Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 8 kwietnia 2015 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o działalności leczniczej
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej
- Dział I - Przepisy ogólne
- Dział II - Zasady funkcjonowania podmiotów leczniczych
- Rozdział 1 - Podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne
- Rozdział 2 - Podmioty lecznicze o szczególnej regulacji
- Rozdział 3 - Podmioty lecznicze niebędące przedsiębiorcami
- Rozdział 4 - Regulacje szczególne dotyczące działalności leczniczej obejmującej realizację zadań dydaktycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia
- Dział III - Czas pracy pracowników podmiotów leczniczych
- Dział IV - Rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą
- Dział V - Zasady przekazywania środków publicznych podmiotom wykonującym działalność leczniczą
- Dział VI - Kontrola i nadzór
- Dział VII - Zmiany w przepisach obowiązujących
- Dział VIII - Przepisy przejściowe, dostosowujące i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi
stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób ,
2)
ustawą z dnia 14 marca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo zamówień publicznych oraz
niektórych innych ustaw ,
3)
ustawą z dnia 21 marca 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw ,
4)
ustawą z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki
spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 ,
5)
ustawą z dnia 22 lipca 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw ,
6)
ustawą z dnia 26 września 2014 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych
innych ustaw ,
7)
ustawą z dnia 10 października 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 7 kwietnia 2015 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 57 i art. 58 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami
psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych
osób , które stanowią:
„
Art. 57.
Akty wykonawcze wydane na podstawie art. 13a ustawy, o której mowa w art. 50 oraz
art. 88 ust. 9 ustawy, o której mowa w art. 52, zachowują moc do dnia wejścia w życie
odpowiednio aktów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13a ustawy, o której mowa
w art. 50, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz art. 88 ust. 9 ustawy, o której
mowa w art. 52, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
Art. 58.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
2)
art. 6 ust. 1 i art. 7 ustawy z dnia 14 marca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo zamówień
publicznych oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
Art. 6.
„1. Do postępowań o udzielenie zamówienia publicznego wszczętych i niezakończonych
przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
”
„
Art. 7.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
3)
art. 13 ustawy z dnia 21 marca 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 13.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 12,
który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
4)
odnośnika nr 1 oraz art. 103 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie
polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 , które stanowią:
„
1) Ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia
2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju
Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego
Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego
i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu
Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego
Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 , rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1301/2013 z dnia 17 grudnia
2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i przepisów szczególnych
dotyczących celu „Inwestycje na rzecz wzrostu i zatrudnienia” oraz w sprawie uchylenia
rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 , rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1304/2013 z dnia 17 grudnia
2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylającego rozporządzenie
Rady (WE) nr 1081/2006 , rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1300/2013 z dnia 17 grudnia
2013 r. w sprawie Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1084/2006 , rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1299/2013 z dnia 17 grudnia
2013 r. w sprawie przepisów szczegółowych dotyczących wsparcia z Europejskiego Funduszu
Rozwoju Regionalnego w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna” - w zakresie dotyczącym wykorzystania Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego,
Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności w ramach programów realizowanych
w zakresie polityki spójności.
”
„
Art. 103.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
5)
art. 20, art. 23 ust. 1-3, art. 24 i art. 26 ustawy z dnia 22 lipca 2014 r. o zmianie
ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz
niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 20.
Do postępowań w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz
do postępowań o zawarcie umów na wykonywanie medycznych czynności ratunkowych przez
zespoły ratownictwa medycznego, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w
życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
”
Art. 23.
„1. Na wniosek dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia,
za zgodą świadczeniodawcy, obowiązywanie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej
realizowanych w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy może zostać przedłużone na
okres nie dłuższy niż do dnia 30 czerwca 2016 r.
2.
Dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia może zastrzec we wniosku,
o którym mowa w ust. 1, że przedłużenie okresu obowiązywania umowy o udzielanie świadczeń
opieki zdrowotnej nie dotyczy umów zawartych w zakresach leczenia szpitalnego i ambulatoryjnej
opieki specjalistycznej w części dotyczącej leczenia onkologicznego.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, dyrektor właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego
Funduszu Zdrowia kieruje do wszystkich świadczeniodawców realizujących umowy o udzielanie
świadczeń opieki zdrowotnej w poszczególnych zakresach udzielanych świadczeń opieki
zdrowotnej, które nie zostały wypowiedziane na dzień nadania wniosku.
”
„
Art. 24.
Przepisu art. 148 ust. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą, nie stosuje się do:
1)
świadczeniodawcy, który został utworzony przed dniem 30 czerwca 2016 r., lub
2)
utworzonej przed dniem 30 czerwca 2016 r. nowej jednostki lub komórki organizacyjnej
przedsiębiorstwa podmiotu wykonującego działalność leczniczą, lub
3)
inwestycji, o której mowa w art. 95d ust. 1 albo 2 ustawy, o której mowa w art. 1,
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, rozpoczętej przed dniem 30 czerwca 2016 r.
”
„
Art. 26.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 8 lit. c i pkt 10, art. 12 ust. 4, art. 15 i art. 23, które wchodzą w życie
z dniem ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 52-54 i pkt 55 w zakresie art. 149 ust. 1 pkt 7, oraz art. 8 pkt 1, które
wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.;
3)
art. 1 pkt 35 w zakresie art. 95d i art. 95e, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca
2016 r.;
4)
art. 1 pkt 15, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;
5)
art. 1 pkt 16 w zakresie art. 31lc ust. 6, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia
2020 r.
”
;
6)
art. 6, art. 7 i art. 9 ustawy z dnia 26 września 2014 r. o zmianie ustawy o finansach
publicznych oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 6.
1.
Jednostki sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 6 i 12 ustawy
zmienianej w art. 1, samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, dla których
podmiotem tworzącym jest minister, centralny organ administracji rządowej, wojewoda
lub uczelnia medyczna, państwowe instytucje kultury oraz wojewódzkie fundusze ochrony
środowiska i gospodarki wodnej są obowiązane:
1)
w terminie do dnia 28 lutego 2015 r.:
a)
zawrzeć umowę rachunku bankowego z Bankiem Gospodarstwa Krajowego - w przypadku gdy
nie posiadają rachunku w tym banku,
b)
przekazać ministrowi właściwemu do spraw budżetu w depozyt wolne środki, z zastrzeżeniem
pkt 2 i 3;
2)
przekazać ministrowi właściwemu do spraw budżetu w depozyt wolne środki znajdujące
się na rachunkach lokat terminowych otwartych przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy - w dniu zakończenia lokaty, nie później jednak niż w terminie do dnia 28 lutego
2015 r.;
3)
przekazać ministrowi właściwemu do spraw budżetu w depozyt wolne środki ulokowane
w papierach wartościowych - najpóźniej w dniu wykupu tych papierów wartościowych.
2.
Do czasu zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, minister właściwy do
spraw budżetu nie przyjmuje wolnych środków w depozyt na okres jednego dnia lub krótszy.
Art. 7.
Jednostki sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 6 i 12 ustawy
zmienianej w art. 1, samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, dla których
podmiotem tworzącym jest minister, centralny organ administracji rządowej, wojewoda
lub uczelnia medyczna, państwowe instytucje kultury oraz wojewódzkie fundusze ochrony
środowiska i gospodarki wodnej do dnia 31 grudnia 2014 r. mogą dokonywać lokat, o
których mowa w art. 48 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym,
na okres nie dłuższy niż do dnia 31 stycznia 2015 r.
”
„
Art. 9.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem art. 7 i art. 8 ust.
5 i 6, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.
”
;
7)
odnośnika nr 1 oraz art. 13 ustawy z dnia 10 października 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki
zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie
stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 45).
”
„
Art. 13.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt
8, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej1)Przepisy niniejszej ustawy wdrażają postanowienia dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz. Urz. UE L 299 z 18.11.2003; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 4, str. 381).
Dział I
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa:
1)
zasady wykonywania działalności leczniczej;
2)
zasady funkcjonowania podmiotów wykonujących działalność leczniczą niebędących przedsiębiorcami;
3)
zasady prowadzenia rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą;
4)
normy czasu pracy pracowników podmiotów leczniczych;
5)
zasady sprawowania nadzoru nad wykonywaniem działalności leczniczej oraz podmiotami
wykonującymi działalność leczniczą.
Art. 2.
1.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
dokumentacja medyczna - dokumentację medyczną, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta ;
2)
osoba wykonująca zawód medyczny - osobę uprawnioną na podstawie odrębnych przepisów
do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osobę legitymującą się nabyciem fachowych
kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej
dziedzinie medycyny;
3)
pacjent - pacjenta w rozumieniu ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta;
4)
podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą - podmiot leczniczy wymieniony w art. 4
ust. 1 pkt 2 i 3;
5)
podmiot wykonujący działalność leczniczą - podmiot leczniczy, o którym mowa w art.
4, oraz lekarza lub pielęgniarkę wykonujących zawód w ramach działalności leczniczej
jako praktykę zawodową, o której mowa w art. 5;
6)
podmiot tworzący - podmiot albo organ, który utworzył podmiot leczniczy w formie samodzielnego
publicznego zakładu opieki zdrowotnej albo jednostki budżetowej;
7)
promocja zdrowia - działania umożliwiające poszczególnym osobom i społeczności zwiększenie
kontroli nad czynnikami warunkującymi stan zdrowia i przez to jego poprawę, promowanie
zdrowego stylu życia oraz środowiskowych i indywidualnych czynników sprzyjających
zdrowiu;
8)
przedsiębiorstwo - zespół składników majątkowych, za pomocą którego podmiot leczniczy
wykonuje określony rodzaj działalności leczniczej;
9)
szpital - przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego, w którym podmiot ten wykonuje działalność
leczniczą w rodzaju świadczenia szpitalne;
10)
świadczenie zdrowotne - działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub
poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów
odrębnych regulujących zasady ich wykonywania;
11)
świadczenie szpitalne - wykonywane całą dobę kompleksowe świadczenia zdrowotne polegające
na diagnozowaniu, leczeniu, pielęgnacji i rehabilitacji, które nie mogą być realizowane
w ramach innych stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych lub ambulatoryjnych
świadczeń zdrowotnych; świadczeniami szpitalnymi są także świadczenia udzielane z
zamiarem zakończenia ich udzielania w okresie nieprzekraczającym 24 godzin;
12)
stacjonarne i całodobowe świadczenie zdrowotne inne niż świadczenie szpitalne - świadczenia
opiekuńcze, pielęgnacyjne, paliatywne, hospicyjne, świadczenia z zakresu opieki długoterminowej,
rehabilitacji leczniczej, leczenia uzależnień, psychiatrycznej opieki zdrowotnej oraz
lecznictwa uzdrowiskowego, udzielane pacjentom, których stan zdrowia wymaga udzielania
całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych w odpowiednio urządzonych, stałych
pomieszczeniach;
13)
uczelnia medyczna - publiczną uczelnię medyczną albo publiczną uczelnię prowadzącą
działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych oraz Centrum Medyczne
Kształcenia Podyplomowego.
2.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)
kierowniku bez bliższego określenia - rozumie się przez to także zarząd spółki kapitałowej,
a w przypadku innych podmiotów wykonujących działalność leczniczą - osobę uprawnioną
do kierowania tymi podmiotami i ich reprezentowania na zewnątrz, jeżeli przepisy ustawy
nie stanowią inaczej;
2)
działalności leczniczej w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne bez
bliższego określenia - rozumie się przez to działalność leczniczą w rodzaju świadczenia
szpitalne, jak i działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia
zdrowotne inne niż szpitalne;
3)
pielęgniarce - rozumie się przez to także położną;
4)
lekarzu - rozumie się przez to także lekarza dentystę.
3.
Przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego jest jednostką lokalną w rozumieniu przepisów
o statystyce publicznej, dla której nie sporządza się odrębnego bilansu, chyba że
podmiot leczniczy postanowi inaczej w regulaminie organizacyjnym, o którym mowa w
art. 24.
Art. 3.
1.
Działalność lecznicza polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych.
2.
Działalność lecznicza może również polegać na:
1)
promocji zdrowia lub
2)
realizacji zadań dydaktycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych
i promocją zdrowia, w tym wdrażaniem nowych technologii medycznych oraz metod leczenia.
3.
Podmiot wykonujący działalność leczniczą może uczestniczyć, a podmiot wykonujący działalność
leczniczą w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, uczestniczy w przygotowywaniu
osób do wykonywania zawodu medycznego i kształceniu osób wykonujących zawód medyczny
na zasadach określonych w odrębnych przepisach regulujących kształcenie tych osób.
4.
W ramach struktury organizacyjnej podmiotu leczniczego może zostać wydzielona jednostka
organizacyjna, w celu udzielania świadczeń zdrowotnych mieszkańcom domów pomocy społecznej,
wychowankom regionalnych placówek opiekuńczo-terapeutycznych lub interwencyjnych ośrodków
preadopcyjnych, zlokalizowana na terenie tych podmiotów.
Art. 4.
1.
Podmiotami leczniczymi są:
1)
przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej we wszelkich formach przewidzianych dla wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli
ustawa nie stanowi inaczej,
2)
samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej,
33)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 619), która weszła w życie z dniem 15 czerwca 2014 r.)
jednostki budżetowe, w tym państwowe jednostki budżetowe tworzone i nadzorowane przez
Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości
lub Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, posiadające w strukturze organizacyjnej
ambulatorium, ambulatorium z izbą chorych lub lekarza, o którym mowa w art. 55 ust. 2a ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych ,
4)
instytuty badawcze, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych ,
5)
fundacje i stowarzyszenia, których celem statutowym jest wykonywanie zadań w zakresie
ochrony zdrowia i których statut dopuszcza prowadzenie działalności leczniczej,
5a)
posiadające osobowość prawną jednostki organizacyjne stowarzyszeń, o których mowa
w pkt 5,
6)
osoby prawne i jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów o stosunku
Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do
innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania
- w zakresie, w jakim wykonują działalność leczniczą.
2.
Określone ustawą prawa i obowiązki podmiotu leczniczego dotyczą wyłącznie wykonywanej
przez ten podmiot działalności leczniczej i są wykonywane przez kierownika tego podmiotu,
chyba że ustawa stanowi inaczej.
3.
Do instytutów badawczych, o których mowa w ust. 1 pkt 4, stosuje się, w zakresie nieuregulowanym ustawą z dnia 30 kwietnia 2010 r.
o instytutach badawczych:
1)
przepisy art. 3, art. 9-17, art. 21 ust. 1 i 2, art. 22, art. 23, art. 24 ust. 1,
2 i 4, art. 25-36 - w zakresie świadczeń zdrowotnych i podejmowania działań w zakresie
promocji zdrowia;
2)
przepisy art. 93-99 - w zakresie czasu pracy pracowników tych instytutów;
3)
przepisy art. 100-113 - w zakresie wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność
leczniczą;
4)
przepisy art. 114-117 - w zakresie dotyczącym przekazywania środków finansowych;
5)
przepisy art. 118 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i 4, art. 119, art. 120 oraz art. 122 - w zakresie
dotyczącym kontroli pod względem medycznym.
Art. 5.
1.
Lekarze i pielęgniarki mogą wykonywać swój zawód w ramach działalności leczniczej
na zasadach określonych w ustawie oraz w przepisach odrębnych, po wpisaniu do rejestru
podmiotów wykonujących działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100.
2.
Działalność lecznicza:
1)
lekarzy może być wykonywana w formie:
a)
jednoosobowej działalności gospodarczej jako indywidualna praktyka lekarska, indywidualna
praktyka lekarska wyłącznie w miejscu wezwania, indywidualna specjalistyczna praktyka
lekarska, indywidualna specjalistyczna praktyka lekarska wyłącznie w miejscu wezwania,
indywidualna praktyka lekarska wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego
na podstawie umowy z tym podmiotem lub indywidualna specjalistyczna praktyka lekarska
wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego na podstawie umowy z tym podmiotem,
b)
spółki cywilnej, spółki jawnej albo spółki partnerskiej jako grupowa praktyka lekarska,
2)
pielęgniarki może być wykonywana w formie:
a)
jednoosobowej działalności gospodarczej jako indywidualna praktyka pielęgniarki, indywidualna
praktyka pielęgniarki wyłącznie w miejscu wezwania, indywidualna specjalistyczna praktyka
pielęgniarki, indywidualna specjalistyczna praktyka pielęgniarki wyłącznie w miejscu
wezwania, indywidualna praktyka pielęgniarki wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu
leczniczego na podstawie umowy z tym podmiotem lub indywidualna specjalistyczna praktyka
pielęgniarki wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego na podstawie umowy
z tym podmiotem,
b)
spółki cywilnej, spółki jawnej albo spółki partnerskiej jako grupowa praktyka pielęgniarek
- zwanych dalej „praktykami zawodowymi”.
3.
Wykonywanie zawodu w ramach praktyki zawodowej nie jest prowadzeniem podmiotu leczniczego.
Art. 6.
1.
Skarb Państwa reprezentowany przez ministra, centralny organ administracji rządowej
albo wojewodę może utworzyć i prowadzić podmiot leczniczy w formie:
1)
spółki kapitałowej;
2)
jednostki budżetowej.
2.
Jednostka samorządu terytorialnego może utworzyć i prowadzić podmiot leczniczy w formie:
1)
spółki kapitałowej;
2)
jednostki budżetowej.
3.
Właściwy minister, centralny organ administracji rządowej albo wojewoda wykonują uprawnienia:
1)
Skarbu Państwa w stosunku do spółek kapitałowych przez nich utworzonych i prowadzonych;
2)
ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa określone w art. 20 ust. 2 pkt 4, art. 26 ust. 2, art. 30 ust. 1, art. 53 ust. 2 i art. 427 ust.
1 zdanie drugie ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze - w przypadku upadłości spółki, o której mowa w pkt 1.
4.
Do spółki kapitałowej, o której mowa w ust. 2 pkt 1, nie stosuje się przepisów o gospodarce
komunalnej.
5.
Utworzenie spółki kapitałowej przez Skarb Państwa reprezentowany przez centralny organ
administracji rządowej wymaga odpowiednio zgody właściwego ministra w przypadku centralnego
organu nadzorowanego przez tego ministra albo Prezesa Rady Ministrów w przypadku centralnego
organu nadzorowanego przez Prezesa Rady Ministrów.
6.
Uczelnia medyczna może utworzyć i prowadzić podmiot leczniczy w formie spółki kapitałowej.
7.
W spółce kapitałowej określonej w ust. 6 wykonującej działalność leczniczą, o której
mowa w art. 3 ust. 2 pkt 2, wartość nominalna udziałów albo akcji należących łącznie
do uczelni medycznych nie może stanowić mniej niż 51% kapitału zakładowego spółki.
Udziały albo akcje w tych spółkach poza uczelniami medycznymi mogą posiadać wyłącznie
Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego oraz jednoosobowe spółki Skarbu
Państwa o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa.
8.
Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą przystępować do spółki kapitałowej wykonującej
działalność leczniczą. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio.
Art. 7.
Podmioty, o których mowa w art. 6 ust. 1, 2 i 6, mogą prowadzić samodzielne publiczne
zakłady opieki zdrowotnej.
Art. 8.
Rodzajami działalności leczniczej są:
1)
stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne:
a)
szpitalne,
b)
inne niż szpitalne;
2)
ambulatoryjne świadczenia zdrowotne.
Art. 9.
1.
Stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż szpitalne mogą polegać w szczególności
na:
1)
udzielaniu całodobowych świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem pielęgnację
i rehabilitację pacjentów niewymagających hospitalizacji, oraz zapewnianiu im produktów
leczniczych i wyrobów medycznych, pomieszczeń i wyżywienia odpowiednich do stanu zdrowia,
a także prowadzeniu edukacji zdrowotnej dla pacjentów i członków ich rodzin oraz przygotowaniu
tych osób do samoopieki i samopielęgnacji w warunkach domowych;
2)
udzielaniu całodobowych świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem pielęgnację,
opiekę i rehabilitację pacjentów niewymagających hospitalizacji, oraz zapewnianiu
im produktów leczniczych potrzebnych do kontynuacji leczenia, pomieszczeń i wyżywienia
odpowiednich do stanu zdrowia, a także prowadzeniu edukacji zdrowotnej dla pacjentów
i członków ich rodzin oraz przygotowaniu tych osób do samoopieki i samopielęgnacji
w warunkach domowych;
3)
udzielaniu świadczeń zdrowotnych polegających na działaniach usprawniających, które
służą zachowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia;
4)
sprawowaniu wszechstronnej opieki zdrowotnej, psychologicznej i społecznej nad pacjentami
znajdującymi się w stanie terminalnym oraz opieki nad rodzinami tych pacjentów.
2.
Świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 4, oraz świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze
mogą być udzielane także wyłącznie w warunkach domowych.
Art. 10.
Ambulatoryjne świadczenia zdrowotne obejmują świadczenia podstawowej lub specjalistycznej
opieki zdrowotnej oraz świadczenia z zakresu rehabilitacji leczniczej, udzielane w
warunkach niewymagających ich udzielania w trybie stacjonarnym i całodobowym w odpowiednio
urządzonym, stałym pomieszczeniu. Udzielanie tych świadczeń może odbywać się w pomieszczeniach
przedsiębiorstwa, w tym w pojeździe przeznaczonym do udzielania tych świadczeń, lub
w miejscu pobytu pacjenta.
Art. 11.
Działalność lecznicza w rodzaju ambulatoryjne świadczenia zdrowotne może obejmować
także udzielanie świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem badania diagnostyczne
wykonywane w celu rozpoznania stanu zdrowia i ustalenia dalszego postępowania leczniczego.
Art. 12.
1.
Stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych innych niż szpitalne udziela się
w przypadku świadczeń, o których mowa w art. 9 ust. 1:
1)
pkt 1 - w zakładzie opiekuńczo-leczniczym;
2)
pkt 2 - w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym;
3)
pkt 3 - w zakładzie rehabilitacji leczniczej;
4)
pkt 4 - w hospicjum.
2.
Przepisów ust. 1 pkt 1, 2 i 4 nie stosuje się w przypadku udzielania świadczeń zdrowotnych
wyłącznie w warunkach domowych.
3.
Ambulatoryjnych świadczeń zdrowotnych udziela się w ambulatorium (przychodni, poradni,
ośrodku zdrowia, lecznicy lub ambulatorium z izbą chorych), a także zakładzie badań
diagnostycznych i medycznym laboratorium diagnostycznym.
Art. 13.
W miejscu udzielania świadczeń zdrowotnych:
1)
nie mogą być świadczone usługi pogrzebowe oraz prowadzona ich reklama;
2)
może być wykonywana działalność inna niż działalność lecznicza, pod warunkiem, że
nie jest uciążliwa dla pacjenta lub przebiegu leczenia.
Art. 14.
