Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 1 września 2015 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Organizacja i funkcjonowanie Inspekcji
- Rozdział 3 - Świadectwa zdrowia oraz zaświadczenia o spełnianiu minimalnych standardów co do higieny i warunków utrzymania zwierząt w gospodarstwie
- Rozdział 4 - Opłaty
- Rozdział 5 - Systemy wymiany informacji
- Rozdział 6 - Przepis karny
- Rozdział 7 - Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia
bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw ,
2)
ustawą z dnia 22 listopada 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz
zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt oraz niektórych innych ustaw ,
3)
ustawą z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o Służbie Celnej, ustawy o urzędach
i izbach skarbowych oraz niektórych innych ustaw ,
4)
ustawą z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych
lub edukacyjnych ,
5)
ustawą z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 31 sierpnia 2015 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 6 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów
wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 marca 2011 r.
”
;
2)
odnośnika nr 2 oraz art. 11, art. 14, art. 18 ust. 3 i art. 19 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o zmianie
ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt oraz
niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
2) Niniejsza ustawa:
1)
wykonuje postanowienia:
a)
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października
2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia
zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie
(WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) ,
b)
rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy
sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych
do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu
do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach
w myśl tej dyrektywy ;
2)
wdraża dyrektywę wykonawczą Komisji 2012/31/UE z dnia 25 października 2012 r. zmieniającą
załącznik IV do dyrektywy Rady 2006/88/WE w odniesieniu do wykazu gatunków ryb podatnych
na wirusową posocznicę krwotoczną oraz do wykreślenia wpisu dotyczącego zakaźnego
zespołu owrzodzenia ;
3)
uzupełnia wdrożenie:
a)
dyrektywy Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnotowych środków
zwalczania pryszczycy, uchylającej dyrektywę 85/511/EWG i decyzje 89/531/EWG i 91/665/EWG
oraz zmieniającej dyrektywę 92/46/EWG ,
b)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/99/WE z dnia 17 listopada 2003 r. w
sprawie monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych,
zmieniającej decyzję Rady 90/424/EWG i uchylającej dyrektywę Rady 92/117/EWG ,
c)
dyrektywy Rady 2006/88/WE z dnia 24 października 2006 r. w sprawie wymogów w zakresie
zdrowia zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz zapobiegania niektórym chorobom
zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób .
”
„
Art. 11.
1.
Do postępowań w sprawie zatwierdzenia laboratorium do przeprowadzania badań laboratoryjnych
dla celów kontroli urzędowych lub cofnięcia takiego zatwierdzenia, wszczętych na podstawie
art. 25a ustawy wymienionej w art. 4 i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia
wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
2.
Laboratoria, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskały zatwierdzenie
na podstawie art. 25a ustawy wymienionej w art. 4, uważa się za laboratoria zatwierdzone
zgodnie z art. 25a ustawy wymienionej w art. 4 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
3.
Laboratoria prowadzące w dniu wejścia w życie ustawy działalność, której prowadzenie
zgodnie z dotychczasowymi przepisami nie wymagało wpisu do rejestru, o którym mowa
w art. 25e ustawy wymienionej w art. 4, tracą prawo do prowadzenia tej działalności,
jeżeli w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie złożą,
zgodnie z jej przepisami, wniosku o dokonanie takiego wpisu, na podstawie którego
zostaną wpisane do rejestru, o którym mowa w art. 25e ustawy wymienionej w art. 4.
”
„
Art. 14.
Zakłady higieny weterynaryjnej, o których mowa w art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy
wymienionej w art. 4, przekazują, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy, krajowym laboratoriom referencyjnym właściwym dla danego kierunku badań izolaty
odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, o których mowa w art. 52c ustawy wymienionej
w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
”
Art. 18.
„3. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 33 ustawy wymienionej
w art. 4 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych
na podstawie art. 33 ustawy wymienionej w art. 4 i mogą być zmieniane na podstawie
tego przepisu.
”
„
Art. 19.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
3)
art. 44 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o Służbie Celnej, ustawy
o urzędach i izbach skarbowych oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 44.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2015 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 27, który
wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
4)
odnośnika nr 2 oraz art. 84 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do
celów naukowych lub edukacyjnych , które stanowią:
„
2) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/63/UE z dnia 22 września 2010 r. w
sprawie ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych .
”
„
Art. 84.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
5)
art. 62 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego , który stanowi:
„
Art. 62.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 marca 2015 r.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa:
1)
zadania, organizację, tryb działania oraz zasady finansowania Inspekcji Weterynaryjnej,
zwanej dalej „Inspekcją”;
2)
zasady współpracy organów Inspekcji z organami centralnymi państw członkowskich Unii
Europejskiej odpowiedzialnymi za przestrzeganie stosowania prawodawstwa weterynaryjnego
lub organami, którym takie kompetencje zostały przekazane (właściwą władzą), oraz
Komisją Europejską w zakresie realizacji zadań Inspekcji;
3)
zasady wystawiania świadectw zdrowia, w tym określone w przepisach zawartych w aktach
prawnych wymienionych w załącznikach nr 1 i 2 do ustawy z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu .
Art. 2.
Ilekroć w ustawie jest mowa o prawodawstwie weterynaryjnym - rozumie się przez to
przepisy Unii Europejskiej dotyczące zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego w zakresie
weterynarii, a także przepisy wdrażające lub wykonujące te przepisy, w szczególności
przepisy o weterynaryjnej kontroli granicznej, kontroli weterynaryjnej w handlu, produktach
pochodzenia zwierzęcego, ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych
zwierząt, a także o ochronie zwierząt.
Art. 3.
1.
Inspekcja realizuje zadania z zakresu ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa
produktów pochodzenia zwierzęcego w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego.
2.
Inspekcja wykonuje swoje zadania w szczególności przez:
1)
zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt, w tym chorób odzwierzęcych;
1a)
badania kontrolne zakażeń zwierząt;
2)
monitorowanie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz
związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe u zwierząt, w produktach
pochodzenia zwierzęcego i środkach żywienia zwierząt 1)Obecnie paszach zgodnie z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz.
U. z 2014 r. poz. 398), która weszła w życie z dniem 26 sierpnia 2006 r.;
3)
badanie zwierząt rzeźnych oraz produktów pochodzenia zwierzęcego;
4)
przeprowadzanie:
a)
weterynaryjnej kontroli granicznej,
b)
kontroli weterynaryjnej w handlu i wywozie zwierząt oraz produktów w rozumieniu przepisów
o kontroli weterynaryjnej w handlu,
c2)W brzmieniu ustalonym przez art. 54 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. poz. 308), która weszła w życie z dniem 15 marca 2015 r.)
kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu przestrzegania wymogów w zakresie
określonym w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego,
jako organ kontroli, o którym mowa w art. 67 ust. 1 lit. a rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia
17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli,
środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności ,
d)
kontroli wyrobów do diagnostyki in vitro stosowanych w medycynie weterynaryjnej, w
rozumieniu art. 2 pkt 40 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu
chorób zakaźnych zwierząt , zwanych dalej „wyrobami do diagnostyki in vitro stosowanymi w medycynie weterynaryjnej”,
mającej na celu ustalenie, czy wprowadzone do obrotu lub używania wyroby znajdują
się w wykazie wyrobów do diagnostyki in vitro stosowanych w medycynie weterynaryjnej,
o którym mowa w art. 76a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu
chorób zakaźnych zwierząt,
e3)Dodana przez art. 74 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych (Dz. U. poz. 266), która weszła w życie z dniem 27 maja 2015 r.)
kontroli działalności hodowcy, dostawcy i użytkownika prowadzonej na podstawie ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych
lub edukacyjnych , w tym w zakresie:
-
-utrzymywania zwierząt przeznaczonych do wykorzystania lub wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych,
-
-prowadzenia ewidencji zwierząt,
-
-przeprowadzania doświadczeń;
5)
sprawowanie nadzoru nad:
a)
bezpieczeństwem produktów pochodzenia zwierzęcego, w tym nad wymaganiami weterynaryjnymi
przy ich produkcji, umieszczaniu na rynku oraz sprzedaży bezpośredniej,
b4)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 29), która weszła w życie z dniem 24 stycznia 2014 r.)
wprowadzaniem na rynek zwierząt, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu
art. 3 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia
21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych
pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego
rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia
zwierzęcego) i produktów pochodnych w rozumieniu art. 3 pkt 2 tego rozporządzenia,
c)
wytwarzaniem, obrotem i stosowaniem pasz, dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt,
organizmów genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych do użytku paszowego i pasz genetycznie
zmodyfikowanych oraz nad transgranicznym przemieszczaniem organizmów genetycznie zmodyfikowanych
przeznaczonych do użytku paszowego,
d)
zdrowiem zwierząt przeznaczonych do rozrodu oraz jakością zdrowotną materiału biologicznego
i jaj wylęgowych drobiu,
e)
obrotem i ilością stosowanych produktów leczniczych weterynaryjnych,
f)
wytwarzaniem i stosowaniem pasz leczniczych,
g)
przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt,
h)
przestrzeganiem zasad identyfikacji i rejestracji zwierząt oraz przemieszczaniem zwierząt,
i)
przestrzeganiem wymagań weterynaryjnych w gospodarstwach utrzymujących zwierzęta gospodarskie;
6)
prowadzenie monitorowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych,
produktów leczniczych i skażeń promieniotwórczych u zwierząt, w ich wydzielinach i
wydalinach, w tkankach lub narządach zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego,
w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt oraz środkach żywienia zwierząt 1)Obecnie paszach zgodnie z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz.
U. z 2014 r. poz. 398), która weszła w życie z dniem 26 sierpnia 2006 r.;
7)
prowadzenie wymiany informacji w ramach systemów wymiany informacji, o których mowa
w przepisach Unii Europejskiej;
8)
przyjmowanie informacji o niebezpiecznych produktach żywnościowych oraz paszach od
organów Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa, Inspekcji Jakości Handlowej
Artykułów Rolno-Spożywczych, w zakresie kompetencji tych inspekcji, oraz od organów
Inspekcji Handlowej o niebezpiecznych produktach żywnościowych pochodzenia zwierzęcego
oraz ocena ryzyka i stopnia zagrożenia spowodowanego niebezpiecznym produktem żywnościowym
lub paszą, a następnie przekazywanie tych informacji do kierującego siecią systemu
RASFF, o którym mowa w art. 85 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia .
3.
Inspekcja wykonuje zadania, o których mowa w ust. 1 i 2, na podstawie przepisów odrębnych.
4.
Na terenach i w stosunku do jednostek organizacyjnych podległych i nadzorowanych przez
Ministra Obrony Narodowej oraz jednostek wojsk obcych przebywających na tych terenach
zadania określone w ust. 1 wykonuje Szef Służby Weterynaryjnej - Inspektor Weterynaryjny
Wojska Polskiego.
5.
Szef Służby Weterynaryjnej - Inspektor Weterynaryjny Wojska Polskiego wykonuje swoje
zadania przy pomocy Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej.
6.
Szef Służby Weterynaryjnej - Inspektor Weterynaryjny Wojska Polskiego lub osoba przez
niego upoważniona może uczestniczyć w prowadzonej przez organy Inspekcji:
1)
weterynaryjnej kontroli granicznej środków transportu, w tym okrętów i statków powietrznych
wykorzystywanych do przewozu zwierząt lub produktów pochodzenia zwierzęcego na potrzeby
Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz wojsk obcych;
2)
kontroli zakładów zaopatrujących lub ubiegających się o zaopatrywanie Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej w produkty pochodzenia zwierzęcego.
6a6)Dodany przez art. 16 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o Służbie Celnej, ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 211), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2015 r..
Kontrole należące do zakresu działania właściwych organów Inspekcji Weterynaryjnej
wykonuje również Służba Celna w zakresie określonym w przepisach odrębnych.
7.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, organizację oraz szczegółowe
warunki i tryb wykonywania zadań przez Wojskową Inspekcję Weterynaryjną, uwzględniając
rodzaj i charakter zadań, kompetencje i wymagania niezbędne do sprawowania nadzoru
oraz możliwość skutecznego wykonywania tych zadań.
8.
Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej,
w drodze rozporządzenia, określi formy współpracy organów Inspekcji z Wojskową Inspekcją
Weterynaryjną, uwzględniając:
1)
sposób i tryb wzajemnego przekazywania informacji z zakresu, o którym mowa w ust.
