Ustawaz dnia 23 grudnia 1994 r.o Najwyższej Izbie Kontroli
Spis treści
Treść ustawy
Rozdział 1
Zadania i zakres działania
Art. 1.2 orzeczenia
1.
Najwyższa Izba Kontroli jest naczelnym organem kontroli państwowej.
2.
Najwyższa Izba Kontroli podlega Sejmowi.
3.
Najwyższa Izba Kontroli działa na zasadach kolegialności.
Art. 2.6 orzeczeń
1.
Najwyższa Izba Kontroli kontroluje działalność organów administracji rządowej, Narodowego
Banku Polskiego, państwowych osób prawnych i innych państwowych jednostek organizacyjnych.
2.
Najwyższa Izba Kontroli może kontrolować działalność organów samorządu terytorialnego,
komunalnych osób prawnych i innych komunalnych jednostek organizacyjnych.
3.
Najwyższa Izba Kontroli może również kontrolować działalność jednostek organizacyjnych
i podmiotów gospodarczych innych niż wymienione w ust. 1 i 2, w zakresie, w jakim
jednostki i podmioty te:
1)
wykonują zadania zlecone lub powierzone przez państwo,
2)
wykonują zamówienia publiczne na rzecz państwa lub samorządu terytorialnego,
3)
organizują lub wykonują prace interwencyjne albo roboty publiczne,
4)
działają z udziałem mienia państwowego lub komunalnego albo rozporządzają takim mieniem,
5)
korzystają z indywidualnie przyznanej pomocy lub gwarancji albo poręczenia państwa
lub samorządu terytorialnego,
6)
wywiązują się ze zobowiązań finansowych na rzecz państwa.
Art. 3.
Najwyższa Izba Kontroli, kontrolując jednostki wymienione w art. 2, bada w szczególności
wykonanie budżetu państwa oraz realizację ustaw i innych aktów prawnych w zakresie
działalności finansowej, gospodarczej i organizacyjno-administracyjnej tych jednostek.
Art. 4.
1.
Najwyższa Izba Kontroli kontroluje wykonanie budżetu, gospodarkę finansową i majątkową
Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu,
Trybunału Konstytucyjnego, Rzecznika Praw Obywatelskich, Krajowej Rady Radiofonii
i Telewizji, Krajowego Biura Wyborczego, Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego
oraz Państwowej Inspekcji Pracy.
2.
Na zlecenie Sejmu, Najwyższa Izba Kontroli przeprowadza kontrolę działalności Kancelarii
Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Krajowej
Rady Radiofonii i Telewizji oraz Państwowej Inspekcji Pracy, tak jak działalności
organów i jednostek, o których mowa w art. 2 ust. 1.
3.
Kontrolę działalności Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, tak jak działalności
organów i jednostek, o których mowa w art. 2 ust. 1, Najwyższa Izba Kontroli przeprowadza
również na wniosek Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, a Kancelarii Senatu na wniosek
Senatu.
Art. 5.
1.
Najwyższa Izba Kontroli przeprowadza kontrolę pod względem legalności, gospodarności,
celowości i rzetelności, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
2.
Kontrola działalności samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań własnych
przeprowadzana jest pod względem legalności, gospodarności i rzetelności.
3.
Kontrola działalności jednostek organizacyjnych i podmiotów gospodarczych, o których
mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4-6, przeprowadzana jest pod względem legalności i rzetelności.
Art. 6.
1.
Najwyższa Izba Kontroli podejmuje kontrole na zlecenie Sejmu lub jego organów, na
wniosek Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesa Rady Ministrów oraz z własnej
inicjatywy.
2.
Najwyższa Izba Kontroli wykonuje swoje zadania na podstawie okresowych planów pracy,
które przedkłada Sejmowi; może też przeprowadzać kontrole doraźne.
Art. 7.
1.
Najwyższa Izba Kontroli przedkłada Sejmowi:
1)
analizę wykonania budżetu państwa i założeń polityki pieniężnej,
2)
opinię w przedmiocie absolutorium dla Rady Ministrów,
3)
informacje o wynikach kontroli zleconych przez Sejm lub jego organy,
4)
informacje o wynikach kontroli przeprowadzonych na wniosek Prezydenta Rzeczypospolitej
Polskiej, Prezesa Rady Ministrów oraz innych ważniejszych kontroli,
5)
wnioski w sprawie rozpatrzenia przez Sejm określonych problemów związanych z działalnością
organów wykonujących zadania publiczne,
6)
wystąpienia zawierające wynikające z kontroli zarzuty, dotyczące działalności osób
wchodzących w skład Rady Ministrów, kierujących urzędami centralnymi, Prezesa Narodowego
Banku Polskiego i osób kierujących instytucjami, o których mowa w art. 4 ust. 1,
7)
sprawozdanie ze swej działalności w roku ubiegłym.
2.
Tryb wykonywania przez Najwyższą Izbę Kontroli obowiązków wobec Sejmu i jego organów
określa regulamin Sejmu.
Art. 8.
1.
Najwyższa Izba Kontroli przedkłada Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej informacje
o wynikach kontroli przeprowadzonych na jego wniosek oraz informacje o wynikach kontroli
przeprowadzonych na zlecenie Sejmu lub jego organów, na wniosek Prezesa Rady Ministrów,
a także o wynikach innych ważniejszych kontroli.
2.
Najwyższa Izba Kontroli przedkłada Prezesowi Rady Ministrów informacje o wynikach
kontroli przeprowadzonych na jego wniosek oraz informacje o wynikach kontroli przedkładane
Sejmowi i Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 9.
Delegatury Najwyższej Izby Kontroli przedkładają:
1)
właściwym wojewodom i sejmikom samorządowym informacje o wynikach ważniejszych kontroli
dotyczących działalności terenowych organów administracji rządowej,
2)
właściwym wojewodom, sejmikom samorządowym i radom gmin informacje o wynikach ważniejszych
kontroli dotyczących działalności samorządu terytorialnego.
Art. 10.2 orzeczenia
1.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli podaje do wiadomości publicznej, po przedłożeniu Sejmowi,
analizę wykonania budżetu państwa i założeń polityki pieniężnej oraz sprawozdanie
z działalności Najwyższej Izby Kontroli.
2.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli może, po przedłożeniu Sejmowi, podawać do wiadomości
publicznej dokumenty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2-6, lub zawarte w nich ustalenia,
z zachowaniem przepisów o tajemnicy ustawowo chronionej.
Art. 11.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli może występować do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskami
o:
1)
stwierdzenie zgodności aktu ustawodawczego z Konstytucją albo innego aktu normatywnego
z Konstytucją lub aktem ustawodawczym,
2)
ustalenie powszechnie obowiązującej wykładni ustaw.
Art. 12.
Organy kontroli, rewizji, inspekcji, działające w administracji rządowej i samorządzie
terytorialnym, współpracują z Najwyższą Izbą Kontroli i są obowiązane do:
1)
udostępniania Najwyższej Izbie Kontroli, na jej wniosek, wyników kontroli przeprowadzonych
przez te organy,
2)
przeprowadzania określonych kontroli wspólnie pod kierownictwem Najwyższej Izby Kontroli,
3)
przeprowadzania kontroli doraźnych na zlecenie Najwyższej Izby Kontroli.
Rozdział 2
Organizacja Najwyższej Izby Kontroli
Art. 13.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli kieruje Najwyższą Izbą Kontroli i odpowiada przed
Sejmem za jej działalność.
Art. 14.
1.
Prezesa Najwyższej Izby Kontroli - na wniosek Marszałka Sejmu lub grupy co najmniej
35 posłów - powołuje Sejm bezwzględną większością głosów za zgodą Senatu.
2.
Senat podejmuje uchwałę w sprawie powołania Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w ciągu
miesiąca od dnia otrzymania uchwały Sejmu. Niepodjęcie uchwały w tym terminie oznacza
wyrażenie zgody przez Senat.
3.
Jeżeli Senat odmawia wyrażenia zgody na powołanie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli,
Sejm powołuje na stanowisko Prezesa Najwyższej Izby Kontroli inną osobę; przepisy
ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 15.
