia, wzywa właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia do potwierdzenia
dokonanej wpłaty.
§ 2.
Kwoty uprzednio uzyskane z tytułu przepadku w państwie wydania orzeczenia lub państwie
wykonania orzeczenia są zaliczane na poczet kwoty podlegającej egzekucji.
Art. 611fzb.
§ 1.
Kwota uzyskana z tytułu wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 61lfu § 1, nieprzewyższająca
równowartości 10 000 euro, stanowi dochód budżetu państwa. W pozostałych wypadkach
państwu wydania orzeczenia przekazuje się połowę uzyskanej kwoty na rachunek bankowy
wskazany przez właściwy sąd lub inny organ tego państwa.
§ 2.
Mienie inne niż pieniądze, uzyskane z tytułu wykonania orzeczenia, o którym mowa w
§ 1, spienięża się według przepisów o egzekucji świadczeń pieniężnych w postępowaniu
egzekucyjnym w administracji. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do kwoty uzyskanej
z egzekucji.
§ 3.
W uzasadnionych wypadkach sąd może odstąpić od spieniężenia mienia, o którym mowa
w § 2, i przekazać je właściwemu sądowi lub innemu organowi państwa wydania orzeczenia.
Jeżeli wystąpienie obejmuje przepadek kwoty pieniężnej, przekazanie może nastąpić
tylko za zgodą tego sądu lub organu.
§ 4.
Sąd odmawia wydania państwu wydania orzeczenia uzyskanych przedmiotów będących dobrami
kultury stanowiącymi część narodowego dziedzictwa kulturalnego.
§ 5.
Minister Sprawiedliwości może zawrzeć z odpowiednim organem państwa wydania orzeczenia
porozumienie co do sposobu wykonania orzeczenia przepadku, w szczególności przewidując
w nim odmienny, od określonego w § 1, podział kwot uzyskanych z wykonania orzeczenia.
§ 6.
W wypadku zawarcia porozumienia, o którym mowa w § 5, sąd, na wezwanie właściwego
sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia, przekazuje całość albo część wyegzekwowanej
kwoty pieniężnej lub mienie inne niż pieniądze, uzyskane z tytułu wykonania orzeczenia,
zgodnie z porozumieniem.
Art. 611fzc.
W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia
informacji o tym, że orzeczenie przekazane do wykonania nie podlega dalszemu wykonaniu,
sąd wydaje niezwłocznie postanowienie o umorzeniu postępowania wykonawczego.
Art. 611fzd.
O treści postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia przepadku, jak również o
zakończeniu postępowania egzekucyjnego, powiadamia się niezwłocznie właściwy sąd lub
inny organ państwa wydania orzeczenia. Powiadomienie to może być przekazane również
przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający
stwierdzenie autentyczności przekazanych dokumentów.
Art. 611fze.
§ 1.
Koszty związane z wykonaniem orzeczenia, o którym mowa w art. 611fu § 1, ponosi Skarb
Państwa. W uzasadnionych wypadkach sąd może wystąpić do właściwego sądu lub innego
organu państwa wydania orzeczenia o zwrot części poniesionych wydatków. Do wystąpienia
załącza się szczegółowy wykaz poniesionych wydatków wraz z propozycją ich podziału.
§ 2.
Jeżeli Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną w związku z wykonaniem
orzeczenia przepadku, wydanego przez organ sądowy państwa wydania orzeczenia, Skarb
Państwa występuje do właściwego organu tego państwa o zwrot kwoty pieniężnej stanowiącej
równowartość wypłaconego odszkodowania.
§ 3.
Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli szkoda jest wyłącznym następstwem działania lub
zaniechania organu polskiego.
Rozdział 66e
Współpraca z Międzynarodowym Trybunałem Karnym786)Rozdział dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 241; według oznaczenia nadanego przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 777 oraz art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 784.
Art. 611g.
§ 1.
Wniosek o współpracę Międzynarodowego Trybunału Karnego, zwanego dalej „Trybunałem”,
w zależności od stadium postępowania wykonuje właściwy sąd lub prokurator za pośrednictwem
Ministra Sprawiedliwości.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do wniosku o pomoc prawną kierowanego do Trybunału
przez sąd lub prokuratora.
Art. 611h.
§ 1787)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 733..
W wypadku wniosku Trybunału o dostarczenie osoby Trybunałowi, w rozumieniu przepisów
Statutu, zwanego dalej „wnioskiem o dostarczenie osoby”, przed pierwszym przesłuchaniem
należy pouczyć osobę, której dotyczy wniosek, o jej uprawnieniach określonych w Statucie
oraz o możliwości podniesienia zarzutu prawomocnego zakończenia prowadzonego przeciwko
niej postępowania karnego o czyn, którego dotyczy wniosek o dostarczenie osoby.
§ 2787)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 733..
W wypadku wystąpienia przesłanek uzasadniających zarzut, o którym mowa w§ 1, sąd powiadamia
o tym Ministra Sprawiedliwości, który może odroczyć wykonanie wniosku o dostarczenie
osoby.
§ 3787)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 733..
Przy orzekaniu w przedmiocie dopuszczalności dostarczenia osoby przepisów art. 604
nie stosuje się.
§ 4787)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 733..
Jeżeli po wydaniu przez sąd postanowienia o dopuszczalności dostarczenia osoby Trybunałowi
Minister Sprawiedliwości odroczył wykonanie wniosku o dostarczenie osoby z powodu
toczącego się w Rzeczypospolitej Polskiej postępowania karnego albo odbywania przez
tę osobę kary pozbawienia wolności za inne przestępstwo, osobę, której wniosek o dostarczenie
osoby dotyczy, można tymczasowo dostarczyć Trybunałowi na zasadach ustalonych z Trybunałem.
§ 5.
Ustaleń z Trybunałem, o których mowa w § 4, dokonuje Minister Sprawiedliwości.
Art. 611i788)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 733..
§ 1.
W wypadku nieprzewidzianego lądowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osoby
dostarczanej Trybunałowi drogą powietrzną Minister Sprawiedliwości może zwrócić się
do Trybunału o przekazanie wniosku o zezwolenie na ten przewóz.
§ 2.
Jeżeli w ciągu 96 godzin od chwili nieprzewidzianego lądowania nie wpłynie wniosek,
o którym mowa w § 1, osobę dostarczaną zwalnia się.
Art. 611j.
§ 1789)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 733..
Na wniosek Trybunału o tymczasowe aresztowanie lub o aresztowanie i dostarczenie osoby
ściganej sąd stosuje tymczasowe aresztowanie.
§ 2.
Tymczasowe aresztowanie, o którym mowa w § 1, można uchylić lub zmienić na łagodniejszy
środek zapobiegawczy w wypadkach określonych w Statucie. Przepisów art. 257-259 nie
stosuje się.
§ 3.
W postępowaniu w przedmiocie uchylenia lub zmiany środka zapobiegawczego sąd lub prokurator
uwzględnia stanowisko Trybunału.
Art. 611k790)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 733..
Minister Sprawiedliwości przed rozpatrzeniem wniosku Trybunału o zgodę na ściganie,
ukaranie lub pozbawienie wolności osoby dostarczonej za przestępstwo popełnione przed
dostarczeniem, inne niż to, z powodu którego nastąpiło dostarczenie, może zwrócić
się do Trybunału o nadesłanie dodatkowych informacji, a także protokołu zawierającego
oświadczenie osoby dostarczonej dotyczące przestępstwa określonego w tym wniosku.
Art. 6111790)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 733..
Minister Sprawiedliwości może wyrazić zgodę na dostarczenie Trybunałowi osoby wydanej
lub przekazanej innemu państwu.
Art. 611m.
Jeżeli udzielenie pomocy prawnej przewidzianej w Statucie, w zakresie lub w sposób
określony we wniosku Trybunału, byłoby sprzeczne z zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej
Polskiej, sąd lub prokurator nie rozstrzyga w przedmiocie wniosku i przekazuje akta
sprawy Ministrowi Sprawiedliwości w celu dokonania ustaleń z Trybunałem.
Art. 611n.
Jeżeli wniosek Trybunału o udzielenie pomocy prawnej dotyczy czynności innej niż przewidziana
w Statucie, której wykonanie, mimo ustaleń dokonanych z Trybunałem, jest w dalszym
ciągu niedopuszczalne na mocy ustawy i pomoc prawna nie może być udzielona pod żadnym
warunkiem, w późniejszym terminie lub w inny sposób, sąd lub prokurator odmawia udzielenia
tej pomocy.
Art. 611o.
§ 1.
Jeżeli wniosek Trybunału dotyczy udostępnienia dokumentu lub innego dowodu zawierającego
informacje, których ujawnienie mogłoby zagrażać bezpieczeństwu Rzeczypospolitej Polskiej,
sąd lub prokurator nie rozstrzyga w przedmiocie wniosku i przekazuje akta sprawy Ministrowi
Sprawiedliwości, który w porozumieniu z właściwym organem dokonuje ustaleń z Trybunałem.
§ 2.
Jeżeli mimo dokonania ustaleń z Trybunałem w dalszym ciągu udzielenie pomocy prawnej
mogłoby zagrażać bezpieczeństwu Rzeczypospolitej Polskiej, sąd lub prokurator odmawia
jej udzielenia.
Art. 61lp.
Jeżeli wniosek Trybunału dotyczy wydania dokumentu lub innego dowodu, udostępnionego
organowi lub instytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez inne państwo lub organizację
międzynarodową z zastrzeżeniem zachowania w tajemnicy informacji zawartej w tym dokumencie
lub dowodzie, wydanie może nastąpić wyłącznie po wyrażeniu zgody przez udostępniającego
dany dokument lub dowód.
Art. 611r.
§ 1.
Przy wykonywaniu wniosku o współpracę, na żądanie Trybunału, Prokuratorowi Trybunału
oraz innym osobom upoważnionym przez Trybunał zapewnia się obecność przy wykonywaniu
czynności, których dotyczy wniosek.
§ 2.
Osoby, o których mowa w § 1, mogą zwracać się o zadawanie określonych pytań oraz utrwalać
przebieg czynności na potrzeby postępowania prowadzonego przed Trybunałem.
§ 3.
Prokuratorowi Trybunału umożliwia się samodzielne dokonywanie czynności procesowych
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach i w warunkach określonych w Statucie.
Art. 61ls.
Ustaleń z Trybunałem, o których mowa w przepisach Statutu, innych niż określone w
niniejszym rozdziale, dokonuje Minister Sprawiedliwości.
Rozdział 66f
Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie kary pozbawienia wolności791)Rozdział dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 709.
Art. 611t.
§ 1.
W razie prawomocnego orzeczenia przez sąd polski wobec obywatela polskiego lub cudzoziemca
kary pozbawienia wolności podlegającej wykonaniu, sąd okręgowy, w którego okręgu wydano
orzeczenie, za zgodą skazanego, może wystąpić o wykonanie orzeczenia bezpośrednio
do właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego
w niniejszym rozdziale „państwem wykonania orzeczenia”, jeżeli przekazanie orzeczenia
do wykonania pozwoli w większym stopniu zrealizować wychowawcze i zapobiegawcze cele
kary.
§ 2.
Wystąpienie, o którym mowa w § 1, może nastąpić także na wniosek skazanego lub właściwego
sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia.
§ 3.
Wystąpienie, o którym mowa w § 1, sąd kieruje do właściwego sądu lub innego organu:
1)
państwa wykonania orzeczenia, którego skazany jest obywatelem i w którym posiada stałe
lub czasowe miejsce pobytu,
2)
państwa wykonania orzeczenia, którego skazany jest obywatelem i w którym nie posiada
stałego lub czasowego miejsca pobytu, lecz na podstawie prawomocnej decyzji będzie
do niego wydalony po odbyciu kary lub zwolnieniu z zakładu karnego,
3)
innego państwa wykonania orzeczenia, za zgodą właściwego sądu lub innego organu tego
państwa
- o ile skazany przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub w państwie, do
którego skierowano wystąpienie.
§ 4.
Wystąpienie, o którym mowa w § 1, każdorazowo sąd kieruje wyłącznie do jednego państwa
wykonania orzeczenia. Ponowne wystąpienie do innego państwa wykonania orzeczenia może
nastąpić jedynie w razie niewykonania albo częściowego wykonania orzeczenia.
§ 5.
Zgoda skazanego na przekazanie nie jest wymagana, w wypadku gdy orzeczenie jest przekazywane
do:
1)
państwa wykonania orzeczenia, którego skazany jest obywatelem i w którym posiada stałe
lub czasowe miejsce pobytu;
2792)W brzmieniu ustalonym przez art. 477 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650), która weszła w życie z dniem 1 maja 2014 r.)
państwa wykonania orzeczenia, do którego skazany będzie wydalony po odbyciu kary lub
zwolnieniu z zakładu karnego na podstawie prawomocnej decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu;
3)
państwa wykonania orzeczenia, do którego skazany zbiegł z obawy przed toczącym się
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postępowaniem karnym lub obowiązkiem odbycia
orzeczonej kary.
§ 6.
Do poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu orzeczenia, o którym mowa w § 1,
dołącza się zaświadczenie zawierające wszystkie istotne informacje umożliwiające jego
prawidłowe wykonanie. Odpis orzeczenia wraz z odpisem zaświadczenia przekazuje się
Ministrowi Sprawiedliwości.
§ 7.
Zaświadczenie powinno zostać przetłumaczone na język urzędowy państwa wykonania orzeczenia
albo na inny język wskazany przez to państwo.
§ 8.
Przekazanie odpisu orzeczenia oraz zaświadczenia, o którym mowa w § 6, może nastąpić
również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób
umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów. Na żądanie właściwego sądu
lub innego organu państwa wykonania orzeczenia sąd przekazuje odpis orzeczenia oraz
oryginał zaświadczenia.
§ 9.
W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania
orzeczenia sąd może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych Europejskiej
Sieci Sądowej.
§ 10.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym
mowa w § 6, zawierając w nim szczegółowe informacje dotyczące przekazanego do wykonania
orzeczenia, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania orzeczenia
wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji w przedmiocie
wykonania orzeczenia.
Art. 611ta.
§ 1.
Przed wystąpieniem do państwa, o którym mowa w art. 611t § 3 pkt 3, sąd zwraca się
do właściwego sądu lub innego organu tego państwa o zgodę na przekazanie orzeczenia
do wykonania. W pozostałych wypadkach sąd może zwrócić się do właściwego sądu lub
innego organu państwa wykonania orzeczenia o opinię w przedmiocie przekazania orzeczenia.
§ 2.
Jeżeli zostaną ujawnione okoliczności przemawiające za tym, iż przekazanie orzeczenia
do wykonania do państwa wykonania orzeczenia nie pozwalałoby w większym stopniu zrealizować
wychowawczych i zapobiegawczych celów kary, sąd może odstąpić od wystąpienia, o którym
mowa w art. 611t § 1, lub je cofnąć.
Art. 611tb.
§ 1.
Sąd rozpoznaje sprawę wystąpienia do właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania
orzeczenia na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć udział prokurator, skazany, jeżeli
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i jego obrońca, jeżeli się na nie
stawi. Na postanowienie sądu zażalenie nie przysługuje.
§ 2.
Sąd umożliwia skazanemu, przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zajęcie
stanowiska ustnie lub na piśmie w przedmiocie wystąpienia, o którym mowa w art. 611t
§ 1. Jeżeli wymagana jest zgoda skazanego na przekazanie, sąd odbiera od skazanego
przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oświadczenie w tym przedmiocie.
§ 3.
W wypadku gdy skazany przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie wyraził
zgody na wystąpienie, o którym mowa w art. 61lt § 1, sąd umarza postępowanie w przedmiocie
wystąpienia, chyba że ma zastosowanie art. 61lt § 5. W pozostałych wypadkach złożone
oświadczenie przesyła się do państwa wykonania orzeczenia wraz z zaświadczeniem, o
którym mowa w art. 611t § 6.
§ 4.
Jeżeli skazany przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sąd zawiadamia go
o przekazaniu orzeczenia; w innym wypadku przekazuje zawiadomienie wraz z zaświadczeniem,
o którym mowa w art. 611t § 6, do państwa wykonania orzeczenia.
§ 5.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zawiadomienia, o którym
mowa w § 4, zawierając w nim informacje dotyczące istotnych elementów związanych z
wykonaniem orzeczenia, takich jak wskazanie właściwych organów państwa wydania i wykonania
orzeczenia, prawa określającego warunki odbycia kary, warunkowego zwolnienia lub zawieszenia
wykonania kary, mając na uwadze konieczność poinformowania skazanego o przekazaniu
orzeczenia.
Art. 611tc.
§ 1.
Sąd może zwrócić się do właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia
o przekazanie informacji o treści prawa obcego mającego zastosowanie do warunkowego
zwolnienia. Po uzyskaniu informacji o treści prawa obcego sąd może odstąpić od wystąpienia,
o którym mowa w art. 611t § 1, lub je cofnąć albo zastrzec w porozumieniu z właściwym
sądem lub innym organem państwa wykonania orzeczenia, że do decyzji o warunkowym zwolnieniu
zastosowanie ma prawo polskie.
§ 2.
Do czasu rozpoczęcia wykonania kary w państwie wykonania orzeczenia sąd może odstąpić
od wystąpienia, o którym mowa w art. 611t § 1, lub je cofnąć także w wyniku zaistnienia
innych przeszkód.
§ 3.
Jeżeli państwo wykonania orzeczenia zwraca się o zgodę na ściganie skazanego za popełnione
przestępstwo lub wykonanie kar orzeczonych przed przekazaniem skazanego temu państwu,
sąd wydaje postanowienie w przedmiocie wniosku w terminie 30 dni. Art. 607e § 3 pkt
6, art. 607p, art. 607r oraz art. 607s § 1 i 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 611td.
§ 1.
Wystąpienie o wykonanie orzeczenia, o którym mowa w art. 611t § 1, nie wstrzymuje
postępowania wykonawczego.
§ 2.
Po otrzymaniu informacji o rozpoczęciu odbywania przez skazanego kary w państwie wykonania
orzeczenia, postępowanie wykonawcze zawiesza się.
§ 3.
