Ustawaz dnia 8 września 2006 r.o Państwowym Ratownictwie Medycznym 1)Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie
przeciwpożarowej, ustawę z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej,
ustawę z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, ustawę z dnia
20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, ustawę z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie
klęski żywiołowej i ustawę z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych.
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Ratownicy medyczni i ratownicy
- Rozdział 3 - Planowanie i organizacja systemu
- Rozdział 4 - Jednostki systemu
- Rozdział 5 - Akcja prowadzenia medycznych czynności ratunkowych
- Rozdział 6 - Finansowanie jednostek systemu
- Rozdział 7 - Zmiany w przepisach obowiązujących
- Rozdział 8 - Przepisy przejściowe, dostosowujące i końcowe
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
W celu realizacji zadań państwa polegających na zapewnieniu pomocy każdej osobie znajdującej
się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego tworzy się system Państwowe Ratownictwo
Medyczne, zwany dalej „systemem”.
Art. 2.1 orzeczenie
1.
Ustawa określa zasady organizacji, funkcjonowania i finansowania systemu oraz zasady
zapewnienia edukacji w zakresie udzielania pierwszej pomocy.
2.
W ramach systemu działają:
1)
organy administracji rządowej właściwe w zakresie wykonywania zadań systemu,
2)
jednostki systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1
- zapewniające utrzymanie gotowości ludzi, zasobów i jednostek organizacyjnych.
3.
Z systemem współpracują jednostki, o których mowa w art. 15.
Art. 3.114 orzeczeń
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
dysponent jednostki - zakład opieki zdrowotnej, w którego skład wchodzi jednostka
systemu, o której mowa w art. 32 ust. 1;
2)
kwalifikowana pierwsza pomoc - czynności podejmowane wobec osoby w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego przez ratownika, o którym mowa w art. 13 ust. 1;
3)
lekarz systemu - lekarza posiadającego tytuł specjalisty lub specjalizującego się
w dziedzinie medycyny ratunkowej, z zastrzeżeniem art. 57;
4)
medyczne czynności ratunkowe - świadczenia opieki zdrowotnej w rozumieniu przepisów
o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, udzielane
przez jednostkę systemu, o której mowa w art. 32 ust. 1 pkt 2, w warunkach pozaszpitalnych,
w celu ratowania osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;
5)
miejsce zdarzenia - miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące stan nagłego
zagrożenia zdrowotnego, i obszar, na który rozciągają się jego skutki;
6)
pielęgniarka systemu - pielęgniarkę posiadającą tytuł specjalisty lub specjalizującą
się w dziedzinie pielęgniarstwa ratunkowego, anestezjologii i intensywnej opieki,
chirurgii, kardiologii, pediatrii, a także pielęgniarkę posiadającą ukończony kurs
kwalifikacyjny w dziedzinie pielęgniarstwa ratunkowego, anestezjologii i intensywnej
opieki, chirurgii, kardiologii, pediatrii oraz posiadającą co najmniej 3-letni staż
pracy w oddziałach tych specjalności, oddziałach pomocy doraźnej, izbach przyjęć lub
pogotowiu ratunkowym;
7)
pierwsza pomoc - zespół czynności podejmowanych w celu ratowania osoby w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego wykonywanych przez osobę znajdującą się w miejscu zdarzenia,
w tym również z wykorzystaniem udostępnionych do powszechnego obrotu wyrobów medycznych
oraz produktów leczniczych;
8)
stan nagłego zagrożenia zdrowotnego - stan polegający na nagłym lub przewidywanym
w krótkim czasie pojawieniu się objawów pogarszania zdrowia, którego bezpośrednim
następstwem może być poważne uszkodzenie funkcji organizmu lub uszkodzenie ciała lub
utrata życia, wymagający podjęcia natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych
i leczenia;
9)
szpitalny oddział ratunkowy - komórkę organizacyjną szpitala w rozumieniu przepisów
o zakładach opieki zdrowotnej, stanowiącą jednostkę systemu, o której mowa w art.
32 ust. 1 pkt 1, udzielającą świadczeń opieki zdrowotnej osobom w stanie nagłego zagrożenia
zdrowotnego, spełniającą wymagania określone w ustawie;
10)
zespół ratownictwa medycznego - jednostkę systemu, o której mowa w art. 32 ust. 1
pkt 2, podejmującą medyczne czynności ratunkowe w warunkach pozaszpitalnych, spełniającą
wymagania określone w ustawie.
Art. 4.2 orzeczenia
Kto zauważy osobę lub osoby znajdujące się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego
lub jest świadkiem zdarzenia powodującego taki stan, w miarę posiadanych możliwości
i umiejętności ma obowiązek niezwłocznego podjęcia działań zmierzających do skutecznego
powiadomienia o tym zdarzeniu podmiotów ustawowo powołanych do niesienia pomocy osobom
w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.
Art. 5.17 orzeczeń
1.
Osoba udzielająca pierwszej pomocy, kwalifikowanej pierwszej pomocy oraz podejmująca
medyczne czynności ratunkowe korzysta z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny dla funkcjonariuszy publicznych.
2.
Osoba, o której mowa w ust. 1, może poświęcić dobra osobiste innej osoby, inne niż
życie lub zdrowie, a także dobra majątkowe w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla
ratowania życia lub zdrowia osoby znajdującej się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.
Art. 6.
1.
Osobie, która poniosła szkodę na mieniu powstałą w następstwie udzielania przez nią
pierwszej pomocy, przysługuje roszczenie o naprawienie tej szkody od Skarbu Państwa
reprezentowanego przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce powstania szkody.
2.
Naprawienie szkody, o którym mowa w ust. 1, obejmuje szkodę rzeczywistą.
3.
Naprawienie szkody, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli szkoda powstała
wyłącznie z winy osoby, o której mowa w ust. 1, lub osoby trzeciej, za którą Skarb
Państwa nie ponosi odpowiedzialności.
4.
W zakresie nieuregulowanym w ust. 1-3 do naprawienia szkody, o którym mowa w ust.
1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny .
Art. 7.1 orzeczenie
1.
Dysponent jednostki ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone przy:
1)
wykonywaniu medycznych czynności ratunkowych przez wykonujące te czynności zespoły
ratownictwa medycznego;
2)
udzielaniu świadczeń opieki zdrowotnej przez szpitalne oddziały ratunkowe.
2.
Dysponent jednostki ma obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej
za szkody, o których mowa w ust. 1.
3.
Posiadanie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, o której mowa w ust. 2,
jest warunkiem niezbędnym do zawarcia umowy na wykonywanie medycznych czynności ratunkowych
i umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.
4.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady
Pielęgniarek i Położnych oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 2, termin powstania
obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc pod uwagę zakres zadań
realizowanych przez dysponenta jednostki.
Art. 8.1 orzeczenie
1.
Podstawa programowa, o której mowa w art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty , uwzględnia edukację w zakresie udzielania pierwszej pomocy.
2.
Zajęcia edukacyjne w zakresie udzielania pierwszej pomocy są realizowane z udziałem:
1)
lekarzy systemu,
2)
pielęgniarek systemu,
3)
ratowników medycznych
- którzy otrzymują wynagrodzenie według stawki godzinowej na podstawie umowy cywilnoprawnej.
3.
Wysokość stawki godzinowej dla lekarzy systemu, pielęgniarek systemu oraz ratowników
medycznych, biorących udział w zajęciach edukacyjnych w zakresie udzielania pierwszej
pomocy ustala dyrektor szkoły w ramach posiadanych środków finansowych, z tym że wysokość
tej stawki nie może być niższa niż wysokość stawki godzinowej dla nauczyciela posiadającego
stopień nauczyciela kontraktowego oraz tytuł zawodowy magistra z przygotowaniem pedagogicznym,
realizującego tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin, określony w art. 42 ust. 3 lp. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela ustalonej na podstawie przepisów, o których mowa w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela.
4.
Zajęcia edukacyjne w zakresie udzielania pierwszej pomocy mogą być realizowane przez
nauczycieli posiadających odpowiednie przygotowanie.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
oświaty i wychowania, określi, w drodze rozporządzenia, zakres wiedzy i umiejętności
niezbędnych do prowadzenia zajęć edukacyjnych w zakresie udzielania pierwszej pomocy,
tryb ich nabywania oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego posiadanie przygotowania
do prowadzenia zajęć w zakresie udzielania pierwszej pomocy, mając na celu zapewnienie
właściwej ich realizacji.
Art. 9.
Ustanawia się dzień 13 października Dniem Ratownictwa Medycznego.
Rozdział 2
Ratownicy medyczni i ratownicy
Art. 10.
