Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 10 marca 2015 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Prawo wykonywania zawodu lekarza
- Rozdział 2a - Lekarski Egzamin Końcowy i Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy
- Rozdział 3 - Kształcenie podyplomowe
- Rozdział 4 - Eksperyment medyczny
- Rozdział 5 - Zasady wykonywania zawodu lekarza
- Rozdział 6 - Przepisy karne
- Rozdział 7 - Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 22 grudnia 2011 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją
ustawy budżetowej ,
2)
ustawą z dnia 13 stycznia 2012 r. o zmianie ustawy o refundacji leków, środków spożywczych
specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych oraz niektórych innych
ustaw ,
3)
ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z realizacją
ustawy budżetowej ,
4)
ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz niektórych
innych ustaw ,
5)
ustawą z dnia 23 października 2013 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przystąpieniem
Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej ,
6)
ustawą z dnia 8 listopada 2013 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z realizacją
ustawy budżetowej ,
7)
ustawą z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ,
8)
ustawą z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw ,
9)
ustawą z dnia 22 lipca 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw ,
10)
ustawą z dnia 5 grudnia 2014 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z realizacją
ustawy budżetowej
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 5 marca 2015 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 38 i art. 41 ustawy z dnia 22 grudnia 2011 r. o zmianie niektórych ustaw związanych
z realizacją ustawy budżetowej , które stanowią:
„
Art. 38.
1.
Minister właściwy do spraw pracy na podstawie umowy zawartej z ministrem właściwym
do spraw zdrowia przekazuje w 2012 r., na wyodrębniony rachunek bankowy urzędu obsługującego
ministra właściwego do spraw zdrowia, środki Funduszu Pracy z przeznaczeniem w 2012 r.
na:
1)
staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których
mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;
2)
staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach
o zawodach pielęgniarki i położnej.
2.
Umowa, o której mowa w ust. 1, powinna określać w szczególności tryb przekazywania
środków oraz ich rozliczenia.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje na podstawie zawartych umów środki,
o których mowa w ust. 1, na cele określone w ust. 1:
1)
marszałkom województw;
2)
wojewodom;
3)
podmiotom prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, o których mowa w art. 16h ust. 1 oraz art. 16k ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza
i lekarza dentysty ; 4) organizatorom kształcenia, o których mowa w art. 70 ust. 3 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej.
”
„
Art. 41.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem:
1)
art. 7, art. 8, art. 15, art. 17 i art. 18, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;
2)
art. 4, który wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
2)
art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 13 stycznia 2012 r. o zmianie ustawy o refundacji leków,
środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych
oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 8.
Dotychczasowy akt wykonawczy wydany na podstawie art. 45 ust. 5 ustawy, o której mowa
w art. 3, zachowuje moc do dnia wejścia w życie aktu wykonawczego wydanego na podstawie
art. 45 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
jednak nie dłużej niż przez okres miesiąca od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 9.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
3)
art. 27 i art. 38 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie niektórych ustaw w związku
z realizacją ustawy budżetowej , które stanowią:
„
Art. 27.
1.
Minister właściwy do spraw pracy na podstawie umowy zawartej z ministrem właściwym
do spraw zdrowia przekazuje w roku 2013, na wyodrębniony rachunek bankowy urzędu obsługującego
ministra właściwego do spraw zdrowia, środki Funduszu Pracy z przeznaczeniem w roku
2013 na:
1)
staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których
mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;
2)
staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach
o zawodach pielęgniarki i położnej.
2.
Umowa, o której mowa w ust. 1, powinna określać w szczególności tryb przekazywania
środków oraz ich rozliczenia.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje na podstawie zawartych umów środki,
o których mowa w ust. 1:
1)
marszałkom województw;
2)
wojewodom;
3)
podmiotom prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, o których mowa w art. 16h ust. 1
oraz art. 16k ust. 2 ustawy zmienianej w art. 2;
4)
organizatorom kształcenia, o których mowa w art. 70 ust. 3 ustawy zmienianej w art.
13.
”
„
Art. 38.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r. z wyjątkiem art. 7 pkt 1 lit. b
i pkt 6, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
4)
odnośnika nr 1 oraz art. 17 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne
oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża:
1)
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/84/UE z dnia 15 grudnia 2010 r. zmieniającą
- w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii - dyrektywę 2001/83/WE w sprawie
wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi ;
2)
częściowo dyrektywę 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w
sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych
u ludzi .
”
„
Art. 17.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
5)
odnośnika nr 1 oraz art. 11 ustawy z dnia 23 października 2013 r. o zmianie niektórych ustaw w związku
z przystąpieniem Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia:
1)
dyrektywy Rady 2013/13/UE z dnia 13 maja 2013 r. dostosowującej niektóre dyrektywy
w dziedzinie podatków w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji ;
2)
dyrektywy Rady 2013/20/UE z dnia 13 maja 2013 r. dostosowującej niektóre dyrektywy
w dziedzinie bezpieczeństwa żywności, polityki weterynaryjnej i fitosanitarnej w związku
z przystąpieniem Republiki Chorwacji ;
3)
dyrektywy Rady 2013/25/UE z dnia 13 maja 2013 r. dostosowującej niektóre dyrektywy
w dziedzinie prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług w związku z przystąpieniem
Republiki Chorwacji .
”
„
Art. 11.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
6)
art. 22 i art. 33 ustawy z dnia 8 listopada 2013 r. o zmianie niektórych ustaw w związku
z realizacją ustawy budżetowej , które stanowią:
„
Art. 22.
1.
Minister właściwy do spraw pracy na podstawie umowy zawartej z ministrem właściwym
do spraw zdrowia przekazuje w roku 2014, na wyodrębniony rachunek bankowy urzędu obsługującego
ministra właściwego do spraw zdrowia, środki Funduszu Pracy z przeznaczeniem w roku
2014 na:
1)
staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których
mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;
2)
staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach
o zawodach pielęgniarki i położnej.
2.
Umowa, o której mowa w ust. 1, powinna określać w szczególności tryb przekazywania
środków oraz ich rozliczenia.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje na podstawie zawartych umów środki,
o których mowa w ust. 1:
1)
marszałkom województw;
2)
wojewodom;
3)
podmiotom prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, o których mowa w art. 16h ust. 1
oraz art. 16k ust. 2 ustawy zmienianej w art. 2;
4)
organizatorom kształcenia, o których mowa w art. 70 ust. 3 ustawy zmienianej w art.
8.
”
„
Art. 33.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2014 r., z wyjątkiem art. 3 pkt 1, który
wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2014 r.
”
;
7)
odnośnika nr 1 oraz art. 522 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia:
1)
dyrektywy Rady 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji
o wydalaniu obywateli państw trzecich ;
2)
dyrektywy Rady 2001/51/WE z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniającej postanowienia art.
26 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. ;
3)
dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin ;
4)
dyrektywy Rady 2003/110/UE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach
tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną ;
5)
dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli
państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi ;
6)
dyrektywy Rady 2004/81/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego
wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej
byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z
właściwymi organami ;
7)
dyrektywy Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania
obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej,
szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie ;
8)
dyrektywy Rady 2005/71/WE z dnia 12 października 2005 r. w sprawie szczególnej procedury
przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych ;
9)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w
sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu
do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich ;
10)
dyrektywy Rady 2009/50/WE z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu
obywateli państw trzecich w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji ;
11)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/52/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. przewidującej
minimalne normy w odniesieniu do kar i środków stosowanych wobec pracodawców zatrudniających
nielegalnie przebywających obywateli krajów trzecich ;
12)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie
zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, zastępującej
decyzję ramową Rady 2002/629/WSiSW ;
13)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/51/UE z dnia 11 maja 2011 r. zmieniającej
dyrektywę Rady 2003/109/WE w celu rozszerzenia jej zakresu na osoby objęte ochroną
międzynarodową (Tekst mający znaczenie dla EOG) ;
14)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie
norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako
beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących
się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony ;
15)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie
procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt
i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw
dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim .
”
„
Art. 522.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2014 r., z wyjątkiem art. 470 pkt 3 lit. a w
zakresie art. 3a pkt 3, art. 470 pkt 3 lit. b oraz art. 470 pkt 4, 5 i 11-16, które
wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
8)
odnośnika nr 1 oraz art. 17 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom
ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie
norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako
beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących
się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony .
”
„
Art. 17.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
9)
art. 26 ustawy z dnia 22 lipca 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 26.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 8 lit. c i pkt 10, art. 12 ust. 4, art. 15 i art. 23, które wchodzą w życie
z dniem ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 52-54 i pkt 55 w zakresie art. 149 ust. 1 pkt 7, oraz art. 8 pkt 1, które
wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.;
3)
art. 1 pkt 35 w zakresie art. 95d i art. 95e, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca
2016 r.;
4)
art. 1 pkt 15, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;
5)
art. 1 pkt 16 w zakresie art. 31lc ust. 6, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia
2020 r.
”
;
10)
art. 24 i art. 40 ustawy z dnia 5 grudnia 2014 r. o zmianie niektórych ustaw w związku
z realizacją ustawy budżetowej , które stanowią:
„
Art. 24.
1.
Minister właściwy do spraw pracy na podstawie umowy zawartej z ministrem właściwym
do spraw zdrowia przekazuje w roku 2015, na wyodrębniony rachunek bankowy urzędu obsługującego
ministra właściwego do spraw zdrowia, środki Funduszu Pracy z przeznaczeniem w roku
2015 na:
1)
staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których
mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;
2)
staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach
o zawodach pielęgniarki i położnej.
2.
Umowa, o której mowa w ust. 1, powinna określać w szczególności tryb przekazywania
środków oraz ich rozliczenia.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje na podstawie zawartych umów środki,
o których mowa w ust. 1:
1)
marszałkom województw;
2)
wojewodom;
3)
podmiotom prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, o których mowa w art. 16h ust. 1
oraz art. 16k ust. 2 ustawy zmienianej w art. 3;
4)
organizatorom kształcenia, o których mowa w art. 70 ust. 3 ustawy zmienianej w art.
9.
”
„
Art. 40.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty1)Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.).
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa zasady i warunki wykonywania zawodów lekarza i lekarza dentysty.
Art. 2.
1.
Wykonywanie zawodu lekarza polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje,
potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń zdrowotnych, w szczególności: badaniu
stanu zdrowia, rozpoznawaniu chorób i zapobieganiu im, leczeniu i rehabilitacji chorych,
udzielaniu porad lekarskich, a także wydawaniu opinii i orzeczeń lekarskich.
2.
Wykonywanie zawodu lekarza dentysty polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane
kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń określonych w ust.
1, w zakresie chorób zębów, jamy ustnej, części twarzowej czaszki oraz okolic przyległych.
2a.
(uchylony)
3.
Za wykonywanie zawodu lekarza uważa się także prowadzenie przez lekarza prac badawczych
w dziedzinie nauk medycznych lub promocji zdrowia, nauczanie zawodu lekarza, kierowanie
podmiotem leczniczym, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej lub zatrudnienie w podmiotach zobowiązanych do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej
ze środków publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych lub urzędach te podmioty obsługujących, w ramach którego wykonuje się czynności związane
z przygotowywaniem, organizowaniem lub nadzorem nad udzielaniem świadczeń opieki zdrowotnej.
Art. 3.
1.
Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o lekarzu bez bliższego określenia, rozumie
się przez to również lekarza dentystę.
2.
Ilekroć w ustawie jest mowa o państwie członkowskim Unii Europejskiej, należy przez
to rozumieć również państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz Konfederację Szwajcarską.
34)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1004), która weszła w życie z dniem 30 sierpnia 2014 r..
Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelach państw członkowskich Unii Europejskiej,
rozumie się przez to także:
1)
członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej
i członków ich rodzin ;
2)
obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ;
3)
cudzoziemców posiadających zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością,
o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
4)
cudzoziemców, którym w Rzeczypospolitej Polskiej nadano status uchodźcy lub udzielono
ochrony uzupełniającej.
Art. 4.
Lekarz ma obowiązek wykonywać zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej,
dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie
z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością.
Rozdział 2
Prawo wykonywania zawodu lekarza
Art. 5.
1.
Okręgowa rada lekarska przyznaje, z zastrzeżeniem ust. 2-6 i 8 oraz art. 5a-5c, prawo
wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty osobie,
która:
1)
jest obywatelem polskim lub obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego
Unii Europejskiej;
2)
posiada:
a)
dyplom lekarza wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie co najmniej
sześcioletnich studiów na kierunku lekarskim, obejmujących co najmniej 5500 godzin
dydaktycznych zajęć teoretycznych i praktycznych, w tym dwusemestralne praktyczne
nauczanie w dziedzinach klinicznych na 6. roku studiów, lub dyplom lekarza dentysty
wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie co najmniej pięcioletnich
studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym, obejmujących co najmniej dwusemestralne
praktyczne nauczanie na 5. roku studiów, lub
b)
dyplom lekarza wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie studiów
na kierunku lekarskim rozpoczętych przed dniem 1 października 2012 r. lub dyplom lekarza
dentysty wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie studiów na kierunku
lekarsko-dentystycznym rozpoczętych przed dniem 1 października 2012 r., lub
c)
dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty, spełniające
minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej, wydany
przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, wymieniony
w wykazie, o którym mowa w art. 6b, i towarzyszące mu odpowiednie świadectwo wymienione
w wykazie, o którym mowa w art. 6b, lub
d)
dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie
Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej
za równorzędny zgodnie z odrębnymi przepisami oraz że spełnia minimalne wymogi kształcenia
określone w przepisach prawa Unii Europejskiej;
3)
posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
4)
posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty;
5)
wykazuje nienaganną postawę etyczną.
2.
Osobie spełniającej warunki określone w ust. 1 okręgowa rada lekarska przyznaje prawo
wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli
włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu
lekarza lub lekarza dentysty określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 7a
pkt 1. Wymóg ten nie dotyczy osoby, która ukończyła studia medyczne w języku polskim.
3.
Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. b albo d, a także
w pkt 3-5 oraz ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza
albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli odbyła staż podyplomowy lub
uzyskała uznanie stażu podyplomowego odbytego poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
za równoważny ze stażem podyplomowym odbytym w Rzeczypospolitej Polskiej.
4.
Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, b albo d, a
także w pkt 3-5 oraz ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu
lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli przedstawi świadectwo
złożenia z wynikiem pozytywnym Lekarskiego Egzaminu Końcowego lub Lekarsko-Dentystycznego
Egzaminu Końcowego w języku polskim lub w języku, w jakim są prowadzone w polskich
uczelniach medycznych studia na kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym, jeżeli
odbywa albo ukończyła studia w tym języku.
5.
Za równoważne z przedstawieniem świadectwa, o którym mowa w ust. 4, uznaje się przedstawienie
świadectwa złożenia z wynikiem pozytywnym Lekarskiego Egzaminu Państwowego lub Lekarsko-Dentystycznego
Egzaminu Państwowego.
6.
Wymóg, o którym mowa w ust. 3 i 4, dotyczy także osoby, która spełnia warunki określone
w ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2 i posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje
lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c, ale nie posiada
towarzyszącego mu świadectwa, wymienionego w wykazie, o którym mowa w art. 6b.
7.
W celu odbycia stażu podyplomowego okręgowa rada lekarska przyznaje ograniczone prawo
wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty,
na okres nie dłuższy niż 5 lat, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 6.
8.
Osoba ubiegająca się o prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu
lekarza dentysty, o której mowa w ust. 3 i 6, przedstawia okręgowej radzie lekarskiej
zaświadczenie o odbyciu stażu podyplomowego albo decyzję wydaną na podstawie art.
15 ust. 8 albo 9.
9.
Praktyczne nauczanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, jest odbywane w podmiotach
leczniczych, które zawarły w tym zakresie umowy z uczelniami medycznymi.
10.
Podmioty, o których mowa w ust. 9:
1)
udzielają świadczeń zdrowotnych umożliwiających realizację ramowego programu zajęć
praktycznych;
2)
zatrudniają lekarzy lub lekarzy dentystów posiadających kwalifikacje zawodowe odpowiadające
rodzajowi zajęć teoretycznych i praktycznych określonych w ramowym programie zajęć
praktycznych;
3)
posiadają bazę diagnostyczno-terapeutyczną umożliwiającą realizację ramowego programu
zajęć praktycznych.
11.
Osoba odbywająca praktyczne nauczanie prowadzi dziennik praktyk.
12.
Osoba odbywająca praktyczne nauczanie wykonuje czynności wynikające z ramowego programu
zajęć praktycznych pod bezpośrednim nadzorem opiekuna.
13.
Opiekunem może być lekarz lub lekarz dentysta będący nauczycielem akademickim albo
inny lekarz lub lekarz dentysta posiadający co najmniej 3-letni staż zawodowy albo
specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny właściwej dla danej części programu
zajęć praktycznych.
14.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, ramowy program
zajęć praktycznych oraz sposób ich odbywania, dokumentowania i zaliczania, w tym zakres
danych, które powinny być zawarte w dzienniku praktyk, uwzględniając konieczność zapewnienia
wiedzy i umiejętności niezbędnych do samodzielnego wykonywania zawodu lekarza.
Art. 5a.
Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2, okręgowa
rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza, jeżeli:
1)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza, świadczący o rozpoczęciu
kształcenia przed dniem:
a)
20 grudnia 1976 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice Francuskiej, Królestwie
Niderlandów, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej
Niemiec, Republice Włoskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii
Północnej,
b)
1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,
c)
1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii lub Republice Portugalii,
d)
3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod warunkiem
że dokument uprawnia do wykonywania zawodu lekarza na terytorium Republiki Federalnej
Niemiec na tych samych warunkach jak dokument potwierdzający tego rodzaju kwalifikacje
przyznany przez odpowiednie władze Republiki Federalnej Niemiec,
e)
1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie Szwecji, Republice
Islandii lub Królestwie Norwegii,
f)
1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,
g)
1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,
h)
1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice Słowenii, Republice
Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice
Malty lub Republice Cypryjskiej,
i)
1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii lub Rumunii,
j5)Dodana przez art. 5 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 23 października 2013 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (Dz. U. poz. 1287), która weszła w życie z dniem 20 listopada 2013 r.)
1 lipca 2013 r. w Republice Chorwacji
- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej
potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza przez co
najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie
zaświadczenia, albo
2)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza, świadczący o rozpoczęciu
kształcenia przed dniem:
a)
20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Estońskiej,
b)
21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Łotewskiej,
c)
11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Litewskiej,
d)
25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,
da)
6)Dodana przez art. 5 pkt 2 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku
5. 8 października 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Chorwacji,
e)
1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji w przypadku Republiki Czeskiej lub Republiki
Słowackiej
- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,
Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Chorwacji,
Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej potwierdzające, że dokument ten ma na
terytorium tych państw taką samą moc, jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych
państw w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała
zawód lekarza przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio
poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo7)Część wspólna w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 2 lit. b tiret drugie ustawy,
o której mowa w odnośniku 5.
3)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany przez inne niż
Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, inny niż dokumenty wymienione
w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy
państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzające, że posiadany przez nią dokument
potwierdzający formalne kwalifikacje został uzyskany w wyniku ukończenia kształcenia
spełniającego minimalne wymogi określone w przepisach Unii Europejskiej i jest w tym
państwie uznawany za odpowiadający dokumentom potwierdzającym kwalifikacje wymienionym
w wykazie, o którym mowa w art. 6b.
Art. 5b.
1.
Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2, okręgowa
rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli:
1)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty, świadczący
o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:
a)
28 stycznia 1980 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Królestwie Niderlandów,
Republice Francuskiej, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice
Federalnej Niemiec lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
b)
1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,
c)
1 stycznia 1986 r. w Republice Portugalii,
d)
3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod warunkiem
że dokument uprawnia do wykonywania zawodu lekarza dentysty na terytorium Republiki
Federalnej Niemiec na tych samych warunkach jak dokument potwierdzający tego rodzaju
kwalifikacje przyznany przez właściwe organy Republiki Federalnej Niemiec,
e)
1 stycznia 1994 r. w Królestwie Szwecji, Republice Finlandii, Republice Islandii lub
Królestwie Norwegii,
f)
1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,
g)
1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,
h)
1 maja 2004 r. w Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice
Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice Malty lub Republice Cypryjskiej,
i)
1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii,
j8)Dodana przez art. 5 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
1 lipca 2013 r. w Republice Chorwacji
- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej
potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty
przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających
wydanie zaświadczenia, albo
2)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty, świadczący
o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:
a)
20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Estońskiej,
b)
21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Łotewskiej,
c)
11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Litewskiej,
d)
25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,
e9)Dodana przez art. 5 pkt 3 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
8 października 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Chorwacji
- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,
Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii lub Republiki Chorwacji
potwierdzające, że dokument ten ma na terytorium tych państw taką samą moc, jak dokumenty
wymienione w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz że
faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty przez co najmniej
trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia,
albo10)Część wspólna w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 3 lit. b tiret drugie ustawy,
o której mowa w odnośniku 5.
3)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty, świadczący
o rozpoczęciu kształcenia medycznego przed dniem:
a)
28 stycznia 1980 r. w Republice Włoskiej,
b)
1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii,
c)
1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii,
d)
1 października 2003 r. w Rumunii,
e)
1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej lub byłej Czechosłowacji
- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Włoskiej,
Królestwa Hiszpanii, Republiki Austrii, Rumunii, Republiki Czeskiej lub Republiki
Słowackiej potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza
dentysty na terytorium tych państw przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu
lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia oraz że jest uprawniona do
wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich samych warunkach jak posiadacze dokumentów
wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 6b, albo
4)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany w Republice Włoskiej,
świadczący o rozpoczęciu kształcenia w okresie między dniem 28 stycznia 1980 r. a
dniem 31 grudnia 1984 r., oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy Republiki
Włoskiej potwierdzające, że:
a)
zdała test umiejętności przed odpowiednimi włoskimi władzami, w celu ustalenia, że
posiadana przez nią wiedza i umiejętności odpowiadają kwalifikacjom potwierdzonym
w dokumentach wymienionych w odniesieniu do Republiki Włoskiej w wykazie, o którym
mowa w art. 6b, z wyłączeniem osób, które ukończyły co najmniej trzyletnie studia,
co do których właściwe organy Republiki Włoskiej potwierdziły, że są one równoważne
z kształceniem, o którym mowa w przepisach prawa Unii Europejskiej,
b)
faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty na terytorium Republiki
Włoskiej przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających
wydanie zaświadczenia,
c)
jest uprawniona do wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich samych warunkach
jak posiadacze dokumentów wymienionych w odniesieniu do Włoch w wykazie, o którym
mowa w art. 6b, albo
5)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty wydany przez
inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, inny niż dokumenty
wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz zaświadczenie wydane przez właściwe
organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzające, że posiadany przez
nią dokument potwierdzający formalne kwalifikacje został uzyskany w wyniku ukończenia
kształcenia spełniającego minimalne wymogi określone w przepisach Unii Europejskiej
i jest w tym państwie uznawany za odpowiadający dokumentom potwierdzającym kwalifikacje
wymienionym w wykazie, o którym mowa w art. 6b.
2.
Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 3, które ukończyły co najmniej trzyletnie studia,
co do których właściwe organy w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej potwierdziły,
że są one równoważne z kształceniem określonym w przepisach prawa Unii Europejskiej
są zwolnione z obowiązku przedstawienia zaświadczenia wydanego przez właściwe organy
odpowiednio: Republiki Włoskiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Austrii, Rumunii,
Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej potwierdzające, że faktycznie i zgodnie
z prawem wykonywały zawód lekarza dentysty na terytorium tych państw przez co najmniej
trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia.
3.
Wymogi określone w ust. 1 pkt 4 lit. a-c dotyczą również osób, które rozpoczęły studia
po dniu 31 grudnia 1984 r., o ile trzyletni okres studiów rozpoczął się przed dniem
31 grudnia 1994 r.
Art. 5c.
1.
Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2 i:
1)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty,
o którym mowa w art. 5a pkt 1 i 2, art. 5b ust. 1 pkt 1-4, lecz nie może przedstawić
zaświadczenia wydanego przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej
potwierdzającego faktyczne i zgodne z prawem wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza
dentysty na terytorium tego państwa członkowskiego przez co najmniej trzy kolejne
lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo
2)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty
wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie Unii Europejskiej i może przedstawić
zaświadczenie, że posiada trzyletnie doświadczenie zawodowe w zawodzie lekarza lub
lekarza dentysty, uzyskane na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
które uznało to potwierdzenie kwalifikacji zawodowych zgodnie z wewnętrznymi przepisami
tego państwa oraz potwierdziło uzyskane doświadczenie zawodowe
- okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza lub prawo wykonywania
zawodu lekarza dentysty, jeżeli minister właściwy do spraw zdrowia uznał kwalifikacje
tej osoby do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty w wyniku postępowania
określonego w odrębnych przepisach o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych
w państwach członkowskich Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
W przypadkach określonych w ust. 1 uprawnienie do wyboru stażu adaptacyjnego albo
testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych
nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej może zostać wyłączone.
Art. 5d.
(uchylony)
Art. 5e.
(uchylony)
Art. 5f.
Lekarzowi, który został skierowany do odbycia stażu adaptacyjnego albo testu umiejętności,
o których mowa w art. 5c ust. 2, okręgowa rada przyznaje ograniczone prawo wykonywania
zawodu na czas niezbędny do odbycia tego stażu albo odbycia testu umiejętności.
Art. 6.
1.
W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu, lekarz lub lekarz dentysta przedstawia
okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza wykonywać zawód, odpowiednie
dokumenty stwierdzające spełnienie wymagań:
1)
określonych w art. 5 ust. 1 oraz ust. 2 i 4;
2)
określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5 oraz w ust. 2 i w art. 5a pkt 1 albo pkt
2 albo pkt 3, albo
3)
określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5 oraz w ust. 2 i w art. 5b ust. 1 pkt 1
albo pkt 2 albo pkt 3 albo pkt 4 albo pkt 5, albo
4)
określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5 oraz w ust. 2 i w art. 5c ust. 1.
2.
Za wystarczające w zakresie spełnienia wymagania:
1)
o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 - uznaje się złożenie oświadczenia następującej
treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam,
że posiadam pełną zdolność do czynności prawnych”. Oświadczenie powinno również zawierać
nazwisko i imię lekarza lub lekarza dentysty, oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia
oraz podpis lekarza lub lekarza dentysty;
2)
o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 - uznaje się złożenie oświadczenia następującej
treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam,
że nie byłem karany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz
że nie toczy się przeciwko mnie postępowanie karne w sprawie o umyślnie popełnione
przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, oraz że nie zachodzą okoliczności, które zgodnie
z Kodeksem Etyki Lekarskiej oraz innymi przepisami prawa, w rozumieniu wymogu określonego
w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, mogłyby mieć wpływ na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej”. Oświadczenie powinno również zawierać nazwisko i imię
lekarza, oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia oraz podpis lekarza;
3)
o którym mowa w art. 5 ust. 2 - uznaje się złożenie oświadczenia następującej treści:
„Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam,
że władam językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu
lekarza lub lekarza dentysty określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 7a pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty.”. Oświadczenie powinno również zawierać nazwisko i imię lekarza, oznaczenie miejsca
i datę złożenia oświadczenia oraz podpis lekarza.
