Ustawaz dnia 8 lipca 2005 r.o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Zakres działania Prokuratorii Generalnej
- Rozdział 3 - Czynności i pełnomocnictwa Prokuratorii Generalnej
- Rozdział 4 - Organizacja Prokuratorii Generalnej
- Rozdział 5 - Radcowie Prokuratorii Generalnej i starsi radcowie Prokuratorii Generalnej
- Rozdział 6 - Odpowiedzialność dyscyplinarna
- Rozdział 7 - Pracownicy pomocniczy i obsługi Prokuratorii Generalnej
- Rozdział 8 - Zmiany w przepisach obowiązujących
- Rozdział 9 - Przepisy przejściowe i końcowe
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.5 orzeczeń
1.
W celu zapewnienia ochrony prawnej praw i interesów Skarbu Państwa tworzy się Prokuratorię
Generalną Skarbu Państwa, zwaną dalej „Prokuratorią Generalną”.
2.
Prokuratoria Generalna jest państwową jednostką organizacyjną.
3.
Nadzór nad Prokuratorią Generalną sprawuje minister właściwy do spraw Skarbu Państwa.
Art. 2.1 orzeczenie
Prokuratoria Generalna jest niezależna w zakresie działań podejmowanych w ramach zastępstwa
Skarbu Państwa oraz co do treści wydawanych opinii.
Art. 3.1 orzeczenie
Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa składa corocznie Sejmowi, w terminie do
dnia 31 marca, sprawozdanie z działalności Prokuratorii Generalnej w poprzednim roku
kalendarzowym.
Rozdział 2
Zakres działania Prokuratorii Generalnej
Art. 4.35 orzeczeń
1.
Do zadań Prokuratorii Generalnej należy:
1)
wyłączne zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przed Sądem Najwyższym i Naczelnym Sądem
Administracyjnym;
2)
zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przed sądami powszechnymi, wojskowymi, administracyjnymi
i polubownymi;
3)
zastępstwo Rzeczypospolitej Polskiej przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi
w stosunkach międzynarodowych;
4)
wydawanie opinii prawnych.
2.
Zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną dotyczy spraw, w
których Skarb Państwa jest lub powinien być stroną powodową albo pozwaną, albo też
uczestnikiem postępowania przed sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym.
3.
Rada Ministrów może wyznaczyć Prokuratorię Generalną do reprezentowania Rady Ministrów
lub ministrów w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym.
4.
Zastępstwo, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nie obejmuje spraw:
1)
z zakresu stosunku pracy lub stosunku służbowego w administracji publicznej;
2)
wieczystoksięgowych;
3)
w przedmiocie wpisu do właściwego rejestru;
4)
podatkowych;
5)
rozpoznawanych w postępowaniu upadłościowym, naprawczym lub egzekucyjnym.
5.
Prokuratoria Generalna nie wykonuje zastępstwa procesowego państwowych osób prawnych.
Art. 5.2 orzeczenia
Przy wykonywaniu zadań Prokuratoria Generalna współdziała z:
1)
organami władzy publicznej;
2)
państwowymi osobami prawnymi;
3)
państwowymi jednostkami organizacyjnymi niemającymi osobowości prawnej;
4)
organami jednostek samorządu terytorialnego i innymi podmiotami, którym powierzono
wykonywanie zadań publicznych na podstawie ustaw lub porozumień.
Art. 6.
1.
Prokuratoria Generalna może przejąć sprawy, o których mowa w art. 4 ust. 4, o ile
wymaga tego ochrona ważnych praw lub interesów Skarbu Państwa:
1)
z urzędu lub na wniosek organu władzy publicznej, państwowej jednostki organizacyjnej
niemającej osobowości prawnej lub innego podmiotu, któremu powierzono wykonywanie
zadań publicznych na podstawie ustawy lub porozumienia;
2)
na wniosek organu jednostki samorządu terytorialnego.
2.
Przejęcie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić w każdym stadium postępowania.
3.
Prezes Prokuratorii Generalnej albo dyrektor jej oddziału może odmówić przejęcia sprawy
w terminie 14 dni od dnia doręczenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Odmowę przejęcia
sprawy Prezes Prokuratorii Generalnej albo dyrektor jej oddziału uzasadnia na piśmie
i doręcza wnioskodawcy.
4.
Stanowisko Prezesa Prokuratorii Generalnej albo dyrektora jej oddziału w przedmiocie
przejęcia sprawy jest wiążące.
Art. 7.1 orzeczenie
W postępowaniu przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi w stosunkach
międzynarodowych Prokuratoria Generalna bierze udział na wezwanie organu władzy publicznej,
jeżeli zachodzi konieczność ochrony praw lub interesów Skarbu Państwa.
Art. 8.89 orzeczeń
1.
Zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną jest obowiązkowe,
jeżeli wartość przedmiotu sprawy przewyższa kwotę 1 000 000 zł.
2.
W sprawie o naprawienie szkody wyrządzonej przez wydanie ustawy lub rozporządzenia
Rady Ministrów niezgodnych z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą, a także w sprawie o naprawienie szkody
wyrządzonej przez niewydanie takiego aktu normatywnego, którego obowiązek wydania
przewiduje przepis prawa, zastępstwo procesowe Skarbu Państwa wykonuje Prokuratoria
Generalna. W sprawie o naprawienie szkody wyrządzonej przez wydanie lub niewydanie
rozporządzenia przez inny organ konstytucyjnie do tego powołany czynności procesowe
za Skarb Państwa podejmuje ten organ.
3.
Prokuratoria Generalna z urzędu lub na wniosek organu państwowej jednostki organizacyjnej
może przejąć zastępstwo procesowe w każdej sprawie, jeżeli wymaga tego ochrona ważnych
praw lub interesów Skarbu Państwa.
4.
Stanowisko Prokuratorii Generalnej w przedmiocie przejęcia sprawy jest wiążące.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, Prokuratoria Generalna zawiadamia sąd oraz strony
lub uczestników postępowania o przejęciu zastępstwa procesowego; przejęcie wyłącza
dotychczasowego przedstawiciela Skarbu Państwa od udziału w dalszym postępowaniu.
Art. 9.1 orzeczenie
1.
W sprawach, w których wartość przedmiotu sporu nie przewyższa kwoty 1 000 000 zł,
oraz w których z mocy odrębnych ustaw prawa lub interesy Skarbu Państwa reprezentują
organy lub jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 6 ust. 1, zwane dalej „podmiotami
reprezentującymi Skarb Państwa”, czynności w sprawie podejmują organy tych podmiotów.
2.
Prokuratoria Generalna z urzędu lub na wniosek podmiotu reprezentującego Skarb Państwa
może przejąć zastępstwo procesowe w każdej sprawie, o której mowa w ust. 1, jeżeli
wymaga tego ochrona ważnych praw lub interesów Skarbu Państwa. Przepisy art. 8 ust.
4 i 5 stosuje się odpowiednio.
Art. 10.2 orzeczenia
1.
W sprawach dotyczących ważnych praw lub interesów Skarbu Państwa, Prokuratoria Generalna,
na wniosek podmiotu reprezentującego Skarb Państwa, wydaje opinie prawne, w tym także
opiniuje projekty umów, których stroną jest lub ma być Skarb Państwa.
2.
Prezes Prokuratorii Generalnej albo dyrektor jej oddziału nie może odmówić wydania
opinii prawnej, jeżeli wartość przedmiotu sprawy przekracza kwotę 1 000 000 zł.
3.
Odmowa wydania opinii prawnej następuje w terminie 14 dni od dnia doręczenia wniosku,
o którym mowa w ust. 1; odmowa jest wiążąca.
Art. 11.766 orzeczeń
1.
Podmiot reprezentujący Skarb Państwa nie ponosi kosztów zastępstwa procesowego wykonywanego
przez Prokuratorię Generalną.
2.
Podmiot reprezentujący Skarb Państwa, na żądanie Prokuratorii Generalnej, udziela
jej informacji o sprawie oraz przedkłada dokumenty i inne dowody, jeżeli jest to niezbędne
do podjęcia czynności zastępstwa procesowego lub wydania opinii prawnej.
Art. 12.4 orzeczenia
1.
Organ władzy publicznej, który powierzył innemu podmiotowi wykonywanie zadań publicznych
na podstawie porozumienia, zawiadamia o tym Prezesa Prokuratorii Generalnej.
2.
Podmiot reprezentujący Skarb Państwa zawiadamia Prokuratorię Generalną o każdym postępowaniu
wszczętym przed sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym, w którym podmiot
ten występuje jako przedstawiciel Skarbu Państwa, oraz o stanie prawnym lub faktycznym
związanym z działalnością tego podmiotu, który uzasadnia wystąpienie z roszczeniem
Skarbu Państwa, wraz z szczegółowymi informacjami o przedmiocie postępowania albo
rodzaju roszczenia.