2 pkt 1-4;
2)
zakres tej współpracy przy zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt;
3)
warunki i sposób organizacji, uczestnictwa i prowadzenia wspólnych szkoleń Inspekcji
i Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej.
Art. 4.
17)Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 54, poz. 278), która weszła w życie z dniem 15 marca 2011 r..
Organy Inspekcji, przy wykonywaniu swoich zadań, współpracują z właściwymi organami
administracji rządowej i jednostkami samorządu terytorialnego oraz organami samorządu
lekarsko-weterynaryjnego.
28)Dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa udostępnia Inspekcji Weterynaryjnej
dane zawarte w krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych
oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, o którym mowa w przepisach o krajowym
systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków
o przyznanie płatności, w zakresie niezbędnym do zapewnienia prawidłowej realizacji
zadań, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 4 lit. c.
Art. 4a.
Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób współpracy
organów Inspekcji Weterynaryjnej z organami celnymi, w tym przy kontroli przemieszczanych
w celach niehandlowych zwierząt domowych towarzyszących podróżnym, mając na względzie
zapewnienie sprawnej kontroli przeprowadzanej przez te organy oraz ochronę zdrowia
publicznego.
Rozdział 2
Organizacja i funkcjonowanie Inspekcji
Art. 5.
1.
Organami Inspekcji są:
1)
Główny Lekarz Weterynarii;
2)
wojewódzki lekarz weterynarii, jako kierownik wojewódzkiej inspekcji weterynaryjnej
wchodzącej w skład zespolonej administracji rządowej w województwie;
3)
powiatowy lekarz weterynarii, jako kierownik powiatowej inspekcji weterynaryjnej wchodzącej
w skład niezespolonej administracji rządowej;
4)
graniczny lekarz weterynarii.
2.
Zadania organów Inspekcji wykonują:
1)
lekarze weterynarii i inne osoby zatrudnione w Inspekcji oraz lekarze weterynarii
wyznaczeni do wykonywania określonych czynności;
2)
osoby niebędące lekarzami weterynarii wyznaczone do wykonywania określonych czynności
o charakterze pomocniczym;
3)
(uchylony)
3.
Lekarze weterynarii wyznaczeni do wykonywania określonych czynności oraz osoby, o
których mowa w ust. 2 pkt 2, wykonują powierzone czynności pod nadzorem i w imieniu
organów Inspekcji.
4.
Lekarze weterynarii, o których mowa w ust. 2 pkt 1, są urzędowymi lekarzami weterynarii.
5.
Zadania i czynności zatwierdzonego lekarza weterynarii określone w przepisach Unii
Europejskiej wykonuje urzędowy lekarz weterynarii.
Art. 6.
1.
Inspekcją kieruje Główny Lekarz Weterynarii będący centralnym organem administracji
rządowej.
2.
Główny Lekarz Weterynarii podlega ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa.
3.
Główny Lekarz Weterynarii jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów, spośród osób
wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego
do spraw rolnictwa. Prezes Rady Ministrów odwołuje Głównego Lekarza Weterynarii.
4.
Zastępców Głównego Lekarza Weterynarii, w liczbie 2, powołuje minister właściwy do
spraw rolnictwa, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru,
na wniosek Głównego Lekarza Weterynarii. Minister właściwy do spraw rolnictwa odwołuje,
na wniosek Głównego Lekarza Weterynarii, jego zastępców.
5.
(uchylony)
5a.
Stanowisko Głównego Lekarza Weterynarii może zajmować osoba, która:
1)
jest lekarzem weterynarii posiadającym prawo wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
2)
jest obywatelem polskim;
3)
korzysta z pełni praw publicznych;
4)
nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo
skarbowe;
5)
posiada kompetencje kierownicze;
6)
posiada 7-letni staż pracy w administracji publicznej w zakresie realizacji zadań
związanych z weterynarią;
7)
posiada tytuł specjalisty z epizootiologii i administracji weterynaryjnej lub higieny
zwierząt rzeźnych i żywności pochodzenia zwierzęcego.
5b.
Informację o naborze na stanowisko Głównego Lekarza Weterynarii ogłasza się przez
umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz w
Biuletynie Informacji Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii
Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać:
1)
nazwę i adres urzędu;
2)
określenie stanowiska;
3)
wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;
4)
zakres zadań wykonywanych na stanowisku;
5)
wskazanie wymaganych dokumentów;
6)
termin i miejsce składania dokumentów;
7)
informację o metodach i technikach naboru.
5c.
Termin, o którym mowa w ust. 5b pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania
ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
5d.
Nabór na stanowisko Głównego Lekarza Weterynarii przeprowadza zespół, powołany przez
ministra właściwego do spraw rolnictwa, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza
i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru ocenia
się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku,
na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.
5e.
Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 5d, może być dokonana
na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie
kwalifikacje do dokonania tej oceny.
5f.
Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 5e, mają obowiązek zachowania w tajemnicy
informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.
5g.
W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi
właściwemu do spraw rolnictwa.
5h.
Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający:
1)
nazwę i adres urzędu;
2)
określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;
3)
imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według
poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;
4)
informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;
5)
uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;
6)
skład zespołu.
5i.
Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji
Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
Informacja o wyniku naboru zawiera:
1)
nazwę i adres urzędu;
2)
określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;
3)
imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów
Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.
5j.
Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów
ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.
5k.
Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa w ust. 4, powołuje Główny
Lekarz Weterynarii.
5l.
Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa w ust. 4, stosuje
się odpowiednio ust. 5a-5j.
6.
Główny Lekarz Weterynarii wykonuje swoje zadania przy pomocy Głównego Inspektoratu
Weterynarii.
7.
Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze zarządzenia, statut Głównego
Inspektoratu Weterynarii, uwzględniając możliwość realizacji zadań, o których mowa
w art. 13.
Art. 7.
1.
Organem doradczo-opiniodawczym Głównego Lekarza Weterynarii w zakresie, o którym mowa
w art. 3 ust. 2, jest Rada Sanitarno-Epizootyczna, zwana dalej „Radą”.
2.
Rada liczy 7 członków.
3.
Kadencja Rady trwa 4 lata.
4.
Członków Rady powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw rolnictwa, na wniosek
Głównego Lekarza Weterynarii, spośród osób wyróżniających się wiedzą oraz doświadczeniem
zawodowym w dziedzinie sanitarno-epizootycznej.
5.
Członkowie Rady wybierają ze składu Rady przewodniczącego i sekretarza.
6.
Przewodniczący Rady może zapraszać na jej posiedzenia osoby niebędące członkami Rady,
posiadające wiedzę lub doświadczenie zawodowe w dziedzinie sanitarno-epizootycznej.
7.
Rada działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu. Regulamin Rady zatwierdza
Główny Lekarz Weterynarii.
8.
Członkom Rady przysługuje zwrot kosztów przejazdu i zakwaterowania oraz diety na warunkach
stosowanych przy podróżach służbowych pracowników zatrudnionych w państwowej lub samorządowej
jednostce sfery budżetowej i określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy.
9.
Koszty obsługi administracyjno-biurowej Rady oraz zwrot kosztów i diet, o których
mowa w ust. 8, są pokrywane z budżetu państwa ze środków będących w dyspozycji ministra
właściwego do spraw rolnictwa.
Art. 7a.
1.
Organem doradczo-opiniodawczym Głównego Lekarza Weterynarii w zakresie funkcjonowania
laboratoriów dla celów kontroli urzędowych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia
2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności
z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu
zwierząt , zwanym dalej „rozporządzeniem nr 882/2004”, jest Rada do spraw Laboratoriów.
2.
Rada do spraw Laboratoriów liczy 7 członków.
3.
Kadencja Rady do spraw Laboratoriów trwa 4 lata.
4.
Członków Rady do spraw Laboratoriów powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw
rolnictwa, na wniosek Głównego Lekarza Weterynarii, spośród osób wyróżniających się
wiedzą oraz doświadczeniem zawodowym w dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej.
5.
Członkowie Rady do spraw Laboratoriów wybierają z jej składu przewodniczącego i sekretarza.
6.
Przewodniczący Rady do spraw Laboratoriów może zapraszać na jej posiedzenia osoby
niebędące członkami tej Rady, posiadające wiedzę lub doświadczenie zawodowe w dziedzinie
diagnostyki laboratoryjnej.
7.
Rada do spraw Laboratoriów działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu.
Regulamin Rady do spraw Laboratoriów zatwierdza Główny Lekarz Weterynarii.
8.
Członkom Rady do spraw Laboratoriów przysługuje zwrot kosztów przejazdu i zakwaterowania
oraz diety na warunkach stosowanych przy podróżach służbowych pracowników zatrudnionych
w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej i określonych w przepisach
wydanych na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy.
9.
Koszty obsługi administracyjno-biurowej Rady do spraw Laboratoriów oraz zwrot kosztów
i diet, o których mowa w ust. 8, są pokrywane z budżetu państwa ze środków będących
w dyspozycji ministra właściwego do spraw rolnictwa.
Art. 8.
1.
Wojewódzki lekarz weterynarii podlega, w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa sanitarno-epizootycznego
na obszarze swojej właściwości, Głównemu Lekarzowi Weterynarii.
2.
Graniczny lekarz weterynarii podlega Głównemu Lekarzowi Weterynarii.
3.
Powiatowy lekarz weterynarii podlega wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii.
4.
Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
administracji publicznej, określi, w drodze rozporządzenia, terytorialny zakres działania
powiatowych i granicznych lekarzy weterynarii oraz ich siedziby, biorąc pod uwagę:
1)
zasadniczy podział terytorialny państwa, z tym że zakres działania powiatowego lekarza
weterynarii może obejmować kilka powiatów;
2)
możliwości finansowe i organizacyjne Inspekcji;
3)
potrzebę zapewnienia realizacji zadań Inspekcji na obszarze całego kraju.
Art. 8a.
Do postępowania w sprawach:
19)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.)
o których mowa w art. 25a ust. 3,
29)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.)
dotyczących uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie
art. 25a ust. 3 oraz w sprawach wznowienia postępowania zakończonego wydaniem takiej
decyzji
- nie stosuje się przepisów art. 11 ust. 3-9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz przepisu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej .
Art. 9.
1.
Wojewódzkim, powiatowym i granicznym lekarzem weterynarii oraz ich zastępcą może być
osoba, która:
1)
jest lekarzem weterynarii posiadającym prawo wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
2)
posiada:
a)
5-letni staż pracy w administracji publicznej w zakresie realizacji zadań związanych
z weterynarią - w przypadku wojewódzkiego lekarza weterynarii i jego zastępcy,
b)
3-letni staż pracy w administracji publicznej w zakresie realizacji zadań związanych
z weterynarią - w przypadku powiatowego i granicznego lekarza weterynarii i ich zastępców,
c)
tytuł specjalisty z epizootiologii i administracji weterynaryjnej lub higieny zwierząt
rzeźnych i żywności pochodzenia zwierzęcego.
2.
Czynności wynikające ze stosunku pracy wobec:
1)
wojewódzkiego lekarza weterynarii oraz jego zastępcy - wykonuje wojewoda w porozumieniu
z Głównym Lekarzem Weterynarii;
2)
powiatowego lekarza weterynarii oraz jego zastępcy - wykonuje wojewódzki lekarz weterynarii;
3)
granicznego lekarza weterynarii oraz jego zastępcy - wykonuje Główny Lekarz Weterynarii.
Art. 10.
1.
Główny Lekarz Weterynarii może zawiesić w wykonywaniu obowiązków wojewódzkiego, powiatowego
lub granicznego lekarza weterynarii lub jego zastępcę, jeżeli jego działalność lub
działalność kierowanego przez niego inspektoratu może zagrozić prawidłowemu wykonywaniu
zadań Inspekcji, a zwłaszcza naruszyć bezpieczeństwo sanitarno-weterynaryjne na obszarze
właściwości tych organów. Podejmując decyzję o zawieszeniu, Główny Lekarz Weterynarii
wyznacza osobę pełniącą obowiązki zawieszonego organu.
2.
Okres zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, trwa do czasu zakończenia postępowania
wyjaśniającego lub dyscyplinarnego w rozumieniu przepisów o służbie cywilnej.
3.
W stosunku do powiatowego lekarza weterynarii i jego zastępcy kompetencje Głównego
Lekarza Weterynarii, o których mowa w ust. 1, przysługują wojewódzkiemu lekarzowi
weterynarii.