3.
W przypadku lekarza lub lekarza dentysty obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
okręgowa rada lekarska, w zakresie spełnienia wymagania, o którym mowa w art. 5 ust.
1 pkt 5, uznaje za wystarczające przedstawienie dokumentów wydanych przez właściwe
organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska,
potwierdzających, że są spełnione wymogi dotyczące postawy etycznej lekarza oraz że
nie jest karany, oraz nie zawieszono mu bądź nie pozbawiono go prawa wykonywania zawodu
z powodu poważnego przewinienia zawodowego lub przestępstwa. Jeżeli właściwe organy
państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska nie wydają
takich dokumentów, stosuje się przepis ust. 2 pkt 2.
4.
Dokumentem potwierdzającym spełnienie wymagania określonego w art. 5 ust. 1 pkt 4
jest orzeczenie o stanie zdrowia pozwalającym na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza
dentysty w zakresie określonym w art. 2, wydane przez lekarza upoważnionego na podstawie
przepisów o przeprowadzaniu badań lekarskich pracowników w zakresie profilaktycznej
opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń wydawanych dla celów przewidzianych
w Kodeksie pracy.
5.
W przypadku obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, za wystarczające w
zakresie spełnienia wymagania określonego w art. 5 ust. 1 pkt 4 uznaje się dokumenty
odnoszące się do stanu zdrowia fizycznego lub psychicznego wymagane do wykonywania
zawodu lekarza lub lekarza dentysty w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej.
W przypadku gdy dokumenty tego rodzaju nie są wydawane przez to państwo, z którego
lekarz lub lekarz dentysta przybywa, za wystarczające uznaje się odpowiednie świadectwo
wydane przez organy właściwe tego państwa.
6.
W celu uzyskania ograniczonego prawa wykonywania zawodu, o którym mowa w art. 5 ust.
7, lekarz lub lekarz dentysta przedstawia okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze
której zamierza odbyć staż podyplomowy, dokumenty stwierdzające spełnienie wymagań,
o których mowa w:
1)
art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b albo d oraz pkt 3-5 i ust. 2, albo
2)
art. 5 ust. 1 pkt 1, 3-5 i ust. 2, oraz dokument potwierdzający formalne kwalifikacje
lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c.
7.
W celu uzyskania ograniczonego prawa wykonywania zawodu do odbycia stażu adaptacyjnego
lub złożenia testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji
zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej - lekarz, lekarz dentysta
przedstawia okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza odbyć staż adaptacyjny
lub złożyć test umiejętności, dokumenty stwierdzające spełnienie wymagań, o których
mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, 3-5, ust. 2 oraz w art. 5c ust. 1 pkt 1 lub 2, oraz decyzję
właściwego organu w sprawie odbycia stażu adaptacyjnego lub testu umiejętności.
8.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów prawa wykonywania zawodu, o których
mowa w ust. 10, uwzględniając w szczególności niezbędne dane osobowe lekarza, numer
prawa wykonywania zawodu, adnotacje o wpisie do okręgowego rejestru lekarzy oraz dane
dotyczące kwalifikacji lekarza.
9.
Dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, mogą być przedstawiane w ciągu 3 miesięcy od
daty ich wydania.
10.
Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których mowa w ust. 1-7, okręgowa
rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu
lekarza dentysty albo ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone
prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty i wydaje dokument „Prawo wykonywania zawodu
lekarza” albo „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty” albo „Ograniczone prawo
wykonywania zawodu lekarza” albo „Ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”.
11.
Okręgowa rada lekarska, na wniosek lekarza lub lekarza dentysty, wydaje:
1)
zaświadczenie stwierdzające, że lekarz lub lekarz dentysta posiada kwalifikacje zgodne
z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej oraz że posiadany dyplom,
świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji odpowiada
dokumentom potwierdzającym formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty wynikające
z przepisów prawa Unii Europejskiej;
2)
zaświadczenie potwierdzające posiadanie przez lekarza, lekarza dentystę specjalizacji
równorzędnej ze specjalizacją wymienioną w przepisach obowiązujących w Unii Europejskiej
w odniesieniu do Rzeczypospolitej Polskiej;
3)
zaświadczenie potwierdzające, że lekarz, lekarz dentysta posiada prawo wykonywania
zawodu, którego nie został pozbawiony ani które nie zostało zawieszone, oraz że nie
został ukarany przez sąd lekarski, nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w przedmiocie
odpowiedzialności zawodowej albo wszczęte przez okręgową radę lekarską mogące skutkować
zawieszeniem prawa wykonywania zawodu ani ograniczeniem w wykonywaniu określonych
czynności medycznych;
4)
zaświadczenie o przebiegu pracy zawodowej;
5)
inne zaświadczenia wymagane przez właściwe organy innych niż Rzeczpospolita Polska
państw członkowskich Unii Europejskiej zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej.
12.
Naczelna Rada Lekarska wydaje zaświadczenia, o których mowa w ust. 11, jeżeli nie
jest możliwe ustalenie właściwej okręgowej rady lekarskiej.
Art. 6a.
1.
Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone
prawo wykonywania zawodu lekarza albo odmawia przyznania tego prawa niezwłocznie po
złożeniu wszystkich dokumentów określonych ustawą, nie później jednak niż w terminie
miesiąca od dnia ich złożenia.
1a.
W przypadku stwierdzenia w dokumentach braków formalnych okręgowa rada lekarska, w
terminie 14 dni od dnia otrzymania dokumentów, wzywa do ich uzupełnienia.
2.
Jeżeli okręgowa rada lekarska posiada informacje dotyczące ważnego zdarzenia, które
wystąpiło przed podjęciem w Rzeczypospolitej Polskiej działalności przez obywatela
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
i które może mieć wpływ na podjęcie lub wykonywanie zawodu lekarza, informuje o tym
zdarzeniu państwo członkowskie Unii Europejskiej, którego obywatelstwo cudzoziemiec
posiada lub z którego przybywa, i występuje z wnioskiem o weryfikację tych informacji
oraz o zawiadomienie o działaniach, które zostały podjęte w związku z tym zdarzeniem.
2a.
Okręgowa rada lekarska współpracuje z właściwymi organami państw członkowskich Unii
Europejskiej oraz przekazuje właściwym organom państw członkowskich Unii Europejskiej
informacje o toczących się i prawomocnie zakończonych postępowaniach dyscyplinarnych
lub karnych oraz innych poważnych okolicznościach, które mogą mieć wpływ na wykonywanie
zawodu lekarza lub lekarza dentysty, z uwzględnieniem przepisów dotyczących ochrony
danych osobowych oraz w przypadku wniosku tych organów dotyczącego przekazania tych
informacji sprawdza okoliczności faktyczne oraz zawiadamia te organy o poczynionych
ustaleniach.
3.
(uchylony)
4.
W przypadku uzasadnionych wątpliwości dotyczących autentyczności dyplomów lub dokumentów
wydanych przez właściwe organy państw członkowskich Unii Europejskiej, okręgowa rada
lekarska zwraca się do odpowiednich właściwych organów tego państwa o potwierdzenie
autentyczności dokumentów potwierdzających formalne kwalifikacje, w tym dotyczące
specjalizacji, wydanych w tym państwie, a także o poświadczenie, że lekarz zamierzający
wykonywać zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskał pełne wykształcenie
zgodne z przepisami obowiązującymi w określonym państwie członkowskim Unii Europejskiej.
5.
Dokumenty przekazane w ramach weryfikacji zachowują ważność przez okres trzech miesięcy
od dnia ich wydania.
Art. 6b.
Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz dyplomów, świadectw i innych dokumentów
poświadczających formalne kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty
przez obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej.
Art. 7.
1.
Cudzoziemcowi niebędącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej okręgowa
rada lekarska właściwa ze względu na zamierzone miejsce wykonywania zawodu przyznaje
prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty na
stałe albo na czas określony, jeżeli spełnia następujące warunki:
1)
posiada dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany:
a)
przez polską szkołę wyższą lub
b)
w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, lub
c)
w innym państwie niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom
został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny zgodnie z odrębnymi przepisami
oraz że spełnia minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach Unii Europejskiej;
2)
posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
3)
posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty;
4)
wykazuje nienaganną postawę etyczną;
5)
wykazuje znajomość języka polskiego określoną w ust. 3;
6)
odbył staż podyplomowy;
7)
złożył z wynikiem pozytywnym Lekarski Egzamin Końcowy lub Lekarsko-Dentystyczny Egzamin
Końcowy; przepis art. 5 ust. 5 stosuje się odpowiednio;
8)
uzyskał prawo pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z odrębnymi
przepisami.
1a.
Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, zamierzającemu wykonywać zawód na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej wyłącznie w celu odbycia kształcenia podyplomowego w określonej
formie lub odbycia studiów w celu uzyskania stopnia naukowego albo uczestniczenia
w badaniach naukowych i pracach rozwojowych, przyznaje się prawo wykonywania zawodu
na czas określony, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1 oraz uzyska na podstawie
odrębnych przepisów zgodę ministra właściwego do spraw zdrowia na odbycie określonej
formy kształcenia lub studiów.
1b.
Prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 1a, przyznaje się wyłącznie na okres
szkolenia zawodowego lub trwania studiów, lub prowadzenia badań naukowych i prac rozwojowych
we wskazanym miejscu szkolenia, studiów lub prowadzenia badań.
2.
Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, można w celu odbycia stażu podyplomowego przyznać
ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone prawo wykonywania zawodu
lekarza dentysty, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1-4, 7 i 8.
3.
Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, przyznaje się prawo wykonywania zawodu, o którym
mowa w ust. 1, 1a i 2, jeżeli ukończył studia medyczne w języku polskim albo jeżeli
wykazał znajomość języka polskiego niezbędną do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza
dentysty potwierdzoną egzaminem z języka polskiego.
3a.
(uchylony)
4.
(uchylony)
5.
Przepisy art. 6 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.
6.
Egzamin, o którym mowa w ust. 3, przeprowadza Naczelna Rada Lekarska.
6a.
W celu przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w ust. 3, Naczelna Rada Lekarska powołuje
sześcioosobową komisję egzaminacyjną, w której skład wchodzą lekarze o odpowiednio
wysokich kwalifikacjach, w tym co najmniej dwóch legitymujących się tytułem specjalisty
z wybranej dziedziny medycznej, oraz co najmniej jedna osoba posiadająca wykształcenie
wyższe na kierunku filologia polska. Komisja egzaminacyjna wybiera spośród swoich
członków przewodniczącego i sekretarza. Sekretarz komisji sporządza protokół przebiegu
egzaminu, a podpisują go członkowie i przewodniczący.
7.
Opłatę za egzamin, o którym mowa w ust. 3, ponosi osoba zdająca, a wpływy z tego tytułu
stanowią przychód Naczelnej Rady Lekarskiej.
8.
(uchylony)
Art. 7a.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
określi, w drodze rozporządzenia:
1)
zakres znajomości języka polskiego w mowie i piśmie, niezbędnej do wykonywania zawodu
lekarza, lekarza dentysty, mając na względzie w szczególności zakres uprawnień zawodowych
określonych w art. 2;
2)
sposób i tryb przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w art. 7 ust. 3, wysokość opłaty
za ten egzamin oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego pozytywne złożenie egzaminu,
mając na względzie zapewnienie prawidłowego przebiegu egzaminu oraz koszt organizacji
egzaminu.
Art. 8.
1.
Lekarz, który uzyskał prawo wykonywania zawodu albo ograniczone prawo wykonywania
zawodu, podlega wpisowi do rejestru prowadzonego przez właściwą okręgową radę lekarską.
2.
Naczelna Rada Lekarska określi szczegółowy tryb postępowania w sprawach przyznawania
prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty i prowadzenia rejestru lekarzy.
Art. 9.
1.
Lekarz o odpowiednio wysokich kwalifikacjach, nieposiadający prawa wykonywania zawodu
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale posiadający to prawo w innym państwie,
może prowadzić teoretyczne i praktyczne nauczanie zawodu lekarza lub brać udział w
konsylium lekarskim i wykonywać zabiegi, których potrzeba wynika z tego konsylium
lub programu nauczania, jeżeli:
1)
został zaproszony przez lekarza posiadającego prawo wykonywania zawodu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, każdorazowo po uzyskaniu zgody właściwej okręgowej rady
lekarskiej, lub
2)
został zaproszony przez lekarza wykonującego zawód w podmiocie leczniczym w rozumieniu
przepisów o działalności leczniczej, każdorazowo po uzyskaniu zgody kierownika tego
podmiotu i właściwej okręgowej rady lekarskiej, lub
3)
został zaproszony przez szpital kliniczny lub medyczną jednostkę naukową, która informuje
o tym właściwą okręgową radę lekarską.
2.
Lekarz, lekarz dentysta będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
który posiada prawo do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty w innym niż
Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, może czasowo i okazjonalnie
wykonywać zawód lekarza, lekarza dentysty bez konieczności uzyskania prawa wykonywania
zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty albo bez konieczności
uzyskania wpisu do rejestru indywidualnych praktyk lekarskich lub rejestru indywidualnych
specjalistycznych praktyk lekarskich, jeżeli złoży w okręgowej izbie lekarskiej właściwej
ze względu na miejsce zamierzonego wykonywania zawodu:
1)
pisemne oświadczenie o zamiarze tymczasowego i okazjonalnego wykonywania zawodu lekarza,
lekarza dentysty, z podaniem miejsca i, o ile to możliwe, czasu jego wykonywania na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
2)
dokument potwierdzający obywatelstwo, oraz
3)
zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
stwierdzające, że posiada w tym państwie prawo do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza
dentysty, które w czasie składania oświadczenia nie jest zawieszone lub ograniczone,
i że wykonuje zawód lekarza, oraz
4)
dokument potwierdzający kwalifikacje formalne lekarza lub lekarza dentysty.
2a11)Dodany przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy
udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, oraz cudzoziemca, któremu w Rzeczypospolitej Polskiej nadano status uchodźcy lub
udzielono ochrony uzupełniającej.
3.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, składa się przed rozpoczęciem po raz pierwszy
wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ponawia w każdym roku,
w którym lekarz lub lekarz dentysta zamierza wykonywać w sposób tymczasowy i okazjonalny
zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
4.
Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, dokumenty określone w ust. 2 pkt
2-4 przedstawia właściwej okręgowej radzie lekarskiej przed rozpoczęciem po raz pierwszy
wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz każdorazowo w przypadku
istotnej zmiany zawartych w nim informacji.
5.
Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, z chwilą złożenia oświadczenia oraz
dokumentów, o których mowa w ust. 2, zostaje wpisany do rejestru lekarzy tymczasowo
i okazjonalnie wykonujących zawód prowadzonym przez właściwą okręgową radę lekarską.
6.
Rejestr, o którym mowa w ust. 5, jest prowadzony w formie ewidencyjno-informatycznej
i zawiera następujące dane:
1)
numer wpisu do rejestru;
2)
tytuł zawodowy;
3)
imiona i nazwisko;
4)
płeć;
5)
datę urodzenia;
6)
miejsce urodzenia;
7)
obywatelstwo;
8)
numer dokumentu tożsamości;
9)
nazwę i oznaczenie dokumentu potwierdzającego prawo do wykonywania zawodu lekarza
w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska;
10)
posiadane specjalizacje;
11)
miejsce, okres, formę i zakres świadczeń zdrowotnych udzielanych w ramach tymczasowego
i okazjonalnego wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli
ich określenie jest możliwe;
12)
datę wystawienia zaświadczenia przez okręgową radę lekarską o spełnieniu przez niego
obowiązku złożenia oświadczenia;
13)
adres do korespondencji.
7.
Okręgowa rada lekarska dokonuje wpisu lekarza, lekarza dentysty do rejestru, o którym
mowa w ust. 6, oraz wydaje lekarzowi, lekarzowi dentyście zaświadczenie o spełnieniu
przez niego obowiązku złożenia zaświadczenia oraz dokumentów, o których mowa w ust.
2. Wpis do rejestru oraz wydanie zaświadczenia nie może powodować opóźnień lub utrudnień
w tymczasowym i okazjonalnym wykonywaniu zawodu.
8.
Okręgowa rada lekarska, każdorazowo, w okresie, kiedy lekarz lub lekarz dentysta tymczasowo
i okazjonalnie wykonuje zawód na terenie jej działania, może zwracać się do właściwych
organów państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym lekarz ten posiada prawo
do wykonywania zawodu, o przekazanie informacji potwierdzających, że wykonuje on zawód
w tym państwie zgodnie z prawem i że nie był karany w związku z wykonywaniem zawodu.
9.
Przepis art. 6a ust. 4 stosuje się odpowiednio.
10.
Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, składa oświadczenie, że pomieszczenia,
urządzenia i sprzęt medyczny, jeżeli je posiada, spełniają wymagania określone w przepisach
wydanych na podstawie art. 50b ust. 3 .
11.
Do lekarza, lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy
art. 54 i 56.
12.
Okręgowa rada lekarska każdorazowo może ocenić tymczasowy i okazjonalny charakter
wykonywania zawodu, uwzględniając jego okres, częstotliwość, regularność i ciągłość.
13.
Lekarz, o którym mowa w ust. 2, jest zwolniony z obowiązku rejestracji w Zakładzie
Ubezpieczeń Społecznych w celu dokonywania rozliczeń związanych z tymczasowym i okazjonalnym
wykonywaniem zawodu lekarza. W takim przypadku lekarz informuje o tymczasowym i okazjonalnym
wykonywaniu zawodu na piśmie właściwy ze względu na miejsce wykonywania zawodu oddział
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo, przed rozpoczęciem wykonywania czynności zawodowych
albo, w nagłych wypadkach, po ich wykonaniu.
14.
Do lekarza, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 31 i 45 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich .
Art. 9a.
W przypadkach, w których lekarz lub lekarz dentysta tymczasowo i okazjonalnie wykonuje
zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach, o których mowa w art. 9
ust. 2 i 3-12, okręgowa rada lekarska lub Naczelna Rada Lekarska mogą wymagać od lekarza
lub lekarza dentysty przekazania pacjentom wszystkich lub niektórych spośród następujących
informacji:13)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 3 ustawy, o której
mowa w odnośniku 4.
1)
w przypadku gdy lekarz, lekarz dentysta jest wpisany do rejestru przedsiębiorców lub
podobnego rejestru publicznego - wskazania tego rejestru, numeru, pod jakim występuje
w rejestrze, lub innych zawartych w tym rejestrze danych pozwalających na identyfikację
lekarza, lekarza dentysty;
2)
nazwy i adresu właściwego organu udzielającego zezwolenia na wykonywanie zawodu w
państwie członkowskim siedziby;
3)
wskazania stowarzyszenia zawodowego lub podobnej instytucji, w której lekarz, lekarz
dentysta jest zarejestrowany;
4)
tytułu zawodowego;
5)
w przypadku gdy lekarz, lekarz dentysta prowadzi działalność podlegającą opodatkowaniu
podatkiem VAT - numeru identyfikacji podatkowej VAT;
6)
szczegółów dotyczących polisy ubezpieczeniowej lub innych środków indywidualnego lub
zbiorowego zabezpieczenia w odniesieniu do odpowiedzialności zawodowej.
Art. 9b.
1.
Lekarz udzielający stale świadczeń zdrowotnych członkom kadry narodowej biorącym udział
w igrzyskach olimpijskich, paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata
lub Europy, zwanych dalej „wydarzeniem sportowym”, organizowanych na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, może w czasie trwania tego wydarzenia sportowego wykonywać zawód lekarza
bez konieczności uzyskania prawa wykonywania zawodu, jeżeli złoży w Okręgowej Izbie
Lekarskiej w Warszawie:
1)
pisemne oświadczenie o zamiarze czasowego wykonywania zawodu lekarza na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej oraz
2)
zaświadczenie wydane przez właściwy organ państwa, w którym wykonuje zawód lekarza,
że posiada w tym państwie prawo wykonywania zawodu lekarza, które w czasie składania
oświadczenia nie jest zawieszone ani ograniczone, oraz
3)
dokument potwierdzający formalne kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza.
2.
Oświadczenie oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1, lekarz składa za pośrednictwem
organizatora wydarzenia sportowego, nie później niż na 60 dni przed dniem rozpoczęcia
tego wydarzenia.
3.
Okręgowa Izba Lekarska w Warszawie po otrzymaniu oświadczenia oraz dokumentów, o których
mowa w ust. 1, wydaje lekarzowi zaświadczenie o spełnieniu obowiązku złożenia oświadczenia
oraz dokumentów, o których mowa w ust. 1.
4.
Wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 3, podlega opłacie w wysokości nie wyższej
niż 1,5% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat
nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego
w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia,
do dnia 15 stycznia każdego roku.
5.
Opłata stanowi przychód Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie.
6.
Przepisy ust. 1-5 nie dotyczą obywateli innych państw członkowskich Unii Europejskiej
świadczących usługi transgraniczne zgodnie z dyrektywą 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie
uznawania kwalifikacji zawodowych .
Art. 10.
1.
Lekarz, który zamierza podjąć wykonywanie zawodu po upływie 5 lat od uzyskania dyplomu
lekarza, lekarza dentysty przed przyznaniem ograniczonego prawa wykonywania zawodu
lekarza, lekarza dentysty, obowiązany jest do odbycia przeszkolenia.
2.
Lekarz posiadający ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty,
który zamierza podjąć wykonywanie zawodu po upływie 5 lat od ukończenia stażu podyplomowego,
ma obowiązek odbycia przeszkolenia.
3.
Lekarz posiadający prawo wykonywania zawodu, który nie wykonuje go przez okres dłuższy
niż 5 lat, a zamierza podjąć jego wykonywanie, ma obowiązek zawiadomienia o tym właściwej
okręgowej rady lekarskiej i odbycia przeszkolenia.
4.
Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do lekarza będącego obywatelem państwa członkowskiego
Unii Europejskiej, który posiada dyplom lub inne dokumenty poświadczające formalne
kwalifikacje wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b, i dotychczas nie uzyskał
prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 11.
1.
Jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niedostatecznego
przygotowania zawodowego lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich
kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym tego lekarza.
2.
Okręgowa rada lekarska na podstawie opinii komisji, o której mowa w ust. 1, może zobowiązać
lekarza do odbycia uzupełniającego przeszkolenia. Zainteresowany lekarz jest uprawniony
do uczestnictwa w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej w czasie rozpatrywania jego
sprawy.
3.
Lekarz ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w ust. 1.
4.
W razie nieusprawiedliwionego niestawiania się lekarza przed komisją, o której mowa
w ust. 1, lub uchylania się od uczestnictwa w uzupełniającym przeszkoleniu, o którym
mowa w ust. 2 i w art. 10 ust. 2 i 3, okręgowa rada lekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu
lekarza w prawie wykonywania zawodu lub o ograniczeniu w wykonywaniu określonych czynności
medycznych do czasu zakończenia przeszkolenia.
5.
Okręgowa rada lekarska ustala tryb, miejsce i program przeszkolenia, o którym mowa
w ust. 2 oraz w art. 10. Koszty tego przeszkolenia ponosi lekarz.
Art. 12.
1.
Jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności
lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności
medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza,
powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny.
Komisja ta wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu
albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.
2.
Lekarz ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w ust. 1, i poddania
się niezbędnym badaniom.
3.
Okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu
prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności albo o ograniczeniu wykonywania
określonych czynności medycznych na okres trwania niezdolności. Zainteresowany lekarz
jest uprawniony do uczestnictwa w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej w czasie rozpatrywania
jego sprawy.
4.
Jeżeli lekarz odmawia poddania się badaniu przez komisję lub gdy okręgowa rada lekarska
na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego uzna, że dalsze wykonywanie zawodu
lub ściśle określonych czynności medycznych przez lekarza grozi niebezpieczeństwem
dla osób przez niego leczonych, okręgowa rada lekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu
lekarza w prawie wykonywania zawodu albo o ograniczeniu w wykonywaniu określonych
czynności medycznych do czasu zakończenia postępowania.
5.
Lekarz, w stosunku do którego podjęto uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu
lub ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych, może wystąpić do okręgowej
rady lekarskiej o uchylenie uchwały, jeżeli ustaną przyczyny zawieszenia lub ograniczenia,
nie wcześniej jednak niż po upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały okręgowej rady
lekarskiej.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
określi, w drodze rozporządzenia, tryb powoływania i sposób działania komisji, o której
mowa w ust. 1, oraz tryb orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo
o ograniczeniu w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych, mając na uwadze
konieczność prawidłowego wykonywania zawodu przez lekarza.
Art. 13.
Postępowanie w sprawach, o których mowa w art. 11 i 12, jest poufne.
Art. 14.
Prawo wykonywania zawodu, ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarz traci z mocy
prawa w razie:
1)
utraty obywatelstwa polskiego lub innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
jeżeli nie nabył równocześnie obywatelstwa innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej;
2)
ubezwłasnowolnienia całkowitego lub częściowego;
3)
upływu czasu, na jaki zostało przyznane.
Rozdział 2a
Lekarski Egzamin Końcowy i Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy
Art. 14a.
1.
Lekarski Egzamin Końcowy (LEK) i Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy (LDEK) organizuje
i przeprowadza Centrum Egzaminów Medycznych, zwane dalej „CEM”. CEM jest państwową
jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.
2.
LEK i LDEK odbywają się dwa razy do roku, równocześnie w tych samych terminach, zgodnie
z regulaminem przeprowadzania LEK i LDEK, o którym mowa w art. 14e ust. 2, w miejscach
i terminach ustalonych przez dyrektora CEM.
3.
Do LEK może przystąpić:
1)
student 6. roku studiów na kierunku lekarskim, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt
2 lit. a - po przedstawieniu zaświadczenia o stanie studiów i dokumentu potwierdzającego
tożsamość, albo
2)
lekarz - po przedstawieniu dyplomu lekarza albo zaświadczenia potwierdzającego ukończenie
studiów na kierunku lekarskim oraz dokumentu potwierdzającego tożsamość.
4.
Do LDEK może przystąpić:
1)
student 5. roku studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym, o których mowa w art.
5 ust. 1 pkt 2 lit. a - po przedstawieniu zaświadczenia o stanie studiów i dokumentu
potwierdzającego tożsamość, albo
2)
lekarz dentysta - po przedstawieniu dyplomu lekarza dentysty albo zaświadczenia potwierdzającego
ukończenie studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym oraz dokumentu potwierdzającego
tożsamość.
5.
Osoba zamierzająca przystąpić do LEK albo LDEK składa wniosek w tej sprawie do dyrektora
CEM.
6.
LEK i LDEK są składane w formie pisemnych testów, odrębnych dla zawodu lekarza i zawodu
lekarza dentysty, opracowanych na każdy termin egzaminu przez ekspertów w zakresie
zagadnień objętych LEK i LDEK.
7.