15)Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 10 października 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1491), która weszła w życie z dniem 15 listopada 2014 r..
Podmiot wykonujący działalność leczniczą podaje do wiadomości publicznej informacje
o zakresie i rodzajach udzielanych świadczeń zdrowotnych. Treść i forma tych informacji
nie mogą mieć cech reklamy.
26)Dodany przez art. 6 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Podmiot wykonujący działalność leczniczą, na wniosek pacjenta, udziela:
1)
szczegółowych informacji na temat udzielanych świadczeń zdrowotnych, w szczególności
informacji dotyczących stosowanych metod diagnostycznych lub terapeutycznych oraz
jakości i bezpieczeństwa tych metod;
2)
niezbędnych informacji na temat zawartych umów ubezpieczenia, o których mowa w art.
25 ust. 1;
3)
informacji objętych wpisem do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą,
dotyczącym tego podmiotu.
36)Dodany przez art. 6 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Podmiot wykonujący działalność leczniczą przekazuje Krajowemu Punktowi Kontaktowemu
do spraw Transgranicznej Opieki Zdrowotnej lub oddziałowi wojewódzkiemu Narodowego
Funduszu Zdrowia, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych, na ich wniosek, dane dotyczące świadczeń zdrowotnych udzielonych wskazanym we wniosku
pacjentom z innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich Unii Europejskiej
oraz cen tych świadczeń.
46)Dodany przez art. 6 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Dane określone w ust. 3 przekazuje się w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku.
Art. 15.
Podmiot leczniczy nie może odmówić udzielenia świadczenia zdrowotnego osobie, która
potrzebuje natychmiastowego udzielenia takiego świadczenia ze względu na zagrożenie
życia lub zdrowia.
Art. 16.
1.
Działalność lecznicza jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
1a.
Nie stanowi działalności regulowanej w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej działalność lecznicza:
1)
podmiotów leczniczych w formie jednostki budżetowej;
2)
wykonywana jako:
a)
działalność pożytku publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie , chyba że zachodzą przesłanki określone w art. 9 ust. 1 tej ustawy,
b)
działalność charytatywno-opiekuńcza, jeżeli przepisy odrębne przewidują prowadzenie
takiej działalności.
2.
Do działalności leczniczej, o której mowa w ust. 1a, stosuje się przepisy dotyczące
działalności regulowanej w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
Art. 17.
1.
Podmiot leczniczy jest obowiązany spełniać następujące warunki:
1)
posiadać pomieszczenia lub urządzenia, odpowiadające wymaganiom określonym w art.
22;
2)
stosować wyroby odpowiadające wymaganiom ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych ;
3)
zapewniać udzielanie świadczeń zdrowotnych wyłącznie przez osoby wykonujące zawód
medyczny oraz spełniające wymagania zdrowotne określone w odrębnych przepisach;
4)
zawrzeć w zakresie określonym w art. 25 ust. 1 umowę ubezpieczenia:
a)
odpowiedzialności cywilnej,
b)
na rzecz pacjentów z tytułu zdarzeń medycznych określonych w przepisach o prawach
pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta - w przypadku podmiotu leczniczego prowadzącego
szpital.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz wyrobów
medycznych w rozumieniu ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych o szczególnym znaczeniu dla zabezpieczenia potrzeb zdrowotnych oraz zakres informacji
o tych wyrobach, mając na uwadze potrzebę zabezpieczenia potrzeb zdrowotnych w zakresie
diagnozowania, monitorowania, leczenia, łagodzenia przebiegu chorób oraz kompensowania
skutków obrażeń lub upośledzeń.
3.
Informacje, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 2, są przekazywane
przez podmioty lecznicze w sposób określony w przepisach o systemie informacji w ochronie
zdrowia.
4.
W celu monitorowania przestrzegania przepisów prawa pracy, kierownik raz na kwartał
przekazuje Państwowej Inspekcji Pracy oraz właściwym organom samorządu zawodów medycznych
informacje o liczbie osób, które wykonują zawód medyczny na podstawie umów cywilnoprawnych
albo jako praktykę zawodową, z którą podmiot leczniczy zawarł umowę cywilnoprawną.
Art. 18.
1.
Lekarz wykonujący działalność leczniczą jako indywidualną praktykę lekarską jest obowiązany
spełniać następujące warunki:
1)
posiadać prawo wykonywania zawodu;
2)
nie może być:
a)
zawieszony w prawie wykonywania zawodu ani ograniczony w wykonywaniu określonych czynności
medycznych na podstawie przepisów o zawodach lekarza i lekarza dentysty lub przepisów
o izbach lekarskich,
b)
ukarany karą zawieszenia prawa wykonywania zawodu,
c)
pozbawiony możliwości wykonywania zawodu prawomocnym orzeczeniem środka karnego zakazu
wykonywania zawodu albo zawieszony w wykonywaniu zawodu zastosowanym środkiem zapobiegawczym;
3)
dysponować pomieszczeniem, w którym będą udzielane świadczenia zdrowotne, wyposażonym
w produkty lecznicze, wyroby medyczne, aparaturę i sprzęt medyczny odpowiedni do rodzaju
i zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych, oraz posiadać opinię właściwego organu
Państwowej Inspekcji Sanitarnej o spełnieniu warunków wymaganych przy udzielaniu określonych
świadczeń zdrowotnych, a także świadczeń udzielanych w zakresie określonym w art. 30 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty ;
4)
uzyskać wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej;
5)
zawrzeć umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w zakresie określonym w art.
25 ust. 1 pkt 1.
2.
Lekarz wykonujący działalność leczniczą jako indywidualną specjalistyczną praktykę
lekarską jest obowiązany spełniać następujące warunki:
1)
określone w ust. 1;
2)
posiadać specjalizację w dziedzinie medycyny odpowiadającej rodzajowi i zakresowi
wykonywanych świadczeń zdrowotnych.
3.
Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską wyłącznie w miejscu wezwania jest
obowiązany:
1)
spełniać warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5;
2)
posiadać produkty lecznicze i sprzęt medyczny umożliwiające udzielanie świadczeń zdrowotnych,
w tym również w zakresie określonym w art. 30 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty;
3)
wskazać adres siedziby indywidualnej praktyki lekarskiej wykonywanej w miejscu wezwania
oraz miejsca przyjmowania wezwań i miejsca przechowywania dokumentacji medycznej oraz
produktów leczniczych i sprzętu medycznego, o których mowa w pkt 2.
4.
Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu
leczniczego na podstawie umowy z tym podmiotem jest obowiązany spełniać warunki, o
których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5.
5.
Lekarz wykonujący indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską wyłącznie w miejscu
wezwania jest obowiązany spełniać warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5,
ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 i 3.
6.
Lekarz wykonujący indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską wyłącznie w przedsiębiorstwie
podmiotu leczniczego na podstawie umowy z tym podmiotem jest obowiązany spełniać warunki,
o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz w ust. 2 pkt 2.
7.
W ramach grupowej praktyki lekarskiej mogą być udzielane świadczenia zdrowotne wyłącznie
przez lekarzy będących wspólnikami albo partnerami spółki, o której mowa w art. 5
ust. 2 pkt 1 lit. b, spełniających warunki, o których mowa w ust. 1 albo 2.
Art. 19.
1.
Pielęgniarka wykonująca zawód w ramach działalności leczniczej jako indywidualną praktykę
jest obowiązana spełniać następujące warunki:
1)
posiadać prawo wykonywania zawodu;
2)
posiadać co najmniej dwuletnie doświadczenie w wykonywaniu zawodu;
3)
nie może być:
a)
zawieszona w prawie wykonywania zawodu albo ograniczona w wykonywaniu określonych
czynności zawodowych na podstawie przepisów o zawodach pielęgniarki i położnej lub
przepisów o samorządzie pielęgniarek i położnych,
b)
pozbawiona możliwości wykonywania zawodu prawomocnym orzeczeniem środka karnego zakazu
wykonywania zawodu albo zawieszona w wykonywaniu zawodu zastosowanym środkiem zapobiegawczym;
4)
nie może mieć przerwy w wykonywaniu zawodu łącznie przez okres dłuższy niż 5 lat w
okresie ostatnich 6 lat poprzedzających wniosek o wpis;
5)
dysponować pomieszczeniem, w którym będą udzielane świadczenia zdrowotne, wyposażonym
w aparaturę i sprzęt medyczny oraz posiadać opinię właściwego organu Państwowej Inspekcji
Sanitarnej o spełnieniu warunków umożliwiających udzielanie określonych świadczeń
zdrowotnych;
6)
uzyskać wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej;
7)
zawrzeć umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w zakresie określonym w art.
25 ust. 1 pkt 1.
2.
Pielęgniarka wykonująca zawód w ramach działalności leczniczej jako indywidualną specjalistyczną
praktykę jest obowiązana:
1)
spełniać warunki, o których mowa w ust. 1;
2)
posiadać specjalizację w dziedzinie pielęgniarstwa lub położnictwa lub innej dziedzinie
mającej zastosowanie w ochronie zdrowia.
3.
Pielęgniarka wykonująca zawód w ramach działalności leczniczej jako indywidualną praktykę
lub indywidualną specjalistyczną praktykę wyłącznie w miejscu wezwania jest obowiązana:
1)
spełniać warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, 6 i 7, oraz, w przypadku indywidualnej
specjalistycznej praktyki, warunek, o którym mowa w ust. 2 pkt 2;
2)
posiadać sprzęt medyczny umożliwiający udzielanie określonych świadczeń zdrowotnych
w miejscu zamieszkania lub pobytu pacjenta;
3)
wskazać adres praktyki oraz adres miejsca przechowywania dokumentacji medycznej.
4.
Pielęgniarka wykonująca indywidualną praktykę pielęgniarki wyłącznie w przedsiębiorstwie
podmiotu leczniczego na podstawie umowy z tym podmiotem jest obowiązana spełniać warunki,
o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, 6 i 7.
5.
W ramach grupowej praktyki pielęgniarki mogą być udzielane świadczenia zdrowotne wyłącznie
przez pielęgniarki będące wspólnikami albo partnerami spółki, o której mowa w art.
5 ust. 2 pkt 2 lit. b, spełniające warunki określone w ust. 1 albo ust. 2.
6.
Pielęgniarka wykonująca indywidualną specjalistyczną praktykę pielęgniarki wyłącznie
w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego na podstawie umowy z tym podmiotem jest obowiązana
spełniać warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, 6 i 7 oraz w ust. 2 pkt 2.
Art. 20.
Miejscem wezwania, o którym mowa w art. 18 ust. 3 i 5 oraz w art. 19 ust. 3, nie może
być przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego.
Art. 21.
1.
Świadczenia zdrowotne mogą być udzielane również w ramach wolontariatu, na zasadach
określonych w porozumieniu, o którym mowa w art. 44 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, zawartym z wolontariuszem.
2.
Do wolontariatu stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i
o wolontariacie.
3.
Studenci zdobywający kwalifikacje do wykonywania zawodu medycznego oraz uczestnicy
studiów doktoranckich mogą brać udział w udzielaniu świadczeń zdrowotnych w ramach
kształcenia w podstawowej jednostce organizacyjnej uczelni medycznej lub innej uczelni,
w której prowadzone jest kształcenie w kierunkach medycznych, pod bezpośrednim nadzorem
osób wykonujących zawód medyczny właściwy ze względu na treści kształcenia.
Art. 22.
1.
Pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą odpowiadają
wymaganiom odpowiednim do rodzaju wykonywanej działalności leczniczej oraz zakresu
udzielanych świadczeń zdrowotnych.
2.
Wymagania, o których mowa w ust. 1, dotyczą w szczególności warunków:
1)
ogólnoprzestrzennych;
2)
sanitarnych;
3)
instalacyjnych.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych oraz Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych,
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać
pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą, kierując się
potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego pacjentów, a także rodzajem wykonywanej
działalności i zakresem udzielanych świadczeń zdrowotnych.
4.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia
i urządzenia podmiotu leczniczego dla osób pozbawionych wolności, kierując się potrzebą
zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego tych osób, a także rodzajem prowadzonej działalności
i zakresem udzielanych świadczeń zdrowotnych.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, standardy
postępowania medycznego w wybranych dziedzinach medycyny lub w określonych podmiotach
wykonujących działalność leczniczą, kierując się potrzebą zapewnienia odpowiedniej
jakości świadczeń zdrowotnych.
Art. 23.
Sprawy dotyczące sposobu i warunków udzielania świadczeń zdrowotnych przez podmiot
wykonujący działalność leczniczą, nieuregulowane w ustawie lub statucie, określa regulamin
organizacyjny ustalony przez kierownika.
Art. 24.
1.
W regulaminie organizacyjnym podmiotu wykonującego działalność leczniczą określa się
w szczególności:
1)
firmę albo nazwę podmiotu;
2)
cele i zadania podmiotu;
3)
strukturę organizacyjną przedsiębiorstwa podmiotu;
4)
rodzaj działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych;
5)
miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych;
6)
przebieg procesu udzielania świadczeń zdrowotnych, z zapewnieniem właściwej dostępności
i jakości tych świadczeń w jednostkach lub komórkach organizacyjnych przedsiębiorstwa
podmiotu;
7)
organizację i zadania poszczególnych jednostek lub komórek organizacyjnych przedsiębiorstwa
podmiotu oraz warunki współdziałania tych jednostek lub komórek dla zapewnienia sprawnego
i efektywnego funkcjonowania podmiotu pod względem diagnostyczno-leczniczym, pielęgnacyjnym,
rehabilitacyjnym i administracyjno-gospodarczym;
8)
warunki współdziałania z innymi podmiotami wykonującymi działalność leczniczą w zakresie
zapewnienia prawidłowości diagnostyki, leczenia, pielęgnacji i rehabilitacji pacjentów
oraz ciągłości przebiegu procesu udzielania świadczeń zdrowotnych;
9)
wysokość opłaty za udostępnienie dokumentacji medycznej ustalonej w sposób określony
w art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw
Pacjenta;
10)
organizację procesu udzielania świadczeń zdrowotnych w przypadku pobierania opłat;
11)
wysokość opłaty za przechowywanie zwłok pacjenta przez okres dłuższy niż 72 godziny
od osób lub instytucji uprawnionych do pochowania zwłok na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz od podmiotów, na zlecenie których przechowuje się zwłoki w związku z toczącym
się postępowaniem karnym;
12)
wysokość opłat za świadczenia zdrowotne, które mogą być, zgodnie z przepisami ustawy
lub przepisami odrębnymi, udzielane za częściową albo całkowitą odpłatnością;
13)
sposób kierowania jednostkami lub komórkami organizacyjnymi przedsiębiorstwa podmiotu.
29)W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Aktualne informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 4, 9, 11 i 12, podaje się do wiadomości
pacjentów przez ich wywieszenie w widoczny sposób w miejscu udzielania świadczeń oraz
na stronie internetowej podmiotu wykonującego działalność leczniczą i w Biuletynie
Informacji Publicznej, w przypadku podmiotu obowiązanego do jego prowadzenia.
3.
Do regulaminu organizacyjnego praktyk zawodowych nie stosuje się przepisów ust. 1
pkt 3, 6-8, 11 i 13.
4.
Do regulaminu organizacyjnego podmiotów leczniczych wykonujących działalność leczniczą
w rodzaju świadczenia ambulatoryjne nie stosuje się przepisu ust. 1 pkt 11.
Art. 24a10)Dodany przez art. 6 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
1.
Za świadczenia zdrowotne udzielone odpłatnie, w sytuacjach, w których ustawa oraz
przepisy odrębne dopuszczają taką odpłatność, podmiot wykonujący działalność leczniczą
wystawia rachunek, w którym, na wniosek pacjenta, wyszczególnia zrealizowane procedury
diagnostyczne i terapeutyczne.
2.
Rachunek, o którym mowa w ust. 1, powinien być zgodny z aktualną wysokością opłat
podaną do wiadomości zgodnie z art. 24 ust. 2. Podmiot wykonujący działalność leczniczą
nie może różnicować opłat za udzielane świadczenia zdrowotne w zależności od obywatelstwa
lub państwa zamieszkania pacjenta.
Art. 25.
1.
Umowa ubezpieczenia:
1)
odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody będące następstwem udzielania świadczeń
zdrowotnych albo niezgodnego z prawem zaniechania udzielania świadczeń zdrowotnych;
2)
z tytułu zdarzeń medycznych określonych w przepisach o prawach pacjenta i Rzeczniku
Praw Pacjenta obejmuje zdarzenia medyczne w rozumieniu tej ustawy, które miały miejsce
w okresie ochrony ubezpieczeniowej.
1a.
Suma ubezpieczenia w okresie ubezpieczenia nie dłuższym niż 12 miesięcy, w odniesieniu
do wszystkich zdarzeń medycznych w szpitalu, których skutki są objęte umową ubezpieczenia,
o której mowa w ust. 1 pkt 2, jest uzależniona od liczby łóżek w szpitalu i sumy ubezpieczenia
w odniesieniu do jednego łóżka szpitalnego, oraz wynosi nie mniej niż 300 000 zł.
1b.
Suma ubezpieczenia w odniesieniu do jednego łóżka szpitalnego wynosi nie mniej niż
1000 zł.
1c.
Jeżeli podmiot leczniczy posiada certyfikat akredytacyjny w rozumieniu ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o akredytacji w ochronie zdrowia w zakresie lecznictwa szpitalnego, suma ubezpieczenia w odniesieniu do jednego łóżka
szpitalnego jest pomniejszana o 10%.
1d.
Umowa ubezpieczenia, o której mowa w ust. 1 pkt 2, może być zawarta również z zastosowaniem:
1)
zagregowanej franszyzy integralnej (oznaczającej łączną kwotę wszystkich świadczeń
z tytułu zdarzeń medycznych, które miały miejsce w okresie ochrony ubezpieczeniowej,
do której wyłączona jest odpowiedzialność ubezpieczyciela) w wysokości określonej
w tej umowie, nie wyższej niż 50% sumy ubezpieczenia ustalonej w sposób określony
w ust. 1a-1c, albo
2)
proporcjonalnego udziału własnego podmiotu leczniczego w wysokości określonej w tej
umowie, nie wyższej niż 50% sumy ubezpieczenia ustalonej w sposób określony w ust.
1a-1c.
1e.
W przypadku zawarcia umowy ubezpieczenia w sposób określony w ust. 1d pkt 1:
1)
podmiot leczniczy jest zobowiązany do wypłaty świadczeń z tytułu zdarzeń medycznych,
które miały miejsce w okresie ochrony ubezpieczeniowej, do wysokości zagregowanej
franszyzy integralnej pozostającej na udziale tego podmiotu leczniczego;
2)
ubezpieczyciel jest zobowiązany do wypłaty świadczeń z tytułu zdarzeń medycznych,
które miały miejsce w okresie ochrony ubezpieczeniowej, w przypadku wypłaty przez
podmiot leczniczy świadczeń z tytułu zdarzeń medycznych, które miały miejsce w okresie
ochrony ubezpieczeniowej, o łącznej wartości odpowiadającej wysokości zagregowanej
franszyzy integralnej.
1f.
W przypadku wypłaty, o której mowa w ust. 1e pkt 1, podmiot leczniczy jest obowiązany
powiadomić ubezpieczyciela o wypłacie świadczenia, w terminie 14 dni od dnia dokonania
wypłaty.
2.
Obowiązek ubezpieczenia powstaje najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień rozpoczęcia
wykonywania działalności leczniczej.
3.
Kierownik niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od zawarcia umowy, o której
mowa w ust. 1, przekazuje organowi prowadzącemu rejestr, o którym mowa w art. 100,
dokumenty ubezpieczenia potwierdzające zawarcie umowy ubezpieczenia wystawione przez
ubezpieczyciela.
4.
Przepis ust. 1 pkt 1 nie narusza przepisów art. 120 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks
pracy .
5.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady
Pielęgniarek i Położnych i Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych oraz Polskiej
Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia
obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc
pod uwagę rodzaje działalności leczniczej i rodzaje podmiotów wykonujących tę działalność.
Art. 26.
1.
Podmiot leczniczy spełniający przesłanki określone w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych , zwany dalej „udzielającym zamówienia”, może udzielić zamówienia na udzielanie w
określonym zakresie świadczeń zdrowotnych, zwanego dalej „zamówieniem”, podmiotowi
wykonującemu działalność leczniczą, lub osobie legitymującej się nabyciem fachowych
kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub określonej
dziedzinie medycyny, zwanym dalej „przyjmującym zamówienie”.
2.
Przedmiot zamówienia nie może wykraczać poza rodzaj działalności leczniczej lub zakres
świadczeń zdrowotnych wykonywanych przez przyjmującego zamówienie, zgodnie z wpisem
do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100.
3.
Udzielenie zamówienia następuje w trybie konkursu ofert.
412)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 7 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 13..
Do konkursu ofert stosuje się odpowiednio art. 140, art. 141, art. 146 ust. 1, art. 147-150, art. 151 ust. 1, 2 i 4-6, art.
152, art. 153 i art. 154 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach
opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, przy czym prawa i obowiązki Prezesa Funduszu i dyrektora oddziału wojewódzkiego
Funduszu wykonuje kierownik podmiotu leczniczego udzielającego zamówienia.
413)W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 22 lipca 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1138), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.; wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r..
Do konkursu ofert stosuje się odpowiednio art. 140, art. 141, art. 146 ust. 1, art. 147, art. 148 ust. 1, art. 149, art. 150,
art. 151 ust. 1, 2 i 4-6, art. 152, art. 153 i art. 154 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27
sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, przy czym prawa i obowiązki Prezesa Funduszu i dyrektora oddziału wojewódzkiego
Funduszu wykonuje kierownik podmiotu leczniczego udzielającego zamówienia.
4a14)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 ustawy z dnia 14 marca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo zamówień publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 423), która weszła w życie z dniem 16 kwietnia 2014 r..
Przepisów ust. 3 i 4 nie stosuje się do zamówień, których wartość nie przekracza wyrażonej
w złotych równowartości kwoty 30 000 euro liczonej według średniego kursu złotego
w stosunku do euro, ustalonego w przepisach wydanych na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych.
5.
Do udzielenia zamówienia nie stosuje się przepisów o zamówieniach publicznych.
Art. 26a.
1.
Podstawą ustalenia wartości zamówienia jest całkowite szacunkowe wynagrodzenie przyjmującego
zamówienie, bez podatku od towarów i usług, ustalone przez udzielającego zamówienia
z należytą starannością.
2.
Udzielający zamówienia nie może dzielić zamówienia na części lub zaniżać jego wartości
celem zastosowania art. 26 ust. 4a.
3.
Jeżeli udzielający zamówienia dopuszcza możliwość składania ofert częściowych albo
udziela zamówienia w częściach, z których każda stanowi przedmiot odrębnego postępowania,
wartością zamówienia jest łączna wartość poszczególnych części zamówienia.