Zawód ratownika medycznego może wykonywać osoba, która:
1)
posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
2)
posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie tego zawodu;
3)
wykazuje znajomość języka polskiego w stopniu wystarczającym do wykonywania tego zawodu;
4)
spełnia następujące wymagania:
a)
ukończyła studia wyższe na kierunku (specjalności) ratownictwo medyczne lub
b)
ukończyła publiczną szkołę policealną lub niepubliczną szkołę policealną o uprawnieniach
szkoły publicznej i posiada dyplom potwierdzający uzyskanie tytułu zawodowego „ratownik
medyczny”, lub
c)
posiada dyplom wydany w państwie innym niż: państwo członkowskie Unii Europejskiej,
Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym
Handlu (EFTA) - strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uznany w Rzeczypospolitej
Polskiej za równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzającym
tytuł zawodowy ratownika medycznego, lub
d)
posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu ratownika medycznego nabyte w państwie
członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z ustawą z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich
Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych .
Art. 11.2 orzeczenia
1.
Wykonywanie zawodu ratownika medycznego polega na:
1)
zabezpieczeniu osób znajdujących się w miejscu zdarzenia oraz podejmowaniu działań
zapobiegających zwiększeniu liczby ofiar i degradacji środowiska;
2)
dokonywaniu oceny stanu zdrowia osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego i podejmowaniu
medycznych czynności ratunkowych;
3)
transportowaniu osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;
4)
komunikowaniu się z osobą w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego i udzielaniu jej
wsparcia psychicznego w sytuacji powodującej stan nagłego zagrożenia zdrowotnego;
5)
organizowaniu i prowadzeniu zajęć z zakresu pierwszej pomocy, kwalifikowanej pierwszej
pomocy oraz medycznych czynności ratunkowych.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres
medycznych czynności ratunkowych, które mogą być podejmowane przez ratownika medycznego,
w tym pod nadzorem lekarza systemu, kierując się zakresem wiedzy i umiejętności nabytych
w ramach kształcenia przeddyplomowego i podyplomowego.
Art. 12.
1.
Ratownik medyczny ma prawo i obowiązek doskonalenia zawodowego w różnych formach kształcenia.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, formy, sposób
i zakres doskonalenia zawodowego ratowników medycznych, uwzględniając aktualny stan
wiedzy i praktyki medycznej.
Art. 13.4 orzeczenia
1.
Ratownikiem może być osoba:
1)
posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych;
2)
zatrudniona lub pełniąca służbę w jednostkach współpracujących z systemem, o których
mowa w art. 15, lub będąca członkiem tych jednostek;
3)
posiadająca ważne zaświadczenie o ukończeniu kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej
pomocy, zwanego dalej „kursem”, i uzyskaniu tytułu ratownika;
4)
której stan zdrowia pozwala na udzielanie kwalifikowanej pierwszej pomocy.
2.
Podmiot prowadzący kurs, przed jego rozpoczęciem, jest obowiązany uzyskać zatwierdzenie
programu kursu.
3.
Program kursu zatwierdza wojewoda właściwy ze względu na siedzibę podmiotu prowadzącego
kurs.
4.
Wojewoda zatwierdza program kursu po:
1)
stwierdzeniu jego zgodności z ramowym programem, o którym mowa w przepisach wydanych
na podstawie ust. 8 pkt 1;
2)
przeprowadzeniu weryfikacji kwalifikacji kadry dydaktycznej w zakresie ich zgodności
z przepisami wydanymi na podstawie ust. 8 pkt 2.
5.
Wojewoda odmawia zatwierdzenia albo cofa zatwierdzenie programu kursu, jeżeli program
nie spełnia wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 pkt 1 lub
podmiot prowadzący kurs nie zapewnia kadry dydaktycznej o kwalifikacjach określonych
w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 pkt 2.
6.
Odmowa zatwierdzenia oraz cofnięcie zatwierdzenia programu kursu następuje w drodze
decyzji administracyjnej.
7.
Każda zmiana programu kursu obejmująca zakres merytoryczny powoduje obowiązek ponownego
uzyskania zatwierdzenia programu.
8.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
ramowy program kursu obejmujący założenia organizacyjno-programowe, plan nauczania
zawierający rozkład zajęć, wykaz umiejętności wynikowych i treści nauczania, uwzględniając
w szczególności zakres wiedzy i umiejętności niezbędnych do udzielania kwalifikowanej
pierwszej pomocy;
2)
kwalifikacje kadry dydaktycznej prowadzącej kurs, mając na celu zapewnienie odpowiedniego
jej poziomu;
3)
sposób przeprowadzania egzaminu kończącego kurs, skład, tryb powoływania i odwoływania
komisji egzaminacyjnej, okres ważności oraz wzór zaświadczenia o ukończeniu kursu
i uzyskaniu tytułu ratownika, mając na celu uwzględnienie obiektywnych kryteriów weryfikacji
wiedzy i umiejętności zdobytych podczas kursu.
Art. 14.3 orzeczenia
Zakres czynności wykonywanych przez ratownika w ramach kwalifikowanej pierwszej pomocy
obejmuje:
1)
resuscytację krążeniowo-oddechową, bezprzyrządową i przyrządową, z podaniem tlenu
oraz zastosowaniem według wskazań defibrylatora zautomatyzowanego;
2)
tamowanie krwotoków zewnętrznych i opatrywanie ran;
3)
unieruchamianie złamań i podejrzeń złamań kości oraz zwichnięć;
4)
ochronę przed wychłodzeniem lub przegrzaniem;
5)
prowadzenie wstępnego postępowania przeciwwstrząsowego poprzez właściwe ułożenie osób
w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, ochronę termiczną osób w stanie nagłego zagrożenia
zdrowotnego;
6)
stosowanie tlenoterapii biernej;
7)
ewakuację z miejsca zdarzenia osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;
8)
wsparcie psychiczne osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;
9)
prowadzenie wstępnej segregacji medycznej w rozumieniu art. 43 ust. 2.
Art. 15.6 orzeczeń
1.
Jednostkami współpracującymi z systemem są służby ustawowo powołane do niesienia pomocy
osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, w szczególności: jednostki organizacyjne
Państwowej Straży Pożarnej, jednostki ochrony przeciwpożarowej włączone do krajowego
systemu ratowniczo-gaśniczego, podmioty, o których mowa w art. 55 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej , inne jednostki podległe lub nadzorowane przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych
i Ministra Obrony Narodowej.
2.
Jednostkami współpracującymi z systemem mogą być społeczne organizacje ratownicze,
które, w ramach swoich zadań ustawowych lub statutowych, są obowiązane do niesienia
pomocy osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, jeżeli zostaną wpisane do rejestru
jednostek współpracujących z systemem.
3.
Jednostki współpracujące z systemem udzielają kwalifikowanej pierwszej pomocy osobom
znajdującym się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.
Art. 16.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony Narodowej zapewniają
przeszkolenie pracowników podległych lub nadzorowanych przez nich służb, policjantów,
funkcjonariuszy, strażaków oraz żołnierzy w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy,
i uzyskanie przez nich tytułu ratownika oraz aktualizację wiedzy w tym zakresie.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określą, w drodze rozporządzenia, sposób i
organizację przeprowadzenia szkoleń, o których mowa w ust. 1, mając na względzie potrzebę
przeszkolenia osób wymienionych w tym przepisie w zakresie kwalifikowanej pierwszej
pomocy w liczbie niezbędnej do sprawnego funkcjonowania służb podległych lub nadzorowanych
przez tych ministrów.
Art. 17.
1.
Wojewoda prowadzi rejestr jednostek współpracujących z systemem, zwany dalej „rejestrem”.
2.
Wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, wpisuje do rejestru jednostkę współpracującą
z systemem, o której mowa w art. 15 ust. 2, na jej wniosek, pod warunkiem, że jednostka
ta:
1)
zapewnia gotowość operacyjną;
2)
dysponuje ratownikami posiadającymi ważne zaświadczenia o ukończeniu kursu i uzyskaniu
tytułu ratownika w liczbie niezbędnej do zapewnienia gotowości, o której mowa w pkt
1;
3)
dysponuje środkami łączności niezbędnymi do zapewnienia gotowości, o której mowa w
pkt 1.
3.
Rejestr obejmuje następujące dane:
1)
nazwę, siedzibę i adres jednostki współpracującej z systemem;
2)
obszar działania jednostki współpracującej z systemem;
3)
liczbę ratowników posiadających ważne zaświadczenia o ukończeniu kursu i uzyskaniu
tytułu ratownika;
4)
wykaz wyposażenia, jakim dysponuje jednostka współpracująca z systemem;
5)
maksymalny czas dotarcia ratowników tej jednostki na miejsce zdarzenia;
6)
numery telefonów kontaktowych.
4.
Jednostka współpracująca z systemem jest obowiązana niezwłocznie informować wojewodę
o wszelkich zmianach dotyczących danych, o których mowa w ust. 3.
5.
Wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, wykreśla z rejestru jednostkę współpracującą
z systemem, która przestała spełniać wymagania określone w ust. 2.