Art. 11.
1.
Wojewódzki lekarz weterynarii wykonuje swoje zadania przy pomocy wojewódzkiego inspektoratu
weterynarii, którego jest kierownikiem.
2.
Powiatowy lekarz weterynarii wykonuje swoje zadania przy pomocy powiatowego inspektoratu
weterynarii, którego jest kierownikiem.
3.
Graniczny lekarz weterynarii wykonuje swoje zadania przy pomocy granicznego inspektoratu
weterynarii, którego jest kierownikiem. W ramach granicznego inspektoratu weterynarii
funkcjonują graniczne posterunki kontroli zatwierdzane na podstawie odrębnych przepisów.
4.
Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze zarządzenia, organizację wojewódzkich,
powiatowych i granicznych inspektoratów weterynarii, mając na względzie prawidłowość
realizacji zadań, o których mowa w art. 3 ust. 2.
Art. 12.
1.
Koszty działalności Inspekcji i wykonywania zadań, o których mowa w art. 3 ust. 2
i 3, są pokrywane z budżetu państwa.
2.
Wojewódzkie, powiatowe i graniczne inspektoraty weterynarii są państwowymi jednostkami
budżetowymi.
3.
W budżetach wojewodów wyodrębnia się środki przeznaczone na:
1)
zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt i chorób odzwierzęcych podlegających obowiązkowi
zwalczania, w tym na odszkodowania, zapomogi i nagrody oraz zadania wynikające z planów
gotowości zwalczania chorób zakaźnych zwierząt;
2)
badania kontrolne zakażeń zwierząt;
3)
monitorowanie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych podlegających
obowiązkowi monitorowania oraz związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe
u zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego i środkach żywienia zwierząt 1)Obecnie paszach zgodnie z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz.
U. z 2014 r. poz. 398), która weszła w życie z dniem 26 sierpnia 2006 r.;
4)
prowadzenie monitorowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych,
produktów leczniczych i skażeń promieniotwórczych u zwierząt, w ich wydzielinach i
wydalinach, w tkankach lub narządach zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego,
w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt oraz środkach żywienia zwierząt 1)Obecnie paszach zgodnie z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz.
U. z 2014 r. poz. 398), która weszła w życie z dniem 26 sierpnia 2006 r.;
5)
realizację rocznych planów urzędowej kontroli środków żywienia zwierząt 1)Obecnie paszach zgodnie z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz.
U. z 2014 r. poz. 398), która weszła w życie z dniem 26 sierpnia 2006 r. i pasz leczniczych.
4.
Lekarzom weterynarii i innym osobom niebędącym pracownikami Inspekcji, wykonującym
czynności związane ze zwalczaniem chorób zakaźnych zwierząt, w tym chorób odzwierzęcych,
przysługuje wynagrodzenie w wysokości określonej w przepisach wydanych na podstawie
art. 16 ust. 6 pkt 2.
5.
Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje wydatków, które mogą
być finansowane ze środków, o których mowa w ust. 3, ponoszonych przez inspektoraty
weterynarii na:
1)
zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt i chorób odzwierzęcych podlegających obowiązkowi
zwalczania, w tym na odszkodowania, zapomogi i nagrody oraz zadania wynikające z planów
gotowości zwalczania poszczególnych chorób zakaźnych zwierząt,
2)
badania kontrolne zakażeń zwierząt,
3)
monitorowanie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych podlegających
obowiązkowi monitorowania oraz związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe
u zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego i środkach żywienia zwierząt 1)Obecnie paszach zgodnie z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz.
U. z 2014 r. poz. 398), która weszła w życie z dniem 26 sierpnia 2006 r.,
4)
prowadzenie monitorowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych,
produktów leczniczych i skażeń promieniotwórczych u zwierząt, w ich wydzielinach i
wydalinach, w tkankach lub narządach zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego,
w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt oraz środkach żywienia zwierząt 1)Obecnie paszach zgodnie z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz.
U. z 2014 r. poz. 398), która weszła w życie z dniem 26 sierpnia 2006 r.,
5)
realizację rocznych planów urzędowej kontroli środków żywienia zwierząt 1)Obecnie paszach zgodnie z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz.
U. z 2014 r. poz. 398), która weszła w życie z dniem 26 sierpnia 2006 r. i pasz leczniczych
- mając na względzie pełną ewidencję wydatków ponoszonych przez Inspekcję na realizację
tych zadań oraz potrzebę racjonalnego wydatkowania środków budżetowych.
Art. 13.
1.
Główny Lekarz Weterynarii:
1)
ustala ogólne kierunki działania Inspekcji i wydaje instrukcje określające sposób
jej postępowania, w tym instrukcje dotyczące stosowania przez organy Inspekcji przepisów
Unii Europejskiej;
2)
koordynuje i kontroluje wykonywanie zadań przez wojewódzkich, powiatowych i granicznych
lekarzy weterynarii;
3)
może wydawać wojewódzkim, powiatowym i granicznym lekarzom weterynarii polecenia dotyczące
podjęcia określonych czynności oraz żądać od nich informacji z zakresu ich działania;
4)
współpracuje z Międzynarodowym Urzędem do Spraw Epizootii oraz innymi organizacjami
międzynarodowymi;
5)
dokonuje analiz i ocen sytuacji epizootycznej, bezpieczeństwa produktów pochodzenia
zwierzęcego i wymagań weterynaryjnych przy ich produkcji;
6)
opracowuje krajowe programy dotyczące realizacji zadań, o których mowa w art. 12 ust.
3;
7)
(uchylony)
8)
organizuje szkolenia dla urzędowych lekarzy weterynarii;
9)
utrzymuje rezerwę szczepionek, biopreparatów i produktów biobójczych oraz innych środków
niezbędnych do diagnozowania i zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, w tym chorób
odzwierzęcych, oraz monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych,
a także związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe u zwierząt, w
produktach pochodzenia zwierzęcego i środkach żywienia zwierząt 1)Obecnie paszach zgodnie z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz.
U. z 2014 r. poz. 398), która weszła w życie z dniem 26 sierpnia 2006 r.;
10)
zarządza systemem wymiany informacji, o którym mowa w art. 36 ust. 1;
10a)
sprawuje nadzór nad prawidłowym funkcjonowaniem systemu teleinformatycznego, o którym
mowa w art. 25d ust. 1;
11)
prowadzi listę osób, o których mowa w art. 26;
12)
wykonuje inne zadania określone w przepisach odrębnych.
1a.
Główny Lekarz Weterynarii:
1)
tworzy podpunkt krajowego punktu kontaktowego (PKPK) sieci systemu RASFF realizującego
zadania, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 8, i kieruje pracami tego podpunktu;
2)
jest odpowiedzialny za zbieranie informacji dotyczących wszystkich stwierdzonych przypadków
niebezpiecznej żywności pochodzenia roślinnego, zwierzęcego i pasz - w zakresie objętym
kompetencjami Inspekcji Weterynaryjnej, Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa,
Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych oraz Inspekcji Handlowej -
i za przekazywanie tych informacji do krajowego punktu kontaktowego sieci systemu
RASFF.
1b.
Sprawując nadzór, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a, Główny Lekarz Weterynarii w szczególności:
1)
ma prawo do bezpośredniego dostępu do danych zawartych w centralnej bazie danych,
o której mowa w art. 25d ust. 1 pkt 1;
2)
przeprowadza kontrolę w zakresie prawidłowego funkcjonowania systemu teleinformatycznego,
o którym mowa w art. 25d ust. 1, w tym kontroluje wprowadzanie przez upoważnione podmioty
danych dotyczących wyników przeprowadzonych badań laboratoryjnych, w zakresie określonym
w art. 23, do centralnej bazy danych, o której mowa w art. 25d ust. 1 pkt 1.
2.
Główny Lekarz Weterynarii współpracuje z organami, o których mowa w art. 1 pkt 2,
oraz Komisją Europejską w zakresie nadzoru nad przestrzeganiem prawodawstwa weterynaryjnego.
Informację o sposobie i zakresie tej współpracy minister właściwy do spraw rolnictwa
przekazuje organom centralnym państw członkowskich Unii Europejskiej odpowiedzialnym
za przestrzeganie stosowania prawodawstwa weterynaryjnego oraz Komisji Europejskiej.
3.
Główny Lekarz Weterynarii w zakresie realizacji zadania, o którym mowa w ust. 2, działa
z urzędu lub na wniosek organów, o których mowa w art. 1 pkt 2, lub Komisji Europejskiej.
4.
Główny Lekarz Weterynarii, realizując zadanie, o którym mowa w ust. 2, przekazuje
informacje uzyskane przez organy Inspekcji przy wykonywaniu czynności, o których mowa
w art. 3 ust. 2.
5.
Główny Lekarz Weterynarii może odmówić przekazania informacji organom, o których mowa
w art. 1 pkt 2, lub podjęcia działań, jeżeli mogłoby to stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa
państwa, podając uzasadnienie tej odmowy.
6.
Do informacji, o których mowa w ust. 4, stosuje się przepisy o ochronie informacji
niejawnych.
7.
Informacje, o których mowa w ust. 4, dotyczące działań:
1)
naruszających lub mogących naruszać prawodawstwo weterynaryjne w stopniu zagrażającym
zdrowiu publicznemu lub
2)
mających szczególne znaczenie dla Unii Europejskiej lub powodujących konsekwencje
dla poszczególnych państw członkowskich
- Główny Lekarz Weterynarii, po porozumieniu z Komisją Europejską i organami, o których
mowa w art. 1 pkt 2, zainteresowanych państw członkowskich oraz w przypadku braku
innych środków zapobiegawczych, podaje do publicznej wiadomości w środkach masowego
przekazu.
8.
Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, zakres i tryb
współpracy Głównego Lekarza Weterynarii z organami, o których mowa w art. 1 pkt 2,
oraz Komisją Europejską, biorąc pod uwagę:
1)
prawidłowe stosowanie prawodawstwa weterynaryjnego;
2)
wykrywanie naruszeń tego prawodawstwa i zapobieganie im;
3)
konieczność informowania o zawieranych z państwami trzecimi umowach lub porozumieniach
w zakresie weterynarii.
9.
Główny Lekarz Weterynarii składa, do dnia 30 kwietnia, ministrowi właściwemu do spraw
rolnictwa sprawozdanie z realizacji zadań Inspekcji w roku ubiegłym.
Art. 14.
1.
Wojewódzki lekarz weterynarii:
1)
ustala kierunki działania, wydaje instrukcje określające sposób postępowania powiatowych
lekarzy weterynarii na obszarze województwa oraz kontroluje sposób wykonywania przez
nich zadań Inspekcji;
2)
może wydawać powiatowym lekarzom weterynarii polecenia dotyczące podjęcia określonych
czynności oraz żądać od nich informacji z zakresu ich działania;
3)
dokonuje analiz i ocen sytuacji epizootycznej, bezpieczeństwa produktów pochodzenia
zwierzęcego, środków żywienia zwierząt 1)Obecnie paszach zgodnie z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz.
U. z 2014 r. poz. 398), która weszła w życie z dniem 26 sierpnia 2006 r. i wymagań weterynaryjnych przy ich produkcji na obszarze województwa;
4)
opracowuje wojewódzkie programy dotyczące realizacji zadań, o których mowa w art.
12 ust. 3;
5)
(uchylony)
6)
organizuje szkolenia dla urzędowych lekarzy weterynarii;
7)
nadzoruje na obszarze województwa działanie systemów informatycznych utworzonych i
użytkowanych przez Inspekcję.
2.
Wojewódzki lekarz weterynarii oraz graniczny lekarz weterynarii do dnia 30 marca,
a na żądanie, w każdym czasie, przekazują Głównemu Lekarzowi Weterynarii informacje
o realizacji zadań Inspekcji odpowiednio na obszarze województwa albo w terytorialnym
zakresie działania granicznego lekarza weterynarii.
3.
Powiatowy lekarz weterynarii do dnia 28 lutego, a na żądanie, w każdym czasie, przekazuje
wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii informacje o realizacji zadań Inspekcji w terytorialnym
zakresie działania powiatowego lekarza weterynarii.
Art. 15.
1.
W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań Inspekcji, organem pierwszej instancji
jest powiatowy lekarz weterynarii, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.
2.
W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia, w stosunku do:
1)
powiatowego lekarza weterynarii - jest wojewódzki lekarz weterynarii;
2)
wojewódzkiego i granicznego lekarza weterynarii - jest Główny Lekarz Weterynarii.