Przed przystąpieniem do wykonywania obowiązków Prezes Najwyższej Izby Kontroli składa
przed Sejmem przysięgę następującej treści:
„
Obejmując stanowisko Prezesa Najwyższej Izby Kontroli uroczyście przysięgam, że dochowam
wierności postanowieniom Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a powierzone mi obowiązki
będę wypełniał bezstronnie i z najwyższą starannością.
”
Przysięga może być również złożona z dodaniem słów: „Tak mi dopomóż Bóg.”
Art. 16.
1.
Kadencja Prezesa Najwyższej Izby Kontroli trwa 6 lat, licząc od dnia złożenia przysięgi.
Po upływie kadencji Prezes Najwyższej Izby Kontroli pełni obowiązki do czasu objęcia
stanowiska przez nowego Prezesa Najwyższej Izby Kontroli.
2.
Ta sama osoba może być Prezesem Najwyższej Izby Kontroli nie dłużej niż przez dwie
kolejne kadencje.
3.
Kadencja Prezesa Najwyższej Izby Kontroli wygasa w razie jego śmierci, orzeczenia
przez Trybunał Stanu utraty zajmowanego stanowiska lub odwołania.
Art. 17.
1.
Sejm odwołuje Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, jeżeli:
1)
zrzekł się on stanowiska,
2)
uzna, że stał się on trwale niezdolny do pełnienia obowiązków na skutek choroby,
3)
został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa,
4)
Trybunał Stanu orzekł w stosunku do niego zakaz zajmowania kierowniczych stanowisk
lub pełnienia funkcji związanych ze szczególną odpowiedzialnością w organach państwowych.
2.
Do odwołania Prezesa Najwyższej Izby Kontroli stosuje się odpowiednio przepisy art.
14.
Art. 18.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli nie może być pociągnięty do odpowiedzialności karnej
ani aresztowany lub zatrzymany bez zgody Sejmu.
Art. 19.1 orzeczenie
Ze stanowiskiem Prezesa Najwyższej Izby Kontroli nie można łączyć przynależności do
partii politycznej, innego zatrudnienia ani pełnienia funkcji publicznej, z wyjątkiem
dodatkowej pracy w charakterze nauczyciela akademickiego w szkole wyższej.
Art. 20.
1.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli bierze udział w posiedzeniach Sejmu.
2.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli ma prawo uczestniczyć w posiedzeniach Rady Ministrów.
Art. 21.1 orzeczenie
1.
Wiceprezesów Najwyższej Izby Kontroli, w liczbie od 2 do 4, powołuje i odwołuje Prezydium
Sejmu na wniosek Prezesa Najwyższej Izby Kontroli.
2.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli, za zgodą Marszałka Sejmu, powołuje i odwołuje dyrektora
generalnego Najwyższej Izby Kontroli.
3.
Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w razie potrzeby zastępuje wyznaczony przez niego
jeden z wiceprezesów.
4.
Do wiceprezesów oraz dyrektora generalnego Najwyższej Izby Kontroli stosuje się przepis
art. 19.
Art. 22.
1.
W skład Kolegium Najwyższej Izby Kontroli wchodzą: Prezes Najwyższej Izby Kontroli
jako przewodniczący, wiceprezesi i dyrektor generalny Najwyższej Izby Kontroli oraz
14 członków Kolegium.
2.
Prezydium Sejmu, na wniosek Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, powołuje na członków
Kolegium:
1)
7 przedstawicieli nauk prawnych lub ekonomicznych,
2)
7 dyrektorów jednostek organizacyjnych Najwyższej Izby Kontroli lub doradców Prezesa
Najwyższej Izby Kontroli, spośród których Prezes Najwyższej Izby Kontroli wyznacza
sekretarza Kolegium.
3.
Osoby wchodzące w skład Kolegium Najwyższej Izby Kontroli są w sprawowaniu swych funkcji
niezawisłe i mogą w sprawie podejmowanych uchwał zgłaszać do protokołu zdanie odrębne.
4.
Kadencja członków Kolegium Najwyższej Izby Kontroli trwa 3 lata, licząc od dnia powołania,
z zastrzeżeniem ust. 5 i 6.
5.
Kadencja członka Kolegium Najwyższej Izby Kontroli wygasa w razie jego śmierci lub
odwołania.
6.
Prezydium Sejmu, na wniosek Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, odwołuje członka Kolegium
Najwyższej Izby Kontroli, jeżeli:
1)
zrzekł się on funkcji,
2)
przestał zajmować stanowisko, o którym mowa w ust. 2 pkt 2,
3)
nie uczestniczył w posiedzeniach Kolegium Najwyższej Izby Kontroli przez okres przekraczający
1 rok,
4)
został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa z winy umyślnej.
Art. 23.
1.
Kolegium Najwyższej Izby Kontroli zatwierdza:
1)
analizę wykonania budżetu państwa i założeń polityki pieniężnej,
2)
sprawozdanie z działalności Najwyższej Izby Kontroli w roku ubiegłym.
2.
Kolegium Najwyższej Izby Kontroli uchwala:
1)
opinię w przedmiocie absolutorium dla Rady Ministrów,
2)
wnioski w sprawie rozpatrzenia przez Sejm określonych problemów związanych z działalnością
organów wykonujących zadania publiczne,
3)
wystąpienia zawierające wynikające z kontroli zarzuty, dotyczące działalności osób
wchodzących w skład Rady Ministrów, kierujących urzędami centralnymi, Prezesa Narodowego
Banku Polskiego i osób kierujących instytucjami, o których mowa w art. 4 ust. 1,
4)
projekt statutu Najwyższej Izby Kontroli,
5)
projekt budżetu Najwyższej Izby Kontroli,
6)
okresowe plany pracy Najwyższej Izby Kontroli.
3.
Kolegium Najwyższej Izby Kontroli opiniuje:
1)
wniesione przez Prezesa Najwyższej Izby Kontroli programy kontroli i informacje o
wynikach szczególnie ważnych kontroli,
2)
inne sprawy wniesione przez Prezesa Najwyższej Izby Kontroli albo przedstawione przez
co najmniej 1/3 członków Kolegium.
Art. 24.
1.
Posiedzeniom Kolegium Najwyższej Izby Kontroli przewodniczy Prezes Najwyższej Izby
Kontroli lub wyznaczony przez niego wiceprezes.
2.
Uchwały zapadają w obecności co najmniej połowy składu Kolegium Najwyższej Izby Kontroli,
w tajnym głosowaniu, większością głosów, z zastrzeżeniem ust. 3.
3.
W przypadku gdy w wyniku głosowania za i przeciw uchwale opowie się równa liczba głosujących,
o przyjęciu uchwały rozstrzyga przewodniczący.
4.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli może zapraszać na posiedzenia Kolegium Najwyższej
Izby Kontroli osoby nie wchodzące w skład Kolegium.
Art. 25.
1.
Jednostkami organizacyjnymi Najwyższej Izby Kontroli są departamenty i delegatury.
2.
Organizację wewnętrzną Najwyższej Izby Kontroli, w tym siedziby delegatur i zakres
ich właściwości terytorialnej, określa statut Najwyższej Izby Kontroli nadawany przez
Prezydium Sejmu na wniosek Prezesa Najwyższej Izby Kontroli. Statut Najwyższej Izby
Kontroli podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor
Polski”.
3.
Prezydium Sejmu może w statucie upoważnić Prezesa Najwyższej Izby Kontroli do określania,
w drodze zarządzenia, szczegółowej organizacji wewnętrznej jednostek organizacyjnych
Najwyższej Izby Kontroli oraz ich właściwości, a także wprowadzania zmian w tym zakresie.
Art. 26.
1.
Projekt budżetu Najwyższej Izby Kontroli w brzmieniu uchwalonym przez Kolegium Najwyższej
Izby Kontroli Minister Finansów włącza do projektu budżetu państwa.
2.
Prezesowi Najwyższej Izby Kontroli w zakresie wykonywania budżetu Najwyższej Izby
Kontroli przysługują uprawnienia Ministra Finansów.
3.
Wykonanie budżetu Najwyższej Izby Kontroli kontroluje Sejm.
Rozdział 3
Postępowanie kontrolne
Art. 27.1 orzeczenie
Postępowanie kontrolne przeprowadza się według przepisów niniejszej ustawy.