LEK i LDEK polega na rozwiązaniu odpowiedniego testu, składającego się z 200 pytań
zawierających pięć odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową
odpowiedź uzyskuje się 1 punkt.
8.
Pytania testowe obejmują problematykę z zakresu dziedzin medycyny, określonych w przepisach
wydanych na podstawie art. 14e, ze szczególnym uwzględnieniem procedur diagnostycznych
i leczniczych.
9.
Podczas zdawania LEK i LDEK zdający nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych
i dydaktycznych, a także nie może posiadać urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania
i odbioru informacji. Naruszenie tego zakazu stanowi podstawę zdyskwalifikowania osoby
zdającej egzamin, co jest równoważne z uzyskaniem przez nią wyniku negatywnego.
10.
Testy i pytania testowe są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane i przechowywane
w sposób uniemożliwiający dostęp do nich przez osoby inne niż uczestniczące w ich
opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu, przechowywaniu, przeprowadzające LEK
i LDEK lub sprawujące nadzór nad ich prowadzeniem.
11.
Testy i pytania testowe nie podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej .
Art. 14b.
1.
LEK i LDEK składa się przed Komisją Egzaminacyjną.
2.
Członków Komisji Egzaminacyjnej powołuje i odwołuje dyrektor CEM. Kandydatów do Komisji
Egzaminacyjnej zgłaszają dyrektor CEM, rektorzy uczelni prowadzących kształcenie na
kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym, wojewodowie i okręgowe rady lekarskie.
3.
Członkiem Komisji Egzaminacyjnej nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu
za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo
skarbowe.
4.
Przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej jest osoba wskazana przez dyrektora CEM.
5.
W celu przeprowadzenia LEK i LDEK w ustalonych terminach i miejscach dyrektor CEM
wyznacza spośród członków Komisji Egzaminacyjnej Zespoły Egzaminacyjne.
6.
Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do której kandydat
do złożenia LEK albo LDEK w tym Zespole Egzaminacyjnym jest:
1)
jego małżonkiem;
2)
osobą pozostającą z nim w stosunku:
a)
pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,
b)
przysposobienia;
3)
osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;
4)
osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.
7.
Powody wyłączenia określone w ust. 6 pkt 1 i 2 trwają pomimo ustania małżeństwa lub
przysposobienia.
8.
Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem LEK albo LDEK składają dyrektorowi
CEM pisemne oświadczenie, że nie pozostają z żadnym z kandydatów do złożenia LEK albo
LDEK w tym Zespole Egzaminacyjnym w stosunku, o którym mowa w ust. 6, oraz nie zostali
skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego
lub umyślne przestępstwo skarbowe.
9.
Dyrektor CEM odwołuje członka Komisji Egzaminacyjnej w przypadku:
1)
złożenia rezygnacji;
2)
choroby uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka Komisji Egzaminacyjnej;
3)
niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków członka Komisji Egzaminacyjnej;
4)
skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego
lub umyślne przestępstwo skarbowe;
5)
złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w ust. 8.
Art. 14c.
1.
Osoba zdająca LEK albo LDEK w danym terminie, może wnieść w ciągu 3 dni od dnia przystąpienia
do LEK albo LDEK merytoryczne zastrzeżenia do zadania testowego wykorzystanego podczas
tego LEK albo LDEK. Zastrzeżenia składa się do dyrektora CEM na formularzu, którego
wzór opracowuje CEM.
2.
Zastrzeżenia, o których mowa w ust. 1, rozpatruje, w terminie nie dłuższym niż 3 dni
od ostatecznego dnia do ich wniesienia, komisja powołana przez dyrektora CEM spośród
osób, których wiedza, doświadczenie i autorytet dają rękojmię prawidłowego rozpatrzenia
wniesionych zastrzeżeń. W przypadku uznania zastrzeżenia komisja unieważnia zadanie
objęte zastrzeżeniem. Rozstrzygnięcie to powoduje obniżenie maksymalnej możliwej do
uzyskania liczby punktów z testu. Za unieważnione pytanie nie przyznaje się punktów.
3.
Rozstrzygnięcia komisji, o której mowa w ust. 2, niezgodne z przepisami prawa są nieważne.
4.
Pozytywny wynik z LEK albo LDEK otrzymuje osoba zdająca, która uzyskała co najmniej
56% maksymalnej liczby punktów z testu. Wynik egzaminu nie stanowi decyzji w rozumieniu
Kodeksu postępowania administracyjnego.
5.
Osoba, która złożyła LEK albo LDEK z wynikiem negatywnym albo złożyła LEK albo LDEK
z niesatysfakcjonującym ją wynikiem, może przystąpić ponownie do egzaminu w innym
terminie.
6.
W przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w art. 14a ust. 5, do LEK albo LDEK po
raz czwarty i kolejny oraz za LEK albo LDEK składany w języku obcym, o którym mowa
w art. 5 ust. 4, osoba zdająca wnosi opłatę egzaminacyjną w wysokości nie wyższej
niż 10% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat
nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego
w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia,
do dnia 15 stycznia każdego roku. Dokument potwierdzający wniesienie opłaty egzaminacyjnej
dołącza się do wniosku.
7.
Opłata, o której mowa w ust. 6, stanowi dochód budżetu państwa.
8.
W przypadku rażących uchybień dotyczących procedury przebiegu LEK albo LDEK dyrektor
CEM, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw zdrowia, może wydać zarządzenie
o unieważnieniu egzaminu dla poszczególnych albo wszystkich zdających.
9.
Osobie, która złożyła LEK albo LDEK, dyrektor CEM wydaje świadectwo złożenia LEK albo
świadectwo złożenia LDEK w terminie 21 dni od dnia złożenia egzaminu.
10.
Wyniki LEK i LDEK dyrektor CEM przekazuje organom, o których mowa w art. 16c ust.
8.
11.
Dokumentacja dotycząca LEK i LDEK oraz kopie świadectw złożenia LEK i LDEK są przechowywane
przez właściwe podmioty zgodnie z przepisami art. 5 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach .
Art. 14d.
1.
Członkom Zespołów Egzaminacyjnych, o których mowa w art. 14b ust. 5, oraz komisji,
o której mowa w art. 14c ust. 2, przysługuje:
1)
wynagrodzenie w wysokości 300 zł dla przewodniczącego i 130 zł dla członków Zespołu
Egzaminacyjnego albo komisji, o której mowa w art. 14c ust. 2, za udział w pracach
tego zespołu albo tej komisji;
2)
zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych
na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy;
3)
zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności Zespołu Egzaminacyjnego albo komisji,
o której mowa w art. 14c ust. 2, bez zachowania prawa do wynagrodzenia.
2.
Kwoty, o których mowa w ust. 1 pkt 1, podlegają waloryzacji z uwzględnieniem średniorocznego
wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej przyjętego w ustawie
budżetowej.
Art. 14e.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wykaz podstawowych dziedzin medycyny oraz zakres problematyki uwzględnianej przy opracowywaniu
pytań testowych LEK i LDEK, mając na uwadze zakres wiedzy i umiejętności, które przystępujący
do egzaminu powinien posiadać,
2)
wzory zaświadczeń, o których mowa w art. 14a ust. 3 i 4,
3)
zakres danych zamieszczonych we wniosku o przystąpienie do LEK albo LDEK,
4)
tryb powoływania członków Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 14b ust. 1,
i komisji, o której mowa w art. 14c ust. 2,
5)
wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 14b ust. 8,
6)
sposób i szczegółowy tryb zgłaszania do LEK i LDEK oraz przeprowadzania LEK i LDEK,
w tym okres, w którym powinny być wyznaczone ich terminy,
7)
wysokość opłaty, o której mowa w art. 14c ust. 6, oraz sposób jej uiszczania,
8)
szczegółowy tryb unieważniania LEK albo LDEK,
9)
szczegółowy sposób ustalania wyników LEK i LDEK,
10)
wzory świadectwa złożenia LEK i świadectwa złożenia LDEK,
11)
sposób przekazywania przez CEM wyników LEK i LDEK uprawnionym podmiotom
- uwzględniając prawidłowy przebieg LEK i LDEK oraz zachowanie bezstronności pracy
Zespołów Egzaminacyjnych i komisji, o której mowa w art. 14c ust. 2.
2.
Dyrektor CEM wydaje regulamin porządkowy LEK i LDEK, zatwierdzany przez ministra właściwego
do spraw zdrowia.
Rozdział 3
Kształcenie podyplomowe
Art. 15.
1.
Okres stażu podyplomowego lekarza nie może być krótszy niż 12 miesięcy.
2.
Okres stażu podyplomowego lekarza dentysty wynosi 12 miesięcy.
3.
(uchylony)
3a.
Lekarz odbywający staż podyplomowy wykonuje zawód na podstawie ograniczonego prawa
wykonywania zawodu lekarza albo ograniczonego prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty
pod nadzorem lekarza posiadającego specjalizację, o której mowa w art. 64 ust. 1,
tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny albo lekarza dentysty wykonującego
zawód przez okres co najmniej 5 lat, zwanego dalej „opiekunem”.
3b.
Lekarz, o którym mowa w ust. 3a, jest uprawniony do wykonywania zawodu wyłącznie w
miejscu odbywania stażu, z zastrzeżeniem art. 30, oraz w sytuacji gdy prowadzi prace
badawcze w dziedzinie nauk medycznych pod kierunkiem lekarza posiadającego prawo wykonywania
zawodu. Stażysta jest uprawniony w szczególności do:
1)
przedmiotowego i podmiotowego badania pacjenta oraz udzielania porad lekarskich po
konsultacji z opiekunem;
2)
wydawania, po konsultacji z opiekunem, zleceń lekarskich;
3)
wydawania, po konsultacji z opiekunem, skierowań na badania laboratoryjne oraz inne
badania diagnostyczne, z wyjątkiem badań wymagających metod diagnostycznych i leczniczych
stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta;
4)
samodzielnego stosowania, na zlecenie opiekuna, metod diagnostycznych i leczniczych,
których praktyczna umiejętność została potwierdzona przez opiekuna;
5)
wykonywania wspólnie z opiekunem zabiegów operacyjnych oraz wspólnie stosowania metod
leczniczych i diagnostycznych objętych programem stażu;
6)
prowadzenia, pod nadzorem opiekuna, historii choroby i innej dokumentacji medycznej;
7)
udzielania informacji o stanie zdrowia pacjenta, po skonsultowaniu z opiekunem treści
tych informacji;
8)
zlecania czynności pielęgnacyjnych;
9)
w stanach nagłych do doraźnego podania lub zlecenia podania pacjentowi leków, a jeżeli
są to leki silnie lub bardzo silnie działające - po zasięgnięciu, w miarę możliwości,
opinii jednego lekarza.
3c.
Lekarz odbywający staż nie jest uprawniony do wystawiania recept oraz wydania opinii
i orzeczeń lekarskich.
3d.
Lekarz, lekarz dentysta odbywa staż podyplomowy na podstawie umowy o pracę, zawartej
na czas określony, w celu przygotowania zawodowego obejmującego realizację programu
stażu podyplomowego, z zastrzeżeniem ust. 7a.
3e14)W brzmieniu ustalonym przez art. 476 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650), która weszła w życie z dniem 1 maja 2014 r..
Cudzoziemiec niebędący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, któremu
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielono zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia
na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej albo któremu w Rzeczypospolitej
Polskiej nadano status uchodźcy, odbywa staż podyplomowy na zasadach obowiązujących
obywateli polskich.
3f.
Cudzoziemiec, niebędący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który
nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 3e, może odbyć staż podyplomowy za zgodą
ministra właściwego do spraw zdrowia na zasadach określonych w przepisach o odbywaniu
studiów i uczestniczeniu w badaniach naukowych i szkoleniach przez osoby niebędące
obywatelami polskimi.
4.
Organizacja, finansowanie oraz zapewnienie warunków odbywania stażu podyplomowego
przez absolwentów studiów lekarskich i lekarsko-dentystycznych będących obywatelami
polskimi, zamierzających wykonywać zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
mających stałe miejsce zamieszkania na obszarze województwa, a w przypadku osób będących
obywatelami innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej
zamierzających odbywać staż na obszarze tego województwa, jest zadaniem marszałka
województwa z zakresu administracji rządowej.
4a.
W roku 2009 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa
w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze
środków Funduszu Pracy.
4b.
W roku 2010 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa
w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze
środków Funduszu Pracy.
4c.
W roku 2011 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa
w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze
środków Funduszu Pracy.
4d15)Dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 grudnia 2011 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 291, poz. 1707), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r..
W roku 2012 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa
w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze
środków Funduszu Pracy.
4e16)Dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. poz. 1456), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2013 r..
W roku 2013 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa
w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze
środków Funduszu Pracy.
4f17)Dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 listopada 2013 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. poz. 1645), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2014 r..
W roku 2014 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa
w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze
środków Funduszu Pracy.
4g18)Dodany przez art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2014 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. poz. 1877), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2015 r..
W roku 2015 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa
w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze
środków Funduszu Pracy.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej
określa, w drodze rozporządzenia:
1)
ramowe programy i czas trwania stażu podyplomowego lekarza;
2)
sposób odbywania i dokumentowania stażu podyplomowego;
3)
tryb uznawania równoważności stażu podyplomowego odbytego za granicą w całości lub
w części;
4)
(uchylony)
5)
(uchylony)
6)
wymagania oraz warunki, jakim powinny odpowiadać podmioty lecznicze oraz indywidualne
praktyki lekarskie i indywidualne specjalistyczne praktyki lekarskie, w których odbywane
są staże podyplomowe, oraz sposób dokonywania oceny realizacji programu stażu przez
te podmioty;
7)
wysokość wynagrodzenia lekarza stażysty i lekarza dentysty stażysty oraz zasady finansowania
i organizacji stażu podyplomowego.
6.
Marszałek województwa w porozumieniu z właściwą okręgową radą lekarską ustala listę
podmiotów uprawnionych do prowadzenia staży podyplomowych.
6a.
Okręgowa rada lekarska, w drodze uchwały, w porozumieniu z marszałkiem województwa,
kieruje do odbycia stażu na obszarze swojego działania lekarzy, lekarzy dentystów,
którym przyznała ograniczone prawo wykonywania zawodu i których wpisała na listę członków
izby.
6b.
Wojewoda sprawuje nadzór nad odbywaniem stażu podyplomowego lekarzy, lekarzy dentystów
oraz w zakresie spełniania przez podmioty prowadzące staż wymagań i warunków, o których
mowa w ust. 5 pkt 6.
6c.
Wojewoda w ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 6b, jest uprawniony do:
1)
wizytacji podmiotu wpisanego na listę, o której mowa w ust. 6;
2)
żądania dokumentacji dotyczącej realizacji programu stażu oraz finansowania;
3)
żądania wyjaśnień dotyczących realizacji programu stażu przez lekarza;
4)
wydawania zaleceń pokontrolnych;
5)
przekazywania informacji dotyczących przeprowadzonej kontroli marszałkowi województwa
oraz okręgowej izbie lekarskiej;
6)
wnioskowania do marszałka województwa o skreślenie podmiotu wpisanego na listę, o
której mowa w ust. 6.
6d.
Przepisy ust. 1-3d oraz 4-6c stosuje się odpowiednio do osób będących obywatelami
państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
7.
Minister Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, ustala
listę podległych sobie podmiotów leczniczych uprawnionych do prowadzenia staży podyplomowych
lekarzy, lekarzy dentystów powołanych do zawodowej służby wojskowej oraz zapewnia
środki finansowe niezbędne do odbycia tych staży.
7a.
Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 7, odbywa staż podyplomowy na stanowisku
lekarza stażysty lub lekarza dentysty stażysty, na które zostaje wyznaczony przez
właściwy organ wojskowy w porozumieniu z Wojskową Radą Lekarską.
8.
W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może uznać staż podyplomowy
odbyty za granicą za równoważny ze stażem podyplomowym odbytym w kraju, z zastrzeżeniem
ust. 9.
9.
Staż podyplomowy odbyty w państwie członkowskim Unii Europejskiej przez lekarza będącego
obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
minister właściwy do spraw zdrowia uznaje za równoważny w całości lub w części ze
stażem podyplomowym odbytym w Rzeczypospolitej Polskiej.
10.
(uchylony)
Art. 16.
1.
Lekarz może uzyskać tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny:
1)
po odbyciu szkolenia specjalizacyjnego oraz
2)
po złożeniu Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego, zwanego dalej „PES”, albo
3)
po uznaniu za równoważny tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.
2.
Szkolenie specjalizacyjne w określonej dziedzinie medycyny jest szkoleniem modułowym
i składa się z:
1)
modułu podstawowego, odpowiadającego podstawowemu zakresowi wiedzy teoretycznej i
umiejętności praktycznych z danej dziedziny medycyny lub wspólnego dla pokrewnych
dziedzin medycyny, oraz
2)
modułu specjalistycznego, odpowiadającego profilowi specjalizacji, w którym lekarz
może kontynuować szkolenie specjalizacyjne po ukończeniu określonego modułu podstawowego,
albo
3)
modułu jednolitego, właściwego dla danej specjalizacji.
3.
Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, po zaliczeniu modułu podstawowego, może
zmienić dziedzinę medycyny, w której chce kontynuować szkolenie specjalizacyjne, pod
warunkiem zakwalifikowania się do jej odbywania w ramach postępowania kwalifikacyjnego,
o którym mowa w art. 16c ust. 7.
4.
Lekarz posiadający stopień naukowy doktora habilitowanego i mający odpowiedni dorobek
zawodowy i naukowy w zakresie modułu specjalistycznego, o którym mowa w ust. 2 pkt
2, i posiadający tytuł specjalisty lub specjalizację II stopnia w dziedzinie odpowiadającej
modułowi podstawowemu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, może ubiegać się o skierowanie
go do odbywania tego modułu specjalistycznego bez postępowania kwalifikacyjnego, na
wniosek właściwego konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny.
5.
W przypadku lekarza, o którym mowa w ust. 4, który rozpoczął szkolenie specjalizacyjne,
kierownik specjalizacji może wystąpić do dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia
Podyplomowego, zwanego dalej „CMKP”, o uznanie dotychczasowego dorobku naukowego i
zawodowego lekarza za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo w całości
modułu specjalistycznego.
6.
W przypadku lekarza posiadającego stopień naukowy doktora habilitowanego i mającego
odpowiedni dorobek zawodowy i naukowy w zakresie modułu specjalistycznego, o którym
mowa w ust. 2 pkt 2, i posiadającego tytuł specjalisty lub specjalizację II stopnia
w dziedzinie odpowiadającej modułowi podstawowemu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, zakwa
lifikowanego do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w trybie postępowania kwalifikacyjnego,
kierownik specjalizacji w porozumieniu z właściwym konsultantem krajowym w danej dziedzinie
medycyny może wystąpić do dyrektora CMKP o uznanie dotychczasowego dorobku naukowego
i zawodowego lekarza za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo w całości
programu modułu specjalistycznego.
7.
Dyrektor CMKP, na podstawie opinii powołanego przez niego zespołu, może uznać, w drodze
decyzji, dotychczasowy dorobek naukowy i zawodowy lekarza, o którym mowa w ust. 4-6,
za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo w całości szczegółowego
programu modułu specjalistycznego, a w przypadku uznania za równoważny w całości -
podjąć decyzję o dopuszczeniu tego lekarza do PES.
8.
W skład zespołu, o którym mowa w ust. 7, wchodzą:
1)
konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny;
2)
kierownik specjalizacji;
3)
przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny;
4)
przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający tytuł specjalisty w danej dziedzinie
medycyny i stopień naukowy doktora habilitowanego.
9.
W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może uznać dotychczasowy
dorobek zawodowy i naukowy lekarza za równoważny z realizacją programu specjalizacji
w nowej dziedzinie medycyny, nieobjętej dotychczasowym systemem szkolenia specjalizacyjnego,
i podjąć decyzję o dopuszczeniu lekarza do PES. Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.
10.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz specjalizacji,
o których mowa w ust. 2 pkt 2, oraz sposób i tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego
lekarza, kierując się równoważnością dorobku zawodowego i naukowego lekarza z danym
programem specjalizacji.
Art. 16a.
1.
Dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji lekarskiej
lub lekarsko-dentystycznej lekarza lub lekarza dentysty będącego obywatelem państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, wydany przez właściwe władze innego niż Rzeczpospolita
Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, spełniający minimalne wymogi kształcenia
określone w przepisach Unii Europejskiej, wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust.
3, jest równoważny z dokumentem poświadczającym tytuł specjalisty.
2.
Za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie medycyny uważa się również kwalifikacje
potwierdzone:
1)
dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,
świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:
a)
20 grudnia 1976 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice Francuskiej, Królestwie
Niderlandów, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej
Niemiec, Republice Włoskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii
Północnej,
b)
1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,
c)
1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii lub Republice Portugalii,
d)
3 kwietnia 1992 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, który upoważnia do
wykonywania zawodu lekarza specjalisty na terytorium Republiki Federalnej Niemiec
na tych samych zasadach jak dokument potwierdzający kwalifikacje przyznany przez właściwe
organy Republiki Federalnej Niemiec i wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust. 3,
e)
1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie Szwecji, Republice
Islandii lub Królestwie Norwegii,
f)
1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,
g)
1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,
h)
1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice Słowenii, Republice
Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice
Malty lub Republice Cypryjskiej,
i)
1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii lub Rumunii,
j19)Dodana przez art. 5 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
1 lipca 2013 r. w Republice Chorwacji
- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej
potwierdzającym, że lekarz faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód jako specjalista
w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio
poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo
2)
dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,
świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:
a)
20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Estońskiej,
b)
21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Łotewskiej,
c)
11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Litewskiej,
d)
25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,
da)
20)Dodana przez art. 5 pkt 4 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku
5. 8 października 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Chorwacji,
e)
1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji w przypadku Republiki Czeskiej lub Republiki
Słowackiej
- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy odpowiednio Republiki Estońskiej,
Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Chorwacji,
Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej potwierdzającym, że dokument ten ma na
terytorium tych państw taką samą moc, jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych
państw w wykazie, o którym mowa w ust. 3, oraz że lekarz faktycznie i zgodnie z prawem
wykonywał zawód jako specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne
lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo21)Część wspólna w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 4 lit. b tiret drugie ustawy,
o której mowa w odnośniku 5.
3)
dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarsko-dentystycznej,
świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:
a)
28 stycznia 1980 r. w Królestwie Danii, Królestwie Niderlandów, Republice Irlandii,
Republice Federalnej Niemiec lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii
Północnej,
b)
28 stycznia 1980 r. w Republice Francuskiej w dziedzinie ortodoncji,
c)
1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej w dziedzinie ortodoncji,
d)
3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, który upoważnia
do wykonywania zawodu lekarza dentysty specjalisty na terytorium Republiki Federalnej
Niemiec na tych samych zasadach jak dokument potwierdzający kwalifikacje przyznany
przez właściwe organy Republiki Federalnej Niemiec i wymieniony w wykazie, o którym
mowa w ust. 3,
e)
1 stycznia 1994 r. w Królestwie Szwecji, Republice Finlandii lub Królestwie Norwegii,
f)
1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej w dziedzinie ortodoncji,
g)
1 stycznia 2003 r. w Republice Greckiej w dziedzinie chirurgii stomatologicznej,
h)
1 maja 2004 r. w Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Węgierskiej,
Republice Malty lub Republice Cypryjskiej,
i)
1 maja 2004 r. w Republice Estońskiej lub Republice Łotewskiej w dziedzinie ortodoncji,
j)
27 stycznia 2005 r. w Królestwie Belgii w dziedzinie ortodoncji,
k)
21 maja 2005 r. w Republice Włoskiej
- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej
potwierdzającym, że lekarz dentysta faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód
jako specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie
pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo
4)
dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarsko-dentystycznej,
świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:
a)
20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Estońskiej,
b)
21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Łotewskiej,
c)
11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Litewskiej,
d)
25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii
- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,
Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Czeskiej
lub Republiki Słowackiej potwierdzającym, że dokument ten ma na terytorium tych państw
taką samą moc jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym
mowa w ust. 3, oraz że lekarz dentysta faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód
jako specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie
pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo
5)
dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,
świadczącym o odbyciu specjalistycznego kształcenia przed dniem 1 stycznia 1995 r.
w Królestwie Hiszpanii, oraz zaświadczeniem, wydanym przez właściwe władze hiszpańskie,
o zdaniu egzaminu specjalizacyjnego, przeprowadzonego w celu potwierdzenia, że kwalifikacje
lekarza odpowiadają kwalifikacjom w zakresie danej specjalności, o których mowa w
ust. 3;
6)
dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej
lub lekarsko-dentystycznej wydanym przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie
Unii Europejskiej innym niż dokumenty wymienione w wykazie, o którym mowa w ust. 3,
lub w zakresie specjalizacji innej niż wymieniona w wykazie, o którym mowa w art.
20a ust. 2, oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy innego niż Rzeczpospolita
Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej stwierdzającym, że dokument potwierdzający
formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej lub lekarsko-dentystycznej
został wydany po odbyciu odpowiedniego kształcenia spełniającego minimalne wymogi
określone w przepisach Unii Europejskiej, a kwalifikacje te są uważane za równoważne
z kwalifikacjami poświadczonymi dokumentami wymienionymi w wykazie, o którym mowa
w ust. 3.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz dokumentów potwierdzających formalne
kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza i lekarza dentysty, będącego
obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
Art. 16b.
1.
W przypadku:
1)
lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje
w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty inny niż wymieniony
w wykazie, o którym mowa w art. 16a ust. 3, wyłącznie na potrzeby uznania tej specjalizacji,
albo
2)
lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje
w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty wymieniony w wykazie,
o którym mowa w art. 16a ust. 3, który nie może przedstawić zaświadczenia wydanego
przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzającego faktyczne
i zgodne z prawem wykonywanie zawodu jako specjalista w danej dziedzinie na terytorium
tego państwa członkowskiego przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat
bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo
3)
lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje
w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty wydany przez inne państwo
niż państwo członkowskie Unii Europejskiej i który może przedstawić zaświadczenie,
że posiada trzyletnie doświadczenie zawodowe jako specjalista w danej dziedzinie,
uzyskane na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które uznało to potwierdzenie
kwalifikacji zawodowych zgodnie z wewnętrznymi przepisami tego państwa oraz potwierdziło
uzyskane doświadczenie zawodowe
- minister właściwy do spraw zdrowia stosuje przepisy o zasadach uznawania kwalifikacji
zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, określone w odrębnych
przepisach, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
W przypadkach określonych w ust. 1 uprawnienie do wyboru stażu adaptacyjnego albo
testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych
nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej może zostać wyłączone.
Art. 16c.
1.