Po otrzymaniu informacji o zakończeniu wykonywania kary sąd podejmuje zawieszone postępowanie
i umarza je. Postępowanie umarza się również, jeżeli w stosunku do sprawcy zapadło
w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej i zostało wykonane prawomocne orzeczenie
co do tego samego czynu.
§ 4.
W razie otrzymania informacji o niemożności wykonania orzeczenia w całości albo w
części z powodów innych niż wskazane w § 3 zdanie drugie, sąd podejmuje zawieszone
postępowanie w celu jego dalszego prowadzenia.
§ 5.
Sąd może uzgodnić z właściwym sądem lub innym organem państwa wykonania orzeczenia,
że w państwie tym nastąpi wykonanie tylko części orzeczonej kary pozbawienia wolności,
pod warunkiem że nie spowoduje to wydłużenia czasu trwania kary. W takim wypadku,
po otrzymaniu informacji, o której mowa w § 2, postępowanie wykonawcze zawiesza się
do czasu przekazania skazanego w celu dalszego wykonywania kary na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, a okres pozbawienia wolności w państwie wykonania orzeczenia zalicza się
na poczet kary.
Art. 611te.
W razie uchylenia orzeczenia, o którym mowa w art. 611t § 1, na skutek kasacji albo
wznowienia postępowania, ułaskawienia skazanego, darowania przestępstwa na mocy amnestii
albo przedawnienia wykonania kary, sąd niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy sąd
lub inny organ państwa wykonania orzeczenia.
Art. 611tf.
§ 1.
Skazanego przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przekazuje się właściwemu
sądowi lub innemu organowi państwa wykonania orzeczenia najpóźniej w terminie 30 dni
od daty uprawomocnienia się zapadłej w tym państwie decyzji o wykonaniu orzeczenia.
Art. 607n § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
W wypadku konieczności uzyskania zgody innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
na przewóz skazanego przez jego terytorium, Minister Sprawiedliwości występuje z wnioskiem
o udzielenie zezwolenia na przewóz. Art. 611t § 6 zdanie pierwsze i § 7 stosuje się
odpowiednio.
§ 3.
W wypadku gdy właściwy organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej wskaże,
iż skazany może być ścigany lub pozbawiony wolności w związku z przestępstwem popełnionym
przed opuszczeniem przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Minister Sprawiedliwości
może cofnąć wniosek o udzielenie zezwolenia na przewóz.
§ 4.
Jeżeli nastąpi nieprzewidziane lądowanie, o którym mowa w art. 607zb §4, informacje
określone w art. 611t § 6 przekazuje się w terminie 72 godzin.
Rozdział 66g
Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie kary pozbawienia wolności791)Rozdział dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 709.
Art. 611tg.
§ 1.
W razie wystąpienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym
rozdziale „państwem wydania orzeczenia”, o wykonanie w Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnie
orzeczonej kary pozbawienia wolności, orzeczenie to podlega wykonaniu przez sąd okręgowy.
§ 2.
Sąd okręgowy, na wniosek sprawcy lub z urzędu, może zwrócić się do właściwego sądu
lub innego organu państwa wydania orzeczenia o przekazanie orzeczenia, o którym mowa
w § 1, do wykonania, jeżeli pozwoli to w większym stopniu zrealizować wychowawcze
i zapobiegawcze cele kary.
§ 3.
Do orzeczenia, o którym mowa w § 1, lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem
powinno być dołączone zaświadczenie zawierające wszystkie istotne informacje umożliwiające
jego prawidłowe wykonanie.
§ 4.
Jeżeli zostaną ujawnione okoliczności przemawiające za tym, iż przejęcie orzeczenia
do wykonania nie pozwoli w większym stopniu zrealizować wychowawczych i zapobiegawczych
celów kary, sąd zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.
§ 5.
Na wniosek właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia, sąd może
wyrazić zgodę na wykonanie kary pozbawienia wolności, orzeczonej wobec sprawcy niemającego
obywatelstwa polskiego lub nieposiadającego stałego lub czasowego miejsca pobytu na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli pozwoli to w większym stopniu zrealizować
wychowawcze i zapobiegawcze cele kary.
§ 6.
Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu orzeczeń,
o których mowa w § 1, stosuje się przepisy prawa polskiego.
Art. 611th.
§ 1.
Właściwy do rozpoznania spraw określonych w art. 611tg § 1, 2 i 5 jest sąd okręgowy,
w którego okręgu skazany posiada stałe lub czasowe miejsce pobytu.
§ 2.
Jeżeli nie można ustalić właściwości według zasad określonych w§ 1, właściwy jest
Sąd Okręgowy w Warszawie.
§ 3.
Jeżeli sąd, do którego zostało skierowane orzeczenie, nie jest właściwy do nadania
mu biegu, przekazuje je właściwemu sądowi i zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny
organ państwa wydania orzeczenia.
Art. 611ti.
§ 1.
Sąd rozpoznaje sprawę wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611tg § 1, na posiedzeniu,
w którym ma prawo wziąć udział prokurator, skazany, jeżeli przebywa na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, i jego obrońca, jeżeli się na nie stawi. Jeżeli skazany,
który nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiada obrońcy, prezes
sądu właściwego do rozpoznania sprawy może mu wyznaczyć obrońcę z urzędu.
§ 2.
Skazany może ustnie lub na piśmie wyrazić zgodę na przekazanie lub złożyć oświadczenie
o zrzeczeniu się korzystania z prawa określonego w art. 611tm, jeżeli zgoda lub oświadczenie
nie zostały złożone w państwie wydania orzeczenia. Art. 611t § 5 stosuje się odpowiednio.
§ 3.
Jeżeli państwo wydania orzeczenia nie przekazało wszystkich informacji potrzebnych
do podjęcia decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia, sąd wzywa właściwy sąd lub
inny organ państwa wydania orzeczenia do ich uzupełnienia we wskazanym terminie. W
razie niedotrzymania terminu postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia wydaje
się w oparciu o posiadane informacje.
Art. 611tj.
§ 1.
Postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611tg § 1,
sąd wydaje w terminie 40 dni od daty otrzymania orzeczenia wraz z zaświadczeniem.
§ 2.
Na postanowienie sądu w przedmiocie wykonania orzeczenia przysługuje zażalenie.
§ 3.
Postępowanie w przedmiocie wykonania orzeczenia powinno zakończyć się prawomocnie
w terminie 90 dni od daty otrzymania orzeczenia wraz z zaświadczeniem.
§ 4.
W wypadku gdy termin określony w § 3 nie może być dotrzymany, należy zawiadomić właściwy
sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia, podając przyczynę opóźnienia i przewidywany
termin wydania orzeczenia.
§ 5.
Odpis postanowienia przekazuje się Ministrowi Sprawiedliwości.
§ 6.
Do wykonania orzeczenia właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia
sąd przystępuje niezwłocznie.
Art. 611tk.
§ 1.
Odmawia się wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 61ltg § 1, jeżeli:
1)
czyn, w związku z którym wydano to orzeczenie, nie stanowi przestępstwa według prawa
polskiego;
2)
przekazane do wykonania orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby, co do
której postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone w państwie członkowskim Unii
Europejskiej, a orzeczenie w zakresie kary pozbawienia wolności zostało wykonane;
3)
skazany nie wyraża zgody na przekazanie, chyba że:
a)
jest obywatelem polskim i posiada stałe lub czasowe miejsce pobytu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej,
b)
została wobec niego wydana decyzja o wydaleniu lub deportacji na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej,
c)
zbiegł na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w obawie przed toczącym się w państwie
wydania orzeczenia postępowaniem karnym lub obowiązkiem odbycia orzeczonej kary;
4)
skazany z powodu wieku nie ponosi według prawa polskiego odpowiedzialności karnej
za czyny będące podstawą wydania orzeczenia;
5)
naruszałoby to wolności i prawa człowieka i obywatela;
6)
wykonanie kary łączy się z zastosowaniem terapii lub innych środków nieznanych ustawie;
7)
skazany nie jest obywatelem polskim, chyba że zachodzą przesłanki określone w § 4.
§ 2.
Przepisu § 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa z powodu
braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków, ceł
lub zasad obrotu dewizowego.
§ 3.
Można odmówić wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 61ltg § 1, jeżeli:
1)
mimo wezwania przez sąd do uzupełnienia informacji we wskazanym terminie, do orzeczenia
nie dołączono zaświadczenia, o którym mowa w art. 61ltg § 3, albo zaświadczenie to
jest niekompletne lub w sposób oczywisty niezgodne z treścią orzeczenia;
2)
według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie wykonania kary, a przestępstwo, którego
to dotyczy, podlegało jurysdykcji sądów polskich;
3)
skazany nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stałego ani czasowego miejsca
pobytu, chyba że na podstawie prawomocnej decyzji ma zostać wydalony do Polski lub
zachodzą przesłanki określone w § 4;
4)
z treści zaświadczenia, o którym mowa w art. 611tg § 3, wynika, iż orzeczenie zostało
wydane pod nieobecność sprawcy, chyba że:
a)
skazanego wezwano do udziału w postępowaniu lub w inny sposób zawiadomiono o terminie
i miejscu rozprawy albo posiedzenia, pouczając, że niestawiennictwo nie stanowi przeszkody
dla wydania orzeczenia,
b)
obrońca sprawcy był obecny na rozprawie lub posiedzeniu,
c)
po doręczeniu skazanemu odpisu orzeczenia wraz z pouczeniem o przysługującym mu prawie,
terminie i sposobie złożenia w państwie wydania nakazu wniosku o przeprowadzenie z
jego udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie, skazany w ustawowym
terminie nie złożył takiego wniosku albo oświadczył, że nie kwestionuje orzeczenia;
5)
orzeczenie dotyczy przestępstwa, które według prawa polskiego zostało popełnione w
całości albo w części na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim
statku wodnym lub powietrznym;
6)
w chwili otrzymania orzeczenia pozostała do wykonania kara jest krótsza niż 6 miesięcy
pozbawienia wolności;
7)
skazany nie podlega jurysdykcji polskich sądów karnych, lub też brak jest wymaganego
zezwolenia na jego ściganie;
8)
przestępstwo, którego dotyczy orzeczenie, w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych
podlegałoby darowaniu na mocy amnestii;
9)
organ państwa wydania orzeczenia nie wyraził zgody na podstawie art. 607e § 3 pkt
8 w związku z art. 611tm na to, by sprawcę ścigać za przestępstwo inne niż to, które
stanowiło podstawę przekazania, lub by wykonać orzeczoną wobec niego karę pozbawienia
wolności za inne przestępstwo.
§ 4.
Sąd może wyrazić zgodę na przejęcie do wykonania orzeczenia, o którym mowa w art.
611tg § 1, zapadłego wobec skazanego niebędącego obywatelem polskim lub niemającego
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stałego ani czasowego miejsca pobytu, jeżeli
ze względu na sytuację rodzinną lub szczególne warunki osobiste skazanego przejęcie
orzeczenia pozwoli w większym stopniu zrealizować wychowawcze i zapobiegawcze cele
kary.
§ 5.
W wypadkach przewidzianych w § 1 pkt 2, 3 i 6 oraz w § 3 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 sąd przed
podjęciem decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia informuje o możliwości odmowy
wykonania orzeczenia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.
Art. 611tl.
§ 1.
Orzekając o wykonaniu kary pozbawienia wolności, sąd określa kwalifikację prawną czynu
według prawa polskiego. Art. 607s § 4 stosuje się odpowiednio. Na poczet orzeczonej
lub wykonywanej kary pozbawienia wolności zalicza się okres faktycznego pozbawienia
wolności w państwie wydania orzeczenia.
§ 2.
Jeżeli rodzaj kary polegającej na pozbawieniu wolności jest nieznany ustawie, sąd
określa podlegającą wykonaniu karę jako karę pozbawienia wolności. Jeżeli przestępstwo
zgodnie z przyjętą według prawa polskiego kwalifikacją prawną nie jest zagrożone karą
pozbawienia wolności, wykonuje się karę orzeczoną przez sąd państwa wydania orzeczenia
w wymiarze nieprzekraczającym 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Art. 611tm.
§ 1.
W postępowaniu w przedmiocie wykonania orzeczenia dotyczącego kary pozbawienia wolności
prawomocnie orzeczonej przez sąd innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej stosuje
się odpowiednio art. 607e.
§ 2.
Na wniosek właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia sąd udziela
informacji o treści prawa polskiego mającego zastosowanie do warunkowego zwolnienia.
Jeżeli sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia cofnie wystąpienie do czasu rozpoczęcia
wykonywania kary, orzeczenie nie podlega wykonaniu.
Art. 611tn.
§ 1.
W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia
informacji o tym, iż orzeczenie przekazane do wykonania nie podlega dalszemu wykonaniu,
sąd wydaje niezwłocznie postanowienie o umorzeniu postępowania wykonawczego.
§ 2.
Jeżeli dalsze wykonywanie orzeczenia nie jest możliwe z przyczyn faktycznych lub prawnych,
sąd niezwłocznie wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania wykonawczego i zawiadamia
właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.
Art. 611to.
§ 1.
Jeżeli skazany znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sąd z urzędu
lub na wniosek właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia może wydać
postanowienie o tymczasowym aresztowaniu. Zamiast tymczasowego aresztowania sąd może
zastosować inny środek zapobiegawczy, jeżeli jest on wystarczający do zapewnienia,
iż skazany pozostanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu podjęcia decyzji
w przedmiocie wykonania orzeczenia.
§ 2.
Jeżeli zastosowanie środka określonego w § 1 następuje w wyniku wniosku państwa wydania
orzeczenia przed otrzymaniem orzeczenia wraz z zaświadczeniem, art. 605 § 5 i 6 i
art. 607k § 3a stosuje się odpowiednio.
§ 3.
Sąd może zastosować tymczasowe aresztowanie, oznaczając jego termin na czas niezbędny
do przekazania skazanego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i doprowadzenia
do zakładu karnego. Łączny okres stosowania tymczasowego aresztowania nie może przekroczyć
100 dni. Samoistną podstawą zastosowania tymczasowego aresztowania jest orzeczenie
o wykonaniu kary pozbawienia wolności orzeczonej w innym państwie członkowskim Unii
Europejskiej.
Art. 611tp.
§ 1.
Na wniosek państwa wydania orzeczenia Minister Sprawiedliwości udziela zezwolenia
na przewóz sprawcy przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w terminie 7 dni od
daty otrzymania wniosku.
§ 2.
Do wniosku o zezwolenie na przewóz, o którym mowa w § 1, powinno być załączone zaświadczenie,
o którym mowa w art. 611tg § 3. Wydanie zezwolenia, o którym mowa w§ 1, można odroczyć
do czasu uzyskania tłumaczenia zaświadczenia na język polski.
§ 3.
Minister Sprawiedliwości informuje właściwy organ państwa wydania orzeczenia, iż art.
607e § 1 nie znajduje zastosowania w odniesieniu do przestępstwa popełnionego lub
kary pozbawienia wolności orzeczonej przed opuszczeniem przez skazanego terytorium
państwa wydania.
§ 4.
Art. 607zb § 2-4 stosuje się odpowiednio.
Art. 611tr.
§ 1.
0 treści postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611tj
§ 1, oraz o istotnych orzeczeniach zapadłych w trakcie postępowania wykonawczego,
jak również o ucieczce lub ukryciu się skazanego zawiadamia się niezwłocznie właściwy
sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia. Zawiadomienie to może być przekazane
również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób
umożliwiający stwierdzenie autentyczności przekazanych dokumentów.
§ 2.
W wypadku ucieczki lub ukrycia się skazanego postępowanie wykonawcze umarza się. Jeżeli
miejsce pobytu skazanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zostanie następnie
ustalone, zawiadamia się o tym niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wydania
orzeczenia. Orzeczona w tym państwie kara pozbawienia wolności może być wykonywana,
jeżeli jego właściwy sąd lub inny organ ponownie skieruje wystąpienie, o którym mowa
w art. 611tg § 1.
Art. 611ts.
Koszty związane z wykonaniem orzeczenia, o którym mowa w art. 611tg § 1, ponosi Skarb
Państwa, z wyjątkiem kosztów przekazania sprawcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Rozdział 66h
Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia skazującego na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, karę ograniczenia wolności, samoistnie orzeczony środek karny, a także orzeczenia o warunkowym zwolnieniu oraz warunkowym umorzeniu postępowania karnego791)Rozdział dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 709.
Art. 611u.
§ 1793)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 139 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W razie prawomocnego orzeczenia przez sąd polski wobec obywatela polskiego lub cudzoziemca
kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, kary ograniczenia
wolności, samoistnie orzeczonego środka karnego, a także w razie warunkowego zwolnienia
lub warunkowego umorzenia postępowania karnego, jeżeli orzeczenie nakłada na sprawcę
obowiązki określone w art. 34 § 1a pkt 1, art. 39 pkt 2-2d, art. 46 § 1 lub 2, art. 67 § 2, art. 72 § 1
pkt 1, 3-7a i 8 lub art. 72 § 2 Kodeksu karnego lub oddaje skazanego pod dozór kuratora lub instytucji publicznej, sąd może wystąpić
o wykonanie orzeczenia do właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego
Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale „państwem wykonania orzeczenia”,
w którym sprawca posiada legalne stałe miejsce pobytu, o ile sprawca przebywa w tym
państwie lub oświadczy, że zamierza tam powrócić.
§ 2.
Wystąpienie, o którym mowa w § 1, może być na wniosek sprawcy skierowane również do
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej niż państwo legalnego stałego miejsca
pobytu sprawcy, za zgodą właściwego sądu lub innego organu tego państwa.
§ 3.
Wystąpienie, o którym mowa w § 1 i 2, każdorazowo sąd kieruje wyłącznie do jednego
państwa wykonania orzeczenia. Ponowne wystąpienie do innego państwa wykonania orzeczenia
może nastąpić jedynie w razie niewykonania albo częściowego wykonania orzeczenia.
§ 4.
Do poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu orzeczenia, o którym mowa w § 1,
dołącza się zaświadczenie zawierające wszystkie istotne informacje umożliwiające jego
prawidłowe wykonanie.
§ 5.
Zaświadczenie powinno zostać przetłumaczone na język urzędowy państwa wykonania orzeczenia
albo na inny język wskazany przez to państwo.
§ 6.