Art. 28.1 orzeczenie
Postępowanie kontrolne ma na celu ustalenie stanu faktycznego w zakresie działalności
jednostek poddanych kontroli, rzetelne jego udokumentowanie i dokonanie oceny kontrolowanej
działalności według kryteriów określonych w art. 5.
Art. 29.1 orzeczenie
Dla realizacji celu, o którym mowa w art. 28:
1)
kierownicy jednostek podlegających kontroli mają obowiązek przedkładać na żądanie
Najwyższej Izby Kontroli wszelkie dokumenty i materiały niezbędne do przygotowania
i przeprowadzenia kontroli, z zachowaniem przepisów o tajemnicy ustawowo chronionej,
2)
upoważnieni przedstawiciele Najwyższej Izby Kontroli mają prawo do:
a)
swobodnego wstępu do obiektów i pomieszczeń jednostek kontrolowanych,
b)
wglądu do wszelkich dokumentów związanych z działalnością jednostek kontrolowanych,
pobierania oraz zabezpieczania dokumentów i innych materiałów dowodowych, z zachowaniem
przepisów o tajemnicy ustawowo chronionej,
c)
przeprowadzania oględzin obiektów, składników majątkowych i przebiegu określonych
czynności,
d)
wzywania i przesłuchiwania świadków,
e)
żądania od pracowników jednostek kontrolowanych udzielania ustnych i pisemnych wyjaśnień,
f)
zasięgania w związku z przeprowadzaną kontrolą informacji w jednostkach nie kontrolowanych
oraz żądania wyjaśnień od pracowników tych jednostek,
g)
korzystania z pomocy biegłych i specjalistów,
h)
zwoływania narad z pracownikami jednostek kontrolowanych, w związku z przeprowadzaną
kontrolą, a także uczestniczenia w posiedzeniach kierownictwa i kolegiów oraz naradach
organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego.
Art. 30.1 orzeczenie
1.
Kontrolę przeprowadzają pracownicy Najwyższej Izby Kontroli, zwani dalej „kontrolerami”,
na podstawie legitymacji służbowej i imiennego upoważnienia określającego jednostkę
kontrolowaną i podstawę prawną do podjęcia kontroli.
2.
Imienne upoważnienia do przeprowadzenia kontroli wydają: Prezes, wiceprezesi oraz
dyrektorzy i wicedyrektorzy jednostek organizacyjnych Najwyższej Izby Kontroli.
3.
Prezes, wiceprezesi, dyrektor generalny oraz pracownicy Najwyższej Izby Kontroli,
nadzorujący czynności kontrolne, przeprowadzają kontrolę na podstawie legitymacji
służbowej, z zastrzeżeniem ust. 4.
4.
Kontrolę spraw lub dokumentów zakwalifikowanych jako tajne specjalnego znaczenia przeprowadza
się na podstawie legitymacji służbowej i odrębnego upoważnienia wydanego przez Prezesa
Najwyższej Izby Kontroli.
Art. 31.
1.
Kontroler podlega wyłączeniu, na wniosek lub z urzędu, z postępowania kontrolnego,
jeżeli wyniki kontroli mogłyby oddziaływać na jego prawa lub obowiązki, na prawa lub
obowiązki jego małżonka albo osoby pozostającej z nim faktycznie we wspólnym pożyciu,
krewnych i powinowatych do drugiego stopnia bądź osób związanych z nim z tytułu przysposobienia,
opieki lub kurateli. Powody wyłączenia kontrolera trwają także po ustaniu małżeństwa,
przysposobienia, opieki lub kurateli.
2.
Kontroler może być wyłączony, na wniosek lub z urzędu, z postępowania kontrolnego
w każdym czasie, jeżeli zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności.
3.
O przyczynach powodujących wyłączenie kontroler lub kierownik jednostki kontrolowanej
niezwłocznie zawiadamia dyrektora jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli,
w której kontroler wykonuje obowiązki, zwanej dalej „właściwą jednostką organizacyjną
Najwyższej Izby Kontroli”.
4.
O wyłączeniu postanawia dyrektor właściwej jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby
Kontroli; postanowienie dyrektora jest ostateczne.
5.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli może, na wniosek lub z urzędu, wyłączyć z postępowania
kontrolnego wszystkich kontrolerów z jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli,
jeżeli wyniki kontroli mogłyby oddziaływać na prawa lub obowiązki dyrektora albo wicedyrektora
tej jednostki lub osób im bliskich, określonych w ust. 1; w przypadku wyłączenia Prezes
Najwyższej Izby Kontroli wyznacza do postępowania kontrolnego inną jednostkę organizacyjną,
powiadamiając o tym Kolegium Najwyższej Izby Kontroli.
6.
Do czasu wydania postanowienia, o którym mowa w ust. 4 i 5, kontroler podejmuje jedynie
czynności nie cierpiące zwłoki.
Art. 32.
1.
Postępowanie kontrolne prowadzone jest w siedzibie jednostki kontrolowanej oraz w
miejscach i czasie wykonywania jej zadań, a jeżeli tego wymaga dobro kontroli - również
w dniach wolnych od pracy i poza godzinami pracy.
2.
Postępowanie kontrolne lub poszczególne jego czynności przeprowadza się w miarę potrzeby
również w siedzibie jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli.
Art. 33.
1.
Kontroler jest upoważniony do swobodnego poruszania się na terenie jednostki kontrolowanej
bez obowiązku uzyskiwania przepustki oraz zwolniony jest od rewizji osobistej, jeżeli
przewiduje ją wewnętrzny regulamin jednostki kontrolowanej.
2.
Kierownik jednostki kontrolowanej zapewnia kontrolerowi warunki i środki niezbędne
do sprawnego przeprowadzenia kontroli, w szczególności niezwłoczne przedstawianie
do kontroli żądanych dokumentów i materiałów, terminowe udzielanie wyjaśnień przez
pracowników jednostki, udostępnianie urządzeń technicznych oraz środków transportu
z ich obsługą, a w miarę możliwości oddzielnych pomieszczeń z odpowiednim wyposażeniem.
Art. 34.
1.
Z budżetu Najwyższej Izby Kontroli pokrywane są:
1)
wynagrodzenia dla pracowników jednostki kontrolowanej uczestniczącej w postępowaniu
kontrolnym prowadzonym w dniach wolnych od pracy i poza godzinami pracy,
2)
udokumentowane koszty związane z korzystaniem przez kontrolera z urządzeń technicznych
i środków transportu jednostki kontrolowanej.
2.
Kierownik jednostki kontrolowanej składa wniosek o pokrycie należności, o których
mowa w ust. 1, przed podpisaniem protokołu kontroli lub odmową jego podpisania, pod
rygorem utraty roszczenia.
Art. 35.
1.
Kontroler ustala stan faktyczny na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów.
2.
Dowodami są w szczególności dokumenty, zabezpieczone rzeczy, wyniki oględzin, zeznania
świadków, opinie biegłych oraz pisemne wyjaśnienia i oświadczenia.
Art. 36.
1.
Zebrane w toku postępowania kontrolnego materiały dowodowe kontroler odpowiednio zabezpiecza,
w miarę potrzeby przez:
1)
oddanie na przechowanie kierownikowi lub innemu pracownikowi jednostki kontrolowanej
za pokwitowaniem,
2)
przechowanie w jednostce kontrolowanej w oddzielnym, zamkniętym i opieczętowanym pomieszczeniu,
3)
zabranie z jednostki kontrolowanej za pokwitowaniem.
2.
O zwolnieniu materiałów dowodowych spod zabezpieczenia decyduje kontroler, a w razie
jego odmowy - dyrektor właściwej jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli.
Art. 37.
1.
Kontroler może sporządzać, a w razie potrzeby może zażądać od kierownika jednostki
kontrolowanej sporządzenia niezbędnych dla kontroli odpisów lub wyciągów z dokumentów,
jak również zestawień i obliczeń na podstawie dokumentów.
2.
Zgodność odpisów i wyciągów oraz zestawień i obliczeń z oryginalnymi dokumentami potwierdza
kierownik komórki organizacyjnej, w której dokumenty się znajdują, lub osoba do tego
upoważniona.
3.