Lekarz składa wniosek o odbywanie szkolenia specjalizacyjnego w wybranej dziedzinie
medycyny odpowiednio do:
1)
wojewody właściwego ze względu na obszar województwa, na terenie którego zamierza
odbywać szkolenie specjalizacyjne;
2)
Ministra Obrony Narodowej lub wyznaczonej przez niego jednostki organizacyjnej - w
przypadku lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej oraz pełniących
służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych przez Ministra Obrony
Narodowej;
3)
ministra właściwego do spraw wewnętrznych - w przypadku lekarzy pełniących służbę
lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych, utworzonych przez ministra właściwego
do spraw wewnętrznych.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1)
imię (imiona) i nazwisko lekarza;
2)
nazwisko rodowe;
3)
miejsce i datę urodzenia;
4)
płeć;
5)
numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość:
nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;
6)
obywatelstwo (obywatelstwa);
7)
adres miejsca zamieszkania;
8)
dokument, na podstawie którego cudzoziemiec niebędący obywatelem Unii Europejskiej
przebywa w Polsce;
9)
numer rejestracyjny lekarza w okręgowej izbie lekarskiej;
10)
numer seryjny, datę i miejsce wystawienia dokumentu „Prawo wykonywania zawodu lekarza”
lub „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”;
11)
posiadane tytuły specjalisty oraz rok ich uzyskania, a także tryb odbywania szkolenia
specjalizacyjnego;
12)
dotychczas odbywane szkolenia specjalizacyjne niezakończone uzyskaniem tytułu specjalisty
i tryb ich odbywania;
13)
wynik LEK albo LDEK; przepis art. 5 ust. 5 stosuje się odpowiednio;
14)
posiadany stopień naukowy;
15)
liczbę publikacji i ich wykaz;
16)
okres zatrudnienia w jednostce, w której ma się odbywać szkolenie specjalizacyjne;
17)
wnioskowany tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego.
3.
Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, następuje w formie wniosku elektronicznego,
generowanego i pobieranego na stronie internetowej wojewody. Wojewoda potwierdza elektronicznie
zapisanie zgłoszonych na wniosku danych. Lekarz po wypełnieniu i podpisaniu wniosku
składa go do wojewody.
4.
Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, następuje w formie wniosku elektronicznego
generowanego i pobieranego na stronie internetowej jednostki organizacyjnej realizującej
zadania z zakresu spraw podmiotów leczniczych, obsługującej Ministra Obrony Narodowej.
Lekarz po wypełnieniu i podpisaniu wniosku składa go do szefa jednostki organizacyjnej
realizującej zadania z zakresu spraw podmiotów leczniczych obsługującej Ministra Obrony
Narodowej.
5.
Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, następuje w formie wniosku elektronicznego
generowanego i pobieranego na stronie internetowej jednostki organizacyjnej realizującej
zadania z zakresu spraw podmiotów leczniczych, obsługującej ministra właściwego do
spraw wewnętrznych. Lekarz po wypełnieniu wniosku składa go do ministra właściwego
do spraw wewnętrznych.
6.
Lekarz może złożyć wniosek o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego, jeżeli nie toczy
się w jego sprawie postępowanie, o którym mowa w ust. 13 lub 14.
7.
W celu zakwalifikowania lekarza do odbycia szkolenia specjalizacyjnego przeprowadza
się postępowanie kwalifikacyjne, które obejmuje ocenę formalną wniosku o rozpoczęcie
szkolenia specjalizacyjnego oraz postępowanie konkursowe.
8.
Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadzają, dwa razy w roku, odpowiednio wojewoda,
Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych, zwani dalej
„organami prowadzącymi postępowanie kwalifikacyjne”.
9.
Postępowanie konkursowe przeprowadza się, jeżeli liczba kandydatów do odbycia szkolenia
specjalizacyjnego spełniających warunki określone w ust. 6 jest większa niż liczba
miejsc szkoleniowych.
10.
W postępowaniu konkursowym uwzględnia się:
1)
w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie rezydentury
wynik LEK, albo, w przypadku lekarza dentysty - LDEK;
2)
w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie pozarezydenckim,
jeżeli posiada odpowiednią specjalizację I lub II stopnia bądź tytuł specjalisty wynik
egzaminu w zakresie odpowiedniej specjalizacji I lub II stopnia albo PES, albo wynik
LEK/LDEK oraz punkty dodatkowe - za posiadanie stopnia naukowego doktora nauk medycznych,
odpowiedni okres zatrudnienia w jednostce akredytowanej zgodny z kierunkiem specjalizacji,
publikacje w czasopismach naukowych zamieszczonych w wykazie czasopism sporządzonym
przez ministra właściwego do spraw nauki dla potrzeb oceny parametrycznej jednostek
naukowych;
3)
w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie pozarezydenckim,
jeżeli nie posiada odpowiedniej specjalizacji I lub II stopnia lub tytułu specjalisty
wynik LEK/LDEK oraz punkty dodatkowe - za posiadanie stopnia naukowego doktora nauk
medycznych, odpowiedni okres zatrudnienia w jednostce akredytowanej zgodny z kierunkiem
specjalizacji, publikacje w czasopismach naukowych zamieszczonych w wykazie czasopism
sporządzonym przez ministra właściwego do spraw nauki dla potrzeb oceny parametrycznej
jednostek naukowych.
11.
Wynik postępowania konkursowego stanowi procent maksymalnej liczby punktów uzyskanych
za LEK/LDEK, o których mowa w ust. 10 pkt 1 albo procent maksymalnej liczby punktów
uzyskanych z LEK/LDEK lub egzaminu w zakresie odpowiedniej specjalizacji I lub II
stopnia albo PES oraz punktów dodatkowych, o których mowa w ust. 10 pkt 2 albo procent
maksymalnej liczby punktów uzyskanych z LEK/LDEK oraz punktów dodatkowych, o których
mowa w ust. 10 pkt 3.
12.
W przypadku osób posiadających wynik Lekarskiego Egzaminu Państwowego lub Lekarsko-Dentystycznego
Egzaminu Państwowego w postępowaniu konkursowym wynik tych egzaminów uznaje się za
równoważny z wynikiem odpowiednio LEK lub LDEK.
13.
Do odbywania szkolenia specjalizacyjnego kwalifikuje się lekarzy, w liczbie odpowiadającej
liczbie wolnych miejsc przyznanych na dane postępowanie kwalifikacyjne w danej dziedzinie
medycyny w danym województwie albo posiadanych przez dany podmiot, w kolejności od
najwyższego wyniku uzyskanego w postępowaniu konkursowym.
14.
Lekarz może zwrócić się do organu prowadzącego postępowanie kwalifikacyjne o weryfikację
postępowania kwalifikacyjnego, w terminie 20 dni od dnia ogłoszenia na stronie internetowej
tego organu listy lekarzy zakwalifikowanych i niezakwalifikowanych do rozpoczęcia
danego szkolenia specjalizacyjnego.
15.
Lista lekarzy niezakwalifikowanych do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w określonej
dziedzinie medycyny zawiera pouczenie dotyczące weryfikacji, o której mowa w ust.
14.
16.
Szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego określa regulamin
postępowania kwalifikacyjnego określony w przepisach wydanych na podstawie art. 16g
ust. 1 pkt 4.
17.
Organ prowadzący postępowanie kwalifikacyjne, uwzględniając wynik przeprowadzonego
postępowania kwalifikacyjnego, kieruje lekarza do odbywania szkolenia specjalizacyjnego
w podmiocie, o którym mowa w art. 19f ust. 1, posiadającym wolne miejsca szkoleniowe.
18.
Lekarz może zostać skierowany do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w określonej
dziedzinie medycyny po dostarczeniu dokumentu „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo
„Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”.
Art. 16d.
Lekarz może odbywać w tym samym okresie tylko jedno szkolenie specjalizacyjne.
Art. 16e.
1.
Przed postępowaniem kwalifikacyjnym minister właściwy do spraw zdrowia określa i ogłasza
na swojej stronie internetowej liczbę miejsc szkoleniowych dla lekarzy, którzy będą
odbywać szkolenie specjalizacyjne na podstawie umowy o pracę zawartej z podmiotem
prowadzącym szkolenie specjalizacyjne na czas określony w programie specjalizacji,
zwanej dalej „rezydenturą”, w poszczególnych dziedzinach medycyny, z podziałem na
województwa, na podstawie zapotrzebowania zgłoszonego przez wojewodów uwzględniającego
wolne miejsca szkoleniowe, potrzeby zdrowotne obywateli oraz dostępność świadczeń
zdrowotnych w danej dziedzinie medycyny na obszarze danego województwa.
2.
Przed postępowaniem kwalifikacyjnym wojewoda ogłasza liczbę miejsc szkoleniowych nieobjętych
rezydenturą dla lekarzy w poszczególnych dziedzinach medycyny, z uwzględnieniem miejsc
szkoleniowych dla lekarzy bez specjalizacji oraz lekarzy posiadających odpowiednią
specjalizację.
2a22)Dodany przez art. 3 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
Wojewoda niezwłocznie przekazuje ministrowi właściwemu do spraw zdrowia informację
o:
1)
niewykorzystanych miejscach szkoleniowych objętych rezydenturą;
2)
lekarzach, którzy brali udział w postępowaniu kwalifikacyjnym na te miejsca szkoleniowe
i zajęli kolejne najwyższe miejsca na liście rankingowej, obejmującą dane określone
w art. 16c ust. 2 i miejsce na liście rankingowej.
323)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
Niewykorzystane miejsca szkoleniowe objęte rezydenturą, przyznane na dane postępowanie
kwalifikacyjne dla danego województwa w danej dziedzinie medycyny, minister właściwy
do spraw zdrowia może dodatkowo przyznać lekarzom, o których mowa w ust. 2a pkt 2,
uwzględniając wszystkie dziedziny, w których były przyznane miejsca szkoleniowe objęte
rezydenturą.
423)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
Wojewoda, a w przypadku miejsc szkoleniowych objętych rezydenturą - minister właściwy
do spraw zdrowia, może dodatkowo przyznawać miejsca szkoleniowe, nie później niż w
terminie 2 miesięcy od dnia zakończenia danego postępowania kwalifikacyjnego.
4a24)Dodany przez art. 3 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
Minister właściwy do spraw zdrowia niezwłocznie informuje o przyznaniu miejsca szkoleniowego
objętego rezydenturą właściwego wojewodę, który kieruje lekarza do odbywania szkolenia
specjalizacyjnego.
5.
Przed postępowaniem kwalifikacyjnym Minister Obrony Narodowej określa i ogłasza liczbę
wolnych miejsc szkoleniowych dla lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej
oraz pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych przez
Ministra Obrony Narodowej, biorąc pod uwagę potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej.
6.
Przed postępowaniem kwalifikacyjnym minister właściwy do spraw wewnętrznych ogłasza
liczbę wolnych miejsc szkoleniowych dla lekarzy będących funkcjonariuszami w stosunku
służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez tego ministra
lub pełniących służbę albo zatrudnionych w podmiotach leczniczych, utworzonych przez
ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
Art. 16ea25)Dodany przez art. 3 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
1.
Rezydenturę może odbywać wyłącznie lekarz nieposiadający I lub II stopnia specjalizacji
lub tytułu specjalisty.
2.
Lekarz nie może złożyć ponownie wniosku o odbywanie rezydentury, jeżeli uzyskał potwierdzenie
realizacji programu.
3.
Lekarz, który został zakwalifikowany do odbywania rezydentury, nie może złożyć ponownego
wniosku o odbywanie rezydentury, z wyjątkiem przypadku, gdy posiada on orzeczenie
lekarskie o istnieniu przeciwwskazań do kontynuowania dotychczasowej specjalizacji.
4.
Lekarz, który dwukrotnie został zakwalifikowany do odbywania rezydentury, nie może
złożyć kolejnego wniosku o odbywanie rezydentury.
Art. 16f.
1.
Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne na podstawie programu specjalizacji ustalonego
dla danej dziedziny medycyny, z uwzględnieniem odpowiedniego modułu.
2.
Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej oraz pełniący służbę lub zatrudniony
w podmiocie leczniczym, który utworzył Minister Obrony Narodowej, w ramach odbywanego
szkolenia specjalizacyjnego jest obowiązany odbyć i zaliczyć szkolenie uzupełniające,
odpowiednie dla danej dziedziny medycyny, w zakresie wynikającym ze specyfiki służby
wojskowej i potrzeb obronności kraju, na podstawie programu uzupełniającego określonego
w przepisach wydanych na podstawie art. 16g ust. 2.
3.
Program specjalizacji zawiera:
1)
zakres wymaganej wiedzy teoretycznej i wymaganych umiejętności praktycznych, które
lekarz jest obowiązany opanować w trakcie szkolenia specjalizacyjnego, z uwzględnieniem
elementów danej dziedziny medycyny oraz dziedzin pokrewnych, w szczególności elementów
farmakologii klinicznej, farmakoekonomiki, onkologii, medycyny paliatywnej, medycyny
ratunkowej, promocji zdrowia i zdrowia publicznego, orzecznictwa lekarskiego i prawa
medycznego;
2)
formy i metody pogłębiania i uzupełniania wiedzy teoretycznej oraz nabywania i doskonalenia
umiejętności praktycznych, w szczególności:
a)
kurs specjalizacyjny wprowadzający w pierwszym roku odbywania szkolenia specjalizacyjnego,
obejmujący wprowadzenie w problematykę, cele i obszar działania danej specjalności
oraz zadania, kompetencje i oczekiwane wyniki kształcenia specjalisty w tej dziedzinie,
b)
niezbędne kursy specjalizacyjne obejmujące określony zakres wymaganej wiedzy teoretycznej
w danej dziedzinie medycyny i dziedzinach pokrewnych,
c)
kurs w zakresie ratownictwa medycznego,
d)
kurs w zakresie zdrowia publicznego,
e)
kurs w zakresie prawa medycznego,
f)
szkolenie i uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonywanie w ustalonej liczbie określonych
zabiegów lub procedur medycznych,
g)
staże kierunkowe obejmujące określony zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych,
h) pełnienie dyżurów medycznych określonych w programie danej specjalizacji lub pracę
w systemie zmianowym lub równoważnym czasie pracy w maksymalnym czasie pracy dopuszczonym
w przepisach o działalności leczniczej, i) samokształcenie kierowane;
3)
okres trwania szkolenia specjalizacyjnego;
4)
formy i metody kontroli, wraz z oceną wiedzy teoretycznej i nabytych umiejętności
praktycznych;
5)
sposób i tryb uzyskania potwierdzenia posiadania umiejętności praktycznych określonych
programem specjalizacji;
6)
zakres merytoryczny PES;
7)
standardy akredytacyjne podmiotów szkolących, odpowiadające warunkom, jakie muszą
spełnić jednostki w celu zapewnienia realizacji danego programu specjalizacji.
4.
Program specjalizacji opracowuje i aktualizuje, zgodnie z postępem wiedzy medycznej,
zespół ekspertów powołany przez dyrektora CMKP. Program specjalizacji redaguje CMKP
i zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.
5.
Członków zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 4, powołuje i odwołuje dyrektor CMKP.
Członkowie zespołu ekspertów są powoływani spośród lekarzy posiadających tytuł specjalisty
lub specjalizację II stopnia w dziedzinie medycyny, dla której ma być opracowany program
specjalizacji, lub w dziedzinach pokrewnych, spośród osób zgłoszonych przez konsultanta
krajowego w danej dziedzinie medycyny lub konsultantów krajowych z dziedzin pokrewnych,
towarzystwa naukowe właściwe dla danej dziedziny medycyny, a w przypadku braku w dziedzinie
pokrewnej, Naczelną Radę Lekarską oraz CMKP.
6.
W skład zespołu, o którym mowa w ust. 5, wchodzą:
1)
konsultant krajowy w danej dziedzinie medycyny lub jego przedstawiciel lub przedstawiciele
lub konsultanci krajowi w dziedzinach pokrewnych lub ich przedstawiciele;
2)
konsultant lub konsultanci krajowi w dziedzinach medycyny związanych z realizacją
zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju lub
ich przedstawiciele - w dziedzinach, do których ma to zastosowanie;
3)
przedstawiciel lub przedstawiciele towarzystw naukowych właściwych dla danej dziedziny
medycyny, a w przypadku braku - w dziedzinie pokrewnej;
4)
przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej;
5)
przedstawiciel CMKP.
7.
Na przewodniczącego zespołu ekspertów dyrektor CMKP powołuje konsultanta krajowego
w danej dziedzinie medycyny, dla której ma być opracowany program specjalizacji, a
jeżeli nie został powołany - w dziedzinie pokrewnej.
8.
CMKP podaje do wiadomości zatwierdzone przez ministra zdrowia programy specjalizacji,
w formie informacji i publikacji na stronie internetowej CMKP.
Art. 16g.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wykaz modułów podstawowych właściwych dla danego szkolenia specjalizacyjnego i wykaz
specjalizacji posiadających wspólny moduł podstawowy,
2)
wykaz modułów jednolitych właściwych dla danego szkolenia specjalizacyjnego
- uwzględniając powiązania dziedzin medycyny w ramach modułów i w ramach specjalizacji,
dziedziny medycyny oraz minimalne okresy kształcenia w odniesieniu do tych dziedzin,
określone w przepisach Unii Europejskiej, a także aktualny stan wiedzy medycznej;
3)
wzory wniosków o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego dla obywateli polskich i
cudzoziemców,
4)
regulamin postępowania kwalifikacyjnego
- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia obiektywności i przejrzystości postępowania
kwalifikacyjnego.
2.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po
zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, programy
uzupełniające dla określonej specjalizacji, zawierające zakres wymaganej wiedzy teoretycznej
i wymaganych umiejętności praktycznych, formy i metody ich nabywania, okres trwania
i sposób odbywania szkolenia uzupełniającego oraz formy i metody oceny nabytej przez
lekarza wiedzy i umiejętności, a także sposób zaliczenia szkolenia uzupełniającego,
mając na uwadze konieczność nabycia przez lekarza dodatkowej wiedzy do udzielania
świadczeń zdrowotnych w określonej dziedzinie medycyny, w zakresie i warunkach wynikających
ze specyfiki służby wojskowej i potrzeb obronności kraju.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów
Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz specjalizacji uprawniających
lekarza do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej w laboratorium,
uwzględniając odpowiedni zakres wiedzy i umiejętności określonych w programie specjalizacji
niezbędnych do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, priorytetowe
dziedziny medycyny, kierując się potrzebami w zakresie realizacji świadczeń zdrowotnych.
Art. 16h.
1.
Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne na podstawie umowy o pracę zawartej z podmiotem
prowadzącym szkolenie specjalizacyjne na czas określony w programie specjalizacji
w ramach rezydentury.
2.
Lekarz, na swój wniosek, może również odbywać szkolenie specjalizacyjne, w ramach
wolnych miejsc szkoleniowych, w podmiotach prowadzących szkolenie specjalizacyjne:
1)
na podstawie umowy o pracę zawartej z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne
w danej dziedzinie medycyny, w której określa się tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego
i zakres wzajemnych zobowiązań na czas trwania szkolenia specjalizacyjnego;
2)
w ramach płatnego urlopu szkoleniowego udzielanego pracownikowi na czas trwania szkolenia
specjalizacyjnego na podstawie odrębnych przepisów;
3)
na podstawie umowy o pracę zawartej z innym podmiotem niż podmiot prowadzący szkolenie
specjalizacyjne, zapewniającej realizację części programu specjalizacji w zakresie
samokształcenia, szkolenia i uczestniczenia w wykonywaniu oraz wykonywanie ustalonej
liczby określonych zabiegów lub procedur medycznych, pełnienie dyżurów medycznych,
które lekarz jest obowiązany pełnić w czasie realizacji programu specjalizacji w czasie
pracy dopuszczonym przepisami o działalności leczniczej i w ramach płatnych urlopów
szkoleniowych udzielanych pracownikowi na czas niezbędny do zrealizowania pozostałej
części programu w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne lub odpowiednio
w podmiocie prowadzącym staż kierunkowy;
4)
na podstawie umowy cywilnoprawnej o szkolenie specjalizacyjne, zawartej z podmiotem
prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, w której określa się szczegółowy tryb odbywania
szkolenia specjalizacyjnego i zakres wzajemnych zobowiązań na czas jego trwania;
5)
w ramach poszerzenia zajęć programowych stacjonarnych studiów doktoranckich o program
specjalizacji odbywanej w tej samej jednostce, w dziedzinie zgodnej z kierunkiem tych
studiów, i w ramach udzielonego urlopu szkoleniowego lub urlopu bezpłatnego, a po
ukończeniu tych studiów - w trybie określonym w ust. 1 lub ust. 2 pkt 1-4.
3.
Lekarz cudzoziemiec, o którym mowa w art. 7 ust. 1 i 1a, może odbywać szkolenie specjalizacyjne
na zasadach określonych w przepisach o odbywaniu studiów i uczestniczeniu w badaniach
naukowych i szkoleniach przez osoby niebędące obywatelami polskimi.
4.
Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej oraz pełniący służbę lub zatrudniony
w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej odbywa szkolenie
specjalizacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 2.
5.
Lekarz będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych
lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub pełniący służbę
w podmiocie leczniczym utworzonym przez tego ministra odbywa szkolenie specjalizacyjne
określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 3.
6.
Lekarz będący funkcjonariuszem Służby Więziennej lub zatrudniony w podmiocie leczniczym
utworzonym przez Ministra Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej odbywa szkolenie
specjalizacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 4.
827)Dodany przez art. 3 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
Lekarz, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydentury, może zmienić
miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego nie wcześniej niż po upływie roku od
dnia zakwalifikowania się do odbywania tego szkolenia specjalizacyjnego, z zastrzeżeniem
ust. 9.
927)Dodany przez art. 3 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
Przepisu ust. 8 nie stosuje się, jeżeli jednostka organizacyjna, w której lekarz odbywa
szkolenie specjalizacyjne, uległa likwidacji lub przestała spełniać wymagania, o których
mowa w art. 19f ust. 2.
Art. 16i.
1.
Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne przez cały okres jego trwania w wymiarze czasu
równemu czasowi pracy lekarza zatrudnionego w podmiocie leczniczym, o którym mowa
w art. 93 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, oraz pełni dyżury lub pracuje w systemie zmianowym lub równoważnym w maksymalnym
czasie pracy dopuszczonym przepisami o działalności leczniczej.
2.
Lekarz:
1)
będący żołnierzem oraz pełniący służbę lub zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym
przez Ministra Obrony Narodowej,
2)
będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych
lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
3)
będący funkcjonariuszem Służby Więziennej lub zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym
przez Ministra Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej
- może odbywać szkolenie specjalizacyjne w innym wymiarze czasu niż określony w ust.
1, na warunkach określonych przez właściwe organy, które są obowiązane zapewnić, aby
łączny czas trwania, poziom i jakość odbywanego przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego
nie były niższe niż w przypadku odbywania odpowiedniego szkolenia specjalizacyjnego
w wymiarze czasu, o którym mowa w ust. 1.
3.
Lekarzowi pełniącemu dyżur medyczny w ramach realizacji programu specjalizacji przysługuje
wynagrodzenie na podstawie umowy o pełnienie dyżurów, zawartej z podmiotem prowadzącym
szkolenie specjalizacyjne lub staż kierunkowy.
Art. 16j.
1.
Rezydentura jest przyznawana i finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia
w ramach środków budżetu państwa, których jest dysponentem.
1a28)Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 15..
W roku 2012 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia
ze środków Funduszu Pracy.
1b29)Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 16..
W roku 2013 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia
ze środków Funduszu Pracy.
1c30)Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 17..
W roku 2014 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia
ze środków Funduszu Pracy.
1d31)Dodany przez art. 3 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
W roku 2015 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia
ze środków budżetu państwa do wysokości 60,75 mln zł oraz ze środków Funduszu Pracy.
2.
Środki finansowe niezbędne do odbywania specjalizacji w ramach rezydentury przez lekarzy,
którzy zostali zakwalifikowani do jej odbywania lub odbywają ją w tym trybie, minister
właściwy do spraw zdrowia przekazuje na podstawie umowy zawartej z podmiotem prowadzącym
szkolenie specjalizacyjne zatrudniającym tych lekarzy. Umowa ta określa wysokość środków
i ich przeznaczenie.
3.
Lekarz, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury, otrzymuje zasadnicze
wynagrodzenie miesięczne ustalane przez ministra właściwego do spraw zdrowia na podstawie
przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród
z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w
Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia,
do dnia 15 stycznia każdego roku, w wysokości nie mniejszej niż 70% tego wynagrodzenia.
4.
Wysokość zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w ust. 3, podlega
zróżnicowaniu ze względu na:
1)
dziedzinę medycyny, w której lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury,
ze szczególnym uwzględnieniem dziedzin uznanych za priorytetowe;
2)
rok odbywanego przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego w ramach rezydentury.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zasadniczego
wynagrodzenia miesięcznego, z podziałem na wynagrodzenie w poszczególnych dziedzinach
medycyny, w których jest odbywane szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury,
kierując się koniecznością zapewnienia dostępności świadczeń specjalistycznych dla
pacjentów.
Art. 16k.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia może, w ramach środków budżetu państwa, których
jest dysponentem, dofinansować koszty związane ze szkoleniem specjalizacyjnym.
1a32)Dodany przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 15..
W roku 2012 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego
do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.
1b33)Dodany przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 16..
W roku 2013 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego
do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.
1c34)Dodany przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 17..
W roku 2014 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego
do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.
1d35)Dodany przez art. 3 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
W roku 2015 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego
do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.
2.
Środki finansowe na dofinansowanie kosztów związanych ze szkoleniem specjalizacyjnym
są przekazywane na podstawie umowy zawartej między ministrem właściwym do spraw zdrowia
a podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne.
3.
W przypadku gdy środki określone w ust. 2 stanowią dla podmiotu prowadzącego szkolenie
specjalizacyjne, będącego przedsiębiorcą, pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 Traktatu
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, będzie ona udzielana jako pomoc de minimis zgodnie
z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania
art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis .
Art. 16l.
1.
Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego ulega przedłużeniu o czas nieobecności lekarza
w pracy:
1)
w przypadkach przewidzianych w art. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa ;
2)
z powodu urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę na czas nie dłuższy niż 3
miesiące w okresie trwania szkolenia specjalizacyjnego;
3)
w przypadkach określonych w art. 92, 176-179, 1823, 185, 187 i 188 Kodeksu pracy;
4)
z powodu urlopu bezpłatnego, nie dłuższego niż 2 lata, udzielonego przez pracodawcę
w celu odbycia stażu zagranicznego zgodnego z programem odbywanego szkolenia specjalizacyjnego,
po uzyskaniu zgody kierownika specjalizacji;
5)
z powodu przerwy nie dłuższej niż 14 dni wynikającej z procedur stosowanych przy zmianie
trybu lub miejsca odbywania szkolenia specjalizacyjnego;
6)
z powodu przerwy nie dłuższej niż 12 miesięcy wynikającej z realizacji specjalizacji
odbywanej w trybie, o którym mowa w art. 16h ust. 2 pkt 5.
2.
Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego może być dodatkowo przedłużony o okres udzielonego
lekarzowi przez pracodawcę urlopu wychowawczego na zasadach określonych w odrębnych
przepisach.
3.
W uzasadnionych przypadkach zgodę na dodatkowe przedłużenie okresu trwania szkolenia
specjalizacyjnego może wyrazić wojewoda, a w odniesieniu do lekarzy odbywających specjalizację
w ramach rezydentury - minister właściwy do spraw zdrowia.