4.
Jeżeli wyodrębniona jednostka organizacyjna udzielającego zamówienia posiadająca samodzielność
finansową udziela zamówienia związanego z jej własną działalnością, wartość udzielanego
zamówienia ustala się odrębnie od wartości zamówień udzielanych przez inne jednostki
organizacyjne tego udzielającego zamówienia posiadające samodzielność finansową.
5.
Podstawą ustalenia wartości zamówienia powtarzającego się okresowo jest łączna wartość
zamówień tego samego rodzaju:
1)
udzielonych w terminie poprzednich 12 miesięcy lub w poprzednim roku obrotowym, z
uwzględnieniem zmian ilościowych zamawianych świadczeń zdrowotnych oraz prognozowanego
na dany rok średniorocznego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, albo
2)
których udzielający zamówienia zamierza udzielić w terminie 12 miesięcy następujących
po udzieleniu pierwszego świadczenia.
6.
Wybór podstawy ustalenia wartości zamówienia na świadczenia zdrowotne powtarzające
się okresowo nie może być dokonany celem zastosowania art. 26 ust. 4a.
7.
Jeżeli zamówienia udziela się na czas oznaczony wartością zamówienia jest wartość
ustalona z uwzględnieniem okresu wykonywania zamówienia.
8.
Ustalenia wartości zamówienia dokonuje się nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem
wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia.
9.
Jeżeli po ustaleniu wartości zamówienia nastąpiła zmiana okoliczności mających wpływ
na dokonane ustalenie, udzielający zamówienia przed wszczęciem postępowania o udzielenie
zamówienia dokonuje zmiany wartości zamówienia.
Art. 27.
1.
Z przyjmującym zamówienie udzielający zamówienia zawiera umowę na czas udzielania
świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub na czas określony. Umowa nie może
być zawarta na okres krótszy niż 3 miesiące, chyba że rodzaj i liczba świadczeń zdrowotnych
uzasadniają zawarcie umowy na okres krótszy.
2.
Przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do udzielania świadczeń zdrowotnych w zakresie
oraz na zasadach określonych w umowie, a udzielający zamówienia do zapłaty wynagrodzenia
za udzielanie tych świadczeń.
3.
Umowa wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności.
4.
Umowa zawiera w szczególności:
1)
określenie zakresu świadczeń zdrowotnych;
2)
określenie sposobu organizacji udzielania świadczeń zdrowotnych, w tym miejsca, dni
i godzin udzielania świadczeń zdrowotnych;
3)
minimalną liczbę osób udzielających określonych świadczeń zdrowotnych;
4)
przyjęcie przez przyjmującego zamówienie obowiązku poddania się kontroli przeprowadzanej
przez udzielającego zamówienia;
5)
określenie rodzajów i sposobu kalkulacji należności, jaką udzielający zamówienia przekazuje
przyjmującemu zamówienie z tytułu realizacji zamówienia, a w przypadku ustalenia stawki
ryczałtowej - określenie jej wysokości;
6)
ustalenie zasad rozliczeń oraz zasad i terminów przekazywania należności;
7)
ustalenie trybu przekazywania udzielającemu zamówienia informacji o realizacji przyjętego
zamówienia;
8)
postanowienia dotyczące szczegółowych okoliczności uzasadniających rozwiązanie umowy
za wypowiedzeniem oraz okres wypowiedzenia;
9)
zobowiązanie przyjmującego zamówienie do prowadzenia określonej sprawozdawczości statystycznej.
5.
Nieważna jest zmiana postanowień zawartej umowy niekorzystnych dla udzielającego zamówienia,
jeżeli przy ich uwzględnieniu zachodziłaby konieczność zmiany treści oferty, na podstawie
której dokonano wyboru przyjmującego zamówienie, chyba że konieczność wprowadzenia
takich zmian wynika z okoliczności, których nie można było przewidzieć w chwili zawarcia
umowy.
6.
Przyjmujący zamówienie nie może przenieść na osobę trzecią praw i obowiązków wynikających
z umowy, chyba że umowa stanowi inaczej.
7.
Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przy udzielaniu świadczeń w zakresie udzielonego
zamówienia ponoszą solidarnie udzielający zamówienia i przyjmujący zamówienie.
8.
Umowa ulega rozwiązaniu:
1)
z upływem czasu, na który była zawarta;
2)
z dniem zakończenia udzielania określonych świadczeń zdrowotnych;
3)
wskutek oświadczenia jednej ze stron, z zachowaniem okresu wypowiedzenia;
4)
wskutek oświadczenia jednej ze stron, bez zachowania okresu wypowiedzenia, w przypadku
gdy druga strona rażąco narusza istotne postanowienia umowy.
Dział II
Zasady funkcjonowania podmiotów leczniczych
Rozdział 1
Podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne
Art. 28.
1.
Podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe
świadczenia zdrowotne jest obowiązany:
1)
w razie pogorszenia się stanu zdrowia pacjenta, powodującego zagrożenie życia lub
w razie jego śmierci, niezwłocznie zawiadomić wskazaną przez pacjenta osobę lub instytucję,
lub przedstawiciela ustawowego;
2)
w razie śmierci pacjenta:
a)
należycie przygotować zwłoki poprzez ich umycie i okrycie, z zachowaniem godności
należnej osobie zmarłej, w celu ich wydania osobie lub instytucji uprawnionej do ich
pochowania, o której mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych,
b)
przechowywać zwłoki nie dłużej niż przez 72 godziny, licząc od godziny, w której nastąpiła
śmierć pacjenta.
2.
Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, nie stanowią przygotowania zwłok
zmarłego pacjenta do pochowania.
3.
Nie pobiera się opłat za czynności, o których mowa w ust. 1.
4.
Zwłoki pacjenta mogą być przechowywane w chłodni dłużej niż 72 godziny, jeżeli:
1)
nie mogą zostać wcześniej odebrane przez osoby lub instytucje uprawnione do pochowania
zwłok pacjenta;
2)
w związku ze zgonem zostało wszczęte dochodzenie albo śledztwo, a prokurator nie zezwolił
na pochowanie zwłok;
3)
przemawiają za tym inne niż wymienione w pkt 1 i 2 ważne przyczyny, za zgodą albo
na wniosek osoby lub instytucji uprawnionej do pochowania zwłok pacjenta.
5.
Dopuszcza się pobieranie opłaty za przechowywanie zwłok pacjenta przez okres dłuższy
niż określony w ust. 1 pkt 2 lit. b od osób lub instytucji uprawnionych do pochowania
zwłok na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz od podmiotów, na zlecenie których przechowuje się zwłoki w związku z toczącym
się postępowaniem karnym. Opłaty nie pobiera się, jeżeli przepisy odrębne tak stanowią.
6.
W przypadku, o którym mowa w art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych, dopuszcza się pobieranie od gminy opłaty za przechowywanie zwłok pacjenta za okres
przypadający po upływie 3 dni od dnia powiadomienia gminy o konieczności pochowania
zwłok pacjenta w związku z niepochowaniem ich przez inne uprawnione osoby lub instytucje.
7.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób postępowania
podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe
świadczenia zdrowotne ze zwłokami pacjenta w przypadku śmierci pacjenta, uwzględniając
konieczność poszanowania godności należnej zmarłemu.
Art. 29.
1.
Wypisanie pacjenta ze szpitala albo innego przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego wykonującego
działalność leczniczą w rodzaju całodobowe i stacjonarne świadczenia zdrowotne, jeżeli
przepisy odrębne nie stanowią inaczej, następuje:
1)
gdy stan zdrowia pacjenta nie wymaga dalszego udzielania świadczeń zdrowotnych w tym
przedsiębiorstwie;
2)
na żądanie pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego;
3)
gdy pacjent w sposób rażący narusza porządek lub przebieg procesu udzielania świadczeń
zdrowotnych, a nie zachodzi obawa, że odmowa lub zaprzestanie udzielania świadczeń
zdrowotnych może spowodować bezpośrednie niebezpieczeństwo dla jego życia lub zdrowia
albo życia lub zdrowia innych osób.
2.
Jeżeli przedstawiciel ustawowy żąda wypisania pacjenta, którego stan zdrowia wymaga
dalszego udzielania świadczeń zdrowotnych, można odmówić wypisania do czasu wydania
w tej sprawie orzeczenia przez właściwy ze względu na miejsce udzielania świadczeń
zdrowotnych sąd opiekuńczy, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, niezwłocznie zawiadamia się właściwy sąd opiekuńczy
o odmowie wypisania i jej przyczynach.
4.
Pacjent występujący z żądaniem, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest informowany przez
lekarza o możliwych następstwach zaprzestania dalszego udzielania świadczeń zdrowotnych.
Pacjent taki składa pisemne oświadczenie o wypisaniu na własne żądanie. W przypadku
braku takiego oświadczenia lekarz sporządza adnotację w dokumentacji medycznej.
Art. 30.
1.
Gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania, a w przypadku niemożności ustalenia
miejsca zamieszkania właściwa ze względu na ostatnie miejsce pobytu pacjenta pokrywa
koszty transportu sanitarnego pacjenta małoletniego lub osoby niezdolnej do samodzielnej
egzystencji do miejsca pobytu, jeżeli przedstawiciel ustawowy pacjenta albo osoba,
na której w stosunku do pacjenta ciąży ustawowy obowiązek alimentacyjny, nie odbiera
pacjenta w wyznaczonym terminie.
2.
Kierownik niezwłocznie zawiadamia wójta (burmistrza, prezydenta) o okolicznościach,
o których mowa w ust. 1, i organizuje transport sanitarny na koszt gminy określonej
w tym przepisie. Gminie przysługuje roszczenie o zwrot kosztów transportu sanitarnego
od przedstawiciela ustawowego pacjenta albo od osoby, na której w stosunku do pacjenta
ciąży ustawowy obowiązek alimentacyjny.
3.
Gmina pokrywa koszty transportu sanitarnego, o którym mowa w ust. 1, na podstawie
rachunku wystawionego przez kierownika, o którym mowa w ust. 2.
4.
Pacjent, którego stan zdrowia nie wymaga dalszego udzielania świadczeń szpitalnych
albo całodobowych i stacjonarnych świadczeń zdrowotnych innych niż szpitalne, lub
osoba, na której w stosunku do pacjenta ciąży ustawowy obowiązek alimentacyjny, ponoszą
koszty pobytu pacjenta, począwszy od terminu określonego przez kierownika, niezależnie
od uprawnień do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych określonych w przepisach odrębnych.
Art. 31.
1.
Zwłoki pacjenta mogą być poddane sekcji, w szczególności gdy zgon tej osoby nastąpi
przed upływem 12 godzin od przyjęcia, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Zwłoki pacjenta nie są poddawane sekcji, jeżeli przedstawiciel ustawowy tej osoby
wyraził sprzeciw lub uczyniła to ta osoba za życia.
3.
O zaniechaniu sekcji zwłok z przyczyny określonej w ust. 2 sporządza się adnotację
w dokumentacji medycznej i załącza sprzeciw, o którym mowa w ust. 2.
4.
Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w przypadkach:
1)
określonych w Kodeksie postępowania karnego i Kodeksie karnym wykonawczym oraz aktach wykonawczych wydanych na ich podstawie;
2)
gdy przyczyny zgonu nie można ustalić w sposób jednoznaczny;
3)
określonych w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych
u ludzi.
5.
W dokumentacji medycznej pacjenta sporządza się adnotację o dokonaniu albo zaniechaniu
sekcji zwłok, z odpowiednim uzasadnieniem.
Art. 32.
1.
Dokonanie sekcji zwłok nie może nastąpić wcześniej niż po upływie 12 godzin od stwierdzenia
zgonu.
2.
Jeżeli zachodzi potrzeba pobrania ze zwłok komórek, tkanek lub narządów, przeprowadzenie
sekcji zwłok przed upływem 12 godzin, przy zachowaniu zasad i trybu przewidzianych
w przepisach o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów,
może zarządzić kierownik, a jeżeli kierownik nie jest lekarzem, upoważniony przez
niego lekarz albo lekarz upoważniony przez zarząd spółki kapitałowej.
3.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do osób osadzonych zmarłych w zakładach karnych i
aresztach śledczych.
Art. 33.
W przypadku wykonywania działalności leczniczej przez lekarza jako indywidualnej praktyki
lekarskiej wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego na podstawie umowy z
tym podmiotem albo indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej wyłącznie w
przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego na podstawie umowy z tym podmiotem albo wykonywania
działalności leczniczej przez pielęgniarkę jako indywidualnej praktyki pielęgniarki
wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego na podstawie umowy z tym podmiotem
albo indywidualnej specjalistycznej praktyki pielęgniarki wyłącznie w przedsiębiorstwie
podmiotu leczniczego na podstawie umowy z tym podmiotem, odpowiedzialność za szkody
będące następstwem udzielania świadczeń zdrowotnych albo niezgodnego z prawem zaniechania
udzielania świadczeń zdrowotnych, ponoszą solidarnie odpowiednio lekarz i podmiot
leczniczy albo pielęgniarka i podmiot leczniczy.
Art. 34.
1.
Podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe
świadczenia zdrowotne może, w zakresie świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków
publicznych, na okres nieprzekraczający 6 miesięcy, zaprzestać działalności leczniczej:
1)
całkowicie;
2)
częściowo, w zakresie jednej lub więcej jednostek lub komórek organizacyjnych przedsiębiorstwa
tego podmiotu związanych bezpośrednio z udzielaniem tych świadczeń.
2.
Czasowe zaprzestanie działalności, o którym mowa w ust. 1, wymaga zgody wojewody.
3.
Kierownik występuje do wojewody z wnioskiem o udzielenie zgody, o której mowa w ust.
2.
4.
Kierownik podmiotu leczniczego:
1)
utworzonego przez Ministra Obrony Narodowej występuje do wojewody z wnioskiem, o którym
mowa w ust. 3, po uzyskaniu zgody jednostki organizacyjnej właściwej do spraw zdrowia
podległej Ministrowi Obrony Narodowej;
2)
wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia
zdrowotne utworzonego przez uczelnię medyczną występuje do wojewody z wnioskiem, o
którym mowa w ust. 3, po uzyskaniu zgody rektora uczelni albo odpowiednio dyrektora
Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego.
5.
Wniosek kierownika powinien zawierać określenie przyczyny, proponowany okres oraz
zakres zaprzestania działalności.
6.
Wojewoda przed wyrażeniem zgody zasięga opinii dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego
Narodowego Funduszu Zdrowia. Niewydanie opinii w terminie 7 dni jest równoznaczne
z wydaniem opinii pozytywnej.
7.
Wojewoda wydaje zgodę albo odmawia jej wydania, w drodze decyzji administracyjnej,
w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku.
8.
W przypadku gdy zaprzestanie działalności leczniczej:
1)
jest spowodowane siłą wyższą,
2)
wynika z decyzji administracyjnej podjętej na podstawie odrębnych przepisów
- kierownik informuje wojewodę o czasowym całkowitym albo częściowym zaprzestaniu
działalności, w terminie 3 dni roboczych od dnia zaistnienia okoliczności powodujących
zaprzestanie tej działalności.
Art. 35.
1.
W przypadku czasowego zaprzestania działalności leczniczej całkowicie lub częściowo,
w zakresie jednej lub kilku jednostek lub komórek organizacyjnych przedsiębiorstwa
podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe
świadczenia zdrowotne, bez zachowania trybu określonego w art. 34, wojewoda nakłada,
w drodze decyzji administracyjnej, na kierownika tego podmiotu karę pieniężną w wysokości
do trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia tej osoby, wyliczonego na podstawie wynagrodzenia
za ostatnie 3 miesiące poprzedzające miesiąc, w którym nałożono karę. Decyzji nadaje
się rygor natychmiastowej wykonalności.
2.
Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji administracyjnej.
3.
Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wojewoda jest obowiązany uwzględniać rodzaj
i wagę stwierdzonych naruszeń.
4.
Kara pieniężna podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w
administracji.
5.
Do kary pieniężnej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa dotyczące terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz odsetek od tych zobowiązań.
6.
Na decyzję w sprawie kary pieniężnej przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Art. 36.
1.
Osoby zatrudnione w szpitalu oraz pozostające w stosunku cywilnoprawnym z podmiotem
leczniczym, którego przedsiębiorstwem jest szpital, są obowiązane nosić w widocznym
miejscu identyfikator zawierający imię i nazwisko oraz funkcję tej osoby.
2.
W szpitalu dla osób pozbawionych wolności stosuje się numeryczne znaki identyfikacyjne
osób zatrudnionych.
3.
Pacjentów szpitala zaopatruje się w znaki identyfikacyjne.
3a.
W przypadku uzasadnionym stanem zdrowia pacjenta kierownik może podjąć decyzję o odstąpieniu
od zaopatrywania tego pacjenta w znak identyfikacyjny. Informację w tym zakresie wraz
z podaniem przyczyn odstąpienia zamieszcza się w dokumentacji medycznej pacjenta.
4.
Przepisu ust. 3 nie stosuje się do pacjentów szpitala dla osób pozbawionych wolności
oraz pacjentów szpitala lub oddziału psychiatrycznego.
5.
Znak identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 3, zawiera informacje pozwalające na ustalenie:
1)
imienia i nazwiska oraz daty urodzenia pacjenta,
2)
w przypadku noworodka urodzonego w szpitalu - imienia i nazwiska matki, płci i daty
urodzenia dziecka ze wskazaniem roku, miesiąca, dnia oraz godziny i minuty w systemie
24-godzinnym, a w przypadku noworodka urodzonego z ciąży mnogiej także cyfry wskazujące
na kolejność rodzenia się
- zapisane w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjenta przez osoby nieuprawnione.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
warunki, sposób i tryb zaopatrywania pacjentów w znaki identyfikacyjne,
2)
sposób postępowania w razie stwierdzenia braku znaków identyfikacyjnych pacjentów
szpitala
- kierując się potrzebą zapewnienia identyfikacji pacjentów i ich bezpieczeństwa oraz
koniecznością poszanowania ochrony danych osobowych.
Rozdział 2
Podmioty lecznicze o szczególnej regulacji
Art. 37.
1.
(uchylony)
2.
(uchylony)
3.
Do jednostki służby medycyny pracy Służby Więziennej przepisy ustawy stosuje się odpowiednio,
przy uwzględnieniu ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy i ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej oraz przepisów wydanych na ich podstawie, z tym że przepisów art. 30, art. 44-50
oraz przepisów oddziału 2 w rozdziale 3 działu II nie stosuje się.
4.
Do podmiotów leczniczych utworzonych przez Ministra Sprawiedliwości dla osób pozbawionych
wolności przepisy ustawy stosuje się odpowiednio, przy uwzględnieniu ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy i ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, z tym że przepisów art. 30, art. 34 i art. 35, art. 44-46, art. 48-50 oraz przepisów
oddziału 2 w rozdziale 3 działu II nie stosuje się.
4a16)Dodany przez art. 52 pkt 1 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób (Dz. U. z 2014 r. poz. 24), która weszła w życie z dniem 22 stycznia 2014 r..
Do Krajowego Ośrodka Zapobiegania Zachowaniom Dyssocjalnym, o którym mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi
stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób , przepisy ustawy stosuje się odpowiednio, z tym że przepisów art. 22, art. 29, art.
30, art. 34, art. 35, art. 36 ust. 3, art. 44, art. 45, art. 49 ust. 1 pkt 1 i art.
50 oraz przepisów oddziału 2 w rozdziale 3 działu II nie stosuje się.
5.
Do podmiotów leczniczych w formie jednostki budżetowej utworzonych przez Ministra
Obrony Narodowej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz ministra właściwego
do spraw wewnętrznych w ramach jednostek organizacyjnych Straży Granicznej przepisu
art. 49 nie stosuje się.
Art. 38.
1.
Minister, centralny organ administracji rządowej albo wojewoda może nałożyć na podmiot
leczniczy będący:
1)
spółką kapitałową, w której jedynym albo większościowym udziałowcem albo akcjonariuszem
jest Skarb Państwa, którego uprawnienia wykonuje ten organ,
2)
samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej lub państwową jednostką budżetową,
dla których jest podmiotem tworzącym
- obowiązek wykonania określonego zadania.
2.
Jednostka samorządu terytorialnego może nałożyć na podmiot leczniczy będący:
1)
spółką kapitałową, w której jedynym albo większościowym udziałowcem albo akcjonariuszem
jest ta jednostka,
2)
samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej lub samorządową jednostką budżetową,
dla których ta jednostka jest podmiotem tworzącym
- obowiązek wykonania określonego zadania.
3.
W przypadku nałożenia obowiązku wykonania zadań w trybie, o którym mowa w ust. 1 albo
2, zapewnia się środki na pokrycie wydatków związanych z wykonaniem tych zadań, chyba
że wykonanie zadania następuje odpłatnie na podstawie umowy.
4.
W razie poniesienia szkody przez podmiot leczniczy przy wykonywaniu zadań wykonywanych
w trybie ust. 1 albo 2 organ nakładający obowiązek ich wykonania jest obowiązany do
jej naprawienia.
Art. 39.
(uchylony)
Art. 40.
1.
Jednostka budżetowa, której podmiotem tworzącym jest Minister Obrony Narodowej, posiadająca
w swojej strukturze ambulatorium z izbą chorych, wykonuje działalność leczniczą w
zakresie świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej lub świadczeń lekarza dentysty, a
także stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych innych niż szpitalne udzielanych
żołnierzom.
2.
Jednostka budżetowa, której podmiotem tworzącym jest minister właściwy do spraw wewnętrznych,
Minister Sprawiedliwości lub Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, posiadająca
w swojej strukturze ambulatorium z izbą chorych albo poradnię przyzakładową i poradnię
przyzakładową z izbą chorych, wykonuje działalność leczniczą w zakresie świadczeń
podstawowej opieki zdrowotnej lub świadczeń lekarza dentysty, a także stacjonarnych
i całodobowych świadczeń zdrowotnych innych niż szpitalne udzielanych osobom, o których
mowa w art. 56 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej
Polskiej i funkcjonariuszom Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Więziennej
oraz Straży Granicznej.
Art. 41.
1.
W podmiocie leczniczym działającym w formie spółki kapitałowej utworzonej przez Skarb
Państwa, jednostkę samorządu terytorialnego lub uczelnię medyczną albo do którego
podmioty te przystąpiły na podstawie art. 6 ust. 8 i w którym posiadają udziały albo
akcje reprezentujące co najmniej 51% kapitału zakładowego uchwały zgromadzenia wspólników
albo walnego zgromadzenia dotyczące:
1)
rozwiązania spółki,
2)
zbycia przedsiębiorstwa spółki,
3)
zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa spółki,
4)
zbycia udziałów albo akcji, które powoduje utratę udziału większościowego w kapitale
zakładowym spółki,
5)
istotnej zmiany przedmiotu działalności spółki
- są podejmowane większością trzech czwartych głosów.