Odpisy i wyciągi z dokumentów zabezpieczonych w trybie art. 36 mogą być sporządzane
tylko za zgodą i w obecności kontrolera, który potwierdza ich zgodność z oryginałem
i wydaje je za pokwitowaniem odbioru.
Art. 38.
1.
Kontroler dokonuje pobrania rzeczy w obecności kierownika komórki organizacyjnej,
w której rzecz się znajduje, a w razie jego nieobecności - pracownika wyznaczonego
przez kierownika jednostki kontrolowanej. Pobrana rzecz powinna być zaopatrzona przez
uczestników pobrania w trwałe cechy lub znaki uniemożliwiające zastąpienie jej inną.
2.
Z pobrania rzeczy sporządza się protokół, który podpisuje kontroler i osoba uczestnicząca
w pobraniu.
Art. 39.
1.
W razie potrzeby ustalenia stanu faktycznego obiektów lub innych składników majątkowych
albo przebiegu określonych czynności, kontroler może przeprowadzić oględziny.
2.
Oględziny przeprowadza się w obecności kierownika komórki organizacyjnej, odpowiedzialnego
za przedmiot lub czynności poddane oględzinom, a w razie jego nieobecności - pracownika
wyznaczonego przez kierownika jednostki kontrolowanej.
3.
Z przebiegu i wyniku oględzin sporządza się niezwłocznie protokół, który podpisuje
kontroler i osoba wymieniona w ust. 2.
4.
Przebieg i wyniki oględzin mogą być ponadto utrwalone:
1)
przez sporządzenie stenogramu; stenogram przekłada się na pismo zwykłe z zaznaczeniem
zastosowanego systemu stenografii, dołączając pierwopis stenogramu do protokołu,
2)
za pomocą aparatury i środków technicznych służących do utrwalania obrazu lub dźwięku;
utrwalony obraz lub dźwięk stanowi załącznik do protokołu.
Art. 40.
1.
Kontroler może żądać od pracowników jednostki kontrolowanej udzielenia mu, w terminie
przez niego wyznaczonym, ustnych i pisemnych wyjaśnień w sprawach dotyczących przedmiotu
kontroli.
2.
Odmowa udzielenia wyjaśnień może nastąpić jedynie w przypadkach, gdy wyjaśnienia mają
dotyczyć:
1)
tajemnicy ustawowo chronionej innej niż tajemnica służbowa, a kontroler nie posiada
właściwego upoważnienia,
2)
faktów i okoliczności, których ujawnienie mogłoby narazić na odpowiedzialność karną
lub majątkową wezwanego do złożenia wyjaśnień, a także jego małżonka albo osoby pozostającej
z nim faktycznie we wspólnym pożyciu, krewnych i powinowatych do drugiego stopnia
bądź osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli.
3.
Prawo odmowy udzielenia wyjaśnień w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 2, trwa
mimo ustania małżeństwa lub przysposobienia.
4.
Udzielający wyjaśnień może uchylić się od odpowiedzi na pytania, jeżeli zachodzą okoliczności,
o których mowa w ust. 2.
Art. 41.
1.
Każdy może złożyć kontrolerowi ustne lub pisemne oświadczenie dotyczące przedmiotu
kontroli.
2.
Kontroler nie może odmówić przyjęcia oświadczenia, jeżeli ma ono związek z przedmiotem
kontroli.
Art. 42.
1.
Kontroler może wzywać pracowników jednostki kontrolowanej do stawienia się w celu
ich przesłuchania w charakterze świadków.
2.
Kontroler może wzywać do osobistego stawienia się w siedzibie jednostki kontrolowanej
lub jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli albo organu administracji rządowej
inne osoby niż wymienione w ust. 1 w celu ich przesłuchania w charakterze świadków.
3.
W razie potrzeby kontroler może zwrócić się do dyrektora właściwej delegatury Najwyższej
Izby Kontroli z wnioskiem o wezwanie wskazanych osób do osobistego stawienia się w
siedzibie delegatury lub organu administracji rządowej i przesłuchania ich w charakterze
świadków przez upoważnionego pracownika delegatury.
4.
Jeżeli osoba wezwana nie może stawić się z powodu choroby lub innej nie dającej się
pokonać przeszkody, kontroler lub pracownik wymieniony w ust. 3 może dokonać przesłuchania
w miejscu pobytu tej osoby.
5.
W wezwaniu należy wskazać:
1)
nazwę i adres jednostki organizacyjnej kontrolera,
2)
imię, nazwisko i adres osoby wzywanej,
3)
podstawę prawną, charakter i cel wezwania,
4)
datę, godzinę i miejsce stawienia się,
5)
skutki prawne niezastosowania się do wezwania,
6)
imię, nazwisko i stanowisko służbowe wzywającego.
6.
W sprawach nie cierpiących zwłoki kontroler może dokonać wezwania telegraficznie lub
telefonicznie albo w inny sposób, z podaniem danych, o których mowa w ust. 5.
Art. 43.
Nie wolno przesłuchiwać jako świadków:
1)
obrońcy co do faktów, o których dowiedział się udzielając porady prawnej lub prowadząc
sprawę,
2)
duchownego co do faktów, o których dowiedział się przy spowiedzi.
Art. 44.
1.
Osoba obowiązana do zachowania tajemnicy służbowej może być przesłuchana w charakterze
świadka co do okoliczności, których dotyczy ten obowiązek.
2.
Osoba obowiązana do zachowania tajemnicy państwowej może być przesłuchana w charakterze
świadka co do okoliczności, których dotyczy ten obowiązek, tylko po zwolnieniu od
obowiązku zachowania tajemnicy, udzielonym na piśmie przez Prezesa Najwyższej Izby
Kontroli.
3.
Osoba obowiązana do zachowania tajemnicy ustawowo chronionej, innej niż określona
w ust. 1 i 2, może być przesłuchana w charakterze świadka co do okoliczności, których
dotyczy ten obowiązek, tylko po zwolnieniu od obowiązku zachowania tajemnicy, udzielonym
na piśmie przez Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, jeżeli przepisy odrębnych ustaw
przewidują dostęp Najwyższej Izby Kontroli do takiej tajemnicy.
Art. 45.
1.
Prawo odmowy zeznań w charakterze świadka przysługuje:
1)
pracownikowi jednostki kontrolowanej ponoszącemu odpowiedzialność za działalność będącą
przedmiotem kontroli,
2)
każdej osobie, jeżeli złożenie zeznań mogłoby ją lub osoby wymienione w art. 40 ust.
2 pkt 2 narazić na odpowiedzialność karną lub majątkową.
2.
Przepisy art. 40 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 46.
Przed rozpoczęciem przesłuchania kontroler obowiązany jest uprzedzić świadka o grożącej
mu odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego zeznania, a w sytuacji określonej
w art. 45 poinformować go o przysługującym mu prawie odmowy zeznań.
Art. 47.
1.
Z zeznań świadka niezwłocznie sporządza się protokół, który przed podpisaniem daje
się świadkowi do odczytania lub na jego żądanie odczytuje się mu czyniąc o tym wzmiankę.
2.
Protokół oraz każdą jego stronę podpisują przesłuchujący i świadek. Skreślenia, poprawki
i uzupełnienia wymagają omówienia na końcu protokołu i podpisania przez osoby podpisujące
protokół.
3.
W protokołach przesłuchania świadka, który złożył zeznanie w języku obcym, podaje
się w przekładzie na język polski treść złożonego zeznania oraz wskazuje tłumacza.
Tłumacz podpisuje protokół przesłuchania.
4.
Odmowę lub niemożność podpisania protokołu przez świadka omawia się na końcu protokołu.
Art. 48.
1.
Na osobę wezwaną w charakterze świadka, która mimo prawidłowego wezwania nie stawiła
się bez uzasadnionej przyczyny we wskazanym czasie i miejscu, kontroler może nałożyć
karę pieniężną w wysokości do 1 000 000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się
do wezwania, karę pieniężną do 2 000 000 zł.
2.
Na postanowienie o nałożeniu kary pieniężnej służy ukaranemu, w terminie 7 dni od
daty otrzymania postanowienia, zażalenie do dyrektora właściwej jednostki organizacyjnej
Najwyższej Izby Kontroli; w razie złożenia zażalenia za pośrednictwem kontrolera,
który wydał postanowienie, może on zażalenie uwzględnić i uchylić postanowienie.