4.
Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących żołnierzami
w czynnej służbie wojskowej oraz pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach
leczniczych utworzonych przez Ministra Obrony Narodowej może być przedłużony dodatkowo
przez Ministra Obrony Narodowej o czas pełnienia służby poza terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej albo oddelegowania do pełnienia służby w innej jednostce wojskowej.
5.
Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących funkcjonariuszami
w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez
ministra właściwego do spraw wewnętrznych może być przedłużony dodatkowo przez ministra
właściwego do spraw wewnętrznych o czas pełnienia służby poza terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
6.
Lekarz, o którym mowa w ust. 1 i 2, ma obowiązek poinformować wojewodę o planowanej
przez niego nieobecności w pracy z powodów, o których mowa w ust. 1 lub 2, trwającej
dłużej niż 3 miesiące.
7.
Wojewoda posiadający informację o nieobecności, o której mowa w ust. 6, może skierować
na okres tej nieobecności innego lekarza zakwalifikowanego do odbywania szkolenia
specjalizacyjnego do odbywania tego szkolenia w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne,
biorąc pod uwagę możliwość odbycia przez niego części lub całości programu specjalizacji
oraz możliwość wykorzystania miejsc szkoleniowych.
Art. 16m.
1.
Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne pod kierunkiem lekarza zatrudnionego na podstawie
umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej albo wykonującego zawód na podstawie stosunku
służby w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, wyznaczonego przez kierownika
tego podmiotu w porozumieniu z właściwym konsultantem wojewódzkim w danej dziedzinie
medycyny, który wyraził zgodę na pełnienie tej funkcji, zwanego dalej „kierownikiem
specjalizacji”.
2.
Kierownikiem specjalizacji może być lekarz posiadający II stopień specjalizacji lub
tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny będącej przedmiotem szkolenia specjalizacyjnego,
a w uzasadnionych przypadkach w pokrewnej dziedzinie medycyny.
3.
Lekarz odbywa staż kierunkowy pod kierunkiem lekarza posiadającego II stopień specjalizacji
lub tytuł specjalisty w danej dziedzinie medycyny wyznaczonego przez kierownika jednostki
realizującej staż kierunkowy, który wyraził zgodę na pełnienie tej funkcji, zwanego
dalej „kierownikiem stażu”.
4.
Kierownik specjalizacji oraz kierownik stażu mogą prowadzić jednocześnie szkolenie
specjalizacyjne nie więcej niż trzech lekarzy, a w uzasadnionych potrzebami kadrowymi
przypadkach, za zgodą konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny - czterech
lekarzy.
5.
Kierownik specjalizacji jednocześnie może dodatkowo kierować stażem kierunkowym nie
więcej niż dwóch lekarzy.
6.
Kierownik specjalizacji jest odpowiedzialny za ustalanie rocznych szczegółowych planów
szkolenia specjalizacyjnego, w tym za ustalenie miejsc odbywania staży kierunkowych
w sposób zapewniający realizację programu specjalizacji, w okresie nie krótszym niż
miesiąc od rozpoczęcia kolejnego roku odbywanego szkolenia specjalizacyjnego w uzgodnieniu
z kierownikiem podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne.
7.
Kierownik specjalizacji sprawuje nadzór nad realizacją programu specjalizacji przez
lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne. W ramach sprawowanego nadzoru kierownik
specjalizacji, a w odniesieniu do pkt 2-4 lekarz kierujący stażem kierunkowym:
1)
ustala szczegółowy plan szkolenia specjalizacyjnego;
2)
konsultuje i ocenia proponowane i wykonywane przez lekarza badania diagnostyczne i
ich interpretację, rozpoznania choroby, sposoby leczenia, rokowania i zalecenia dla
pacjenta;
3)
prowadzi nadzór nad wykonywaniem przez lekarza zabiegów diagnostycznych, leczniczych
i rehabilitacyjnych objętych programem specjalizacji do czasu nabycia przez lekarza
umiejętności samodzielnego ich wykonywania;
4)
uczestniczy w wykonywanym przez lekarza zabiegu operacyjnym albo stosowanej metodzie
leczenia lub diagnostyki stwarzającej podwyższone ryzyko dla pacjenta, do czasu nabycia
przez lekarza umiejętności samodzielnego ich wykonywania lub stosowania;
5)
wystawia opinię zawodową, w tym dotyczącą uzdolnień i predyspozycji zawodowych, umiejętności
manualnych, stosunku do pacjentów i współpracowników, zdolności organizacyjnych i
umiejętności pracy w zespole;
6)
wnioskuje odpowiednio do wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego
do spraw wewnętrznych o przerwanie szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza, który
nie realizuje programu specjalizacji;
7)
wnioskuje odpowiednio do wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego
do spraw wewnętrznych o przedłużenie czasu trwania szkolenia specjalizacyjnego;
8)
potwierdza odbycie szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji.
8.
Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne w pierwszym roku trwania tego szkolenia,
po uzyskaniu pozytywnej opinii kierownika specjalizacji, może wystąpić do dyrektora
CMKP z wnioskiem o uznanie za równoważne ze zrealizowaniem elementów określonych w
programie specjalizacji stażu szkoleniowego, obejmującego szkolenie i uczestniczenie
w wykonywaniu oraz wykonanie zabiegów lub procedur medycznych, a także staży kierunkowych
lub kursów szkoleniowych odbytych za granicą lub w kraju, w podmiotach prowadzących
szkolenie specjalizacyjne, i ewentualne skrócenie okresu odbywanego szkolenia specjalizacyjnego,
jeżeli okres od dnia ich ukończenia do dnia rozpoczęcia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego
nie jest dłuższy niż 5 lat.
9.
W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może wyrazić zgodę
na wystąpienie przez lekarza z wnioskiem, o którym mowa w ust. 8, w terminie późniejszym.
10.
Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, po uzyskaniu pozytywnej opinii kierownika
specjalizacji, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem o uznanie do okresu odbywania
szkolenia specjalizacyjnego, stażu szkoleniowego, obejmującego szkolenie i uczestniczenie
w wykonywaniu oraz wykonanie zabiegów lub procedur medycznych, a także staży kierunkowych
lub kursów szkoleniowych zrealizowanych za granicą w okresie aktualnie odbywanego
szkolenia specjalizacyjnego.
11.
Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej oraz pełniący służbę lub zatrudniony
w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej, odbywający specjalizację,
po uzyskaniu opinii kierownika specjalizacji oraz konsultanta w danej dziedzinie medycyny
lub dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie
z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem
o uznanie części okresu odbywania specjalizacji w zakresie odpowiedniego modułu, w
przypadku gdy pełnił służbę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem
że charakter tej służby, w tym uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonywanie zabiegów
i procedur medycznych, odpowiadał właściwemu programowi specjalizacji.
12.
Dyrektor CMKP na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu może uznać, w drodze
decyzji, staże i kursy, o których mowa w ust. 8, za równoważne ze zrealizowaniem części
programu specjalizacji i skrócić lekarzowi okres odbywania tego szkolenia, jednak
nie więcej niż o 1/2 okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego lub modułów, o których
mowa w art. 16 ust. 2.
13.
Dyrektor CMKP na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu może uznać, w drodze
decyzji, staże i kursy, o których mowa w ust. 8 i 10, za równoważne ze zrealizowaniem
części programu specjalizacji.
14.
W skład zespołu, o którym mowa w ust. 12 i 13, wchodzą:
1)
konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny;
2)
kierownik specjalizacji;
3)
przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny;
4)
przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający tytuł specjalisty w danej dziedzinie
medycyny i stopień naukowy doktora habilitowanego.
Art. 16n.
1.
Lekarzowi, który posiada tytuł specjalisty uzyskany poza terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, niepodlegający uznaniu za równoważny na podstawie przepisów, o których mowa
w art. 16a i 16b, minister właściwy do spraw zdrowia uznaje tytuł specjalisty za równoważny
z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zostały spełnione łącznie
następujące warunki:
1)
lekarz posiada prawo wykonywania zawodu na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
czas trwania szkolenia specjalizacyjnego odbytego za granicą odpowiada czasowi trwania
szkolenia specjalizacyjnego określonemu w programie specjalizacji w Rzeczypospolitej
Polskiej;
3)
program specjalizacji w zakresie wymaganej wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych,
sposób potwierdzenia nabytej wiedzy i umiejętności odpowiada w istotnych elementach
określonemu programowi specjalizacji w Rzeczypospolitej Polskiej;
4)
sposób i tryb złożenia egzaminu lub innej formy potwierdzenia uzyskanej wiedzy i umiejętności
odpowiada złożeniu przez lekarza PES w Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Lekarz, o którym mowa w ust. 1, występuje z wnioskiem o uznanie tytułu specjalisty
do ministra właściwego do spraw zdrowia, za pośrednictwem dyrektora CMKP.
3.
Do wniosku dołącza się oryginał albo kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem:
1)
prawa wykonywania zawodu;
2)
dokumentu potwierdzającego uprawnienie do wykonywania zawodu lekarza w kraju, w którym
lekarz uzyskał tytuł specjalisty;
3)
dokumentu o nadaniu tytułu specjalisty;
4)
dokumentu zawierającego informacje o miejscu odbycia szkolenia specjalizacyjnego,
czasie jego trwania i programie specjalizacji;
5)
dokumentu zawierającego informacje o sposobie i trybie złożenia egzaminu lub innej
formie potwierdzenia nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;
6)
dokumentu zawierającego informacje o miejscu, czasie trwania i rodzaju czynności zawodowych
wykonywanych po uzyskaniu tytułu specjalisty.
4.
Wniosek podlega ocenie merytorycznej dokonywanej przez zespół ekspertów powołany przez
dyrektora CMKP.
5.
W skład zespołu, o którym mowa w ust. 4, wchodzą lekarze posiadający tytuł specjalisty
w danej dziedzinie medycyny:
1)
konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny lub jego przedstawiciel;
2)
dwaj lekarze posiadający tytuł naukowy lub stopień naukowy doktora habilitowanego;
3)
przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej;
4)
przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny.
6.
Zespół zbiera się w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał, chyba
że nie został złożony żaden wniosek.
7.
Jeżeli na podstawie przedstawionych przez lekarza dokumentów zespół stwierdzi, że
czas trwania szkolenia lub formy nabywania wiedzy i umiejętności praktycznych nie
odpowiadają w istotnych elementach programowi specjalizacji w danej specjalności w
Rzeczypospolitej Polskiej, ocena merytoryczna wydawana przez zespół jest negatywna
albo zawiera wskazanie do odbycia stażu uzupełniającego, z uwzględnieniem czasu trwania
i zakresu merytorycznego tego stażu oraz wskazaniem podmiotu prowadzącego szkolenie
specjalizacyjne, w którym staż uzupełniający powinien być odbyty.
8.
Na podstawie oceny merytorycznej, o której mowa w ust. 7, dyrektor CMKP w terminie
30 dni wydaje opinię, która wraz z aktami jest niezwłocznie przekazywana do ministra
właściwego do spraw zdrowia.
9.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze decyzji, uznaje albo odmawia uznania
tytułu specjalisty uzyskanego za granicą za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej
Polskiej.
10.
W przypadku gdy opinia, o której mowa w ust. 8, zawiera wskazanie do odbycia stażu
uzupełniającego, minister właściwy do spraw zdrowia kieruje lekarza do odbycia tego
stażu, z uwzględnieniem czasu trwania i zakresu merytorycznego tego stażu oraz wskazaniem
podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne, w którym staż uzupełniający powinien
być odbyty.
11.
Staż uzupełniający nie może trwać dłużej niż 3 lata.
12.
Lekarz odbywa staż uzupełniający w ramach płatnego urlopu szkoleniowego, umowy o pracę
na czas określony w celu odbycia stażu uzupełniającego albo umowy cywilnoprawnej o
odbycie stażu uzupełniającego, zawartej ze wskazanym podmiotem prowadzącym szkolenie
specjalizacyjne, na warunkach określonych w umowie.
13.
Staż uzupełniający kończy się uzyskaniem opinii zawodowej, wystawionej przez kierownika
właściwej komórki organizacyjnej podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne.
14.
Na podstawie opinii zawodowej minister właściwy do spraw zdrowia wydaje decyzję, w
której uznaje tytuł specjalisty za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej
Polskiej, albo odmawia uznania tego tytułu.
Art. 16o.
1.
Lekarz nie może realizować lub kontynuować szkolenia specjalizacyjnego w przypadku:
1)
zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza albo zakazu wykonywania zawodu lekarza;
2)
ograniczenia lekarza w wykonywaniu określonych czynności medycznych, objętych programem
specjalizacji;
3)
niepodjęcia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego w okresie 3 miesięcy od dnia
wskazanego jako dzień rozpoczęcia tego szkolenia na skierowaniu wystawionym przez
organ kierujący do odbycia szkolenia, z przyczyn leżących po stronie lekarza;
4)
zaprzestania przez lekarza odbywania szkolenia specjalizacyjnego;
5)
przerwania lekarzowi szkolenia specjalizacyjnego na wniosek kierownika specjalizacji
po uzyskaniu opinii właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny
lub konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny lub dziedzinach medycyny związanych
z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny
i pokoju oraz właściwej okręgowej izby lekarskiej;
6)
upływu okresu, w którym był obowiązany ukończyć szkolenie specjalizacyjne.
2.
Właściwy podmiot jest obowiązany do powiadomienia odpowiednio wojewody, Ministra Obrony
Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych o zaistnieniu okoliczności,
o których mowa w ust. 1 pkt 1-5.
3.
Lekarz zostaje skreślony z rejestru lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne,
zwanego dalej „rejestrem”, odpowiednio na wniosek wojewody, Ministra Obrony Narodowej
albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych w przypadku określonym w ust. 1.
4.
W sprawach, o których mowa w ust. 3, odpowiednio wojewoda, Minister Obrony Narodowej
albo minister właściwy do spraw wewnętrznych wydaje decyzję na podstawie:
1)
powiadomienia przez właściwy podmiot o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w
ust. 1 pkt 1-4 i 6;
2)
wniosku kierownika specjalizacji o przerwanie szkolenia specjalizacyjnego po uzyskaniu
opinii właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny oraz właściwej
okręgowej izby lekarskiej.
Art. 16p.
1.
Rejestr prowadzi CMKP na podstawie danych przekazywanych przez wojewodów, Ministra
Obrony Narodowej i ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
2.
Rejestr jest prowadzony w systemie ewidencyjno-informatycznym, według niżej określonego
układu danych:
1)
numer wpisu do rejestru składający się z ciągu kolejnych znaków:
a)
dwucyfrowego symbolu województwa, będącego pierwszym członem identyfikatora jednostek
podziału terytorialnego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 49 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej ,
b)
czternastoznakowego kodu specjalizacji, zgodnie z wykazem kodów specjalizacji określonym
w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 2,
c)
siedmiocyfrowego numeru prawa wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty;
2)
imię (imiona) i nazwisko lekarza;
3)
miejsce i data urodzenia w przypadku lekarza cudzoziemca;
4)
numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość:
nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;
5)
obywatelstwo (obywatelstwa);
6)
numer rejestracyjny lekarza w okręgowej izbie lekarskiej;
7)
numer seryjny i data wystawienia dokumentu „Prawo wykonywania zawodu lekarza” lub
„Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”;
8)
posiadane specjalizacje oraz rok ich uzyskania;
9)
numer i data decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia w sprawie wyrażenia zgody
na odbywanie specjalizacji przez lekarza cudzoziemca;
10)
tryb odbywania i zasady finansowania szkolenia specjalizacyjnego odbywanego przez
lekarza cudzoziemca;
11)
data i numer skierowania do odbywania szkolenia specjalizacyjnego oraz nazwa organu
kierującego;
12)
numer karty szkolenia specjalizacyjnego oraz indeksu zabiegów i procedur medycznych;
13)
nazwa i adres jednostki organizacyjnej oraz nazwa komórki organizacyjnej, w której
jest odbywane szkolenie specjalizacyjne;
14)
imię i nazwisko kierownika specjalizacji, posiadana specjalizacja i zajmowane stanowisko
oraz dane, o których mowa w pkt 4;
15)
data rozpoczęcia i zakończenia szkolenia specjalizacyjnego;
16)
data przedłużenia albo skrócenia szkolenia specjalizacyjnego i okres, o jaki szkolenie
to zostało przedłużone albo skrócone;
17)
data i wynik PES w zakresie uzyskanej specjalizacji;
18)
adnotacje dotyczące przeniesienia się lekarza w celu odbywania szkolenia specjalizacyjnego
z obszaru innego województwa, przyczyny przeniesienia, nazwa jednostki organizacyjnej,
w której lekarz odbywał dotychczas szkolenie specjalizacyjne, tryb odbywania szkolenia
specjalizacyjnego, nazwisko i imię dotychczasowego kierownika specjalizacji, dotychczasowy
okres trwania szkolenia specjalizacyjnego;
19)
adnotacja dotycząca wykreślenia lekarza z rejestru.
3.
Użytkownikami rejestru są:
1)
wojewodowie;
2)
minister właściwy do spraw zdrowia;
3)
Minister Obrony Narodowej;
4)
minister właściwy do spraw wewnętrznych;
5)
Minister Sprawiedliwości.
4.
Rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest jawny dla podmiotów, które wykażą interes prawny.
5.
Do rejestru, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności
podmiotów realizujących zadania publiczne .
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej oraz
ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób i tryb przekazywania danych, o których mowa w ust. 2,
2)
szczegółowy sposób prowadzenia rejestru oraz sposób udostępniania danych wpisanych
do rejestru
- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa danych oraz funkcjonalności prowadzonego
rejestru.
Art. 16r.
1.
Lekarz może składać dokumenty do PES do właściwego wojewody po uzyskaniu potwierdzenia
realizacji programu specjalizacji przez kierownika specjalizacji.
2.
Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej oraz pełniący służbę lub zatrudniony
w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej składa dokumenty
do PES do szefa jednostki organizacyjnej realizującej zadania z zakresu spraw podmiotów
leczniczych obsługującej Ministra Obrony Narodowej, po uzyskaniu potwierdzenia realizacji
programu specjalizacji przez kierownika specjalizacji.
3.
Lekarz będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych
lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub pełniący służbę
albo zatrudniony w podmiocie leczniczym, utworzonym przez ministra właściwego do spraw
wewnętrznych, składa dokumenty do PES do ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
po uzyskaniu potwierdzenia realizacji programu specjalizacji przez kierownika specjalizacji.
4.
Zgłoszenie do PES jest składane w formie wniosku elektronicznego, generowanego i pobieranego
na stronie internetowej CEM. CEM potwierdza elektronicznie zapisanie zgłoszonych na
wniosku danych. Lekarz, o którym mowa w ust. 1-3, po wypełnieniu i podpisaniu wniosku
składa go odpowiednio do właściwego wojewody, szefa jednostki organizacyjnej realizującej
zadania z zakresu spraw podmiotów leczniczych obsługującej Ministra Obrony Narodowej
albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
5.
Wniosek o przystąpienie do PES zawiera następujące dane:
1)
imię (imiona) i nazwisko;
2)
datę urodzenia;
3)
miejsce urodzenia;
4)
numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość:
nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;
5)
obywatelstwo;
6)
adres zamieszkania;
7)
adres do korespondencji;
8)
wskazanie jednostki, w której lekarz odbywał szkolenie i jej adresu;
9)
posiadane specjalizacje;
10)
ukończona uczelnia, data wystawienia i numer uzyskanego dyplomu lekarza;
11)
informacje o posiadanym prawie wykonywania zawodu lekarza: jego numer, data wydania
i organ wydający;
12)
tryb szkolenia;
13)
liczba dotychczasowych zgłoszeń do PES;
14)
informacje o ewentualnym skróceniu stażu specjalizacyjnego;
15)
stopień lub tytuł naukowy oraz imię i nazwisko kierownika specjalizacji;
16)
adres do korespondencji kierownika specjalizacji i numer telefonu kontaktowego;
17)
wskazanie wojewody prowadzącego postępowanie specjalizacyjne.
6.
Właściwy wojewoda, szef jednostki organizacyjnej realizującej zadania z zakresu spraw
podmiotów leczniczych obsługującej Ministra Obrony Narodowej albo minister właściwy
do spraw wewnętrznych stwierdza, czy dokumenty, o których mowa w ust. 1-3, spełniają
warunki formalne i przekazuje je do CEM.
7.
CEM organizuje PES dwa razy do roku w miejscach ustalonych przez dyrektora CEM.
8.
PES dla każdej specjalności jest składany w formie egzaminu testowego i egzaminu ustnego,
w kolejności ustalonej przez dyrektora CEM, obejmujących zakres odbytego szkolenia
specjalizacyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem procedur diagnostycznych i leczniczych,
z wyłączeniem wykonywania inwazyjnych zabiegów i procedur medycznych.
9.
Lekarz nie jest obowiązany do zaliczenia PES w całości albo w części, jeżeli złożył
z wynikiem pozytywnym egzamin organizowany przez europejskie towarzystwa naukowe,
który przez ministra właściwego do spraw zdrowia został uznany za równoważny z zaliczeniem
z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części, i przedstawi dyrektorowi CEM odpowiedni
dokument potwierdzający złożenie takiego egzaminu.
10.
W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może, na wniosek dyrektora
CEM, wyrazić zgodę na odstąpienie od przeprowadzenia egzaminu testowego PES dla wszystkich
lekarzy dopuszczonych do PES w danej dziedzinie w określonej sesji egzaminacyjnej,
z zachowaniem egzaminu ustnego, albo zdecydować o przeprowadzeniu PES jeden raz w
roku - z zachowaniem wszystkich jego części, w jednej z sesji egzaminacyjnych.
11.
Test oraz pytania lub zadania egzaminu ustnego opracowuje i ustala CEM w porozumieniu
z konsultantem krajowym właściwym dla danej dziedziny medycyny lub jego przedstawicielem
odrębnie dla każdej dziedziny medycyny oraz na każdą sesję egzaminacyjną.
12.
Testy, pytania i zadania egzaminacyjne są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane
i przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich przez osoby inne niż uczestniczące
w ich opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu, przechowywaniu, przeprowadzające
PES lub sprawujące nadzór nad ich prowadzeniem. Zadania testowe nie podlegają udostępnianiu
na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
13.
Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, wykaz egzaminów
organizowanych przez europejskie towarzystwa naukowe, których złożenie z wynikiem
pozytywnym jest równoważne z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo
w części, oraz wykaz dokumentów potwierdzających złożenie takich egzaminów, mając
na względzie zakres tematyczny tych egzaminów.
Art. 16s.
1.
CEM powiadamia lekarza o miejscach i terminach PES nie później niż na 14 dni przed
dniem jego rozpoczęcia.
2.
Lekarzowi przysługuje urlop szkoleniowy w wymiarze 6 dni na przygotowanie się i przystąpienie
do PES. Za czas urlopu szkoleniowego lekarz zachowuje prawo do wynagrodzenia.
3.
Egzamin testowy wchodzący w skład PES polega na rozwiązaniu 120 pytań zawierających
pięć wariantów odpowiedzi, z których tylko jeden jest prawidłowy. Lekarz może wybrać
tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź lekarz uzyskuje 1 punkt. W przypadku
braku odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane.
4.
Część testową PES uważa się za zaliczoną z wynikiem pozytywnym po uzyskaniu przez
lekarza co najmniej 60% możliwej do uzyskania maksymalnej liczby punktów.
5.
Podczas zdawania PES lekarz nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych,
a także nie może posiadać urządzeń służących do kopiowania, przekazywania i odbioru
informacji. Naruszenie tego zakazu stanowi podstawę zdyskwalifikowania osoby zdającej
egzamin, co jest równoznaczne z uzyskaniem przez nią wyniku negatywnego. CEM zawiadamia
o takim fakcie właściwego rzecznika odpowiedzialności zawodowej.
6.
Lekarz może składać PES po okazaniu dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.
7.
Przy składaniu przez lekarza egzaminu ustnego może być obecny kierownik specjalizacji
jako obserwator.
8.
Egzamin przeprowadza się w obecności co najmniej trzech członków komisji, o której
mowa w art. 16u ust. 1.
9.
PES przeprowadza się zgodnie z regulaminem porządkowym ustalonym przez dyrektora CEM
i zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
10.
W razie rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu PES lub nieprzewidzianych sytuacji
mających wpływ na przeprowadzenie PES dyrektor CEM może unieważnić PES w całości albo
w części, w danym terminie dla danej dziedziny dla poszczególnych albo wszystkich
zdających.
11.
Unieważnienie PES albo jego części powoduje, że traktuje się odpowiednio PES albo
jego część jako niebyłą. Unieważniony egzamin jest powtarzany w terminie nie dłuższym
niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja o unieważnieniu stała się ostateczna. W przypadku
unieważnienia całości PES wszystkie jego części odbywają się w terminie nie dłuższym
niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja o unieważnieniu stała się ostateczna.
12.
Decyzję o unieważnieniu dyrektor CEM podejmuje w terminie 14 dni od dnia powzięcia
informacji o przyczynach uzasadniających unieważnienie PES albo jego części.
13.
Decyzja o unieważnieniu PES albo jego części jest ogłaszana na stronie internetowej
CEM oraz przesyłana zainteresowanym lekarzom listem poleconym.
14.
Od decyzji o unieważnieniu PES albo jego części przysługuje odwołanie do ministra
właściwego do spraw zdrowia w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, składane za
pośrednictwem dyrektora CEM.
Art. 16t.
1.
W przypadku zgłoszenia do PES po raz czwarty i kolejny lekarz ponosi opłatę w wysokości
nie wyższej niż 25% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw
bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu
Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w
drodze obwieszczenia, do dnia 15 stycznia każdego roku. Dokument potwierdzający dokonanie
opłaty lekarz dołącza do zgłoszenia, o którym mowa w art. 16w ust. 3.
2.
Opłatę, o której mowa w ust. 1, pobiera dyrektor CEM.
3.
Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób
uiszczania opłaty, o której mowa w ust. 1, uwzględniając niezbędne koszty związane
z organizacją i przeprowadzaniem PES.
Art. 16u.
1.
PES jest przeprowadzany przez Państwową Komisję Egzaminacyjną, zwaną dalej „PKE”.
2.
Przewodniczącego i członków PKE powołuje i odwołuje dyrektor CEM spośród osób zaproponowanych
przez konsultanta krajowego właściwego dla danej dziedziny medycyny, towarzystwo naukowe
właściwe dla danej dziedziny medycyny oraz Naczelną Radę Lekarską.
3.
W skład PKE wchodzą lekarze specjaliści w dziedzinie medycyny objętej PES lub, w uzasadnionych
przypadkach, w pokrewnej dziedzinie medycyny:
1)
przedstawiciel lub przedstawiciele konsultanta krajowego właściwego dla danej dziedziny
medycyny;
2)
przedstawiciel lub przedstawiciele towarzystw naukowych właściwych dla danej dziedziny
medycyny;
3)
przedstawiciel lub przedstawiciele Naczelnej Rady Lekarskiej.