2.
Członkowie rady nadzorczej reprezentujący Skarb Państwa, jednostkę samorządu terytorialnego
lub uczelnię medyczną w podmiocie, o którym mowa w ust. 1, są powoływani spośród osób,
które złożyły egzamin, o którym mowa w przepisach o komercjalizacji i prywatyzacji,
albo zostały zwolnione z obowiązku złożenia egzaminu zgodnie z tymi przepisami.
Rozdział 3
Podmioty lecznicze niebędące przedsiębiorcami
Oddział 1
Przepisy ogólne
Art. 42.
1.
Ustrój podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą, a także inne sprawy dotyczące
jego funkcjonowania nieuregulowane w ustawie określa statut.
2.
W statucie określa się:
1)
nazwę podmiotu, o którym mowa w ust. 1, odpowiadającą rodzajowi i zakresowi udzielanych
świadczeń zdrowotnych;
2)
siedzibę podmiotu, o którym mowa w ust. 1;
3)
cele i zadania podmiotu, o którym mowa w ust. 1;
4)
organy i strukturę organizacyjną podmiotu, o którym mowa w ust. 1, w tym zadania,
czas trwania kadencji i okoliczności odwołania członków rady społecznej, o której
mowa w art. 48, przed upływem kadencji;
5)
formę gospodarki finansowej.
3.
Statut może przewidywać prowadzenie określonej, wyodrębnionej organizacyjnie działalności
innej niż działalność lecznicza.
4.
Statut nadaje podmiot tworzący.
Art. 43.
Podmiot tworzący może pozbawić podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą składników
przydzielonego lub nabytego mienia w przypadku jego połączenia albo przekształcenia,
przeprowadzanych na zasadach określonych w ustawie.
Art. 44.
Podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą udziela świadczeń zdrowotnych finansowanych
ze środków publicznych ubezpieczonym oraz innym osobom uprawnionym do tych świadczeń
na podstawie odrębnych przepisów nieodpłatnie, za częściową odpłatnością lub całkowitą
odpłatnością.
Art. 45.
1.
Wysokość opłat za świadczenia zdrowotne udzielane osobom innym niż wymienione w art.
44 ustala kierownik.
2.
Przy ustalaniu wysokości opłaty, o której mowa w ust. 1, kierownik uwzględnia rzeczywiste
koszty udzielenia świadczenia zdrowotnego.
Art. 46.
1.
Odpowiedzialność za zarządzanie podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą ponosi
kierownik.
2.
Kierownikiem podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą może być osoba, która:
1)
posiada wykształcenie wyższe;
2)
posiada wiedzę i doświadczenie dające rękojmię prawidłowego wykonywania obowiązków
kierownika;
3)
posiada co najmniej pięcioletni staż pracy na stanowisku kierowniczym albo ukończone
studia podyplomowe na kierunku zarządzanie i co najmniej trzyletni staż pracy;
4)
nie została prawomocnie skazana za przestępstwo popełnione umyślnie.
3.
W przypadku podmiotów leczniczych niebędących przedsiębiorcami podmiot tworzący nawiązuje
z kierownikiem stosunek pracy na podstawie powołania lub umowy o pracę albo zawiera
z nim umowę cywilnoprawną.
4.
Przepisu ust. 2 pkt 3 nie stosuje się do kierownika podmiotu leczniczego wykonującego
działalność leczniczą dla osób pozbawionych wolności.
Art. 47.
1.
Kierownik podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą, z którym podmiot tworzący
nawiązał stosunek pracy na podstawie powołania, umowy o pracę albo zawarł umowę cywilnoprawną,
wykonujący zawód medyczny, może udzielać świadczeń zdrowotnych, jeżeli zawarta z nim
umowa przewiduje taką możliwość. W takim przypadku umowa określa również warunki udzielania
świadczeń zdrowotnych, w tym wymiar czasu pracy.
2.
Do kierownika podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą, który jest żołnierzem
zawodowym stosuje się przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a do kierownika
podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą, który jest funkcjonariuszem Służby
Więziennej, Straży Granicznej albo Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego stosuje się
odpowiednio przepisy o Służbie Więziennej, Straży Granicznej albo Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego.
3.
Kierownik podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą nie może podejmować innego
zatrudnienia bez wyrażonej w formie pisemnej zgody podmiotu tworzącego.
Art. 48.
1.
W podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą działa rada społeczna, która jest
organem:
1)
inicjującym i opiniodawczym podmiotu tworzącego;
2)
doradczym kierownika.
2.
Do zadań rady społecznej należy:
1)
przedstawianie podmiotowi tworzącemu wniosków i opinii w sprawach:
a)
zbycia aktywów trwałych oraz zakupu lub przyjęcia darowizny nowej aparatury i sprzętu
medycznego,
b)
związanych z przekształceniem lub likwidacją, rozszerzeniem lub ograniczeniem działalności,
c)
przyznawania kierownikowi nagród,
d)
rozwiązania stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej z kierownikiem;
e)
(uchylona)
2)
przedstawianie kierownikowi wniosków i opinii w sprawach:
a)
planu finansowego, w tym planu inwestycyjnego,
b)
rocznego sprawozdania z planu finansowego, w tym planu inwestycyjnego,
c)
kredytów bankowych lub dotacji,
d)
podziału zysku,
e)
zbycia aktywów trwałych oraz zakupu lub przyjęcia darowizny nowej aparatury i sprzętu
medycznego,
f)
regulaminu organizacyjnego;
3)
dokonywanie okresowych analiz skarg i wniosków wnoszonych przez pacjentów, z wyłączeniem
spraw podlegających nadzorowi medycznemu;
4)
opiniowanie wniosku w sprawie czasowego zaprzestania działalności leczniczej;
5)
wykonywanie innych zadań określonych w ustawie i statucie.
3.
Rady społecznej nie powołuje się w:
1)
wojewódzkich, powiatowych i granicznych stacjach sanitarno-epidemiologicznych;
2)
regionalnych centrach krwiodawstwa i krwiolecznictwa, Wojskowym Centrum Krwiodawstwa
i Krwiolecznictwa, Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa utworzonym przez ministra
właściwego do spraw wewnętrznych;
3)
podmiotach leczniczych tworzonych przez pracodawcę w celu ochrony pracujących przed
wpływem niekorzystnych warunków środowiska pracy oraz sprawujących profilaktyczną
opiekę nad pracującymi;
4)
podmiotach leczniczych w formie jednostki budżetowej utworzonych przez Ministra Obrony
Narodowej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz ministra właściwego do spraw
wewnętrznych w ramach jednostek organizacyjnych Straży Granicznej.
4.
Zadania określone w ust. 2 w instytutach badawczych, o których mowa w art. 4 ust.
1 pkt 4, wykonuje rada naukowa.
5.
Radę społeczną powołuje i odwołuje oraz zwołuje jej pierwsze posiedzenie podmiot tworzący.
W posiedzeniach rady społecznej uczestniczy kierownik oraz przedstawiciele organizacji
związkowych działających w podmiocie leczniczym.
6.
W skład rady społecznej działającej w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą,
dla którego podmiotem tworzącym jest:
1)
uczelnia medyczna, wchodzą:
a)
jako przewodniczący - przedstawiciel rektora uczelni albo dyrektora Centrum Medycznego
Kształcenia Podyplomowego,
b)
jako członkowie:
-
-przedstawiciel ministra właściwego do spraw zdrowia,
-
-przedstawiciel wojewody,
-
-przedstawiciel przewodniczącego zarządu samorządu województwa,
-
-przedstawiciel okręgowej rady lekarskiej,
-
-przedstawiciel okręgowej rady pielęgniarek i położnych,
-
-osoby powołane odpowiednio przez senat albo radę naukową - w liczbie nieprzekraczającej 5;
2)
podmiot tworzący inny niż określony w pkt 1, wchodzą:
a)
jako przewodniczący:
-
-przedstawiciel organu administracji rządowej - w podmiotach utworzonych przez ten organ,
-
-wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa lub osoba przez niego wyznaczona - w podmiotach utworzonych przez jednostkę samorządu terytorialnego,
b)
jako członkowie:
-
-przedstawiciel wojewody - w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą utworzonym przez jednostkę samorządu terytorialnego,
-
-przedstawiciele wybrani przez odpowiednio: radę gminy lub radę powiatu - w liczbie określonej przez podmiot tworzący, albo przez sejmik województwa - w liczbie nieprzekraczającej 15 osób, albo przez podmiot tworzący podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą o ogólnokrajowym lub ponadwojewódzkim obszarze działania - w liczbie nieprzekraczającej 15 osób, w tym po jednym przedstawicielu Naczelnej Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych,
-
-przedstawiciel uczelni medycznej wybrany przez rektora albo dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego - w szpitalu, w którym jest jednostka organizacyjna udostępniona na podstawie art. 89 ust. 3.
7.
Członkiem rady społecznej podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą nie może
być osoba zatrudniona w tym podmiocie.
8.
W posiedzeniach rady społecznej, w której skład nie wchodzi przedstawiciel Naczelnej
Rady Lekarskiej lub Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, mają prawo uczestniczyć,
z głosem doradczym, przedstawiciele samorządów zawodów medycznych.
9.
Członkowi rady społecznej przysługuje zwolnienie z wykonywania obowiązków w ramach
stosunku pracy na czas uczestniczenia w posiedzeniach rady społecznej.
10.
Za udział w posiedzeniach rady społecznej jej członkowi przysługuje od podmiotu tworzącego
rekompensata w wysokości utraconych zarobków, jeżeli z powodu uczestnictwa w posiedzeniu
rady pracodawca udzielił członkowi na ten czas zwolnienia z wykonywania obowiązków
pracowniczych bez zachowania prawa do wynagrodzenia.
11.
Sposób zwoływania posiedzeń rady społecznej, tryb pracy i podejmowania uchwał określa
regulamin uchwalony przez radę społeczną i zatwierdzony przez podmiot tworzący.
12.
Od uchwały rady społecznej kierownikowi przysługuje odwołanie do podmiotu tworzącego.
Art. 49.
1.
W podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą przeprowadza się konkurs na stanowisko:
1)
kierownika;
2)
zastępcy kierownika, w przypadku gdy kierownik nie jest lekarzem;
3)
ordynatora;
4)
naczelnej pielęgniarki lub przełożonej pielęgniarek;
5)
pielęgniarki oddziałowej.
2.
Konkurs na stanowisko kierownika oraz zastępcy kierownika ogłasza podmiot tworzący,
a na pozostałe stanowiska - kierownik.
3.
Jeżeli do konkursu nie zgłosiło się co najmniej dwóch kandydatów lub w wyniku konkursu
nie wybrano kandydata albo z kandydatem wybranym w postępowaniu konkursowym nie nawiązano
stosunku pracy albo nie zawarto umowy cywilnoprawnej, odpowiednio podmiot tworzący
lub kierownik ogłasza nowy konkurs w okresie 30 dni od dnia zakończenia postępowania
w poprzednim konkursie.
4.
Jeżeli w wyniku postępowania w dwóch kolejnych konkursach kandydat nie został wybrany
z przyczyn określonych w ust. 3, odpowiednio podmiot tworzący albo kierownik nawiązuje
stosunek pracy albo zawiera umowę cywilnoprawną z osobą przez siebie wskazaną po zasięgnięciu
opinii komisji konkursowej.
5.
Z kandydatem wybranym w drodze konkursu lub wskazanym w trybie ust. 4 na stanowisko
określone w ust. 1 pkt 2-5 kierownik nawiązuje stosunek pracy na podstawie umowy o
pracę.
6.
Z kandydatem na stanowisko określone w ust. 1, wybranym w drodze konkursu lub wskazanym
w trybie ust. 4, nawiązuje się stosunek pracy albo zawiera umowę cywilnoprawną na
6 lat. Okres ten może być przedłużony do 8 lat, jeżeli do osiągnięcia wieku emerytalnego
pracownikowi brakuje nie więcej niż 2 lata.
7.
W przypadku gdy zgodnie z regulaminem organizacyjnym oddziałem kieruje lekarz niebędący
ordynatorem, na stanowisko lekarza kierującego oddziałem konkursu nie przeprowadza
się.
8.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób przeprowadzania konkursu, o którym mowa w ust. 1,
2)
skład oraz tryb i warunki powoływania i odwoływania komisji konkursowej,
3)
ramowy regulamin przeprowadzania konkursu, o którym mowa w ust. 1
- kierując się potrzebą zapewnienia przejrzystości procedury konkursowej.
Art. 50.
1.
Podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą stosuje minimalne normy zatrudnienia pielęgniarek.
Minimalne normy ustala kierownik tego podmiotu po zasięgnięciu opinii:
1)
kierujących jednostkami lub komórkami organizacyjnymi określonymi w regulaminie organizacyjnym;
2)
przedstawicieli organów samorządu pielęgniarek oraz związków zawodowych pielęgniarek
i położnych działających na terenie podmiotu.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek
i Położnych oraz reprezentatywnych związków zawodowych, określi, w drodze rozporządzenia,
sposób ustalania minimalnych norm zatrudnienia pielęgniarek w podmiotach określonych
w ust. 1, mając na celu zapewnienie właściwej jakości i dostępności świadczeń zdrowotnych.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w odniesieniu do podmiotów leczniczych, dla
których jest podmiotem tworzącym, a minister właściwy do spraw zdrowia w odniesieniu
do pozostałych podmiotów leczniczych niebędących przedsiębiorcami, dokonuje corocznej
oceny realizacji obowiązku, o którym mowa w ust. 1, w trybie określonym w art. 119.
4.
W podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą zatrudnia się pracowników posiadających
kwalifikacje odpowiednie do zajmowanego stanowiska.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, kwalifikacje
wymagane od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach określonych
w ust. 1, kierując się bezpieczeństwem pacjentów oraz potrzebą zapewnienia efektywności
zatrudnienia.
Oddział 2
Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej
Art. 51.
Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej prowadzi gospodarkę finansową na zasadach
określonych w ustawie.
Art. 52.
Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej pokrywa z posiadanych środków i uzyskiwanych
przychodów koszty działalności i reguluje zobowiązania.
Art. 53.
Podstawą gospodarki samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest plan
finansowy ustalany przez kierownika.
Art. 54.
1.
Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej gospodaruje samodzielnie przekazanymi
w nieodpłatne użytkowanie nieruchomościami i majątkiem Skarbu Państwa lub jednostki
samorządu terytorialnego oraz majątkiem własnym (otrzymanym lub zakupionym).
2.
Zbycie aktywów trwałych samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, oddanie
ich w dzierżawę, najem, użytkowanie oraz użyczenie może nastąpić wyłącznie na zasadach
określonych przez podmiot tworzący.
3.
Zasady, o których mowa w ust. 2, polegają w szczególności na ustanowieniu wymogu uzyskania
zgody podmiotu tworzącego na zbycie, wydzierżawienie, wynajęcie, oddanie w użytkowanie
oraz użyczenie aktywów trwałych.
4.
Wniesienie majątku samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej lub przysługującego
mu do niego prawa w formie aportu do spółek, jego przekazanie fundacji lub stowarzyszeniu,
które wykonują działalność leczniczą, jest zabronione. W przypadku spółek, fundacji
lub stowarzyszeń, wykonujących inną działalność, dokonanie tych czynności wymaga zgody
podmiotu tworzącego.
5.
Czynność prawna mająca na celu zmianę wierzyciela samodzielnego publicznego zakładu
opieki zdrowotnej może nastąpić po wyrażeniu zgody przez podmiot tworzący. Podmiot
tworzący wydaje zgodę albo odmawia jej wydania, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia
ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych oraz w oparciu o analizę sytuacji finansowej
i wynik finansowy samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej za rok poprzedni.
Zgodę wydaje się po zasięgnięciu opinii kierownika samodzielnego publicznego zakładu
opieki zdrowotnej.
6.
Czynność prawna dokonana z naruszeniem ust. 2-5 jest nieważna.
7.
O stwierdzenie nieważności czynności prawnej dokonanej z naruszeniem ust. 2-5 może
wystąpić także podmiot tworzący.
Art. 55.
1.
Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej może uzyskiwać środki finansowe:
1)
z odpłatnej działalności leczniczej, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej;
2)
z wydzielonej działalności innej niż wymieniona w pkt 1, jeżeli statut przewiduje
prowadzenie takiej działalności;
2a17)Dodany przez art. 5 ustawy z dnia 26 września 2014 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1626), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.)
z odsetek od lokat;
3)
z darowizn, zapisów, spadków oraz ofiarności publicznej, także pochodzenia zagranicznego;
4)
na cele i na zasadach określonych w przepisach art. 114-117;
5)
na realizację innych zadań określonych odrębnymi przepisami;
6)
na pokrycie ujemnego wyniku finansowego, o którym mowa w art. 59 ust. 2.
2.
Umowy dotyczące odpłatnych świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą
być również zawierane przez zakład ubezpieczeń działający na podstawie ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej .
Art. 56.
1.
Wartość majątku samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej określają:
1)
fundusz założycielski;
2)
fundusz zakładu.
2.
Fundusz założycielski zakładu stanowi wartość wydzielonej samodzielnemu publicznemu
zakładowi opieki zdrowotnej części mienia Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego,
lub mienia uczelni medycznej.
3.
Fundusz zakładu stanowi wartość majątku samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej
po odliczeniu funduszu założycielskiego.
Art. 57.
1.
Fundusz zakładu samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej zwiększa się o:
1)
zysk netto;
2)
kwoty zwiększenia wartości aktywów trwałych, będącego skutkiem ustawowego przeszacowania
tych aktywów;
3)
kwoty środków pieniężnych przekazane na pokrycie ujemnego wyniku finansowego, o którym
mowa w art. 59 ust. 2.
2.
Fundusz zakładu samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej zmniejsza się
o:
1)
stratę netto;
2)
kwoty zmniejszenia wartości aktywów trwałych, będącego skutkiem ustawowego przeszacowania
tych aktywów.
Art. 58.
Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej decyduje o podziale zysku.
Art. 59.
1.
Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej pokrywa we własnym zakresie ujemny
wynik finansowy.
2.
Podmiot tworzący samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej może, w terminie 3
miesięcy od upływu terminu zatwierdzenia sprawozdania finansowego samodzielnego publicznego
zakładu opieki zdrowotnej, pokryć ujemny wynik finansowy za rok obrotowy tego zakładu,
jeżeli wynik ten, po dodaniu kosztów amortyzacji, ma wartość ujemną - do wysokości
tej wartości.
3.
Ujemny wynik finansowy i koszty amortyzacji, o których mowa w ust. 2, dotyczą roku
obrotowego objętego sprawozdaniem finansowym.
4.
W przypadku niepokrycia ujemnego wyniku finansowego w sposób określony w ust. 2 podmiot
tworzący w terminie 12 miesięcy od upływu terminu określonego w ust. 2 wydaje rozporządzenie,
zarządzenie albo podejmuje uchwałę o zmianie formy organizacyjno-prawnej albo o likwidacji
samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej.
Art. 60.
1.
Likwidacja samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej następuje w drodze
rozporządzenia, zarządzenia albo uchwały właściwego organu podmiotu tworzącego.
2.
Rozporządzenie, zarządzenie albo uchwała o likwidacji samodzielnego publicznego zakładu
opieki zdrowotnej zawiera w szczególności:
1)
określenie zakładu podlegającego likwidacji;
2)
oznaczenie dnia zaprzestania udzielania świadczeń zdrowotnych, nie wcześniej niż 3
miesiące od dnia wydania rozporządzenia, zarządzenia albo podjęcia uchwały;
3)
oznaczenie dnia otwarcia likwidacji, nie później niż 30 dni od dnia, o którym mowa
w pkt 2;
4)
określenie sposobu i trybu zadysponowania składnikami materialnymi i niematerialnymi;
5)
oznaczenie dnia zakończenia likwidacji.
3.
Rozporządzenie, zarządzenie albo uchwała o likwidacji samodzielnego publicznego zakładu
opieki zdrowotnej stanowi podstawę do jego wykreślenia z:
1)
rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100, z
dniem zaprzestania udzielania świadczeń zdrowotnych;
2)
Krajowego Rejestru Sądowego z dniem zakończenia likwidacji.
4.
Okres od dnia otwarcia likwidacji do dnia jej zakończenia nie może być dłuższy niż
12 miesięcy. W przypadku wydania rozporządzenia, zarządzenia albo uchwały, o których
mowa w ust. 2, nie można przedłużać terminu zakończenia likwidacji.
Art. 61.
Zobowiązania i należności samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej po jego
likwidacji stają się zobowiązaniami i należnościami Skarbu Państwa albo uczelni medycznej,
albo właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Przepis zdania pierwszego stosuje
się odpowiednio do mienia.
Art. 62.
Za długoletnią pracę pracownikowi samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej
przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości:
1)
75% miesięcznego wynagrodzenia - po 20 latach pracy;
2)
100% miesięcznego wynagrodzenia - po 25 latach pracy;
3)
150% miesięcznego wynagrodzenia - po 30 latach pracy;
4)
200% miesięcznego wynagrodzenia - po 35 latach pracy;
5)
300% miesięcznego wynagrodzenia - po 40 latach pracy.
Art. 63.
1.
Pracownikowi samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej przechodzącemu na
emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy przysługuje jednorazowa odprawa
w wysokości:
1)
jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli był zatrudniony krócej niż 15 lat;
2)
dwumiesięcznego wynagrodzenia po 15 latach pracy;
3)
trzymiesięcznego wynagrodzenia po 20 latach pracy.
2.
Pracownik, który otrzymał odprawę, o której mowa w ust. 1, nie może ponownie nabyć
do niej prawa.
Art. 64.
Ustalanie okresów uprawniających do nagrody jubileuszowej, o której mowa w art. 62,
oraz jednorazowej odprawy, o której mowa w art. 63, a także szczegółowe zasady ich
obliczania i wypłacania regulują przepisy o wynagrodzeniu obowiązujące u danego pracodawcy.
Art. 65.
1.
Pracownikowi samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej przysługuje dodatek
za wysługę lat w wysokości wynoszącej po 5 latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia
zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy dalszy rok pracy, aż do osiągnięcia
20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.
2.
Ustalanie okresów uprawniających do dodatku za wysługę lat regulują przepisy o wynagrodzeniu
obowiązujące u danego pracodawcy.
Art. 66.
1.
Połączenie się samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej może być dokonane
przez:
1)
przeniesienie całego mienia co najmniej jednego samodzielnego publicznego zakładu
opieki zdrowotnej (przejmowanego) na inny samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej
(przejmujący);
2)
utworzenie nowego samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego co
najmniej z dwóch łączących się samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej.
2.