6.
Dane, o których mowa w ust. 3 i 5, wojewoda przekazuje, nie później niż do dnia 10
każdego miesiąca, do wojewódzkiego centrum zarządzania kryzysowego.
Rozdział 3
Planowanie i organizacja systemu
Art. 18.
Organami administracji rządowej właściwymi w zakresie wykonywania zadań systemu są:
1)
minister właściwy do spraw zdrowia;
2)
wojewoda.
Art. 19.2 orzeczenia
1.
Nadzór nad systemem na terenie kraju sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia.
2.
Planowanie, organizowanie, koordynowanie systemu oraz nadzór nad systemem na terenie
województwa jest zadaniem wojewody.
Art. 20.
W ramach nadzoru, o którym mowa w art. 19 ust. 1, minister właściwy do spraw zdrowia:
1)
zatwierdza wojewódzki plan działania systemu i jego aktualizacje;
2)
może żądać od wojewody wszelkich informacji dotyczących funkcjonowania systemu na
terenie województwa;
3)
może przeprowadzać kontrolę dysponentów jednostek na zasadach określonych w art. 65 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej .
Art. 21.
1.
Wojewoda sporządza wojewódzki plan działania systemu, zwany dalej „planem”, na okres
trzech lat, z możliwością corocznej aktualizacji.
2.
Plan obejmuje w szczególności:
1)
charakterystykę potencjalnych zagrożeń dla życia lub zdrowia mogących wystąpić na
obszarze województwa, w tym analizę ryzyka wystąpienia katastrof naturalnych i awarii
technicznych w rozumieniu przepisów o stanie klęski żywiołowej;
2)
liczbę i rozmieszczenie na obszarze województwa jednostek systemu, o których mowa
w art. 32 ust. 1;
3)
sposób koordynowania działań jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1;
4)
kalkulację kosztów działalności zespołów ratownictwa medycznego;
5)
sposób współpracy z organami administracji publicznej i jednostkami systemu, o których
mowa w art. 32 ust. 1, z innych województw, zapewniający sprawne i skuteczne ratowanie
życia i zdrowia, bez względu na przebieg granic województw;
6)
sposób współpracy jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, z jednostkami
współpracującymi z systemem, o których mowa w art. 15;
7)
określenie lokalizacji centrów powiadamiania ratunkowego i obszarów przez nie obsługiwanych;
8)
opis struktury systemu powiadamiania o stanach nagłego zagrożenia zdrowotnego w celu
dokonania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych zestawienia koniecznych łączy
telekomunikacyjnych, zapewniających możliwość niezbędnych przekierowań połączeń z
centrum powiadamiania ratunkowego do właściwych jednostek organizacyjnych Policji,
Państwowej Straży Pożarnej i pogotowia ratunkowego.
3.
Wojewoda, w uzgodnieniu z dyrektorem właściwego wojewódzkiego oddziału Narodowego
Funduszu Zdrowia, umieszcza w planie:
1)
odpowiednią do potrzeb liczbę szpitalnych oddziałów ratunkowych i określa ich rozmieszczenie,
kierując się kryterium zapewnienia odpowiedniego czasu dotarcia z miejsca zdarzenia
do szpitalnego oddziału ratunkowego oraz liczbą zdarzeń;
2)
wykaz jednostek organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych w zakresie udzielania
świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego.
4.
Elementy planu dotyczące sposobu współpracy jednostek systemu, o których mowa w art.
32 ust. 1, z jednostkami współpracującymi z systemem, o których mowa w art. 15 ust.
1, wojewoda uzgadnia z właściwym:
1)
Szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego;
2)
Komendantem Wojskowego Obwodu Profilaktyczno-Leczniczego;
3)
komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej;
4)
komendantem wojewódzkim Policji;
5)
komendantem oddziału Straży Granicznej, którego zakres działania obejmuje strefę nadgraniczną.
5.
Organy jednostek samorządu terytorialnego i inne podmioty są obowiązane dostarczyć,
na pisemne żądanie wojewody, wszelkich informacji niezbędnych do sporządzenia planu.
6.
Wojewoda przekazuje projekt planu, w terminie do dnia 31 marca roku poprzedzającego
pierwszy rok, którego dotyczy ten plan, ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, celem
zatwierdzenia.
7.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w terminie 30 dni od dnia otrzymania projektu
planu:
1)
może zgłosić zastrzeżenia do poszczególnych postanowień projektu planu;
2)
uzupełnia projekt planu o część dotyczącą lotniczych zespołów ratownictwa medycznego.
8.
W przypadku, o którym mowa w ust. 7 pkt 1, minister właściwy do spraw zdrowia odmawia
zatwierdzenia projektu planu i zaleca wojewodzie dokonanie zmian, określając termin
wprowadzenia zmian nie dłuższy niż 7 dni.
9.
Wojewoda zmienia projekt planu, zgodnie z zaleceniami ministra właściwego do spraw
zdrowia i przesyła go ministrowi celem zatwierdzenia, chyba że w terminie 3 dni od
dnia otrzymania tych zaleceń zgłosi do nich zastrzeżenia.
10.
W terminie 3 dni od dnia otrzymania zastrzeżeń minister właściwy do spraw zdrowia
rozpatruje je, w razie uwzględnienia, zatwierdza projekt planu albo zaleca wojewodzie
wprowadzenie zmian w terminie nie dłuższym niż 3 dni.
11.
W przypadku zalecenia wprowadzenia zmian, o których mowa w ust. 10, wojewoda zmienia
projekt planu zgodnie z zaleceniami ministra właściwego do spraw zdrowia.
12.
Z chwilą zatwierdzenia projekt planu wojewódzkiego staje się planem wojewódzkim.
13.
Plan zatwierdzony przez ministra właściwego do spraw zdrowia wojewoda podaje do publicznej
wiadomości, w szczególności poprzez zamieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej.
14.
Wojewoda, w razie potrzeby, dokonuje aktualizacji planu w trybie i terminach określonych
dla sporządzania i zatwierdzania planu, z wyłączeniem terminu, o którym mowa w ust.
6.
15.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowy zakres danych objętych planem oraz poziom ich szczegółowości,
2)
ramowy wzór planu
- mając na względzie potrzebę zapewnienia sprawnego planowania i nadzoru nad systemem
oraz utrzymania przejrzystości i jednolitej konstrukcji planów tworzonych w poszczególnych
województwach,
3)
kryteria kalkulacji kosztów działalności zespołów ratownictwa medycznego, z uwzględnieniem
kosztów bezpośrednich i pośrednich, związanych z utrzymaniem zespołów.
Art. 22.
Zatwierdzony plan jest podstawą do zawierania przez dyrektorów oddziałów wojewódzkich
Narodowego Funduszu Zdrowia umów na wykonywanie medycznych czynności ratunkowych,
z zastrzeżeniem art. 49 ust. 2.
Art. 23.
1.
Wojewoda prowadzi w formie elektronicznej lub pisemnej ewidencję jednostek systemu,
o których mowa w art. 32 ust. 1, z obszaru województwa.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zawarciu umowy na wykonywanie medycznych czynności
ratunkowych z dysponentem lotniczych zespołów ratownictwa medycznego, przekazuje wojewodzie
następujące dane o tych zespołach:
1)
liczbę zespołów na terenie województwa, na których medyczne czynności ratunkowe zawarto
umowę z dysponentem lotniczych zespołów ratownictwa medycznego;
2)
miejsce stacjonowania i obszar działania poszczególnych lotniczych zespołów ratownictwa
medycznego na terenie województwa;
3)
czas pozostawania w gotowości.
3.
Dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, po zawarciu umów na wykonywanie
medycznych czynności ratunkowych oraz umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej
z dysponentami jednostek, przekazuje wojewodzie dane o jednostkach systemu, o których
mowa w art. 32 ust. 1, w zakresie określonym w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych.
4.
Dane, o których mowa w ust. 2, są przekazywane wojewodzie w terminie 30 dni od dnia
zakończenia postępowania w sprawie zawarcia umów lub dokonania zmian tych umów.
Art. 24.1 orzeczenie
1.
Wojewoda podejmuje działania organizacyjne zmierzające do zapewnienia następujących
parametrów czasu dotarcia na miejsce zdarzenia dla zespołu ratownictwa medycznego
od chwili przyjęcia zgłoszenia przez dyspozytora medycznego:
1)
mediana czasu dotarcia - w skali każdego miesiąca - jest nie większa niż 8 minut w
mieście powyżej 10 tysięcy mieszkańców i 15 minut poza miastem powyżej 10 tysięcy
mieszkańców;
2)
trzeci kwartyl czasu dotarcia - w skali każdego miesiąca - jest nie większy niż 12
minut w mieście powyżej 10 tysięcy mieszkańców i 20 minut poza miastem powyżej 10
tysięcy mieszkańców;
3)
maksymalny czas dotarcia nie może być dłuższy niż 15 minut w mieście powyżej 10 tysięcy
mieszkańców i 20 minut poza miastem powyżej 10 tysięcy mieszkańców.