Przekazanie odpisu orzeczenia oraz zaświadczenia może nastąpić również przy użyciu
urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie
autentyczności tych dokumentów. Na żądanie właściwego sądu lub innego organu państwa
wykonania orzeczenia sąd przekazuje odpis orzeczenia oraz oryginał zaświadczenia.
§ 7.
W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania
orzeczenia sąd może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych Europejskiej
Sieci Sądowej.
§ 8.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym
mowa w § 4, zawierając w nim szczegółowe informacje dotyczące przekazanego do wykonania
orzeczenia, osoby skazanego, rodzaju i wymiaru kary lub środka oraz czasu i sposobu
wykonania nałożonych obowiązków, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu
wykonania orzeczenia wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej
decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia.
Art. 611ua.
§ 1.
W razie wystąpienia o wykonanie orzeczenia, o którym mowa w art. 61lu § 1, postępowanie
wykonawcze zawiesza się.
§ 2.
Po otrzymaniu informacji o zakończeniu wykonywania orzeczenia sąd podejmuje zawieszone
postępowanie i umarza je. Postępowanie umarza się również, jeżeli w stosunku do sprawcy
zapadło w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej i zostało wykonane prawomocne
orzeczenie co do tego samego czynu.
§ 3.
W razie otrzymania informacji o niemożności wykonania orzeczenia w całości albo w
części z powodów innych niż wskazane w § 2 zdanie drugie, a także o niemożności wydania
przez to państwo orzeczenia w przedmiocie zarządzenia wykonania kary warunkowo zawieszonej,
odwołania warunkowego zwolnienia albo innego orzeczenia związanego z wykonaniem orzeczenia,
o którym mowa w art. 611u § 1, sąd podejmuje zawieszone postępowanie w celu jego dalszego
prowadzenia.
§ 4.
W razie otrzymania informacji o dostosowaniu orzeczenia, o którym mowa w art. 611u
§ 1, do prawa państwa wykonania orzeczenia i przed rozpoczęciem wykonywania tego orzeczenia
w tym państwie, sąd w ciągu 10 dni może cofnąć wystąpienie, o którym mowa w art. 61lu
§ 1 i 2, mając na uwadze cele kary.
§ 5.
W razie wszczęcia nowego postępowania karnego przeciwko sprawcy, sąd może zwrócić
się do właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia o wyrażenie
zgody na cofnięcie wystąpienia, o którym mowa w art. 61lu § 1 i 2. Po uzyskaniu zgody,
sąd podejmuje zawieszone postępowanie w celu jego dalszego prowadzenia.
§ 6.
Na poczet wykonywanej kary lub środka, o których mowa w art. 61lu § 1, zalicza się
okres faktycznego ich wykonywania w państwie wykonania orzeczenia.
Art. 611ub.
§ 1.
W razie uchylenia orzeczenia, o którym mowa w art. 61lu § 1, na skutek kasacji albo
wznowienia postępowania, ułaskawienia sprawcy, darowania przestępstwa na mocy amnestii
albo przedawnienia wykonania kary lub w razie wystąpienia innych okoliczności skutkujących
niemożnością wykonania tego orzeczenia, sąd niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy
sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia.
§ 2.
Sąd zawiadamia niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia,
przy użyciu zaświadczenia, o wszelkich okolicznościach mających wpływ na wykonanie
orzeczenia, o którym mowa w art. 61lu § 1. Sąd zawiadamia również niezwłocznie właściwy
sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia o wszelkich istotnych orzeczeniach
zapadłych w trakcie postępowania wykonawczego.
§ 3.
Zawiadomienia, o których mowa w § 1 i 2, mogą być przekazane również przy użyciu urządzeń
służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie
autentyczności przekazanych dokumentów.
§ 4.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym
mowa w § 2, zawierając w nim szczegółowe informacje dotyczące naruszeń obowiązków
nałożonych na sprawcę i innych okoliczności mających wpływ na wykonanie orzeczenia,
mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania orzeczenia wszelkich niezbędnych
informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji.
Art. 611uc.
Sąd rozpoznaje sprawę wystąpienia do właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania
orzeczenia na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć udział prokurator i pokrzywdzony,
sprawca, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i jego obrońca,
jeżeli się na nie stawi. Na postanowienie sądu zażalenie nie przysługuje.
Rozdział 66i
Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia karnego związanego z poddaniem sprawcy próbie791)Rozdział dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 709.
Art. 611ud.
§ 1.
W razie wystąpienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym
rozdziale „państwem wydania orzeczenia”, o wykonanie prawomocnego orzeczenia skazującego
na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania albo na samoistną
karę lub środek niepolegający na pozbawieniu wolności lub na grzywnie, bądź orzekającego
o warunkowym zwolnieniu, warunkowym umorzeniu postępowania karnego lub innym warunkowym
odroczeniu wykonania kary, orzeczenie to podlega wykonaniu przez sąd rejonowy, w którego
okręgu sprawca posiada legalne stałe miejsce pobytu, jeżeli w wyznaczonym okresie
próby nakłada ono na sprawcę obowiązek:
1)
stawiennictwa przed określonym organem;
2)
informowania określonego organu o zmianie miejsca pobytu lub miejsca pracy albo uzyskiwania
zgody na taką zmianę;
3)
przebywania albo powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach,
w tym również jeśli orzeczenie zakazuje wstępu do określonych miejsc lub na imprezy
o charakterze masowym;
4)
powstrzymania się od kontaktowania z określonymi osobami lub zbliżania się do określonych
osób;
5)
powstrzymania się od posiadania określonych przedmiotów;
6)
łożenia na utrzymanie innej osoby;
7)
naprawienia szkody;
8)
nauki;
9)
wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, pracy społecznie
użytecznej lub pracy zarobkowej;
10)
poddania się określonym zakazom albo ograniczeniom w wykonywaniu zawodu, prowadzeniu
działalności zawodowej lub gospodarczej;
11)
poddania się leczeniu albo oddziaływaniom terapeutycznym;
12)
poddania się dozorowi kuratora, pracownika społecznego lub instytucji publicznej,
do której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub
pomoc skazanym.
§ 2.
Do orzeczenia, o którym mowa w § 1, lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem
powinno być dołączone zaświadczenie zawierające wszystkie istotne informacje umożliwiające
jego prawidłowe wykonanie.
§ 3.
Jeżeli sąd, do którego zostało skierowane wystąpienie, nie jest właściwy do nadania
mu biegu, przekazuje je właściwemu sądowi i zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny
organ państwa wydania orzeczenia. Art. 32 § 3 stosuje się odpowiednio.
§ 4.
Na wniosek właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia, sąd może
wyrazić zgodę na wykonanie kary lub środka, o których mowa w § 1, orzeczonego wobec
sprawcy nieposiadającego legalnego stałego miejsca pobytu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, jeżeli pozwoli to w większym stopniu zrealizować wychowawcze i zapobiegawcze
cele kary lub środka.
§ 5.
Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu orzeczeń,
o których mowa w § 1, stosuje się przepisy prawa polskiego. Art. 611c § 3 stosuje
się odpowiednio.
Art. 611ue.
§ 1.
Sąd rozpoznaje sprawę wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611ud § 1, na posiedzeniu,
w którym ma prawo wziąć udział prokurator, sprawca, jeżeli przebywa na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, i jego obrońca, jeżeli się na nie stawi. Jeżeli sprawca,
który nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiada obrońcy, prezes
sądu właściwego do rozpoznania sprawy może mu wyznaczyć obrońcę z urzędu.
§ 2.
Jeżeli państwo wydania orzeczenia nie przekazało wszystkich informacji potrzebnych
do podjęcia decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia, sąd wzywa właściwy sąd lub
inny organ państwa wydania orzeczenia do ich uzupełnienia we wskazanym terminie. W
razie niedotrzymania terminu, postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia wydaje
się w oparciu o posiadane informacje.
§ 3.
Orzekając o wykonaniu kary lub środka, o których mowa w art. 611ud § 1, sąd określa
kwalifikację prawną czynu według prawa polskiego. Jeżeli rodzaj kary lub środka albo
sposób wykonania nałożonych obowiązków są nieznane ustawie, sąd określa karę, środek
lub obowiązek według prawa polskiego. Podstawę określenia kary lub środka podlegającego
wykonaniu stanowi orzeczenie wydane przez sąd państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
kara grożąca za taki czyn w polskim prawie oraz okres rzeczywistego wykonywania kary,
środka lub obowiązku za granicą, z uwzględnieniem różnic na korzyść skazanego. Jeżeli
wymiar kary, środka, obowiązku lub okresu próby jest wyższy niż przewidziany w ustawie,
sąd określa go w górnej granicy wymiaru według prawa polskiego.
§ 4.
Jeżeli orzeczenie, o którym mowa w art. 611ud § 1, nie określa kary pozbawienia wolności,
która będzie wymierzona sprawcy w wypadku niewykonywania nałożonych obowiązków lub
podjęcia warunkowo umorzonego postępowania karnego, sąd orzeka o wykonaniu orzeczenia
jedynie w zakresie nałożonych w nim obowiązków. Art. 611ub § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 611uf.
§ 1.
Postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611ud § 1,
sąd wydaje w terminie 30 dni od daty otrzymania orzeczenia wraz z zaświadczeniem.
§ 2.
Na postanowienie sądu w przedmiocie wykonania orzeczenia przysługuje zażalenie.
§ 3.
Postępowanie w przedmiocie wykonania orzeczenia powinno zakończyć się prawomocnie
w terminie 60 dni od daty otrzymania orzeczenia wraz z zaświadczeniem.
§ 4.
W wypadku gdy termin określony w § 3 nie może być dotrzymany, należy zawiadomić właściwy
sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia, podając przyczynę opóźnienia i przewidywany
termin wydania orzeczenia.
§ 5.
Do wykonania orzeczenia właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia
sąd przystępuje niezwłocznie.
Art. 611ug.
§ 1.
Odmawia się wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 61 lud § 1, jeżeli:
1)
czyn, w związku z którym wydano to orzeczenie, nie stanowi przestępstwa według prawa
polskiego;
2)
sprawca nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, chyba że istnieją podstawy
do uznania, że sprawca na nie powróci.
§ 2.
Przepisu § 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa z powodu
braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków, ceł
lub zasad obrotu dewizowego.
§ 3.
Można odmówić wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 61 lud § 1, jeżeli:
1)
mimo wezwania przez sąd do uzupełnienia informacji we wskazanym terminie, do orzeczenia
nie dołączono zaświadczenia, o którym mowa w art. 611ud § 2, albo zaświadczenie to
jest niekompletne lub w sposób oczywisty niezgodne z treścią orzeczenia;
2)
przekazane do wykonania orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby, co do
której postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone w państwie członkowskim Unii
Europejskiej, a orzeczenie w zakresie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem
wykonania albo samoistnej kary lub środka niepolegającego na pozbawieniu wolności
lub na grzywnie zostało wykonane;
3)
według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie wykonania kary, a przestępstwo, którego
to dotyczy, podlegało jurysdykcji sądów polskich;
4)
orzeczenie dotyczy przestępstwa, które według prawa polskiego zostało popełnione w
całości albo w części na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim
statku wodnym lub powietrznym;
5)
sprawca z powodu wieku nie ponosi według prawa polskiego odpowiedzialności karnej
za czyny będące podstawą wydania orzeczenia;
6)
sprawca korzysta z immunitetu, zgodnie z którym niemożliwy jest nadzór nad przestrzeganiem
nałożonych obowiązków;
7)
z treści zaświadczenia, o którym mowa w art. 611ud § 2, wynika, że orzeczenie zostało
wydane pod nieobecność sprawcy, chyba że:
a)
sprawcę wezwano do udziału w postępowaniu lub w inny sposób zawiadomiono o terminie
i miejscu rozprawy albo posiedzenia, pouczając, że niestawiennictwo nie stanowi przeszkody
dla wydania orzeczenia,
b)
obrońca sprawcy był obecny na rozprawie lub posiedzeniu,
c)
po doręczeniu sprawcy odpisu orzeczenia wraz z pouczeniem o przysługującym mu prawie,
terminie i sposobie złożenia w państwie wydania nakazu wniosku o przeprowadzenie z
jego udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie, sprawca w ustawowym
terminie nie złożył takiego wniosku albo oświadczył, że nie kwestionuje orzeczenia;
8)
orzeczenie dotyczy wyłącznie obowiązków innych niż określone w art. 61 lud § 1 lub
zostało przekazane pomimo niespełnienia warunków przewidzianych w art. 611u;
9)
przestępstwo, którego dotyczy orzeczenie, w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych
podlegałoby darowaniu na mocy amnestii;
10)
orzeczenie przewiduje środek związany z leczeniem, nieznany ustawie;
11)
pozostały czas wykonania nałożonych obowiązków jest krótszy niż 6 miesięcy.
§ 4.
W wypadkach wskazanych w § 1 i 3, gdy przemawiają za tym szczególne względy, sąd,
w uzgodnieniu z właściwym sądem lub innym organem państwa wydania orzeczenia, może
orzec o wykonaniu orzeczenia jedynie w zakresie nałożonych w nim obowiązków. W zakresie
zarządzenia wykonania kary, odwołania warunkowego zwolnienia, orzeczenia kary zastępczej
oraz ustanowienia, rozszerzenia, zmiany i zwolnienia od wykonania nałożonych obowiązków
w okresie próby albo uznania kary lub środka za wykonane - orzeczenie wykonuje właściwy
sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia, chyba że uzgodniono inaczej.
§ 5.
W wypadkach przewidzianych w § 1 pkt 2 oraz w § 3 pkt 1, 2, 4, 7 lub 9-11 sąd przed
podjęciem decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia informuje o możliwości odmowy
wykonania orzeczenia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.
Art. 611uh.
§ 1.
W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia
informacji o tym, iż orzeczenie przekazane do wykonania nie podlega dalszemu wykonaniu,
sąd niezwłocznie wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania wykonawczego.
§ 2.
Jeżeli dalsze wykonywanie orzeczenia nie jest możliwe z przyczyn faktycznych lub prawnych,
sąd niezwłocznie wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania wykonawczego i zawiadamia
właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.
§ 3794)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 207 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia
informacji o tym, iż przeciwko sprawcy wszczęto nowe postępowanie karne i na uzasadniony
wniosek tego sądu lub organu, sąd może wyrazić zgodę na cofnięcie wystąpienia, o którym
mowa w art. 611ud § 1, mając na uwadze cele kary lub środka, okres ich wykonywania
oraz postawę sprawcy. Sąd umożliwia sprawcy, przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, zajęcie stanowiska ustnie lub na piśmie w przedmiocie cofnięcia wystąpienia.
Wyrażając zgodę na cofnięcie wystąpienia, sąd umarza postępowanie wykonawcze.
Art. 611ui.
O treści postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 61lud
§ 1, oraz o istotnych orzeczeniach zapadłych w trakcie postępowania wykonawczego zawiadamia
się niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia. Zawiadomienie
to może być przekazane również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania
danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności przekazanych dokumentów.
Art. 611uj.
Koszty związane z wykonaniem orzeczenia, o którym mowa w art. 61 lud § 1, ponosi Skarb
Państwa.
Rozdział 66j
Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie europejskiego nakazu ochrony795)Rozdział dodany przez art. 20 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł w życie z dniem 11 stycznia 2015 r.
Art. 611w.
§ 1.
W razie orzeczenia lub wykonywania przez polski sąd lub prokuratora środka zapobiegawczego,
środka karnego lub obowiązku związanego z poddaniem sprawcy próbie, polegającego na
powstrzymaniu się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach lub kontaktowania
się z określonymi osobami, lub zbliżania się do określonych osób, oraz gdy jest to
niezbędne dla ochrony praw pokrzywdzonego, sąd lub prokurator może, na wniosek pokrzywdzonego,
wystąpić o wykonanie tego środka lub obowiązku do właściwego sądu lub innego organu
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale „państwem
wykonania nakazu”, w którym pokrzywdzony przebywa lub oświadczy, że zamierza tam przebywać,
wydając europejski nakaz ochrony.
§ 2.
W razie potrzeby sąd lub prokurator kieruje nakaz do więcej niż jednego państwa wykonania
nakazu.
§ 3.
Nakaz zawiera informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie, dotyczące orzeczenia,
pokrzywdzonego, oskarżonego i środka lub obowiązku, o których mowa w § 1. Do nakazu
dołącza się poświadczony za zgodność z oryginałem odpis orzeczenia, o którym mowa
w § 1.
§ 4.
Nakaz powinien zostać przetłumaczony na język urzędowy państwa wykonania nakazu albo
na inny język wskazany przez to państwo.
§ 5.
Przekazanie odpisu nakazu oraz orzeczenia może nastąpić również przy użyciu urządzeń
służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie
autentyczności tych dokumentów. Na żądanie właściwego sądu lub innego organu państwa
wykonania nakazu sąd lub prokurator przekazuje odpis orzeczenia oraz oryginał nakazu.
§ 6.
W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania
nakazu sąd lub prokurator może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych
Europejskiej Sieci Sądowej lub Eurojust.
§ 7.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór europejskiego nakazu
ochrony, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania nakazu wszelkich
niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji w przedmiocie
wykonania nakazu.
Art. 611wa.
Wystąpienie o wykonanie europejskiego nakazu ochrony nie wstrzymuje wykonywania środka
lub obowiązku, o którym mowa w art. 611w § 1.
Art. 611wb.
§ 1.
W razie zmiany lub uchylenia środka lub obowiązku, o którym mowa w art. 611w § 1,
sąd lub prokurator niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny organ państwa
wykonania nakazu.
§ 2.
Zawiadomienie, o którym mowa w § 1, może zostać przekazane również przy użyciu urządzeń
służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie
autentyczności przekazanych dokumentów.
Art. 611wc.
Na postanowienie sądu lub prokuratora w przedmiocie europejskiego nakazu ochrony zażalenie
nie przysługuje.
Rozdział 66k
Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie europejskiego nakazu ochrony795)Rozdział dodany przez art. 20 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł w życie z dniem 11 stycznia 2015 r.
Art. 611wd.
§ 1.