Podmioty tworzące samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej mogą dokonać połączenia
tych zakładów:
1)
w drodze rozporządzenia, zarządzenia albo uchwały - w przypadku zakładów mających
ten sam podmiot tworzący;
2)
w drodze porozumienia - w przypadku zakładów mających różne podmioty tworzące.
3.
Akt o połączeniu powinien zawierać w szczególności postanowienia o:
1)
nazwie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego w wyniku połączenia,
w przypadku połączenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2;
2)
przejęciu mienia podmiotu przejmowanego albo podmiotów łączących się;
3)
zasadach odpowiedzialności za zobowiązania podmiotów łączących się;
4)
terminie złożenia wniosku, o którym mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 albo 2, nie wcześniejszym
niż trzy miesiące od dnia wydania lub przyjęcia aktu o połączeniu.
4.
W przypadku połączenia, o którym mowa w ust. 1:
1)
pkt 1 - akt o połączeniu zawiera także nazwę i siedzibę podmiotu przejmowanego;
2)
pkt 2 - akt o połączeniu zawiera także nazwy i siedziby podmiotów łączących się.
5.
W porozumieniu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, wskazuje się także podmiot, który przejmuje
uprawnienia i obowiązki podmiotu tworzącego.
6.
Połączenie, o którym mowa w ust. 1, następuje bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego
podmiotu przejmowanego albo łączących się podmiotów.
7.
Do pracowników zakładu przejmowanego oraz do pracowników zakładów łączących się stosuje
się art. 231 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
Art. 67.
1.
W terminie określonym w akcie o połączeniu kierownik podmiotu przejmującego albo kierownik
samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego w wyniku połączenia
składa wniosek o:
1)
wykreślenie zakładu przejmowanego z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą,
o którym mowa w art. 100, oraz z Krajowego Rejestru Sądowego - w przypadku połączenia,
o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1;
2)
dokonanie wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego oraz w rejestrze podmiotów wykonujących
działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100 - w przypadku połączenia, o którym
mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2.
2.
W przypadku połączenia, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2, z dniem wpisania samodzielnego
publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego w wyniku połączenia do:
1)
rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100,
2)
Krajowego Rejestru Sądowego
- następuje z urzędu wykreślenie łączących się podmiotów z tych rejestrów.
3.
W przypadku połączenia, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2, z dniem wpisania samodzielnego
publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego w wyniku połączenia do Krajowego
Rejestru Sądowego zakład ten wstępuje we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem
były łączące się zakłady, bez względu na charakter prawny tych stosunków. Z chwilą
wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej
powstały w wyniku połączenia uzyskuje osobowość prawną.
4.
Z dniem wykreślenia podmiotu przejmowanego z Krajowego Rejestru Sądowego podmiot przejmujący
wstępuje we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem był podmiot przejmowany,
bez względu na charakter prawny tych stosunków.
Art. 68.
1.
W przypadku jednostek samorządu terytorialnego, które faktycznie wykonywały uprawnienia
i obowiązki podmiotu tworzącego samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, odpowiedzialność
za jego zobowiązania ponoszą te jednostki w częściach ułamkowych odpowiadających wysokości
zobowiązań powstałych w okresach, w których wykonywały one uprawnienia i obowiązki
podmiotu tworzącego.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, należności i mienie samodzielnego publicznego
zakładu opieki zdrowotnej stają się należnościami i mieniem podmiotu, który przejął
uprawnienia i obowiązki podmiotu tworzącego.
3.
Jednostki samorządu terytorialnego, które faktycznie wykonywały uprawnienia i obowiązki
podmiotu tworzącego samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, mogą w inny sposób,
niż wskazany w ust. 1 i 2, określić:
1)
odpowiedzialność za zobowiązania,
2)
zasady przejęcia należności i mienia
- samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, w stosunku do którego wykonywały
uprawnienia i obowiązki podmiotu tworzącego.
Art. 69.
Przekształcenie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w spółkę kapitałową
odbywa się na zasadach określonych w art. 70-82.
Art. 70.
Podmiot tworzący, na podstawie przychodów ze sprawozdania finansowego za ostatni rok
obrotowy oraz danych o zobowiązaniach i inwestycjach krótkoterminowych według stanu
na dzień poprzedzający dzień złożenia wniosku o wpisanie spółki kapitałowej do rejestru
przedsiębiorców, ustala wskaźnik zadłużenia samodzielnego publicznego zakładu opieki
zdrowotnej.
Art. 71.
Wskaźnik zadłużenia ustala się jako relację sumy zobowiązań długoterminowych i krótkoterminowych,
pomniejszonych o inwestycje krótkoterminowe samodzielnego publicznego zakładu opieki
zdrowotnej do sumy jego przychodów.
Art. 72.
1.
Jeżeli wartość wskaźnika zadłużenia ustalona zgodnie z art. 70 i 71 wynosi:
1)
powyżej 0,5 - podmiot tworzący, przed dniem przekształcenia, przejmuje zobowiązania
samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej o takiej wartości, aby wskaźnik
zadłużenia wyniósł nie więcej niż 0,5;
2)
0,5 lub mniej - podmiot tworzący może, przed dniem przekształcenia, przejąć zobowiązania
samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej.
2.
Przejęciu w pierwszej kolejności podlegają zobowiązania wymagalne najdawniej obejmujące
kwotę główną wraz z odsetkami.
Art. 73.
1.
Przekształcenie, o którym mowa w art. 69, może polegać na przekształceniu samodzielnych
publicznych zakładów opieki zdrowotnej w jedną spółkę, pod warunkiem że przekształcane
zakłady mają ten sam podmiot tworzący.
2.
Przekształcenie, o którym mowa w art. 69, może polegać na przekształceniu samodzielnych
publicznych zakładów opieki zdrowotnej mających różne podmioty tworzące będące jednostkami
samorządu terytorialnego w jedną spółkę.
Art. 74.
1.
W przypadku określonym w art. 73 ust. 2 podmioty tworzące będące jednostkami samorządu
terytorialnego zawierają, na podstawie uchwał organów stanowiących tych jednostek,
porozumienie obejmujące:
1)
nazwy i adresy samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej mających podlegać
przekształceniu w spółkę kapitałową;
2)
określenie poszczególnych składników mienia wnoszonego do spółki tytułem aportu przez
poszczególne podmioty tworzące;
3)
określenie wartości i liczby udziałów albo akcji obejmowanych w zamian za aporty,
o których mowa w pkt 2;
4)
wskazanie podmiotu tworzącego, który będzie wykonywał zadania organu dokonującego
przekształcenia;
5)
zakres i wysokość kosztów przekształcenia ponoszonych przez poszczególne podmioty
tworzące;
6)
wskazanie członków organów spółki pierwszej kadencji.
2.
Do porozumienia dołącza się projekt umowy spółki (statutu) i projekt regulaminu organizacyjnego.
Art. 75.
Organem dokonującym przekształcenia samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej
w spółkę kapitałową, zwanym dalej „organem dokonującym przekształcenia”, jest:
1)
minister właściwy do spraw Skarbu Państwa - w przypadku samodzielnych publicznych
zakładów opieki zdrowotnej, dla których podmiotem tworzącym jest minister, centralny
organ administracji rządowej albo wojewoda;
2)
organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego - w przypadku samodzielnych publicznych
zakładów opieki zdrowotnej, dla których podmiotem tworzącym jest jednostka samorządu
terytorialnego;
3)
rektor - w przypadku samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, dla których
podmiotem tworzącym jest publiczna uczelnia medyczna albo publiczna uczelnia prowadząca
działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych;
4)
dyrektor Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego - w przypadku samodzielnych
publicznych zakładów opieki zdrowotnej, dla których podmiotem tworzącym jest to centrum.
Art. 76.
1.
Kierownik samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest obowiązany niezwłocznie
doręczyć organowi dokonującemu przekształcenia odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu
samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, zwanym dalej „kwestionariuszem”,
wraz z wymaganymi dokumentami, a także udzielać wyjaśnień niezbędnych do przeprowadzenia
przekształcenia.
2.
Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa w porozumieniu z ministrem właściwym do
spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór kwestionariusza oraz wykaz dokumentów
niezbędnych do przekształcenia, kierując się koniecznością ograniczenia obowiązków
informacyjnych kierownika samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej do danych
niezbędnych do przeprowadzenia przekształcenia.
Art. 77.
Organ dokonujący przekształcenia sporządza akt przekształcenia samodzielnego publicznego
zakładu opieki zdrowotnej w spółkę, o której mowa w art. 69, zwany dalej „aktem przekształcenia”.
Art. 78.
1.
Akt przekształcenia zawiera:
1)
akt założycielski spółki;
2)
imiona i nazwiska członków organów spółki pierwszej kadencji;
3)
pierwszy regulamin organizacyjny.
2.
Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa w porozumieniu z ministrem właściwym do
spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, ramowy wzór aktu przekształcenia,
mając na celu zapewnienie sprawności procesu przekształcenia samodzielnych publicznych
zakładów opieki zdrowotnej w spółki, o których mowa w art. 69.
Art. 79.
1.
Akt przekształcenia zastępuje czynności określone w przepisach ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych , poprzedzające złożenie wniosku o wpisanie spółki do rejestru przedsiębiorców.
2.
Niezwłocznie po sporządzeniu aktu przekształcenia zarząd spółki kapitałowej składa
wniosek o wpisanie spółki do rejestru przedsiębiorców, a po uzyskaniu wpisu do rejestru
przedsiębiorców - wniosek o zmianę wpisu w rejestrze podmiotów wykonujących działalność
leczniczą, o którym mowa w art. 100.
Art. 80.
1.
Dniem przekształcenia samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w spółkę,
o której mowa w art. 69, jest dzień wpisania tej spółki do rejestru przedsiębiorców.
2.
Z dniem przekształcenia następuje wykreślenie z urzędu samodzielnego publicznego zakładu
opieki zdrowotnej z Krajowego Rejestru Sądowego.
3.
W przypadku prowadzenia na podstawie ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych
zakładów opieki zdrowotnej postępowania w stosunku do przekształcanego samodzielnego publicznego zakładu opieki
zdrowotnej, zarząd spółki, o której mowa w art. 69, informuje niezwłocznie organ restrukturyzacyjny
prowadzący to postępowanie o wpisaniu tej spółki do rejestru przedsiębiorców.
4.
Jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, spółka kapitałowa z dniem przekształcenia
wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki, których podmiotem był samodzielny publiczny
zakład opieki zdrowotnej.
Art. 81.
1.
Z dniem przekształcenia pracownicy przekształcanego samodzielnego publicznego zakładu
opieki zdrowotnej stają się, z mocy prawa, pracownikami spółki, o której mowa w art.
69.
2.
Stosunki pracy osób zatrudnionych na podstawie powołania w przekształcanym samodzielnym
publicznym zakładzie opieki zdrowotnej wygasają z dniem przekształcenia.
Art. 82.
1.
Podmiot tworzący dokonuje na dzień poprzedzający dzień przekształcenia jednorazowego
określenia wartości rynkowej nieruchomości znajdujących się w tym dniu w posiadaniu
samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, jeżeli nieruchomości te są przekazywane
na własność spółce, o której mowa w art. 69.
2.
Określenia wartości rynkowej nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 15 lit. a ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości , dokonuje rzeczoznawca majątkowy na zasadach i w sposób określony w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami .
3.
Bilans zamknięcia samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej staje się bilansem
otwarcia spółki, o której mowa w art. 69, przy czym suma kapitałów własnych jest równa
sumie funduszu założycielskiego, funduszu zakładu, funduszu z aktualizacji wyceny
i niepodzielonego wyniku finansowego za okres działalności zakładu przed przekształceniem,
z uwzględnieniem korekty wartości wynikającej z przeszacowania do wartości rynkowej
nieruchomości, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz korekty nieumorzonej części wartości
nieruchomości, które nie podlegają przekazaniu do spółki, o której mowa w art. 69.
Oddział 3
Podmiot leczniczy w formie jednostki budżetowej
Art. 83.
Tworzenie, przekształcenie i likwidacja podmiotu leczniczego w formie jednostki budżetowej
następuje w drodze:
1)
zarządzenia:
a)
ministra,
b)
centralnego organu administracji rządowej,
c)
wojewody;
2)
uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego.
Art. 84.
Zarządzenie albo uchwała o utworzeniu podmiotu, o którym mowa w art. 83, określa w
szczególności:
1)
nazwę podmiotu;
2)
miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych;
3)
formę organizacyjno-prawną;
4)
rodzaj działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych.
Art. 85.
Przekształcenie podmiotu, o którym mowa w art. 83, polega na zmianie rodzaju działalności
leczniczej lub istotnej zmianie zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych.
Art. 86.
1.
Podmiot, o którym mowa w art. 83, prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych
w przepisach o finansach publicznych.
2.
Podmiot leczniczy w formie jednostki budżetowej gospodaruje przekazaną w zarząd częścią
mienia Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego oraz przydzielonymi środkami
finansowymi, kierując się efektywnością ich wykorzystania, na zasadach określonych
w przepisach o finansach publicznych.
Art. 87.
1.
Zarządzenie albo uchwała o likwidacji podmiotu, o którym mowa w art. 83, powinny zawierać
w szczególności:
1)
określenie podmiotu podlegającego likwidacji;
2)
oznaczenie dnia zaprzestania udzielania świadczeń zdrowotnych, nie wcześniej niż 3
miesiące od dnia wydania zarządzenia albo podjęcia uchwały;
3)
oznaczenie dnia otwarcia likwidacji, nie później niż 30 dni od dnia, o którym mowa
w pkt 2;
4)
określenie sposobu i trybu zadysponowania składnikami materialnymi i niematerialnymi;
5)
oznaczenie dnia zakończenia likwidacji.
2.
Przepis art. 60 ust. 4 stosuje się do zarządzeń i uchwał określonych w ust. 1.
3.
Zarządzenie albo uchwała:
1)
o likwidacji podmiotu, o którym mowa w art. 83, stanowi podstawę wykreślenia z rejestru
podmiotów wykonujących działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100, z dniem zaprzestania
udzielania świadczeń zdrowotnych;
2)
o przekształceniu podmiotu, o którym mowa w art. 83, stanowi podstawę dokonania zmian
w rejestrze podmiotów wykonujących działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100.
Art. 88.
1.
Wynagrodzenie pracownika:
1)
podmiotu, o którym mowa w art. 83
2)
(uchylony)
- składa się z wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego dla zajmowanego stanowiska
pracy oraz odpowiednio dodatku funkcyjnego, dodatku za stopień lub tytuł naukowy oraz
dodatku za wieloletnią pracę, z zastrzeżeniem ust. 3.
2.
Dodatek za wieloletnią pracę, o którym mowa w ust. 1, wynosi po 5 latach pracy 5%
miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy dalszy
rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.
3.
Pracownikom podmiotu leczniczego działającego w formie jednostki budżetowej, utworzonej
przez ministra właściwego do spraw zdrowia w celu udzielania świadczeń zdrowotnych
osobom, wobec których sąd orzekł zastosowanie środka zabezpieczającego lub środka
leczniczego, przysługuje oprócz składników wynagrodzenia, o których mowa w ust. 1,
dodatek w wysokości od 10% do 50% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek
przysługuje pracownikom, którzy przy wykonywaniu swoich obowiązków mają bezpośredni
kontakt z osobami, wobec których sąd orzekł zastosowanie środka zabezpieczającego
lub środka leczniczego.
3a23)Dodany przez art. 52 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 16..
Pracownikom podmiotu leczniczego, o którym mowa w art. 37 ust. 4a, przysługuje oprócz
składników wynagrodzenia, o których mowa w ust. 1, dodatek w wysokości od 10% do 50%
miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek przysługuje pracownikom, którzy przy
wykonywaniu swoich obowiązków mają bezpośredni kontakt z osobami, wobec których sąd
orzekł o umieszczeniu w tym podmiocie.
4.
Pracownikom wykonującym zawód medyczny oraz innym pracownikom, których praca pozostaje
w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, zatrudnionym w jednostce organizacyjnej
więziennictwa, z tytułu pracy z osobami pozbawionymi wolności, przysługuje dodatek
w wysokości od 10% do 50% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.
5.
Miesięczna stawka wynagrodzenia zasadniczego przysługuje za pełny wymiar czasu pracy.
6.
Pracownikowi zatrudnionemu w niepełnym wymiarze czasu pracy wszystkie składniki wynagrodzenia
przysługują w wysokości proporcjonalnej do wymiaru czasu pracy określonego w umowie
o pracę.
7.
Przy ustalaniu stawki dodatku funkcyjnego pracodawca powinien kierować się w szczególności
specyfiką i charakterem wykonywanych zadań oraz wielkością komórki organizacyjnej,
w której pracownik wykonuje pracę.
8.
Przepisów ust. 1-7 nie stosuje się, jeżeli przepisy odrębne stanowią inaczej.
9.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy
określi, w drodze rozporządzenia, warunki wynagradzania za pracę pracowników, o których
mowa w ust. 1, w tym kwoty wynagrodzenia zasadniczego i tabele zaszeregowania pracowników,
oraz warunki ustalania i wypłacania innych składników wynagrodzenia, kierując się
kwalifikacjami zawodowymi tych pracowników oraz zakresem świadczeń zdrowotnych udzielanych
przez podmioty określone w ust. 1.
Rozdział 4
Regulacje szczególne dotyczące działalności leczniczej obejmującej realizację zadań dydaktycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia
Art. 89.
1.
Podmiot leczniczy utworzony lub prowadzony przez uczelnię medyczną wykonuje działalność
leczniczą, o której mowa w art. 3 ust. 1 i 2 pkt 2, oraz jest obowiązany do realizacji
zadań polegających na kształceniu przed- i podyplomowym w zawodach medycznych, w powiązaniu
z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia.
2.
Podmiot leczniczy, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do udostępnienia uczelni
medycznej jednostek organizacyjnych niezbędnych do prowadzenia kształcenia przed-
i podyplomowego w zawodach medycznych.
3.
Podmioty wykonujące działalność leczniczą inne niż określone w ust. 1 mogą udostępniać
jednostki organizacyjne niezbędne do prowadzenia działalności, o której mowa w ust.
1.
4.
Udostępnienie, o którym mowa w ust. 2 i 3, następuje na podstawie umowy cywilnoprawnej
zawartej pomiędzy uczelnią medyczną a podmiotem wykonującym działalność leczniczą,
zwanym dalej „udostępniającym”.
5.
Umowa, o której mowa w ust. 4, określa co najmniej:
1)
czas trwania umowy i warunki jej wcześniejszego rozwiązania;
2)
środki finansowe należne udostępniającemu z tytułu jej realizacji, sposób przekazywania
tych środków oraz zasady ich rozliczeń;
3)
wykaz ruchomości i nieruchomości udostępnianych w celu jej realizacji, sposób ich
udostępniania oraz zasady i warunki ich wykorzystywania;
4)
określenie liczby oraz kwalifikacji zawodowych nauczycieli akademickich mających wykonywać
w udostępnianej jednostce organizacyjnej zadania, o których mowa w ust. 1;
5)
okoliczności, w których może nastąpić zmiana warunków umowy;
6)
zasady odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone przez studentów, uczestników
studiów doktoranckich lub nauczycieli akademickich i zasady postępowania w przypadku
naruszenia przez nich porządku ustalonego przez udostępniającego;
7)
zasady prowadzenia kontroli przez uczelnię medyczną w zakresie wykonywania zadań badawczych
i dydaktycznych u udostępniającego;
8)
zasady rozpatrywania sporów wynikających z jej realizacji.
6.
Oznaczenia „klinika” albo „kliniczny” oraz „uniwersytecki” mogą używać wyłącznie udostępniający
oraz jednostki organizacyjne udostępnione w trybie ust. 2 i 3.
Art. 90.
Uczelnia medyczna jest obowiązana do przekazywania udostępniającemu środków finansowych
na realizację zadań dydaktycznych i badawczych.
Art. 91.
1.
Jednostką organizacyjną wykonującą działalność dydaktyczną i badawczą, będącą oddziałem,
kieruje ordynator albo inny lekarz kierujący.
2.
Osobą odpowiedzialną za działalność dydaktyczną i badawczą w jednostce, o której mowa
w ust. 1, jest kierownik kliniki.
3.
Funkcje, o których mowa w ust. 1 i 2, można pełnić jednocześnie.
4.
Kierownik bierze udział w postępowaniu mającym na celu powołanie kierownika kliniki.
Art. 92.
Nauczyciele akademiccy uczelni medycznych oraz osoby odbywające studia doktoranckie
w uczelniach medycznych są zatrudnieni w podmiocie leczniczym, o którym mowa w art.
89 ust. 1, albo w jednostce organizacyjnej, o której mowa w art. 89 ust. 2 i 3:
1)
w systemie zadaniowym czasu pracy na podstawie umowy o pracę określającej zadania
dydaktyczne, badawcze i udzielanie świadczeń zdrowotnych, w tym świadczeń wysokospecjalistycznych;
2)
na podstawie umowy cywilnoprawnej określającej w szczególności zadania dydaktyczne,
badawcze i udzielanie świadczeń zdrowotnych, w tym świadczeń wysokospecjalistycznych.
Dział III
Czas pracy pracowników podmiotów leczniczych
Art. 93.
1.
Czas pracy pracowników zatrudnionych w podmiocie leczniczym, z zastrzeżeniem art.
94 ust. 1, w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie może przekraczać 7 godzin 35 minut
na dobę i przeciętnie 37 godzin 55 minut na tydzień w przeciętnie pięciodniowym tygodniu
pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym.
2.
Czas pracy pracowników technicznych, obsługi i gospodarczych, w przyjętym okresie
rozliczeniowym, nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin na tydzień
w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym.
3.
Czas pracy pracowników niewidomych zatrudnionych na stanowiskach wymagających kontaktu
z pacjentami, w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie może przekraczać 6 godzin na
dobę i przeciętnie 30 godzin na tydzień w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy
w przyjętym okresie rozliczeniowym.
4.
Okres rozliczeniowy, o którym mowa w ust. 1-3, nie może przekraczać 3 miesięcy.
Art. 94.
1.
Jeżeli jest to uzasadnione rodzajem pracy lub jej organizacją, w stosunku do pracowników
mogą być stosowane rozkłady czasu pracy, w których dopuszczalne jest przedłużenie
wymiaru czasu pracy do 12 godzin na dobę, z zastrzeżeniem art. 93 ust. 3 i 4. W rozkładach
czas pracy pracowników, o których mowa w art. 93 ust. 1, nie może przekraczać przeciętnie
37 godzin 55 minut na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym, a w stosunku do
pracowników, o których mowa w art. 93 ust. 2 - przeciętnie 40 godzin na tydzień w
przyjętym okresie rozliczeniowym.
2.
Okres rozliczeniowy, o którym mowa w ust. 1, nie może być dłuższy niż miesiąc. W szczególnie
uzasadnionych przypadkach okres rozliczeniowy może być przedłużony, nie więcej jednak
niż do 4 miesięcy.