2.
Przyjmuje się, że 0,5% przypadków o najdłuższych czasach dotarcia w skali każdego
miesiąca nie bierze się pod uwagę w naliczaniu parametrów określonych w ust. 1, z
zastrzeżeniem, że przypadki te nie podlegają kumulacji pomiędzy miesiącami.
Art. 25.
1.
W urzędzie wojewódzkim działają:
1)
centra powiadamiania ratunkowego przyjmujące zgłoszenia z numeru alarmowego 112 i
przekierowujące zgłoszenia do właściwej jednostki Policji, Państwowej Straży Pożarnej
i pogotowia ratunkowego;
2)
lekarz koordynator ratownictwa medycznego działający w wojewódzkim centrum zarządzania
kryzysowego.
2.
Działalność centrów powiadamiania ratunkowego i lekarza koordynatora ratownictwa medycznego
jest finansowana z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest wojewoda.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółową organizację centrów powiadamiania
ratunkowego, ich liczbę oraz sposób rozmieszczenia, mając na uwadze realizację zadań
centrów, potrzeby systemu oraz krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego.
Art. 26.
1.
Dysponent jednostki zatrudnia dyspozytora medycznego albo zawiera z nim umowę cywilnoprawną.
2.
Dyspozytorem medycznym może być osoba, która:
1)
posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
2)
posiada wykształcenie wymagane dla lekarza systemu, pielęgniarki systemu lub ratownika
medycznego;
3)
przez okres co najmniej 5 lat była zatrudniona przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych
w pogotowiu ratunkowym, szpitalnym oddziale ratunkowym, oddziale anestezjologii i
intensywnej terapii lub w izbie przyjęć szpitala.
3.
Dyspozytor medyczny ma prawo i obowiązek doskonalenia zawodowego w różnych formach
kształcenia.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, formy, sposób
i zakres doskonalenia zawodowego dyspozytorów medycznych, mając na celu zapewnienie
profesjonalnego wykonywania zadań dyspozytora medycznego.
Art. 27.4 orzeczenia
1.
Do zadań dyspozytorów medycznych należy w szczególności:
1)
przyjmowanie powiadomień o zdarzeniach, ustalanie priorytetów i niezwłoczne dysponowanie
zespołów ratownictwa medycznego na miejsce zdarzenia, zgodnie z przepisami wydanymi
na podstawie ust. 5;
2)
przekazywanie niezbędnych informacji osobom udzielającym pierwszej pomocy;
3)
przekazywanie osobie kierującej akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych,
zwanej dalej „kierującym”, niezbędnych informacji ułatwiających prowadzenie medycznych
czynności ratunkowych na miejscu zdarzenia;
4)
zbieranie aktualnych informacji o dostępnych na obszarze działania dysponenta jednostki
jednostkach systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, i ich gotowości oraz przekazywanie
tych informacji lekarzowi koordynatorowi ratownictwa medycznego;
5)
zbieranie i archiwizowanie bieżących informacji o zdarzeniach i prowadzonych medycznych
czynnościach ratunkowych;
6)
powiadamianie o zdarzeniu szpitalnych oddziałów ratunkowych lub, jeżeli wymaga tego
sytuacja na miejscu zdarzenia, jednostek organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych
w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego;
7)
powiadamianie o zdarzeniu jednostek współpracujących z systemem, o których mowa w
art. 15, jeżeli wymaga tego sytuacja na miejscu zdarzenia.
2.
W razie konieczności użycia jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, spoza
obszaru działania dysponenta jednostki, dyspozytor medyczny powiadamia lekarza koordynatora
ratownictwa medycznego.
3.
Lekarz koordynator ratownictwa medycznego w celu sprawnego podjęcia medycznych czynności
ratunkowych, ich przeprowadzenia i zapewnienia kierowania tymi czynnościami:
1)
wyznacza dyspozytorów medycznych realizujących zadania określone w ust. 1 pkt 1-4,
6 i 7 dla całego obszaru, którego dotyczy sytuacja określona w ust. 2;
2)
koordynuje działania dysponentów jednostek.
4.
Dysponent jednostki ma obowiązek prowadzić dokumentację medycznych czynności ratunkowych,
zgodnie z przepisami o zakładach opieki zdrowotnej.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, ramowe procedury
przyjmowania wezwań przez dyspozytora medycznego i dysponowania zespołami ratownictwa
medycznego, mając na względzie potrzebę jak najszybszego ustalenia istotnych elementów
stanu faktycznego w trakcie przyjmowania zgłoszenia, a także zapewnienie wysłania
na miejsce zdarzenia najwłaściwszego w danym przypadku zespołu ratownictwa medycznego.
Art. 28.
Centrum powiadamiania ratunkowego i dyspozytor medyczny mają prawo uzyskać w czasie
rzeczywistym od przedsiębiorcy telekomunikacyjnego dane dotyczące:
1)
numeru telefonu, nazwiska i adresu osoby dokonującej zgłoszenia o zdarzeniu za pomocą
telefonu stacjonarnego lub dane abonenta, z którego zakończenia sieci operatora zostało
zainicjowane połączenie alarmowe; uprawnienie to obejmuje następujące dane osobowe
abonenta: jego imię i nazwisko lub nazwę oraz adres i numer telefonu;
2)
lokalizacji osoby dokonującej zgłoszenia o zdarzeniu za pomocą telefonu komórkowego.
Art. 29.1 orzeczenie
1.
W wojewódzkim centrum zarządzania kryzysowego działają lekarze koordynatorzy ratownictwa
medycznego w liczbie niezbędnej do zapewnienia całodobowej realizacji zadań, o których
mowa w ust. 2.
2.
Do zadań lekarza koordynatora ratownictwa medycznego należy w szczególności:
1)
nadzór merytoryczny nad pracą dyspozytorów medycznych;
2)
koordynacja współpracy dyspozytorów medycznych w przypadku zdarzeń wymagających użycia
jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, spoza obszaru działania jednego
dysponenta jednostki;
3)
udzielanie dyspozytorom medycznym niezbędnych informacji i merytorycznej pomocy;
4)
udział w pracach wojewódzkiego zespołu reagowania kryzysowego.
3.
Z lekarzami koordynatorami ratownictwa medycznego wojewoda nawiązuje stosunek pracy
na podstawie powołania.
4.
Lekarzem koordynatorem ratownictwa medycznego może być lekarz systemu, który posiada
co najmniej 5-letni staż pracy w szpitalnym oddziale ratunkowym lub w zespole ratownictwa
medycznego.
Art. 30.6 orzeczeń
1.
W przypadku wystąpienia katastrof naturalnych i awarii technicznych w rozumieniu ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej lub gdy w ocenie lekarza koordynatora ratownictwa medycznego skutki zdarzenia mogą
spowodować stan nagłego zagrożenia zdrowotnego znacznej liczby osób, lekarz ten informuje
niezwłocznie wojewodę o potrzebie postawienia w stan podwyższonej gotowości wszystkich
lub niektórych zakładów opieki zdrowotnej, działających na obszarze danego województwa.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewoda może nałożyć, w drodze decyzji administracyjnej,
na zakłady opieki zdrowotnej określone w ust. 1 obowiązek pozostawania w stanie podwyższonej
gotowości w celu przyjęcia osób znajdujących się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.
3.
Decyzji, o której mowa w ust. 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
4.
Wojewoda może upoważnić lekarza koordynatora ratownictwa medycznego do wydawania decyzji,
o których mowa w ust. 2.
5.
Jeżeli świadczenia opieki zdrowotnej udzielane przez zakłady opieki zdrowotnej w ramach
wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 2, nie są finansowane przez Narodowy Fundusz
Zdrowia na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przepisy art. 19 ust. 2-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych stosuje się odpowiednio.
Art. 31.2 orzeczenia
1.
W ramach nadzoru, o którym mowa w art. 19 ust. 2, wojewoda jest uprawniony do przeprowadzania
kontroli:
1)
jednostek współpracujących z systemem, o których mowa w art. 15 ust. 2, pod względem
spełniania przez nie wymagań określonych w art. 17 ust. 2;
2)
dysponentów jednostek działających na obszarze województwa w trybie i na zasadach
określonych w przepisach o zakładach opieki zdrowotnej;
3)
podmiotów prowadzących kursy, pod względem spełniania przez nie wymagań określonych
w art. 13 ust. 8 pkt 1 i 2.
2.
Do przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, stosuje się odpowiednio
przepisy art. 65 i 66 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej.
Rozdział 4
Jednostki systemu
Art. 32.30 orzeczeń
1.