4.
Do członków PKE stosuje się odpowiednio art. 14b ust. 3 i 6-9.
5.
Dyrektor CEM, w celu przeprowadzenia PES w ustalonych miejscach i terminach, wyznacza
spośród członków PKE zespoły egzaminacyjne. Zespół egzaminacyjny składa się co najmniej
z trzech członków PKE, z zachowaniem reprezentacji podmiotów wymienionych w ust. 3.
6.
Do zadań PKE lub wydzielonego spośród jej członków zespołu egzaminacyjnego należy:
1)
ustalenie listy lekarzy dopuszczonych do PES w danej sesji egzaminacyjnej, z zastrzeżeniem
art. 16w ust. 4;
2)
przekazanie CEM kart testowych po przeprowadzeniu egzaminu testowego, z zachowaniem
tajności procedury;
3)
dokonywanie oceny egzaminu ustnego;
4)
przekazanie CEM oceny PES oraz innej dokumentacji związanej z przeprowadzonym PES,
nie później niż w terminie 14 dni od dnia zakończenia PES.
7.
Członkom PKE albo zespołu egzaminacyjnego przeprowadzającego dany PES przysługuje:
1)
wynagrodzenie w wysokości 300 zł dla przewodniczącego oraz 130 zł dla członka PKE
za udział w posiedzeniu PKE albo zespołu egzaminacyjnego;
2)
zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych
na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy;
3)
zwolnienie od pracy w dniu posiedzenia PKE albo zespołu egzaminacyjnego, bez zachowania
prawa do wynagrodzenia.
8.
Kwoty, o których mowa w ust. 7 pkt 1, podlegają waloryzacji z uwzględnieniem średniorocznego
wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej przyjętego w ustawie
budżetowej.
Art. 16w.
1.
CEM ustala i ogłasza wyniki PES. Wynik PES nie stanowi decyzji w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego.
2.
Lekarz uzyskuje wynik negatywny PES, jeżeli uzyska taki wynik chociażby z jednej części
PES. W takim przypadku lekarz może złożyć do dyrektora CEM zgłoszenie do kolejnego
PES. Uzyskany wynik pozytywny z części PES jest uznawany w kolejnych 6 sesjach egzaminacyjnych.
3.
Zgłoszenie następuje w formie wniosku elektronicznego, generowanego i pobieranego
na stronie internetowej CEM. CEM potwierdza elektronicznie zapisanie zgłoszonych we
wniosku danych. Lekarz po wypełnieniu formularza składa podpisany wniosek do CEM,
które zawiadamia o tym fakcie właściwego wojewodę.
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, lekarz zostaje wpisany na listę lekarzy dopuszczonych
do PES w danej sesji egzaminacyjnej przez dyrektora CEM.
5.
Lekarzowi, który złożył PES z wynikiem pozytywnym, dyrektor CEM wydaje dyplom w terminie
30 dni od dnia otrzymania dokumentacji egzaminacyjnej od PKE. Kopię dyplomu CEM przekazuje
do właściwej dla lekarza okręgowej izby lekarskiej.
6.
Dokumentacja dotycząca szkolenia specjalizacyjnego lekarza oraz kopia dyplomu PES
są przechowywane przez właściwe podmioty zgodnie z przepisami art. 5 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.
Art. 16x.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
określi, w drodze rozporządzenia:
1)
tryb i sposób przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego dla lekarzy oraz punktowe
kryteria kwalifikacji tych lekarzy do odbywania szkolenia specjalizacyjnego, mając
na celu konieczność zapewnienia obiektywności i przejrzystości postępowania kwalifikacyjnego,
2)
szczegółowy sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego, w tym przez lekarzy posiadających
I lub II stopień specjalizacji lub tytuł specjalisty,
3)
formy specjalistycznego szkolenia teoretycznego i praktycznego oraz sposoby ich prowadzenia,
4)
szczegółowy sposób zgłaszania się i tryb dopuszczania do PES,
5)
szczegółowy sposób i tryb składania PES oraz ustalania jego wyników,
6)
tryb powoływania PKE,
7)
wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 14b ust. 8, dla członków PKE,
8)
tryb uznawania stażu szkoleniowego, staży kierunkowych lub kursów szkoleniowych odbytych
za granicą lub w kraju za równoważne ze zrealizowaniem elementów określonych w danym
programie specjalizacji i ewentualne skrócenie szkolenia specjalizacyjnego,
9)
sposób i tryb uzyskania potwierdzenia posiadania umiejętności praktycznych określonych
programem specjalizacji
- uwzględniając zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych niezbędnych
do wykonywania zawodu w zakresie określonej dziedziny medycyny, zgodnie z wymogami
współczesnej wiedzy medycznej;
10)
wzory dokumentów potwierdzających realizację programu specjalizacji i jego ukończenia,
uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu programu specjalizacji;
11)
tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego w nowej dziedzinie medycyny nieobjętej
systemem szkolenia specjalizacyjnego za równoważny z odbytym szkoleniem specjalizacyjnym,
w tym kryteria oceny dorobku zawodowego i naukowego,
12)
tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego lekarzy posiadających stopień naukowy
doktora habilitowanego za równoważny z odbytym szkoleniem specjalizacyjnym, w tym
kryteria oceny dorobku zawodowego i naukowego
- uwzględniając zakres szkolenia odbytego w kraju lub za granicą.
2.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po
zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, tryb
i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego żołnierzem w
czynnej służbie wojskowej oraz pełniącego służbę lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym
utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej oraz wzory dokumentów, o których mowa w
ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu i specyfikę
szkolenia specjalizacyjnego lekarza będącego żołnierzem w czynnej służbie wojskowej
oraz pełniącego służbę lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra
Obrony Narodowej.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia,
tryb i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego funkcjonariuszem
w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez
ministra właściwego do spraw wewnętrznych albo zatrudnionego na podstawie umowy o
pracę albo umowy cywilnoprawnej, albo pełniącego służbę w podmiocie leczniczym, utworzonym
przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, oraz wzory dokumentów, o których
mowa w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu
i specyfikę szkolenia specjalizacyjnego lekarza będącego funkcjonariuszem w stosunku
służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego
do spraw wewnętrznych albo zatrudnionego na podstawie umowy o pracę albo umowy cywilnoprawnej,
albo pełniącego służbę w podmiocie leczniczym, utworzonym przez ministra właściwego
do spraw wewnętrznych.
4.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po
zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, tryb
i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego funkcjonariuszem
Służby Więziennej lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym, utworzonym przez Ministra
Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej, oraz wzory dokumentów, o których mowa
w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu i specyfikę
szkolenia specjalizacyjnego lekarza będącego funkcjonariuszem Służby Więziennej lub
zatrudnionego w podmiocie leczniczym, utworzonym przez Ministra Sprawiedliwości lub
organy Służby Więziennej.
Art. 17.
1.
Lekarz może uzyskać świadectwo potwierdzające posiadanie umiejętności z zakresu węższych
dziedzin medycyny lub udzielania określonych świadczeń zdrowotnych, zwane dalej „świadectwem”.
2.
Lekarz uzyskuje świadectwo po odbyciu szkolenia i zdaniu egzaminu państwowego po jego
zakończeniu.
3.
Warunki prowadzenia szkolenia, w tym wysokość opłat za szkolenie, określa umowa zawarta
pomiędzy podmiotem prowadzącym szkolenie a lekarzem.
4.
Szkolenie może prowadzić podmiot wpisany na listę podmiotów uprawnionych do szkolenia
w zakresie uzyskiwania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania
określonych świadczeń zdrowotnych, zwaną dalej „listą”, prowadzoną przez ministra
właściwego do spraw zdrowia, który spełnia następujące warunki:
1)
zobowiąże się do przeprowadzenia szkolenia zgodnie z programem zatwierdzonym przez
ministra właściwego do spraw zdrowia;
2)
zapewnia prowadzenie szkolenia przez co najmniej trzech lekarzy posiadających świadectwo
umiejętności lub tytuł specjalisty albo specjalizację drugiego stopnia w odpowiedniej
lub pokrewnej dziedzinie medycyny;
3)
udziela świadczeń zdrowotnych odpowiedniego rodzaju, w odpowiednim zakresie i liczbie,
umożliwiających zrealizowanie programu umiejętności określonej liczbie lekarzy, lub
zawarł w tym zakresie umowę z podmiotem, który udziela takich świadczeń;
4)
dysponuje odpowiednim sprzętem i aparaturą medyczną niezbędną do realizacji zadań
dydaktycznych określonych programem umiejętności.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wpisu
na listę, jeżeli podmiot nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 4.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia jest uprawniony do kontroli podmiotów wpisanych
na listę w zakresie spełniania wymogów, o których mowa w ust. 4. Do przeprowadzenia
kontroli stosuje się odpowiednio przepisy art. 19e ust. 2-10.
7.
Na podstawie ustaleń dokonanych w trakcie kontroli minister właściwy do spraw zdrowia
wydaje podmiotowi wpisanemu na listę zalecenia pokontrolne, mające na celu usunięcie
stwierdzonych nieprawidłowości, i określa termin ich wykonania.
8.
W przypadku niewykonania zaleceń pokontrolnych w wyznaczonym terminie minister właściwy
do spraw zdrowia skreśla, w drodze decyzji administracyjnej, podmiot z listy.
9.
Przeprowadzenie egzaminu państwowego i wydawanie świadectwa należy do zadań Centrum
Egzaminów Medycznych.
10.
Koszty przeprowadzenia egzaminu państwowego i wydania świadectwa ponosi lekarz.
11.
Minister właściwy do spraw zdrowia może uznać program szkolenia odbytego w kraju albo
za granicą za równoważny z programem, o którym mowa w ust. 4 pkt 1.
12.
Lekarz, który uzyskał świadectwo, informuje o tym właściwą okręgową radę lekarską,
która wpisuje informacje o tym fakcie do okręgowego rejestru lekarzy.
13.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
określa, w drodze rozporządzenia:
1)
rodzaje umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania określonych
świadczeń zdrowotnych, w których można uzyskać świadectwo,
2)
kwalifikacje, jakie powinien posiadać lekarz zamierzający odbyć szkolenie,
3)
tryb przygotowywania i zatwierdzania programów szkoleń,
4)
tryb wpisywania na listę i sposób jej prowadzenia,
5)
tryb przeprowadzenia egzaminu oraz wysokość opłaty za jego przeprowadzenie,
6)
wysokość opłaty za wydanie świadectwa,
7)
szczegółowe warunki i tryb uznawania szkoleń odbytych w kraju lub za granicą,
8)
sposób ewidencjonowania wydanych świadectw
- uwzględniając aktualny stan wiedzy medycznej i konieczność zapewnienia prawidłowego
przebiegu szkolenia i egzaminów w tym zakresie.
14.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej
oraz Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, może określić, w drodze rozporządzenia,
wykaz umiejętności uprawniających do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki
laboratoryjnej w laboratorium uwzględniając odpowiedni poziom wiedzy i umiejętności
w zakresie wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.
Art. 18.
1.
Lekarz ma prawo i obowiązek doskonalenia zawodowego, w szczególności w różnych formach
kształcenia podyplomowego.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej
określi, w drodze rozporządzenia, sposób dopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust.
1.
Art. 19.
1.
Kształcenie podyplomowe lekarzy i lekarzy dentystów mogą prowadzić:
1)
podmioty uprawnione do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego lub szkolenia w zakresie
uzyskiwania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania określonych
świadczeń zdrowotnych;
2)
inne podmioty niż wymienione w pkt 1 uprawnione do kształcenia podyplomowego na podstawie
odrębnych przepisów, w szczególności: medyczne szkoły wyższe, szkoły prowadzące działalność
dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych, medyczne jednostki badawczo-rozwojowe;
3)
inne podmioty niż wymienione w pkt 1 i 2 po uzyskaniu wpisu w rejestrze podmiotów
prowadzących kształcenie podyplomowe lekarzy i lekarzy dentystów, zwane dalej „organizatorami
kształcenia”.
2.
Warunkami prowadzenia kształcenia podyplomowego są:
1)
posiadanie planu kształcenia realizowanego w określonym czasie zawierającego w szczególności:
a)
cel (cele) kształcenia,
b)
przedmiot i zakres kształcenia, zgodny z aktualną wiedzą medyczną,
c)
formę (formy) kształcenia,
d)
wymagane kwalifikacje uczestników,
e)
sposób (sposoby) weryfikacji wyników kształcenia,
f)
sposób potwierdzania uczestnictwa i ukończenia kształcenia;
2)
zapewnienie kadry dydaktycznej o kwalifikacjach odpowiednich dla danego rodzaju kształcenia;
3)
zapewnienie odpowiedniej do realizacji programu kształcenia bazy dydaktycznej, w tym
dla szkolenia praktycznego;
4)
posiadanie wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia, uwzględniającego narzędzia
oceny jakości kształcenia oraz metody tej oceny;
5)
zapewnienie udzielania świadczeń zdrowotnych wchodzących w zakres kształcenia przez
uprawnione podmioty i osoby posiadające uprawnienia oraz właściwe kwalifikacje do
ich wykonywania.
3.
Spełnienie warunków prowadzenia kształcenia określonych w ust. 2 przez podmioty, o
których mowa w ust. 1 pkt 3, potwierdza okręgowa rada lekarska właściwa ze względu
na miejsce prowadzenia kształcenia lub Naczelna Rada Lekarska w odniesieniu do okręgowej
izby lekarskiej będącej organizatorem kształcenia oraz organizatora kształcenia zamierzającego
prowadzić kształcenie na terenie całego kraju.
Art. 19a.
Kształcenie podyplomowe wykonywane przez przedsiębiorcę jest działalnością regulowaną
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej .
Art. 19b.
1.
Organizator kształcenia zamierzający wykonywać działalność w zakresie kształcenia
podyplomowego przedstawia dane potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa
w art. 19 ust. 2, oraz składa do właściwej rady lekarskiej wniosek o wpis do rejestru
podmiotów prowadzących kształcenie podyplomowe lekarzy i lekarzy dentystów, zwanego
dalej „rejestrem”, zawierający dane, o których mowa w art. 19c ust. 3 pkt 1-6.
2.
Wraz z wnioskiem wnioskodawca składa oświadczenie następującej treści:
„
Oświadczam, że:
1)
dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących kształcenie podyplomowe
lekarzy i lekarzy dentystów są kompletne i zgodne z prawdą;
2)
znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie kształcenia podyplomowego
lekarzy i lekarzy dentystów - określone w ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty.
”
.
3.
Oświadczenie powinno również zawierać:
1)
nazwę wnioskodawcy, adres jego miejsca zamieszkania albo siedziby;
2)
oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;
3)
podpis osoby uprawnionej do reprezentowania wnioskodawcy, ze wskazaniem imienia i
nazwiska oraz pełnionej funkcji.
3a.
(uchylony)
3b.
(uchylony)
4.
Wpis do rejestru, z wyjątkiem rejestru prowadzonego przez Naczelną Radę Lekarską,
podlega opłacie.
5.
Opłata, o której mowa w ust. 4, stanowi przychód okręgowej izby lekarskiej, która
dokonała wpisu do rejestru.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowy tryb postępowania w sprawach dokonywania wpisu do rejestru, wzory dokumentów:
wniosku o wpis do rejestru, informacji o formie kształcenia, zaświadczenia o wpisie
do rejestru oraz sposób prowadzenia rejestru, mając na względzie konieczność ujednolicenia
dokumentacji dotyczącej prowadzenia kształcenia podyplomowego;
2)
wysokość opłaty, o której mowa w ust. 4, z uwzględnieniem kosztów związanych z postępowaniem
w sprawie wpisu i zmian wpisu oraz związanych z prowadzeniem przez organ prowadzący
rejestr kontroli prowadzenia kształcenia przez organizatora kształcenia.
Art. 19c.
1.
Organem prowadzącym rejestr jest okręgowa rada lekarska właściwa dla siedziby organizatora
prowadzenia kształcenia, a w przypadku okręgowej izby lekarskiej będącej organizatorem
kształcenia Naczelna Rada Lekarska.
1a.
Organizator kształcenia obowiązany jest przekazać informację, o której mowa w ust.
5, również okręgowej radzie lekarskiej właściwej dla miejsca prowadzenia kształcenia,
jeśli zamierza prowadzić kształcenie na terenie nieobjętym działaniem organu prowadzącego
rejestr.
2.
Rejestr może być prowadzony w systemie informatycznym.
3.
Do rejestru wpisuje się następujące dane:
1)
numer wpisu organizatora kształcenia do rejestru;
2)
nazwę organizatora kształcenia;
3)
miejsce zamieszkania albo siedzibę i adres organizatora kształcenia;
4)
formę organizacyjno-prawną organizatora kształcenia;
5)
określenie przedmiotu, zakresu i form kształcenia podyplomowego;
6)
początek i koniec okresu planowanego prowadzenia kształcenia podyplomowego;
7)
numer wpisu do rejestru przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej -
w przypadku przedsiębiorcy;
8)
numer i datę uchwały o wpisie do rejestru;
9)
numer i datę uchwały o zmianie wpisu do rejestru;
10)
numer i datę wystawienia zaświadczenia o wpisie do rejestru;
11)
daty i wyniki przeprowadzonych kontroli, o których mowa w art. 19e;
12)
dane, o których mowa w art. 19c ust. 5 pkt 1-6;
13)
datę i numer uchwały o wykreśleniu z rejestru.
4.
Organizator kształcenia wpisany do rejestru jest obowiązany zgłaszać organowi prowadzącemu
rejestr wszelkie zmiany danych, o których mowa w ust. 3 pkt 2-7 oraz w ust. 5 pkt
1-6, w terminie 14 dni od dnia ich powstania.
5.
Organizator kształcenia wpisany do rejestru jest obowiązany do przekazania organowi
prowadzącemu rejestr, nie później niż na 30 dni przed rozpoczęciem szkolenia, następujących
informacji dotyczących określonej formy szkolenia:
1)
przedmiotu i szczegółowego programu kształcenia podyplomowego;
2)
terminu rozpoczęcia i zakończenia kształcenia podyplomowego;
3)
miejsca i adresu kształcenia podyplomowego;
4)
regulaminu kształcenia podyplomowego zawierającego w szczególności:
a)
sposób i tryb kształcenia,
b)
zasady i tryb naboru uczestników,
c)
uprawnienia i obowiązki osób uczestniczących w kształceniu,
d)
szczegółowy sposób weryfikacji wyników kształcenia,
e)
wysokość opłaty za udział w kształceniu;
5)
szczegółowych danych dotyczących kwalifikacji wykładowców i innych osób prowadzących
nauczanie teoretyczne i zajęcia praktyczne;
6)
szczegółowych danych dotyczących kwalifikacji kierownika naukowego kształcenia;
7)
wzoru dokumentu potwierdzającego ukończenie kształcenia.
Art. 19d.
1.
Organ prowadzący rejestr odmawia wnioskodawcy wpisu do rejestru, w przypadku gdy:
1)
wydano prawomocne orzeczenie zakazujące wnioskodawcy wykonywania działalności objętej
wpisem;
2)
organizatora kształcenia wykreślono z rejestru na podstawie ust. 2 pkt 1, 4 lub 5
w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku;
3)
wnioskodawca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 19 ust. 2.
2.
Wpis organizatora kształcenia do rejestru podlega wykreśleniu w przypadku:
1)
złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 19b ust. 2, niezgodnego ze stanem faktycznym;
2)
wydania prawomocnego orzeczenia zakazującego organizatorowi kształcenia wykonywania
działalności objętej wpisem do rejestru;
3)
likwidacji lub ogłoszenia upadłości organizatora kształcenia;
4)
rażącego naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności objętej wpisem;
5)
niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych, o których mowa w art. 19e ust. 11 pkt
2;
6)
złożenia przez tego organizatora kształcenia wniosku o wykreślenie z rejestru.
3.
W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 4 i 5, wykreślenie z rejestru następuje
po uprzednim podjęciu uchwały o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do
rejestru przez organ prowadzący rejestr.
4.
Organizator kształcenia, którego wykreślono z rejestru, na podstawie ust. 2 pkt 1,
4 lub 5, może uzyskać ponowny wpis do tego rejestru nie wcześniej niż po upływie 3
lat od dnia podjęcia uchwały o wykreśleniu z rejestru.
5.
Do uchwał okręgowej rady lekarskiej lub Naczelnej Rady Lekarskiej w sprawie wpisu,
odmowy wpisu i wykreślenia wpisu z rejestru stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.
Art. 19e.
1.
Organ prowadzący rejestr jest uprawniony do kontroli organizatorów kształcenia w zakresie:
1)
zgodności ze stanem faktycznym informacji, o których mowa w art. 19c ust. 5;
2)
spełniania warunków określonych w art. 19 ust. 2;
3)
prawidłowości prowadzonej dokumentacji przebiegu kształcenia;
4)
zapewnienia odpowiedniej jakości kształcenia.
2.
Kontrola jest przeprowadzana przez osoby upoważnione przez organ prowadzący rejestr
do wykonywania czynności kontrolnych.
3.
Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności kontrolne, za okazaniem upoważnienia,
mają prawo:
1)
wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;
2)
udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;
3)
wglądu do prowadzonej przez organizatora kształcenia dokumentacji przebiegu kształcenia;
4)
żądania od organizatora kształcenia ustnych i pisemnych wyjaśnień;
5)
badania opinii uczestników kształcenia i kadry dydaktycznej.
4.
Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który powinien zawierać:
1)
nazwę i adres siedziby organizatora kształcenia;
2)
miejsce odbywania kształcenia;
3)
datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;
4)
imiona i nazwiska osób wykonujących te czynności;
5)
opis stanu faktycznego;
6)
stwierdzone nieprawidłowości;
7)
wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;
8)
datę i miejsce sporządzenia protokołu;
9)
informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez
organizatora kształcenia oraz o przyczynie tej odmowy.
5.
Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz organizator kształcenia.
6.
Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, organizator kształcenia
zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych
w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te
fakty i uzupełnić protokół.
7.
Odmowa podpisania protokołu przez organizatora kształcenia nie stanowi przeszkody
do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.
8.
Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się organizatorowi kształcenia.
9.
Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji
na temat organizacji i prowadzenia kształcenia podyplomowego oraz wyników prowadzonego
postępowania.
10.
Organizator kształcenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do
wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz ustaleń
zawartych w protokole.
11.
Na podstawie ustaleń zawartych w protokole organ prowadzący rejestr:
1)
wykreśla organizatora kształcenia z rejestru - w przypadku stwierdzenia okoliczności,
o których mowa w art. 19d ust. 2 pkt 1, 4 lub 5;
2)
w innych przypadkach niż określone w pkt 1 wydaje organizatorowi kształcenia zalecenia
pokontrolne, mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, i określa termin
ich wykonania.
Art. 19f.
1.
Szkolenie specjalizacyjne może być prowadzone przez jednostki organizacyjne, o których
mowa w art. 19 ust. 1, które spełniają warunki określone w ust. 2 i uzyskały akredytację
do szkolenia specjalizacyjnego. Potwierdzeniem akredytacji jest wpis na listę jednostek
akredytowanych do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie.
2.
Jednostka organizacyjna, o której mowa w ust. 1, ubiegająca się o akredytację do prowadzenia
szkolenia specjalizacyjnego, jest obowiązana spełniać następujące warunki:
1)
prowadzić działalność odpowiadającą profilowi prowadzonego szkolenia specjalizacyjnego
albo posiadać w swojej strukturze organizacyjnej oddziały szpitalne lub inne komórki
organizacyjne o profilu odpowiadającym temu szkoleniu;
2)
zapewnić warunki merytoryczne i organizacyjne umożliwiające realizację programu specjalizacji
określonej liczbie lekarzy;
3)
zapewnić pełnienie nadzoru w ramach istniejącej struktury organizacyjnej:
a)
w przypadku szpitali - nad jakością działalności dydaktycznej oraz leczniczej w zakresie
kształcenia podyplomowego lekarzy lub lekarzy dentystów,
b)
w przypadku innych jednostek organizacyjnych - nad jakością działalności dydaktycznej
w zakresie kształcenia podyplomowego lekarzy lub lekarzy dentystów;
4)
zapewnić monitorowanie dokumentacji szkolenia specjalizacyjnego danego lekarza;
5)
zatrudnić na podstawie umowy o pracę lub na podstawie umowy cywilnoprawnej albo posiadać
zatrudnionych na stanowisku służbowym w oddziałach szpitalnych lub w komórkach organizacyjnych,
o których mowa w pkt 1:
a)
co najmniej jednego lekarza z tytułem specjalisty lub z II stopniem specjalizacji
w odpowiedniej dziedzinie medycyny,
b)
co najmniej dwóch lekarzy z tytułem specjalisty lub II stopniem specjalizacji w dziedzinie
pokrewnej, w przypadku specjalności, dla których przepisy obowiązujące przed dniem
wejścia w życie ustawy nie przewidywały uzyskania II stopnia specjalizacji lub tytułu
specjalisty,
c)
co najmniej jednego lekarza z tytułem specjalisty lub II stopniem specjalizacji w
odpowiedniej dziedzinie stomatologii, w przypadku jednostek organizacyjnych lub komórek
organizacyjnych realizujących szkolenie specjalizacyjne w dziedzinach stomatologii;
6)
posiadać kadrę oraz sprzęt i aparaturę medyczną niezbędne do realizacji zadań określonych
programem specjalizacji zgodnie ze standardami akredytacyjnymi, o których mowa w art.
16f ust. 3 pkt 7;
7)
udzielać świadczeń zdrowotnych odpowiedniego rodzaju, w odpowiednim zakresie i liczbie,
umożliwiających zrealizowanie programu specjalizacji określonej liczbie lekarzy;
8)
udzielać całodobowych świadczeń zdrowotnych osobom hospitalizowanym lub niewymagającym
hospitalizacji, w stanach zagrożenia zdrowia i życia oraz w innych przypadkach niecierpiących
zwłoki, jeżeli wynika to z programu specjalizacji;
9)
zapewnić lekarzom odbywającym szkolenie specjalizacyjne pełnienie dyżurów medycznych
w liczbie określonej programem specjalizacji lub pracę w systemie zmianowym lub równoważnym
czasie pracy w maksymalnym czasie pracy dopuszczonym w przepisach o działalności leczniczej;
10)
zawierać porozumienie z podmiotami, w celu umożliwienia zrealizowania przez lekarzy
programu specjalizacji, w tym staży kierunkowych, o których mowa w ust. 3, których
realizacji nie może zapewnić w ramach swojej struktury organizacyjnej;
11)
uzyskać opinię właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny o
spełnieniu warunków, o których mowa w pkt 1-10, a w przypadku jego braku - konsultanta
krajowego właściwego dla danej dziedziny medycyny lub właściwego konsultanta wojewódzkiego
w dziedzinie pokrewnej lub konsultanta krajowego w dziedzinie lub dziedzinach medycyny
związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie
wojny i pokoju lub jego przedstawiciela.
3.
Staże kierunkowe mogą być prowadzone przez:
1)
jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1, lub
2)
inne jednostki organizacyjne spełniające warunki, o których mowa w ust. 2, po uzyskaniu
przez nie akredytacji do prowadzenia staży kierunkowych.