3.
Organ wyższego stopnia może podejmować wszelkie czynności należące do zakresu działania
organu niższego stopnia, jeżeli jest to uzasadnione szczególną wagą lub zawiłością
sprawy. W tych przypadkach organ wyższego stopnia staje się organem pierwszej instancji.
4.
O podjęciu czynności, o których mowa w ust. 3, organ wyższego stopnia powiadamia organ
pierwszej instancji.
Art. 16.
1.
Jeżeli powiatowy lekarz weterynarii z przyczyn finansowych lub organizacyjnych nie
jest w stanie wykonać ustawowych zadań Inspekcji, może:
1)
wyznaczać na czas określony lekarzy weterynarii niebędących pracownikami Inspekcji
do:
a)
szczepień ochronnych lub badań rozpoznawczych,
b)
sprawowania nadzoru nad miejscami gromadzenia, skupu lub sprzedaży zwierząt, targowiskami
oraz wystawami, pokazami lub konkursami zwierząt,
c)
badania zwierząt umieszczanych na rynku, przeznaczonych do wywozu oraz wystawiania
świadectw zdrowia,
d)
sprawowania nadzoru nad ubojem zwierząt rzeźnych, w tym badania przedubojowego i poubojowego,
oceny mięsa i nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt w trakcie
uboju,
e)
badania mięsa zwierząt łownych,
f)
sprawowania nadzoru nad rozbiorem, przetwórstwem lub przechowywaniem mięsa i wystawiania
wymaganych świadectw zdrowia,
g)
sprawowania nadzoru nad punktami odbioru mleka, jego przetwórstwem oraz przechowywaniem
produktów mleczarskich,
h)
sprawowania nadzoru nad wyładowywaniem ze statków rybackich i statków przetwórni produktów
rybołówstwa, nad obróbką, przetwórstwem i przechowywaniem tych produktów oraz ślimaków
i żab,
i)
sprawowania nadzoru nad przetwórstwem i przechowywaniem jaj konsumpcyjnych i produktów
jajecznych,
j)
pobierania próbek do badań,
k)
sprawowania nadzoru nad sprzedażą bezpośrednią,
l)
badania laboratoryjnego mięsa na obecność włośni;
1a)
wyznaczać na czas określony lekarzy weterynarii niebędących pracownikami Inspekcji,
świadczących usługi weterynaryjne w ramach zakładu leczniczego dla zwierząt, do:
a)
szczepień ochronnych lub badań rozpoznawczych,
b)
sprawowania nadzoru nad miejscami gromadzenia, skupu lub sprzedaży zwierząt, targowiskami
oraz wystawami, pokazami lub konkursami zwierząt,
c)
badania zwierząt umieszczanych na rynku, przeznaczonych do wywozu oraz wystawiania
świadectw zdrowia,
d)
pobierania próbek do badań;
2)
wyznaczać osoby niebędące pracownikami Inspekcji, posiadające odpowiednie kwalifikacje,
do wykonywania niektórych czynności pomocniczych;
3)
(uchylony)
2.
Wyznaczenie do wykonania czynności, o którym mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji
administracyjnej powiatowego lekarza weterynarii określającej rodzaj i zakres czynności
przekazanych do wykonania.
2a.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1a, wyznaczenie lekarza weterynarii następuje
po uzyskaniu zgody kierownika zakładu leczniczego dla zwierząt, w ramach którego lekarz
ten świadczy usługi weterynaryjne.
3.
Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, następuje po zawarciu przez powiatowego
lekarza weterynarii umowy z:
1)
osobami, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2,
2)
podmiotem prowadzącym zakład leczniczy dla zwierząt - w przypadku, o którym mowa w
ust. 1 pkt 1a
- określającej zakres, terminy i miejsce wykonywania tych czynności, wysokość wynagrodzenia
za ich wykonanie oraz termin płatności, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt
1a, dodatkowo imię i nazwisko wyznaczonego lekarza weterynarii świadczącego usługi
weterynaryjne w ramach zakładu leczniczego dla zwierząt.
3a.
Powiatowy lekarz weterynarii przekazuje kierownikowi zakładu higieny weterynaryjnej
wchodzącego w skład wojewódzkiego inspektoratu weterynarii, zwanego dalej „zakładem
higieny weterynaryjnej”, kopię decyzji administracyjnej w sprawie wyznaczenia do wykonywania
czynności określonej w ust. 1 pkt 1 lit. I oraz kopię umowy, o której mowa w ust.
3 pkt 1, o wykonywanie tej czynności.
4.
Powiatowy lekarz weterynarii prowadzi listę osób wyznaczonych do wykonywania czynności,
o których mowa w ust. 1.
5.
Uchylenie decyzji, o której mowa w ust. 2, i rozwiązanie umowy ze skutkiem natychmiastowym
może nastąpić w przypadku:
1)
gdy wykonywanie czynności przez osobę wyznaczoną może spowodować zagrożenie dla zdrowia
publicznego lub zwierząt;
2)
niewywiązywania się osoby wyznaczonej z powierzonych jej do wykonania czynności, w
szczególności przez niewykonywanie ich terminowo;
3)
stwierdzenia zaniedbań w dokumentowaniu wykonywanych czynności;
4)
zawieszenia lub utraty prawa wykonywania zawodu przez lekarza weterynarii;
5)
złożenia wniosku przez osobę wyznaczoną, a także po złożeniu wniosku przez:
a)
kierownika zakładu higieny weterynaryjnej - w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt
1 lit. l,
b)
kierownika zakładu leczniczego dla zwierząt - w przypadku, o którym mowa w ust. 1
pkt 1a.
5a.
O dokonaniu zmian w zakresie wyznaczenia do wykonywania czynności, o której mowa w
ust. 1 pkt 1 lit. l, powiatowy lekarz weterynarii powiadamia kierownika zakładu higieny
weterynaryjnej.
6.
Minister właściwy do spraw rolnictwa, po zasięgnięciu opinii Głównego Lekarza Weterynarii
oraz Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej, określi, w drodze rozporządzenia:
1)
zakres czynności wykonywanych przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz kwalifikacje
osób wyznaczonych do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1,
2)
warunki i wysokość wynagrodzenia za wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1
- mając na względzie zapewnienie odpowiedniego poziomu i jakości wykonywanych czynności.
7.
Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, nie stanowi zatrudnienia w rozumieniu
przepisów Kodeksu pracy.
Art. 17.
Do wydatków związanych z wykonywaniem czynności, o których mowa w art. 16 ust. 1,
zalicza się wydatki na:
1)
wynagrodzenia osób niebędących pracownikami Inspekcji;
2)
obsługę finansową;
3)
sprzęt i materiały związane z wykonywaniem tych czynności, w tym:
a)
do prowadzenia dokumentacji oraz gromadzenia i przesyłania danych,
b)
odczynniki do badań na włośnie,
c)
odzież ochronną do badania przedubojowego i poubojowego zwierząt rzeźnych i mięsa;
4)
konserwację i naprawy sprzętu, o którym mowa w pkt 3;
5)
tusz i pieczęcie do znakowania mięsa;
6)
badania laboratoryjne niezbędne do wydania oceny mięsa;
7)
szkolenia lekarzy weterynarii oraz innych osób wykonujących te czynności;
8)
ponoszone przez wyznaczone osoby koszty, o których mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 i 2
oraz w ust. 3 pkt 2;
9)
dojazdy pracowników Inspekcji w celu kontroli wykonywania powierzonych zadań.
Art. 18.
1.
Organ Inspekcji, w przypadku stwierdzenia zagrożenia epizootycznego lub zagrożenia
bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego lub w przypadku gdy jest to niezbędne
ze względu na ochronę zdrowia publicznego albo dla zabezpieczenia gospodarki narodowej
przed poważnymi stratami, nakazuje, w drodze decyzji administracyjnej, lekarzowi weterynarii
wykonywanie czynności koniecznych do likwidacji tego zagrożenia.
2.
Nakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy:
1)
osób, które ukończyły 60 lat;
2)
kobiet w ciąży lub wychowujących dzieci w wieku do 14 lat;
3)
osób niepełnosprawnych.
3.
Decyzję, o której mowa w ust. 1, na obszarze powiatu, w którym lekarz weterynarii
mieszka lub jest zatrudniony, wydaje powiatowy lekarz weterynarii, a w przypadku skierowania
do wykonania czynności na obszarze innego powiatu - wojewódzki lekarz weterynarii.
4.
Wniesienie odwołania od decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wstrzymuje jej wykonania.
5.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, stwarza obowiązek wykonywania czynności na okres
do 3 miesięcy w miejscu określonym w decyzji.
6.
Osobie skierowanej do wykonywania czynności pracodawca jest obowiązany udzielić urlopu
bezpłatnego na czas określony w decyzji, o której mowa w ust. 3. Okres urlopu bezpłatnego
zalicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze u tego pracodawcy.
7.
Osobie, o której mowa w ust. 1, przysługuje zwrot kosztów przejazdu, zakwaterowania
i wyżywienia na zasadach określonych w przepisach o ustalaniu oraz wysokości należności
przysługującej pracownikom zatrudnionym w państwowych lub samorządowych jednostkach
sfery budżetowej i określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy. Zwrot kosztów z tytułu zakwaterowania lub wyżywienia nie przysługuje w przypadku
zapewnienia w miejscu wykonywania czynności bezpłatnego zakwaterowania lub wyżywienia.
8.
Przez czas określony w decyzji, o której mowa w ust. 1, z osobą skierowaną do wykonania
czynności przy zwalczaniu epizootii nie może być rozwiązany dotychczasowy stosunek
pracy oraz nie może być dokonane wypowiedzenie umowy o pracę, chyba że istnieje podstawa
do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.
9.
Wynagrodzenie osób, o których mowa w ust. 1, ustala się według przepisów wydanych
na podstawie art. 16 ust. 6 pkt 2.
Art. 18a.
1.
Kontrola wyrobów do diagnostyki in vitro stosowanych w medycynie weterynaryjnej, o
której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 4 lit. d, jest prowadzona przez Głównego Lekarza Weterynarii
i wojewódzkich lekarzy weterynarii.
2.
Na wniosek Głównego Lekarza Weterynarii Państwowy Instytut Weterynaryjny - Państwowy
Instytut Badawczy współpracuje przy przeprowadzaniu kontroli wyrobów do diagnostyki
in vitro stosowanych w medycynie weterynaryjnej, w tym przekazuje informacje dotyczące
testów do diagnostyki in vitro stosowanych w medycynie weterynaryjnej używanych w
laboratoriach, o których mowa w art. 25 ust. 2 pkt 1.
Art. 19.
1.
Pracownicy Inspekcji oraz osoby wyznaczone na podstawie art. 16 i 18 są obowiązani
przy wykonywaniu czynności kontrolnych nosić na widocznym miejscu odznakę identyfikacyjną.
1a.
Czynności kontrolne podejmowane są po okazaniu legitymacji służbowej oraz upoważnienia
do przeprowadzenia kontroli.
1aa12)Dodany przez art. 74 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W ramach kontroli przeprowadzanej na podstawie ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych
lub edukacyjnych przez pracowników Inspekcji z udziałem eksperta, o którym mowa w art. 55 ust. 1 tej
ustawy, ekspert ten podejmuje czynności kontrolne po okazaniu upoważnienia do przeprowadzenia
kontroli, wystawionego przez organ Inspekcji.
1b.
Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli powinno zawierać:
1)
oznaczenie organu wystawiającego upoważnienie;
2)
imię i nazwisko osoby upoważnionej;
3)
numer odznaki identyfikacyjnej;
4)
stanowisko i numer legitymacji służbowej pracownika Inspekcji Weterynaryjnej;
5)
numer dowodu osobistego osoby wyznaczonej w imieniu Inspekcji Weterynaryjnej;
6)
okres ważności upoważnienia;
7)
miejsce lub obszar wykonywania czynności;
8)
podpis osoby wystawiającej upoważnienie.
1c.
Przed podjęciem pierwszej czynności kontrolnej, osoba upoważniona do wykonania kontroli
ma obowiązek poinformować kontrolowanego o jego prawach i obowiązkach w trakcie kontroli.
1d.
Do kontroli spraw, przy których zachodzi konieczność zapoznania się z informacjami
niejawnymi, kontrolujący powinni posiadać poświadczenie bezpieczeństwa upoważniające
do dostępu do informacji niejawnych, uzyskane na podstawie przepisów o ochronie informacji
niejawnych.