Jednostkami systemu są:
1)
szpitalne oddziały ratunkowe,
2)
zespoły ratownictwa medycznego, w tym lotnicze zespoły ratownictwa medycznego
- zwane dalej „jednostkami systemu”, na których świadczenia z dysponentami jednostek
zawarto umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz umowy na wykonywanie medycznych
czynności ratunkowych.
2.
Z systemem współpracują jednostki organizacyjne szpitali wyspecjalizowane w zakresie
udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego, które zostały
ujęte w planie.
Art. 33.2 orzeczenia
1.
Szpitalny oddział ratunkowy oraz jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana
w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego
udzielają świadczeń opieki zdrowotnej osobie w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.
2.
W razie konieczności szpital, w którym znajduje się szpitalny oddział ratunkowy, lub
jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń
zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego zapewnia niezwłoczny transport
sanitarny osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego do najbliższego zakładu opieki
zdrowotnej udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej w odpowiednim zakresie.
Art. 34.1 orzeczenie
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowe zadania szpitalnych oddziałów ratunkowych,
2)
szczegółowe wymagania dotyczące lokalizacji szpitalnych oddziałów ratunkowych w strukturze
szpitala oraz warunków technicznych,
3)
minimalne wyposażenie, organizację oraz minimalne zasoby kadrowe szpitalnych oddziałów
ratunkowych
- uwzględniając konieczność zapewnienia osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego
odpowiednich świadczeń opieki zdrowotnej.
Art. 35.
1.
Szpitalne oddziały ratunkowe oraz jednostki organizacyjne szpitali wyspecjalizowane
w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego
mają obowiązek uzyskać potwierdzenie spełniania wymagań określonych przepisami, wydane
przez jednostkę podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, właściwą w zakresie
monitorowania jakości świadczeń zdrowotnych.
2.
Brak potwierdzenia, o którym mowa w ust. 1, powoduje nieuwzględnienie w planie na
rok następny szpitalnego oddziału ratunkowego lub jednostki organizacyjnej szpitala
wyspecjalizowanej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa
medycznego.
Art. 36.16 orzeczeń
1.
Zespoły ratownictwa medycznego dzielą się na:
1)
zespoły specjalistyczne, w skład których wchodzą co najmniej trzy osoby uprawnione
do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym lekarz systemu oraz pielęgniarka
systemu lub ratownik medyczny;
2)
zespoły podstawowe, w skład których wchodzą co najmniej dwie osoby uprawnione do wykonywania
medycznych czynności ratunkowych, w tym pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny.
2.
Zespół ratownictwa medycznego jest wyposażony w specjalistyczny środek transportu
sanitarnego, spełniający cechy techniczne i jakościowe określone w Polskich Normach
przenoszących europejskie normy zharmonizowane.
3.
W skład zespołów, o których mowa w ust. 1, wchodzi kierowca, w przypadku gdy żaden
z członków zespołów ratownictwa medycznego nie posiada prawa jazdy kategorii B oraz
nie spełnia warunków, o których mowa w art. 95a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym .
Art. 37.
1.
Lotniczy zespół ratownictwa medycznego składa się co najmniej z trzech osób, w tym
co najmniej z: jednego pilota zawodowego, lekarza systemu oraz ratownika medycznego
lub pielęgniarki systemu.
2.
Lotniczy zespół ratownictwa medycznego jest wyposażony w specjalistyczny środek transportu
sanitarnego, spełniający cechy techniczne i jakościowe określone w Polskich Normach
przenoszących europejskie normy zharmonizowane oraz wymogi określone w ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze .
Art. 38.
1.
Oznaczenia systemu używają jednostki systemu, centrum powiadamiania ratunkowego i
lekarz koordynator ratownictwa medycznego.
2.
Jednostka współpracująca z systemem, o której mowa w art. 15 ust. 2, wpisana do rejestru
może używać oznaczenia systemu.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzór graficzny systemu, będący jego oznaczeniem,
2)
sposób oznakowania:
a)
jednostek systemu i centrów powiadamiania ratunkowego,
b)
lekarza koordynatora ratownictwa medycznego, kierującego, osób wykonujących medyczne
czynności ratunkowe oraz ratowników z jednostek współpracujących z systemem, o których
mowa w art. 15 ust. 2,
3)
wymagania w zakresie umundurowania członków zespołu ratownictwa medycznego
- uwzględniając zapewnienie możliwości rozpoznania rodzaju funkcji i zadań wykonywanych
w systemie przez oznaczone osoby i jednostki.
Art. 39.
Z systemem współdziałają uczelnie medyczne, placówki kształcenia ustawicznego dorosłych,
stowarzyszenia lekarskie o zasięgu ogólnokrajowym prowadzące działalność w zakresie
medycyny ratunkowej - w zakresie edukacji i przygotowywania kadr systemu, opracowywania
zaleceń proceduralnych funkcjonowania systemu, inicjowania i realizacji zadań naukowo-badawczych
w zakresie medycyny ratunkowej, oceny jakości systemu oraz wytyczania kierunków jego
rozwoju.
Rozdział 5
Akcja prowadzenia medycznych czynności ratunkowych
Art. 40.2 orzeczenia
1.
Akcja prowadzenia medycznych czynności ratunkowych rozpoczyna się w momencie przybycia
zespołu ratownictwa medycznego na miejsce zdarzenia.
2.
Zespół ratownictwa medycznego po przybyciu na miejsce zdarzenia niezwłocznie rozpoczyna
medyczne czynności ratunkowe.
Art. 41.4 orzeczenia
1.
Akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych kieruje wyznaczony przez dyspozytora
medycznego kierujący.
2.
Podczas prowadzenia medycznych czynności ratunkowych kierujący pozostaje w kontakcie
z dyspozytorem medycznym.
3.
Kierujący może zasięgnąć opinii lekarza wskazanego przez dyspozytora medycznego.
Art. 42.
1.
Podczas zdarzeń, w których prowadzone są także działania w zakresie gaszenia pożarów,
ratownictwa chemicznego, ekologicznego lub technicznego, kierowanie jest prowadzone
przez kierującego działaniem ratowniczym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej .
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, kierujący koordynuje medyczne czynności ratunkowe
i wspomaga kierującego działaniem ratowniczym.
Art. 43.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej
oraz stowarzyszeń będących, zgodnie z postanowieniami ich statutów, towarzystwami
naukowo-lekarskimi albo towarzystwami naukowymi o zasięgu ogólnokrajowym, wpisanymi
do Krajowego Rejestru Sądowego, ogłasza, w drodze obwieszczenia, standardy postępowania
zespołu ratownictwa medycznego i kierującego, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną w
zakresie medycyny ratunkowej.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia uwzględnia w obwieszczeniu, o którym mowa w ust.
1, konieczność ustalenia kolejności udzielania pomocy poszczególnym osobom w stanie
nagłego zagrożenia zdrowotnego (segregacji medycznej), ich transportu i udzielania
wsparcia psychicznego tym osobom.
Art. 44.2 orzeczenia
1.
Zespół ratownictwa medycznego transportuje osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego
do najbliższego, pod względem czasu dotarcia, szpitalnego oddziału ratunkowego lub
do szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego lub lekarza koordynatora medycznego.
2.
Odmowa przyjęcia osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego przez szpitalny oddział
ratunkowy lub szpital, o których mowa w ust. 1, skutkuje zastosowaniem kary umownej
określonej w umowie o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej lub niezwłocznym rozwiązaniem
tej umowy.
Art. 45.1 orzeczenie
1.
W przypadku gdy u osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego zostanie stwierdzony
stan, który zgodnie ze standardami postępowania, o których mowa w art. 43, wymaga
transportu bezpośrednio do jednostki organizacyjnej szpitala wyspecjalizowanej w zakresie
udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego lub, gdy tak
zadecyduje lekarz systemu obecny na miejscu zdarzenia, osobę taką transportuje się
bezpośrednio do wskazanej jednostki. W przypadku transportu poza rejon działania dysponenta
jednostki transport koordynuje lekarz koordynator ratownictwa medycznego.
2.
W przypadku odmowy przyjęcia osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego przez jednostkę,
o której mowa w ust. 1, przepis art. 44 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Rozdział 6
Finansowanie jednostek systemu
Art. 46.
1.
Zadania zespołów ratownictwa medycznego, z wyłączeniem lotniczych zespołów ratownictwa
medycznego, są finansowane z budżetu państwa z części, których dysponentami są poszczególni
wojewodowie.
2.
Koszt medycznych czynności ratunkowych wykonywanych przez zespół ratownictwa medycznego
uwzględnia koszty związane z funkcjonowaniem dyspozytora medycznego.
3.
Wojewodowie, do dnia 31 marca roku poprzedzającego rok budżetowy, przedstawiają ministrowi
właściwemu do spraw zdrowia założenia dotyczące finansowania zespołów ratownictwa
medycznego.
4.