Rozdział 3
Czynności i pełnomocnictwa Prokuratorii Generalnej
Art. 13.1 orzeczenie
1.
Właściwym do wykonywania zastępstwa procesowego jest oddział Prokuratorii Generalnej,
w którego okręgu znajduje się siedziba podmiotu reprezentującego Skarb Państwa, z
którego działalnością wiąże się dochodzone roszczenie.
2.
Prezes Prokuratorii Generalnej może przekazać sprawę innemu oddziałowi niż określony
w ust. 1 lub Głównemu Urzędowi Prokuratorii Generalnej, jeżeli wymaga tego ochrona
praw lub interesów Skarbu Państwa.
3.
Podmiot reprezentujący Skarb Państwa, po otrzymaniu pozwu, innego pisma procesowego
lub wezwania w sprawie, w której Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo procesowe
Skarbu Państwa, niezwłocznie przekazuje je Prokuratorii Generalnej wraz ze swoim stanowiskiem,
szczegółowymi informacjami o przedmiocie postępowania oraz dowodami w sprawie.
4.
W przypadkach wymagających wiadomości specjalnych Prokuratoria Generalna może zasięgać
opinii biegłych i tłumaczy.
Art. 14.1 orzeczenie
1.
Podmioty reprezentujące Skarb Państwa składają Prokuratorii Generalnej, na jej żądanie
lub z własnej inicjatywy, wnioski co do czynności procesowych w sprawach, w których
Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo procesowe Skarbu Państwa, w szczególności
co do wszczęcia procesu, cofnięcia powództwa, uznania roszczenia, wycofania powództwa
wzajemnego, zawarcia ugody lub wniesienia środków odwoławczych.
2.
Prokuratoria Generalna nie jest związana treścią wniosków, o których mowa w ust. 1.
W razie niezgodności stanowiska Prokuratorii Generalnej z wnioskiem podmiotu reprezentującego
Skarb Państwa, stanowisko Prokuratorii Generalnej jest wiążące. O zajętym stanowisku
zawiadamia się wnioskodawcę wraz z podaniem uzasadnienia na piśmie.
Art. 15.10 orzeczeń
1.
Czynności zastępstwa przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi wykonują
wyłącznie radcowie Prokuratorii Generalnej.
2.
Czynności zastępstwa mogą wykonywać również Prezes i wiceprezesi Prokuratorii Generalnej.
3.
Dokumentem upoważniającym radcę Prokuratorii Generalnej do wykonywania czynności zastępstwa
jest legitymacja służbowa, która zawiera w szczególności imię i nazwisko oraz stanowisko
służbowe radcy Prokuratorii Generalnej.
4.
Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości
określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji służbowej radcy Prokuratorii Generalnej
oraz sposób dokonywania wpisów w tej legitymacji i postępowania z nią, a także organ
właściwy do jej wydania, uwzględniając w szczególności termin ważności legitymacji
służbowej, okoliczności uzasadniające jej wymianę i zwrot oraz postępowanie w razie
utraty legitymacji służbowej.
Art. 16.1 orzeczenie
1.
Radcowie Prokuratorii Generalnej, biorąc udział w rozprawach sądowych, występują w
stroju urzędowym. Strojem urzędowym jest toga.
2.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa
określi, w drodze rozporządzenia, wzór stroju urzędowego radców Prokuratorii Generalnej,
uwzględniając uroczysty charakter stroju, odpowiedni do powagi sądu i utrwalonej tradycji.
Art. 17.3 orzeczenia
1.
Jeżeli zachodzi konieczność wykonywania zastępstwa procesowego przed sądami, trybunałami
lub innymi organami orzekającymi w sprawach wymagających znajomości prawa obcego albo
procedur lub instytucji międzynarodowych, Prokuratoria Generalna może powierzyć to
zastępstwo w drodze umowy cywilnoprawnej radcy prawnemu, adwokatowi lub innej osobie
uprawnionej do występowania w charakterze pełnomocnika procesowego.
2.
Koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika procesowego, o którym mowa w ust. 1,
ponosi Prokuratoria Generalna.
3.
Do ustanowienia pełnomocnika procesowego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się
przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych .
Art. 18.
W sprawach o istotnym znaczeniu dla ochrony praw lub interesów Skarbu Państwa stanowiska
Prokuratorii Generalnej są przyjmowane kolegialnie.
Rozdział 4
Organizacja Prokuratorii Generalnej
Art. 19.
1.
Pracami Prokuratorii Generalnej kieruje Prezes Prokuratorii Generalnej, przy pomocy
wiceprezesów Prokuratorii Generalnej i dyrektorów oddziałów Prokuratorii Generalnej.
2.
Prezes Prokuratorii Generalnej ponadto:
1)
reprezentuje Prokuratorię Generalną;
2)
kieruje Głównym Urzędem Prokuratorii Generalnej;
3)
jest przełożonym wszystkich radców i innych pracowników Prokuratorii Generalnej.
3.
Wiceprezesi Prokuratorii Generalnej kierują działami jej pracy, wyznaczonymi przez
Prezesa Prokuratorii Generalnej.
4.
Prokuratoria Generalna używa pieczęci urzędowej, określonej w przepisach o pieczęciach
państwowych.
Art. 20.
1.
Prezesa Prokuratorii Generalnej powołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra
właściwego do spraw Skarbu Państwa.
2.
Prezesa Prokuratorii Generalnej powołuje się na pięcioletnią kadencję. Ta sama osoba
nie może być Prezesem Prokuratorii Generalnej dłużej niż przez dwie kolejne kadencje.
3.
Wiceprezesów Prokuratorii Generalnej, w liczbie nieprzekraczającej dwóch, powołuje
i odwołuje minister właściwy do spraw Skarbu Państwa na wniosek Prezesa Prokuratorii
Generalnej.
4.
Prezesa i wiceprezesów Prokuratorii Generalnej powołuje się spośród osób posiadających
kwalifikacje do zajmowania stanowiska radcy Prokuratorii Generalnej.
5.
Powołanie, o którym mowa w ust. 1 i 3, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie
powołania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy .
6.
Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa Prokuratorii Generalnej przed upływem kadencji
z powodu:
1)
złożenia rezygnacji z zajmowanego stanowiska służbowego;
2)
trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków służbowych z powodu choroby stwierdzonej
orzeczeniem lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo innym równorzędnym
orzeczeniem;
3)
utraty kwalifikacji do zajmowania stanowiska radcy Prokuratorii Generalnej;
4)
rażącego naruszenia obowiązków służbowych.
Art. 21.
1.
Ze stanowiskami Prezesa lub wiceprezesa Prokuratorii Generalnej nie można łączyć przynależności
do partii politycznych ani pełnienia funkcji publicznych.
2.
Prezes i wiceprezesi Prokuratorii Generalnej nie mogą prowadzić działalności zarobkowej,
z wyjątkiem działalności naukowej, naukowo-dydaktycznej, dydaktycznej i publicystycznej.
Art. 22.
1.
W skład Prokuratorii Generalnej wchodzą Główny Urząd Prokuratorii Generalnej z siedzibą
w mieście stołecznym Warszawie oraz oddziały Prokuratorii Generalnej z siedzibami
w miejscowościach, w których mają siedziby sądy apelacyjne.
2.
Oddziały Prokuratorii Generalnej działają w obszarach właściwości sądów apelacyjnych,
w których mają siedzibę.
3.
W obszarze właściwości Sądu Apelacyjnego w Warszawie zadania oddziału Prokuratorii
Generalnej wykonuje Główny Urząd Prokuratorii Generalnej.
Art. 23.1 orzeczenie
1.
Oddziały Prokuratorii Generalnej w okręgach swojej właściwości miejscowej samodzielnie
wykonują zadania i czynności Prokuratorii Generalnej.
2.
Oddziałem Prokuratorii Generalnej kieruje dyrektor oddziału, któremu funkcję tę powierza
Prezes Prokuratorii Generalnej. Dyrektor oddziału jest przełożonym radców i innych
pracowników tego oddziału.
3.
Funkcję dyrektora oddziału Prokuratorii Generalnej powierza się radcy Prokuratorii
Generalnej.
Art. 24.
Prokuratoria Generalna jest jednostką budżetową i prowadzi gospodarkę finansową na
zasadach określonych w odrębnych przepisach dla państwowych jednostek budżetowych.
Art. 25.
1.
Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, nadaje
Prokuratorii Generalnej, w drodze zarządzenia, statut określający organizację i szczegółowe
zasady funkcjonowania Prokuratorii Generalnej, a w szczególności:
1)
organizację wewnętrzną Głównego Urzędu i oddziałów Prokuratorii Generalnej, w tym
funkcje inne niż dyrektor oddziału występujące w Prokuratorii Generalnej;
2)
tryb udzielania pełnomocnictw, o których mowa w art. 17 ust. 1.
2.
Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, w drodze zarządzenia, określi sposób i
tryb przygotowywania, przyjmowania i prezentowania stanowisk Prokuratorii Generalnej,
o których mowa w art. 18, z uwzględnieniem przesłanek kwalifikowania spraw do kategorii
spraw o istotnym znaczeniu dla ochrony praw lub interesów Skarbu Państwa.
3.
Prezes Prokuratorii Generalnej ustala, w drodze zarządzenia, regulamin wewnętrznego
urzędowania Prokuratorii Generalnej, który określa w szczególności:
1)
tryb wykonywania zadań i czynności w Prokuratorii Generalnej;
2)
rozkład czasu pracy w Prokuratorii Generalnej w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych
dniach tygodnia, w tym czas rozpoczynania i kończenia pracy w poszczególnych dniach
tygodnia, z uwzględnieniem zasad dotyczących pracowników urzędów państwowych.
4.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb współdziałania
Prokuratorii Generalnej przy wykonywaniu zastępstwa procesowego Skarbu Państwa z organami
władzy publicznej, podmiotami reprezentującymi Skarb Państwa, państwowymi osobami
prawnymi, państwowymi jednostkami organizacyjnymi niemającymi osobowości prawnej oraz
organami samorządu terytorialnego i innymi podmiotami, którym powierzono wykonywanie
zadań publicznych na podstawie ustaw lub porozumień, z uwzględnieniem organizacji
Prokuratorii Generalnej i kompetencji jej oddziałów.
Rozdział 5
Radcowie Prokuratorii Generalnej i starsi radcowie Prokuratorii Generalnej
Art. 26.
W Prokuratorii Generalnej są zatrudnieni radcowie Prokuratorii Generalnej i starsi
radcowie Prokuratorii Generalnej, zwani dalej „radcami”.
Art. 27.7 orzeczeń
1.
Radcowie, wykonując czynności procesowe, kierują się własnym przekonaniem opartym
na wiedzy prawniczej i doświadczeniu.
2.
Radcowie przy wykonywaniu czynności procesowych są niezależni.
Art. 28.1 orzeczenie
1.
Radcowie wykonują polecenia przełożonych, dotyczące treści czynności zastępstwa. Na
żądanie radcy przełożony wydaje polecenie na piśmie wraz z uzasadnieniem.
2.
Jeżeli radca nie zgadza się z poleceniem, o którym mowa w ust. 1, może żądać, by zmieniono
polecenie albo by wyłączono go od udziału w sprawie. W sprawach tych rozstrzyga ostatecznie
przełożony tego przełożonego, który wydał polecenie.
3.
W przypadku gdy w postępowaniu przed sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym
ujawnią się nowe okoliczności, radca samodzielnie podejmuje decyzje związane z dalszym
tokiem postępowania.
Art. 29.3 orzeczenia
1.
Radcą Prokuratorii Generalnej może być osoba, która:
1)
posiada obywatelstwo polskie;
2)
korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;
3)
ukończyła wyższe studia prawnicze w Polsce i uzyskała tytuł magistra albo ukończyła
zagraniczne studia prawnicze, uznane w Polsce;
4)
posiada uprawnienia radcy prawnego, adwokata lub notariusza albo zajmowała stanowisko
sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego lub sędziego sądu administracyjnego
albo stanowisko prokuratora;
5)
nie była karana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe albo nieumyślne
przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu;
6)
jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego
wykonywania zawodu radcy.
2.
Wymóg określony w ust. 1 pkt 4 nie dotyczy osoby, która:
1)
posiada tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych
lub
2)
pracowała na stanowisku związanym z legislacją, nie niższym niż legislator lub specjalista
do spraw legislacji, w urzędzie organu władzy państwowej przez co najmniej pięć lat.
Art. 30.1 orzeczenie
Starszym radcą Prokuratorii Generalnej może być:
1)
radca Prokuratorii Generalnej, który przez co najmniej trzy lata zajmował stanowisko
radcy Prokuratorii Generalnej, lub
2)
osoba, która posiada tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego
nauk prawnych, lub
3)
osoba, która posiada uprawnienia radcy prawnego, adwokata lub notariusza i wykonywała
ten zawód przez co najmniej pięć lat, lub
4)
osoba, która zajmowała stanowisko sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego
lub sędziego sądu administracyjnego albo stanowisko prokuratora przez co najmniej
trzy lata, lub
5)
osoba, która pracowała na stanowisku związanym z legislacją, nie niższym niż legislator
lub specjalista do spraw legislacji, w urzędzie organu władzy państwowej przez co
najmniej osiem lat.
Art. 31.
Małżonkowie oraz osoby pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego stopnia
włącznie lub powinowactwa pierwszego stopnia nie mogą być zatrudnieni w Prokuratorii
Generalnej, jeżeli powstałby między tymi osobami stosunek służbowej podległości.
Art. 32.4 orzeczenia
1.
Radców mianuje Prezes Prokuratorii Generalnej.
2.
Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie
mianowania w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy.
Art. 33.
Przed wręczeniem aktu mianowania radca Prokuratorii Generalnej i starszy radca Prokuratorii
Generalnej, o którym mowa w art. 30 pkt 2-5, składa, wobec Prezesa Prokuratorii Generalnej,
ślubowanie według następującej roty: „Ślubuję uroczyście na powierzonym mi stanowisku
służyć wiernie Rzeczypospolitej Polskiej, stać na straży prawa oraz strzec praw i
interesów Skarbu Państwa, obowiązki swoje wypełniać sumiennie, dochować tajemnicy
państwowej i służbowej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości”.
Składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg”.
Art. 34.1 orzeczenie
Obowiązkiem radcy jest postępować zgodnie ze złożonym ślubowaniem, a w szczególności:
1)
chronić prawa i interesy Skarbu Państwa;
2)
rzetelnie i terminowo wykonywać czynności służbowe;
3)
przestrzegać tajemnic ustawowo chronionych;
4)
stale podnosić kwalifikacje zawodowe.
Art. 35.
Czas pracy radcy jest określony rozmiarem jego zadań i czynności służbowych i nie
może przekraczać norm określonych w przepisach dotyczących pracowników urzędów państwowych.
Art. 36.
1.
W uzasadnionych przypadkach radca może być przeniesiony, na okres do 6 miesięcy, do
pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami w Głównym Urzędzie Prokuratorii Generalnej
albo w innym jej oddziale. W okresie przeniesienia przysługuje mu wynagrodzenie stosowne
do wykonywanej pracy, lecz nie niższe od dotychczasowego. Przeniesienie takie dopuszczalne
jest tylko raz na dwa lata.
2.
Niedopuszczalne jest czasowe przeniesienie, bez zgody zainteresowanego, do Głównego
Urzędu Prokuratorii Generalnej albo jej oddziału, mającego siedzibę w innej miejscowości,
kobiety w ciąży lub radcy sprawującego opiekę nad dzieckiem w wieku do czternastu
lat, a także w przypadkach, gdy stoją temu na przeszkodzie ważne względy osobiste
lub rodzinne radcy.
Art. 37.
1.
Radca zachowuje w tajemnicy informacje, które uzyskał w związku z wykonywaniem swoich
czynności służbowych.
2.
Obowiązek zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, trwa również po ustaniu zatrudnienia.
3.
Zwolnienie z obowiązku zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, określają odrębne
przepisy.
Art. 38.
1.
Radca nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia, z wyjątkiem zatrudnienia na stanowisku
naukowym, naukowo-dydaktycznym lub dydaktycznym.
2.
Radca nie może podejmować zajęcia lub sposobu zarobkowania, które pozostawałyby w
sprzeczności z jego czynnościami służbowymi albo wzbudzałyby podejrzenie o stronniczość
lub interesowność.
Art. 39.
Radca nie może wykonywać mandatu posła, senatora lub radnego ani być członkiem partii
politycznej.
Art. 40.
Radcy nie wolno uczestniczyć w strajkach lub akcjach zakłócających normalne funkcjonowanie
Głównego Urzędu Prokuratorii Generalnej lub jej oddziału albo w działalności sprzecznej
z obowiązkami radcy.
Art. 41.
Radca niezwłocznie zawiadamia Prezesa Prokuratorii Generalnej o toczącej się sprawie
sądowej, w której występuje jako strona lub uczestnik postępowania.
Art. 42.
1.
Radca podlega co dwa lata ocenie kwalifikacyjnej. Ocena kwalifikacyjna może być dokonana
w każdym czasie na polecenie Prezesa Prokuratorii Generalnej.
2.
Ocena kwalifikacyjna dotyczy wykonywania przez radcę zadań i czynności służbowych.
3.
Oceny kwalifikacyjnej dokonuje dyrektor oddziału Prokuratorii Generalnej, w którym
radca jest zatrudniony, a oceny radców zatrudnionych w Głównym Urzędzie Prokuratorii
Generalnej - Prezes Prokuratorii Generalnej.
4.
Ocenę kwalifikacyjną doręcza się na piśmie radcy, którego dotyczy.
5.