2.
Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzory upoważnienia
i odznaki identyfikacyjnej, mając na względzie potrzebę zapewnienia identyfikacji
osób uprawnionych do przeprowadzania kontroli w imieniu Inspekcji.
3.
Pracownicy Inspekcji oraz osoby wyznaczone na podstawie art. 16 i 18, w zakresie wykonywania
czynności, mają prawo w każdym czasie do:
113)W brzmieniu ustalonym przez art. 74 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
przeprowadzania kontroli gospodarstw, centrów (organizacji), zakładów, ośrodków w
rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych
do celów naukowych lub edukacyjnych, instalacji, urządzeń lub środków transportu;
2)
kontrolowania przestrzegania wymagań określonych w prawodawstwie weterynaryjnym, w
tym metod stosowanych do znakowania i identyfikacji zwierząt;
3)
pobierania nieodpłatnie próbek do badań:
a)
od zwierząt utrzymywanych w celu umieszczenia na rynku lub transportowanych,
b)
produktów przeznaczonych do przechowywania, umieszczania na rynku lub transportowanych;
4)
żądania pisemnych lub ustnych informacji w zakresie objętym przedmiotem kontroli;
5)
żądania okazywania i udostępniania dokumentów lub danych informatycznych w zakresie,
o którym mowa w pkt 4.
4.
Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 3, podmioty kontrolowane są obowiązane
zapewnić pracownikom Inspekcji oraz osobom wyznaczonym na podstawie art. 16 i 18 pomoc
niezbędną do wykonywania ich obowiązków.
5.
Uzyskane w wyniku kontroli informacje, dokumenty i inne dane, dotyczące w szczególności
stosowanej przez kontrolowanego technologii, nie mogą być przekazywane oraz ujawniane
innym organom, chyba że stanowią dowód popełnienia czynu zabronionego przez ustawę.
5a14)Dodany przez art. 74 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Do eksperta, o którym mowa w art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych
do celów naukowych lub edukacyjnych, wykonującego czynności kontrolne w ramach kontroli przeprowadzanej na podstawie
tej ustawy, stosuje się przepisy ust. 3 pkt 4 i 5 oraz ust. 4 i 5.
6.
Powiatowy albo wojewódzki lekarz weterynarii może wystąpić do właściwego miejscowo
komendanta Policji z wnioskiem o pomoc, jeżeli jest to niezbędne do przeprowadzenia
kontroli przez Inspekcję. Na wniosek powiatowego albo wojewódzkiego lekarza weterynarii
właściwy miejscowo komendant Policji zapewnia pomoc przy przeprowadzaniu kontroli.
7.
(uchylony)
Art. 19a.
Przeprowadzenie kontroli ma na celu ustalenie stanu faktycznego i porównanie go ze
stanem pożądanym, określonym w prawodawstwie weterynaryjnym, oraz dokonanie oceny
i podjęcie działań wynikających z ustaleń kontroli.
Art. 19b.
1.
Kontrolujący przeprowadzają kontrole:
1)
okresowe - na podstawie planów kontroli sporządzanych przez powiatowego lub wojewódzkiego
lekarza weterynarii;
2)
doraźne - podjęte poza planem kontroli, w tym związane z rozpatrzeniem skarg i wniosków.
2.
Powiatowy i wojewódzki lekarz weterynarii przeprowadzają kontrolę, o której mowa w
ust. 1 pkt 2, na polecenie Głównego Lekarza Weterynarii, w zakresie przez niego określonym.
3.
Powiatowy lekarz weterynarii przeprowadza kontrolę, o której mowa w ust. 1 pkt 2,
również na polecenie wojewódzkiego lekarza weterynarii, w zakresie przez niego określonym.
Art. 19c.
1.
Kontrolę przeprowadza się w obecności kierownika podmiotu kontrolowanego albo osoby
przez niego upoważnionej.
2.
Kontrolujący dokonuje ustaleń stanu faktycznego na podstawie zebranych w toku kontroli
dowodów.
3.
Dowodami są w szczególności dokumenty, oględziny, zeznania świadków, opinie biegłych
oraz wyjaśnienia i oświadczenia.
Art. 19d.
1.
Z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół kontroli zawierający:
1)
oznaczenie podmiotu kontrolowanego, jego siedzibę i adres, imię i nazwisko kierownika
podmiotu kontrolowanego, z uwzględnieniem zmian zaistniałych w okresie objętym kontrolą;
2)
imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe kontrolującego oraz numer i datę wystawienia
upoważnienia do przeprowadzenia kontroli;
3)
datę rozpoczęcia i zakończenia kontroli, ze wskazaniem dni przerw w kontroli;
4)
określenie przedmiotu kontroli;
5)
opis stwierdzonego w wyniku kontroli stanu faktycznego, w tym ujawnionych nieprawidłowości
oraz ich zakresu i skutków;
6)
pouczenie o prawie, sposobie i terminie wniesienia zastrzeżeń do ustaleń zawartych
w protokole kontroli i złożenia wyjaśnień oraz o prawie odmowy podpisania protokołu
kontroli;
7)
wzmiankę o wniesieniu zastrzeżeń;
8)
omówienie dokonanych w protokole kontroli poprawek, skreśleń i uzupełnień;
9)
wzmiankę o doręczeniu podmiotowi kontrolowanemu protokołu kontroli;
10)
podpisy kontrolującego i kierownika podmiotu kontrolowanego albo osoby przez niego
upoważnionej oraz miejsce i datę podpisania protokołu kontroli;
11)
wzmiankę o odmowie podpisania protokołu kontroli;
12)
oznaczenie odpowiednią klauzulą tajności protokołu kontroli lub jego fragmentu w przypadku,
gdy protokół zawiera informacje niejawne.
2.
Do akt kontroli włącza się:
1)
notatki służbowe z czynności mających znaczenie dla ustaleń kontroli, sporządzone
przez kontrolującego, oraz inne dowody, oceny, wnioski lub zalecenia;
2)
informacje i dokumenty oraz poświadczone za zgodność z oryginałem kopie decyzji i
powiadomień;
3)
kopie dokumentów, poświadczone za zgodność z oryginałem, lub dokumenty sporządzone
przez kontrolującego, poświadczone za zgodność z dokumentacją źródłową.
3.
Protokół kontroli sporządza się w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach.
4.
Jeden egzemplarz protokołu kontroli przekazuje się podmiotowi kontrolowanemu za pokwitowaniem,
drugi włącza się do akt kontroli.
Art. 19e.
1.
Podmiotowi kontrolowanemu przysługuje, przed podpisaniem protokołu kontroli, prawo
zgłoszenia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli.
2.
Zastrzeżenia zgłasza się na piśmie w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu kontroli.
3.
W przypadku uwzględnienia zastrzeżeń wniesionych przez podmiot kontrolowany, kontrolujący
dokonuje zmian w protokole kontroli przez opisanie zmiany brzmienia jego poszczególnych
fragmentów lub dokonanie skreśleń.
4.
Podmiot kontrolowany może odmówić podpisania protokołu kontroli, składając w terminie
7 dni od dnia jego otrzymania wyjaśnienie przyczyn odmowy podpisania.
5.
W przypadku zgłoszenia zastrzeżeń do protokołu kontroli, termin odmowy podpisania
protokołu wraz z podaniem jej przyczyn biegnie od dnia doręczenia podmiotowi kontrolowanemu
stanowiska kontrolującego wobec zastrzeżeń.
6.
Odmowa podpisania protokołu kontroli nie stanowi przeszkody do podpisania go przez
kontrolującego i realizacji ustaleń kontroli.
Art. 19f.
Ustalenia ujęte w protokole kontroli stanowią podstawę do podjęcia dalszych czynności,
w tym dokonania ocen, sporządzenia wniosków, zaleceń pokontrolnych, wydania decyzji
i sporządzenia informacji dla jednostek nadrzędnych, oraz do powiadomienia właściwego
organu w przypadku popełnienia przestępstwa lub wykroczenia.
Art. 19g.
Kontrole na miejscu, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 4 lit. c, przeprowadza się
w zakresie, w trybie i na zasadach określonych w przepisach o płatnościach w ramach
systemów wsparcia bezpośredniego.
Art. 20.
1.
Uprawnienia, o których mowa w art. 19 ust. 3, przysługują przedstawicielom służb weterynaryjnych
Unii Europejskiej oraz innych państw członkowskich, przeprowadzających kontrole weterynaryjne
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Kontrole, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się w obecności właściwego organu
Inspekcji.
Art. 21.
115)Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 4 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Podmioty prowadzące działalność w obiektach nadzorowanych przez Inspekcję, w przypadku
konieczności stałego wykonywania czynności przez pracowników Inspekcji lub osoby wyznaczone
na podstawie art. 16 i 18, są obowiązane do nieodpłatnego:
1)
udostępniania pomieszczeń biurowych, laboratoryjnych, socjalnych i magazynowych;
2)
odpowiedniego zabezpieczenia i wyposażenia stanowisk pracy dla przeprowadzających
kontrolę.
216)Dodany przez art. 4 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Podmioty prowadzące działalność nadzorowaną, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. o ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz
zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, nieodpłatnie udostępniają organom Inspekcji Weterynaryjnej pomieszczenia w przypadku,
o którym mowa w załączniku IV w rozdziale I w sekcji 1 w ust. 6 rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25
lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady
(WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia
zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy
Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli
weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy .
Art. 22.
Pracownicy Inspekcji oraz osoby, o których mowa w art. 16, 18 i 20, w zakresie wykonywania
czynności określonych w ustawie podlegają ochronie prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy
publicznych.
Art. 23.
117)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Stwierdzenie albo wykluczenie choroby zakaźnej zwierzęcia, w tym choroby odzwierzęcej,
wydanie oceny mięsa, oceny zdrowotnej jakości produktów pochodzenia zwierzęcego, niejadalnych
produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, produktów
pochodnych oraz pasz może być poprzedzone przeprowadzeniem badań laboratoryjnych.
2.
Badaniami laboratoryjnymi, w tym przeprowadzanymi w ramach monitorowania i badań kontrolnych,
są objęte również szkodliwe dla ludzi i zwierząt czynniki biologiczne, chemiczne,
fizyczne, odzwierzęce czynniki chorobotwórcze oraz związana z nimi oporność na środki
przeciwdrobnoustrojowe, określone w prawodawstwie weterynaryjnym, a także w przepisach
dotyczących pasz oraz bezpieczeństwa żywności i żywienia.
3.
Wymagań dotyczących badań laboratoryjnych określonych w ustawie nie stosuje się do
badania trichinoskopowego na obecność włośni mięsa przeznaczonego na użytek własny.
Art. 24.
1.
Badanie laboratoryjne mięsa na obecność włośni jest przeprowadzane w:
1)
pomieszczeniu, o którym mowa w załączniku III w sekcji I w rozdziale II w ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny
w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego , udostępnianym pracownikom Inspekcji lub osobom wyznaczonym na podstawie art. 16
i 18 przez podmioty prowadzące działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia
zwierzęcego lub
2)
innym przeznaczonym do tego celu pomieszczeniu, którym dysponuje Inspekcja.
2.
Pomieszczenie określone w ust. 1, w którym jest przeprowadzane badanie laboratoryjne
mięsa na obecność włośni, zwane dalej „pracownią badania mięsa na obecność włośni”,
powiatowy inspektorat weterynarii wyposaża w odczynniki i sprzęt niezbędny do prawidłowego
przeprowadzenia tego badania, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2075/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiającym
szczególne przepisy dotyczące urzędowych kontroli w odniesieniu do włośni (Trichinella)
w mięsie .
3.
Kierownik zakładu higieny weterynaryjnej lub osoba przez niego upoważniona kontroluje,
czy w pracowni badania mięsa na obecność włośni są spełniane wymagania w zakresie
systemu zarządzania wskazanym w art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 882/2004.
4.
Kierownik zakładu higieny weterynaryjnej o stwierdzeniu naruszenia wymagań określonych
w ust. 3 w pracowni badania mięsa na obecność włośni przez:
1)
osobę wyznaczoną na podstawie art. 16 lub 18 - informuje powiatowego lekarza weterynarii;
2)
pracownika Inspekcji - informuje wojewódzkiego lekarza weterynarii.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, powiatowy lekarz weterynarii nakazuje,
w drodze decyzji administracyjnej, osobom wyznaczonym na podstawie art. 16 lub 18
do przeprowadzenia badania laboratoryjnego mięsa na obecność włośni, usunięcie stwierdzonych
naruszeń, określając sposób i termin ich usunięcia.