W razie wystąpienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym
rozdziale „państwem wydania nakazu”, o wykonanie europejskiego nakazu ochrony, wydanego
na podstawie orzeczenia nakładającego na osobę, przeciwko której jest lub było prowadzone
postępowanie karne, obowiązek polegający na powstrzymaniu się od przebywania w określonych
środowiskach lub miejscach lub kontaktowania się z określonymi osobami, lub zbliżania
się do określonych osób, nakaz ten podlega wykonaniu przez prokuratora właściwego
miejscowo ze względu na miejsce pobytu osoby podlegającej ochronie.
§ 2796)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 140 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Nakaz powinien zawierać informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie. Do nakazu
powinno być dołączone orzeczenie, o którym mowa w§ 1, lub jego odpis poświadczony
za zgodność z oryginałem. W odniesieniu do zawartych w nakazie danych dotyczących
miejsca pobytu i pracy osoby podlegającej ochronie stosuje się odpowiednio art. 148a.
§ 3.
Jeżeli prokurator, do którego został skierowany nakaz, nie jest właściwy do nadania
mu biegu, przekazuje go właściwemu prokuratorowi i zawiadamia o tym właściwy sąd lub
inny organ państwa wydania nakazu.
§ 4.
Jeżeli wniosek o wydanie nakazu został skierowany przez osobę podlegającą ochronie
na podstawie orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej bezpośrednio
do polskiego prokuratora, z pominięciem właściwego organu, prokurator przekazuje wniosek
właściwemu sądowi lub innemu organowi w państwie, w którym wydano orzeczenie wobec
osoby, przeciwko której jest lub było prowadzone postępowanie karne.
§ 5.
Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu nakazu
stosuje się przepisy prawa polskiego.
Art. 611we.
§ 1.
Jeżeli państwo wydania nakazu nie przekazało wszystkich informacji potrzebnych do
podjęcia decyzji w przedmiocie wykonania europejskiego nakazu ochrony, prokurator
wzywa właściwy sąd lub inny organ państwa wydania nakazu do ich uzupełnienia we wskazanym
terminie. W razie niedotrzymania terminu postanowienie w przedmiocie wykonania nakazu
wydaje się w oparciu o posiadane informacje.
§ 2.
Jeżeli rodzaj albo sposób wykonania obowiązków są nieznane ustawie, prokurator określa
obowiązek według prawa polskiego, z uwzględnieniem różnic na korzyść osoby, przeciwko
której jest lub było prowadzone postępowanie karne.
Art. 611wf.
§ 1.
Na postanowienie prokuratora w przedmiocie wykonania europejskiego nakazu ochrony
przysługuje zażalenie do sądu rejonowego, w którego okręgu wydano to postanowienie.
Sąd rozpoznaje zażalenie na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć udział prokurator,
osoba, przeciwko której jest lub było prowadzone postępowanie karne, i osoba podlegająca
ochronie, jeżeli przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz obrońca
i pełnomocnik, jeżeli stawią się na nie. Jeżeli osoba, przeciwko której jest lub było
prowadzone postępowanie karne, nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
ani nie posiada obrońcy, prezes sądu właściwego do rozpoznania zażalenia może jej
wyznaczyć obrońcę z urzędu.
§ 2.
Do wykonania nakazu prokurator przystępuje niezwłocznie.
Art. 611wg.
§ 1.
Odmawia się wykonania europejskiego nakazu ochrony, jeżeli osoba podlegająca ochronie
nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, chyba że istnieją podstawy do
uznania, że zamierza na nim przebywać.
§ 2.
Można odmówić wykonania nakazu, jeżeli:
1)
czyn, w związku z którym nałożono obowiązek, nie stanowi przestępstwa według prawa
polskiego;
2)
pomimo wezwania przez prokuratora do uzupełnienia informacji we wskazanym terminie
do nakazu nie dołączono orzeczenia, o którym mowa w art. 611wd § 1, albo jest on niekompletny
lub w sposób oczywisty niezgodny z treścią orzeczenia;
3)
orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby, co do której postępowanie karne
zostało prawomocnie zakończone w państwie członkowskim Unii Europejskiej, a osoba
ta odbywa lub odbyła karę albo kara nie może zostać wykonana według prawa państwa,
w którym zapadł wyrok skazujący;
4)
według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie wykonania kary, a przestępstwo, którego
to dotyczy, podlegało jurysdykcji sądów polskich;
5)
orzeczenie dotyczy przestępstwa, które według prawa polskiego zostało popełnione w
całości albo w części na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim
statku wodnym lub powietrznym;
6)
osoba, przeciwko której jest lub było prowadzone postępowanie karne, z powodu wieku
nie ponosi według prawa polskiego odpowiedzialności karnej za czyn będący podstawą
wydania orzeczenia;
7)
osoba, przeciwko której jest lub było prowadzone postępowanie karne, korzysta z immunitetu,
zgodnie z którym jest niemożliwy nadzór nad przestrzeganiem nałożonych obowiązków;
8)
orzeczenie dotyczy wyłącznie obowiązków innych niż określone w art. 611wd § 1;
9)
przestępstwo, którego dotyczy orzeczenie, w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych
podlegałoby darowaniu na mocy amnestii.
Art. 611wh.
§ 1.
W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania nakazu informacji
o tym, iż europejski nakaz ochrony nie podlega dalszemu wykonaniu, prokurator niezwłocznie
wydaje postanowienie o zaprzestaniu jego wykonywania.
§ 2.
Jeżeli dalsze wykonywanie nakazu nie jest możliwe z przyczyn faktycznych lub prawnych,
prokurator niezwłocznie wydaje postanowienie o zaprzestaniu jego wykonywania i zawiadamia
o tym właściwy sąd lub inny organ państwa wydania nakazu, osobę, przeciwko której
jest lub było prowadzone postępowanie karne, oraz osobę podlegającą ochronie, jeżeli
przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 3.
W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania nakazu informacji
o zmianie obowiązku nałożonego na osobę, przeciwko której jest lub było prowadzone
postępowanie karne, prokurator rozpoznaje sprawę wykonania zmienionego nakazu na zasadach
określonych w niniejszym rozdziale. Przepisu art. 611wg nie stosuje się, z wyjątkiem
§ 1 i § 2 pkt 2 i 8.
Art. 611wi.
§ 1.
0 treści postanowienia w przedmiocie wykonania europejskiego nakazu ochrony, o wniesieniu
środka odwoławczego od tego postanowienia, o istotnych orzeczeniach zapadłych w trakcie
postępowania, jak również o zmianie miejsca pobytu osoby, przeciwko której jest lub
było prowadzone postępowanie karne, albo osoby podlegającej ochronie zawiadamia się
niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wydania nakazu.
§ 2.
Prokurator zawiadamia niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wydania nakazu
o wszelkich okolicznościach mających wpływ na jego wykonanie, w szczególności o naruszeniu
nałożonego obowiązku. Zawiadomienie o naruszeniu tego obowiązku następuje w formie
zaświadczenia zawierającego informacje dotyczące osoby, przeciwko której jest lub
było prowadzone postępowanie karne, oraz naruszonego obowiązku.
§ 3.
W razie uzyskania informacji o naruszeniu nałożonego obowiązku prokurator może przedsięwziąć
osobiście lub zlecić Policji sprawdzenie faktów w tym zakresie. Za zgodą osoby podlegającej
ochronie prokurator może również wystąpić do właściwego komendanta Policji z wnioskiem
o zastosowanie środków ochrony i pomocy przewidzianych w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o ochronie i pomocy dla pokrzywdzonego i świadka.
§ 4.
W razie ustania przyczyn nałożenia obowiązku lub powstania przyczyn uzasadniających
jego uchylenie lub zmianę prokurator może wystąpić do właściwego sądu lub innego organu
państwa wydania nakazu o uchylenie lub zmianę nakazu.
§ 5.
Zawiadomienia, o których mowa w § 1 i 2, oraz wystąpienie, o którym mowa w § 4, mogą
zostać przekazane również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania
danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności przekazanych dokumentów.
§ 6.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym
mowa w § 2, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wydania nakazu wszelkich
niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji.
Art. 611wj.
Koszty związane z wykonaniem nakazu ponosi Skarb Państwa.
Rozdział 67
Przepisy końcowe
Art. 612797)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 197..
§ 1.
0 każdorazowym wypadku zastosowania tymczasowego aresztowania wobec obywatela państwa
obcego, na jego prośbę, zawiadamia się niezwłocznie właściwy miejscowo urząd konsularny
tego państwa lub - w braku takiego urzędu - przedstawicielstwo dyplomatyczne tego
państwa.
§ 2.
W razie zatrzymania obywatela państwa obcego należy zatrzymanemu umożliwić, na jego
prośbę, nawiązanie w dostępnej formie kontaktu z właściwym urzędem konsularnym lub
przedstawicielstwem dyplomatycznym, a w razie zatrzymania osoby nieposiadającej żadnego
obywatelstwa - z przedstawicielem państwa, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania.
Art. 613.
§ 1798)W brzmieniu ustalonym przez art. 20 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł w życie z dniem 11 stycznia 2015 r..
Z wyjątkiem wypadków określonych w art. 592a-592f i w art. 595 oraz w rozdziałach
62a, 62b, 65a-65d, 66a-66d i 66f-66k z mającymi siedzibę za granicą organami obcego
państwa oraz z osobami wymienionymi w art. 578 oraz w art. 579 sądy i prokuratorzy
każdorazowo porozumiewają się, w tym przy doręczaniu pism procesowych, za pośrednictwem
Ministra Sprawiedliwości, a ten w razie potrzeby za pośrednictwem ministra właściwego
do spraw zagranicznych.
§ 2.
Z urzędami konsularnymi obcego państwa w Rzeczypospolitej Polskiej sądy i prokuratorzy,
w wypadkach określonych przez Ministra Sprawiedliwości, mogą porozumiewać się bezpośrednio.
Art. 614.
Wydatki poniesione w związku z czynnościami przewidzianymi w niniejszym dziale pokrywa
państwo obce, które złożyło wniosek o dokonanie czynności. Organy państwa polskiego
mogą odstąpić od żądania zwrotu poniesionych wydatków, jeżeli państwo obce zapewnia
wzajemność.
Art. 615799)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 241..
§ 1.
W stosunkach z międzynarodowymi trybunałami karnymi i ich organami działającymi na
podstawie umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, albo powołanymi
przez organizacje międzynarodowe ukonstytuowane umową ratyfikowaną przez Rzeczpospolitą
Polską, stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego działu.
§ 2.
Przepisów niniejszego działu nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której
Rzeczpospolita Polska jest stroną, albo akt prawny regulujący działanie międzynarodowego
trybunału karnego stanowi inaczej.
§ 3.
Przepisów niniejszego działu można nie stosować wobec państwa obcego, z którym Rzeczpospolita
Polska nie ma w tym przedmiocie umowy, a państwo to nie zapewnia wzajemności.
§ 4.
Jeżeli umowa międzynarodowa albo akt prawny regulujący działanie międzynarodowego
trybunału karnego tego wymaga, Minister Sprawiedliwości zawiadamia międzynarodowy
trybunał karny o wszczęciu postępowania przeciwko osobie o popełnienie przestępstwa
podlegającego ściganiu przez ten trybunał.
§ 5.
Jeżeli co do tego samego czynu tej samej osoby wszczęto postępowanie karne w Rzeczypospolitej
Polskiej i przed międzynarodowym trybunałem karnym, Minister Sprawiedliwości przekazuje
ściganie temu trybunałowi, jeżeli wymagają tego akty prawne regulujące działanie trybunału.
Dział XIV
Koszty procesu
Rozdział 68
Przepisy ogólne
Art. 616.
§ 1.
Do kosztów procesu należą:
1)
koszty sądowe;
2)
uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy lub
pełnomocnika. § 2. Koszty sądowe obejmują:
1)
opłaty;
2)
wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania.
Art. 617.
Rodzaje i wysokość opłat oraz zasady i tryb ich wymierzania określa odrębna ustawa.
Art. 618.
§ 1.
Wydatki Skarbu Państwa obejmują w szczególności wypłaty dokonane z tytułu:
1)
doręczenia wezwań i innych pism;
2)
przejazdów sędziów, prokuratorów i innych osób z powodu czynności postępowania;
3)
sprowadzenia i przewozu oskarżonego, świadków i biegłych;
4)
oględzin, badań przedsięwziętych w toku postępowania oraz przesyłek i przechowania
zajętych przedmiotów, jak również ich sprzedaży;
5)
ogłoszeń w prasie, radiu i telewizji;
6)
wykonania orzeczenia, w tym również o zabezpieczeniu grożących kar majątkowych, jeżeli
kary te zostały orzeczone, z wyłączeniem kosztów utrzymania w zakładzie karnym i kosztów
pobytu w zakładach leczniczych na obserwacji psychiatrycznej;
7)
należności świadków i tłumaczy;
8)
kosztów postępowania mediacyjnego;
9800)W brzmieniu ustalonym przez art. 24 pkt 2 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 107.)
należności biegłych lub instytucji wyznaczonych do wydania opinii lub wystawienia
zaświadczenia, w tym koszty wystawienia zaświadczenia przez lekarza sądowego;
9a801)Dodany przez art. 1 pkt 235 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym przez art. 152 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. poz. 654), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2011 r.)
kosztów obserwacji psychiatrycznej oskarżonego, z wyłączeniem należności biegłych
psychiatrów;
10)
opłat przewidzianych za udzielenie informacji z rejestru skazanych;
11802)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 208 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.)
nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów lub radców
prawnych;
12803)Dodany przez art. 96 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych (Dz. U. poz. 1071), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.)
ryczałtu kuratora sądowego za przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, o którym mowa
w art. 214 § 1;
13804)Dodany przez art. 1 pkt 235 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
realizacji umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, i postępowań
prowadzonych na podstawie działu XIII, także jeżeli nie zostało wydane postanowienie,
o którym mowa w art. 303.
§ 2805)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 235 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli wysokości i zasad ustalania należności określonych w § 1 nie regulują odrębne
przepisy, Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób ich obliczania,
mając na uwadze faktyczny koszt dokonania danej czynności.
§ 3.
W razie braku przepisów wymienionych w § 2, o wysokości danego wydatku decydują kwoty
przyznane przez sąd, prokuratora lub inny organ prowadzący postępowanie.
Art. 618a806)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1101), która weszła w życie z dniem 5 listopada 2012 r..
§ 1.
Świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca jego zamieszkania do miejsca
wykonywania czynności postępowania na wezwanie sądu lub organu prowadzącego postępowanie
przygotowawcze - w wysokości rzeczywiście poniesionych racjonalnych i celowych kosztów
przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu.
§ 2.
Górną granicę należności, o których mowa w § 1, stanowi wysokość kosztów przysługujących
pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej
z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.
§ 3.
Według tych samych zasad świadkowi przysługuje zwrot kosztów noclegu oraz utrzymania
w miejscu wykonywania czynności postępowania.
§ 4.
Wysokość kosztów, o których mowa w § 1 i 3, świadek powinien należycie wykazać.
Art. 618b806)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1101), która weszła w życie z dniem 5 listopada 2012 r..
§ 1.
Świadkowi przysługuje zwrot zarobku lub dochodu utraconego z powodu stawiennictwa
na wezwanie sądu lub organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze.
§ 2.
Wynagrodzenie za utracony zarobek lub dochód za każdy dzień udziału w czynnościach
postępowania przyznaje się świadkowi w wysokości jego przeciętnego dziennego zarobku
lub dochodu. W przypadku świadka pozostającego w stosunku pracy przeciętny dzienny
utracony zarobek oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu należnego
pracownikowi ekwiwalentu pieniężnego za urlop.
§ 3.
Górną granicę należności, o których mowa w § 2, stanowi równowartość 4,6% kwoty bazowej
dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość, ustaloną według
odrębnych zasad, określa ustawa budżetowa. W przypadku gdy ogłoszenie ustawy budżetowej
nastąpi po dniu 1 stycznia roku, którego dotyczy ustawa budżetowa, podstawę obliczenia
należności za okres od 1 stycznia do dnia ogłoszenia ustawy budżetowej stanowi kwota
bazowa w wysokości obowiązującej w grudniu roku poprzedniego.
§ 4.
Utratę zarobku lub dochodu, o których mowa w § 1, oraz ich wysokość świadek powinien
należycie wykazać.
Art. 618c806)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1101), która weszła w życie z dniem 5 listopada 2012 r..
§ 1.
Prawo do żądania należności przewidzianych w art. 618a i art. 618b służy osobie wezwanej
w charakterze świadka, jeżeli się stawiła, choćby nie została przesłuchana.
§ 2.
W przypadku gdy osoba uprawniona do otrzymania należności przewidzianych w art. 618a
i art. 618b zostanie wezwana w charakterze świadka w kilku sprawach na ten sam dzień,
przyznaje się jej te należności tylko raz.
§ 3.
Świadkowi, który zgłosił się bez wezwania sądu lub organu prowadzącego postępowanie
przygotowawcze, należności przewidziane w art. 618a i art. 618b mogą być przyznane
tylko wtedy, gdy został przesłuchany.
Art. 618d806)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1101), która weszła w życie z dniem 5 listopada 2012 r..
Przepisy art. 618a-618c stosuje się odpowiednio do osoby towarzyszącej świadkowi,
jeżeli świadek nie mógł stawić się na wezwanie sądu lub organu prowadzącego postępowanie
przygotowawcze bez opieki tej osoby.
Art. 618e702)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 195 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Przepisów art. 618a-618c nie stosuje się do świadka zatrudnionego w organie władzy
publicznej, jeżeli powołany został do zeznawania w związku z tym zatrudnieniem. W
tym przypadku świadkowi służy prawo do należności na zasadach określonych w przepisach
regulujących wysokość i warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi
zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży
służbowej na obszarze kraju.
Art. 618f806)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1101), która weszła w życie z dniem 5 listopada 2012 r..
§ 1.
Biegłemu i specjaliście niebędącemu funkcjonariuszem organów procesowych powołanym
przez sąd lub organ prowadzący postępowanie przygotowawcze przysługuje wynagrodzenie
za wykonaną pracę oraz zwrot poniesionych przez nich wydatków niezbędnych dla wydania
opinii.
§ 2.
Wysokość wynagrodzenia za wykonaną pracę biegłego i specjalisty niebędącego funkcjonariuszem
organów procesowych ustala się uwzględniając wymagane kwalifikacje, potrzebny do wydania
opinii czas i nakład pracy, a wysokość wydatków, o których mowa w § 1 - na podstawie
złożonego rachunku.