3.
Dyrektor, w drodze postanowienia, uwzględnia zażalenie albo utrzymuje zaskarżone postanowienie
w mocy. Postanowienie dyrektora jest ostateczne.
4.
Kara pieniężna podlega uchyleniu przez kontrolera, jeżeli osoba wezwana usprawiedliwi
niestawienie się na wezwanie. W razie odmowy uchylenia stosuje się odpowiednio przepis
ust. 2.
5.
Kara pieniężna podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w
administracji.
Art. 49.
1.
Jeżeli w toku kontroli konieczne jest zbadanie określonych zagadnień wymagających
wiadomości specjalnych, dyrektor właściwej jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby
Kontroli, z własnej inicjatywy lub na wniosek kontrolera, powołuje biegłego.
2.
W postanowieniu o powołaniu biegłego określa się przedmiot i zakres badań oraz termin
wydania opinii.
3.
W wyniku przeprowadzonych badań biegły sporządza szczegółowe sprawozdanie zawierające
opis przeprowadzonych badań wraz z wydaną na ich podstawie opinią.
4.
Jeżeli w toku kontroli ujawni się potrzeba dokonania przez kontrolera określonych
czynności badawczych z udziałem specjalisty w danej dziedzinie wiedzy lub praktyki,
kontroler może, w drodze postanowienia, powołać specjalistę do udziału w tych czynnościach,
określając przedmiot i czas jego działania.
5.
Biegły i specjalista działają na podstawie postanowienia o ich powołaniu.
6.
Kierownik jednostki kontrolowanej może wystąpić za pośrednictwem kontrolera do dyrektora
właściwej jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli z wnioskiem o wyłączenie
z postępowania kontrolnego powołanego biegłego lub specjalisty z przyczyn określonych
w art. 31 ust. 1 i 2.
Art. 50.
1.
Świadkowi przysługuje zwrot utraconego zarobku i poniesionych przez niego kosztów
związanych z wezwaniem.
2.
Biegłemu i specjaliście przysługuje wynagrodzenie oraz zwrot poniesionych przez niego
nieodzownych wydatków.
3.
Wydatki, o których mowa w ust. 1 i 2, pokrywane są z budżetu Najwyższej Izby Kontroli.
4.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli określi, w drodze zarządzenia, wysokość kosztów i
wynagrodzeń oraz szczegółowe zasady i tryb ich przyznawania świadkom, biegłym i specjalistom.
Zarządzenie podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor
Polski”.
Art. 51.
1.
Kontroler obowiązany jest niezwłocznie poinformować kierownika jednostki kontrolowanej
o stwierdzeniu bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo
niepowetowanej szkody w mieniu, w celu zapobieżenia występującemu niebezpieczeństwu
lub szkodzie.
2.
Kierownik jednostki kontrolowanej obowiązany jest niezwłocznie poinformować kontrolera
o podjętych działaniach zapobiegających stanowi zagrożenia, o którym mowa w ust. 1.
3.
W przypadku powzięcia przez kontrolera uzasadnionego podejrzenia, że działania przewidziane
w ust. 1 i 2 są niewystarczające, powiadamia on niezwłocznie o stwierdzonych zagrożeniach
kierownika jednostki nadrzędnej lub właściwy organ państwowy.
4.
Kontroler może w toku kontroli informować kierownika jednostki kontrolowanej o ustaleniach
wskazujących na nieprawidłowości w działalności tej jednostki.
Art. 52.
1.
Kontroler ma prawo zwołać w toku kontroli, w szczególnie uzasadnionych okolicznościach,
naradę z pracownikami jednostki kontrolowanej dla omówienia kwestii związanych z przeprowadzaną
kontrolą.
2.
O planowanym zwołaniu narady kontroler uprzedza kierownika jednostki kontrolowanej,
uzgadniając z nim czas i miejsce narady.
Art. 53.1 orzeczenie
1.
Wyniki przeprowadzonej kontroli kontroler przedstawia w protokole kontroli.
2.
Protokół kontroli zawiera opis stanu faktycznego stwierdzonego w toku kontroli działalności
jednostki kontrolowanej, w tym ustalonych nieprawidłowości, z uwzględnieniem przyczyn
powstania, zakresu i skutków tych nieprawidłowości oraz osób za nie odpowiedzialnych.
Art. 54.
Protokół kontroli podpisują kontroler i kierownik jednostki kontrolowanej, a w razie
jego nieobecności osoba pełniąca jego obowiązki.
Art. 55.
1.
Kierownikowi jednostki kontrolowanej lub osobie pełniącej jego obowiązki przysługuje
prawo zgłoszenia, przed podpisaniem protokołu kontroli, umotywowanych zastrzeżeń co
do ustaleń zawartych w protokole.
2.
Zastrzeżenia należy zgłosić na piśmie w terminie 14 dni od dnia otrzymania protokołu
kontroli. W szczególnych przypadkach dyrektor właściwej jednostki organizacyjnej Najwyższej
Izby Kontroli może przedłużyć ten termin.
3.
W razie zgłoszenia zastrzeżeń, o których mowa w ust. 1, kontroler jest obowiązany
dokonać ich analizy i w miarę potrzeby podjąć dodatkowe czynności kontrolne, a w przypadku
stwierdzenia zasadności zastrzeżeń zmienić lub uzupełnić odpowiednią część protokołu
kontroli.
4.
W razie nieuwzględnienia zastrzeżeń w całości lub w części kontroler przekazuje na
piśmie swoje stanowisko zgłaszającemu zastrzeżenia.
Art. 56.
1.
Kierownik jednostki kontrolowanej lub osoba pełniąca jego obowiązki może w terminie
7 dni od dnia otrzymania stanowiska, o którym mowa w art. 55 ust. 4, zgłosić na piśmie
umotywowane zastrzeżenia do dyrektora właściwej jednostki organizacyjnej Najwyższej
Izby Kontroli, który przekazuje je, w celu rozpatrzenia, komisji odwoławczej.
2.
W skład komisji odwoławczej wchodzą:
1)
dyrektor lub wicedyrektor właściwej jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli
jako przewodniczący,
2)
2 pracowników nadzorujących czynności kontrolne, wyznaczonych przez dyrektora.
3.
Komisja odwoławcza lub jeden z jej członków, wyznaczony przez przewodniczącego, może
przyjmować wyjaśnienia od zgłaszającego zastrzeżenia i kontrolera, a gdy uzna to za
konieczne, przeprowadzać także inne czynności dowodowe.
4.
Komisja odwoławcza podejmuje uchwałę w sprawie zastrzeżeń w pełnym składzie, większością
głosów i niezwłocznie przekazuje ją wraz z uzasadnieniem Prezesowi lub upoważnionemu
przez niego wiceprezesowi Najwyższej Izby Kontroli; po zatwierdzeniu przez Prezesa
lub wiceprezesa uchwała komisji odwoławczej jest ostateczna.
5.
W razie odmowy zatwierdzenia uchwały Prezes lub upoważniony przez niego wiceprezes
Najwyższej Izby Kontroli powołuje dla ostatecznego rozpatrzenia zastrzeżeń komisję
rozstrzygającą w składzie 3 pracowników nadzorujących czynności kontrolne, wyznaczając
jej przewodniczącego.
6.
Do rozpatrywania zastrzeżeń przez komisję rozstrzygającą stosuje się odpowiednio przepisy
ust. 3 i 4, z tym że uchwała komisji rozstrzygającej jest ostateczna.
7.
Uchwałę komisji odwoławczej, zatwierdzoną przez Prezesa Najwyższej Izby Kontroli,
albo uchwałę komisji rozstrzygającej doręcza się, wraz z uzasadnieniem, zgłaszającemu
zastrzeżenia.
Art. 57.
1.
Kierownik jednostki kontrolowanej lub osoba pełniąca jego obowiązki może odmówić podpisania
protokołu kontroli, składając w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania pisemne wyjaśnienie
tej odmowy.
2.