Od oceny kwalifikacyjnej radca może zwrócić się, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia,
do Prezesa Prokuratorii Generalnej z wnioskiem o dokonanie ponownej oceny kwalifikacyjnej.
6.
Od oceny kwalifikacyjnej przysługuje odwołanie do sądu apelacyjnego - sądu pracy i
ubezpieczeń społecznych w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Do rozpoznania odwołania
stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.
7.
Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa określi, w drodze rozporządzenia, kryteria
i tryb dokonywania oceny kwalifikacyjnej, uwzględniając wśród kryteriów postępowanie
zgodne ze złożonym ślubowaniem oraz staranność, rzetelność i terminowość wykonywania
czynności służbowych.
Art. 43.
1.
Wynagrodzenie radcy składa się z wynagrodzenia zasadniczego, odpowiadającego zajmowanemu
stanowisku służbowemu, dodatku za wieloletnią pracę w Prokuratorii Generalnej oraz
dodatku funkcyjnego w razie powierzenia funkcji w Prokuratorii Generalnej.
2.
Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia:
1)
wysokość wynagrodzenia zasadniczego radców Prokuratorii Generalnej i starszych radców
Prokuratorii Generalnej,
2)
stawki dodatku funkcyjnego osób pełniących w Prokuratorii Generalnej funkcje, określone
w art. 23 ust. 2 i 3, oraz w zarządzeniu, o którym mowa w art. 25 ust. 1
- z uwzględnieniem poziomu wynagrodzeń zasadniczych i dodatków funkcyjnych sędziów
sądów powszechnych, przyjmując, że określone w ten sposób wynagrodzenie zasadnicze
radców Prokuratorii Generalnej i starszych radców Prokuratorii Generalnej nie może
przekraczać 130% wynagrodzenia zasadniczego odpowiednio sędziego sądu okręgowego i
sędziego sądu apelacyjnego, a najwyższy dodatek funkcyjny nie może przekraczać kwoty
dodatku funkcyjnego przewidzianego dla prezesa odpowiedniego sądu.
Art. 44.
Radcy przysługuje dodatek za wieloletnią pracę w wysokości wynoszącej po 5 latach
pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy
dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.
Art. 45.
1.
Prezes Prokuratorii Generalnej za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej może przyznać
radcy nagrodę ze specjalnie utworzonego w tym celu funduszu nagród.
2.
Fundusz nagród, o którym mowa w ust. 1, w wysokości do 3% planowanych wynagrodzeń
osobowych pozostaje w dyspozycji Prezesa Prokuratorii Generalnej i może być przez
niego podwyższony w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia.
Art. 46.
Radcom przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości:
1)
po 20 latach pracy - 75% wynagrodzenia miesięcznego;
2)
po 25 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego;
3)
po 30 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego;
4)
po 35 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego;
5)
po 40 latach pracy - 300% wynagrodzenia miesięcznego;
6)
po 45 latach pracy - 400% wynagrodzenia miesięcznego.
Art. 47.
Radcy wykonującemu na polecenie przełożonego czynności służbowe poza stałym miejscem
pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową na
zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy.
Art. 48.
Radcy przysługuje corocznie dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze:
1)
6 dni - po 10 latach pracy;
2)
12 dni - po 15 latach pracy.
Art. 49.
1.
Radcy zatrudnionemu w niej przez okres nie krótszy niż 5 lat Prezes Prokuratorii Generalnej
może udzielić płatnego urlopu dla poratowania zdrowia w wymiarze nieprzekraczającym
jednorazowo 6 miesięcy.
2.
Urlopu, o którym mowa w ust. 1, nie udziela się, jeżeli radca był ciągle nieobecny
w pracy z powodu choroby dłużej niż rok.
3.
Urlopu, o którym mowa w ust. 1, można udzielić na wniosek radcy, poparty opinią lekarza
medycyny pracy o stanie zdrowia radcy.
4.
W okresie urlopu, o którym mowa w ust. 1, radcy przysługuje wynagrodzenie obliczone
według zasad obowiązujących przy ustalaniu wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynkowego,
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 173 Kodeksu pracy.
Art. 50.
1.
Radcy, którego stosunek pracy został rozwiązany z powodu nabycia prawa do renty z
tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości
trzymiesięcznego wynagrodzenia, a jeżeli radca przepracował co najmniej 20 lat - w
wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia.
2.
Miesięczne wynagrodzenie stanowiące podstawę ustalenia wysokości odprawy, o którym
mowa w ust. 1, oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu
pieniężnego za urlop wypoczynkowy, określonych w przepisach wydanych na podstawie
art. 173 Kodeksu pracy.
Art. 51.
1.
Stosunek pracy radcy tymczasowo aresztowanego ulega z mocy prawa zawieszeniu na czas
trwania tego aresztowania.
2.
W okresie zawieszenia stosunku pracy radcy przysługuje wynagrodzenie w wysokości połowy
wynagrodzenia miesięcznego przysługującego mu w dniu tymczasowego aresztowania.
3.
W przypadku prawomocnego umorzenia postępowania karnego lub postępowania w sprawie
o przestępstwo skarbowe albo wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego wypłaca
się pozostałą część wynagrodzenia, chyba że postępowanie umorzono warunkowo albo z
powodu przedawnienia lub amnestii.
4.
Okres zawieszenia stosunku pracy wskutek tymczasowego aresztowania wlicza się do okresu
zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze radcy.
Art. 52.
1.
Stosunek pracy radcy Prokuratorii Generalnej ulega rozwiązaniu z jego winy bez wypowiedzenia
w razie:
1)
niespełniania wymogów koniecznych do zajmowania stanowiska służbowego radcy, o których
mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 2 lub 5;
2)
prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych albo zakazu zajmowania
stanowiska w urzędach organów władzy publicznej lub wykonywania zawodu prawniczego;
3)
nieobecności w pracy przez okres 3 miesięcy z powodu tymczasowego aresztowania;
4)
dwukrotnego otrzymania negatywnej oceny kwalifikacyjnej;
5)
prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia z pracy w Prokuratorii Generalnej.
2.
Rozwiązanie stosunku pracy z radcą bez wypowiedzenia może nastąpić w razie ciągłej
nieobecności w pracy z powodu choroby, dłużej niż przez okres roku.
3.
Rozwiązanie stosunku pracy z radcą następuje z zachowaniem trzymiesięcznego okresu
wypowiedzenia w razie stwierdzonej orzeczeniem lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych albo innym równorzędnym orzeczeniem całkowitej lub częściowej niezdolności
do pracy.
4.
Rozwiązanie stosunku pracy z radcą może nastąpić z zachowaniem trzymiesięcznego okresu
wypowiedzenia w razie:
1)
osiągnięcia wieku 65 lat, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia nabycie prawa do emerytury
na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , chyba że Prezes Prokuratorii Generalnej, na pisemny wniosek radcy, wyrazi zgodę
na dalsze zajmowanie stanowiska służbowego, nie dłużej niż do ukończenia 70. roku
życia;
2)
reorganizacji w Prokuratorii Generalnej, jeżeli przeniesienie na inne stanowisko służbowe,
za zgodą radcy, nie jest możliwe.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, w okresie między rozwiązaniem stosunku
pracy a podjęciem zatrudnienia lub działalności gospodarczej, nie dłużej niż przez
6 miesięcy, przysługuje świadczenie pieniężne ze środków budżetu państwa, obliczone
według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy,
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 173 Kodeksu pracy.
6.
W przypadku gdy w okresie, o którym mowa w ust. 5, były radca pobiera świadczenie
określone w przepisach ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych , wysokość świadczenia pieniężnego ulega odpowiedniemu obniżeniu, a jeżeli radca nabył
prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - świadczenie pieniężne nie przysługuje.
7.
Okres pobierania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 5, wlicza się do okresu
pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych, a także do okresów
składkowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
8.
Od świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 5, Prokuratoria Generalna odprowadza
składkę na ubezpieczenia społeczne na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
Art. 53.1 orzeczenie
1.
Rozwiązanie stosunku pracy z radcą może nastąpić:
1)
w drodze porozumienia stron;
2)
za trzymiesięcznym wypowiedzeniem dokonanym przez radcę.
2.
Okres wypowiedzenia stosunku pracy z radcą kończy się ostatniego dnia miesiąca kalendarzowego.
3.
W okresie wypowiedzenia stosunku pracy radca może być zwolniony z obowiązku wykonywania
czynności służbowych, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia i innych świadczeń ze stosunku
pracy.
Art. 54.1 orzeczenie
W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do stosunku pracy radców stosuje
się przepisy Kodeksu pracy.
Rozdział 6
Odpowiedzialność dyscyplinarna
Art. 55.
1.
Radca ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za przewinienia służbowe, w tym za oczywistą
i rażącą obrazę przepisów prawa i uchybienia godności zawodu.
2.