4.
Jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 19 ust. 1, przedstawia CMKP, w celu
uzyskania opinii powołanego przez dyrektora CMKP zespołu ekspertów o spełnieniu przez
jednostkę warunków, o których mowa w ust. 2, informację zawierającą dane i opinię
określone w ust. 2 oraz dane o podmiotach, o których mowa w ust. 3.
5.
W skład zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 4, dyrektor CMKP powołuje pięciu lekarzy
specjalistów w danej dziedzinie medycyny lub w dziedzinie pokrewnej:
1)
przewodniczącego zespołu - lekarza zaproponowanego przez konsultanta krajowego w danej
dziedzinie medycyny;
2)
czterech członków zespołu:
a)
jednego - spośród osób zaproponowanych przez konsultanta krajowego w danej dziedzinie
medycyny,
b)
jednego - spośród osób zaproponowanych przez towarzystwo naukowe dla dziedziny medycyny,
c)
jednego - spośród osób zaproponowanych przez Naczelną Radę Lekarską,
d)
przedstawiciela konsultanta w danej dziedzinie medycyny lub konsultanta lub konsultantów
krajowych w dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych
wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju.
6.
Zespół ekspertów zbiera się w miarę potrzeby, nie rzadziej niż raz na kwartał, celem
wydania opinii o spełnieniu przez jednostkę warunków, o których mowa w ust. 2.
7.
Dyrektor CMKP na podstawie przedstawionej opinii zespołu ekspertów dokonuje wpisu
jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 1, na prowadzoną przez siebie listę
jednostek akredytowanych i określa maksymalną liczbę miejsc szkoleniowych w zakresie
danej specjalizacji dla lekarzy mogących odbywać szkolenie specjalizacyjne lub staż
kierunkowy w komórce organizacyjnej wchodzącej w jej skład.
8.
Aktualne listy jednostek akredytowanych, o których mowa w ust. 1 i 3, CMKP publikuje
na swojej stronie internetowej.
9.
W przypadku zmiany formy prawnej jednostki akredytowanej, o której mowa w ust. 1 i
3, albo jej reorganizacji jednostka ta może prowadzić szkolenie specjalizacyjne lub
staż kierunkowy, jeżeli złoży do wojewody oświadczenie o spełnianiu wymagań określonych
w ust. 2.
10.
Jednostka, o której mowa w ust. 1 i 3, niezwłocznie po zmianie formy prawnej występuje
do CMKP o wydanie opinii, o której mowa w ust. 4.
11.
W przypadku negatywnej opinii zespołu ekspertów wydanej jednostce, o której mowa w
ust. 1 i 3, dyrektor CMKP, w drodze decyzji, skreśla jednostkę organizacyjną z listy
jednostek akredytowanych, o której mowa w ust. 1 i 3.
12.
W przypadku gdy jednostka, o której mowa w ust. 1 i 3, przestała spełniać warunki
niezbędne do uzyskania akredytacji do szkolenia specjalizacyjnego albo prowadzenia
stażu kierunkowego, powiadamia o tym niezwłocznie wojewodę i dyrektora CMKP.
13.
Maksymalna liczba miejsc szkoleniowych, o której mowa w ust. 7, ulega zmniejszeniu
w zakresie danej specjalizacji w przypadku nieprzyjęcia lekarza skierowanego do odbywania
szkolenia specjalizacyjnego przez jednostkę posiadającą wolne miejsca szkoleniowe
w danej specjalizacji, odpowiednio do liczby nieprzyjętych osób.
Art. 19g.
1.
Kursy szkoleniowe objęte programem danej specjalizacji mogą być prowadzone przez jednostki
organizacyjne, o których mowa w art. 19 ust. 1, po uzyskaniu pozytywnej opinii konsultanta
krajowego w danej dziedzinie medycyny, a w przypadku jego braku - właściwego konsultanta
wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny oraz po wpisaniu na listę prowadzoną przez
CMKP, o której mowa w ust. 5.
2.
Podmiot zamierzający prowadzić kurs szkoleniowy objęty programem danej specjalizacji
przedstawia CMKP, w terminie do dnia 15 listopada każdego roku, informacje zawierające
dane obejmujące:
1)
nazwę i siedzibę jednostki organizacyjnej lub imię, nazwisko i adres osoby fizycznej
zamierzającej prowadzić kurs szkoleniowy;
2)
imię i nazwisko oraz kwalifikacje zawodowe osoby mającej być kierownikiem kursu szkoleniowego;
3)
zakres i sposób organizacji kursu szkoleniowego;
4)
tryb kursu szkoleniowego;
5)
program kursu szkoleniowego określający:
a)
cel kursu szkoleniowego,
b)
wymagane kwalifikacje uczestników kursu szkoleniowego,
c)
okres i sposób realizacji programu kursu szkoleniowego,
d)
zakres tematyczny oraz treść zajęć teoretycznych i zajęć praktycznych;
6)
regulamin kursu szkoleniowego określający:
a)
sposób organizacji kursu szkoleniowego,
b)
zasady i sposób naboru uczestników kursu szkoleniowego,
c)
wzór karty przebiegu kursu szkoleniowego,
d)
prawa i obowiązki uczestników kursu szkoleniowego,
e)
zakres obowiązków wykładowców i innych prowadzących zajęcia teoretyczne i zajęcia
praktyczne,
f)
sposób sprawdzania nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych,
g)
sposób oceny organizacji i przebiegu kursu szkoleniowego przez uczestników;
7)
charakterystykę bazy dydaktycznej i zajęć praktycznych;
8)
kwalifikacje kadry dydaktycznej;
9)
termin, miejsce oraz liczbę osób mogących uczestniczyć w kursie szkoleniowym.
3.
W przypadku kursów szkoleniowych, o których mowa w ust. 2, trwających nie dłużej niż
5 dni, podmiot zamierzający prowadzić ten kurs zgłasza corocznie CMKP, w terminie
do dnia 15 listopada roku poprzedzającego rozpoczęcie kursu, następujące informacje:
1)
nazwę i siedzibę jednostki organizacyjnej lub imię, nazwisko i adres osoby fizycznej
zamierzającej prowadzić kurs szkoleniowy;
2)
imię i nazwisko oraz kwalifikacje zawodowe osoby mającej być kierownikiem kursu szkoleniowego;
3)
program kursu szkoleniowego określający:
a)
cel kursu szkoleniowego,
b)
wymagane kwalifikacje uczestników kursu szkoleniowego,
c)
zakres tematyczny i treść zajęć teoretycznych i zajęć praktycznych;
4)
sposób sprawdzenia nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;
5)
sposób oceny organizacji i przebiegu kursu szkoleniowego przez jego uczestników;
6)
termin, miejsce oraz liczbę osób mogących uczestniczyć w tym kursie.
4.
CMKP koordynuje organizację kursów szkoleniowych objętych programem danej specjalizacji
zgodnie z wymogami odpowiednich specjalizacji oraz liczbą i rozmieszczeniem regionalnym
lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne w poszczególnych dziedzinach medycyny.
5.
CMKP publikuje, w terminie do dnia 31 grudnia każdego roku, na stronie internetowej
CMKP, listę kursów szkoleniowych objętych programami specjalizacji.
6.
Podmiot, który zrealizował kurs szkoleniowy, o którym mowa w ust. 1, przekazuje do
CMKP listę lekarzy, którzy ukończyli kurs szkoleniowy, zawierającą imię i nazwisko
oraz numer PESEL lekarza, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego
tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania.
Art. 19h.
1.
Nadzór nad realizacją szkolenia specjalizacyjnego sprawuje minister właściwy do spraw
zdrowia.
2.
Nadzorowi podlega w szczególności:
1)
zgodność realizacji zajęć z programem specjalizacji;
2)
prawidłowość prowadzonej dokumentacji przebiegu szkolenia specjalizacyjnego;
3)
zapewnienie odpowiedniej jakości szkolenia specjalizacyjnego.
3.
W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się kontrolę i monitoruje realizację
szkolenia specjalizacyjnego.
4.
Czynności, o których mowa w ust. 3, wykonuje dyrektor CMKP.
5.
Dyrektor CMKP na podstawie przeprowadzonych czynności kontrolnych oraz dostępnych
form monitoringu systemu specjalizacji opracowuje raport o stanie realizacji kształcenia
specjalizacyjnego w danym roku i przedstawia go ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.
6.
CMKP prowadzi cykliczne szkolenia w zakresie wiedzy na temat systemu specjalizacji,
przeznaczone dla kierowników specjalizacji, kadry kierowniczej jednostek prowadzących
szkolenia specjalizacyjne oraz przedstawicieli wojewody finansowane z budżetu państwa
z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.
Art. 19i.
1.
Kontrola realizacji szkolenia specjalizacyjnego jest prowadzona przez zespół kontrolny
powoływany przez dyrektora CMKP. W skład zespołu mogą wchodzić, poza pracownikami
CMKP:
1)
krajowy albo wojewódzki konsultant w odpowiedniej dziedzinie medycyny lub jego przedstawiciel
lub
2)
przedstawiciel lub przedstawiciele konsultanta lub konsultantów krajowych w dziedzinach
medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością
kraju w czasie wojny i pokoju;
3)
przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny oraz
4)
przedstawiciel właściwego miejscowo wojewody.
2.
Zespół kontrolny, w składzie co najmniej 3-osobowym, wykonując czynności kontrolne,
za okazaniem upoważnienia, ma prawo:
1)
wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;
2)
udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;
3)
wglądu do dokumentacji przebiegu szkolenia prowadzonej przez jednostkę prowadzącą
szkolenie specjalizacyjne;
4)
żądania od kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne ustnych i pisemnych
wyjaśnień;
5)
badania opinii uczestników szkolenia specjalizacyjnego i kadry dydaktycznej.
3.
Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera:
1)
nazwę i adres jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne;
2)
miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego;
3)
datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;
4)
imiona i nazwiska osób wykonujących czynności kontrolne;
5)
opis stanu faktycznego;
6)
stwierdzone nieprawidłowości;
7)
wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;
8)
datę i miejsce sporządzenia protokołu;
9)
informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez
kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne.
4.
Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz kierownik jednostki prowadzącej
szkolenie specjalizacyjne.
5.
Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, kierownik jednostki prowadzącej
szkolenie specjalizacyjne zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych
w trakcie kontroli i opisanych w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są
obowiązane zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić protokół.
6.
Odmowa podpisania protokołu przez kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne
nie stanowi przeszkody do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.
7.
Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się kierownikowi jednostki prowadzącej szkolenie
specjalizacyjne.
8.
Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji
na temat organizacji i prowadzenia kształcenia podyplomowego oraz wyników prowadzonego
postępowania.
9.
Kierownik jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne, w terminie 7 dni od dnia
otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzania
czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole.
10.
Dyrektor CMKP przekazuje kierownikowi jednostki szkolącej zalecenia pokontrolne dotyczące
stwierdzenia nieprawidłowości w trakcie kontroli i zobowiązuje go do usunięcia tych
nieprawidłowości w wyznaczonym terminie; kopie pisma z zaleceniami pokontrolnymi przekazuje
do wiadomości konsultantowi krajowemu właściwemu dla danej dziedziny medycyny i właściwemu
konsultantowi wojewódzkiemu w danej dziedzinie medycyny.
11.
W przypadku niezrealizowania zaleceń pokontrolnych w określonym terminie dyrektor
CMKP podejmuje decyzję o skreśleniu jednostki z listy zawierającej wykaz jednostek
uprawnionych do kształcenia specjalizacyjnego.
12.
Osobom wykonującym czynności kontrolne przysługuje:
1)
wynagrodzenie w wysokości 300 zł za wykonanie czynności kontrolnych;
2)
zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych
na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy;
3)
zwolnienie od pracy w dniach wykonywania czynności kontrolnych bez zachowania prawa
do wynagrodzenia.
13.
Kwota, o której mowa w ust. 12 pkt 1, podlega waloryzacji z uwzględnieniem średniorocznego
wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej przyjętego w ustawie
budżetowej.
Art. 19j.
Monitorowanie systemu szkolenia specjalizacyjnego polega w szczególności na rejestrowaniu
danych określonych w art. 16p ust. 2 oraz informacji o liczbie jednostek uprawnionych
do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego i liczby miejsc szkoleniowych, a także
badaniu poprawności funkcjonowania poszczególnych procedur specjalizacyjnych na podstawie
zgromadzonych tą drogą informacji.
Art. 20.
Lekarzowi przysługuje prawo używania tytułu i stopnia naukowego oraz tytułu specjalisty
w brzmieniu określonym przez odrębne przepisy.
Art. 20a.
1.
Lekarz będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej i posiadający dokumenty,
o których mowa w art. 16a, ma prawo do używania określonych tytułów specjalisty w
danej dziedzinie medycyny, uzyskiwanych w Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz specjalności lekarskich uzyskiwanych
w państwach członkowskich Unii Europejskiej, które odpowiadają specjalnościom uzyskiwanym
w Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 20b.
1.
Lekarz, lekarz dentysta będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej
ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 2, posługiwać się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
oryginalnym tytułem określającym wykształcenie uzyskanym w innym niż Rzeczpospolita
Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub jego skrótem.
2.
Okręgowa rada lekarska może wymagać, aby tytuł określający wykształcenie lekarza,
lekarza dentysty, był używany wraz ze wskazaniem nazwy i siedziby instytucji, która
ten tytuł przyznała.
3.
Jeżeli tytuł określający wykształcenie lekarza, lekarza dentysty będącego obywatelem
państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest tożsamy z tytułem, do którego używania
jest wymagane w Rzeczypospolitej Polskiej odbycie dodatkowego szkolenia, którego lekarz
ten nie posiada, okręgowa rada lekarska może określić brzmienie tego tytułu, którym
lekarz może się posługiwać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Rozdział 4
Eksperyment medyczny
Art. 21.
1.
Eksperyment medyczny przeprowadzany na ludziach może być eksperymentem leczniczym
lub badawczym.
2.
Eksperymentem leczniczym jest wprowadzenie przez lekarza nowych lub tylko częściowo
wypróbowanych metod diagnostycznych, leczniczych lub profilaktycznych w celu osiągnięcia
bezpośredniej korzyści dla zdrowia osoby leczonej. Może on być przeprowadzony, jeżeli
dotychczas stosowane metody medyczne nie są skuteczne lub jeżeli ich skuteczność nie
jest wystarczająca.
3.
Eksperyment badawczy ma na celu przede wszystkim rozszerzenie wiedzy medycznej. Może
być on przeprowadzany zarówno na osobach chorych, jak i zdrowych. Przeprowadzenie
eksperymentu badawczego jest dopuszczalne wówczas, gdy uczestnictwo w nim nie jest
związane z ryzykiem albo też ryzyko jest niewielkie i nie pozostaje w dysproporcji
do możliwych pozytywnych rezultatów takiego eksperymentu.
Art. 22.
Eksperyment medyczny może być przeprowadzany, jeżeli spodziewana korzyść lecznicza
lub poznawcza ma istotne znaczenie, a przewidywane osiągnięcie tej korzyści oraz celowość
i sposób przeprowadzania eksperymentu są zasadne w świetle aktualnego stanu wiedzy
i zgodne z zasadami etyki lekarskiej.
Art. 23.
Eksperymentem medycznym kieruje lekarz posiadający odpowiednio wysokie kwalifikacje.
Art. 24.
1.
Osoba, która ma być poddana eksperymentowi medycznemu, jest uprzednio informowana
o celach, sposobach i warunkach przeprowadzenia eksperymentu, spodziewanych korzyściach
leczniczych lub poznawczych, ryzyku oraz o możliwości odstąpienia od udziału w eksperymencie
w każdym jego stadium.
2.
W przypadku gdyby natychmiastowe przerwanie eksperymentu mogło spowodować niebezpieczeństwo
dla życia lub zdrowia jego uczestnika, lekarz obowiązany jest go o tym poinformować.
Art. 25.
1.
Przeprowadzenie eksperymentu medycznego wymaga pisemnej zgody osoby badanej mającej
w nim uczestniczyć. W przypadku niemożności wyrażenia pisemnej zgody, za równoważne
uważa się wyrażenie zgody ustnie złożone w obecności dwóch świadków. Zgoda tak złożona
powinna być odnotowana w dokumentacji lekarskiej.
2.
Udział małoletniego w eksperymencie medycznym jest dopuszczalny tylko za pisemną zgodą
jego przedstawiciela ustawowego. Jeżeli małoletni ukończył 16 lat lub nie ukończył
16 lat i jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie swego uczestnictwa
w eksperymencie, konieczna jest także jego pisemna zgoda.
3.
Udział małoletniego w eksperymencie badawczym jest dopuszczalny, jeżeli spodziewane
korzyści mają bezpośrednie znaczenie dla zdrowia małoletniego, a ryzyko jest niewielkie
i nie pozostaje w dysproporcji do możliwych pozytywnych rezultatów. Eksperyment badawczy
z udziałem małoletniego nie jest dopuszczalny, gdy istnieje możliwość przeprowadzenia
takiego eksperymentu o porównywalnej efektywności z udziałem osoby posiadającej pełną
zdolność do czynności prawnych.
4.
W przypadku osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej zgodę na udział tej osoby w eksperymencie
leczniczym wyraża przedstawiciel ustawowy tej osoby. Jeżeli osoba taka jest w stanie
z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie swojego uczestnictwa w eksperymencie leczniczym,
konieczne jest ponadto uzyskanie pisemnej zgody tej osoby.
5.
W przypadku osoby, która ma pełną zdolność do czynności prawnych, lecz nie jest w
stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinii w sprawie swego uczestnictwa w eksperymencie,
zgodę na udział tej osoby w eksperymencie leczniczym wyraża sąd opiekuńczy właściwy
ze względu na siedzibę podmiotu przeprowadzającego eksperyment.
6.
W przypadku gdy przedstawiciel ustawowy odmawia zgody na udział chorego w eksperymencie
leczniczym, można zwrócić się do sądu opiekuńczego, właściwego ze względu na siedzibę
podmiotu przeprowadzającego eksperyment, o wyrażenie zgody.
7.
Z wnioskiem o udzielenie zgody na uczestnictwo w eksperymencie medycznym osoby, o
której mowa w ust. 2-5, może wystąpić podmiot przeprowadzający eksperyment do sądu
opiekuńczego właściwego ze względu na siedzibę tego podmiotu.
8.
W przypadkach niecierpiących zwłoki i ze względu na bezpośrednie zagrożenie życia,
uzyskanie zgody, o której mowa w ust. 1-6, nie jest konieczne.
Art. 26.
1.
Udział w eksperymencie leczniczym kobiet ciężarnych wymaga szczególnie wnikliwej oceny
związanego z tym ryzyka dla matki i dziecka poczętego.
2.
Kobiety ciężarne i karmiące mogą uczestniczyć wyłącznie w eksperymentach badawczych
pozbawionych ryzyka lub związanych z niewielkim ryzykiem.
3.
Dzieci poczęte, osoby ubezwłasnowolnione, żołnierze służby zasadniczej oraz osoby
pozbawione wolności nie mogą uczestniczyć w eksperymentach badawczych.
Art. 27.
1.
Osoba lub inny podmiot uprawniony do udzielenia zgody na eksperyment medyczny może
ją cofnąć w każdym stadium eksperymentu. Lekarz powinien wówczas eksperyment przerwać.
2.
Lekarz prowadzący eksperyment leczniczy ma obowiązek przerwać go, jeżeli w czasie
jego trwania wystąpi zagrożenie zdrowia chorego przewyższające spodziewane korzyści
dla chorego.
3.
Lekarz prowadzący eksperyment badawczy ma obowiązek przerwać go, jeżeli w czasie jego
trwania nastąpi nieprzewidziane zagrożenie zdrowia lub życia osoby w nim uczestniczącej.
Art. 28.
Informacja uzyskana w związku z eksperymentem medycznym może być wykorzystana do celów
naukowych, bez zgody osoby poddanej temu eksperymentowi, w sposób uniemożliwiający
identyfikację tej osoby.
Art. 29.
1.
Eksperyment medyczny może być przeprowadzony wyłącznie po wyrażeniu pozytywnej opinii
o projekcie przez niezależną komisję bioetyczną. Do składu komisji powołuje się osoby
posiadające wysoki autorytet moralny i wysokie kwalifikacje specjalistyczne.
2.
Komisja bioetyczna wyraża opinię o projekcie eksperymentu medycznego, w drodze uchwały,
przy uwzględnieniu kryteriów etycznych oraz celowości i wykonalności projektu.
2a.
Komisje bioetyczne i Odwoławcza Komisja Bioetyczna wydają także opinie dotyczące badań
klinicznych, jeżeli inne ustawy tak stanowią, w zakresie określonym w tych ustawach.
3.
Komisje bioetyczne powołują:
1)
okręgowa rada lekarska na obszarze swojego działania, z wyłączeniem podmiotów, o których
mowa w pkt 2 i 3;
2)
rektor wyższej uczelni medycznej lub wyższej uczelni z wydziałem medycznym;
3)
dyrektor medycznej jednostki badawczo-rozwojowej.
4.
W skład komisji bioetycznych, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3, wchodzi również przedstawiciel
właściwej okręgowej rady lekarskiej.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej
powołuje Odwoławczą Komisję Bioetyczną, rozpatrującą odwołania od uchwał komisji bioetycznych,
o których mowa w ust. 2.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady powoływania i finansowania oraz
tryb działania komisji bioetycznych.
Rozdział 5
Zasady wykonywania zawodu lekarza
Art. 30.
Lekarz ma obowiązek udzielać pomocy lekarskiej w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej
udzieleniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia
ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia, oraz w innych przypadkach niecierpiących zwłoki.
Art. 31.
1.
Lekarz ma obowiązek udzielać pacjentowi lub jego ustawowemu przedstawicielowi przystępnej
informacji o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach
diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania
albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu.
2.
Lekarz może udzielić informacji, o której mowa w ust. 1, innym osobom za zgodą pacjenta
lub jego przedstawiciela ustawowego.
3.
Na żądanie pacjenta lekarz nie ma obowiązku udzielać pacjentowi informacji, o której
mowa w ust. 1.
4.
W sytuacjach wyjątkowych, jeżeli rokowanie jest niepomyślne dla pacjenta, lekarz może
ograniczyć informację o stanie zdrowia i o rokowaniu, jeżeli według oceny lekarza
przemawia za tym dobro pacjenta. W takich przypadkach lekarz informuje przedstawiciela
ustawowego pacjenta lub osobę upoważnioną przez pacjenta. Na żądanie pacjenta lekarz
ma jednak obowiązek udzielić mu żądanej informacji.
5.
Obowiązek lekarza, określony w ust. 1, dotyczy także pacjentów, którzy ukończyli 16
lat.
6.
Jeżeli pacjent nie ukończył 16 lat lub jest nieprzytomny bądź niezdolny do zrozumienia
znaczenia informacji, lekarz udziela informacji osobie bliskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku
Praw Pacjenta .
7.
Pacjentowi, który nie ukończył 16 lat, lekarz udziela informacji w zakresie i formie
potrzebnej do prawidłowego przebiegu procesu diagnostycznego lub terapeutycznego i
wysłuchuje jego zdania.
8.
Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o opiekunie faktycznym, należy przez to rozumieć
opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku
Praw Pacjenta.
Art. 32.
1.
Lekarz może przeprowadzić badanie lub udzielić innych świadczeń zdrowotnych, z zastrzeżeniem
wyjątków przewidzianych w ustawie, po wyrażeniu zgody przez pacjenta.
2.
Jeżeli pacjent jest małoletni lub niezdolny do świadomego wyrażenia zgody, wymagana
jest zgoda jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela ustawowego
lub porozumienie się z nim jest niemożliwe - zezwolenie sądu opiekuńczego.
3.
Jeżeli zachodzi potrzeba przeprowadzenia badania osoby, o której mowa w ust. 2, zgodę
na przeprowadzenie badania może wyrazić także opiekun faktyczny.
4.
W przypadku osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej zgodę wyraża przedstawiciel ustawowy
tej osoby. Jeżeli osoba taka jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie
badania, konieczne jest ponadto uzyskanie zgody tej osoby.
5.
Jeżeli pacjent ukończył 16 lat, wymagana jest także jego zgoda.
6.
Jeżeli jednak małoletni, który ukończył 16 lat, osoba ubezwłasnowolniona albo pacjent
chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym rozeznaniem,
sprzeciwia się czynnościom medycznym, poza zgodą jego przedstawiciela ustawowego lub
opiekuna faktycznego albo w przypadku niewyrażenia przez nich zgody wymagane jest
zezwolenie sądu opiekuńczego.
7.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zgoda osób wymienionych w ust. 1, 2 i 4 może być
wyrażona ustnie albo nawet poprzez takie ich zachowanie, które w sposób niebudzący
wątpliwości wskazuje na wolę poddania się proponowanym przez lekarza czynnościom medycznym.
8.
Jeżeli pacjent, o którym mowa w ust. 2, nie ma przedstawiciela ustawowego ani opiekuna
faktycznego albo porozumienie się z tymi osobami jest niemożliwe, lekarz po przeprowadzeniu
badania może przystąpić do udzielania dalszych świadczeń zdrowotnych dopiero po uzyskaniu
zgody sądu opiekuńczego, chyba że co innego wynika z przepisów ustawy.
9.
Do czynności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 34 ust.
7.
10.
Sądem opiekuńczym właściwym miejscowo dla udzielania zgody na wykonywanie czynności
medycznych jest sąd, w którego okręgu czynności te mają być wykonane.
Art. 33.
1.
Badanie lub udzielenie pacjentowi innego świadczenia zdrowotnego bez jego zgody jest
dopuszczalne, jeżeli wymaga on niezwłocznej pomocy lekarskiej, a ze względu na stan
zdrowia lub wiek nie może wyrazić zgody i nie ma możliwości porozumienia się z jego przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym.
2.
Decyzję o podjęciu czynności medycznych w okolicznościach, o których mowa w ust. 1,
lekarz powinien w miarę możliwości skonsultować z innym lekarzem.
3.
Okoliczności, o których mowa w ust. 1 i 2, lekarz odnotowuje w dokumentacji medycznej
pacjenta.
Art. 34.
1.
Lekarz może wykonać zabieg operacyjny albo zastosować metodę leczenia lub diagnostyki
stwarzającą podwyższone ryzyko dla pacjenta, po uzyskaniu jego pisemnej zgody.
2.
Przed wyrażeniem zgody przez pacjenta w sytuacji, o której mowa w ust. 1, lekarz ma
obowiązek udzielenia mu informacji zgodnie z art. 31.
3.
Lekarz może wykonać zabieg lub zastosować metodę, o której mowa w ust. 1, wobec pacjenta
małoletniego, ubezwłasnowolnionego bądź niezdolnego do świadomego wyrażenia pisemnej
zgody, po uzyskaniu zgody jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela
lub gdy porozumienie się z nim jest niemożliwe - po uzyskaniu zezwolenia sądu opiekuńczego.
4.
Jeżeli pacjent ukończył 16 lat, wymagana jest także jego pisemna zgoda.