W razie zgłoszenia zastrzeżeń termin do złożenia wyjaśnienia o odmowie podpisania
protokołu liczy się od dnia otrzymania ostatecznej uchwały w sprawie rozpatrzenia
tych zastrzeżeń.
3.
O odmowie podpisania protokołu kontroli i złożeniu wyjaśnienia kontroler czyni wzmiankę
w protokole.
4.
Odmowa podpisania protokołu kontroli przez osobę wymienioną w ust. 1 nie stanowi przeszkody
do podpisania protokołu przez kontrolera i realizacji ustaleń kontroli.
Art. 58.
1.
Na wniosek kontrolera kierownik jednostki kontrolowanej lub jednostki nadrzędnej zwołuje
naradę pokontrolną, z udziałem zainteresowanych pracowników, w celu omówienia stwierdzonych
nieprawidłowości i wniosków, jakie wynikają z ustaleń kontroli.
2.
Kierownik jednostki, o której mowa w ust. 1, uzgadnia z kontrolerem czas i miejsce
odbycia narady, a także zapewnia protokołowanie jej przebiegu. Jeden egzemplarz protokołu
doręcza się kontrolerowi w terminie z nim uzgodnionym.
Art. 59.
1.
Przed sporządzeniem przez Najwyższą Izbę Kontroli wystąpienia pokontrolnego kontroler
może zwrócić się do kierownika jednostki kontrolowanej lub osoby pełniącej jego obowiązki
o złożenie w wyznaczonym terminie dodatkowych wyjaśnień na piśmie dotyczących przyczyn
i okoliczności powstania nieprawidłowości przedstawionych w protokole kontroli.
2.
Kierownik jednostki kontrolowanej lub osoba pełniąca jego obowiązki może z własnej
inicjatywy złożyć kontrolerowi w terminie z nim uzgodnionym pisemne wyjaśnienia, o
których mowa w ust. 1.
Art. 60.3 orzeczenia
1.
Najwyższa Izba Kontroli przekazuje kierownikowi jednostki kontrolowanej, a w razie
potrzeby także kierownikowi jednostki nadrzędnej oraz właściwym organom państwowym
lub samorządowym, wystąpienia pokontrolne.
2.
Wystąpienie pokontrolne zawiera oceny kontrolowanej działalności, wynikające z ustaleń
opisanych w protokole kontroli, a w razie stwierdzenia nieprawidłowości - także uwagi
i wnioski w sprawie ich usunięcia.
3.
W wystąpieniu pokontrolnym może być także zawarta ocena wskazująca na niezasadność
zajmowania stanowiska lub pełnienia funkcji przez osobę odpowiedzialną za stwierdzone
nieprawidłowości w jednostkach, o których mowa w art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1.
4.
Ocena, o której mowa w ust. 3, może stanowić podstawę do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego,
rozwiązania stosunku pracy z winy pracownika bez wypowiedzenia albo odwołania go z
zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji.
Art. 61.
1.
Kierownik jednostki kontrolowanej lub organ, któremu przekazano wystąpienie pokontrolne,
może w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania zgłosić umotywowane zastrzeżenia w sprawie
zawartych w nim ocen, uwag i wniosków do dyrektora właściwej jednostki organizacyjnej
Najwyższej Izby Kontroli; do zgłaszania i rozpatrywania tych zastrzeżeń stosuje się
odpowiednio art. 56.
2.
W przypadku wystąpień pokontrolnych przekazywanych przez Prezesa lub wiceprezesów
Najwyższej Izby Kontroli zastrzeżenia zgłasza się, w terminie określonym w ust. 1,
do Kolegium Najwyższej Izby Kontroli.
3.
Kolegium podejmuje uchwałę w sprawie zastrzeżeń w trybie określonym w art. 24 ust.
1-3; uchwała Kolegium jest ostateczna i wraz z uzasadnieniem jest doręczana zgłaszającemu
zastrzeżenia; przepis art. 56 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 62.
1.
Kierownik jednostki kontrolowanej lub organ, któremu przekazano wystąpienie pokontrolne,
jest obowiązany, w terminie określonym w wystąpieniu, nie krótszym niż 14 dni, poinformować
Najwyższą Izbę Kontroli o sposobie wykorzystania uwag i wykonania wniosków oraz o
podjętych działaniach lub przyczynach niepodjęcia tych działań.
2.
W przypadku gdy zostały przedstawione zastrzeżenia w myśl art. 61, termin, o którym
mowa w ust. 1, liczy się od dnia otrzymania ostatecznej uchwały.
Art. 63.
1.
W razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia Najwyższa
Izba Kontroli zawiadamia organ powołany do ścigania przestępstw lub wykroczeń oraz
informuje o tym kierownika jednostki kontrolowanej lub kierownika jednostki nadrzędnej
i właściwy organ państwowy lub samorządowy.
2.
Organ powołany do ścigania przestępstw lub wykroczeń obowiązany jest zawiadomić Najwyższą
Izbę Kontroli o wynikach postępowania.
3.
W razie ujawnienia innych czynów niż określone w ust. 1, za które ustawowo przewidziana
jest odpowiedzialność, Najwyższa Izba Kontroli zawiadamia o tym właściwe organy; przepis
ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 64.
1.
Protokoły kontroli i wystąpienia pokontrolne stanowią podstawę do opracowywania przez
Najwyższą Izbę Kontroli informacji o wynikach przeprowadzonych kontroli.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1, przed przedłożeniem Sejmowi, Prezydentowi Rzeczypospolitej
Polskiej i Prezesowi Rady Ministrów, Prezes Najwyższej Izby Kontroli przesyła właściwym
naczelnym lub centralnym organom państwowym, które w terminie 7 dni od dnia otrzymania
mogą przedstawić swoje stanowisko. Stanowisko dołącza się do informacji; Prezes Najwyższej
Izby Kontroli może do tego stanowiska przedstawić swoją opinię.
3.
Na żądanie Sejmu, Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezesa Rady Ministrów
albo gdy wystąpiły szczególnie ważne okoliczności Prezes Najwyższej Izby Kontroli
niezwłocznie przekazuje informacje o wynikach przeprowadzonych kontroli nie czekając
na stanowisko, o którym mowa w ust. 2.
Art. 65.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli określi, w drodze zarządzenia, zadania pracowników
nadzorujących i wykonujących czynności kontrolne w postępowaniu kontrolnym oraz szczegółowe
zasady przygotowywania kontroli, dokumentowania poszczególnych czynności kontrolnych,
sporządzania protokołu kontroli, wystąpienia pokontrolnego i informacji o wynikach
przeprowadzonych kontroli, a także prowadzenia postępowania w sprawie rozpatrywania
zastrzeżeń. Zarządzenie podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”.
Rozdział 4
Pracownicy Najwyższej Izby Kontroli
Art. 66.3 orzeczenia
1.
Pracownikami Najwyższej Izby Kontroli są: Prezes, wiceprezesi, dyrektor generalny
Najwyższej Izby Kontroli, pracownicy nadzorujący lub wykonujący czynności kontrolne
oraz pracownicy zatrudnieni na stanowiskach administracyjnych i obsługi.
2.
Pracownikami nadzorującymi czynności kontrolne są pracownicy zatrudnieni na stanowiskach:
1)
dyrektorów jednostek organizacyjnych,
2)
wicedyrektorów jednostek organizacyjnych,
3)
doradców Prezesa Najwyższej Izby Kontroli,
4)
doradców prawnych, ekonomicznych, technicznych.
3.
Pracownikami wykonującymi czynności kontrolne są pracownicy zatrudnieni na stanowiskach:
1)
głównych specjalistów kontroli państwowej,
2)
specjalistów kontroli państwowej,
3)
starszych inspektorów kontroli państwowej,
4)
inspektorów kontroli państwowej,
5)
młodszych inspektorów kontroli państwowej.
Art. 67.
Pracownikiem nadzorującym lub wykonującym czynności kontrolne może być osoba, która:
1)
ma obywatelstwo polskie,
2)
ma pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzysta z pełni praw publicznych,
3)
nie była karana za przestępstwo popełnione z winy umyślnej,
4)
ma wyższe wykształcenie,
5)
ma stan zdrowia pozwalający na zatrudnienie na określonym stanowisku.