Na podstawie założeń, o których mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw zdrowia,
do dnia 20 maja roku poprzedzającego rok budżetowy, przedstawia ministrowi właściwemu
do spraw finansów publicznych propozycję wysokości środków na finansowanie, o którym
mowa w ust. 1, wraz z podziałem środków na województwa dokonanym zgodnie z algorytmem,
o którym mowa w ust. 6.
5.
W terminie określonym w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych, minister właściwy do spraw finansów publicznych przekazuje Prezesowi Narodowego
Funduszu Zdrowia informację o wysokości środków na finansowanie, o którym mowa w ust.
1, które będą ujęte w projekcie ustawy budżetowej.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, algorytm podziału
środków na finansowanie zadań zespołów ratownictwa medycznego pomiędzy poszczególne
województwa, mając na uwadze liczbę ludności, gęstość zaludnienia, potrzebę nieprzekroczenia
maksymalnego czasu dotarcia na miejsce zdarzenia, o którym mowa w art. 24, oraz liczbę
zdarzeń powodujących stan nagłego zagrożenia zdrowotnego na terenie poszczególnych
województw.
Art. 47.
Świadczenia opieki zdrowotnej udzielane przez szpitalne oddziały ratunkowe oraz jednostki
organizacyjne szpitali wyspecjalizowane w zakresie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej
niezbędnych dla ratownictwa medycznego są finansowane na zasadach i w trybie określonych
w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych, w ramach środków określonych w planie finansowym Narodowego Funduszu Zdrowia.
Art. 48.
1.
Działalność lotniczych zespołów ratownictwa medycznego jest finansowana z budżetu
państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.
2.
Do zadań lotniczego zespołu ratownictwa medycznego należy wykonywanie medycznych czynności
ratunkowych.
3.
Warunkiem finansowania, o którym mowa w ust. 1, jest zapewnienie ciągłej gotowości
lotniczego zespołu ratownictwa medycznego do wykonywania medycznych czynności ratunkowych
w zakresie określonym w umowie, o której mowa w ust. 5.
4.
Kalkulacja kosztów działalności lotniczych zespołów ratownictwa medycznego dokonywana
jest z uwzględnieniem kosztów bezpośrednich i pośrednich, a w szczególności:
1)
kosztów osobowych;
2)
kosztów eksploatacyjnych;
3)
kosztów administracyjno-gospodarczych;
4)
odpisu amortyzacyjnego z wyłączeniem amortyzacji dokonywanej od aktywów trwałych,
na które podmiot otrzymał dotację budżetową.
5.
Finansowanie, o którym mowa w ust. 1, odbywa się na podstawie umowy zawartej między
ministrem właściwym do spraw zdrowia a dysponentem lotniczych zespołów ratownictwa
medycznego.
6.
W celu zawarcia umowy, o której mowa w ust. 5, przeprowadza się rokowania pomiędzy
ministrem właściwym do spraw zdrowia a dysponentem lotniczych zespołów ratownictwa
medycznego.
7.
Rokowania przeprowadza komisja powoływana przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
8.
Rokowania dotyczą warunków wykonywania i finansowania medycznych czynności ratunkowych.
9.
Lotnicze zespoły ratownictwa medycznego mogą wykonywać zadania poszukiwawcze w ramach
lotniczego systemu poszukiwania i ratownictwa (ASAR).
10.
Zadania, o których mowa w ust. 9, są finansowane ze środków przeznaczonych na funkcjonowanie
systemu ASAR.
Art. 49.
1.
Wojewoda powierza przeprowadzenie postępowania o zawarcie umów z dysponentami zespołów
ratownictwa medycznego na wykonywanie zadań zespołów ratownictwa medycznego, zawieranie,
rozliczanie i kontrolę wykonania tych umów dyrektorowi właściwego oddziału wojewódzkiego
Narodowego Funduszu Zdrowia.
2.
Dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia zawiera umowy, o których
mowa w ust. 1, na podstawie planu oraz w ramach środków przewidzianych w budżecie
państwa, w części, której dysponentem jest wojewoda, ujętych w planie finansowym Narodowego
Funduszu Zdrowia.
3.
Środki na finansowanie umów, o których mowa w ust. 1, wojewoda przekazuje Narodowemu
Funduszowi Zdrowia w formie dotacji celowej w trybie i na zasadach określonych w przepisach
o finansach publicznych w celu zapewnienia finansowania zadań zespołów ratownictwa
medycznego na terenie właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia.
4.
Koszty medycznych czynności ratunkowych wykonanych w roku poprzednim mogą być pokrywane
ze środków finansowych przekazanych Narodowemu Funduszowi Zdrowia, w formie dotacji
celowej, w roku następnym.
5.
Do postępowania w sprawie zawarcia umów, o których mowa w ust. 1, ich zawierania,
rozliczania i kontroli stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych.
6.
Dyrektor właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia informuje wojewodę
o wszelkich nieprawidłowościach związanych z wykonywaniem umów, o których mowa w ust.
1, przez zespoły ratownictwa medycznego.
7.
Dyrektor właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, działając
w porozumieniu z wojewodą, może rozwiązać umowę na wykonywanie medycznych czynności
ratunkowych w związku z niewywiązywaniem się lub nienależytym wywiązywaniem się zespołów
ratownictwa medycznego z obowiązków wynikających z zawartej umowy.
Art. 50.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia, inni właściwi ministrowie, wojewodowie oraz jednostki
samorządu terytorialnego mogą finansować lub dofinansować nakłady na inwestycje pozwalające
na utworzenie i modernizację:
1)
zespołów ratownictwa medycznego - w liczbie właściwej dla zapewnienia parametrów czasu
określonych w art. 24, w zakresie zakupów i modernizacji specjalistycznych środków
transportu oraz ich niezbędnego wyposażenia;
2)
szpitalnych oddziałów ratunkowych - w zakresie zakupów i modernizacji wyposażenia
w niezbędny sprzęt medyczny;
3)
stanowisk pracy dyspozytorów medycznych - w zakresie zakupów i modernizacji sprzętu
komputerowego i środków łączności.
2.
Finansowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, dokonywane jest także na podstawie
programów wieloletnich ustanawianych przez Radę Ministrów na zasadach określonych
w przepisach o finansach publicznych, dotyczących rozwoju ratownictwa medycznego,
w formie dotacji celowej z budżetu państwa na rzecz właściwego dysponenta jednostki.
Rozdział 7
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 51.
W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej w art. 14 w ust. 1 pkt 6 otrzymuje brzmienie:
„
6)
współpracę z jednostkami systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego oraz centrami
powiadamiania ratunkowego, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 8 września 2006 r.
o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410).
”
.
Art. 52.2 orzeczenia
W ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 28 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 28.
1.
Pogotowie ratunkowe udziela świadczeń zdrowotnych w razie wypadku, urazu, porodu,
nagłego zachorowania lub nagłego pogorszenia stanu zdrowia, powodujących zagrożenie
życia.
2.
Pogotowie ratunkowe może udzielać świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1,
w ramach systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego jako zespół ratownictwa medycznego
lub lotniczy zespół ratownictwa medycznego na zasadach określonych w ustawie z dnia
8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410).
”
;
2)
w art. 70a:
a)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Środki transportu sanitarnego, o których mowa w ust. 2, muszą spełniać cechy techniczne
i jakościowe określone w Polskich Normach przenoszących europejskie normy zharmonizowane.
”
,
b)
uchyla się ust. 4;
3)
po art. 70h dodaje się art. 70i w brzmieniu:
„
Art. 70i.
1.
Działalność lotniczych zespołów transportu sanitarnego jest finansowana:
1)
z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia,
w zakresie, o którym mowa w ust. 4;
2)
przez zakład opieki zdrowotnej, na zlecenie którego dokonuje się transportu, w zakresie,
o którym mowa w ust. 5.
2.
Do zadań lotniczego zespołu transportu sanitarnego należy wykonywanie transportu sanitarnego,
w tym transportu, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki
zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
3.
Warunkiem finansowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest zapewnienie ciągłej gotowości
lotniczego zespołu transportu sanitarnego do wykonywania transportu sanitarnego w
zakresie określonym w umowie, o której mowa w ust. 6.
4.
Kalkulacja kosztów działalności lotniczych zespołów transportu sanitarnego jest dokonywana,
z zastrzeżeniem ust. 5, z uwzględnieniem kosztów bezpośrednich i pośrednich, a w szczególności:
1)
kosztów osobowych;
2)
kosztów eksploatacyjnych;
3)
kosztów administracyjno-gospodarczych;
4)
odpisu amortyzacyjnego, z wyłączeniem amortyzacji dokonywanej od aktywów trwałych,
na które podmiot otrzymał dotację budżetową.
5.
Kosztów bezpośredniego użycia lotniczego zespołu transportu sanitarnego związanych
z transportem sanitarnym nie wlicza się do kosztów działalności tego zespołu. Do kosztów
tych zalicza się:
1)
koszt paliwa;
2)
koszt opłat trasowych i za lądowanie.