3.
Rozkład czasu pracy powinien być stosowany na podstawie harmonogramów pracy ustalanych
dla przyjętego okresu rozliczeniowego, określających dla poszczególnych pracowników
dni i godziny pracy oraz dni wolne od pracy.
4.
W rozkładach czasu pracy, o którym mowa w ust. 1, wymiar czasu pracy:
1)
pracownic w ciąży,
2)
pracowników opiekujących się dzieckiem do lat 4, bez ich zgody
- nie może przekraczać 8 godzin na dobę.
Art. 95.
1.
Pracownicy wykonujący zawód medyczny i posiadający wyższe wykształcenie, zatrudnieni
w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe
świadczenia zdrowotne mogą być zobowiązani do pełnienia w przedsiębiorstwie tego podmiotu
dyżuru medycznego.
2.
Dyżurem medycznym jest wykonywanie poza normalnymi godzinami pracy czynności zawodowych
przez osoby, o których mowa w ust. 1, w podmiocie leczniczym wykonującym stacjonarne
i całodobowe świadczenia zdrowotne.
3.
Czas pełnienia dyżuru medycznego wlicza się do czasu pracy.
4.
Praca w ramach pełnienia dyżuru medycznego może być planowana również w zakresie,
w jakim będzie przekraczać 37 godzin 55 minut na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym.
Do pracy w ramach pełnienia dyżuru nie stosuje się przepisów art. 151 § 3, art. 1513i art. 1514ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
5.
Do wynagrodzenia za pracę w ramach pełnienia dyżuru medycznego stosuje się odpowiednio
przepisy art. 1511§ 1-3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
6.
Zasad wynagradzania, o których mowa w przepisach art. 1511§ 1-3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, nie stosuje się do lekarzy stażystów, których zasady wynagradzania określają odrębne
przepisy.
Art. 96.
1.
Pracownicy, o których mowa w art. 95 ust. 1, mogą być, po wyrażeniu na to zgody na piśmie, zobowiązani do pracy
w wymiarze przekraczającym przeciętnie 48 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym.
Przepisu art. 151 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy nie stosuje się.
2.
Okres rozliczeniowy, o którym mowa w ust. 1, nie może być dłuższy niż 4 miesiące.
3.
Pracodawca jest obowiązany prowadzić i przechowywać ewidencję czasu pracy pracowników,
o których mowa w ust. 1, oraz udostępniać ją organom właściwym do sprawowania nadzoru
i kontroli nad przestrzeganiem prawa pracy, które mogą, z powodów związanych z bezpieczeństwem
lub zdrowiem pracowników, a także w celu zapewnienia właściwego poziomu udzielania
świadczeń zdrowotnych, zakazać albo ograniczyć możliwość wydłużenia maksymalnego tygodniowego
wymiaru czasu pracy.
4.
Pracodawca nie może podejmować działań dyskryminujących wobec pracowników, którzy
nie wyrazili zgody, o której mowa w ust. 1.
5.
Pracodawca jest obowiązany dostarczać organom, o których mowa w ust. 3, na ich wniosek,
informacje o przypadkach, w których pracownicy wyrazili zgodę w celu wykonywania pracy
w wymiarze przekraczającym 48 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym,
o którym mowa w ust. 2.
6.
Pracownik może cofnąć zgodę na pracę w wymiarze przekraczającym 48 godzin na tydzień
w przyjętym okresie rozliczeniowym, informując o tym pracodawcę na piśmie, z zachowaniem
miesięcznego okresu wypowiedzenia.
7.
Do wynagrodzenia za pracę w wymiarze przekraczającym przeciętnie 48 godzin na tydzień
w przyjętym okresie rozliczeniowym stosuje się odpowiednio art. 1511§ 1-3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
Art. 97.
1.
Pracownikowi przysługuje w każdej dobie prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego
odpoczynku.
2.
Pracownikowi pełniącemu dyżur medyczny okres odpoczynku, o którym mowa w ust. 1, powinien
być udzielony bezpośrednio po zakończeniu pełnienia dyżuru medycznego.
3.
Pracownikowi przysługuje w każdym tygodniu prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego
odpoczynku, obejmującego co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku dobowego.
4.
W przypadku uzasadnionym organizacją pracy pracownikowi, o którym mowa w art. 95 ust.
1, przysługuje w każdym tygodniu prawo do co najmniej 24 godzin nieprzerwanego odpoczynku,
udzielanego w okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż 14 dni.
Art. 98.
1.
Pracownicy, o których mowa w art. 95 ust. 1, mogą zostać zobowiązani do pozostawania
w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych.
2.
Za każdą godzinę pozostawania w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych przysługuje
wynagrodzenie w wysokości 50% stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego.
3.
Godzinową stawkę wynagrodzenia zasadniczego oblicza się, dzieląc kwotę miesięcznego
wynagrodzenia zasadniczego wynikającą z osobistego zaszeregowania pracownika przez
liczbę godzin pracy przypadających do przepracowania w danym miesiącu.
4.
W przypadku wezwania do podmiotu leczniczego zastosowanie mają przepisy dotyczące
dyżuru medycznego.
Art. 99.
Pracownikom wykonującym zawód medyczny, zatrudnionym w systemie pracy zmianowej w
podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe
świadczenia zdrowotne przysługuje dodatek w wysokości:
1)
co najmniej 65% stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego, obliczanej zgodnie z
art. 98 ust. 3, za każdą godzinę pracy wykonywanej w porze nocnej;
2)
co najmniej 45% stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego, obliczanej zgodnie z
art. 98 ust. 3, za każdą godzinę pracy wykonywanej w porze dziennej w niedziele i
święta oraz dni wolne od pracy wynikające z przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy.
Dział IV
Rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą
Art. 100.
1.
Podmiot, który zamierza wykonywać działalność leczniczą jako podmiot leczniczy, składa
organowi prowadzącemu rejestr, o którym mowa w art. 106 ust. 1, wniosek o wpis do
rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, zwanego dalej „rejestrem”,
zawierający następujące dane:
1)
imię i nazwisko, nazwę albo firmę;
2)
adres siedziby albo miejsca zamieszkania;
3)
adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych;
4)
formę organizacyjno-prawną;
5)
rodzaj działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych;
6)
nazwę przedsiębiorstwa, oraz wykaz jego jednostek lub komórek organizacyjnych, których
działalność jest związana z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;
7)
(uchylony)
8)
numer REGON;
9)
Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP);
10)
dane podmiotu tworzącego - w przypadku podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą.
1a.
Nazwa przedsiębiorstwa, o której mowa w ust. 1 pkt 6, nie może być taka sama jak oznaczenie
podmiotu leczniczego, zgodnie z ust. 1 pkt 1.
2.
Wraz z wnioskiem wnioskodawca składa oświadczenie następującej treści:
„
Oświadczam, że:
1)
dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą
są kompletne i zgodne z prawdą;
2)
znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności leczniczej w zakresie objętym
składanym wnioskiem określone w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej .
”
.
3.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2, zawiera ponadto:
1)
imię i nazwisko, nazwę albo firmę wnioskodawcy, adres jego miejsca zamieszkania albo
siedziby;
2)
oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;
3)
podpis osoby uprawnionej do reprezentowania wnioskodawcy, ze wskazaniem imienia i
nazwiska oraz pełnionej funkcji.
4.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się dokumenty potwierdzające spełnienie
warunków wykonywania działalności leczniczej, z zastrzeżeniem art. 25 ust. 3.
5.
Dokumentem potwierdzającym spełnienie warunków, o których mowa w art. 22, jest, wydawana
w drodze decyzji administracyjnej, opinia właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Art. 101.
1.
Lekarz, który zamierza wykonywać zawód w ramach działalności leczniczej, składa organowi
prowadzącemu rejestr, o którym mowa w art. 106 ust. 1, wniosek o wpis do rejestru
zawierający następujące dane:
1)
imię i nazwisko lekarza;
2)
numer dokumentu poświadczającego posiadanie prawa wykonywania zawodu lekarza;
3)
formę działalności leczniczej i zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych, w tym również
w zakresie, o którym mowa w art. 30 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty;
4)
adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych lub miejsca przyjmowania wezwań i przechowywania
dokumentacji medycznej, w tym również w zakresie, o którym mowa w art. 30 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, w przypadku wykonywania praktyki lekarskiej wyłącznie w miejscu wezwania;
5)
Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP);
6)
adres do korespondencji;
7)
posiadane specjalizacje.
8)
(uchylony)
2.
Lekarze zamierzający wykonywać zawód w ramach działalności leczniczej jako grupową
praktykę lekarską w celu uzyskania wpisu do rejestru składają wniosek zawierający:
1)
listę lekarzy wspólników albo partnerów spółki, ze wskazaniem imion i nazwisk, ich
miejsc zamieszkania oraz imienia i nazwiska osoby uprawnionej do reprezentowania tej
spółki;
2)
dane, o których mowa w ust. 1 pkt 2-7;
3)
(uchylony)
4)
podpis osoby uprawnionej do reprezentowania spółki, ze wskazaniem imienia i nazwiska
oraz pełnionej funkcji.
3.
Przepisy art. 100 ust. 2-5 stosuje się.
Art. 102.
1.
Pielęgniarka, która zamierza wykonywać zawód w ramach działalności leczniczej, składa
organowi prowadzącemu rejestr, o którym mowa w art. 106 ust. 1, wniosek o wpis do
rejestru zawierający następujące dane:
1)
imię i nazwisko pielęgniarki;
2)
numer dokumentu poświadczającego posiadanie prawa wykonywania zawodu pielęgniarki;
3)
formę działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych;
4)
adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych lub miejsca przyjmowania wezwań i przechowywania
dokumentacji medycznej, w przypadku wykonywania praktyki wyłącznie w miejscu wezwania;
5)
Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP);
6)
adres do korespondencji;
7)
posiadane specjalizacje.
8)
(uchylony)
2.
Pielęgniarki zamierzające wykonywać zawód w ramach działalności leczniczej jako grupową
praktykę w celu uzyskania wpisu do rejestru składają wniosek zawierający następujące
dane:
1)
listę pielęgniarek stron umowy spółki cywilnej, wspólników albo partnerów spółki,
ze wskazaniem imion i nazwisk, ich miejsc zamieszkania oraz imienia i nazwiska osoby
uprawnionej do reprezentowania tej spółki;
2)
dane, o których mowa w ust. 1 pkt 2-7;
3)
(uchylony)
4)
podpis osoby uprawnionej do reprezentowania spółki, ze wskazaniem imienia i nazwiska
oraz pełnionej funkcji.
3.
Przepisy art. 100 ust. 2-5 stosuje się.
Art. 103.
Działalność leczniczą można rozpocząć po uzyskaniu wpisu do rejestru, z zastrzeżeniem
art. 104.
Art. 104.
1.
Organ prowadzący rejestr dokonuje wpisu do rejestru w terminie 30 dni od dnia wpływu
wniosku o wpis do rejestru wraz z oświadczeniem.
2.
Jeżeli właściwy organ nie dokona wpisu w terminie, o którym mowa w ust. 1, a od dnia
wpływu wniosku do tego organu upłynęło 40 dni, wnioskodawca może rozpocząć działalność
po uprzednim zawiadomieniu o tym na piśmie organu, który nie dokonał wpisu. Nie dotyczy
to przypadku, gdy organ wezwał tego wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o wpis nie
później niż przed upływem 7 dni od dnia jego otrzymania. W takiej sytuacji termin,
o którym mowa w zdaniu pierwszym, biegnie od dnia wpływu uzupełnienia wniosku o wpis.
Art. 105.
1.
Wpis do rejestru podlega opłacie wynoszącej:
1)
2% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłaty
nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego, w drodze obwieszczenia, przez Prezesa
Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor
Polski”, obowiązującego w dniu złożenia wniosku o wpis do rejestru - w przypadku lekarza
lub pielęgniarki,
2)
10% wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1 - w przypadku podmiotu leczniczego
- zaokrąglonej w górę do pełnego złotego.
2.
Zmiana wpisu w rejestrze podlega opłacie stanowiącej 50% wysokości opłaty, o której
mowa w ust. 1.
2a.
Wniosek o zmianę wpisu w rejestrze, który dotyczy wyłącznie przedstawienia dokumentu
ubezpieczenia potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia, jest wolny od opłat.
3.
Opłaty, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią:
1)
dochód budżetu państwa - w przypadku opłat pobieranych od podmiotów leczniczych;
2)
przychód właściwej okręgowej izby lekarskiej - w przypadku opłat pobieranych od praktyk
zawodowych lekarzy;
3)
przychód właściwej okręgowej izby pielęgniarek i położnych - w przypadku opłat pobieranych
od praktyk zawodowych pielęgniarek.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych i Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych,
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres danych objętych wpisem do rejestru
oraz szczegółowy tryb postępowania w sprawach dokonywania wpisów, zmian w rejestrze
oraz wykreśleń z rejestru, uwzględniając potrzebę zapewnienia spójności i kompletności
danych zawartych w rejestrze, a także koszty związane z postępowaniem w sprawie wpisu.
4a.
Organ prowadzący rejestr nadaje podmiotowi leczniczemu oraz jednostkom lub komórkom
organizacyjnym jego przedsiębiorstwa resortowe kody identyfikacyjne, zgodnie z zakresem
udzielanych świadczeń zdrowotnych.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
system resortowych kodów identyfikacyjnych,
2)
szczegółowy sposób nadawania kodów, o których mowa w pkt 1
- uwzględniając konieczność zapewnienia właściwej identyfikacji podmiotów wykonujących
działalność leczniczą w rejestrze.
Art. 106.
1.
Organem prowadzącym rejestr jest:
1)
wojewoda właściwy dla siedziby albo miejsca zamieszkania podmiotu leczniczego - w
odniesieniu do podmiotów leczniczych,
2)
okręgowa rada lekarska właściwa dla miejsca wykonywania praktyki zawodowej lekarza
- w odniesieniu do tych praktyk, a w odniesieniu do członków wojskowej izby lekarskiej
- Wojskowa Rada Lekarska,
3)
okręgowa rada pielęgniarek i położnych właściwa dla miejsca wykonywania praktyki zawodowej
przez pielęgniarkę - w odniesieniu do tych praktyk
- zwani dalej „organem prowadzącym rejestr”.
2.
Rejestr prowadzi się w systemie teleinformatycznym. Podmiotem odpowiedzialnym za funkcjonowanie
systemu teleinformatycznego rejestru jest jednostka podległa ministrowi właściwemu
do spraw zdrowia właściwa w zakresie systemów informacyjnych w ochronie zdrowia. Sposób
prowadzenia rejestru i funkcjonowania systemu teleinformatycznego określają przepisy
o systemie informacji w ochronie zdrowia.
3.
W przypadku podmiotu leczniczego do rejestru wpisuje się numer księgi rejestrowej
oraz dane dotyczące:
1)
oznaczenia podmiotu leczniczego:
a)
firmę, nazwę albo imię i nazwisko,
b)
adres podmiotu,
c)
(uchylona)
d)
numer REGON,
e)
Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP);
2)
dane podmiotu tworzącego - w przypadku podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą;
3)
adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych;
4)
formę organizacyjno-prawną;
5)
rodzaj działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych;
6)
dane dotyczące struktury organizacyjnej przedsiębiorstwa, w tym wykaz jego jednostek
lub komórek organizacyjnych, których działalność jest związana z udzielaniem świadczeń
zdrowotnych;
7)
datę wpisu do rejestru;
8)
(uchylony)
9)
datę zmiany wpisu do rejestru;
10)
datę i numer decyzji o wykreśleniu z rejestru;
10a)
miejsca przechowywania dokumentacji medycznej w przypadku likwidacji podmiotu leczniczego;
11)
dane dotyczące akredytacji lub certyfikacji;
12)
daty i wyniki przeprowadzonych kontroli, o których mowa w art. 111;
13)
informacje, o których mowa w art. 25 ust. 3.
4.
W przypadku praktyki zawodowej do rejestru wpisuje się numer księgi rejestrowej oraz
dane dotyczące:
1)
oznaczenia lekarza lub pielęgniarki:
a)
imię i nazwisko,
b)
imiona i nazwiska wspólników spółki - w przypadku spółki cywilnej, spółki jawnej albo
spółki partnerskiej lekarzy albo pielęgniarek lub położnych,
c)
Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP),
d)
adres do korespondencji,
e)
posiadane specjalizacje,
f)
numer dokumentu poświadczającego posiadanie prawa wykonywania zawodu;
g)
(uchylona)
2)
oznaczenie rodzaju praktyki;
3)
adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych lub miejsca przyjmowania wezwań i przechowywania
dokumentacji medycznej;
4)
rodzaj działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych;
5)
datę wpisu do rejestru;
6)
(uchylony)
7)
datę zmiany wpisu do rejestru;
8)
datę i numer decyzji o wykreśleniu z rejestru;
8a)
miejsca przechowywania dokumentacji medycznej w przypadku zakończenia działalności
leczniczej przez lekarza lub pielęgniarkę;
9)
dane dotyczące akredytacji lub certyfikacji;
10)
daty i wyniki przeprowadzonych kontroli, o których mowa w art. 111;
11)
informacje, o których mowa w art. 25 ust. 3.
5.
Organ prowadzący rejestr udostępnia systemowi informacji w ochronie zdrowia, o którym
mowa w przepisach o systemie informacji w ochronie zdrowia, dane objęte wpisem do
rejestru.
Art. 107.
1.
Podmiot wykonujący działalność leczniczą, wpisany do rejestru jest obowiązany zgłaszać
organowi prowadzącemu rejestr wszelkie zmiany danych objętych rejestrem w terminie
14 dni od dnia ich powstania.
2.
W przypadku niezgłoszenia zmiany danych objętych rejestrem w terminie, o którym mowa
w ust. 1, organ prowadzący rejestr może, w drodze decyzji administracyjnej, nałożyć
na podmiot wykonujący działalność leczniczą karę pieniężną w wysokości do dziesięciokrotnego
minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego na podstawie przepisów o minimalnym
wynagrodzeniu za pracę. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
3.
W przypadku praktyk zawodowych lekarzy uchwałę w sprawie nałożenia kary pieniężnej
podejmuje właściwa okręgowa rada lekarska.
4.
W przypadku praktyk zawodowych pielęgniarek uchwałę w sprawie nałożenia kary pieniężnej
podejmuje właściwa okręgowa rada pielęgniarek i położnych.
5.
Do uchwał, o których mowa w ust. 3 i 4, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.
6.
Organem wyższego stopnia w sprawach nałożenia kary pieniężnej jest minister właściwy
do spraw zdrowia.
7.
Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji administracyjnej.
8.
Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej organ prowadzący rejestr jest obowiązany
uwzględniać rodzaj i wagę stwierdzonych naruszeń.
9.
Kara pieniężna podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w
administracji.
10.
Do kary pieniężnej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa dotyczące terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz odsetek od tych zobowiązań.
11.
Na decyzję w sprawie kary pieniężnej przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Art. 108.
1.
Organ prowadzący rejestr odmawia wnioskodawcy wpisu do rejestru, w przypadku gdy:
1)
wydano prawomocne orzeczenie zakazujące wnioskodawcy wykonywania działalności objętej
wpisem;
2)
podmiot wykonujący działalność leczniczą wykreślono z rejestru na podstawie ust. 2
pkt 1, 3 lub 4 w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku;
3)
wnioskodawca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 17 ust. 1, art. 18 albo art.
19.
2.
Wpis do rejestru podlega wykreśleniu w przypadku:
1)
złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 100 ust. 2, niezgodnego ze stanem faktycznym;
2)
wydania prawomocnego orzeczenia zakazującego podmiotowi wykonującemu działalność leczniczą
wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru;
3)
rażącego naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności objętej wpisem;
4)
niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych, o których mowa w art. 112 ust. 7 pkt
2;
5)
złożenia wniosku o wykreślenie z rejestru;
6)
bezskutecznego upływu terminu podjęcia działalności wyznaczonego przez organ prowadzący
rejestr, nie dłuższego niż 3 miesiące, jeżeli podmiot wykonujący działalność leczniczą
w terminie 3 miesięcy od dnia wpisu do rejestru nie podjął działalności;
7)
skreślenia lekarza z listy członków okręgowej izby lekarskiej z przyczyn określonych
w art. 7 pkt 5 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich albo wygaśnięcia prawa wykonywania zawodu pielęgniarki z przyczyn określonych w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej - w przypadku praktyk zawodowych.
3.
W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 3 i 4, wykreślenie z rejestru następuje
po uprzednim wydaniu decyzji przez organ prowadzący rejestr o zakazie wykonywania
działalności objętej wpisem do rejestru. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej
wykonalności.
4.
Podmiot wykonujący działalność leczniczą, który wykreślono z rejestru na podstawie
ust. 2 pkt 1, 3 lub 4, może uzyskać ponowny wpis do tego rejestru nie wcześniej niż
po upływie 3 lat od dnia wykreślenia z rejestru.
Art. 109.
1.
Organ prowadzący rejestr, o którym mowa w art. 106 ust. 1 pkt 1, dokonuje zmiany wpisu
do rejestru polegającej na wykreśleniu przedsiębiorstwa w przypadkach, o których mowa
w art. 108 ust. 2 pkt 3 i 4, dotyczących wyłącznie tego przedsiębiorstwa.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się wyłącznie w odniesieniu do podmiotu leczniczego prowadzącego
więcej niż jedno przedsiębiorstwo.
3.
Zmiana, o której mowa w ust. 1, następuje po uprzednim wydaniu decyzji przez organ
prowadzący rejestr. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
4.
Przepis art. 108 ust. 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 110.
1.
Do decyzji w sprawie odmowy wpisu, odmowy jego zmiany i wykreślenia wpisu z rejestru
stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.
2.
W przypadku praktyk zawodowych lekarzy uchwałę w sprawach, o których mowa w ust. 1,
podejmuje właściwa okręgowa rada lekarska.
3.
W przypadku praktyk zawodowych pielęgniarek uchwałę w sprawach, o których mowa w ust.
1, podejmuje właściwa okręgowa rada pielęgniarek i położnych.
4.
Organem wyższego stopnia w sprawach odmowy wpisu, odmowy jego zmiany i wykreślenia
wpisu z rejestru jest minister właściwy do spraw zdrowia.
Art. 111.
1.
Organ prowadzący rejestr jest uprawniony do kontroli podmiotów wykonujących działalność
leczniczą w zakresie zgodności wykonywanej działalności z przepisami określającymi
warunki wykonywania działalności leczniczej.
2.
Kontrola jest przeprowadzana przez osoby upoważnione przez organ prowadzący rejestr
do wykonywania czynności kontrolnych.
3.
Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności kontrolne, za okazaniem upoważnienia,
mają prawo:
1)
żądania informacji i dokumentacji;
2)
oceny realizacji zadań określonych w regulaminie organizacyjnym lub statucie, w tym
dostępności i jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych;
3)
wstępu do pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą;
4)
udziału w czynnościach związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;
5)
wglądu do dokumentacji medycznej;
6)
żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień.
4.
Czynności wymienione w ust. 3 pkt 2, 4 i 5 mogą być realizowane wyłącznie przez osobę
wykonującą zawód medyczny.
5.
Organ prowadzący rejestr może zlecić przeprowadzenie kontroli:
1)
konsultantom wojewódzkim, o których mowa w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia ;
2)
jednostkom organizacyjnym podległym lub nadzorowanym przez ten organ.
Art. 112.
1.
Z przeprowadzanych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera:
1)
imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania albo firmę albo nazwę oraz adres siedziby;
2)
adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych;
3)
datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;
4)
imiona i nazwiska osób wykonujących czynności kontrolne;
5)
opis stanu faktycznego;
6)
stwierdzone nieprawidłowości;
7)
wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;
8)
datę i miejsce sporządzenia protokołu;
9)
informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu oraz
o przyczynie tej odmowy.
2.
Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz kierownik podmiotu wykonującego
działalność leczniczą.
3.
Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem kierownik podmiotu wykonującego
działalność leczniczą zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych w
trakcie kontroli i opisanych w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są
obowiązane zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić protokół.
4.
Zgłoszenie zastrzeżeń, o których mowa w ust. 3, nie stanowi przeszkody do podpisania
protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.
5.
Protokół kontroli sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden egzemplarz
przekazuje się kierownikowi podmiotu wykonującego działalność leczniczą.
6.
Kierownik podmiotu wykonującego działalność leczniczą, w terminie 7 dni od dnia otrzymania
protokołu, ma prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności
kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole.
7.
Na podstawie ustaleń zawartych w protokole organ prowadzący rejestr:
1)
wykreśla podmiot wykonujący działalność leczniczą - w przypadku stwierdzenia okoliczności,
o których mowa w art. 108 ust. 2 pkt 1, 3 lub 4;
2)
w innych przypadkach niż określone w pkt 1 wydaje zalecenia pokontrolne mające na
celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i określa termin ich wykonania.
Art. 113.
W zakresie nieuregulowanym w ustawie do kontroli, o której mowa w art. 111, stosuje
się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
Dział V
Zasady przekazywania środków publicznych podmiotom wykonującym działalność leczniczą
Art. 114.
1.
Podmiot wykonujący działalność leczniczą może otrzymać środki publiczne z przeznaczeniem
na:
125)W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 13.)
realizację zadań w zakresie programów polityki zdrowotnej, programów zdrowotnych i
promocji zdrowia, w tym na zakup aparatury i sprzętu medycznego oraz wykonanie innych
inwestycji koniecznych do realizacji tych zadań;
2)
remonty;
3)
inne niż określone w pkt 1 inwestycje, w tym zakup aparatury i sprzętu medycznego;
4)
realizację projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii
Europejskiej lub niepodlegających zwrotowi środków z pomocy udzielanej przez państwa
członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), lub innych niż wymienione
środków pochodzących ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi na zasadach
określonych w odrębnych przepisach;
5)
cele określone w odrębnych przepisach oraz umowach międzynarodowych;
6)
realizację programów wieloletnich;
7)
pokrycie kosztów kształcenia i podnoszenia kwalifikacji osób wykonujących zawody medyczne.
2.
Podmiot wykonujący działalność leczniczą może otrzymywać środki publiczne na zadania,
o których mowa w ust. 1:
1)
pkt 1, w odniesieniu do wydatków inwestycyjnych,
2)
pkt 2 i 3
- w zakresie, w jakim realizacja tych zadań służy udzielaniu świadczeń opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych.
3.
Wysokość środków publicznych, o których mowa w ust. 2, nie może przekroczyć wysokości
kosztów koniecznych do realizacji całości zadania.
4.
Maksymalna wysokość środków publicznych, o których mowa w ust. 2, jest ustalana według
wzoru:
W = K × P0
gdzie współczynnik przychodów P0=[a0/(a0+b0)], a poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
5.
Środki publiczne na zadania określone w ust. 1 pkt 7 są przyznawane na zasadach określonych
w odrębnych przepisach.
6.
Do przekazywania środków publicznych na zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3,
podmiotom wykonującym działalność leczniczą utworzonym w roku, w którym następuje
przekazanie tych środków, nie stosuje się przepisów ust. 4.
Art. 115.
1.
Na realizację zadań, o których mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 i 4-7, podmioty wykonujące
działalność leczniczą mogą uzyskać środki finansowe na podstawie umowy zawartej:
1)
ze Skarbem Państwa, reprezentowanym przez ministra, centralny organ administracji
rządowej, wojewodę, a także z jednostką samorządu terytorialnego lub z uczelnią medyczną;
2)
z innym podmiotem uprawnionym do finansowania tych zadań na podstawie odrębnych przepisów.
226)W brzmieniu ustalonym przez art. 95 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. poz. 1146), która weszła w życie z dniem 13 września 2014 r..
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do decyzji, o której mowa w art. 5 pkt 9 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie
polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 .
3.
Na realizację zadań, o których mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1-6, podmioty wykonujące
działalność leczniczą mogą uzyskać od podmiotu, o którym mowa w ust. 1, z wyjątkiem
uczelni medycznej, dotację w rozumieniu przepisów o finansach publicznych, z zastrzeżeniem
ust. 4.
4.
Dotację, o której mowa w ust. 3, na realizację zadań, o których mowa w art. 114 ust.
1 pkt 2 i 3, może przyznać:
1)
minister właściwy do spraw zdrowia:
a)
spółce kapitałowej, w której reprezentowany przez niego Skarb Państwa posiada udziały
albo akcje reprezentujące co najmniej 51% kapitału zakładowego,
b)
spółce kapitałowej wykonującej działalność leczniczą, w której uczelnia medyczna posiada
udziały albo akcje reprezentujące co najmniej 51% kapitału zakładowego,
c)
samodzielnemu publicznemu zakładowi opieki zdrowotnej, dla którego podmiotem tworzącym
jest minister właściwy do spraw zdrowia albo uczelnia medyczna;
2)
inny minister, centralny organ administracji rządowej oraz wojewoda:
a)
spółce kapitałowej, w której reprezentowany przez niego Skarb Państwa posiada udziały
albo akcje reprezentujące co najmniej 51% kapitału zakładowego,
b)
samodzielnemu publicznemu zakładowi opieki zdrowotnej, dla którego jest podmiotem
tworzącym.
5.
Do warunków i trybu przekazywania środków publicznych na podstawie umowy, o której
mowa w ust. 1, nie mają zastosowania przepisy o zamówieniach publicznych, chyba że
przepisy odrębne stanowią inaczej.
6.
Dotacja, o której mowa w ust. 3, niewykorzystana, wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem,
pobrana nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlega zwrotowi na zasadach określonych
w przepisach o finansach publicznych.
Art. 116.
1.
Umowa, o której mowa w art. 115, zawiera co najmniej:
1)
szczegółowy opis zadania, w tym cel, na jaki środki zostały przyznane, i termin jego
wykonania;
2)
wysokość środków finansowych;
3)
sposób płatności środków finansowych;
4)
termin wykorzystania środków finansowych, nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia danego
roku budżetowego;
5)
tryb kontroli wykonywania zadania;
6)
termin i sposób rozliczenia przyznanych środków finansowych;
7)
termin zwrotu niewykorzystanej części środków finansowych, nie dłuższy niż 15 dni
od określonego w umowie dnia wykonania zadania, a w przypadku zadania realizowanego
za granicą - 30 dni od tego dnia.
2.
W zakresie środków publicznych uzyskanych na podstawie art. 114 ust. 1:
1)
pkt 1, w odniesieniu do wydatków inwestycyjnych,
2)
pkt 2 i 3
- rozliczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, oraz rozliczenie dotacji, o której mowa
w art. 115 ust. 3, uwzględnia dane, o których mowa w art. 114 ust. 4, w zakresie wysokości
przychodów uzyskanych w roku obrotowym lub - w przypadku realizacji zadania, którego
dofinansowanie albo finansowanie ze środków publicznych trwa dłużej niż jeden rok
- w latach obrotowych, w których podmiot wykonujący działalność leczniczą otrzymał
środki publiczne.
3.
W wyniku rozliczenia podmiot wykonujący działalność leczniczą, który uzyskał środki
publiczne na realizację zadania, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1, w odniesieniu
do wydatków inwestycyjnych, oraz o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 i 3, jest obowiązany
dokonać zwrotu otrzymanych środków w kwocie przewyższającej wartość iloczynu kosztów
rzeczywistych realizacji zadania i współczynnika Pn, a w przypadku wyższych kosztów rzeczywistych od kosztów planowanych, o których mowa
w art. 114 ust. 4 - kosztów planowanych i współczynnika Pn,
gdzie współczynnik Pn=[an/(an+bn)], a poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
3a.
Przepisu ust. 3 nie stosuje się, w przypadku gdy z umowy na podstawie której przekazano
środki publiczne wynika zwrot środków w kwocie wyższej niż ustalona zgodnie z wzorem
określonym w ust. 3.
4.
Do umów na realizację zadań, o których mowa w art. 114 ust. 1 pkt 4, stosuje się przepisy
o finansach publicznych.
Art. 117.
Zasady przekazywania i wykorzystania środków publicznych przez podmioty lecznicze
będące jednostkami budżetowymi na cele określone w art. 114 ust. 1 określają przepisy
o finansach publicznych.
Dział VI
Kontrola i nadzór
Art. 118.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia ma prawo przeprowadzania kontroli podmiotów leczniczych
pod względem:
1)
zgodności z prawem;
2)
medycznym.
2.
W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 1, minister właściwy do spraw zdrowia
jest uprawniony w szczególności do:
1)
wizytacji pomieszczeń;
2)
obserwowania czynności związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w sposób nienaruszający
praw pacjenta;
3)
oceny uzyskanej dokumentacji medycznej;
4)
oceny informacji i dokumentacji innej niż dokumentacja medyczna;
5)
oceny realizacji zadań określonych w regulaminie organizacyjnym w zakresie dostępności
i jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych;
6)
oceny realizacji zadań określonych w regulaminie organizacyjnym w zakresie niewymienionym
w pkt 5;
7)
oceny gospodarowania mieniem oraz środkami publicznymi.
3.
W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 2, minister właściwy do spraw zdrowia
jest uprawniony do czynności wymienionych w ust. 2 pkt 1-3 i 5.
4.
Czynności wymienione w ust. 2 pkt 2, 3 i 5 mogą być realizowane wyłącznie przez osobę
wykonującą zawód medyczny.
Art. 119.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia może zlecić przeprowadzenie kontroli, o której
mowa w art. 118:
1)
wojewodom;
2)
konsultantom krajowym, o których mowa w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia;
3)
jednostkom organizacyjnym podległym lub nadzorowanym przez tego ministra.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia może zlecić, na podstawie umowy, odpłatne przeprowadzenie
jednorazowej kontroli, o której mowa w art. 118 ust. 1 pkt 2:
1)
organom samorządów zawodów medycznych;
2)
medycznym towarzystwom naukowym;
3)
uczelniom medycznym;
4)
instytutom badawczym;
5)
specjalistom z poszczególnych dziedzin medycyny.
3.
Kontrola zlecana podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1-4, przeprowadzana
jest przez osoby wykonujące zawód medyczny. Do kontroli zlecanej wojewodzie stosuje
się art. 111 ust. 5.
4.
Osobie przeprowadzającej kontrolę na podstawie ust. 1 i 2 przysługują uprawnienia
określone w art. 118 ust. 2 pkt 1-3.
5.
Umowa, o której mowa w ust. 2, zawiera w szczególności określenie terminu przeprowadzenia
kontroli oraz wysokości wynagrodzenia za jej przeprowadzenie.
Art. 120.
Minister właściwy do spraw zdrowia informuje podmiot tworzący o wynikach przeprowadzonej
kontroli, o której mowa w art. 118 i art. 119.
Art. 121.
1.
Nadzór nad podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą sprawuje podmiot tworzący.
2.
Podmiot tworzący sprawuje nadzór nad zgodnością działań podmiotu leczniczego niebędącego
przedsiębiorcą z przepisami prawa, statutem i regulaminem organizacyjnym.
3.
W ramach nadzoru podmiot tworzący może żądać informacji, wyjaśnień oraz dokumentów
od organów podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą oraz dokonuje kontroli
i oceny działalności tego podmiotu.
4.
Kontrola i ocena, o których mowa w ust. 3, obejmują w szczególności:
1)
realizację zadań określonych w regulaminie organizacyjnym i statucie, dostępność i
jakość udzielanych świadczeń zdrowotnych;
2)
prawidłowość gospodarowania mieniem oraz środkami publicznymi;
3)
gospodarkę finansową.
5.
Podmiot tworzący w razie stwierdzenia niezgodnych z prawem działań kierownika wstrzymuje
ich wykonanie oraz zobowiązuje kierownika do ich zmiany lub cofnięcia. W przypadku
niedokonania zmiany lub cofnięcia tych działań w wyznaczonym terminie podmiot tworzący
może rozwiązać z kierownikiem stosunek pracy albo umowę cywilnoprawną.
6.
Uczelnia medyczna jest obowiązana do przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust.
3, co najmniej raz na 6 miesięcy.
7.
Wnioski z kontroli, o której mowa w ust. 6 i w art. 89 ust. 5 pkt 7, przekazuje się
niezwłocznie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.
8.
Minister, centralny organ administracji rządowej lub wojewoda, będący podmiotem tworzącym,
wykonuje kontrolę podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą na zasadach i w
trybie określonych w przepisach o kontroli w administracji rządowej.
Art. 122.
1.
Kontrolę, o której mowa w art. 118, art. 119 i art. 121 ust. 3, przeprowadza się na
podstawie upoważnienia, udzielonego odpowiednio przez ministra właściwego do spraw
zdrowia albo podmiot tworzący.
2.
W ramach udzielonego upoważnienia kontrolujący ma prawo do:
1)
wstępu do pomieszczeń podmiotu leczniczego;
2)
wglądu do dokumentów i innych materiałów związanych z działalnością podmiotu leczniczego,
z uwzględnieniem przepisów o ochronie informacji ustawowo chronionych;
3)
przeprowadzania oględzin;
4)
sprawdzania przebiegu określonych czynności;
5)
żądania od kierownika i pracowników podmiotu leczniczego ustnych i pisemnych wyjaśnień;
6)
zabezpieczania dowodów.
3.
Kierownik podmiotu leczniczego jest obowiązany do:
1)
niezwłocznego przedstawiania na żądanie kontrolującego wszelkich dokumentów i materiałów
niezbędnych do przeprowadzenia kontroli oraz zapewnienia terminowego udzielania wyjaśnień
przez pracowników;
2)
zapewnienia warunków i środków niezbędnych do sprawnego przeprowadzenia kontroli,
w szczególności udostępniania, w miarę możliwości, oddzielnych pomieszczeń z odpowiednim
wyposażeniem;
3)
sporządzenia na żądanie kontrolującego niezbędnych do kontroli odpisów, kserokopii
lub wyciągów z dokumentów oraz zestawień i obliczeń opartych na dokumentach.
4.
Z przeprowadzonej kontroli, sporządza się wystąpienie pokontrolne.
5.
Na podstawie ustaleń kontroli podmiot tworzący albo minister właściwy do spraw zdrowia
mogą przedstawić kierownikowi w wystąpieniu pokontrolnym zalecenia pokontrolne nakazujące
usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób
i tryb przeprowadzania kontroli, o której mowa w art. 118, art. 119 i art. 121 ust.
3, w tym warunki i tryb przygotowania oraz prowadzenia czynności kontrolnych, dokumentowania
poszczególnych czynności kontrolnych, sporządzania wystąpień pokontrolnych, możliwości
składania zastrzeżeń do ustaleń kontroli i ich rozpatrzenia oraz wzory dokumentów
obowiązujących przy przeprowadzaniu czynności kontrolnych, mając na uwadze konieczność
sprawnego i bezstronnego przeprowadzania kontroli.
7.
Minister Obrony Narodowej, Minister Sprawiedliwości, minister właściwy do spraw wewnętrznych
lub Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, każdy w zakresie swojego działania,
przeprowadzają kontrolę, o której mowa w art. 118 i art. 119, w sposób i w trybie
określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie ust. 6.
Dział VII
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 123-189.
(pominięte)
Dział VIII
Przepisy przejściowe, dostosowujące i końcowe
Art. 190.
Jeżeli podmiot tworzący przekształcił samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej
w spółkę kapitałową na zasadach określonych w art. 69-82 w okresie do dnia 31 grudnia
2013 r., zobowiązania podmiotu tworzącego przejęte od samodzielnego publicznego zakładu
opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 191 i art. 192 ust. 1, umarza się.
Art. 191.
Umorzeniu podlegają znane na dzień 31 grudnia 2009 r. zobowiązania podmiotu tworzącego
przejęte od samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej wraz z odsetkami:
1)
z tytułu podatków wobec budżetu państwa oraz należności celnych;
2)
z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w części finansowanej przez płatnika oraz
na Fundusz Pracy, z wyjątkiem składek na ubezpieczenie emerytalne;
3)
wobec Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych;
4)
z tytułu:
a)
opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska w rozumieniu przepisów o ochronie i
kształtowaniu środowiska,
b)
opłat za korzystanie ze środowiska w rozumieniu przepisów Prawa ochrony środowiska,
c)
opłat za szczególne korzystanie z wód w rozumieniu przepisów Prawa wodnego
- stanowiących przychody Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej,
wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej oraz dochody budżetów
powiatów i budżetów gmin, niezależnie od tego, na rachunek bankowy którego organu
administracji publicznej opłaty te powinny być wpłacone przez zakład, z zastrzeżeniem
art. 195;
5)
z tytułu administracyjnych kar pieniężnych określonych w przepisach ustaw wymienionych
w pkt 4;
6)
z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste gruntów Skarbu Państwa w części stanowiącej
dochód budżetu państwa;
7)
z tytułu odsetek za zwłokę, opłaty prolongacyjnej, opłaty dodatkowej, kosztów upomnienia,
od zaległości wymienionych w pkt 1-6.
Art. 192.
1.
Umorzeniu podlegają również:
1)
zobowiązania z tytułów wymienionych w art. 191, w stosunku do których do dnia przekształcenia,
o którym mowa w art. 80 ust. 1, zostały wydane decyzje rozkładające ich spłatę na
raty lub odraczające termin ich płatności, albo gdy zobowiązania te stanowią należności
sporne;
2)
opłaty prolongacyjne ustalone w związku z decyzjami, o których mowa w pkt 1;
3)
koszty egzekucyjne dotyczące zobowiązań z tytułów wymienionych w art. 191.
2.
Umorzeniu nie podlegają zobowiązania z tytułu:
1)
zaległości podatkowych i celnych określonych w decyzji właściwego organu podatkowego,
organu celnego lub organu kontroli skarbowej,
2)
składek na ubezpieczenia społeczne i składek na Fundusz Pracy,
3)
wpłat do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych,
4)
opłat i kar dla Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, wojewódzkich
funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej, budżetów powiatów i budżetów gmin,
5)
opłat za użytkowanie wieczyste gruntów Skarbu Państwa
- określone w wyniku postępowania kontrolnego, jeżeli zaległości te określone zostały
w związku z dokonywaniem czynności prawnych mających na celu obejście przepisów podatkowych,
o należnościach celnych, o ubezpieczeniach społecznych lub przepisów dotyczących wymiaru
i poboru tych należności.
Art. 193.
Przychody z tytułu umorzenia zobowiązań, o których mowa w art. 191 i art. 192, nie
stanowią przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, z
wyjątkiem zobowiązań zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
Art. 194.
1.
Przepisy dotyczące umorzenia zobowiązań publicznoprawnych stosuje się odpowiednio
do należności z tytułu zobowiązań podatkowych stanowiących dochody budżetów jednostek
samorządu terytorialnego oraz zobowiązań publicznoprawnych, o których mowa w art.
192 ust. 2 pkt 4 i 5, w części dotyczącej przychodów wojewódzkich funduszy ochrony
środowiska i gospodarki wodnej oraz dochodów budżetów powiatów i budżetów gmin, jeżeli
organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego podejmie uchwałę o umorzeniu
tych należności.
2.
Umorzenie należności jednostek samorządu terytorialnego z tytułu zobowiązań, o których
mowa w ust. 1, nie uprawnia tych jednostek do rekompensaty ubytku ich dochodów z tego
tytułu przez budżet państwa.
Art. 195.
1.
Podmiot tworzący przekazuje organom będącym wierzycielami zobowiązań, o których mowa
w art. 191 i art. 192 ust. 1:
1)
odpis postanowienia sądu o wpisie spółki do rejestru przedsiębiorców;
2)
odpis postanowienia sądu o wykreśleniu samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej
z Krajowego Rejestru Sądowego;
3)
uwierzytelnioną kopię aktu przekształcenia.
2.
Dokumenty określone w ust. 1 stanowią podstawę dla właściwych organów do wydania decyzji
o umorzeniu zobowiązań.
Art. 196.
1.
Podmiot tworzący, który przekształcił samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej
w spółkę kapitałową na zasadach określonych w art. 69-82, może ubiegać się w okresie
do dnia 31 grudnia 2013 r. o dotację celową z budżetu państwa.
2.
Jeżeli podmiotem tworzącym jest podmiot, o którym mowa w art. 6 ust. 1, który spełnia
warunki do uzyskania dotacji, podmiot ten otrzymuje środki finansowe na cele, o których
mowa w art. 201, w drodze przeniesienia wydatków w budżecie państwa dokonanego przez
ministra właściwego do spraw finansów publicznych na wniosek ministra właściwego do
spraw zdrowia.
Art. 197.
Warunkami uzyskania dotacji są:
1)
wpisanie spółki powstałej z przekształcenia samodzielnego publicznego zakładu opieki
zdrowotnej do rejestru przedsiębiorców nie później niż w dniu 31 grudnia 2013 r.;
2)
spełnienie warunku polegającego na:
a)
zawarciu ugody z wierzycielami w zakresie zobowiązań cywilnoprawnych podmiotu tworzącego
przejętych od samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, obejmującej co
najmniej częściowe umorzenie tych zobowiązań lub odsetek od nich, lub
b)
istnieniu w dniu przekształcenia przejętych przez podmiot tworzący zobowiązań cywilnoprawnych
wynikających z zaciągniętych kredytów bankowych, o których mowa w art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji
publicznych zakładów opieki zdrowotnej, lub
c)
uiszczeniu przez podmiot tworzący, który przekształcił samodzielny publiczny zakład
opieki zdrowotnej w spółkę kapitałową, podatku od towarów i usług od wniesionego do
tej spółki aportu, lub
d)
istnieniu w dniu przekształcenia zobowiązania wynikającego z pożyczki udzielonej przez
podmiot tworzący samodzielnemu publicznemu zakładowi opieki zdrowotnej do dnia 31
grudnia 2009 r., lub
e)
poniesieniu kosztów określenia wartości rynkowej nieruchomości w sposób, o którym
mowa w art. 82 ust. 1 i 2, lub
f)
spłacie przez podmiot tworzący, który przekształcił samodzielny publiczny zakład opieki
zdrowotnej w spółkę kapitałową, kredytów bankowych zaciągniętych przez samodzielny
publiczny zakład opieki zdrowotnej poręczonych przez ten podmiot, dokonanej do dnia
31 grudnia 2009 r.