Art. 68.5 orzeczeń
1.
Stosunek pracy z pracownikiem nadzorującym lub wykonującym czynności kontrolne nawiązuje
się na podstawie mianowania, poprzedzonego umową o pracę na czas nie dłuższy niż 3
lata, z zastrzeżeniem ust. 6.
2.
Pracowników nadzorujących lub wykonujących czynności kontrolne mianuje i rozwiązuje
z nimi stosunek pracy Prezes Najwyższej Izby Kontroli.
3.
Rozwiązanie stosunku pracy z mianowanymi pracownikami Najwyższej Izby Kontroli - członkami
Kolegium Najwyższej Izby Kontroli - wymaga zgody tego Kolegium.
4.
Stosunek pracy z pracownikiem, o którym mowa w ust. 1, nawiązuje się na podstawie
umowy o pracę, jeżeli jest on zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy.
5.
Mianowanie jest uzależnione od aplikacji kontrolerskiej zakończonej złożeniem egzaminu
z wynikiem pozytywnym przed komisją egzaminacyjną powołaną przez Prezesa Najwyższej
Izby Kontroli.
6.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli może, w przypadkach uzasadnionych kwalifikacjami lub
praktyką zawodową, mianować pracownika nadzorującego lub wykonującego czynności kontrolne
bez uprzedniego zawierania umowy o pracę, a także bez zachowania wymogu aplikacji
kontrolerskiej.
7.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli określi, w drodze zarządzenia, sposób przeprowadzania
aplikacji kontrolerskiej i egzaminu.
Art. 69.
Pracownicy na stanowiskach administracyjnych i obsługi zatrudniani są na podstawie
umowy o pracę.
Art. 70.
1.
Przy mianowaniu pracownik Najwyższej Izby Kontroli składa pisemne ślubowanie następującej
treści
„
Ślubuję służyć Państwu Polskiemu, przestrzegać porządku prawnego, wykonywać obowiązki
pracownika Najwyższej Izby Kontroli sumiennie, bezstronnie, zgodnie z najlepszą wiedzą
i wolą
”
.
2.
Akt mianowania zawiera:
1)
imię i nazwisko pracownika,
2)
datę mianowania,
3)
stanowisko służbowe i jednostkę organizacyjną,
4)
składniki i wysokość wynagrodzenia.
Art. 71.
Do obowiązków pracownika nadzorującego lub wykonującego czynności kontrolne należy
w szczególności:
1)
należyte, bezstronne i terminowe wykonywanie zadań,
2)
obiektywne ustalanie i rzetelne dokumentowanie wyników kontroli,
3)
przestrzeganie tajemnicy ustawowo chronionej,
4)
godne zachowanie się w służbie i poza służbą,
5)
stałe podnoszenie kwalifikacji zawodowych.
Art. 72.
1.
Pracownik Najwyższej Izby Kontroli jest obowiązany sumiennie wypełniać polecenia służbowe
przełożonych.
2.
Jeżeli polecenie służbowe w przekonaniu pracownika jest niezgodne z prawem lub zawiera
znamiona pomyłki, pracownik powinien przedstawić swoje zastrzeżenia przełożonemu;
w razie pisemnego potwierdzenia polecenia jest obowiązany je wykonać, z zastrzeżeniem
ust. 3; o ile w toku dalszego postępowania okaże się, że stanowisko pracownika było
uzasadnione, przełożony, który wydał polecenie, ponosi z tego tytułu odpowiedzialność.
3.
Pracownikowi nie wolno wykonywać poleceń, których wykonanie stanowiłoby przestępstwo
lub groziło niepowetowaną szkodą.
Art. 73.1 orzeczenie
1.
Pracownik Najwyższej Izby Kontroli jest obowiązany zachować w tajemnicy informacje,
które uzyskał w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych.
2.
Obowiązek zachowania tajemnicy trwa również po ustaniu zatrudnienia.
3.
Od obowiązku zachowania tajemnicy, o której mowa w ust. 1, może zwolnić Prezes Najwyższej
Izby Kontroli.
Art. 74.1 orzeczenie
1.
Pracownik nadzorujący lub wykonujący czynności kontrolne nie może być członkiem partii
politycznej ani prowadzić działalności politycznej.
2.
Pracownikowi, o którym mowa w ust. 1, ubiegającemu się o mandat posła lub senatora
udziela się urlopu bezpłatnego na czas kampanii wyborczej, a w przypadku uzyskania
mandatu na czas jego wykonywania.
Art. 75.
1.
Pracownik nadzorujący lub wykonujący czynności kontrolne nie może wykonywać zajęć,
które godziłyby w interes Najwyższej Izby Kontroli lub byłyby niezgodne z jej zadaniami,
a także pozostawałyby w sprzeczności z obowiązkami pracownika lub mogłyby wywoływać
podejrzenie o stronniczość lub interesowność.
2.
Pracownik nadzorujący lub wykonujący czynności kontrolne może podjąć dodatkowe zajęcie
zarobkowe po uzyskaniu zgody Prezesa Najwyższej Izby Kontroli.
Art. 76.
1.
Pracownik mianowany podlega okresowym ocenom kwalifikacyjnym nie rzadziej niż raz
na 3 lata.
2.
Oceny dokonuje przełożony pracownika mianowanego; o treści oceny kwalifikacyjnej przełożony
powiadamia pracownika.
3.
Pracownik może odwołać się od oceny kwalifikacyjnej do Prezesa Najwyższej Izby Kontroli
w terminie 14 dni od powiadomienia go o treści oceny.
4.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli określi, w drodze zarządzenia, termin i tryb dokonywania
okresowych ocen kwalifikacyjnych, rozpatrywania odwołań od ocen oraz warunki, zakres
i kryteria zwolnienia od okresowych ocen.
Art. 77.
1.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli, w przypadkach uzasadnionych potrzebami służbowymi,
może przenieść pracownika nadzorującego lub wykonującego czynności kontrolne do innej
jednostki organizacyjnej lub do pracy nie związanej z nadzorowaniem lub wykonywaniem
czynności kontrolnych, w miejscowości będącej siedzibą jednostki organizacyjnej, w
której pracownik wykonuje obowiązki.
2.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli, w przypadkach uzasadnionych potrzebami służbowymi,
może przenieść pracownika, o którym mowa w ust. 1, do jednostki organizacyjnej Najwyższej
Izby Kontroli w miejscowości innej niż siedziba jednostki organizacyjnej, w której
pracownik wykonuje obowiązki.
3.
Przeniesienie, o którym mowa w ust. 2, kobiety w ciąży lub pracownika sprawującego
samodzielnie opiekę nad dzieckiem w wieku do piętnastu lat, a także w przypadku gdy
stoją temu na przeszkodzie szczególnie ważne względy osobiste lub rodzinne pracownika,
możliwe jest tylko za zgodą zainteresowanego.
4.
Przeniesienie, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być dokonane do pracy zgodnej z kwalifikacjami
pracownika, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, nie częściej niż raz na 2 lata, z
wynagrodzeniem nie niższym niż dotychczas pobierane.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, pracownikom przysługują uprawnienia na zasadach
określonych w przepisach o pracownikach urzędów państwowych.
Art. 78.
1.
Pracownikowi nadzorującemu lub wykonującemu czynności kontrolne, delegowanemu służbowo
do zajęć poza stałym miejscem pracy, przysługują: zwrot kosztów podróży i zakwaterowania
oraz diety na zasadach określonych w odrębnych przepisach, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Pracownikowi, o którym mowa w ust. 1, na terenie kraju przysługuje dieta w podwójnej
wysokości.
Art. 79.
Pracownikowi nadzorującemu lub wykonującemu czynności kontrolne przez okres nie krótszy
niż 10 lat w Najwyższej Izbie Kontroli przysługuje dodatkowy urlop wypoczynkowy w
wymiarze 6 dni roboczych, a po 20 latach pracy - w wymiarze 12 dni roboczych.
Art. 80.1 orzeczenie
1.
Pracownikowi nadzorującemu lub wykonującemu czynności kontrolne przez okres nie krótszy
niż 5 lat może być przyznany, co najwyżej dwukrotnie w okresie zatrudnienia w Najwyższej
Izbie Kontroli, płatny urlop dla poratowania zdrowia w wymiarze nie przekraczającym
jednorazowo 6 miesięcy, z wynagrodzeniem obliczonym tak jak za urlop wypoczynkowy.