Za nadużycie wolności słowa przy wykonywaniu czynności służbowych, stanowiące ściganą
z oskarżenia prywatnego zniewagę strony, jej pełnomocnika, kuratora, świadka, biegłego
lub tłumacza, radca odpowiada tylko dyscyplinarnie.
Art. 56.1 orzeczenie
Karami dyscyplinarnymi są:
1)
upomnienie;
2)
nagana;
3)
nagana z ostrzeżeniem;
4)
nagana z pozbawieniem możliwości awansowania przez okres do trzech lat na wyższe stanowisko
służbowe;
5)
przeniesienie na niższe stanowisko służbowe lub pozbawienie funkcji;
6)
wydalenie z pracy w Prokuratorii Generalnej.
Art. 57.
1.
Postępowanie dyscyplinarne może być wszczęte niezależnie od innych rodzajów odpowiedzialności
za ten sam czyn.
2.
Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie miesiąca od dnia uzyskania
wiadomości o popełnieniu czynu uzasadniającego odpowiedzialność dyscyplinarną ani
po upływie roku od dnia popełnienia takiego czynu. Jeżeli z powodu nieobecności w
pracy radca nie ma możliwości złożenia wyjaśnień, bieg miesięcznego terminu nie rozpoczyna
się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia stawienia się radcy do pracy. Jeżeli jednak
czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne nie następuje wcześniej
niż przedawnienie karne.
Art. 58.
1.
Radca może być zawieszony w czynnościach służbowych, jeżeli jest konieczne z uwagi
na charakter czynu natychmiastowe odsunięcie go od wykonywania czynności służbowych.
2.
Prawo zawieszenia w czynnościach przysługuje Prezesowi Prokuratorii Generalnej. Na
decyzję o zawieszeniu w czynnościach przysługuje zażalenie do właściwego ze względu
na miejsce zamieszkania radcy sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.
Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.
3.
Zawieszenie w czynnościach ustaje z mocy prawa, jeżeli w ciągu trzech miesięcy od
dnia zawieszenia nie wszczęto przeciwko radcy postępowania dyscyplinarnego, a także,
z zastrzeżeniem ust. 5, z chwilą prawomocnego zakończenia tego postępowania.
4.
W toku postępowania dyscyplinarnego komisja dyscyplinarna może w każdym czasie uchylić
zawieszenie w czynnościach.
5.
Komisja dyscyplinarna II instancji, wydając orzeczenie dyscyplinarne, może orzec o
utrzymaniu w mocy zawieszenia w czynnościach do dnia wniesienia odwołania, o którym
mowa w art. 64 ust. 2, lub upływu terminu do jego wniesienia. W przypadku wniesienia
odwołania zawieszenie w czynnościach pozostaje w mocy do czasu rozpoznania odwołania,
chyba że sąd apelacyjny uchyli zawieszenie wcześniej.
6.
Prezes Prokuratorii Generalnej może w każdym czasie uchylić zawieszenie w czynnościach,
także w przypadkach, o których mowa w ust. 5.
7.
W przypadku gdy radca został zawieszony w czynnościach, Prezes Prokuratorii Generalnej
może obniżyć do 50% wysokość jego wynagrodzenia miesięcznego na czas trwania zawieszenia.
Jeżeli postępowanie dyscyplinarne nie zostało wszczęte w ciągu trzech miesięcy od
dnia zawieszenia w czynnościach albo zostało umorzone lub zakończyło się uniewinnieniem,
radcy wypłaca się zatrzymane wynagrodzenie.
Art. 59.
1.
W sprawach dyscyplinarnych orzekają Komisja Dyscyplinarna Prokuratorii Generalnej
w I instancji i Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna Prokuratorii Generalnej w II instancji.
2.
Członków komisji dyscyplinarnych, w tym przewodniczącego i zastępców przewodniczącego,
powołuje na okres pięciu lat Prezes Prokuratorii Generalnej.
3.
Członkiem komisji dyscyplinarnej może być radca, zatrudniony w niej co najmniej pięć
lat, dający rękojmię należytego pełnienia tej funkcji.
4.
Komisja dyscyplinarna orzeka w składach trzyosobowych.
5.
Członkowie komisji dyscyplinarnych są w zakresie orzekania niezawiśli i podlegają
tylko ustawom.
Art. 60.
1.
Rzecznika dyscyplinarnego Prokuratorii Generalnej powołuje, na okres kadencji komisji
dyscyplinarnej, Prezes Prokuratorii Generalnej spośród radców Prokuratorii Generalnej.
2.
Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające na polecenie Prezesa Prokuratorii
Generalnej. O wszczęciu tego postępowania rzecznik dyscyplinarny zawiadamia radcę,
którego ono dotyczy.
3.
Decyzję o przekazaniu komisji dyscyplinarnej I instancji wniosku o wszczęcie postępowania
dyscyplinarnego podejmuje Prezes Prokuratorii Generalnej na podstawie wniosku rzecznika
dyscyplinarnego.
4.
Do zadań rzecznika dyscyplinarnego należy w szczególności:
1)
prowadzenie postępowania wyjaśniającego;
2)
składanie wniosków o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, jeżeli wyniki postępowania
wyjaśniającego to uzasadniają;
3)
udział w rozprawach przed komisjami dyscyplinarnymi w charakterze strony;
4)
wnoszenie odwołań od orzeczeń komisji dyscyplinarnej I instancji;
5)
udział w postępowaniu odwoławczym.
Art. 61.
1.
Komisja dyscyplinarna I instancji wszczyna postępowanie dyscyplinarne z dniem zgłoszenia
wniosku rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania.
2.
Obwiniony ma prawo korzystania z pomocy wybranego przez siebie obrońcy, z zastrzeżeniem
przepisów o ochronie tajemnic ustawowo chronionych.
3.
W przypadku gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o orzeczenie kary wydalenia z pracy
w Prokuratorii Generalnej, a obwiniony nie ma obrońcy z wyboru, przewodniczący składu
orzekającego wyznacza obrońcę spośród radców.
4.
Komisja dyscyplinarna I instancji wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu rozprawy, w
toku której wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego oraz jego obrońcy,
jeżeli został ustanowiony, a także po rozpatrzeniu innych dowodów mających znaczenie
w sprawie.
5.
Nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy na rozprawie nie
wstrzymuje rozpoznania sprawy.
6.
Rozprawa jest jawna dla radców. W uzasadnionych przypadkach skład orzekający może
wyłączyć jawność rozprawy; jednakże ogłoszenie orzeczenia jest jawne.
7.
Orzeczenie powinno być ogłoszone bezpośrednio po naradzie.
8.
W wyjątkowych przypadkach można odroczyć ogłoszenie orzeczenia na czas nie dłuższy
niż 3 dni. O terminie ogłoszenia orzeczenia przewodniczący składu orzekającego zawiadamia
strony bezpośrednio po zakończeniu narady.
9.
Po ogłoszeniu orzeczenia przewodniczący składu orzekającego podaje ustnie zasadnicze
motywy rozstrzygnięcia.
10.
Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom z urzędu, nie później niż w ciągu
7 dni od dnia jego ogłoszenia.
Art. 62.
1.
Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej I instancji strony mają prawo wniesienia odwołania.
W odwołaniu można zaskarżyć całość orzeczenia lub jego część.
2.
Odwołanie wnosi się do komisji dyscyplinarnej II instancji za pośrednictwem komisji
dyscyplinarnej I instancji, która wydała zaskarżone orzeczenie, w terminie 14 dni
od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem.
Art. 63.
1.
Przed upływem terminu do wniesienia odwołania orzeczenie nie podlega wykonaniu.
2.
Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie orzeczenia.
Art. 64.
1.
W postępowaniu przed komisją dyscyplinarną II instancji stosuje się odpowiednio przepisy
o postępowaniu przed komisją dyscyplinarną I instancji.
2.
Od orzeczeń komisji dyscyplinarnej II instancji stronom służy odwołanie do właściwego
ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń
społecznych. Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.
Art. 65.1 orzeczenie
1.
Odpis prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej dołącza się do akt osobowych
radcy.
2.
Prawomocne orzeczenie o ukaraniu podlega niezwłocznemu wykonaniu.
3.
Karę dyscyplinarną, z wyjątkiem kary wydalenia z pracy w Prokuratorii Generalnej,
uważa się za niebyłą i wzmiankę o niej wykreśla się z akt komisji dyscyplinarnej i
akt osobowych radcy po upływie dwóch lat od uprawomocnienia się orzeczenia. Komisja
dyscyplinarna, biorąc pod uwagę osiągnięcia w pracy i zachowanie się radcy, może na
jego wniosek lub jego przełożonego uznać karę za niebyłą i zarządzić jej wykreślenie
w terminie wcześniejszym.
4.
Po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia komisji dyscyplinarnej ukarany
może wystąpić o uznanie za niebyłą kary wydalenia z pracy w Prokuratorii Generalnej.
Art. 66.