Art. 198.
1.
Wniosek o udzielenie dotacji albo przekazanie środków, o których mowa w art. 196 ust.
2, składa się do ministra właściwego do spraw zdrowia wraz z dokumentami potwierdzającymi
spełnienie przesłanek określonych w art. 197.
2.
Wniosek zawiera:
1)
proponowaną kwotę dotacji, stanowiącą wartość:
a)
umorzonych wierzytelności lub odsetek, o których mowa w art. 197 pkt 2 lit. a, lub
b)
zobowiązań, o których mowa w art. 197 pkt 2 lit. b, lub
c)
uiszczonego podatku, o którym mowa w art. 197 pkt 2 lit. c, lub
d)
pozostałego do spłaty zobowiązania, o którym mowa w art. 197 pkt 2 lit. d, według
stanu na dzień przekształcenia, jednak nie większą, niż pozostała do spłaty w dniu
31 grudnia 2009 r., lub
e)
kosztów określenia wartości rynkowej nieruchomości w sposób, o którym mowa w art.
82 ust. 1 i 2, lub
f)
spłaconych przez podmiot tworzący do dnia 31 grudnia 2009 r. kredytów bankowych, o
których mowa w art. 197 pkt 2 lit. f;
2)
planowany podział proponowanej kwoty dotacji albo środków, o których mowa w art. 196
ust. 2, na cele określone w art. 201.
3.
Wniosek składa się nie później niż do dnia 31 grudnia 2013 r. Wniosek złożony po tym
dniu podlega zwrotowi bez rozpatrzenia.
4.
Przepis ust. 3 zdanie drugie stosuje się również w przypadku złożenia wniosku po wyczerpaniu
środków przewidzianych w budżecie państwa na dotacje.
5.
Wnioski rozpatruje się według kolejności ich wpływu.
Art. 199.
1.
Dotacji udziela się albo przekazanie środków, o których mowa w art. 196 ust. 2, następuje,
zgodnie z wnioskiem określonym w art. 198, w wysokości sumy:
1)
umorzonych wierzytelności lub odsetek, o których mowa w art. 197 pkt 2 lit. a, lub
2)
zobowiązań, o których mowa w art. 197 pkt 2 lit. b, lub
3)
wartości uiszczonego podatku, o którym mowa w art. 197 pkt 2 lit. c, lub
4)
zobowiązania, o którym mowa w art. 197 pkt 2 lit. d, lub
5)
kosztów, o których mowa w art. 197 pkt 2 lit. e, lub
6)
wartości spłaconych kredytów bankowych, o których mowa w art. 197 pkt 2 lit. f.
2.
Suma dotacji oraz środków, o których mowa w art. 196 ust. 2, udzielonych podmiotom
tworzącym nie może przekroczyć kwoty określonej w art. 203.
Art. 200.
Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje dotację celową podmiotowi tworzącemu,
który spełnił warunki uzyskania dotacji, na podstawie umowy.
Art. 201.
Dotację albo środki, o których mowa w art. 196 ust. 2, przeznacza się na spłatę zobowiązań
podmiotu tworzącego przejętych od samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej,
odsetek od nich lub pokrycie kosztów przekształcenia, w tym kosztów określenia wartości
rynkowej nieruchomości w sposób, o którym mowa w art. 82 ust. 1 i 2.
Art. 202.
Dotacja niewykorzystana albo niewłaściwie wykorzystana podlega zwrotowi na zasadach
określonych w przepisach o finansach publicznych.
Art. 203.
W budżecie państwa na dotacje i środki finansowe, o których mowa w art. 196 ust. 2,
przeznacza się łącznie kwotę 1400 mln zł.
Art. 204.
1.
Od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie mogą być tworzone samodzielne publiczne
zakłady opieki zdrowotnej, z wyjątkiem samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej
powstałych w wyniku łączenia na zasadach określonych w niniejszej ustawie oraz z zastrzeżeniem
ust. 4 pkt 2.
2.
Publiczne zakłady opieki zdrowotnej działające na podstawie dotychczasowych przepisów
stają się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podmiotami leczniczymi niebędącymi
przedsiębiorcami. W terminie do dnia 31 grudnia 2012 r. kierownicy tych podmiotów
dostosują ich działalność oraz statut i regulamin organizacyjny do przepisów niniejszej
ustawy oraz dokonają zgłoszenia do rejestru. Wnioski w tej sprawie są wolne od opłat.
3.
Kierownicy publicznych zakładów opieki zdrowotnej i rady społeczne tych zakładów stają
się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy kierownikami podmiotów leczniczych niebędących
przedsiębiorcami i radami społecznymi tych podmiotów.
3a.
Do kierowników, o których mowa w ust. 3, nie stosuje się przepisów art. 49, chyba
że podmiot tworzący postanowi inaczej.
4.
Wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy postępowania:
1)
w sprawie wpisania, wykreślenia i zmian w rejestrze zakładów opieki zdrowotnej prowadzonym
na podstawie dotychczasowych przepisów, podlegają umorzeniu z mocy prawa;
2)
w sprawie wpisów w Krajowym Rejestrze Sądowym prowadzone na podstawie dotychczasowych
przepisów wobec samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej są prowadzone
po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy;
3)
w sprawie czasowego zaprzestania działalności są prowadzone po dniu wejścia w życie
niniejszej ustawy;
4)
prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych
zakładów opieki zdrowotnej wobec samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej są prowadzone na dotychczasowych
zasadach.
5.
W zakresie nieuregulowanym w ust. 4 do postępowań wszczętych i niezakończonych przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
6.
Jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczna decyzja administracyjna
została wydana na rzecz zakładu opieki zdrowotnej będącego jednostką organizacyjną
osoby prawnej lub podmiotu nieposiadającego osobowości prawnej, z mocy prawa decyzja
ta staje się decyzją administracyjną wydaną na rzecz podmiotu leczniczego, którego
jednostką był dotychczasowy zakład opieki zdrowotnej.
Art. 205.
Z dniem wejścia w życie ustawy niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej stają się przedsiębiorstwami
podmiotów leczniczych.
Art. 206.
Podmioty prowadzące zakłady opieki zdrowotnej w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy,
dostosują swoją działalność, w zakresie nieuregulowanym w art. 204 ust. 1-4, do przepisów
ustawy w terminie do dnia 31 grudnia 2012 r.
Art. 207.
1.
Podmiot wykonujący działalność leczniczą w dniu wejścia w życie ustawy, niespełniający
wymagań, o których mowa w art. 22 ust. 1, dostosuje pomieszczenia i urządzenia do
tych wymagań do dnia 31 grudnia 2016 r.
2.
Podmiot wykonujący działalność leczniczą przedstawi organowi prowadzącemu rejestr
program dostosowania tego podmiotu do wymagań, o których mowa w art. 22 ust. 1, w
terminie do dnia 31 grudnia 2012 r., zaopiniowany przez właściwy organ Państwowej
Inspekcji Sanitarnej. Opinia ta jest wydawana w drodze decyzji administracyjnej.
Art. 208.
1.
Organy prowadzące dotychczasowe rejestry praktyk lekarzy, pielęgniarek i położnych
prowadzą te rejestry na dotychczasowych zasadach do dnia 31 grudnia 2011 r.
2.
Osoby wykonujące zawód medyczny w ramach praktyki zawodowej dostosują swoją działalność
do przepisów ustawy w terminie do dnia 31 grudnia 2012 r.
Art. 209.
1.
Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskały tytuł specjalisty
w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, zachowują dotychczasowe uprawnienia
bez konieczności odbycia specjalizacji.
2.
Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpoczęły specjalizację
zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy, o której mowa w
art. 220 pkt 1, kontynuują ją na podstawie dotychczasowych przepisów.
3.
W okresie 4 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy mogą być rozpoczynane nowe
specjalizacje mające na celu uzyskanie tytułu specjalisty w dziedzinie mającej zastosowanie
w ochronie zdrowia, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 10 ust.
5 ustawy, o której mowa w art. 220 pkt 1.
Art. 210.
1.
Pracownicy zatrudnieni w zakładach opieki zdrowotnej stają się pracownikami odpowiednich
podmiotów leczniczych.
2.
Strony umów o pracę lub umów cywilnoprawnych zawartych przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy z ordynatorami - kierownikami klinik oraz ordynatorami oddziałów
klinicznych dostosują łączące ich stosunki prawne do przepisów niniejszej ustawy w
terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
3.
Członkowie rad nadzorczych pierwszej kadencji w spółkach, o których mowa w art. 41
ust. 2, którzy nie złożyli egzaminu, o którym mowa w przepisach o komercjalizacji
i prywatyzacji, są obowiązani do złożenia tego egzaminu w terminie 6 miesięcy od dnia
powołania, chyba że zostali zwolnieni z obowiązku złożenia tego egzaminu zgodnie z
przepisami o komercjalizacji i prywatyzacji.
Art. 211.
Umowy o udzielenie zamówienia zawarte na podstawie art. 35a ustawy, o której mowa
w art. 220 pkt 1, realizowane w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują ważność
po tym dniu przez okres, na jaki zostały zawarte.
Art. 212.
1.
Przepisy art. 4 ust. 3 pkt 1, art. 17-19, art. 100 ust. 4, art. 101 ust. 3 i art.
102 ust. 3, w zakresie w jakim dotyczą umowy, o której mowa w art. 25, stosuje się
od dnia 1 stycznia 2012 r.
2.
Jeżeli umowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej została zawarta
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów ustawy, o której
mowa w art. 148, ustawy, o której mowa w art. 172, oraz ustawy, o której mowa w art.
220 pkt 1, a okres, na jaki została zawarta, upływa po tym dniu, nową umowę ubezpieczenia
odpowiedzialności cywilnej zawiera się najpóźniej w ostatnim dniu okresu obowiązywania
dotychczasowej umowy, nie później jednak niż do dnia 31 grudnia 2012 r.
Art. 213.
Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskały uprawnienia na
podstawie art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zaopatrzeniu z tytułu
wypadków lub chorób zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach , zachowują te uprawnienia również po tym dniu.
Art. 214.
1.
W okresie od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 1 lipca 2014 r. czas pracy pracowników komórek
organizacyjnych (zakładów, pracowni):
1)
radiologii, radioterapii, medycyny nuklearnej - stosujących w celach diagnostycznych
lub leczniczych źródła promieniowania jonizującego,
2)
fizykoterapii, patomorfologii, histopatologii, cytopatologii, cytodiagnostyki, medycyny
sądowej lub prosektoriów
- w zakresie określonym w ust. 2, nie może przekraczać 5 godzin na dobę i przeciętnie
25 godzin na tydzień w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie
rozliczeniowym.
2.
Czas pracy, o którym mowa w ust. 1, stosuje się do pracowników na stanowiskach pracy
w:
1)
komórkach organizacyjnych (zakładach, pracowniach): radiologii, radioterapii i medycyny
nuklearnej, jeżeli do ich podstawowych obowiązków należy:
a)
stosowanie w celach diagnostycznych lub leczniczych źródeł promieniowania jonizującego,
a w szczególności: wykonujących badania lub zabiegi, asystujących lub wykonujących
czynności pomocnicze przy badaniach lub zabiegach, obsługujących urządzenia zawierające
źródła promieniowania lub wytwarzające promieniowanie jonizujące, lub wykonujących
czynności zawodowe bezpośrednio przy chorych leczonych za pomocą źródeł promieniotwórczych,
lub
b)
prowadzenie badań naukowych z zastosowaniem źródeł promieniowania jonizującego, lub
c)
dokonywanie pomiarów dozymetrycznych promieniowania jonizującego związanych z działalnością,
o której mowa w lit. a i b;
2)
komórkach organizacyjnych (zakładach, pracowniach) fizykoterapeutycznych, jeżeli do
ich podstawowych obowiązków należy kontrolowanie techniki stosowanych zabiegów lub
samodzielne wykonywanie zabiegów;
3)
komórkach organizacyjnych (zakładach, pracowniach): patomorfologii, histopatologii,
cytopatologii i cytodiagnostyki, jeżeli do ich podstawowych obowiązków należy:
a)
przygotowywanie preparatów lub
b)
wykonywanie badań histopatologicznych i cytologicznych;
4)
komórkach organizacyjnych (zakładach, pracowniach): patomorfologii, medycyny sądowej
oraz prosektoriach, jeżeli do ich podstawowych obowiązków należy:
a)
wykonywanie sekcji zwłok lub
b)
wykonywanie badań patomorfologicznych i toksykologicznych, lub
c)
pomoc przy wykonywaniu sekcji zwłok oraz badań patomorfologicznych i toksykologicznych,
lub
d)
pobieranie narządów i tkanek ze zwłok.
Art. 215.
Do rozliczania środków z dopłat do oprocentowania kredytów udzielonych lekarzom, lekarzom
dentystom, pielęgniarkom, położnym i technikom medycznym, przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy, uzyskanych na podstawie ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów udzielanych
lekarzom, lekarzom stomatologom, pielęgniarkom, położnym i technikom medycznym oraz
o umarzaniu tych kredytów oraz umorzenia i zwrotu tych środków stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 216.
Obowiązek podmiotu tworzącego dotyczący zmiany formy organizacyjno-prawnej samodzielnego
publicznego zakładu opieki zdrowotnej albo jego likwidacji, jeżeli ujemny wynik finansowy
tego zakładu nie może być pokryty w sposób określony w art. 59, powstaje po raz pierwszy
po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego za pierwszy rok obrotowy rozpoczęty po dniu
wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 217.
1.
Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rejestr:
1)
zakładów opieki zdrowotnej prowadzony na podstawie przepisów ustawy, o której mowa
w art. 220 pkt 1,
2)
indywidualnych, indywidualnych specjalistycznych i grupowych praktyk lekarskich,
3)
indywidualnych, indywidualnych specjalistycznych i grupowych praktyk pielęgniarek
i położnych
- stają się rejestrem.
2.
Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wpisy w rejestrach, o których mowa w ust.
1, stają się wpisami w rejestrze.
3.
Do dnia 31 grudnia 2012 r. podmiot wykonujący działalność leczniczą dokona zmian wpisów
w rejestrze w zakresie wynikającym z niniejszej ustawy. Wnioski o zmianę wpisów są
wolne od opłat.
4.
Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy organem prowadzącym rejestr właściwym dla
dotychczasowych zakładów opieki zdrowotnej, dla których właściwym organem był minister
właściwy do spraw zdrowia, jest wojewoda właściwy ze względu na siedzibę podmiotu
leczniczego.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia przekaże właściwym wojewodom nieodpłatnie, za potwierdzeniem
odbioru, w terminie 10 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wszelką
dokumentację związaną z prowadzeniem tego rejestru.
6.
Jednostka, o której mowa w art. 106 ust. 2:
1)
dostosuje system teleinformatyczny obsługujący rejestr zakładów opieki zdrowotnej
do wymagań przewidzianych dla rejestru, określonych w ustawie;
2)
wyposaży podmioty prowadzące dotychczas rejestry indywidualnych, indywidualnych specjalistycznych
i grupowych praktyk lekarskich oraz pielęgniarek i położnych w system teleinformatyczny
obsługujący rejestr.
7.
W dotychczasowym siedmiocyfrowym numerze księgi rejestrowej podmiotu leczniczego,
o którym mowa w ust. 4:
1)
dwie pierwsze cyfry „99” zastępuje identyfikator terytorialny województwa, na którego
obszarze znajduje się siedziba podmiotu leczniczego;
2)
trzecią cyfrę „0” zastępuje się cyfrą „9”.
Art. 218.
1.
Ilekroć przepisy odrębne nakładają obowiązek na zakład opieki zdrowotnej albo przyznają
takiemu zakładowi prawo, te obowiązki albo prawa dotyczą podmiotu leczniczego.
2.
Ilekroć w przepisach odrębnych jest mowa o zakładzie opieki zdrowotnej, rozumie się
przez to przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego.
Art. 219.
1.
Akty wykonawcze wydane na podstawie art. 9 ust. 3, art. 10 ust. 4, art. 21a ust. 2
i art. 66 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 220 pkt 1, zachowują moc do dnia wejścia
w życie odpowiednich aktów wykonawczych wydanych na podstawie art. 22 ust. 5, art.
36 ust. 6, art. 50 ust. 2 i art. 122 ust. 6 niniejszej ustawy, jednak nie dłużej niż
do dnia 31 grudnia 2012 r.
2.
Akt wykonawczy wydany na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 220
pkt 1, zachowuje moc przez okres 4 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
3.
Zachowany w mocy akt wykonawczy, o którym mowa w ust. 2, może być zmieniony przez
ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, w granicach określonych
w art. 10 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 220 pkt 1.
Art. 220.
Tracą moc:
1)
ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej ;
2)
ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów udzielanych
lekarzom, lekarzom stomatologom, pielęgniarkom, położnym oraz o umarzaniu tych kredytów .
Art. 221.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem art. 17 ust. 2 i 3, art.
25, art. 88 ust. 3, art. 106 ust. 2 zdanie trzecie, ust. 3 pkt 13, ust. 4 pkt 11 i
ust. 5, art. 148 pkt 6 oraz art. 172 pkt 10, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia
2012 r.
1)
Przepisy niniejszej ustawy wdrażają postanowienia dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji
czasu pracy (Dz. Urz. UE L 299 z 18.11.2003; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne,
rozdz. 5, t. 4, str. 381).
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r.
poz. 742, z 2013 r. poz. 1245 oraz z 2014 r. poz. 1822.
3)
W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 2014 r. o zmianie
ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 619), która weszła w życie z dniem 15 czerwca
2014 r.
4)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 112, poz. 654 i
Nr 185, poz. 1092, z 2014 r. poz. 1198 oraz z 2015 r. poz. 249.
5)
Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 10 października 2014 r.
o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1491), która weszła w życie z dniem 15 listopada
2014 r.
6)
Dodany przez art. 6 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
7)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 102, poz. 586 i
Nr 113, poz. 657 oraz z 2014 r. poz. 1138 i 1662.
8)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r.
Nr 144, poz. 853, z 2012 r. poz. 951, z 2013 r. poz. 1650 oraz z 2014 r. poz. 1741.
9)
W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
10)
Dodany przez art. 6 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
11)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 984, 1047 i 1473, z 2014 r. poz. 423, 768, 811, 915, 1146 i 1232 oraz z 2015 r.
poz. 349.
12)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 7 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w tym
brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 13.
13)
W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 22 lipca 2014 r. o zmianie
ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1138), która weszła w życie z dniem 1 stycznia
2015 r.; wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
14)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 ustawy z dnia 14 marca 2014 r. o zmianie ustawy
- Prawo zamówień publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 423), która
weszła w życie z dniem 16 kwietnia 2014 r.
15)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1083,
z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 60, poz. 701 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r.
Nr 98, poz. 1071 i Nr 111, poz. 1194, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 200, poz. 1679,
z 2003 r. Nr 111, poz. 1061, Nr 142, poz. 1380 i Nr 179, poz. 1750, z 2004 r. Nr 93,
poz. 889, Nr 210, poz. 2135, Nr 240, poz. 2405, Nr 243, poz. 2426 i Nr 273, poz. 2703,
z 2005 r. Nr 163, poz. 1363 i Nr 178, poz. 1479, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i Nr 226,
poz. 1648, z 2007 r. Nr 123, poz. 849, z 2008 r. Nr 96, poz. 620 i Nr 214, poz. 1344,
z 2009 r. Nr 8, poz. 39, Nr 22, poz. 119, Nr 62, poz. 504, Nr 98, poz. 817, Nr 108,
poz. 911, Nr 115, poz. 963, Nr 190, poz. 1475, Nr 201, poz. 1540 i Nr 206, poz. 1589,
z 2010 r. Nr 34, poz. 191, Nr 40, poz. 227, Nr 125, poz. 842 i Nr 182, poz. 1228,
z 2011 r. Nr 39, poz. 201 i 202, Nr 112, poz. 654, Nr 129, poz. 734, Nr 185, poz.
1092, Nr 217, poz. 1280 i Nr 240, poz. 1431, z 2012 r. poz. 908, z 2013 r. poz. 628
i 1247, z 2014 r. poz. 287, 619 i 1707 oraz z 2015 r. poz. 21, 396 i 431.
16)
Dodany przez art. 52 pkt 1 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec
osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności
seksualnej innych osób (Dz. U. z 2014 r. poz. 24), która weszła w życie z dniem 22
stycznia 2014 r.
17)
Dodany przez art. 5 ustawy z dnia 26 września 2014 r. o zmianie ustawy o finansach
publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1626), która weszła w życie
z dniem 1 stycznia 2015 r.
18)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 1289 oraz z 2014 r. poz. 586 i 768.
19)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 265 i 1161 oraz z 2015 r. poz. 4.
20)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 137, poz. 971, z
2007 r. Nr 158, poz. 1104, z 2008 r. Nr 192, poz. 1181, z 2009 r. Nr 65, poz. 545
i Nr 215, poz. 1664, z 2011 r. Nr 232, poz. 1378 oraz z 2015 r. poz. 238.
21)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 613, z 2014 r. poz. 768 i 1100 oraz z 2015 r. poz. 4.
22)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 659, 805, 822, 906 i 1200.
23)
Dodany przez art. 52 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 16.
24)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 112, poz. 654 i
Nr 113, poz. 657, z 2013 r. poz. 779 i 1247 oraz z 2014 r. poz. 1491.
25)
W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 13.
26)
W brzmieniu ustalonym przez art. 95 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji
programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020
(Dz. U. poz. 1146), która weszła w życie z dniem 13 września 2014 r.
27)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r.
Nr 123, poz. 849, Nr 166, poz. 1172, Nr 176, poz. 1240 i Nr 181, poz. 1290, z 2008 r.
Nr 171, poz. 1056 i Nr 234, poz. 1570, z 2009 r. Nr 19, poz. 100, Nr 76, poz. 641,
Nr 98, poz. 817, Nr 157, poz. 1241 i Nr 219, poz. 1707, z 2010 r. Nr 96, poz. 620,
Nr 107, poz. 679 i Nr 230, poz. 1507 oraz z 2011 r. Nr 45, poz. 235.