§ 3.
Wynagrodzenie biegłych oblicza się według stawki wynagrodzenia za godzinę pracy albo
według taryfy zryczałtowanej określonej dla poszczególnych kategorii biegłych ze względu
na dziedzinę, w której są oni specjalistami. Podstawę obliczenia stawki wynagrodzenia
za godzinę pracy i taryfy zryczałtowanej stanowi ułamek kwoty bazowej dla osób zajmujących
kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość określa ustawa budżetowa.
§ 4.
Wynagrodzenie biegłego i specjalisty niebędącego funkcjonariuszem organów procesowych,
będących podatnikami obowiązanymi do rozliczenia podatku od towarów i usług, podwyższa
się o kwotę podatku od towarów i usług, określoną zgodnie ze stawką tego podatku obowiązującą
w dniu orzekania o tym wynagrodzeniu.
§ 4a807)Dodany przez art. 1 pkt 141 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli opinia jest fałszywa, wynagrodzenie oraz zwrot jakichkolwiek kosztów poniesionych
przez biegłego związanych z jej sporządzeniem lub złożeniem nie przysługują.
§ 4b807)Dodany przez art. 1 pkt 141 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli opinia jest nierzetelna lub została sporządzona lub złożona ze znacznym nieusprawiedliwionym
opóźnieniem, wynagrodzenie ulega odpowiedniemu obniżeniu; można również odstąpić od
przyznania wynagrodzenia lub zwrotu jakichkolwiek kosztów poniesionych przez biegłego
związanych z jej sporządzeniem lub złożeniem.
§ 5.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, stawki wynagrodzenia biegłych
za wykonaną pracę oraz taryfy zryczałtowane, o których mowa w § 3, mając na uwadze
nakład pracy i kwalifikacje biegłego oraz poziom wynagrodzeń uzyskiwanych przez pracowników
wykonujących podobne zawody, stopień złożoności problemu będącego przedmiotem opinii
oraz warunki, w jakich opracowano opinię, a także sposób dokumentowania wydatków niezbędnych
dla wydania opinii.
Art. 618g806)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1101), która weszła w życie z dniem 5 listopada 2012 r..
Do biegłego, tłumacza i specjalisty niebędącego funkcjonariuszem organów procesowych
powołanych przez sąd lub organ postępowania przygotowawczego stosuje się odpowiednio
art. 618a. Dotyczy to również sytuacji, gdy sąd lub organ postępowania przygotowawczego
nie skorzystał z usług takiego biegłego, tłumacza lub specjalisty.
Art. 618h806)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1101), która weszła w życie z dniem 5 listopada 2012 r..
§ 1.
Biegłemu, tłumaczowi i specjaliście niebędącemu funkcjonariuszem organów procesowych
wezwanym przez sąd lub organ prowadzący postępowanie przygotowawcze, w razie nieskorzystania
z ich usług, przysługuje zwrot utraconego zarobku lub dochodu.
§ 2.
Wynagrodzenie za utracony zarobek lub dochód przyznaje się biegłemu, tłumaczowi i
specjaliście niebędącemu funkcjonariuszem organów procesowych, uwzględniając ich kwalifikacje
i czas zużyty w związku z wezwaniem. Przepisy art. 618b § 3 i 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 618i806)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1101), która weszła w życie z dniem 5 listopada 2012 r..
W przypadku gdy biegły, tłumacz lub specjalista niebędący funkcjonariuszem organów
procesowych zostaną wezwani przez uprawniony organ w kilku sprawach na ten sam dzień,
zwrot kosztów podróży, noclegu, utrzymania w miejscu wykonywania czynności postępowania,
utraconego zarobku lub dochodu z powodu stawiennictwa na wezwanie organu, przysługuje
im tylko raz.
Art. 618j806)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1101), która weszła w życie z dniem 5 listopada 2012 r..
Należności przysługujące stronie w związku z jej udziałem w postępowaniu przyznaje
się w wysokości przewidzianej dla świadków.
Art. 618k806)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1101), która weszła w życie z dniem 5 listopada 2012 r..
§ 1.
Należności, o których mowa w art. 618a, art. 618b, art. 618d oraz art. 618f-618h,
przyznaje się na wniosek.
§ 2.
Wniosek o przyznanie należności, o których mowa w§ 1, składa się ustnie do protokołu
lub na piśmie, w terminie zawitym 3 dni od dnia zakończenia czynności z udziałem osoby
uprawnionej do tych należności, a w przypadku osoby, o której mowa w art. 618d - z
udziałem świadka, któremu ona towarzyszyła.
§ 3.
Roszczenie o zwrot należności, o których mowa w § 1, przedawnia się z upływem 3 lat
od dnia powstania tego roszczenia.
§ 4.
Świadek, osoba mu towarzysząca, biegły, tłumacz oraz specjalista niebędący funkcjonariuszem
organów procesowych powinni być pouczeni o prawie i sposobie zgłoszenia wniosku o
zwrot należności oraz o skutkach niezachowania terminu wskazanego w § 2.
Art. 6181806)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1101), która weszła w życie z dniem 5 listopada 2012 r..
§ 1.
Należności świadka, osoby mu towarzyszącej, biegłego, tłumacza oraz specjalisty niebędącego
funkcjonariuszem organów procesowych ustala i przyznaje sąd lub organ prowadzący postępowanie
przygotowawcze.
§ 2.
Przyznaną należność należy wypłacić niezwłocznie. W przypadku braku takiej możliwości
należność przekazuje się przekazem pocztowym lub przelewem bankowym bez obciążania
osoby uprawnionej opłatą pocztową lub kosztami przelewu.
Art. 619.
§ 1.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, wszelkie wydatki wykłada tymczasowo Skarb Państwa.
§ 2.
Koszty postępowania mediacyjnego ponosi Skarb Państwa.
§ 3808)Dodany przez art. 1 pkt 236 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Skarb Państwa ponosi także koszty związane z udziałem w postępowaniu tłumacza w zakresie
koniecznym dla zapewnienia oskarżonemu jego prawa do obrony.
Art. 620.
Wydatki związane z ustanowieniem obrońcy lub pełnomocnika wykłada strona, która go
ustanowiła.
Art. 621.
§ 1.
Oskarżyciel prywatny składa przy akcie oskarżenia lub wraz z oświadczeniem o przyłączeniu
się do toczącego się postępowania lub podtrzymaniu oskarżenia, od którego prokurator
odstąpił, dowód wpłacenia do kasy sądowej zryczałtowanej równowartości wydatków. Ryczałt
ten nie obejmuje kosztów wskazanych w art. 618 § 1 pkt 5 i 11.
§ 2809)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 237 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,
określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zryczałtowanej równowartości wydatków,
mając na uwadze przeciętne koszty postępowania oraz zasadę dostępu do sądu.
Art. 622810)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 209 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W postępowaniu z oskarżenia prywatnego w razie pojednania się stron przed wszczęciem
przewodu sądowego, warunkowego umorzenia postępowania, umorzenia postępowania z powodu
niepoczytalności sprawcy lub znikomej społecznej szkodliwości czynu albo z powodu
stwierdzenia w zarzucanym czynie znamion przestępstwa ściganego z urzędu, zmiany trybu
ścigania z powodu przyłączenia się prokuratora do postępowania wszczętego przez oskarżyciela
prywatnego i zakończenia tego postępowania w trybie publicznoskargowym - prezes sądu
lub referendarz sądowy zarządza zwrot uiszczonych przez oskarżyciela prywatnego zryczałtowanych
wydatków w całości, a w połowie - w razie pojednania się stron po rozpoczęciu przewodu
sądowego.
Rozdział 69
Zwolnienie od kosztów sądowych
Art. 623811)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 210 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Sąd lub referendarz sądowy zwalnia osobę w całości lub w części od wyłożenia kosztów
podlegających uiszczeniu przy wnoszeniu pisma procesowego, jeżeli wykazała ona, że
ze względu na jej sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów wyłożenie ich byłoby
zbyt uciążliwe.
Art. 624.
§ 1.
Sąd może zwolnić oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego w całości lub w części od
zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania,
że uiszczenie ich byłoby dla nich zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną,
majątkową i wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do oskarżyciela prywatnego w razie rozpoznania
sprawy bez zachowania wymagań określonych w art. 621 § 1.
Art. 625.
W razie skazania lub warunkowego umorzenia postępowania wobec żołnierza odbywającego
zasadniczą służbę wojskową albo pełniącego służbę w charakterze kandydata na żołnierza
zawodowego, nie pobiera się od nich należnych Skarbowi Państwa kosztów sądowych.
Rozdział 70
Zasądzenie kosztów procesu
Art. 626.
§ 1.
W orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd określa, kto, w jakiej części i
zakresie ponosi koszty procesu.
§ 2812)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 211 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Jeżeli w orzeczeniu wymienionym w § 1 nie zamieszczono rozstrzygnięcia o kosztach,
jak również gdy zachodzi konieczność dodatkowego ustalenia ich wysokości lub rozstrzygnięcia
o kosztach postępowania wykonawczego, orzeczenie w tym przedmiocie wydaje odpowiednio
sąd pierwszej instancji, sąd odwoławczy, a w zakresie dodatkowego ustalenia wysokości
kosztów także referendarz sądowy właściwego sądu.
§ 3.
Na orzeczenie w przedmiocie kosztów służy zażalenie, jeżeli nie wniesiono apelacji.
W razie wniesienia apelacji i zażalenia - zażalenie rozpoznaje sąd odwoławczy łącznie
z apelacją.
Art. 626a813)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 467), która weszła w życie z dniem 6 maja 2006 r..
Zażalenie na postanowienie prokuratora albo innego organu prowadzącego postępowanie
przygotowawcze w przedmiocie kosztów wnosi się, odpowiednio, do prokuratora nadrzędnego
nad prokuratorem, który wydał postanowienie, albo do prokuratora właściwego do sprawowania
nadzoru nad postępowaniem przygotowawczym prowadzonym przez inny organ. Jeżeli prokurator
nie przychyli się do zażalenia, kieruje je do sądu.
Art. 627.
Od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza koszty sądowe na rzecz
Skarbu Państwa oraz wydatki na rzecz oskarżyciela posiłkowego.
Art. 628.
Od skazanego w sprawach z oskarżenia prywatnego sąd zasądza na rzecz:
1)
oskarżyciela prywatnego poniesione przez niego koszty procesu;
2)
Skarbu Państwa wydatki ustalone na podstawie art. 618, od których uiszczenia oskarżyciel
został zwolniony lub w razie rozpoznania sprawy bez ich uiszczenia.
Art. 629.
Przepisy art. 627 i 628 stosuje się odpowiednio w razie warunkowego umorzenia postępowania,
a w sprawach z oskarżenia prywatnego - również w razie umorzenia postępowania na podstawie
art. 17 § 1 pkt 3.
Art. 630.
W sprawach z oskarżenia publicznego, jeżeli oskarżonego nie skazano za wszystkie zarzucane
mu przestępstwa, wydatki związane z oskarżeniem w części uniewinniającej lub umarzającej
postępowanie ponosi Skarb Państwa.
Art. 631.
W sprawach z oskarżenia prywatnego, w razie odstąpienia od wymierzenia kary z powodu
wzajemności krzywd lub wyzywającego zachowania się oskarżyciela prywatnego, jak również
biorąc pod uwagę liczbę i rodzaj zarzutów, od których oskarżony został uniewinniony,
sąd może obciążyć oskarżonego poniesionymi przez oskarżyciela kosztami procesu tylko
częściowo.
Art. 632.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w razie uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia
postępowania koszty procesu ponosi:
1)
w sprawach z oskarżenia prywatnego - oskarżyciel prywatny, a w razie pojednania się
stron - oskarżyciel i oskarżony w zakresie przez siebie poniesionym, jeżeli strony
w zawartej ugodzie nie uregulowały tego inaczej;
2814)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 142 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
w sprawach z oskarżenia publicznego - Skarb Państwa, z wyjątkiem należności z tytułu
udziału adwokata lub radcy prawnego w charakterze pełnomocnika pokrzywdzonego, oskarżyciela
posiłkowego albo innej osoby.
Art. 632a815)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 5 kwietnia 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 659), która weszła w życie z dniem 21 czerwca 2006 r..
§ 1816)Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 143 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W wyjątkowych wypadkach, w razie umorzenia postępowania, sąd może orzec, że koszty
procesu ponosi w całości lub w części oskarżony, a w sprawach z oskarżenia prywatnego
oskarżony lub Skarb Państwa.
§ 2817)Dodany przez art. 1 pkt 143 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W razie uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania sąd orzeka, że koszty
procesu ponosi w całości lub w części oskarżony, jeżeli:
1)
oskarżony skierował przeciwko sobie podejrzenie popełnienia czynu zabronionego;
2)
ukrywanie się oskarżonego przyczyniło się do przedawnienia karalności zarzucanego
mu czynu;
3)
umorzono przeciwko oskarżonemu postępowanie na podstawie art. 11 § 1.
Art. 632b818)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 13 lipca 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 886), która weszła w życie z dniem 18 sierpnia 2012 r..
Jeżeli w sprawach, o których mowa w art. 632 pkt 2, przyczyny umorzenia powstały w
toku postępowania, sąd może orzec od Skarbu Państwa zwrot należności z tytułu ustanowienia
jednego pełnomocnika.
Art. 633.
Koszty procesu przypadające od kilku oskarżonych lub oskarżycieli prywatnych albo
posiłkowych, jak również od oskarżonych i oskarżycieli, sąd zasądza od każdego z nich
według zasad słuszności, mając w szczególności na względzie koszty związane ze sprawą
każdego z nich.
Art. 634.
Jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do kosztów procesu za postępowanie odwoławcze
od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie mają odpowiednie zastosowanie przepisy
o kosztach za postępowanie przed sądem pierwszej instancji.
Art. 635.
Niezależnie od tego, kto wniósł środek odwoławczy, jeżeli dojdzie do zmiany wyroku
skazującego lub orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania na niekorzyść oskarżonego,
koszty procesu za postępowanie odwoławcze ustala się na ogólnych zasadach.
Art. 636.
§ 1.
W sprawach z oskarżenia publicznego, w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego,
wniesionego wyłącznie przez oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego, koszty procesu
za postępowanie odwoławcze ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wniósł środek odwoławczy,
a jeżeli środek ten pochodzi wyłącznie od oskarżyciela publicznego -koszty procesu
za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.
§ 2.
W razie nieuwzględnienia środków odwoławczych wniesionych przez co najmniej dwa uprawnione
podmioty, stosuje się odpowiednio art. 633.
§ 3.
Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio w sprawach z oskarżenia prywatnego.
Art. 637.
§ 1.
Przepisy art. 635 i 636 stosuje się odpowiednio w razie pozostawienia środka odwoławczego
bez rozpoznania wobec jego cofnięcia lub z przyczyn wskazanych w art. 430.
§ 2.
W wypadku cofnięcia wniosku o ściganie, kosztami postępowania można obciążyć osobę,
która wniosek cofnęła.
Art. 637a819)Dodany przez art. 1 pkt 212 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Do kosztów postępowania kasacyjnego stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach postępowania
odwoławczego, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 638820)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 238 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Wydatki poniesione przez sąd, związane z rozpoznaniem kasacji wniesionej przez podmioty
wymienione w art. 521 lub wznowieniem postępowania z urzędu, ponosi Skarb Państwa.
Art. 639.
Przepisy o kosztach procesu mają odpowiednie zastosowanie w sprawach o wznowienie
postępowania. W razie oddalenia wniosku lub pozostawienia go bez rozpoznania, obowiązek
pokrycia kosztów obciąża osobę, która złożyła wniosek.
Art. 640.
§ 1821)Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 86..
Przepisy odnoszące się do kosztów procesu w sprawach z oskarżenia prywatnego mają
odpowiednie zastosowanie w sprawach z oskarżenia publicznego, w których akt oskarżenia
wniósł oskarżyciel posiłkowy.
§ 2822)Dodany przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 86..
Sąd nie może zasądzić od oskarżyciela posiłkowego zwrotu wydatków, o których mowa
w art. 618, w wysokości przekraczającej kwotę zryczałtowanej równowartości wydatków
określonej na podstawie art. 621 § 2.
Art. 641.
Prawo do ściągnięcia zasądzonych kosztów procesu przedawnia się z upływem 3 lat od
dnia, kiedy należało je uiścić.
Rozdział 71
(zawierający art. 642-645 - uchylony)823)Przez art. 5 pkt 54 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.
Dział XV
Postępowanie karne w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych
Rozdział 72
Przepisy ogólne
Art. 646824)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 213 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych nie stosuje się przepisów o
postępowaniu prywatnoskargowym, nakazowym i przyspieszonym. Poza tym stosuje się przepisy
działów poprzednich, chyba że przepisy działu niniejszego stanowią inaczej.
Art. 647.
§ 1.
Orzecznictwu sądów wojskowych podlegają sprawy:
1825)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 525.)
żołnierzy w czynnej służbie wojskowej o przestępstwa:
a)
określone w rozdziałach XXXIX-XLIV Kodeksu karnego,
b)
popełnione przeciwko organowi wojskowemu lub innemu żołnierzowi,
c)
popełnione podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, w obrębie obiektu
wojskowego lub wyznaczonego miejsca przebywania, na szkodę wojska lub z naruszeniem
obowiązku wynikającego ze służby wojskowej,
d)
popełnione za granicą, podczas użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej
poza granicami państwa, w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej poza granicami państwa ;
2825)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 525.)
pracowników wojska o przestępstwa:
a)
określone w art. 356-363 Kodeksu karnego w związku z art. 317 § 2 tego kodeksu,
b)
popełnione za granicą, podczas użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej
poza granicami państwa, w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej poza granicami państwa;
3)
żołnierzy sił zbrojnych państw obcych, przebywających na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, oraz członków ich personelu cywilnego, o przestępstwa popełnione w związku
z pełnieniem obowiązków służbowych, chyba że umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita
Polska jest stroną, stanowi inaczej.
§ 2.
Sprawy o przestępstwa wymienione w § 1 nie przestają podlegać orzecznictwu sądów wojskowych
mimo zwolnienia żołnierza z czynnej służby wojskowej lub ustania zatrudnienia pracownika
w wojsku.