W postępowaniu przed komisjami dyscyplinarnymi I i II instancji w sprawach nieuregulowanych
w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego dotyczące postępowania uproszczonego. Nie stosuje się przepisów o oskarżycielu prywatnym,
powodzie cywilnym, przedstawicielu społecznym, o postępowaniu przygotowawczym oraz
środkach przymusu, z wyjątkiem przepisów o karze pieniężnej.
Rozdział 7
Pracownicy pomocniczy i obsługi Prokuratorii Generalnej
Art. 67.
Do pracowników zatrudnionych na stanowiskach pomocniczych i obsługi Prokuratorii Generalnej
stosuje się przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych , a w sprawach nieuregulowanych także w tych przepisach - przepisy Kodeksu pracy.
Rozdział 8
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 68.2 orzeczenia
W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego wprowadza się następujące zmiany:
1)
po art. 29 dodaje się art. 291 w brzmieniu:
„
Art. 291.
W sprawach, w których zastępstwo Skarbu Państwa wykonuje z mocy ustawy Prokuratoria
Generalna Skarbu Państwa, powództwo wytacza się według siedziby jej oddziału, w którego
obszarze działania ma siedzibę jednostka organizacyjna, z której działalnością wiąże
się dochodzone roszczenie.
”
;
2)
po art. 33 dodaje się art. 331 w brzmieniu:
„
Art. 331.
Przepis art. 33 nie dotyczy spraw, w których z mocy ustawy zastępstwo Skarbu Państwa
wykonuje Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa.
”
;
3)
w art. 67:
a)
w § 2 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu:
„
W zakresie określonym odrębną ustawą za Skarb Państwa czynności procesowe podejmuje
Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa.
”
,
b)
uchyla się § 3;
4)
w art. 871 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz
o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem
ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub
doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem
ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.
”
;
5)
art. 99 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 99.3 orzeczenia
Stronom reprezentowanym przez radcę prawnego lub rzecznika patentowego oraz Skarbowi
Państwa reprezentowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa zwraca się koszty
w wysokości należnej według przepisów o wynagrodzeniu adwokata.
”
;
6)
art. 161 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 161.
W toku posiedzenia wnioski, oświadczenia, uzupełnienia i sprostowania wniosków i oświadczeń
można zamieścić w załączniku do protokołu. Jeżeli stronę zastępuje adwokat, radca
prawny, rzecznik patentowy lub Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa, przewodniczący
może zażądać złożenia takiego załącznika w wyznaczonym terminie.
”
;
7)
w art. 207 § 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Stronę reprezentowaną przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię
Generalną Skarbu Państwa przewodniczący może zobowiązać do złożenia w wyznaczonym
terminie pisma przygotowawczego, w którym strona jest obowiązana do powołania wszystkich
twierdzeń, zarzutów i dowodów pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku dalszego
postępowania.
”
;
8)
w art. 300 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Za Skarb Państwa sąd może przesłuchać w charakterze strony osoby powołane do reprezentowania
państwowej jednostki organizacyjnej, z której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie,
lub inne wskazane osoby.
”
;
9)
w art. 485 w § 4 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
„
Dopuszczalne jest dołączenie odpisów dokumentów, o których mowa w § 1 i 2a, jeżeli
ich zgodność z oryginałem jest poświadczona przez notariusza albo występujących w
tej sprawie adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub radcę Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa.
”
.
Art. 69.
W ustawie z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska
państwowe w art. 2 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„
2)
Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu, Prezesa Rady Ministrów, wicemarszałka Sejmu, wicemarszałka
Senatu, wiceprezesa Rady Ministrów, Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, Prezesa Trybunału
Konstytucyjnego, ministra, Prezesa Narodowego Banku Polskiego, Rzecznika Praw Obywatelskich,
Rzecznika Praw Dziecka, Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, Prezesa Instytutu
Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, Przewodniczącego
Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, Prezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa,
wiceprezesa Trybunału Konstytucyjnego, wiceprezesa Najwyższej Izby Kontroli, Szefa
Kancelarii Sejmu, Szefa Kancelarii Senatu, zastępcy Szefa Kancelarii Sejmu, zastępcy
Szefa Kancelarii Senatu, Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Głównego Inspektora
Pracy, zastępcy Głównego Inspektora Pracy, Kierownika Krajowego Biura Wyborczego,
3)
Ministra Stanu, Szefa Kancelarii Prezydenta, zastępcy Szefa Kancelarii Prezydenta,
zastępcy Prokuratora Generalnego, wiceprezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa,
”
.
Art. 70.
W ustawie z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 66 w ust. 1 w pkt 4 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
„
5)
osób, które co najmniej trzy lata zajmowały stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej
Skarbu Państwa.
”
;
2)
w art. 72 w ust. 1 po pkt 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu:
„
4a)
podjęcia pracy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa,
”
;
3)
art. 73 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 73.
Adwokat skreślony z listy adwokatów z przyczyn wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 2
i 4-5 podlega na swój wniosek ponownemu wpisowi na listę, chyba że przestał odpowiadać
warunkom przewidzianym w art. 65 pkt 1 i 2.
”
.
Art. 71.1 orzeczenie
W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 25 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
osób, które co najmniej przez trzy lata zajmowały stanowisko sędziego, prokuratora,
radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo wykonywały zawód notariusza lub
adwokata, które stanowiska te, tytuły lub uprawnienia uzyskały na zasadach określonych
w przepisach prawa.
”
;
2)
w art. 28 w ust. 1 w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu:
„
3)
podjęcia pracy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.
”
.
Art. 72.
W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych w art. 1 w ust. 1 po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu:
„
8a)
Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w sprawach nieuregulowanych w odrębnych przepisach,
”
.
Art. 73.
W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 14 w ust. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
adwokatów, radców prawnych oraz radców Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, którzy
wykonywali ten zawód lub zajmowali takie stanowisko przez co najmniej trzy lata,
”
;
2)
w art. 52 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu dodatkowego, wlicza się wszystkie
okresy zatrudnienia w prokuraturze lub sądzie na stanowiskach: prokuratorów i sędziów,
aplikantów, asesorów, w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa na stanowisku radcy
Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, a także okresy wykonywania zawodu adwokata,
radcy prawnego lub zajmowania samodzielnego stanowiska w organach władzy publicznej,
z którym związana była praktyka prawnicza, oraz inne okresy pracy, jeżeli z tytułu
tego zatrudnienia przysługiwał zwiększony wymiar urlopu.
”
.
Art. 74.
W ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie w art. 12 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
sędziów, prokuratorów, adwokatów, radców prawnych oraz radców Prokuratorii Generalnej
Skarbu Państwa, którzy wykonywali ten zawód lub zajmowali takie stanowisko przez co
najmniej 3 lata,
”
.
Art. 75.
W ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli po art. 49 dodaje się art. 49a w brzmieniu:
„
Art. 49a.
Jeżeli w toku kontroli powstanie wątpliwość wymagająca interpretacji przepisów prawnych
związanych z ochroną praw lub interesów Skarbu Państwa, dyrektor właściwej jednostki
organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli lub upoważniona przez niego osoba zwraca się
do Prezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa o wydanie opinii prawnej w tej sprawie.
”
.
Art. 76.
W ustawie z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących
Skarbowi Państwa uchyla się art. 4.
Art. 77.
W ustawie z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 27 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
organ, który wydał akt objęty wnioskiem lub skargą konstytucyjną, albo Prokuratoria
Generalna Skarbu Państwa, jeżeli Rada Ministrów wyznaczyła Prokuratorię Generalną
Skarbu Państwa do reprezentowania Rady Ministrów lub ministrów w postępowaniu przed
Trybunałem Konstytucyjnym,
”
;
2)
w art. 52 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Uczestnikami postępowania przed Trybunałem są: skarżący, organ, który wydał zakwestionowany
akt normatywny, albo Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa, jeżeli Rada Ministrów
wyznaczyła Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa do reprezentowania Rady Ministrów
lub ministrów w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, i Prokurator Generalny;
uczestnikiem jest również Rzecznik Praw Obywatelskich, jeżeli zgłosił swój udział
w postępowaniu.
”
.
Art. 78.
W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej
przez osoby pełniące funkcje publiczne w art. 2 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu:
„
3a)
Prezesa i wiceprezesów oraz starszych radców i radców Prokuratorii Generalnej Skarbu
Państwa,
”
.
Art. 79.
W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej w art. 25 po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
„
3a.
Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa sprawuje nadzór nad działalnością Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa.
”
.
Art. 80.
W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 51 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 51.
Zarządzenia porządkowe przewodniczącego oraz kary porządkowe wymierzane przez sąd
nie mają zastosowania do sędziów i ławników należących do składu orzekającego oraz
do prokuratora, adwokata, radcy prawnego i radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa
biorących udział w sprawie, a także osób, do udziału których w sprawie stosuje się
przepisy o prokuratorze.