6.
W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, pracownik Inspekcji ponosi odpowiedzialność
porządkową lub dyscyplinarną na zasadach określonych w przepisach odrębnych.
Art. 25.
1.
Aby zapewnić jednolity sposób przeprowadzania badań laboratoryjnych dla celów kontroli
urzędowych określonych w rozporządzeniu nr 882/2004, związanych z realizacją zadań,
o których mowa w art. 3 ust. 1, tworzy się system laboratoriów urzędowych, obejmujący
akredytowane laboratoria.
2.
W ramach systemu, o którym mowa w ust. 1, działają:
1)
laboratoria urzędowe w rozumieniu art. 12 rozporządzenia nr 882/2004, obejmujące:
a)
zakłady higieny weterynaryjnej, w tym pracownie badania mięsa na obecność włośni,
b)
laboratoria państwowych instytutów badawczych,
c)
laboratoria weterynaryjne wchodzące w skład innych niż wymienione w lit. a jednostek
organizacyjnych Inspekcji,
d)
inne laboratoria zatwierdzone przez Głównego Lekarza Weterynarii;
2)
krajowe laboratoria referencyjne w rozumieniu art. 33 rozporządzenia nr 882/2004.
3.
Główny Lekarz Weterynarii wyznacza laboratoria urzędowe, o których mowa w ust. 2 pkt
1 lit. a-c, do przeprowadzenia badań laboratoryjnych w zakresie określonym w ust.
1.
4.
Główny Lekarz Weterynarii, wyznaczając laboratorium urzędowe, o którym mowa w ust.
2 pkt 1 lit. a, do przeprowadzenia badań laboratoryjnych mięsa na obecność włośni,
wskazuje pracownię badania mięsa na obecność włośni, na podstawie informacji przekazanych
przez powiatowego lekarza weterynarii za pośrednictwem wojewódzkiego lekarza weterynarii.
5.
Jeżeli brak jest laboratorium urzędowego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a-c, do
przeprowadzenia wymaganych badań laboratoryjnych, Główny Lekarz Weterynarii może wyznaczyć
do przeprowadzenia tych badań krajowe laboratorium referencyjne.
6.
Jeżeli brak jest krajowego laboratorium referencyjnego, które można wyznaczyć do przeprowadzenia
wymaganych badań laboratoryjnych, Główny Lekarz Weterynarii, po zasięgnięciu opinii
Rady do spraw Laboratoriów, wyznacza do przeprowadzenia tych badań znajdujące się
na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego
Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym, zwanego dalej „państwem członkowskim EFTA”, krajowe albo wspólnotowe
laboratorium referencyjne.
7.
Laboratoria urzędowe są poddawane w zakresie stosowanych metod badawczych regularnym
badaniom porównawczym przeprowadzanym przez krajowe laboratorium referencyjne, a gdy
brak jest takiej możliwości - przez krajowe lub wspólnotowe laboratorium referencyjne
znajdujące się na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa
członkowskiego EFTA.
8.
Główny Lekarz Weterynarii sporządza, w sposób określony przez Komisję Europejską,
wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych oraz innych laboratoriów, których obowiązek
publikowania wynika z przepisów Unii Europejskiej, aktualizuje go i umieszcza na stronie
internetowej administrowanej przez Główny Inspektorat Weterynarii.
Art. 25a18)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
1.
Kierownik laboratorium, o którym mowa w art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. d, ubiegającego
się o status laboratorium urzędowego zatwierdzonego do przeprowadzania badań laboratoryjnych
w danym kierunku dla celów kontroli urzędowych, składa na piśmie wniosek w tym zakresie
do Głównego Lekarza Weterynarii.
2.
Do wniosku dołącza się:
1)
kopię:
a)
certyfikatu akredytacji,
b)
zakresu akredytacji, zgodnego z kierunkiem badań określonym we wniosku;
2)
opinię, do której dołącza się raport krajowego laboratorium referencyjnego właściwego
dla kierunku badań, a w przypadku gdy nie ma takiego krajowego laboratorium referencyjnego
- krajowego lub wspólnotowego laboratorium referencyjnego znajdującego się na terytorium
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego EFTA, wydaną
nie wcześniej niż w roku poprzedzającym rok złożenia wniosku, o:
a)
kwalifikacjach osób przeprowadzających badania,
b)
spełnianiu warunków niezbędnych do przeprowadzania badań,
c)
stosowanych metodach badawczych;
3)
kopię raportu z badań biegłości przeprowadzonych nie wcześniej niż w roku poprzedzającym
rok złożenia wniosku przez właściwe dla danego kierunku badań krajowe laboratorium
referencyjne, a w przypadku gdy nie ma takiego krajowego laboratorium referencyjnego
- przez krajowe laboratorium referencyjne znajdujące się na terytorium innego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego EFTA lub wspólnotowe laboratorium
referencyjne.
3.
Główny Lekarz Weterynarii zatwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, laboratorium
ubiegające się o status laboratorium urzędowego zatwierdzonego do przeprowadzania
badań laboratoryjnych.
4.
Laboratorium, które uzyskało status laboratorium, o którym mowa w ust. 1:
1)
bierze udział w badaniach biegłości przeprowadzanych przez właściwe dla danego kierunku
badań krajowe laboratorium referencyjne, w terminach określonych w harmonogramie opracowanym
przez to krajowe laboratorium referencyjne, a w przypadku gdy nie ma takiego laboratorium
referencyjnego - nie rzadziej niż raz na 4 lata w badaniach biegłości przeprowadzanych
przez właściwe dla danego kierunku badań krajowe laboratorium referencyjne znajdujące
się na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego
EFTA lub wspólnotowe laboratorium referencyjne;
2)
poddaje się kontroli właściwego dla danego kierunku badań krajowego laboratorium referencyjnego.
5.
Laboratorium, które uzyskało status laboratorium, o którym mowa w ust. 1, w terminie
6 miesięcy od dnia uzyskania w badaniach biegłości, o których mowa w ust. 4 pkt 1,
wyniku niezgodnego z kryteriami określonymi przez krajowe lub wspólnotowe laboratorium
referencyjne, które przeprowadziło te badania, lub wyniku wątpliwego podlega ponownemu
badaniu biegłości przeprowadzanemu przez właściwe dla danego kierunku badań krajowe
laboratorium referencyjne, a w przypadku gdy nie ma takiego krajowego laboratorium
referencyjnego - przez krajowe laboratorium referencyjne znajdujące się na terytorium
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego EFTA lub
wspólnotowe laboratorium referencyjne.
6.
Główny Lekarz Weterynarii, w drodze decyzji administracyjnej, cofa laboratorium zatwierdzenie,
jeżeli:
1)
jednostka akredytująca cofnęła lub zawiesiła posiadaną przez laboratorium akredytację
lub
2)
laboratorium:
a)
dwukrotnie w kolejnych badaniach biegłości nie uzyskało wyników zgodnych z kryteriami
określonymi przez krajowe lub wspólnotowe laboratorium referencyjne, które przeprowadziło
te badania, lub nie poddało się badaniu biegłości, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, lub
ponownemu badaniu biegłości, o którym mowa w ust. 5, lub
b)
uchyla się od poddania się kontroli, o której mowa w ust. 4 pkt 2, albo w wyniku takiej
kontroli stwierdzono, że laboratorium nie spełnia warunków niezbędnych do przeprowadzania
badań, lub
c)
używa do diagnostyki in vitro wyrobów stosowanych w medycynie weterynaryjnej, które
nie znajdują się w wykazie wyrobów do diagnostyki in vitro stosowanych w medycynie
weterynaryjnej, o którym mowa w art. 76a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu
chorób zakaźnych zwierząt, lub
d)
nie przekazało niezwłocznie wyników przeprowadzonych badań laboratoryjnych do systemu
teleinformatycznego, o którym mowa w art. 25d ust. 1, lub
e)
nie przekazało powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na miejsce
lokalizacji laboratorium informacji, o których mowa w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu
chorób zakaźnych zwierząt.
7.
Krajowe laboratorium referencyjne, jednostka akredytująca i powiatowy lekarz weterynarii
niezwłocznie informują Głównego Lekarza Weterynarii o zaistnieniu przyczyn mogących
stanowić podstawę do cofnięcia laboratorium zatwierdzenia.
8.
Jeżeli laboratorium urzędowe, o którym mowa w art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a-c, z przyczyn
finansowych lub organizacyjnych nie jest w stanie przeprowadzić badań laboratoryjnych
w zakresie określonym w art. 25 ust. 1, Główny Lekarz Weterynarii może wyznaczyć,
na czas określony, do przeprowadzania tych badań laboratorium urzędowe, o którym mowa
w art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. d.
9.
Główny Lekarz Weterynarii, dokonując wyznaczenia, o którym mowa w ust. 8, określa:
1)
zakres badań laboratoryjnych przeprowadzanych przez wyznaczone laboratorium;
2)
sposób pozyskiwania przez wyznaczone laboratorium materiału do badań laboratoryjnych;
3)
zasady gromadzenia i przekazywania danych o wynikach przeprowadzanych badań laboratoryjnych;
4)
wysokość opłat za badania laboratoryjne przeprowadzane przez wyznaczone laboratorium.
Art. 25b.
1.
Krajowe laboratoria referencyjne:
1)
wykonują zadania:
a)
Inspekcji, o których mowa w art. 3, w zakresie referencyjności,
b)
określone w art. 33 rozporządzenia nr 882/2004;
2)
prowadzą centralną bazę danych, o której mowa w art. 25d ust. 1 pkt 1, oraz gromadzą
i przetwarzają dane dotyczące wyników badań laboratoryjnych przeprowadzanych w ramach
systemu, o którym mowa w art. 25 ust. 1.
2.
Krajowe laboratorium referencyjne właściwe dla danego kierunku badań sprawuje nadzór
nad laboratoriami urzędowymi, w zakresie prawidłowości wykonywania przez nie badań,
przeprowadzając kontrolę, w szczególności sprzętu i odczynników stosowanych do tych
badań, a także badań porównawczych oraz wyboru metod do akredytacji.
3.
Krajowe laboratoria referencyjne corocznie, do dnia 15 stycznia, przekazują Głównemu
Lekarzowi Weterynarii informacje o przeprowadzonych kontrolach.
4.
Zadania krajowych laboratoriów referencyjnych są finansowane z budżetu państwa z części,
której dysponentem jest minister właściwy do spraw rolnictwa.
5.
Wydatki inwestycyjne związane z prowadzeniem centralnej bazy danych, o której mowa
w art. 25d ust. 1 pkt 1, mogą być finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem
jest minister właściwy do spraw rolnictwa, w wysokości do 100% planowanej wartości
kosztorysowej inwestycji.
6.
Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia:
1)
określi, jakie krajowe laboratoria referencyjne są krajowymi laboratoriami referencyjnymi,
o których mowa w art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 882/2004, a w przypadku gdy dla
każdego ze wspólnotowych laboratoriów referencyjnych zostanie określone więcej niż
jedno krajowe laboratorium referencyjne - także sposób współpracy tych laboratoriów,
mając na względzie wykonywane przez te laboratoria zadania, a także zapewnienie efektywnej
współpracy tych laboratoriów oraz koordynację ich zadań i współpracy z innymi krajowymi
laboratoriami referencyjnymi i wspólnotowymi laboratoriami referencyjnymi;
2)
może określić dodatkowe wymagania, jakie powinny spełniać krajowe laboratoria referencyjne,
uwzględniając ich specyfikę wynikającą z rodzaju przeprowadzanych przez nie badań.
Art. 25c19)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
1.
Krajowe laboratoria referencyjne przekazują Głównemu Lekarzowi Weterynarii corocznie,
w terminie do dnia 1 grudnia, projekt szczegółowego zakresu rzeczowego ich zadań,
które będą realizowane w następnym roku kalendarzowym.
2.
Główny Lekarz Weterynarii przekazuje ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa corocznie,
w terminie do dnia 31 grudnia, szczegółowy zakres rzeczowy zadań krajowych laboratoriów
referencyjnych, które będą realizowane w następnym roku kalendarzowym.
Art. 25d.
1.