§ 3826)Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 525..
W razie zwolnienia żołnierza z czynnej służby wojskowej lub ustania zatrudnienia pracownika
w wojsku sprawę, o której mowa w § 1 pkt 1 lit. b lub d, oraz - jeżeli przestępstwo
nie wiąże się z naruszeniem obowiązku służbowego - w § 1 pkt 2 lit. b, sąd wojskowy,
najpóźniej do dnia rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej, może przekazać
do rozpoznania sądowi powszechnemu, jeżeli dobro wymiaru sprawiedliwości temu się
nie sprzeciwia.
§ 5828)Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 525; w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 5 lit. b ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 37; wszedł w życie z dniem 4 kwietnia 2016 r..
Na postanowienie w przedmiocie przekazania sprawy w myśl § 3 przysługuje zażalenie.
Art. 648.
Orzecznictwu sądów wojskowych podlegają także sprawy o:
1829)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 239 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
współdziałanie w popełnieniu przestępstw określonych w rozdziałach XXXIX-XLIV Kodeksu karnego;
2)
przestępstwa określone w art. 239, 291-293, a także w art. 294 w odniesieniu do art. 291 § 1, Kodeksu karnego -jeżeli czyn pozostaje w związku z przestępstwem przewidzianym w rozdziałach XXXIX-XLIV
tego kodeksu;
3)
inne przestępstwa, o ile przepisy szczególne tak stanowią.
Art. 649.
§ 1.
Jeżeli sprawca przestępstwa podlegającego orzecznictwu sądów wojskowych popełnił także
przestępstwo podlegające orzecznictwu sądów powszechnych, a przestępstwa pozostają
ze sobą w takim związku, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga ich łącznego rozpoznania,
rozpoznaje je łącznie sąd wojskowy.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w postępowaniu przygotowawczym.
Art. 650.
§ 1.
Jeżeli w sprawie przeciwko dwóm lub więcej oskarżonym sąd wojskowy nie byłby właściwy
do jej rozpoznania w całości bądź ze względu na rodzaj jednego z czynów, bądź ze względu
na osobę jednego z oskarżonych, a dobro wymiaru sprawiedliwości tego wymaga, sąd wojskowy
może rozpoznać sprawę łącznie lub przekazać ją w tym celu sądowi powszechnemu.
§ 2.
§ 3831)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 525..
Przekazanie nie może nastąpić, jeżeli sprawa dotyczy przestępstwa wskazanego w art.
647 § 1 pkt 1 lit. a lub c lub pkt 2 lit. a oraz w art. 648 pkt 1.
§ 4832)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 6 lit. b ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 37; wszedł w życie z dniem 4 kwietnia 2016 r..
Na postanowienie w przedmiocie przekazania sprawy w myśl § 1 przysługuje zażalenie.
Art. 651.
§ 1.
W sprawach o przestępstwa wymienione w art. 647 § 1 pkt 1 i 2 orzeka sąd wojskowy,
obejmujący swoją właściwością jednostkę wojskową, w której żołnierz pełnił służbę
wojskową lub pracownik był zatrudniony.
§ 2.
Właściwość sądu wojskowego ze względu na przynależność oskarżonego do jednostki wojskowej
określa się według chwili wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego.
Art. 652.
W sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych orzekają stosownie do zakresu
właściwości:
1)
wojskowy sąd garnizonowy;
2)
wojskowy sąd okręgowy;
3)
Sąd Najwyższy-Izba Wojskowa.
Art. 653.
§ 1.
Wojskowy sąd garnizonowy orzeka w pierwszej instancji we wszystkich sprawach, z wyjątkiem
spraw przekazanych ustawą do właściwości innego sądu.
§ 2.
W wypadkach wskazanych w ustawie wojskowy sąd garnizonowy rozpoznaje również w zakresie
swej właściwości środki odwoławcze od orzeczeń i zarządzeń wydanych w postępowaniu
przygotowawczym.
§ 3.
Wojskowy sąd garnizonowy ma poza tym uprawnienia i obowiązki procesowe, które w postępowaniu
przed sądami powszechnymi przysługują sądowi rejonowemu.
Art. 654.
§ 1.
Wojskowy sąd okręgowy orzeka w pierwszej instancji w sprawach o przestępstwa:
1)
popełnione przez żołnierzy posiadających stopień majora i wyższy;
2834)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 241 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
podlegające w postępowaniu przed sądami powszechnymi właściwości sądu okręgowego oraz
określone w art. 339 § 3 i art. 345 § 3 i 4 Kodeksu karnego;
3)
popełnione przez żołnierzy i członków personelu cywilnego, o których mowa w art. 647
§ 1 pkt 3;
4)
inne na podstawie przepisów szczególnych.
§ 2.
W postępowaniu przygotowawczym, w przedmiocie tymczasowego aresztowania w stosunku
do żołnierzy, o których mowa w§ 1 pkt 1, a także do żołnierzy sił zbrojnych państw
obcych i członków ich personelu cywilnego, o których mowa w § 1 pkt 3, orzeka jednoosobowo
wojskowy sąd okręgowy.
§ 3.
Wojskowy sąd okręgowy rozpoznaje także środki odwoławcze od orzeczeń i zarządzeń wydanych
w pierwszej instancji w wojskowym sądzie garnizonowym oraz w wypadkach wskazanych
w ustawie i z zachowaniem granic wskazanych w § 1 - od orzeczeń i zarządzeń wydanych
w postępowaniu przygotowawczym.
§ 4.
Wojskowy sąd okręgowy rozpoznaje ponadto sprawy przewidziane dla sądu wyższego rzędu
nad wojskowym sądem garnizonowym oraz inne sprawy przekazane mu przez ustawę.
§ 5835)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 241 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Wojskowy sąd okręgowy ma poza tym uprawnienia i obowiązki procesowe, które w postępowaniu
przed sądami powszechnymi przysługują sądowi okręgowemu.
Art. 655.
§ 1.
Sąd Najwyższy - Izba Wojskowa rozpoznaje:
1)
środki odwoławcze od orzeczeń i zarządzeń wydanych w pierwszej instancji w wojskowym
sądzie okręgowym;
2)
kasacje;
3)
sprawy przewidziane w niniejszym kodeksie dla sądu wyższego rzędu nad wojskowym sądem
okręgowym;
4)
inne sprawy przekazane przez ustawę Sądowi Najwyższemu.
§ 2.
Przepisy art. 39 i art. 439 § 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio do orzeczeń Izby Wojskowej
i Izby Karnej Sądu Najwyższego. W wypadku określonym w art. 439 § 1 pkt 3 rozstrzyga
Sąd Najwyższy w tej spośród Izb, której orzeczenia środek zaskarżenia dotyczy.
Art. 656.
§ 1.
W sprawie dwu lub więcej oskarżonych, należącej do właściwości sądów wojskowych tego
samego rzędu, orzeka sąd wojskowy właściwy dla oskarżonego o przestępstwo zagrożone
karą najsurowszą. W razie niemożności ustalenia w ten sposób właściwości, sprawę rozpoznaje
sąd wojskowy, na którego obszarze działania najpierw wszczęto postępowanie.
§ 2.
Jeżeli jednak sprawa należy do właściwości sądów wojskowych różnego rzędu, rozpoznaje
ją sąd wyższego rzędu.
Art. 657.
§ 1836)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 7 lit. a ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 37; wszedł w życie z dniem 4 kwietnia 2016 r..
Uprawnienia procesowe Prokuratora Generalnego przysługują również Zastępcy Prokuratora
Generalnego do Spraw Wojskowych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, a uprawnienia
prokuratora okręgowego przysługują odpowiednio zastępcy prokuratora okręgowego do
spraw wojskowych
§ 2836)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 7 lit. a ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 37; wszedł w życie z dniem 4 kwietnia 2016 r..
Jeżeli niniejszy kodeks mówi o oskarżycielu publicznym lub prokuratorze, należy przez
to rozumieć prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury.
§ 3.
Przepisu art. 45 § 2 nie stosuje się.
§ 4837)Dodany przez art. 4 pkt 7 lit. b ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 37; wszedł w życie z dniem 4 kwietnia 2016 r..
Jeżeli niniejszy kodeks mówi o prokuratorze wojskowym, należy przez to rozumieć prokuratora
powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury wykonującego czynności w komórce
organizacyjnej do spraw wojskowych.
Art. 658.
§ 1.
Prokurator wojskowy odmawia wszczęcia postępowania o przestępstwo ścigane na wniosek
dowódcy jednostki wojskowej, jeżeli wobec sprawcy zastosowano już środki przewidziane
w wojskowych przepisach dyscyplinarnych.
§ 2.
Nie dotyczy to wypadku, w którym wniosek o ściganie składa wyższy dowódca po uchyleniu
kary dyscyplinarnej albo prokurator wojskowy korzysta z uprawnienia przewidzianego
w art. 660.
§ 3.
Przepisu art. 12 § 3 nie stosuje się do wniosku dowódcy jednostki wojskowej lub wniosku
wyższego dowódcy.
Art. 659838)W brzmieniu ustalonym przez art. 93 pkt 1 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej (Dz. U. poz. 1474), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r..
§ 1.
W sprawach o przestępstwa ścigane na wniosek dowódcy jednostki wojskowej uprawnienia
pokrzywdzonego lub instytucji określone w art. 306, a w wypadku przewidzianym w art.
330 § 2 - również określone w art. 55 § 1, przysługują temu dowódcy.
§ 2.
Uprawnienia i obowiązki dowódcy jednostki wojskowej przysługują odpowiednio kierownikowi
instytucji cywilnej, w której żołnierz pełni służbę wojskową.
Art. 660.
§ 1.
Prokurator wojskowy może wszcząć postępowanie karne o przestępstwo ścigane na wniosek
dowódcy jednostki wojskowej, także bez wniosku, jeżeli wymagają tego ważne względy
dyscypliny wojskowej.
§ 2.
Dowódcy jednostki, a w wypadku określonym w art. 347 § 1 Kodeksu karnego także pokrzywdzonemu, na postanowienie prokuratora przysługuje zażalenie do sądu
właściwego do rozpoznania sprawy.
§ 3.
Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli dopiero w toku postępowania sądowego okaże się,
iż czyn wyczerpuje znamiona przestępstwa ściganego na wniosek dowódcy jednostki wojskowej.
Art. 661.
§ 1.
Przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego staje się z chwilą złożenia skargi przez
pokrzywdzonego przestępstwem ściganym z urzędu.
§ 2.
Prokurator wojskowy może także wszcząć z urzędu postępowanie o przestępstwo ścigane
z oskarżenia prywatnego, jeżeli wymaga tego interes społeczny.
§ 3.
Na postanowienie prokuratora pokrzywdzonemu przysługuje zażalenie do sądu właściwego
do rozpoznania sprawy.
§ 4.
Na wniosek pokrzywdzonego, złożony przed prawomocnym ukończeniem postępowania wszczętego
na podstawie § 1, postępowanie w sprawie umarza się, chyba że interes społeczny temu
się sprzeciwia; w razie złożenia wniosku po rozpoczęciu przewodu sądowego w pierwszej
instancji konieczna jest ponadto zgoda oskarżonego.
Art. 662.
§ 1839)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 214 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
O oskarżonym żołnierzu, oprócz danych określonych w art. 213, zbiera się też dane
dotyczące przebiegu służby wojskowej, wyróżnień oraz ukarań dyscyplinarnych.
§ 2.
Uprawnienia i obowiązki zawodowego kuratora sądowego przysługują odpowiednio wojskowemu
kuratorowi społecznemu.
§ 3840)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 242 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi, w drodze
rozporządzenia, sposób powoływania i zakres działalności wojskowych kuratorów społecznych,
mając na uwadze warunki funkcjonowania Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i wymagania
służby wojskowej.
Rozdział 73
Środki przymusu i postępowanie przygotowawcze
Art. 663.
Art. 664.
Prawo zatrzymania osoby podejrzanej podlegającej właściwości sądów wojskowych przysługuje,
w warunkach określonych w art. 244, także przełożonemu wojskowemu i wojskowym organom
porządkowym.
Art. 665.
§ 1.
0 zatrzymaniu żołnierza lub pracownika wojska należy niezwłocznie zawiadomić dowódcę
jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę a pracownik jest zatrudniony,
również gdy zatrzymany tego nie żąda.
§ 2.
Jeżeli zatrzymanie żołnierza w warunkach określonych w art. 244 § 1 nastąpiło w związku
z uzasadnionym przypuszczeniem popełnienia przestępstwa ściganego na wniosek dowódcy
jednostki wojskowej, zatrzymanego należy niezwłocznie zwolnić również na polecenie
uprawnionego dowódcy, chyba że wyższy dowódca lub prokurator wojskowy temu się sprzeciwią.
Art. 666.
§ 1.
Tymczasowe aresztowanie żołnierza oskarżonego o popełnienie przestępstwa określonego
w art. 338 § 1, art. 339, 341 § 1, art. 343 § 2, art. 345, 352 i 358 § 2 Kodeksu karnego może nastąpić wyjątkowo również wtedy, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że oskarżony
ponownie popełni jedno z tych przestępstw.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do pozostałych środków zapobiegawczych.
Art. 667.
Postępowanie przygotowawcze ma na celu również zebranie danych, o jakich mowa w art.
662 § 1.
Art. 668.
§ 1.
Śledztwo prowadzi się w sprawach o zbrodnie, a w innych sprawach, gdy wymaga tego
waga lub zawiłość sprawy.
§ 2842)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 525..
Postępując w myśl art. 334 § 2 prokurator wojskowy poucza oskarżonego oraz pokrzywdzonego
niebędącego żołnierzem także o prawie do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 669
§ 2 i 2a.
Rozdział 74
Postępowanie przed sądem
Art. 669.
§ 1.
Ławnikiem nie może być żołnierz mający niższy stopień wojskowy niż oskarżony pełniący
czynną służbę wojskową. Ograniczenia tego nie stosuje się, jeżeli ławnik ma stopień
generała brygady lub kontradmirała.
§ 2843)W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 22..
W sprawie o zbrodnię, na wniosek oskarżonego złożony w terminie 7 dni od doręczenia
mu zawiadomienia prokuratora wojskowego o przesłaniu aktu oskarżenia do sądu wojskowego
z pouczeniem, o którym mowa w art. 668 § 2, prezes tego sądu, jeżeli nie zachodzi
wypadek przewidziany w art. 28 § 3, wyznacza do składu orzekającego zamiast ławników
żołnierzy - ławników sądu powszechnego.
§ 2a844)Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 525..
Przepis § 2 stosuje się odpowiednio na wniosek pokrzywdzonego niebędącego żołnierzem;
w wypadku określonym w art. 55 § 1 wniosek dołącza się do aktu oskarżenia.
§ 3845)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 243 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze
rozporządzenia, sposób postępowania w sprawach związanych z uczestnictwem ławników
sądów powszechnych w składach orzekających sądów wojskowych, o których mowa w § 2,
mając na uwadze konieczność zapewnienia właściwego współdziałania prezesów sądów wojskowych
i powszechnych przy wyznaczaniu ławników do składu orzekającego.
Art. 670.
Art. 671847)W brzmieniu ustalonym przez art. 93 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 838..
§ 1.
Udział obrońcy w rozprawie głównej przeciwko żołnierzowi odbywającemu zasadniczą służbę
wojskową albo pełniącemu służbę w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego jest
obowiązkowy przed wszystkimi sądami wojskowymi.
§ 2.
Udział obrońcy w rozprawie głównej jest obowiązkowy przed wszystkimi sądami wojskowymi
w sprawie przeciwko żołnierzowi oskarżonemu o przestępstwo popełnione w związku z
wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych poza granicami państwa.
§ 3.
Udział obrońcy w posiedzeniu sądu wojskowego przeciwko osobom wymienionym w § 1 i
2 jest obowiązkowy również w wypadkach przewidzianych w art. 339 § 1 pkt 2 i 3.
§ 4.
Udział obrońcy w rozprawie głównej przeciwko innemu oskarżonemu niż wymieniony w §
1 jest obowiązkowy przed wojskowym sądem okręgowym, jeżeli zachodzi wypadek przewidziany
w art. 654 § 1 pkt 2.
§ 5.
W wypadkach określonych w § 1-4 stosuje się odpowiednio art. 81.
Art. 671a.
Art. 672849)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 114 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd wojskowy pierwszej instancji sporządza uzasadnienie wyroku z urzędu; nie dotyczy
to wyroku uwzględniającego wnioski, o których mowa w art. 335 § 1 lub 2 oraz art.
387.
Art. 672a850)Dodany przez art. 1 pkt 246 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 9 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 37; wszedł w życie z dniem 4 kwietnia 2016 r..
Kasację, o której mowa w art. 521, do Izby Wojskowej Sądu Najwyższego może wnieść
również Zastępca Prokuratora Generalnego do Spraw Wojskowych.
Art. 673851)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 247 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W kwestii wznowienia postępowania orzeka w składzie trzech sędziów wojskowy sąd okręgowy,
a w sprawach zakończonych orzeczeniem tego sądu lub Sądu Najwyższego - Izba Wojskowa
Sądu Najwyższego.
Rozdział 75
(zawierający art. 674-682 - uchylony)852)Przez art. 5 § 7 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
1)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie
ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 437),
która weszła w życie z dniem 15 kwietnia 2016 r.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 20 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o ochronie
i pomocy dla pokrzywdzonego i świadka (Dz. U. z 2015 r. poz. 21), która weszła w życie
z dniem 8 kwietnia 2015 r.
3)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. o zmianie
ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania
karnego, ustawy o świadku koronnym oraz ustawy o ochronie informacji niejawnych (Dz.
U. poz. 155 i 1061), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2003 r.
4)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
5)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
6)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny oraz ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 849),
która weszła w życie z dniem 27 stycznia 2014 r.
7)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie
ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1247,
z 2014 r. poz. 1556, z 2015 r. poz. 21 i 396 oraz z 2016 r. poz. 437), która weszła
w życie z dniem 1 lipca 2015 r.
8)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
9)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 maja 2007 r. o zmianie
ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 664),
która weszła w życie z dniem 20 czerwca 2007 r.
10)
Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9.
11)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 § 7 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Przepisy
wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. poz. 1149), która
weszła w życie z dniem 17 października 2001 r.
12)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.
13)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
9.
14)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9.
15)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
9.