”
;
2)
w art. 61 w § 2 w pkt 4 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
„
5)
zajmował stanowisko radcy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa - co najmniej przez
trzy lata.
”
;
3)
w art. 63 w § 2 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu:
„
1a)
zajmował stanowisko starszego radcy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa - co
najmniej przez sześć lat,
”
;
4)
w art. 92 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu dodatkowego, wlicza się wszystkie
okresy zatrudnienia w sądzie lub prokuraturze na stanowiskach: aplikantów, asesorów,
sędziów i prokuratorów, w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa na stanowisku radcy,
a także okresy wykonywania zawodu adwokata, radcy prawnego lub zajmowania samodzielnego
stanowiska w organach władzy publicznej, z którym związana była praktyka prawnicza,
oraz inne okresy pracy, jeżeli z tytułu tego zatrudnienia przysługiwał zwiększony
wymiar urlopu.
”
;
5)
art. 118 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 118.
W razie rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego w toku postępowania
dyscyplinarnego, postępowanie to toczy się nadal. Jeżeli obwiniony podjął pracę w
urzędzie państwowym, Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, adwokaturze lub jako
radca prawny albo notariusz, sąd przesyła wyrok odpowiednio temu urzędowi, Prezesowi
Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, Naczelnej Radzie Adwokackiej lub Krajowej
Radzie Radców Prawnych albo Krajowej Radzie Notarialnej.
”
.
Art. 81.
W ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 6 w § 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie:
„
7)
pozostawał co najmniej osiem lat na stanowisku sędziego, prokuratora, radcy w Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa albo przynajmniej przez osiem lat wykonywał zawód adwokata,
radcy prawnego lub notariusza albo przez dziesięć lat pozostawał w instytucjach publicznych
na stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeniem prawa administracyjnego lub
pracował w charakterze asesora sądowego w wojewódzkim sądzie administracyjnym co najmniej
dwa lata.
”
;
2)
w art. 26 w § 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
przez co najmniej cztery lata pozostawała na stanowisku sędziego, prokuratora lub
radcy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo przynajmniej przez cztery lata
wykonywała zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza albo przez sześć lat pozostawała
w instytucjach publicznych na stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeniem
prawa administracyjnego.
”
.
Art. 82.
W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 175 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator,
notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany
nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli
skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Prokuratoria Generalna
Skarbu Państwa.
”
.
Rozdział 9
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 83.7 orzeczeń
1.
Sprawy, w których zgodnie z przepisami ustawy, po dniu wejścia jej w życie, właściwa
jest Prokuratoria Generalna, są prowadzone na dotychczasowych zasadach, aż do ich
prawomocnego zakończenia, o ile czynności przed właściwymi organami orzekającymi zostały
podjęte przed dniem wejścia w życie ustawy.
2.
Prezes Prokuratorii Generalnej może podjąć decyzję o przejęciu do prowadzenia przez
Prokuratorię Generalną poszczególnych spraw lub pewnej kategorii spraw, o których
mowa w ust. 1, ze względu na szczególny interes Skarbu Państwa. O przejęciu sprawy
Prezes Prokuratorii Generalnej powiadamia właściwy organ orzekający oraz strony lub
uczestników postępowania.
Art. 84.1 orzeczenie
1.
Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, w drodze
zarządzenia, powoła w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszego artykułu
Pełnomocnika do spraw organizacji Prokuratorii Generalnej, zwanego dalej „Pełnomocnikiem”,
określając zakres jego zadań i środki niezbędne do ich realizacji. Celem działania
Pełnomocnika jest zorganizowanie Prokuratorii Generalnej, w tym oddziałów Prokuratorii
Generalnej, zatrudnienie pracowników oraz podjęcie innych czynności niezbędnych do
rozpoczęcia jej pracy. Z chwilą powołania Prezesa Prokuratorii Generalnej Pełnomocnik
kończy swoją działalność.
2.
Pełnomocnik w okresie sprawowania swojej funkcji wykonuje zadania dyrektora generalnego
urzędu na zasadach określonych w odrębnych przepisach.
3.
Nadzór nad działalnością Pełnomocnika sprawuje minister właściwy do spraw Skarbu Państwa.
4.
Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, na zasadach określonych w odrębnych przepisach,
wyposaży Prokuratorię Generalną w nieruchomości oraz środki trwałe i obrotowe niezbędne
do jej działalności.
5.
Członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w komórkach obsługi prawnej administracji
rządowej (departamentach prawnych, biurach prawnych, zespołach radców prawnych), jak
też w innych komórkach organizacyjnych, spełniający wymogi określone w art. 29 ust.
1 pkt 1-3, 5 i 6, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego artykułu,
mogą zgłosić Pełnomocnikowi zamiar przejścia do pracy w Prokuratorii Generalnej. W
drodze porozumienia z dotychczasowym pracodawcą, zawartego na wniosek Pełnomocnika
może on zatrudnić na stanowisku radcy Prokuratorii Generalnej pracownika, który zgłosił
zamiar przejścia do pracy w Prokuratorii Generalnej.
6.
W okresie trzech lat od dnia wejścia w życie ustawy, na stanowisko radcy Prokuratorii
Generalnej mogą być przyjęte, w drodze konkursu, również osoby, które po odbyciu wymaganej
przepisami prawa aplikacji, złożyły egzamin sędziowski, prokuratorski, radcowski,
adwokacki lub notarialny i spełniają wymogi określone w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, 5
i 6.
7.
Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przeprowadzania konkursu, zapewniając
należyty poziom wiedzy radców Prokuratorii Generalnej.
8.
Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, dokonywać przeniesienia planowanych
wydatków budżetowych między częściami, działami i rozdziałami budżetu państwa w przypadkach
przejmowania przez Prokuratorię Generalną zadań realizowanych dotychczas przez inne
organy.
Art. 85.
1.
Do dnia 31 grudnia 2005 r. koszty organizacji i funkcjonowania Prokuratorii Generalnej
w 2005 r. finansowane są ze środków Funduszu Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji .
2.
W okresie, o którym mowa w ust. 1, nie podlega przekazaniu na przychody budżetu państwa
nadwyżka, o której mowa w art. 56 ust. 4 ustawy wymienionej w ust. 1.
3.
W przypadku braku wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów, o których
mowa w ust. 1, uzupełnienie tych środków następuje z rezerwy ogólnej Rady Ministrów.
4.
Środki finansowe, o których mowa w ust. 1 i art. 84 ust. 1, są przekazywane na rachunek
Prokuratorii Generalnej, na wniosek Pełnomocnika.
Art. 86.2 orzeczenia
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r., z wyjątkiem art. 84 i 85, które
wchodzą w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.
2)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr
116, poz. 1207, Nr 145, poz. 1537 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 163, poz.
1362.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r.
Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 99, poz. 1152, z 2000 r. Nr 19,
poz. 239, Nr 43, poz. 489, Nr 107, poz. 1127 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 11,
poz. 84, Nr 28, poz. 301, Nr 52, poz. 538, Nr 99, poz. 1075, Nr 111, poz. 1194, Nr
123, poz. 1354, Nr 128, poz. 1405 i Nr 154, poz. 1805, z 2002 r. Nr 74, poz. 676,
Nr 135, poz. 1146, Nr 196, poz. 1660, Nr 199, poz. 1673 i Nr 200, poz. 1679, z 2003 r.
Nr 166, poz. 1608 i Nr 213, poz. 2081, z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 99, poz. 1001,
Nr 120, poz. 1252 i Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 10, poz. 71, Nr 68, poz. 610,
Nr 86, poz. 732 i Nr 167, poz. 1398.
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r.
Nr 64, poz. 593, Nr 99, poz. 1001, Nr 120, poz. 1252, Nr 121, poz. 1264, Nr 144, poz.
1530, Nr 191, poz. 1954, Nr 210, poz. 2135 i Nr 236, poz. 2355 oraz z 2005 r. Nr 41,
poz. 401, Nr 167, poz. 1397 i Nr 169, poz. 1412.
5)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 i
1126, z 1999 r. Nr 26, poz. 228, Nr 60, poz. 636, Nr 72, poz. 802, Nr 78, poz. 875
i Nr 110, poz. 1256, z 2000 r. Nr 9, poz. 118, Nr 95, poz. 1041, Nr 104, poz. 1104
i Nr 119, poz. 1249, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 39, poz. 459, Nr
72, poz. 748, Nr 100, poz. 1080, Nr 110, poz. 1189, Nr 111, poz. 1194, Nr 130, poz.
1452 i Nr 154, poz. 1792, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz.