Dane dotyczące wyników przeprowadzonych badań laboratoryjnych w zakresie określonym
w art. 23 są gromadzone i przetwarzane przy użyciu systemu teleinformatycznego obejmującego:
1)
centralną bazę danych prowadzoną przez krajowe laboratoria referencyjne;
2)
lokalne bazy danych prowadzone w zakładach higieny weterynaryjnej przeprowadzających
badania laboratoryjne dla celów kontroli urzędowych.
2.
Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
warunki i tryb gromadzenia, przetwarzania oraz przekazywania danych dotyczących wyników
przeprowadzonych badań laboratoryjnych, a także sposób prowadzenia baz danych określonych
w ust. 1, mając na względzie zapewnienie efektywnej kontroli stanu bezpieczeństwa
produktów pochodzenia zwierzęcego, stanu zdrowia zwierząt oraz szybkiego przepływu
informacji dotyczących wyników tych badań.
Art. 25e20)Dodany przez art. 4 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
1.
Badania laboratoryjne przeprowadzane w celu zapewnienia ochrony zdrowia zwierząt,
bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów ubocznych pochodzenia
zwierzęcego lub produktów pochodnych lub pasz przez podmioty prowadzące działalność
określoną w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych
zwierząt, o produktach pochodzenia zwierzęcego lub o paszach, w przypadku gdy wyniki
tych badań są wykorzystywane dla celów kontroli urzędowej, są przeprowadzane w laboratoriach,
o których mowa w art. 25 ust. 2, albo w laboratoriach wpisanych do rejestru prowadzonego
przez Głównego Lekarza Weterynarii, chyba że państwo trzecie określiło inne wymagania
w tym zakresie.
2.
Laboratorium wpisane do rejestru może przeprowadzać badania laboratoryjne, o których
mowa w ust. 1, wyłącznie zgodnie z rodzajem i kierunkiem badań laboratoryjnych, w
zakresie których zostało wpisane do tego rejestru.
3.
Rejestr, o którym mowa w ust. 1, Główny Lekarz Weterynarii prowadzi w postaci elektronicznej.
4.
W rejestrze wpisuje się nazwę i adres laboratorium, datę wpisania laboratorium do
rejestru, rodzaj i kierunek przeprowadzanych badań laboratoryjnych oraz ich metodykę.
5.
Rejestr, o którym mowa w ust. 1, udostępnia się na stronie internetowej administrowanej
przez Główny Inspektorat Weterynarii.
Art. 25f20)Dodany przez art. 4 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
1.
Wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 25e ust. 1, dokonuje Główny Lekarz Weterynarii
na wniosek złożony na piśmie przez kierownika laboratorium.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1)
imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres wnioskodawcy;
2)
określenie rodzaju i kierunku przeprowadzanych badań laboratoryjnych oraz metod ich
przeprowadzania;
3)
określenie lokalizacji laboratorium, w którym mają być przeprowadzane badania laboratoryjne.
3.
Do wniosku dołącza się kopię raportu z badań biegłości przeprowadzonych nie wcześniej
niż w roku poprzedzającym rok złożenia tego wniosku przez krajowe laboratorium referencyjne
właściwe dla danego kierunku badań laboratoryjnych.
4.
W przypadku gdy nie ma krajowego laboratorium referencyjnego właściwego dla określonego
kierunku badań laboratoryjnych, kierownik laboratorium do wniosku dołącza kopię:
1)
certyfikatu akredytacji wraz z zakresem akredytacji, zgodnego z kierunkiem badań laboratoryjnych
określonym we wniosku albo
2)
raportu z badań biegłości przeprowadzonych nie wcześniej niż w roku poprzedzającym
rok złożenia tego wniosku przez krajowe laboratorium referencyjne właściwe dla danego
kierunku badań laboratoryjnych znajdujące się na terytorium innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego EFTA lub wspólnotowe laboratorium referencyjne.
5.
Główny Lekarz Weterynarii odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wpisu laboratorium
do rejestru, jeżeli nie uzyskało ono w badaniach, o których mowa w ust. 3 lub ust.
4 pkt 2, wyniku zgodnego z kryteriami określonymi przez krajowe lub wspólnotowe laboratorium
referencyjne, które przeprowadziło te badania.
6.
Laboratorium wpisane do rejestru bierze udział w badaniach biegłości przeprowadzanych
przez krajowe laboratorium referencyjne właściwe dla danego kierunku badań laboratoryjnych,
w terminach określonych w harmonogramie opracowanym przez to krajowe laboratorium
referencyjne, a w przypadku gdy nie ma takiego laboratorium referencyjnego - nie rzadziej
niż raz na 4 lata w badaniach biegłości przeprowadzanych przez właściwe dla danego
kierunku badań laboratoryjnych krajowe laboratorium referencyjne znajdujące się na
terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego
EFTA lub wspólnotowe laboratorium referencyjne.
7.
Laboratorium wpisane do rejestru, o którym mowa w ust. 1, w terminie 6 miesięcy od
dnia uzyskania w badaniach biegłości, o których mowa w ust. 6, wyniku niezgodnego
z kryteriami określonymi przez krajowe lub wspólnotowe laboratorium referencyjne,
które przeprowadziło te badania, lub wyniku wątpliwego podlega ponownemu badaniu biegłości
przeprowadzanemu przez krajowe laboratorium referencyjne właściwe dla danego kierunku
badań laboratoryjnych, a w przypadku gdy nie ma takiego krajowego laboratorium referencyjnego
- przez krajowe laboratorium referencyjne znajdujące się na terytorium innego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego EFTA lub wspólnotowe laboratorium
referencyjne.
8.
Główny Lekarz Weterynarii skreśla, w drodze decyzji administracyjnej, laboratorium
z rejestru, jeżeli:
1)
jednostka akredytująca cofnęła lub zawiesiła posiadaną przez laboratorium akredytację
w przypadku, o którym mowa w ust. 4, lub
2)
laboratorium:
a)
dwukrotnie w kolejnych badaniach biegłości nie uzyskało wyników zgodnych z kryteriami
określonymi przez krajowe lub wspólnotowe laboratorium referencyjne, które przeprowadziło
te badania, lub nie poddało się badaniom, o których mowa w ust. 6 lub 7, lub
b)
nie przekazało powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na miejsce
lokalizacji laboratorium informacji, o których mowa w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu
chorób zakaźnych zwierząt.
9.
Krajowe laboratorium referencyjne, jednostka akredytująca i powiatowy lekarz weterynarii
niezwłocznie informują Głównego Lekarza Weterynarii o zaistnieniu przyczyn, o których
mowa w ust. 8, mogących stanowić podstawę do wykreślenia laboratorium z rejestru.
10.
Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wykaz badań
laboratoryjnych określonych w art. 25e ust. 1, mając na względzie znaczenie wyników
tych badań zarówno dla ochrony zdrowia zwierząt, zapewnienia efektywnej kontroli stanu
bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego i pasz, jak i przy wystawianiu przez
organy Inspekcji Weterynaryjnej świadectw zdrowia dla przesyłek zwierząt i takich
produktów oraz pasz.
Art. 25g20)Dodany przez art. 4 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
1.
Koszty udziału laboratorium w badaniach biegłości i koszty kontroli laboratorium przeprowadzanych
przez krajowe laboratorium referencyjne właściwe dla danego kierunku badań laboratoryjnych
ponosi podmiot prowadzący laboratorium.
2.
Kosztów, o których mowa w ust. 1, nie ponoszą podmioty prowadzące laboratoria wymienione
w art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a-c.
3.
Wpływy z tytułu organizowania badań biegłości i przeprowadzania kontroli przez krajowe
laboratoria referencyjne stanowią dochód budżetu państwa.
Rozdział 3
Świadectwa zdrowia oraz zaświadczenia o spełnianiu minimalnych standardów co do higieny i warunków utrzymania zwierząt w gospodarstwie
Art. 26.
1.
Świadectwa zdrowia wystawia organ Inspekcji lub upoważniony przez ten organ urzędowy
lekarz weterynarii, zwani dalej „wystawiającym świadectwo”.
2.
Wystawiający świadectwo powinien:
1)
posiadać wiedzę w zakresie przepisów zawartych w aktach prawnych, o których mowa w
art. 1 pkt 3;
2)
znać zasady przeprowadzania kontroli weterynaryjnej oraz sposób wystawiania świadectw
zdrowia.
3.
Wystawiający świadectwo:
1)
poświadcza dane, co do których posiada wiedzę i które mogą być przez niego ustalone;
2)
podpisuje świadectwa zdrowia:
a)
prawidłowo wypełnione,
b)
zwierząt lub produktów w rozumieniu przepisów o kontroli weterynaryjnej w handlu,
które zostały przez niego skontrolowane.
4.
Jeżeli wystawienie świadectwa zdrowia następuje na podstawie innych dokumentów, to
wystawiający świadectwo jest obowiązany posiadać te dokumenty przed jego wystawieniem.
5.
Wystawiający świadectwo może wystawić świadectwo zdrowia na podstawie danych, które
zostały:
1)
ustalone przez osoby, o których mowa w art. 16 ust. 1, jeżeli wystawiający świadectwo
może potwierdzić prawdziwość tych danych, lub
2)
uzyskane w wyniku realizacji programów monitorowania, planów badań kontrolnych, planów
urzędowych kontroli, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 6 i art. 14 ust. 1 pkt 4,
oraz zatwierdzonych programów zapewnienia jakości, określonych w przepisach odrębnych;
3)
uzyskane podczas innych urzędowych kontroli przeprowadzanych przez uprawnione organy;
421)Dodany przez art. 4 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.)
uzyskane z badań laboratoryjnych określonych w art. 25e ust. 1.
Art. 27.
1.
Do wystawiającego świadectwo przepisy art. 24 i 25 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.
2.
Świadectwo zdrowia sporządza się w języku polskim oraz co najmniej w jednym z języków
urzędowych państwa przeznaczenia w rozumieniu przepisów o kontroli weterynaryjnej
w handlu.
3.
Świadectwo zdrowia sporządza się w sposób zapewniający identyfikację wystawiającego
świadectwo.
4.
Wystawiający świadectwo przechowuje kopie wystawionych świadectw zdrowia przez 3 lata
od dnia ich wystawienia.
Art. 28.
1.
Organy Inspekcji kontrolują wydane świadectwa zdrowia.
2.
Jeżeli zachodzi podejrzenie, że wystawiający świadectwo przerobił lub sfałszował świadectwo
zdrowia, organ Inspekcji sprawujący nad nim nadzór może zawiesić go w czynnościach
do czasu zakończenia postępowania karnego w tej sprawie.
Art. 29.
Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, program szkoleń
dla wystawiających świadectwa, a także sposób prowadzenia tych szkoleń, biorąc pod
uwagę:
1)
prawodawstwo weterynaryjne;
2)
zasady sporządzania świadectw;
3)
rodzaj i zakres stosowania testów i badań przeprowadzanych przed wystawieniem świadectwa.
Art. 29a.
Powiatowy lekarz weterynarii wydaje zaświadczenia o spełnianiu:
1)
minimalnych standardów co do higieny i warunków utrzymania zwierząt w gospodarstwie
w zakresie niezbędnym do ubiegania się lub otrzymania pomocy finansowej albo dofinansowania
ze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR);
2)
warunków utrzymania zwierząt gospodarskich w zakresie niezbędnym do ubiegania się
lub otrzymania pomocy finansowej ze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu
Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW).
Rozdział 4
Opłaty
Art. 30.
1.
Inspekcja pobiera opłaty za:
1)
kontrolę:
a)
zwierząt,
b)
produktów, połączoną z pobraniem próbek do badań laboratoryjnych
- przeznaczonych do wywozu, handlu lub przemieszczania w celach niehandlowych albo
umieszczenia na rynku krajowym, jeżeli przepisy odrębne wymagają zaopatrzenia ich
w dokument wystawiony przez urzędowego lekarza weterynarii;
2)
przeprowadzenie weterynaryjnej kontroli granicznej;
3)
nadzór nad ubojem zwierząt rzeźnych, w tym badanie przedubojowe i poubojowe, ocenę
mięsa i nadzór nad przestrzeganiem w czasie uboju przepisów o ochronie zwierząt;
4)
badania mięsa zwierząt łownych;
5)
nadzór nad:
a)
rozbiorem mięsa,
b)
przechowywaniem mięsa i produktów mięsnych,
c)
przetwórstwem mięsa,
d)
punktami odbioru mleka, przetwórstwem mleka oraz przechowywaniem produktów mlecznych,
e)
przetwórstwem lub przechowywaniem jaj konsumpcyjnych lub produktów jajecznych,
f)
pozyskiwaniem, obróbką lub przechowywaniem materiału biologicznego, jaj wylęgowych
drobiu lub jaj i gamet przeznaczonych do celów hodowlanych,
g22)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.)
pozyskiwaniem, składowaniem lub przetwarzaniem produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego
lub produktów pochodnych,
h)
miejscami gromadzenia, skupu lub sprzedaży zwierząt, targowiskami, a także wystawami,
pokazami lub konkursami zwierząt,
i)
kwarantanną zwierząt, z wyjątkiem kwarantanny przeprowadzonej w granicznym posterunku
kontroli,
j)
wyładowywaniem albo pierwszą sprzedażą produktów rybołówstwa ze statków rybackich,
k)
obróbką, przetwórstwem, przechowywaniem ryb, skorupiaków, mięczaków, żab lub ich produktów
oraz wyładowywaniem ze statku przetwórni produktów rybołówstwa,
l)
działalnością związaną ze sprzedażą bezpośrednią,
m)
wytwarzaniem środków żywienia zwierząt 1)Obecnie paszach zgodnie z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz.