16)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 9.
17)
Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
18)
Dodany przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks
karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 396), która weszła w życie z dniem
1 lipca 2015 r.; uchylony przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
19)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
20)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o zmianie ustawy
- Kodeks karny, ustawy o Policji, ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks karny oraz
ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 626), która weszła w życie z dniem
8 września 2010 r.
21)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
22)
W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. o zmianie
ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz
o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 766), która weszła w życie z dniem
28 lipca 2007 r.
23)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
24)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
25)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
26)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
27)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
28)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 13 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
29)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 13 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
30)
Przez art. 1 pkt 13 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
31)
Dodany przez art. 1 pkt 13 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
32)
Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wejdzie w życie z dniem
1 stycznia 2017 r.
33)
Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
34)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
35)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
36)
Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. o zmianie ustawy o prokuraturze,
ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 432),
która weszła w życie z dniem 12 lipca 2007 r.
37)
Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 36; uchylony przez art.
4 pkt 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo
o prokuraturze (Dz. U. poz. 178), która weszła w życie z dniem 4 marca 2016 r.
38)
Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 36; uchylony przez art.
3 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o zmianie ustawy o prokuraturze oraz niektórych
innych ustaw (Dz. U. poz. 1375), która weszła w życie z dniem 31 marca 2010 r.
39)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
40)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
41)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
42)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
43)
Dodany przez art. 99 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy
(Dz. U. poz. 589), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2007 r.
44)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
45)
Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
46)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
47)
Dodany przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
48)
W brzmieniu ustalonym przez art. 20 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
49)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
50)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
51)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
52)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
53)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
54)
Dodany przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
55)
Dodany przez art. 20 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
56)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
57)
W brzmieniu ustalonym przez art. 20 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
58)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
59)
Dodany przez art. 20 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
60)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
61)
Rozdział uchylony przez art. 5 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
62)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
63)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
64)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wszedł
w życie z dniem 9 listopada 2013 r.
65)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie
ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1282), która weszła w życie z dniem
20 listopada 2013 r.
66)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o zmianie
ustawy o Policji oraz ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2005 r. poz.
70), która weszła w życia z dniem 1 lutego 2005 r.
67)
Dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie z dniem
9 listopada 2013 r.
68)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
69)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 22 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
70)
Dodany przez art. 1 pkt 22 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
71)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
72)
Dodany przez art. 1 pkt 14 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
73)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie
ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks postępowania w sprawach
o wykroczenia (Dz. U. poz. 1186), która weszła w życie z dniem 17 września 2015 r.
74)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
75)
Dodany przez art. 1 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; uchylony przez art.
1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
76)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
77)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
78)
Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 73.
79)
Dodany przez art. 1 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
80)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
81)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
82)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
83)
Dodany przez art. 1 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
84)
Dodany przez art. 1 pkt 29 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; uchylony przez art.
1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
85)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 3 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
86)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o zmianie
ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty
oraz ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. poz. 1070), która
weszła w życie z dniem 5 sierpnia 2016 r.
87)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
88)
Dodany przez art. 1 pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
89)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 31 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
90)
Dodany przez art. 1 pkt 32 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
91)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 31 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
92)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
93)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
94)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 34 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
95)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
96)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
97)
Dodany przez art. 1 pkt 20 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
98)
Przez art. 1 pkt 33 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
99)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
100)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 35 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
101)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 4 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
102)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 35 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
103)
Dodany przez art. 1 pkt 35 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
104)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 5 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
105)
Zdanie drugie dodane przez art. 1 pkt 35 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
106)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
107)
Dodany przez art. 1 pkt 36 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu
ustalonym przez art. 24 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o lekarzu sądowym
(Dz. U. poz. 849), która weszła w życie z dniem 1 lutego 2008 r.
108)
Przez art. 24 pkt 1 lit. b ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 107.
109)
Dodany przez art. 24 pkt 1 lit. c ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 107.
110)
Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.
111)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
112)
Dodany przez art. 1 pkt 37 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
113)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 38 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł
w życie z dniem 9 listopada 2013 r.
114)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 37 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
115)
Dodany przez art. 1 pkt 39 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
116)
W brzmieniu ustalonym przez art. 144 pkt 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo
pocztowe (Dz. U. poz. 1529), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.
117)
Dodany przez art. 1 pkt 38 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
118)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 40 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
119)
Dodany przez art. 1 pkt 39 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
120)
Dodany przez art. 1 pkt 40 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu
ustalonym przez art. 1 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
121)
W brzmieniu ustalonym przez art. 144 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 116.
122)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 41 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
123)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 86.
124)
W brzmieniu ustalonym przez art. 201 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie
Celnej (Dz. U. poz. 1323), która weszła w życie z dniem 31 października 2009 r.
125)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 41 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
126)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 42 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
127)
Dodany przez art. 1 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
128)
Przez art. 1 pkt 42 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
129)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 42 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
130)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
131)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks wykroczeń
(Dz. U. poz. 626), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r.
132)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
133)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 44 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
134)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 45 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
135)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
136)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
6.
137)
Dodany przez art. 2 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
138)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks
postępowania karnego (Dz. U. poz. 1334), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
139)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 138.
140)
Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 138; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 27 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
141)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
142)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 47 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
143)
Dodany przez art. 20 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; uchylony przez art.
1 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
144)
Dodany przez art. 1 pkt 29 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
145)
Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 48 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
146)
Dodany przez art. 1 pkt 48 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
147)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
148)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 31 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
149)
Dodany przez art. 1 pkt 45 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7; uchylony przez
art. 1 pkt 31 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
150)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 45 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
151)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 31 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
152)
Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
karnego (Dz. U. poz. 1051), która weszła w życie z dniem 28 sierpnia 2009 r.; w brzmieniu
ustalonym przez art. 1 pkt 31 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
153)
Dodany przez art. 1 pkt 49 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu
ustalonym przez art. 1 pkt 45 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
154)
Dodany przez art. 20 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 32 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
155)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 46 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
156)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 47 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
157)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 48 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
158)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 49 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
159)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 50 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
160)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
161)
Dodany przez art. 1 pkt 52 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 34 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
162)
Dodany przez art. 1 pkt 35 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
163)
Dodany przez art. 1 pkt 52 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
164)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
165)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
166)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 54 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
167)
Przez art. 1 pkt 55 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
168)
Zdanie drugie uchylone przez art. 1 pkt 55 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
169)
Dodany przez art. 1 pkt 56 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym
przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie
imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1280), która weszła w życie
z dniem 12 listopada 2011 r.
170)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 54 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
171)
Dodany przez art. 1 pkt 55 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
172)
W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie
informacji niejawnych (Dz. U. poz. 1228), która weszła w życie z dniem 2 stycznia
2011 r.
173)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 56 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
174)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy
- Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
(Dz. U. poz. 765), która weszła w życie z dniem 18 lipca 2013 r.
175)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
86.
176)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 1633, 1893, 1991 i 2199 oraz z 2016 r. poz. 65, 960, 1070 i 1239.
177)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 86.
178)
W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 172.
179)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 60 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
180)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 61 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
181)
W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 5 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
172.
182)
W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
172.
183)
Dodany przez art. 1 pkt 62 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym
przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
184)
Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks
postępowania karnego (Dz. U. poz. 1181), która weszła w życie z dniem 29 sierpnia
2005 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku
6.
185)
Dodany przez art. 2 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
186)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 63 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
187)
W brzmieniu ustalonym przez art. 20 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
188)
Dodany przez art. 20 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
189)
Przez art. 20 pkt 9 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
190)
Dodany przez art. 1 pkt 64 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
191)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
66.
192)
Dodany przez art. 2 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 66.
193)
Dodany przez art. 20 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
194)
W brzmieniu ustalonym przez art. 20 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
195)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 65 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
196)
Dodany przez art. 1 pkt 66 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
197)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny
wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz.
1589), która weszła w życie z dniem 8 czerwca 2010 r.
198)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 57 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
199)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy
- Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2009 r. poz. 104), która weszła w życie z
dniem 24 lutego 2009 r.
200)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 58 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
201)
Dodany przez art. 1 pkt 67 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
202)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 59 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
203)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 68 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
204)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 60 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
205)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 37 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
206)
Dodany przez art. 5 pkt 6 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18;
w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 37 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
207)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 69 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
208)
Dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks
karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks karny skarbowy (Dz.
U. poz. 245), która weszła w życie z dniem 8 maja 2011 r.
209)
Przez art. 26 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. poz.
580), która weszła w życie z dniem 22 czerwca 2001 r.
210)
Dodany przez art. 5 pkt 6 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.
211)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 70 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
212)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 71 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
213)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 7 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
214)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie
ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 716), która
weszła w życie z dniem 6 lipca 2009 r.
215)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 827 i 1198, z 2015 r. poz. 1069, 1893 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 147, 542, 903
i 904.
216)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 131.
217)
Dodany przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 131.
218)
Dodany przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 131; w brzmieniu ustalonym
przez art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy o działach administracji
rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2281), która weszła w życie z dniem
1 stycznia 2016 r.
219)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 73 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
220)
W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 172.
221)
Dodany przez art. 1 pkt 74 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
222)
W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 172.
223)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 38 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
224)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 77 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
225)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 39 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
226)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 61 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
227)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 40 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
228)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 62 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
229)
Dodany przez art. 1 pkt 78 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym
przez art. 3 ustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu
narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 678), która weszła w życie z
dniem 9 grudnia 2011 r.
230)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 63 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł
w życie z dniem 9 listopada 2013 r.
231)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 63 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
232)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 64 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
233)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 41 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
234)
Dodany przez art. 1 pkt 79 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym
przez art. 2 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 131.
235)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie
ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 273),
która weszła w życie z dniem 11 czerwca 2011 r.
236)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 80 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 3.
237)
W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 172.
238)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 80 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa
w odnośniku 3.
239)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 80 lit. b tiret trzecie ustawy, o której mowa
w odnośniku 3.
240)
Dodany przez art. 1 pkt 80 lit. b tiret czwarte ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
241)
Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zmianie ustawy -
Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. poz. 2405),
która weszła w życie z dniem 23 listopada 2004 r.
242)
W brzmieniu ustalonym przez art. 144 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 116.
243)
Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 235; uchylony przez
art. 1 pkt 42 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
244)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 235, w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 43 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
245)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 235; uchylony przez art.
1 pkt 44 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
246)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
235.
247)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 235.
248)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 235.
249)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 81 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
250)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 82 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
251)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 2 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku
218.
252)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1648), która weszła
w życie z dniem 12 marca 2007 r.
253)
Dodany przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu
przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 842), która weszła w
życie z dniem 1 sierpnia 2010 r.
254)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 65 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
255)
Dodany przez art. 1 pkt 65 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu
ustalonym przez art. 5 pkt 8 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.
256)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 66 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
257)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 84 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
258)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 84 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
259)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 67 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
260)
Zdanie trzecie dodane przez art. 1 pkt 86 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
261)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 68 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
262)
Dodany przez art. 1 pkt 69 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 45 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
263)
Dodany przez art. 1 pkt 70 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
264)
Dodany przez art. 1 pkt 46 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
265)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 9 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza w
odnośniku 18.
266)
Dodany przez art. 5 pkt 9 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.
267)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o zmianie
ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania
karnego oraz ustawy - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. poz. 717), która weszła w życie
z dniem 1 września 2000 r.
268)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 71 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
269)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 72 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
270)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 72 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
271)
Dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks
karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 889), która weszła w życie z dniem
1 maja 2004 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 20 pkt 11 lit. a ustawy, o której
mowa w odnośniku 2.
272)
Dodany przez art. 20 pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
273)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 267.
274)
Zdanie drugie uchylone przez art. 1 pkt 87 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
275)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 47 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
276)
Dodany przez art. 1 pkt 87 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
277)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 74 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
278)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 75 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
279)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 48 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
280)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 49 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
281)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 76 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
282)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 77 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
283)
Dodany przez art. 1 pkt 78 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
284)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie
ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1485), która weszła w życie z dniem
22 stycznia 2009 r.
285)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 267.
286)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks
postępowania karnego (Dz. U. poz. 171), która weszła w życie z dniem 19 lutego 2009 r.
287)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
284.
288)
Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy
- Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 116), która weszła w życie z dniem 16 lutego
2007 r.; uchylony przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 284.
289)
Dodany przez art. 1 pkt 79 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
290)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
284.
291)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 90 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
292)
Dodany przez art. 1 pkt 79 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie
z dniem 2 czerwca 2014 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 10 ustawy wymienionej
jako pierwsza w odnośniku 18.
293)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 80 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
294)
Dodany przez art. 1 pkt 80 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
295)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 80 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
296)
Dodany przez art. 1 pkt 80 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
297)
Dodany przez art. 1 pkt 81 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
298)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 92 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
299)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 93 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
300)
Zdanie drugie dodane przez art. 1 pkt 94 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
301)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 95 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
302)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 11 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
303)
Dodany przez art. 2 pkt 6 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 197.
304)
Dodany przez art. 6 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 253.
305)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 12 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza
w odnośniku 18.
306)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 12 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza
w odnośniku 18.
307)
W brzmieniu ustalonym przez art. 8 ustawy z dnia 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy
- Prawo zamówień publicznych oraz nie których innych ustaw (Dz. U. poz. 1020), która
weszła w życie z dniem 28 lipca 2016 r.
308)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 96 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
309)
Dodany przez art. 1 pkt 82 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
310)
Dodany przez art. 1 pkt 50 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
311)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 51 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
312)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 97 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
313)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 98 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
314)
Przez art. 8 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 22.
315)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2013 r. o zmianie ustawy
- Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 85), która weszła w życie z dniem
17 lutego 2014 r.
316)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 52 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
317)
Dodany przez art. 1 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9.
318)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 83 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
319)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.
320)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
321)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.
322)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 100 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
323)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 84 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
324)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 85 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
325)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 102 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
326)
Dodany przez art. 5 pkt 13 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.
327)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 86 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
328)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 54 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
329)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 14 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
330)
Zdanie drugie uchylone przez art. 1 pkt 104 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
331)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 104 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
332)
Przez art. 1 pkt 105 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
333)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 197.
334)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 55 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
335)
Przez art. 5 pkt 15 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.
336)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 36.
337)
Dodany przez art. 20 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
338)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 16 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
339)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 56 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
340)
Dodany przez art. 2 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 36.
341)
Tytuł rozdziału w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 108 ustawy, o której mowa w
odnośniku 3.
342)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 109 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
343)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 57 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
344)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 89 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
345)
Dodany przez art. 1 pkt 111 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
346)
Dodany przez art. 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks
karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1855), która weszła w życie z dniem
13 lutego 2016 r.
347)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 112 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
348)
Przez art. 1 pkt 112 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
349)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 36.
350)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 112 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
351)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 22 marca 2013 r. o zmianie
ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 480), która weszła w życie z dniem
23 lipca 2013 r.
352)
Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 351.
353)
Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 351; w brzmieniu
ustalonym przez art. 1 pkt 58 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
354)
Przez art. 2 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 36.
355)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 113 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
356)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 114 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
357)
Przez art. 1 pkt 114 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
358)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 114 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
359)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 115 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
360)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 36.
361)
Tytuł rozdziału w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 116 ustawy, o której mowa w
odnośniku 3.
362)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 117 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
363)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 36.
364)
W brzmieniu ustalonym przez art. 201 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 124.
365)
W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1479), która
weszła w życie z dniem 17 grudnia 2005 r.
366)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 118 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
367)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 197.
368)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 90 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
369)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 59 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
370)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 59 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
371)
Przez art. 1 pkt 59 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
372)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 120 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
373)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 91 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
374)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 121 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
375)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 60 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
376)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 122 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
377)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 123 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
378)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 124 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
379)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 125 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
380)
Przez art. 1 pkt 126 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
381)
Tytuł rozdziału w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 127 ustawy, o której mowa w
odnośniku 3.
382)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 61 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
383)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 129 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
384)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 129 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
385)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 130 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
386)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 17 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
387)
Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 131 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3; ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 131 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
388)
Dodany przez art. 1 pkt 94 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
389)
Dodany przez art. 1 pkt 131 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
390)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 132 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
391)
Rozdział 36a dodany przez art. 1 pkt 133 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
392)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 36.
393)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 62 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
394)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 96 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 7.
395)
W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 2 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku
169.
396)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 96 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa
w odnośniku 7.
397)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 96 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
398)
Przez art. 1 pkt 97 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
399)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 98 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
400)
W brzmieniu ustalonym przez art. 20 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
401)
Dodany przez art. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy o Państwowej
Inspekcji Pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 829), która weszła w życie
z dniem 8 sierpnia 2011 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 24 stycznia
2014 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 384), która weszła
w życie z dniem 9 kwietnia 2014 r.
402)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 63 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
403)
Przez art. 1 pkt 99 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
404)
Dodany przez art. 20 pkt 20 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 36; w brzmieniu
ustalonym przez art. 1 pkt 63 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
405)
Przez art. 1 pkt 100 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
406)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 36.
407)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 64 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
408)
Przez art. 1 pkt 101 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
409)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 64 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
410)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 134 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
411)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 135 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
412)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 65 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
413)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 18 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
414)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 136 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
415)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 102 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
416)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 66 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 1.
417)
Przez art. 1 pkt 66 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
418)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 66 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
419)
Dodany przez art. 1 pkt 66 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
420)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 67 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
421)
Przez art. 1 pkt 103 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
422)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 68 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
423)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 19 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
424)
Dodany przez art. 1 pkt 69 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
425)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 69 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
426)
Dodany przez art. 1 pkt 69 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
427)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 69 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
428)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 70 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
429)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 140 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
430)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 71 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
431)
Dodany przez art. 1 pkt 106 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7; uchylony przez
art. 1 pkt 71 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
432)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 71 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
433)
Dodany przez art. 1 pkt 106 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 7; uchylony przez
art. 1 pkt 71 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
434)
Dodany przez art. 1 pkt 72 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
435)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 73 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
436)
Dodany przez art. 1 pkt 107 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu
ustalonym przez art. 1 pkt 73 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
437)
Dodany przez art. 1 pkt 107 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
438)
W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 172.
439)
Dodany przez art. 1 pkt 108 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 74 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
440)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 75 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 1.
441)
Dodany przez art. 5 pkt 20 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.