676, Nr 155, poz. 1287, Nr 169, poz. 1387, Nr 199, poz. 1673, Nr 200, poz. 1679 i
Nr 241, poz. 2074, z 2003 r. Nr 56, poz. 498, Nr 65, poz. 595, Nr 135, poz. 1268,
Nr 149, poz. 1450, Nr 166, poz. 1609, Nr 170, poz. 1651, Nr 190, poz. 1864, Nr 210,
poz. 2037, Nr 223, poz. 2217 i Nr 228, poz. 2255, z 2004 r. Nr 19, poz. 177, Nr 64,
poz. 593, Nr 99, poz. 1001, Nr 121, poz. 1264, Nr 146, poz. 1546, Nr 173, poz. 1808,
Nr 187, poz. 1925 i Nr 210, poz. 2135 oraz z 2005 r. Nr 64, poz. 565, Nr 86, poz.
732, Nr 132, poz. 1110, Nr 143, poz. 1199 i 1202, Nr 150, poz. 1248, Nr 163, poz.
1362, Nr 164, poz. 1366 i Nr 169, poz. 1412.
6)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z
2000 r. Nr 50, poz. 580, Nr 62, poz. 717, Nr 73, poz. 852 i Nr 93, poz. 1027, z 2001 r.
Nr 98, poz. 1071 i Nr 106, poz. 1149, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, z 2003 r. Nr 17,
poz. 155, Nr 111, poz. 1061 i Nr 130, poz. 1188, z 2004 r. Nr 51, poz. 514, Nr 69,
poz. 626, Nr 93, poz. 889, Nr 240, poz. 2405 i Nr 264, poz. 2641 oraz z 2005 r. Nr
10, poz. 70, Nr 48, poz. 461, Nr 77, poz. 680, Nr 96, poz. 821, Nr 141, poz. 1181,
Nr 143, poz. 1203, Nr 163, poz. 1363 i Nr 169, poz. 1416.
7)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r.
Nr 98, poz. 1071, Nr 123, poz. 1353 i Nr 128, poz. 1403, z 2002 r. Nr 1, poz. 18,
Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052, z 2003 r. Nr 228, poz. 2256 oraz z 2005 r.
Nr 10, poz. 71.
8)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z
1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr
11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241
i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz.
324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz.
198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24,
Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz.
509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73,
poz. 350 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 270, Nr 54, poz. 348, Nr 75, poz.
471, Nr 102, poz. 643, Nr 117, poz. 752, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 133, poz. 882,
Nr 139, poz. 934, Nr 140, poz. 940 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 106, poz. 668
i Nr 117, poz. 757, z 1999 r. Nr 52, poz. 532, z 2000 r. Nr 22, poz. 269 i 271, Nr
48, poz. 552 i 554, Nr 55, poz. 665, Nr 73, poz. 852, Nr 94, poz. 1037, Nr 114, poz.
1191 i 1193 i Nr 122, poz. 1314, 1319 i 1322, z 2001 r. Nr 4, poz. 27, Nr 49, poz.
508, Nr 63, poz. 635, Nr 98, poz. 1069, 1070 i 1071, Nr 123, poz. 1353, Nr 125, poz.
1368 i Nr 138, poz. 1546, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 26, poz. 265, Nr 74, poz.
676, Nr 84, poz. 764, Nr 126, poz. 1069 i 1070, Nr 129, poz. 1102, Nr 153, poz. 1271,
Nr 219, poz. 1849 i Nr 240, poz. 2058, z 2003 r. Nr 41, poz. 360, Nr 42, poz. 363,
Nr 60, poz. 535, Nr 109, poz. 1035, Nr 119, poz. 1121, Nr 130, poz. 1188, Nr 139,
poz. 1323, Nr 199, poz. 1939 i Nr 228, poz. 2255, z 2004 r. Nr 9, poz. 75, Nr 11,
poz. 101, Nr 68, poz. 623, Nr 91, poz. 871, Nr 93, poz. 891, Nr 121, poz. 1264, Nr
162, poz. 1691, Nr 169, poz. 1783, Nr 172, poz. 1804, Nr 204, poz. 2091, Nr 210, poz.
2135, Nr 236, poz. 2356 i Nr 237, poz. 2384 oraz z 2005 r. Nr 13, poz. 98, Nr 22,
poz. 185, Nr 86, poz. 732, Nr 122, poz. 1024, Nr 143, poz. 1199, Nr 150, poz. 1239,
Nr 167, poz. 1398 i Nr 169, poz. 1413.
9)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1982 r. Nr 31, poz. 214, z
1985 r. Nr 22, poz. 98 i Nr 50, poz. 262, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1989 r. Nr
34, poz. 178, z 1991 r. Nr 100, poz. 443, z 1993 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 34,
poz. 163 i Nr 142, poz. 701, z 1996 r. Nr 73, poz. 350, Nr 89, poz. 402, Nr 106, poz.
496 i Nr 139, poz. 647, z 1997 r. Nr 75, poz. 469 i Nr 133, poz. 883, z 1998 r. Nr
155, poz. 1016 i Nr 160, poz. 1065, z 1999 r. Nr 110, poz. 1255, z 2000 r. Nr 6, poz.
69 i Nr 48, poz. 552, z 2001 r. Nr 154, poz. 1784 i 1800, z 2002 r. Nr 214, poz. 1805
i Nr 240, poz. 2052, z 2003 r. Nr 45, poz. 391 i Nr 65, poz. 595 oraz z 2004 r. Nr
33, poz. 285, Nr 116, poz. 1202, Nr 210, poz. 2135 i Nr 281, poz. 2774.
10)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r.
Nr 126, poz. 1069 i Nr 153, poz. 1271, z 2003 r. Nr 124, poz. 1152, z 2004 r. Nr 34,
poz. 303, Nr 62, poz. 577 i Nr 202, poz. 2067 oraz z 2005 r. Nr 163, poz. 1361.
11)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r.
Nr 126, poz. 1069 i Nr 153, poz. 1271, z 2003 r. Nr 124, poz. 1152, z 2004 r. Nr 34,
poz. 303, Nr 62, poz. 577 i Nr 202, poz. 2067 oraz z 2005 r. Nr 163, poz. 1361.
12)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r.
Nr 98, poz. 1071, Nr 123, poz. 1353 i Nr 128, poz. 1403, z 2002 r. Nr 1, poz. 18,
Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052, z 2003 r. Nr 228, poz. 2256 oraz z 2005 r.
Nr 10, poz. 71.
13)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r.
Nr 213, poz. 1802, z 2003 r. Nr 228, poz. 2256 oraz z 2005 r. Nr 130, poz. 1085, Nr
167, poz. 1398 i Nr 169, poz. 1410.
14)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r.
Nr 49, poz. 408, Nr 124, poz. 1152 i Nr 217, poz. 2142, z 2004 r. Nr 62, poz. 577,
Nr 147, poz. 1547, Nr 173, poz. 1808 i Nr 202, poz. 2067 oraz z 2005 r. Nr 163, poz.
1361 i Nr 167, poz. 1398.
15)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r.
Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 153, poz. 1271, z 2004 r. Nr 123, poz. 1291 oraz z
2005 r. Nr 10, poz. 71 i Nr 14, poz. 114.
16)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1996 r. Nr 156, poz. 775, z
1997 r. Nr 106, poz. 673, Nr 115, poz. 741 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 155, poz.
1014, z 2000 r. Nr 48, poz. 550, z 2001 r. Nr 4, poz. 26, z 2002 r. Nr 25, poz. 253
i Nr 240, poz. 2055 oraz z 2004 r. Nr 99, poz. 1001, Nr 123, poz. 1291 i Nr 273, poz.
2703.
17)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 113, poz. 715 i
Nr 162, poz. 1126, z 1999 r. Nr 49, poz. 483, z 2000 r. Nr 26, poz. 306, z 2002 r.
Nr 113, poz. 984 i Nr 214, poz. 1806 oraz z 2003 r. Nr 137, poz. 1302.
18)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r.
Nr 162, poz. 1568 i Nr 190, poz. 1864, z 2004 r. Nr 19, poz. 177, Nr 69, poz. 624,
Nr 91, poz. 873, Nr 96, poz. 959, Nr 116, poz. 1206, Nr 238, poz. 2390 i Nr 273, poz.
2702 oraz z 2005 r. Nr 17, poz. 141, Nr 33, poz. 288, Nr 155, poz. 1298 i Nr 169,
poz. 1414.
19)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 154, poz. 1787,
z 2002 r. Nr 153, poz. 1271, Nr 213, poz. 1802 i Nr 240, poz. 2052, z 2003 r. Nr 188,
poz. 1838 i Nr 228, poz. 2256, z 2004 r. Nr 34, poz. 304, Nr 130, poz. 1376, Nr 185,
poz. 1907 i Nr 273, poz. 2702 i 2703 oraz z 2005 r. Nr 13, poz. 98, Nr 131, poz. 1102,
Nr 167, poz. 1398 i Nr 169, poz. 1410 i 1413.
20)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r.
Nr 240, poz. 2055, z 2003 r. Nr 60, poz. 535 i Nr 90, poz. 844, z 2004 r. Nr 6, poz.
39, Nr 116, poz. 1207, Nr 123, poz. 1291 i Nr 273, poz. 2703 i 2722 oraz z 2005 r.
Nr 167, poz. 1400.