U. z 2014 r. poz. 398), która weszła w życie z dniem 26 sierpnia 2006 r. i pasz leczniczych przeznaczonych do obrotu oraz warunkami ich przechowywania lub
sprzedaży,
n)
wytwarzaniem środków żywienia zwierząt 1)Obecnie paszach zgodnie z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz.
U. z 2014 r. poz. 398), która weszła w życie z dniem 26 sierpnia 2006 r. nieprzeznaczonych do obrotu, zawierających dodatki paszowe z grup: antybiotyków,
kokcydiostatyków i innych produktów leczniczych i stymulatorów wzrostu oraz warunkami
ich przechowywania;
6)
kontrolę statków rybackich i statków przetwórni;
7)
prowadzenie monitorowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych,
produktów leczniczych i skażeń promieniotwórczych u zwierząt, w ich wydzielinach i
wydalinach, w tkankach lub narządach zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego,
w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt oraz środkach żywienia zwierząt 1)Obecnie paszach zgodnie z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz.
U. z 2014 r. poz. 398), która weszła w życie z dniem 26 sierpnia 2006 r.;
8)
badania laboratoryjne próbek:
a)
pobranych w trakcie postępowania związanego z wykryciem substancji niedozwolonych,
b)
pobranych w czasie sprawowania nadzoru, jeżeli wyniki tych badań wykażą naruszenie
przepisów lub są niezbędne do wydania świadectwa zdrowia albo wynikają ze szczególnych
wymagań państwa, dla którego jest przeznaczony produkt;
9)
wydawanie pozwoleń weterynaryjnych na przywóz przesyłek zwierząt lub produktów, jeżeli
przepisy odrębne tak stanowią;
10)
badania kontrolne zakażeń zwierząt w kierunku bonamiozy i marteiliozy;
11)
badanie mięsa w przypadku złożenia przez posiadacza mięsa odwołania od decyzji w sprawie
oceny tego mięsa, jeżeli wynik powtórnego badania potwierdzi pierwotną ocenę.
2.
Do opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 5 lit. h oraz i, dolicza się koszty:
1)
dojazdu związanego z wykonywaniem czynności;
2)
użytych produktów leczniczych weterynaryjnych lub wyrobów medycznych w rozumieniu
art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyrobach medycznych 24)Utraciła moc na podstawie art. 140 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych
(Dz. U. z 2015 r. poz. 876), która weszła w życie z dniem 18 września 2010 r., które mają zastosowanie w medycynie weterynaryjnej;
3)
szczegółowych badań i zabiegów specjalistycznych, w tym badań w kierunku reakcji alergicznych,
badań serologicznych, pobrania próbek płynów ustrojowych, wydzielin i wydalin, wymazów,
wypłuczyn oraz badań laboratoryjnych.
3.
Do opłat:
1)
o których mowa w ust. 1 pkt 2, dolicza się koszty badań laboratoryjnych związane z
pobieraniem i badaniem próbek;
2)
o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, związanych z badaniem na terenie gospodarstwa lub
fermy albo rzeźni o małej zdolności produkcyjnej dolicza się koszty dojazdu do miejsca
wykonania czynności;
3)
o których mowa w ust. 1 pkt 6, związanych z kontrolą statków rybackich i statków przetwórni
za granicą dolicza się koszty przemieszczenia na ten statek.
Art. 31.
1.
W przypadku gdy ubój zwierząt i badanie poubojowe odbywa się na terenie gospodarstwa
lub fermy, opłaty, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 i 4, powiększa się o 100%
w celu pokrycia kosztów badania.
2.
(uchylony)
3.
(uchylony)
4.
(uchylony)
5.
W przypadku wyładowywania produktów rybołówstwa ze statku rybackiego lub statku przetwórni,
pływających pod banderą państwa trzeciego, do opłaty za badanie dolicza się koszty
czynności związanych z kontrolą tych statków.
Art. 31a.
1.
Niezależnie od opłat, o których mowa w art. 30-31, wojewódzkie inspektoraty weterynarii
mogą pozyskiwać środki finansowe z tytułu sprzedaży usług zleconych, w szczególności
w zakresie:
1)
badań laboratoryjnych i innych czynności dotyczących oceny jakości zdrowotnej i bezpieczeństwa
zdrowotnego;
2)
prowadzenia szkoleń i egzaminów.
2.
Środki pochodzące z wykonywanych przez wojewódzkie inspektoraty weterynarii usług,
o których mowa w ust. 1, stanowią dochody budżetu państwa.
Art. 32.
Główny Lekarz Weterynarii przekazuje Komisji Europejskiej informacje dotyczące pobieranych
opłat.
Art. 33.
Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowy sposób ustalania i wysokość opłat za wykonanie czynności, o których mowa
w art. 30 ust. 1,
2)
sposób i miejsce pobierania opłat,
3)
sposób przekazywania Komisji Europejskiej informacji w zakresie określonym w pkt 1
i 2
- mając na względzie przepisy Unii Europejskiej w zakresie zasad pobierania i wysokości
opłat za czynności weterynaryjne.
Art. 34.
Do należności pieniężnych z tytułu opłat określonych na podstawie ustawy stosuje się
przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Art. 35.
(uchylony)
Rozdział 5
Systemy wymiany informacji
Art. 36.
1.
Główny Lekarz Weterynarii:
1)
utworzy systemy wymiany informacji służące kontroli przemieszczania zwierząt i produktów
w handlu, przewozie i przywozie oraz wywozie, a także zapewni udział organów Inspekcji
w elektronicznym systemie wymiany informacji zgodnie z przepisami Unii Europejskiej;
2)
zapewni komputeryzację procedur weterynaryjnej kontroli granicznej zgodnie z przepisami
Unii Europejskiej.
2.
Koszty związane z:
1)
administrowaniem i utrzymywaniem serwerów krajowych,
2)
korzystaniem z centralnego serwera Unii Europejskiej,
3)
przygotowywaniem i aktualizowaniem oprogramowania komputerowego oraz materiałów pomocniczych,
związanych z korzystaniem z tego oprogramowania
- są pokrywane z budżetu państwa.
3.
Koszty związane z bieżącą eksploatacją systemów informatycznych są pokrywane z budżetów
właściwych inspektoratów.
4.
Główny Lekarz Weterynarii, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw rolnictwa,
może powierzyć innemu podmiotowi, w drodze umowy, wykonywanie niektórych czynności
związanych z realizacją zadań, o których mowa w ust. 1.
Rozdział 6
Przepis karny
Art. 37.
1.
Kto udaremnia lub utrudnia działalność organów Inspekcji lub osób, o których mowa
w art. 5 ust. 2, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
2.
Orzekanie w sprawie o czyny określone w ust. 1 następuje w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Rozdział 7
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Art. 38.
(pominięty)
Art. 39.
(pominięty)
Art. 40.
1.
Główny Lekarz Weterynarii utworzy graniczne inspektoraty weterynarii jako państwowe
jednostki budżetowe w Bezledach, Dorohusku, Gdyni, Hrebennem, Korczowej, Koroszczynie,
Kuźnicy Białostockiej, Szczecinie, Świnoujściu i Warszawie.
2.
Graniczne inspektoraty weterynarii, wymienione w ust. 1, zostaną utworzone przez przekształcenie
granicznych inspektoratów weterynarii, będących oddziałami wojewódzkich inspektoratów
weterynarii w Bezledach, Dorohusku, Gdyni, Hrebennem, Korczowej, Koroszczynie, Kuźnicy
Białostockiej, Szczecinie, Świnoujściu i Warszawie.
Art. 41.
1.
Dotychczasowe stosunki pracy wojewódzkich i powiatowych lekarzy weterynarii oraz ich
zastępców, zatrudnionych na podstawie powołania, stają się z dniem wejścia w życie
ustawy stosunkami pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.
2.
Dotychczasowe stosunki pracy granicznych lekarzy weterynarii oraz ich zastępców w
granicznych inspektoratach weterynarii, o których mowa w art. 40, zatrudnionych na
podstawie powołania, stają się z dniem wejścia w życie ustawy stosunkami pracy na
podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.
3.
Pracownicy zatrudnieni w granicznych inspektoratach weterynarii, o których mowa w
art. 40, będących oddziałami wojewódzkich inspektoratów weterynarii stają się, z dniem
wejścia w życie ustawy, pracownikami granicznych inspektoratów weterynarii w rozumieniu
ustawy. Przepisy art. 231Kodeksu pracy stosuje się.
4.
Mienie granicznych inspektoratów weterynarii, o których mowa w art. 40, będących oddziałami
wojewódzkich inspektoratów weterynarii staje się, z dniem wejścia w życie ustawy,
mieniem granicznych inspektoratów weterynarii w rozumieniu ustawy.
5.
Wierzytelności i zobowiązania granicznych inspektoratów weterynarii, o których mowa
w art. 40, będących oddziałami wojewódzkich inspektoratów weterynarii stają się, z
dniem wejścia w życie ustawy, wierzytelnościami i zobowiązaniami granicznych inspektoratów
weterynarii w rozumieniu ustawy.
Art. 42.
Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, dokona przeniesień dochodów i wydatków
budżetowych, w tym na wynagrodzenia, oraz limitów zatrudnienia, przeznaczonych na
utrzymanie granicznych inspektoratów weterynarii, z budżetów właściwych wojewodów
do części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw rolnictwa.
Art. 43.
Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w
Unii Europejskiej25)Rzeczpospolita Polska uzyskała członkostwo w Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r., z wyjątkiem:
1)
art. 40, art. 41 ust. 2-5 i art. 42, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia
ogłoszenia26)Ustawa została ogłoszona w dniu 2 marca 2004 r.;
2)
art. 12 ust. 5, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.
1)
Obecnie paszach zgodnie z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz.
U. z 2014 r. poz. 398), która weszła w życie z dniem 26 sierpnia 2006 r.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 54 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach
w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. poz. 308), która weszła w życie
z dniem 15 marca 2015 r.
3)
Dodana przez art. 74 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt
wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych (Dz. U. poz. 266), która weszła
w życie z dniem 27 maja 2015 r.
4)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o zmianie
ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 29), która weszła w życie z dniem 24
stycznia 2014 r.
5)
Przez art. 74 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
6)
Dodany przez art. 16 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o Służbie
Celnej, ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.
poz. 211), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2015 r.
7)
Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie
ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych
ustaw (Dz. U. Nr 54, poz. 278), która weszła w życie z dniem 15 marca 2011 r.
8)
Dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
9)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
10)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 699, 875, 978, 1197, 1268 i 1272.
11)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 112, poz. 654, Nr
227, poz. 1367 i Nr 228, poz. 1368.
12)
Dodany przez art. 74 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
13)
W brzmieniu ustalonym przez art. 74 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
14)
Dodany przez art. 74 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
15)
Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 4 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
16)
Dodany przez art. 4 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
17)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
18)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
19)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
20)
Dodany przez art. 4 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
21)
Dodany przez art. 4 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
22)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
23)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 64, poz. 565, z
2007 r. Nr 176, poz. 1238 oraz z 2008 r. Nr 157, poz. 976.
24)
Utraciła moc na podstawie art. 140 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych
(Dz. U. z 2015 r. poz. 876), która weszła w życie z dniem 18 września 2010 r.
25)
Rzeczpospolita Polska uzyskała członkostwo w Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r.
26)
Ustawa została ogłoszona w dniu 2 marca 2004 r.