6.
Finansowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, odbywa się na podstawie umowy zawartej
między ministrem właściwym do spraw zdrowia a zakładem opieki zdrowotnej posiadającym
lotnicze zespoły transportu sanitarnego.
7.
W celu zawarcia umowy, o której mowa w ust. 6, przeprowadza się rokowania pomiędzy
ministrem właściwym do spraw zdrowia a dysponentem lotniczych zespołów ratownictwa
medycznego.
8.
Rokowania przeprowadza komisja powoływana przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
9.
Rokowania dotyczą warunków wykonywania i finansowania transportu sanitarnego.
”
.
Art. 53.
W ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty w art. 50 uchyla się ust. 16.
Art. 54.
W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 65a w ust. 3 w pkt 3 lit. d otrzymuje brzmienie:
„
d)
rodzaje, zakres i sposób zabezpieczenia ratowniczego imprezy, w uzgodnieniu z właściwym
komendantem powiatowym Państwowej Straży Pożarnej oraz innymi służbami ratowniczymi,
w tym z właściwym dysponentem jednostki w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 września
2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410),
”
;
2)
w art. 105 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Szkolenie w zakresie udzielania pierwszej pomocy jest prowadzone przez osobę, która
spełnia warunki określone w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym
Ratownictwie Medycznym.
”
.
Art. 55.
W ustawie z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej w art. 17 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
W zapobieganiu skutkom klęski żywiołowej lub ich usuwaniu są obowiązane uczestniczyć:
Państwowa Straż Pożarna i inne jednostki ochrony przeciwpożarowej, Policja, jednostki
systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego, dyspozytorzy medyczni i centra powiadamiania
ratunkowego, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym
Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 190, poz. 1410), i jednostki ochrony zdrowia, Straż
Graniczna, Morska Służba Poszukiwania i Ratownictwa oraz inne właściwe w tych sprawach
państwowe urzędy, agencje, inspekcje, straże i służby.
”
.
Art. 56.
W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 5 pkt 33 otrzymuje brzmienie:
„
33)
stan nagły - stan, o którym mowa w art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o
Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410);
”
;
2)
w art. 12:
a)
pkt 7 otrzymuje brzmienie:
„
7)
przepisów ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym;
”
,
b)
uchyla się pkt 8;
3)
w art. 54 dodaje się ust. 9 w brzmieniu:
„
9.
Przepisów ust. 1-8 nie stosuje się do medycznych czynności ratunkowych udzielanych
świadczeniobiorcom innym niż ubezpieczeni przez jednostki systemu, o których mowa
w art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie
Medycznym, w warunkach pozaszpitalnych.
”
;
4)
w art. 64 dodaje się ust. 11 w brzmieniu:
„
11.
Przepisy ust. 1-10 stosuje się odpowiednio do przeprowadzania kontroli umów na wykonywanie
medycznych czynności ratunkowych, o których mowa w ustawie z dnia 8 września 2006 r.
o Państwowym Ratownictwie Medycznym.
”
;
5)
w art. 97 w ust. 3 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu:
„
3a)
finansowanie medycznych czynności ratunkowych świadczeniobiorcom;
”
;
6)
w art. 107 w ust. 5 dodaje się pkt 19 w brzmieniu:
„
19)
przeprowadzanie postępowań o zawarcie umów z dysponentami zespołów ratownictwa medycznego
na wykonywanie medycznych czynności ratunkowych, zawieranie, rozliczanie i kontrola
realizacji tych umów, na podstawie ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie
Medycznym.
”
;
7)
w art. 118 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
„
6.
Przepisów ust. 3 i 4 nie stosuje się w zakresie środków przekazywanych Narodowemu
Funduszowi Zdrowia z budżetu państwa na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 września
2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym.
”
;
8)
w art. 124 dodaje się ust. 10 i 11 w brzmieniu:
„
10.
W zakresie środków przekazywanych Narodowemu Funduszowi Zdrowia z budżetu państwa
na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie
Medycznym Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia może dokonać zmiany planu finansowego
również w przypadkach innych niż wymienione w ust. 1. Przepisów ust. 2 i 3 w takim
przypadku nie stosuje się.
11.
Zmiany, o których mowa w ust. 10, podlegają zatwierdzeniu przez ministra właściwego
do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.
”
;
9)
po art. 161 dodaje się art. 161a w brzmieniu:
„
Art. 161a.
Do postępowania o zawarcie umów na wykonywanie medycznych czynności ratunkowych przez
zespoły ratownictwa medycznego, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 8 września
2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, ich zawarcia i rozliczania stosuje się
odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału.
”
.
Rozdział 8
Przepisy przejściowe, dostosowujące i końcowe
Art. 57.2 orzeczenia
Do dnia 31 grudnia 2020 r. lekarzem systemu może być lekarz posiadający specjalizację
lub tytuł specjalisty w dziedzinie: anestezjologii i intensywnej terapii, chorób wewnętrznych,
chirurgii ogólnej, chirurgii dziecięcej, ortopedii i traumatologii narządu ruchu,
ortopedii i traumatologii, lub pediatrii.
Art. 58.
1.
Osoby, które przed dniem:
1)
wejścia w życie ustawy uzyskały tytuł zawodowy:
a)
„ratownik medyczny”,
b)
licencjata na kierunku (specjalności) ratownictwo medyczne,
2)
1 października 2008 r. rozpoczęty studia wyższe na kierunku innym niż ratownictwo
medyczne i uzyskały tytuł zawodowy licencjata w zakresie (specjalności) ratownictwa
medycznego
- stają się z dniem wejścia w życie ustawy ratownikami medycznymi w rozumieniu niniejszej
ustawy. Przepisy art. 12 stosuje się odpowiednio.
2.
Z dniem wejścia w życie ustawy ratownicy jednostek współpracujących z systemem, o
których mowa w art. 15, stają się ratownikami w rozumieniu niniejszej ustawy.
3.
Osoba zatrudniona na stanowisku dyspozytora medycznego w dniu wejścia w życie niniejszej
ustawy, niespełniająca wymagania określonego w art. 26 ust. 2 pkt 2 może pełnić tę
funkcję po tym dniu. Osoba ta ma obowiązek doskonalenia zawodowego w trybie określonym
w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ust. 4.
Art. 59.
1.
Wojewódzkie plany zabezpieczenia medycznych działań ratowniczych, sporządzone na rok
2007 na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym stają się planami, o których mowa w art. 21.
2.
Informacje, o których mowa w art. 21 ust. 5, przekazywane w celu sporządzenia planów
na:
1)
lata 2008-2010 dotyczą roku 2006;
2)
lata 2009-2011 dotyczą roku 2006 i 2007.
Art. 60.
W 2007 r. zadania wojewody określone w ustawie są finansowane z rezerwy celowej utworzonej
w budżecie państwa na 2007 r.
Art. 61.
Wojewoda może powierzyć, w drodze porozumienia, wykonywanie, do dnia 31 grudnia 2010 r.,
zadań centrów powiadamiania ratunkowego innym podmiotom, w szczególności jednostkom
organizacyjnym Państwowej Straży Pożarnej lub jednostkom samorządu terytorialnego.
Art. 62.
1.
Kierownik zakładu opieki zdrowotnej, w którym znajduje się szpitalny oddział ratunkowy,
dostosuje ten oddział do wymagań określonych w art. 34, do dnia 31 grudnia 2011 r.,
zgodnie z harmonogramem ustalonym w planie przez właściwego ze względu na siedzibę
tego zakładu wojewodę.
2.
Przepisów art. 35 nie stosuje się do dnia 31 grudnia 2011 r.
Art. 63.
Dysponenci zespołów ratownictwa medycznego dostosują skład tych zespołów do wymagań,
o których mowa w art. 36 ust. 1, do dnia 31 grudnia 2010 r.
Art. 64.
1.
Umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarte z dysponentami jednostek w
zakresie objętym niniejszą ustawą na okres dłuższy niż do dnia 31 grudnia 2006 r.
podlegają rozwiązaniu z mocy prawa z dniem 31 lipca 2007 r., chyba że w terminie 6
miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, dysponent jednostki, z którym Narodowy Fundusz
Zdrowia zawarł taką umowę, oświadczy odpowiednio:
1)
wojewodzie, za pośrednictwem Narodowego Funduszu Zdrowia,
2)
Narodowemu Funduszowi Zdrowia
- że pozostaje nią związany.
2.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, składa się na piśmie pod rygorem nieważności.
3.
Z dniem 1 stycznia 2007 r. stroną umów, o których mowa w ust. 1, zawartych z dysponentami
zespołów ratownictwa medycznego, staje się wojewoda.
4.