442)
Dodany przez art. 1 pkt 109 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7; uchylony przez
art. 1 pkt 75 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
443)
Przez art. 2 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 36.
444)
Dodany przez art. 1 pkt 75 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
445)
Przez art. 1 pkt 109 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
446)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 143 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
447)
Dodany przez art. 1 pkt 75 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
448)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1061), która weszła
w życie z dniem 1 lipca 2003 r.
449)
Dodany przez art. 1 pkt 109 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
450)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 20 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza
w odnośniku 18.
451)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 110 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
452)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 21 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
453)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 111 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
454)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 145 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
455)
Dodany przez art. 1 pkt 145 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
456)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 146 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
457)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 76 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
458)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 146 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
459)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 146 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
460)
Przez art. 1 pkt 76 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
461)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 112 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
462)
Dodany przez art. 1 pkt 77 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
463)
Dodany przez art. 1 pkt 113 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
464)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 78 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
465)
Dodany przez art. 1 pkt 79 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
466)
Przez art. 1 pkt 114 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
467)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 115 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
468)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 80 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
469)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 472.
470)
Zdanie drugie w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 48 lit. a ustawy, o której mowa
w odnośniku 3.
471)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 48 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
472)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 81 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wejdzie
w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.
473)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 82 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
474)
Dodany przez art. 1 pkt 117 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 83 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
475)
Dodany przez art. 1 pkt 83 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
476)
Dodany przez art. 1 pkt 117 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 83 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
477)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 22 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
478)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 150 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
479)
Dodany przez art. 5 pkt 23 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.
480)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 84 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
481)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 86.
482)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 86.
483)
W brzmieniu ustalonym przez art. 108 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 172.
484)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 85 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
485)
Dodany przez art. 5 pkt 24 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18; uchylony
przez art. 1 pkt 86 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
486)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 119 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
487)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 87 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
488)
Dodany przez art. 1 pkt 87 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
489)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 87 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
490)
W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 22.
491)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 120 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
492)
Dodany przez art. 1 pkt 120 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
493)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 121 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
494)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 88 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
495)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.
496)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 122 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
497)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 89 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
498)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 155 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
499)
Przez art. 5 pkt 25 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.
500)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 156 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
501)
Dodany przez art. 1 pkt 156 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3; uchylony przez
art. 1 pkt 124 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
502)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 125 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
503)
Dodany przez art. 1 pkt 90 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
504)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 126 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
505)
Dodany przez art. 1 pkt 126 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
506)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 127 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
507)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 91 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
508)
Dodany przez art. 1 pkt 91 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
509)
Przez art. 1 pkt 91 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
510)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 92 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
511)
Dodany przez art. 20 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
512)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 93 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
513)
Dodany przez art. 1 pkt 129 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7; uchylony przez
art. 1 pkt 93 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
514)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 161 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
515)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 26 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
516)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 94 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
517)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 162 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
518)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 130 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
519)
Dodany przez art. 1 pkt 163 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 95 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
520)
Dodany przez art. 5 pkt 27 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18; uchylony
przez art. 1 pkt 96 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
521)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 132 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
522)
Dodany przez art. 1 pkt 97 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
523)
Przez art. 1 pkt 133 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
524)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 § 7 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
525)
Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie
ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1651),
która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.
526)
Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 525.
527)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 134 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
528)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 135 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
529)
Dodany przez art. 1 pkt 98 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
530)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 166 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
531)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 166 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
532)
Dodany przez art. 5 pkt 28 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18; uchylony
przez art. 1 pkt 99 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
533)
Tytuł rozdziału w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku
86.
534)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 86.
535)
Przez art. 1 pkt 168 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
536)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 86.
537)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 137 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
538)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 100 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
539)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 30 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
540)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 31 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
541)
Przez art. 1 pkt 138 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
542)
Dodany przez art. 1 pkt 139 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
543)
Dodany przez art. 1 pkt 170 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 101 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
544)
Przez art. 1 pkt 141 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
545)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 171 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
546)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 142 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
547)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 102 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
548)
Dodany przez art. 1 pkt 102 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
549)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 173 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
550)
Dodany przez art. 1 pkt 173 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu
ustalonym przez art. 5 pkt 32 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.
551)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 143 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
552)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 144 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
553)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 103 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
554)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 145 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
555)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 104 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
556)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy
- Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 246), która weszła w życie z dniem 22 marca
2011 r.
557)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 105 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
558)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 146 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
559)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 106 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
560)
Przez art. 1 pkt 106 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
561)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 175 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
562)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 107 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
563)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 108 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
564)
Dodany przez art. 1 pkt 176 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; uchylony przez art.
1 pkt 148 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
565)
Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy
- Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 669), która weszła w życie z dniem 1 lipca
2010 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 148 lit. c ustawy, o której mowa w
odnośniku 7.
566)
Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 565;
uchylony przez art. 1 pkt 148 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
567)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 149 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
568)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 150 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
569)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 177 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
570)
Dodany przez art. 1 pkt 109 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wejdzie w życie z
dniem 1 stycznia 2017 r.
571)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 33 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
572)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 197.
573)
Dodany przez art. 1 pkt 178 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
574)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 110 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
575)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 179 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
576)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 180 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
577)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 151 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
578)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 111 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
579)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 112 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
580)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 154 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
581)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 113 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
582)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 114 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
583)
Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 155 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
584)
Dodany przez art. 1 pkt 155 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
585)
Dodany przez art. 1 pkt 184 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 156 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
586)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 115 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
587)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 116 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
588)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 158 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
589)
Przez art. 1 pkt 159 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
590)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 117 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
591)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 86.
592)
Przez art. 1 pkt 160 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
593)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 186 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
594)
Dodany przez art. 5 pkt 34 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.
595)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 187 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
596)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 161 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
597)
Tytuł rozdziału w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 162 ustawy, o której mowa w
odnośniku 7.
598)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 163 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
599)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 118 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
600)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o zmianie ustawy
- Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1416), która weszła w życie z dniem 21
września 2005 r.
601)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 119 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
602)
Przez art. 1 pkt 119 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
603)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 189 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
604)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 25 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
36.
605)
Dodany przez art. 2 pkt 25 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 36.
606)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 165 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
607)
Przez art. 1 pkt 166 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
608)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 167 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
609)
Przez art. 8 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 22.
610)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 168 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
611)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 448.
612)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 169 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
613)
Przez art. 1 pkt 170 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
614)
Przez art. 8 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 22.
615)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 171 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
616)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 195 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
617)
W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 22.
618)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 196 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
619)
Przez art. 1 pkt 172 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
620)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 120 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
621)
Przez art. 5 pkt 35 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.
622)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 199 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
623)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 200 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
624)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 201 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
625)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 201 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
626)
Przez art. 5 pkt 36 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.
627)
Dodany przez art. 1 pkt 201 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
628)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 202 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
629)
Przez art. 5 § 7 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
630)
Rozdział dodany przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 252; w brzmieniu
ustalonym przez art. 2 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 197.
631)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 173 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
632)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 174 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
633)
Dodany przez art. 6 pkt 3 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 169.
634)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 121 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
635)
Dodany przez art. 6 pkt 4 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 169.
636)
Przez art. 1 pkt 175 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
637)
Dodany przez art. 6 pkt 5 lit. a ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 169.
638)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 122 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
639)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 86.
640)
W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 5 lit. b ustawy wymienionej jako druga w odnośniku
169.
641)
Dodany przez art. 6 pkt 6 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 169.
642)
Przez art. 1 pkt 177 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
643)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 177 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
644)
Przez art. 5 pkt 37 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.
645)
Dodany przez art. 6 pkt 7 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 169.
646)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 178 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
647)
Dodany przez art. 6 pkt 9 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 169.
648)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 123 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
649)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 180 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
650)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 181 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
651)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 86.
652)
Oznaczenie § 1 nadane przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o zmianie
ustawy o Rzeczniku Praw Dziecka oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1307), która
weszła w życie z dniem 9 listopada 2010 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt
2 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 37.
653)
Dodany przez art. 4 pkt 1 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 652.
654)
Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 10 października 2014 r. o zmianie ustawy
- Kodeks postępowania karnego oraz ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1556), która weszła w życie z dniem 27 listopada
2014 r.
655)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 267.
656)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 86.
657)
Dodany przez art. 1 pkt 124 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1; w brzmieniu
ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 86.
658)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 124 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
659)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 184 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
660)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 3 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku
37.
661)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 125 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
662)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 4 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku
37; utracił moc z dniem 16 sierpnia 2016 r. w zakresie, w jakim wyłącza możliwość
sporządzenia i podpisania kasacji we własnej sprawie przez adwokata bądź radcę prawnego,
na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt
SK 2/15 (Dz. U. poz. 1243).
663)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 267.
664)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 206 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
665)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 19 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
267.
666)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 19 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
267.
667)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 38 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
668)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 267.
669)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
288.
670)
Zdanie drugie dodane przez art. 1 pkt 208 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
671)
Dodany przez art. 1 pkt 208 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
672)
Dodany przez art. 1 pkt 209 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
673)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
288.
674)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 126 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
675)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 186 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
676)
Dodany przez art. 2 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 197.
677)
Rozdział dodany przez art. 1 pkt 127 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
678)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 187 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
679)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2009 r. o zmianie ustawy
- Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1178), która weszła w życie z dniem 19
września 2009 r.
680)
Dodany przez art. 1 pkt 210 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
681)
W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 365.
682)
Dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks
karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy o odpowiedzialności podmiotów
zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary (Dz. U. poz. 1135), która weszła w
życie z dniem 14 listopada 2011 r.
683)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 128 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
684)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 188 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
685)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 211 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
686)
Dodany przez art. 1 pkt 211 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
687)
Dodany przez art. 1 pkt 211 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu
ustalonym przez art. 1 pkt 129 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
688)
Przez art. 5 pkt 39 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.
689)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 212 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
690)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 267.
691)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 189 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
692)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1431),
która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.
693)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 215 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
694)
Zdanie drugie dodane przez art. 1 pkt 216 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
695)
Tytuł rozdziału w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 130 ustawy, o której mowa w
odnośniku 1.
696)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 131 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
697)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 217 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
698)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 131 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
699)
Dodany przez art. 1 pkt 192 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; uchylony przez art.
1 pkt 132 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
700)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 133 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
701)
Dodany przez art. 1 pkt 194 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 134 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
702)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 195 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
703)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 135 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
704)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 136 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
705)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 137 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
706)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 138 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
707)
Przez art. 1 pkt 199 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
708)
Dodany przez art. 1 pkt 219 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
709)
Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy
- Kodeks postępowania karnego, ustawy o prokuraturze oraz ustawy o Krajowym Rejestrze
Karnym (Dz. U. poz. 1430), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.
710)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
709.
711)
Przez art. 8 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 22.
712)
Tytuł rozdziału w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 40 ustawy wymienionej jako
pierwsza w odnośniku 18.
713)
Dodany przez art. 5 pkt 41 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.
714)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 42 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
715)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 43 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
716)
Zdanie drugie w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 220 ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
717)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 44 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
718)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 45 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza
w odnośniku 18.
719)
Dodany przez art. 5 pkt 45 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.
720)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 46 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
721)
Obecnie ministra właściwego do spraw zagranicznych na podstawie art. 4 ust. 1, art.
5 pkt 27 i art. 32 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej
(Dz. U. z 2016 r. poz. 543, 749, 1020 i 1250).
722)
Dodany przez art. 1 pkt 221 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
723)
Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 271.
724)
Rozdział dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o zmianie ustawy
- Kodeks postępowania karnego oraz ustawy -Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
(Dz. U. poz. 1203), która weszła w życie z dniem 2 sierpnia 2005 r.
725)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 222 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
726)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 222 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
727)
Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 223 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
728)
Dodany przez art. 1 pkt 223 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
729)
Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks
postępowania karnego (Dz. U. poz. 1091), która weszła w życie z dniem 17 października
2012 r.
730)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 224 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
731)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 225 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
732)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 226 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
733)
Tytuł rozdziału w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 października
2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 1647), która weszła
w życie z dniem 26 grudnia 2006 r.
734)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 131.
735)
Przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 733.
736)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 228 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
737)
brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 200 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
738)
Dodany przez art. 1 pkt 229 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
739)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 2 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 131.
740)
Dodany przez art. 1 pkt 230 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
741)
Dodany przez art. 1 pkt 230 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 3 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 733.
742)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 733.
743)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
733.
744)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 231 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
745)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 231 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
746)
Dodany przez art. 1 pkt 201 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
747)
Dodany przez art. 2 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 131.
748)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 197.
749)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 202 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
750)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 197.
751)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 197.
752)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 197.
753)
Dodany przez art. 1 pkt 203 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
754)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 18 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
197.
755)
Dodany przez art. 2 pkt 18 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 197.
756)
Dodany przez art. 1 pkt 204 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie
z dniem 9 listopada 2013 r.
757)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 197.
758)
Dodany przez art. 1 pkt 204 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie
z dniem 2 czerwca 2014 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 47 ustawy wymienionej
jako pierwsza w odnośniku 18.
759)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 20 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
197.
760)
Dodany przez art. 2 pkt 20 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 197.
761)
Zdanie pierwsze w brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 20 lit. c ustawy, o której
mowa w odnośniku 197.
762)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 197.
763)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 733.
764)
Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 682.
765)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 208; wszedł
w życie z dniem 22 marca 2011 r.
766)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 709.
767)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 205 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
768)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 682.
769)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 733.
770)
Dodany przez art. 2 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 197.
771)
Rozdział dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 729; wszedł w
życie z dniem 1 grudnia 2012 r.
772)
Część wspólna w brzmieniu ustalonym przez art. 20 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
773)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 206 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
774)
Rozdział w brzmieniu ustalonym przez art. 2 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy o zwalczaniu nieuczciwej
konkurencji, ustawy o zamówieniach publicznych oraz ustawy - Prawo bankowe (Dz. U.
poz. 1027), która weszła w życie z dniem 4 lutego 2001 r.
775)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 232 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
776)
Zdanie drugie w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 233 ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
777)
Rozdział dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1344), która weszła
w życie z dniem 18 grudnia 2008 r.
778)
Tytuł rozdziału w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 48 ustawy wymienionej jako
pierwsza w odnośniku 18.
779)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 49 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza
w odnośniku 18.
780)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 49 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza
w odnośniku 18.
781)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 50 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
782)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 51 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
18.
783)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 682.
784)
Rozdział dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy
- Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. poz.
39), która weszła w życie z dniem 5 lutego 2009 r.
785)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 682.
786)
Rozdział dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 241; według oznaczenia
nadanego przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 777 oraz art. 1 pkt
2 ustawy, o której mowa w odnośniku 784.
787)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 733.
788)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 733.
789)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 733.
790)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 733.
791)
Rozdział dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 709.
792)
W brzmieniu ustalonym przez art. 477 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach
(Dz. U. poz. 1650), która weszła w życie z dniem 1 maja 2014 r.
793)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 139 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
794)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 207 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
795)
Rozdział dodany przez art. 20 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł w
życie z dniem 11 stycznia 2015 r.
796)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 140 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
797)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 197.
798)
W brzmieniu ustalonym przez art. 20 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł
w życie z dniem 11 stycznia 2015 r.
799)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 241.
800)
W brzmieniu ustalonym przez art. 24 pkt 2 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku
107.
801)
Dodany przez art. 1 pkt 235 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku
3; w brzmieniu ustalonym przez art. 152 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności
leczniczej (Dz. U. poz. 654), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2011 r.
802)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 208 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
803)
Dodany przez art. 96 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych (Dz.
U. poz. 1071), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
804)
Dodany przez art. 1 pkt 235 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
805)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 235 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
806)
Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1101), która weszła w życie z dniem
5 listopada 2012 r.
807)
Dodany przez art. 1 pkt 141 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
808)
Dodany przez art. 1 pkt 236 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
809)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 237 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
810)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 209 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
811)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 210 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
812)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 211 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
813)
Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
karnego (Dz. U. poz. 467), która weszła w życie z dniem 6 maja 2006 r.
814)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 142 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
815)
Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 5 kwietnia 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
karnego (Dz. U. poz. 659), która weszła w życie z dniem 21 czerwca 2006 r.
816)
Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 143 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
817)
Dodany przez art. 1 pkt 143 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
818)
Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 13 lipca 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
karnego (Dz. U. poz. 886), która weszła w życie z dniem 18 sierpnia 2012 r.
819)
Dodany przez art. 1 pkt 212 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
820)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 238 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
821)
Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 86.
822)
Dodany przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 86.
823)
Przez art. 5 pkt 54 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18.
824)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 213 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
825)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
525.
826)
Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 525.
827)
Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 525; uchylony przez
art. 4 pkt 5 lit. a ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 37; wszedł w życie z
dniem 4 kwietnia 2016 r.
828)
Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 525; w brzmieniu
ustalonym przez art. 4 pkt 5 lit. b ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 37;
wszedł w życie z dniem 4 kwietnia 2016 r.
829)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 239 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
830)
Przez art. 4 pkt 6 lit. a ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 37; wszedł w życie
z dniem 4 kwietnia 2016 r.
831)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 525.
832)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 6 lit. b ustawy wymienionej jako druga w odnośniku
37; wszedł w życie z dniem 4 kwietnia 2016 r.
833)
Przez art. 1 pkt 240 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
834)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 241 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
835)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 241 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
836)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 7 lit. a ustawy wymienionej jako druga w odnośniku
37; wszedł w życie z dniem 4 kwietnia 2016 r.
837)
Dodany przez art. 4 pkt 7 lit. b ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 37; wszedł
w życie z dniem 4 kwietnia 2016 r.
838)
W brzmieniu ustalonym przez art. 93 pkt 1 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie
wojskowej (Dz. U. poz. 1474), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.
839)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 214 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
840)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 242 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
841)
Przez art. 1 pkt 215 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
842)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 525.
843)
W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 22.
844)
Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 525.
845)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 243 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
846)
Przez art. 4 pkt 8 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 37; wszedł w życie z
dniem 4 kwietnia 2016 r.
847)
W brzmieniu ustalonym przez art. 93 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 838.
848)
Dodany przez art. 1 pkt 244 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; uchylony przez art.
8 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 22.
849)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 114 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
850)
Dodany przez art. 1 pkt 246 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym
przez art. 4 pkt 9 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 37; wszedł w życie z
dniem 4 kwietnia 2016 r.
851)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 247 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
852)
Przez art. 5 § 7 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 11.