5.
W sytuacji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 32 ust. 6.
6.
Jeżeli przedstawiciel ustawowy pacjenta małoletniego, ubezwłasnowolnionego bądź niezdolnego
do świadomego wyrażenia zgody nie zgadza się na wykonanie przez lekarza czynności
wymienionych w ust. 1, a niezbędnych dla usunięcia niebezpieczeństwa utraty przez
pacjenta życia lub ciężkiego uszkodzenia ciała bądź ciężkiego rozstroju zdrowia, lekarz
może wykonać takie czynności po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego.
7.
Lekarz może wykonać czynności, o których mowa w ust. 1, bez zgody przedstawiciela
ustawowego pacjenta bądź zgody właściwego sądu opiekuńczego, gdy zwłoka spowodowana
postępowaniem w sprawie uzyskania zgody groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty
życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. W takim przypadku
lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego lekarza, w miarę
możliwości tej samej specjalności. O wykonywanych czynnościach lekarz niezwłocznie
zawiadamia przedstawiciela ustawowego, opiekuna faktycznego lub sąd opiekuńczy.
8.
O okolicznościach, o których mowa w ust. 3-7, lekarz informuje pacjenta oraz jego
przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego albo sąd opiekuńczy, a także dokonuje
odpowiedniej adnotacji wraz z uzasadnieniem w dokumentacji medycznej.
Art. 35.
1.
Jeżeli w trakcie wykonywania zabiegu operacyjnego albo stosowania metody leczniczej
lub diagnostycznej wystąpią okoliczności, których nieuwzględnienie groziłoby pacjentowi
niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkim uszkodzeniem ciała lub ciężkim rozstrojem
zdrowia, a nie ma możliwości niezwłocznie uzyskać zgody pacjenta lub jego przedstawiciela
ustawowego, lekarz ma prawo, bez uzyskania tej zgody, zmienić zakres zabiegu bądź
metody leczenia lub diagnostyki w sposób umożliwiający uwzględnienie tych okoliczności.
W takim przypadku lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego
lekarza, w miarę możliwości tej samej specjalności.
2.
O okolicznościach, o których mowa w ust. 1, lekarz dokonuje odpowiedniej adnotacji
w dokumentacji medycznej oraz informuje pacjenta, przedstawiciela ustawowego lub opiekuna
faktycznego albo sąd opiekuńczy.
Art. 36.
1.
Lekarz podczas udzielania świadczeń zdrowotnych ma obowiązek poszanowania intymności
i godności osobistej pacjenta.
2.
(uchylony)
3.
Lekarz ma obowiązek dbać, aby inny personel medyczny przestrzegał w postępowaniu z
pacjentem zasady określonej w ust. 1.
4.
Do klinik i szpitali akademii medycznych, medycznych jednostek badawczo-rozwojowych
i innych jednostek uprawnionych do kształcenia studentów nauk medycznych, lekarzy
oraz innego personelu medycznego w zakresie niezbędnym do celów dydaktycznych nie
stosuje się art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw
Pacjenta.
Art. 37.
W razie wątpliwości diagnostycznych lub terapeutycznych lekarz z własnej inicjatywy
bądź na wniosek pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego, jeżeli uzna to za uzasadnione
w świetle wymagań wiedzy medycznej, powinien zasięgnąć opinii właściwego lekarza specjalisty
lub zorganizować konsylium lekarskie.
Art. 38.
1.
Lekarz może nie podjąć lub odstąpić od leczenia pacjenta, o ile nie zachodzi przypadek,
o którym mowa w art. 30, z zastrzeżeniem ust. 3.
2.
W przypadku odstąpienia od leczenia, lekarz ma obowiązek dostatecznie wcześnie uprzedzić
o tym pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego bądź opiekuna faktycznego i wskazać
realne możliwości uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub w podmiocie leczniczym.
3.
Jeżeli lekarz wykonuje swój zawód na podstawie stosunku pracy lub w ramach służby,
może nie podjąć lub odstąpić od leczenia, jeżeli istnieją poważne ku temu powody,
po uzyskaniu zgody swojego przełożonego.
4.
W przypadku odstąpienia od leczenia lekarz ma obowiązek uzasadnić i odnotować ten
fakt w dokumentacji medycznej.
Art. 39.
Lekarz może powstrzymać się od wykonania świadczeń zdrowotnych niezgodnych z jego
sumieniem, z zastrzeżeniem art. 30, z tym że ma obowiązek wskazać realne możliwości
uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub w podmiocie leczniczym oraz uzasadnić
i odnotować ten fakt w dokumentacji medycznej. Lekarz wykonujący swój zawód na podstawie
stosunku pracy lub w ramach służby ma ponadto obowiązek uprzedniego powiadomienia
na piśmie przełożonego.
Art. 40.
1.
Lekarz ma obowiązek zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych
w związku z wykonywaniem zawodu.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy:
1)
tak stanowią ustawy;
2)
badanie lekarskie zostało przeprowadzone na żądanie uprawnionych, na podstawie odrębnych
ustaw, organów i instytucji; wówczas lekarz jest obowiązany poinformować o stanie
zdrowia pacjenta wyłącznie te organy i instytucje;
3)
zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta
lub innych osób;
4)
pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienie tajemnicy, po
uprzednim poinformowaniu o niekorzystnych dla pacjenta skutkach jej ujawnienia;
5)
zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie lekarzowi sądowemu;
6)
zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie związanych z udzielaniem
świadczeń zdrowotnych innemu lekarzowi lub uprawionym osobom uczestniczącym w udzielaniu
tych świadczeń.
2a.
W sytuacjach, o których mowa w ust. 2, ujawnienie tajemnicy może nastąpić wyłącznie
w niezbędnym zakresie.
3.
Lekarz, z zastrzeżeniem sytuacji, o których mowa w ust. 2 pkt 1-5, jest związany tajemnicą
również po śmierci pacjenta.
4.
Lekarz nie może podać do publicznej wiadomości danych umożliwiających identyfikację
pacjenta bez jego zgody.
Art. 41.
1.
Lekarz ma obowiązek prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej pacjenta.
2.
Sposób prowadzenia i udostępniania dokumentacji medycznej przez lekarza określają
przepisy ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.
3.
(uchylony)
4.
(uchylony)
5.
(uchylony)
6.
(uchylony)
7.
(uchylony)
8.
(uchylony)
9.
(uchylony)
Art. 4239)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 ustawy z dnia 22 lipca 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1138), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2015 r..
1.
Lekarz orzeka o stanie zdrowia określonej osoby po uprzednim, osobistym jej zbadaniu,
z zastrzeżeniem sytuacji określonych w ust. 2.
2.
Lekarz może, bez dokonania osobistego badania pacjenta, wystawić receptę niezbędną
do kontynuacji leczenia oraz zlecenie na zaopatrzenie w wyroby medyczne jako kontynuację
zaopatrzenia w wyroby medyczne, jeżeli jest to uzasadnione stanem zdrowia pacjenta
odzwierciedlonym w dokumentacji medycznej.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, recepty lub zlecenia mogą być przekazane:
1)
osobie upoważnionej przez pacjenta do odbioru recepty lub zlecenia albo przedstawicielowi
ustawowemu pacjenta;
2)
osobie trzeciej, jeżeli pacjent oświadczy podmiotowi udzielającemu świadczeń zdrowotnych,
że recepty lub zlecenia mogą być odebrane przez osoby trzecie bez szczegółowego określania
tych osób.
4.
Upoważnienie lub oświadczenie, o których mowa w ust. 3, odnotowuje się w dokumentacji
medycznej pacjenta albo dołącza do tej dokumentacji.
5.
Informacje o wystawieniu recepty lub zlecenia, o których mowa w ust. 2, zamieszcza
się w dokumentacji medycznej pacjenta. Informację o osobie, której przekazano taką
receptę lub zlecenie, odnotowuje się w dokumentacji medycznej pacjenta albo dołącza
do tej dokumentacji.
Art. 43.
1.
Lekarz może stwierdzić zgon na podstawie osobiście wykonanych badań i ustaleń, z zastrzeżeniem
sytuacji określonych w odrębnych przepisach.
2.
W uzasadnionych przypadkach lekarz, z wyłączeniem lekarza dentysty, może uzależnić
wystawienie karty zgonu od przeprowadzenia sekcji zwłok.
3.
Lekarz, z wyłączeniem lekarza dentysty, może wystawić kartę zgonu na podstawie dokumentacji
badania pośmiertnego, przeprowadzonego przez innego lekarza lub inną uprawnioną osobę.
Art. 44.
Lekarzowi, który wykonuje czynności w ramach świadczeń pomocy doraźnej lub w przypadku,
o którym mowa w art. 30, przysługuje ochrona prawna należna funkcjonariuszowi publicznemu.
Art. 45.
1.
Lekarz może ordynować leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego,
które są dopuszczone do obrotu w Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych
w odrębnych przepisach, oraz wyroby medyczne, wyposażenie wyrobów medycznych, wyroby
medyczne do diagnostyki in vitro, wyposażenie wyrobów medycznych do diagnostyki in
vitro oraz aktywne wyroby medyczne do implantacji, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych .
241)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 13 stycznia 2012 r. o zmianie ustawy o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 95), która weszła w życie z dniem 9 lutego 2012 r..
Lekarz może również wystawiać recepty na leki osobom, o których mowa w art. 43-46 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych, na zasadach określonych w tej ustawie oraz w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego
przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych . Lekarz jest obowiązany do odnotowania uprawnień tych osób na recepcie w sposób określony
w przepisach wydanych na podstawie ust. 5.
2a43)Dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 41..
W przypadku wystawiania recept na leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia
żywieniowego, wyroby medyczne określone w wykazach, o których mowa w art. 37 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego
przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych, lekarz jest obowiązany do odnotowania na recepcie, w sposób określony w przepisach
wydanych na podstawie ust. 5, odpłatności, jeżeli lek, środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego,
wyrób medyczny występuje w tych wykazach w co najmniej dwóch odpłatnościach, o których
mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych
specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych.
3.
W uzasadnionych przypadkach lekarz może ordynować leki dopuszczone do obrotu w innych
państwach, z jednoczesnym szczegółowym uzasadnieniem w dokumentacji medycznej.
4.
Lekarz jest obowiązany do szczegółowego uzasadnienia w dokumentacji medycznej przyczyn
dokonania adnotacji, o której mowa w art. 44 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków
spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Funduszu
Zdrowia oraz Naczelnej Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Aptekarskiej określi, w drodze
rozporządzenia:
1)
sposób i tryb wystawiania recept lekarskich,
244)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 41.)
wzór recepty uprawniającej do nabycia leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia
żywieniowego lub wyrobu medycznego, wyposażenia wyrobu medycznego, wyrobu medycznego
do diagnostyki in vitro, wyposażenia wyrobu medycznego do diagnostyki in vitro,
3)
sposób zaopatrywania w druki recept i sposób ich przechowywania,
4)
sposób realizacji recept oraz kontroli ich wystawiania i realizacji
- uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego wystawiania recept, w szczególności
w zakresie przepisów ust. 2 i 2a, oraz zapewnienia prawidłowej realizacji recepty
i zadań kontrolnych podmiotów uprawnionych do kontroli recept.45)Cześć wspólna w brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa
w odnośniku 41.
Art. 45a46)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1245), która weszła w życie z dniem 25 listopada 2013 r..
1.
Lekarz jest obowiązany zgłosić Prezesowi Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych lub podmiotowi odpowiedzialnemu za wprowadzenie
produktu leczniczego do obrotu działanie niepożądane produktu leczniczego.
2.
Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, lekarz dokonuje zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne .
Art. 45b.
(uchylony)
Art. 46.
1.
Lekarz nie może sprzedawać produktów leczniczych, wyrobów medycznych, wyposażenia
wyrobów medycznych, wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, wyposażenia wyrobów
medycznych do diagnostyki in vitro, aktywnych wyrobów medycznych do implantacji, w
rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych, oraz środków pomocniczych.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli lekarz doraźnie dostarczy pacjentowi produkt
leczniczy, wyrób medyczny, wyposażenie wyrobu medycznego, wyrób medyczny do diagnostyki
in vitro, wyposażenie wyrobu medycznego do diagnostyki in vitro lub aktywny wyrób
medyczny do implantacji, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych, w związku z udzieleniem pomocy w nagłym przypadku.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wyrobów wykonanych na zamówienie, o których mowa
w art. 2 ust. 1 pkt 42 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych.
Art. 47.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
może określić, w drodze rozporządzenia, zasady postępowania lekarzy w sytuacjach związanych
ze szczególnym zagrożeniem zdrowia publicznego, uwzględniając w szczególności rodzaj
i zakres zagrożenia.
Art. 48.
1.
Lekarz wykonujący zawód może być powołany przez uprawniony organ do udzielania pomocy
lekarskiej w celu zwalczania skutków katastrof, epidemii i klęsk żywiołowych na czas
ich trwania.
2.
Zasady i tryb powołania lekarza w sytuacji, o której mowa w ust. 1, określają odrębne
przepisy.
Art. 48a.
(uchylony)
Art. 48b.
(uchylony)
Art. 49.
1.
Lekarz wykonujący zawód ma obowiązek uczestniczenia w pracach komisji lekarskich,
określających zdolność osób podlegających kwalifikacji wojskowej do czynnej służby
wojskowej, na zasadach określonych w odrębnych przepisach.
2.
(uchylony)
Art. 49a.
(uchylony)
Art. 50.
(uchylony)
Art. 50a.
Grupowa praktyka lekarska nie może być wykonywana w podmiocie leczniczym na podstawie
umowy cywilnoprawnej o udzielanie świadczeń zdrowotnych.
Art. 50b.
(uchylony)
Art. 50c.
(uchylony)
Art. 51.
(uchylony)
Art. 52.
(uchylony)
Art. 52a.
(uchylony)
Art. 52b.
1.
Okręgowa izba lekarska jest uprawniona do wizytacji w celu oceny wykonywania zawodu
przez lekarzy wykonujących zawód w ramach praktyki zawodowej wpisanej do rejestru
podmiotów wykonujących działalność leczniczą w rozumieniu przepisów o działalności
leczniczej.
2.
Wizytacja jest przeprowadzana przez lekarzy upoważnionych przez okręgową radę lekarską.
3.
Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności wizytacyjne, za okazaniem upoważnienia,
mają prawo:
1)
żądania informacji i dokumentacji;
2)
wstępu do pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą;
3)
udziału w czynnościach związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;
4)
wglądu do dokumentacji medycznej;
5)
żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień.
4.
Po przeprowadzeniu czynności wizytacyjnych sporządza się wystąpienie powizytacyjne,
które zawiera:
1)
imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania albo nazwę albo firmę oraz adres siedziby;
2)
miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych;
3)
datę rozpoczęcia i zakończenia czynności wizytacyjnych;
4)
imiona i nazwiska osób wykonujących czynności wizytacyjne;
5)
opis stanu faktycznego;
6)
opis ewentualnych nieprawidłowości;
7)
wnioski osób wykonujących czynności wizytacyjne;
8)
datę i miejsce sporządzenia wystąpienia powizytacyjnego.
5.
Jeżeli w wystąpieniu powizytacyjnym stwierdzono postępowanie sprzeczne z zasadami
etyki lekarskiej lub przepisami związanymi z wykonywaniem zawodu lekarza, okręgowa
rada lekarska powiadamia okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej.
6.
W przypadku stwierdzenia w trakcie wizytacji, że lekarz wykonujący zawód w ramach
praktyki zawodowej wpisanej do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą
w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej rażąco narusza warunki wykonywania
działalności objętej wpisem, okręgowa rada lekarska wykreśla tę praktykę z rejestru
podmiotów wykonujących działalność leczniczą.
Art. 53.
1.
Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską, indywidualną specjalistyczną praktykę
lekarską, indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną specjalistyczną praktykę
lekarską w miejscu wezwania może zatrudniać osoby niebędące lekarzami do wykonywania
czynności pomocniczych (współpracy).
2.
Lekarz, lekarz dentysta wykonujący indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną
specjalistyczną praktykę lekarską lub grupową praktykę lekarską lub grupową specjalistyczną
praktykę lekarską, prowadzący odpowiednio staż podyplomowy, szkolenie specjalizacyjne
lub szkolenia w celu uzyskania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub
udzielania określonego świadczenia zdrowotnego, może zatrudniać lekarza, lekarza dentystę
w celu odbywania przez niego stażu podyplomowego, szkolenia specjalizacyjnego lub
szkolenia w celu uzyskania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania
określonego świadczenia zdrowotnego.
3.
Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany do poinformowania
organu prowadzącego rejestr o zatrudnieniu lekarza, lekarza dentysty.
4.
Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do indywidualnej praktyki lekarskiej i indywidualnej
specjalistycznej praktyki lekarskiej wykonywanej wyłącznie w miejscu wezwania lub
wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego.
Art. 54.
(uchylony)
Art. 55.
(uchylony)
Art. 56.
(uchylony)
Art. 57.
1.
Od uchwał okręgowych rad lekarskich lub Wojskowej Rady Lekarskiej w sprawach, o których
mowa w art. 5, 6, 7 ust. 1-5, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 11 ust.
1, 2 i 4, art. 12 ust. 1 i 3-5 i art. 14, lekarzowi przysługuje odwołanie do Naczelnej
Rady Lekarskiej. Uchwały te podpisują prezes lub wiceprezes i sekretarz okręgowej
rady lekarskiej.
1a.
Uchwały Naczelnej Rady Lekarskiej, o których mowa w ust. 1, podpisują prezes lub wiceprezes
i sekretarz Naczelnej Rady Lekarskiej.
2.
Do uchwał samorządu lekarzy w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy
Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych.
3.
Na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej, o której mowa w ust. 1, służy zainteresowanemu
skarga do sądu administracyjnego.
Art. 57a.
1.
Lekarzowi będącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej zamierzającemu
wykonywać zawód lekarza lub wykonującemu zawód lekarza na stałe lub czasowo na terenie
Rzeczypospolitej Polskiej, niezbędnych informacji w zakresie ogólnych zasad wykonywania
zawodu lekarza, z uwzględnieniem przepisów dotyczących ochrony zdrowia udziela podmiot
upoważniony przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
2.
Minister właściwy dla spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz podmiotów,
o których mowa w ust. 1, uwzględniając szczegółowy zakres informacji niezbędnych do
wykonywania zawodu lekarza na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.
Rozdział 6
Przepisy karne
Art. 58.
1.
Kto bez uprawnień udziela świadczeń zdrowotnych polegających na rozpoznawaniu chorób
oraz ich leczeniu,
podlega karze grzywny.
2.
Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej
albo wprowadza w błąd co do posiadania takiego uprawnienia,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
3.
Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Rozdział 7
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Art. 59-62.
(pominięte)
Art. 63.
1.
Zaświadczenia o prawie wykonywania zawodu lekarza i zaświadczenia o prawie wykonywania
zawodu lekarza dentysty, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, tracą ważność
z dniem 31 grudnia 2002 r.
2.
Lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał prawo wykonywania zawodu
lekarza lub prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, zachowuje to prawo, z tym że
do dnia 31 grudnia 2002 r. powinien uzyskać w okręgowej izbie lekarskiej, właściwej
ze względu na miejsce wykonywania zawodu, dokument, o którym mowa w art. 6 ust. 7.
Art. 63a.
1.
Warunku, o którym mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, nie stosuje się do osób kończących staż
podyplomowy przed dniem 1 października 2004 r.
2.
Egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 15 ust. 3, nie przeprowadza się do dnia
30 września 2004 r.
Art. 64.
1.
Lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał specjalizację pierwszego
lub drugiego stopnia w określonych dziedzinach medycyny i specjalnościach medycznych,
zachowuje tytuł i uprawnienia wynikające z uzyskania tych specjalizacji.
2.
Lekarz, który rozpoczął specjalizację na podstawie przepisów dotychczasowych, odbywa
ją zgodnie z tymi przepisami.
Art. 65.
(pominięty)
Art. 66.
Do postępowań dotyczących uzyskania, pozbawienia, zawieszenia prawa wykonywania zawodu
lekarza, lekarza stomatologa, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie
ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 67.
(pominięty)
Art. 68.
Tracą moc:
1)
rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 10 czerwca 1927 r. o wykonywaniu
praktyki dentystycznej ;
2)
ustawa z dnia 28 października 1950 r. o zawodzie lekarza .
Art. 69.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia50)Ustawa została ogłoszona w dniu 26 marca 1997 r., z tym że przepis art. 15:
1)
ust. 3 wchodzi w życie z dniem 1 października 1999 r.;
2)
ust. 4 wchodzi w życie z dniem 1 października 1997 r.
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 2005/36/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji
zawodowych (Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.).
I)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 23 października 2013 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej
(Dz. U. poz. 1287), która weszła w życie z dniem 20 listopada 2013 r.
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 24, 423, 619, 1138, 1146, 1491 i 1626.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. 2008 r. Nr
216, poz. 1367, Nr 225, poz. 1486, Nr 227, poz. 1505, Nr 234, poz. 1570 i Nr 237,
poz. 1654, z 2009 r. Nr 6, poz. 33, Nr 22, poz. 120, Nr 26, poz. 157, Nr 38, poz.
299, Nr 92, poz. 753, Nr 97, poz. 800, Nr 98, poz. 817, Nr 111, poz. 918, Nr 118,
poz. 989, Nr 157, poz. 1241, Nr 161, poz. 1278 i Nr 178, poz. 1374, z 2010 r. Nr 50,
poz. 301, Nr 107, poz. 679, Nr 125, poz. 842, Nr 127, poz. 857, Nr 165, poz. 1116,
Nr 182, poz. 1228, Nr 205, poz. 1363, Nr 225, poz. 1465, Nr 238, poz. 1578 i Nr 257,
poz. 1723 i 1725, z 2011 r. Nr 45, poz. 235, Nr 73, poz. 390, Nr 81, poz. 440, Nr
106, poz. 622, Nr 112, poz. 654, Nr 113, poz. 657, Nr 122, poz. 696, Nr 138, poz.
808, Nr 149, poz. 887, Nr 171, poz. 1016, Nr 205, poz. 1203 i Nr 232, poz. 1378, z
2012 r. poz. 123, 1016, 1342 i 1548, z 2013 r. poz. 154, 879, 983, 1290, 1623, 1646
i 1650 oraz z 2014 r. poz. 24, 295, 496, 567, 619, 773, 1004, 1136, 1138, 1146, 1175,
1188, 1491 i 1831.
4)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie
ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1004), która weszła w życie z dniem 30 sierpnia
2014 r.
5)
Dodana przez art. 5 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 23 października 2013 r. o zmianie niektórych
ustaw w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (Dz. U.
poz. 1287), która weszła w życie z dniem 20 listopada 2013 r.
6)
Dodana przez art. 5 pkt 2 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
7)
Część wspólna w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 2 lit. b tiret drugie ustawy,
o której mowa w odnośniku 5.
8)
Dodana przez art. 5 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
9)
Dodana przez art. 5 pkt 3 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
10)
Część wspólna w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 3 lit. b tiret drugie ustawy,
o której mowa w odnośniku 5.
11)
Dodany przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
12)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 112, poz. 654 i
Nr 113, poz. 657, z 2013 r. poz. 779 i 1247 oraz z 2014 r. poz. 1491.
13)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 3 ustawy, o której
mowa w odnośniku 4.
14)
W brzmieniu ustalonym przez art. 476 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach
(Dz. U. poz. 1650), która weszła w życie z dniem 1 maja 2014 r.
15)
Dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 grudnia 2011 r. o zmianie niektórych ustaw
związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 291, poz. 1707), która weszła
w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.
16)
Dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie niektórych ustaw
w związku z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. poz. 1456), która weszła w życie
z dniem 1 stycznia 2013 r.
17)
Dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 listopada 2013 r. o zmianie niektórych ustaw
w związku z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. poz. 1645), która weszła w życie
z dniem 1 stycznia 2014 r.
18)
Dodany przez art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2014 r. o zmianie niektórych ustaw
w związku z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. poz. 1877), która weszła w życie
z dniem 1 stycznia 2015 r.
19)
Dodana przez art. 5 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
20)
Dodana przez art. 5 pkt 4 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
21)
Część wspólna w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 4 lit. b tiret drugie ustawy,
o której mowa w odnośniku 5.
22)
Dodany przez art. 3 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 18.
23)
W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
18.
24)
Dodany przez art. 3 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 18.
25)
Dodany przez art. 3 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 18.
26)
Przez art. 3 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 18.
27)
Dodany przez art. 3 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 18.
28)
Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 15.
29)
Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 16.
30)
Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 17.
31)
Dodany przez art. 3 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 18.
32)
Dodany przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 15.
33)
Dodany przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 16.
34)
Dodany przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 17.
35)
Dodany przez art. 3 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 18.
36)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 2 oraz z 2014 r. poz. 1161 i 1662.
37)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 675, 983, 1036, 1238, 1304 i 1650, z 2014 r. poz. 822, 1133, 1138, 1146 i 1885
oraz z 2015 r. poz. 222, 266 i 277.
38)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r.
poz. 742, z 2013 r. poz. 1245 oraz z 2014 r. poz. 1822.
39)
W brzmieniu ustalonym przez art. 3 ustawy z dnia 22 lipca 2014 r. o zmianie ustawy
o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych
innych ustaw (Dz. U. poz. 1138), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.
40)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 102, poz. 586 i
Nr 113, poz. 657 oraz z 2014 r. poz. 1138 i 1662.
41)
W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 13 stycznia 2012 r. o zmianie
ustawy o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego
oraz wyrobów medycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 95), która weszła
w życie z dniem 9 lutego 2012 r.
42)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 95 i 742, z 2013 r.
poz. 766 i 1290 oraz z 2014 r. poz. 1136 i 1138.
43)
Dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 41.
44)
W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
41.
45)
Cześć wspólna w brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa
w odnośniku 41.
46)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy
- Prawo farmaceutyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1245), która weszła
w życie z dniem 25 listopada 2013 r.
47)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r.
Nr 227, poz. 1505 i Nr 234, poz. 1570, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 31, poz. 206,
Nr 92, poz. 753, Nr 95, poz. 788 i Nr 98, poz. 817, z 2010 r. Nr 78, poz. 513 i Nr
107, poz. 679, z 2011 r. Nr 63, poz. 322, Nr 82, poz. 451, Nr 106, poz. 622, Nr 112,
poz. 654, Nr 113, poz. 657 i Nr 122, poz. 696, z 2012 r. poz. 1342 i 1544, z 2013 r.
poz. 1245, z 2014 r. poz. 822 i 1491 oraz z 2015 r. poz. 28 i 277.
48)
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. U. z 1934 r. Nr 110, poz.
976, z 1938 r. Nr 91, poz. 628, z 1947 r. Nr 27, poz. 104 oraz z 1989 r. Nr 30, poz.
158.
49)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1950 r. Nr 53, poz. 489, z
1956 r. Nr 12, poz. 61, z 1989 r. Nr 30, poz. 158 oraz z 1993 r. Nr 17, poz. 78.
50)
Ustawa została ogłoszona w dniu 26 marca 1997 r.