W terminie do dnia 31 sierpnia 2007 r. dyrektor właściwego oddziału wojewódzkiego
Narodowego Funduszu Zdrowia przekaże wojewodzie wykaz umów zawartych z dysponentami
zespołów ratownictwa medycznego.
Art. 65.
Akty wykonawcze wydane na podstawie:
1)
art. 22 ust. 6, art. 23 ust. 4 pkt 1, 3, 4 i 7 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym
Ratownictwie Medycznym,
2)
art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2002 r. o świadczeniu usług ratownictwa medycznego
- zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
art. 21 ust. 15 i art. 34 niniejszej ustawy, jednakże nie dłużej niż do dnia 1 stycznia
2008 r.
Art. 66.
Tracą moc ustawy:
1)
z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym ;
2)
z dnia 6 grudnia 2002 r. o świadczeniu usług ratownictwa medycznego .
Art. 67.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., z wyjątkiem:
1)
art. 64, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;
2)
art. 18-22, 49 i 60, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;
3)
art. 8, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2009 r.;
4)
art. 52 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2008 r.
1)
Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie
przeciwpożarowej, ustawę z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej,
ustawę z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, ustawę z dnia
20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, ustawę z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie
klęski żywiołowej i ustawę z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych.
2)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 128, poz. 840, z
1999 r. Nr 64, poz. 729 i Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 48, poz. 548, Nr 93, poz.
1027 i Nr 116, poz. 1216, z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, z 2003 r. Nr 111, poz. 1061,
Nr 121, poz. 1142, Nr 179, poz. 1750, Nr 199, poz. 1935 i Nr 228, poz. 2255, z 2004 r.
Nr 25, poz. 219, Nr 69, poz. 626, Nr 93, poz. 889 i Nr 243, poz. 2426, z 2005 r. Nr
86, poz. 732, Nr 90, poz. 757, Nr 132, poz. 1109, Nr 163, poz. 1363, Nr 178, poz.
1479 i Nr 180, poz. 1493 oraz z 2006 r. Nr 190, poz. 1409.
3)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1971 r. Nr 27, poz. 252, z
1976 r. Nr 19, poz. 122, z 1982 r. Nr 11, poz. 81, Nr 19, poz. 147 i Nr 30, poz. 210,
z 1984 r. Nr 45, poz. 242, z 1985 r. Nr 22, poz. 99, z 1989 r. Nr 3, poz. 11, z 1990 r.
Nr 34, poz. 198, Nr 55, poz. 321 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 107, poz. 464 i Nr
115, poz. 496, z 1993 r. Nr 17, poz. 78, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 85, poz. 388
i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 114, poz. 542, Nr 139,
poz. 646 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 115, poz. 741, Nr 117,
poz. 751 i Nr 157, poz. 1040, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 758, z 1999 r.
Nr 52, poz. 532, z 2000 r. Nr 22, poz. 271, Nr 74, poz. 855 i 857, Nr 88, poz. 983
i Nr 114, poz. 1191, z 2001 r. Nr 11, poz. 91, Nr 71, poz. 733, Nr 130, poz. 1450
i Nr 145, poz. 1638, z 2002 r. Nr 113, poz. 984 i Nr 141, poz. 1176, z 2003 r. Nr
49, poz. 408, Nr 60, poz. 535, Nr 64, poz. 592 i Nr 124, poz. 1151, z 2004 r. Nr 91,
poz. 870, Nr 96, poz. 959, Nr 162, poz. 1692, Nr 172, poz. 1804 i Nr 281, poz. 2783,
z 2005 r. Nr 48, poz. 462, Nr 157, poz. 1316 i Nr 172, poz. 1438 oraz z 2006 r. Nr
133, poz. 935 i Nr 164, poz. 1166.
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r.
Nr 273, poz. 2703 i Nr 281, poz. 2781, z 2005 r. Nr 17, poz. 141, Nr 94, poz. 788,
Nr 122, poz. 1020, Nr 131, poz. 1091, Nr 167, poz. 1400 i Nr 249, poz. 2104 oraz z
2006 r. Nr 144, poz. 1043.
5)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 71, poz. 655, z
2003 r. Nr 190, poz. 1864, z 2004 r. Nr 96, poz. 959 oraz z 2006 r. Nr 12, poz. 62.
6)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r.
Nr 102, poz. 1115, z 2002 r. Nr 4, poz. 31, Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 93,
poz. 820, Nr 130, poz. 1112 i Nr 207, poz. 1752, z 2003 r. Nr 203, poz. 1966, z 2004 r.
Nr 96, poz. 959 i Nr 173, poz. 1808 oraz z 2005 r. Nr 85, poz. 726 i Nr 155, poz.
1298.
7)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1992 r. Nr 63, poz. 315, z
1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1995 r. Nr 138, poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, z
1997 r. Nr 104, poz. 661, Nr 121, poz. 769 i Nr 158, poz. 1041, z 1998 r. Nr 106,
poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1115, z 1999 r. Nr 28, poz. 255 i 256 i
Nr 84, poz. 935, z 2000 r. Nr 3, poz. 28, Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 84,
poz. 948, Nr 114, poz. 1193 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 45, Nr 88, poz.
961, Nr 100, poz. 1083, Nr 111, poz. 1193, Nr 113, poz. 1207, Nr 126, poz. 1382, 1383
i 1384 i Nr 128, poz. 1407, z 2002 r. Nr 113, poz. 984, z 2003 r. Nr 45, poz. 391,
Nr 124, poz. 1151 i 1152, Nr 171, poz. 1663, Nr 213, poz. 2081 i Nr 223, poz. 2215,
z 2004 r. Nr 210, poz. 2135 i Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 164, poz. 1365, Nr 169,
poz. 1420, Nr 239, poz. 2020 i Nr 249, poz. 2104 oraz z 2006 r. Nr 75, poz. 518 i
Nr 143, poz. 1032.
8)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 94, poz. 788, Nr
132, poz. 1110, Nr 138, poz. 1154, Nr 157, poz. 1314, Nr 164, poz. 1366, Nr 169, poz.
1411 i Nr 179, poz. 1485 oraz z 2006 r. Nr 75, poz. 519, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr
143, poz. 1030 i Nr 170, poz. 1217.
9)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r.
Nr 109, poz. 925, Nr 175, poz. 1462, Nr 179, poz. 1486 i Nr 180, poz. 1494 i 1497
oraz z 2006 r. Nr 17, poz. 141, Nr 104, poz. 708 i 711 i Nr 190, poz. 1400.
10)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r.
Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 141, poz. 1008 i Nr 170, poz. 1217.
11)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r.
Nr 52, poz. 452, z 2004 r. Nr 96, poz. 959 oraz z 2005 r. Nr 100, poz. 835 i 836.
12)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r.
Nr 52, poz. 452, z 2004 r. Nr 96, poz. 959 oraz z 2005 r. Nr 100, poz. 835 i 836.
13)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1992 r. Nr 63, poz. 315, z
1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1995 r. Nr 138, poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, z
1997 r. Nr 104, poz. 661, Nr 121, poz. 769 i Nr 158, poz. 1041, z 1998 r. Nr 106,
poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1115, z 1999 r. Nr 28, poz. 255 i 256 i
Nr 84, poz. 935, z 2000 r. Nr 3, poz. 28, Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 84,
poz. 948, Nr 114, poz. 1193 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 45, Nr 88, poz.
961, Nr 100, poz. 1083, Nr 111, poz. 1193, Nr 113, poz. 1207, Nr 126, poz. 1382, 1383
i 1384 i Nr 128, poz. 1407, z 2002 r. Nr 113, poz. 984, z 2003 r. Nr 45, poz. 391,
Nr 124, poz. 1151 i 1152, Nr 171, poz. 1663, Nr 213, poz. 2081 i Nr 223, poz. 2215,
z 2004 r. Nr 210, poz. 2135 i Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 164, poz. 1365, Nr 169,
poz. 1420, Nr 239, poz. 2020 i Nr 249, poz. 2104 oraz z 2006 r. Nr 75, poz. 518 i
Nr 143, poz. 1032.
14)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r.
Nr 109, poz. 925, Nr 175, poz. 1462, Nr 179, poz. 1486 i Nr 180, poz. 1494 i 1497
oraz z 2006 r. Nr 17, poz. 141, Nr 104, poz. 708 i 711 i Nr 190, poz. 1400.
15)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 94, poz. 788, Nr
132, poz. 1110, Nr 138, poz. 1154, Nr 157, poz. 1314, Nr 164, poz. 1366, Nr 169, poz.
1411 i Nr 179, poz. 1485 oraz z 2006 r. Nr 75, poz. 519, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr
143, poz. 1030 i Nr 170, poz. 1217.
16)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 154, poz. 1801,
z 2002 r. Nr 241, poz. 2073, z 2003 r. Nr 45, poz. 391 i Nr 124, poz. 1152, z 2004 r.
Nr 210, poz. 2135 oraz z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 i Nr 267, poz. 2256.