2.
Urlopu, o którym mowa w ust. 1, udziela Prezes Najwyższej Izby Kontroli na wniosek
pracownika, umotywowany opinią komisji lekarskiej o stanie zdrowia.
Art. 81.
1.
Pracownikom Najwyższej Izby Kontroli przysługuje dodatek za wieloletnią pracę w wysokości
wynoszącej po 5 latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten
wzrasta o 1% za każdy dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia
zasadniczego.
2.
Zaliczanie okresów pracy do okresu pracy, od którego zależy wysokość dodatku za wieloletnią
pracę, odbywa się na zasadach określonych w przepisach o pracownikach urzędów państwowych.
Art. 82.
1.
Pracownikowi Najwyższej Izby Kontroli przysługują nagrody jubileuszowe za wieloletnią
pracę w wysokości:
1)
po 20 latach pracy - 75% wynagrodzenia miesięcznego,
2)
po 25 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego,
3)
po 30 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego,
4)
po 35 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego,
5)
po 40 latach pracy - 300% wynagrodzenia miesięcznego,
6)
po 45 latach pracy - 400% wynagrodzenia miesięcznego.
2.
Zaliczanie okresów pracy, sposób obliczania i wypłacania nagród jubileuszowych odbywa
się na zasadach określonych w przepisach o pracownikach urzędów państwowych.
Art. 83.
Pracownikowi Najwyższej Izby Kontroli, z którym rozwiązano stosunek pracy z powodu
nabycia prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej albo na skutek orzeczenia komisji
lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, przysługuje jednorazowa odprawa w
wysokości trzykrotnego, a w przypadku stażu pracy powyżej 20 lat - sześciokrotnego
wynagrodzenia, otrzymanego za ostatni miesiąc zatrudnienia.
Art. 84.
W Najwyższej Izbie Kontroli tworzy się zakładowy fundusz nagród wynoszący 8,5% funduszu
płac. Wysokość i zasady przyznawania indywidualnych nagród z tego funduszu określają
odrębne przepisy.
Art. 85.
1.
Czas pracy w Najwyższej Izbie Kontroli nie może przekraczać 40 godzin na tydzień i
8 godzin na dobę.
2.
Rozkład czasu pracy w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych dniach tygodnia ustala
Prezes Najwyższej Izby Kontroli.
3.
Pracownik nadzorujący lub wykonujący czynności kontrolne może być w uzasadnionych
przypadkach, w szczególności ze względu na dobro kontroli, zatrudniony poza normalnymi
godzinami pracy bez prawa do oddzielnego wynagrodzenia.
4.
Pracownikowi nadzorującemu lub wykonującemu czynności kontrolne przysługuje wolny
czas za pracę poza normalnymi godzinami pracy wykonywaną w porze nocnej oraz w dni
wolne od pracy.
Art. 86.2 orzeczenia
Pracownicy Najwyższej Izby Kontroli mają prawo zrzeszania się w związkach zawodowych,
z wyjątkiem Prezesa, wiceprezesów, dyrektora generalnego Najwyższej Izby Kontroli
oraz pracowników nadzorujących lub wykonujących czynności kontrolne.
Art. 87.
Pracownikowi Najwyższej Izby Kontroli nie wolno uczestniczyć w strajkach ani w akcjach
zakłócających funkcjonowanie Najwyższej Izby Kontroli.
Art. 88.
1.
Wiceprezesi i dyrektor generalny Najwyższej Izby Kontroli oraz pracownicy nadzorujący
lub wykonujący czynności kontrolne nie mogą być pociągnięci do odpowiedzialności karnej
z powodu swoich czynności służbowych bez uprzedniej zgody Kolegium Najwyższej Izby
Kontroli, a Prezes Najwyższej Izby Kontroli - bez zgody Sejmu.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio również po ustaniu stosunku pracy.
Art. 89.
1.
Pracownik mianowany ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za naruszenie obowiązków
służbowych lub uchybienie godności stanowiska.
2.
Karami dyscyplinarnymi są:
1)
upomnienie,
2)
nagana,
3)
nagana z pozbawieniem możliwości awansowania przez okres do 3 lat do wyższej grupy
wynagrodzenia,
4)
przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z jednoczesnym obniżeniem wynagrodzenia
zasadniczego o jedną kategorię,
5)
wydalenie z pracy w Najwyższej Izbie Kontroli.
3.
Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 3 miesięcy od dnia uzyskania
przez przełożonego wiadomości o popełnionym przewinieniu; nie można wszcząć postępowania
ani wydać orzeczenia o ukaraniu po upływie 3 lat od popełnienia przewinienia. Jeżeli
czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne nie może nastąpić
wcześniej niż przewidziano to w przepisach Kodeksu karnego.
4.
W sprawach dyscyplinarnych orzekają, na zasadzie niezawisłości, Komisja Dyscyplinarna
i Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Prezesie Najwyższej Izby Kontroli.
5.
Obwiniony może ustanowić obrońcę tylko spośród pracowników mianowanych Najwyższej
Izby Kontroli.
6.
Postępowanie dyscyplinarne może toczyć się w razie nie usprawiedliwionej nieobecności
pracownika.
7.
Koszty postępowania dyscyplinarnego ponosi Najwyższa Izba Kontroli.
8.
Marszałek Sejmu, na wniosek Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, określi, w drodze zarządzenia,
organizację, skład, tryb powoływania komisji dyscyplinarnych i rzeczników dyscyplinarnych
oraz tryb postępowania dyscyplinarnego w Najwyższej Izbie Kontroli. Zarządzenie podlega
ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
Art. 90.
1.
W przypadku wszczęcia postępowania dyscyplinarnego Prezes Najwyższej Izby Kontroli
może zawiesić pracownika w czynnościach służbowych na okres do zakończenia postępowania,
nie dłużej jednak niż na 6 miesięcy.
2.
W okresie zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, pracownik mianowany zachowuje prawo
do wynagrodzenia i innych świadczeń przysługujących na podstawie stosunku pracy.
Art. 91.
1.
Pracownik mianowany zostaje z mocy prawa zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych
w razie tymczasowego aresztowania do czasu wygaśnięcia stosunku pracy, chyba że wcześniej
rozwiązano z nim stosunek pracy bez wypowiedzenia z jego winy.
2.
Wynagrodzenie pracownika mianowanego w okresie tymczasowego aresztowania ulega ograniczeniu
do połowy. Jeżeli zapadł wyrok uniewinniający lub postępowanie karne zostało umorzone,
pracownikowi wypłaca się pozostałą część wynagrodzenia, z zastrzeżeniem ust. 3.
3.
Nie wypłaca się pozostałej części wynagrodzenia, jeżeli postępowanie karne zostało
umorzone warunkowo lub na podstawie amnestii, a pracownik w przepisanym trybie nie
domagał się rehabilitacji.
Art. 92.
1.
Stosunek pracy z pracownikiem mianowanym rozwiązuje się bez wypowiedzenia z jego winy
w razie:
1)
prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo popełnione z winy umyślnej,
2)
prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia z pracy w Najwyższej Izbie Kontroli.
2.
Stosunek pracy z pracownikiem mianowanym rozwiązuje się bez wypowiedzenia w razie:
1)
trwającej dłużej niż 1 rok niezdolności do pracy spowodowanej chorobą,
2)
nie usprawiedliwionego niezgłoszenia się do komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa
i zatrudnienia w okolicznościach, o których mowa w ust. 3.
3.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli w uzasadnionych przypadkach, w szczególności w razie
długotrwałego korzystania ze zwolnień lekarskich, może z urzędu skierować pracownika
mianowanego do komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia w celu ustalenia,
czy jego stan zdrowia pozwala na zatrudnienie go na zajmowanym stanowisku.
Art. 93.
1.
Stosunek pracy z pracownikiem mianowanym rozwiązuje się za wypowiedzeniem w razie:
1)
otrzymania negatywnej oceny kwalifikacyjnej, potwierdzonej kolejną oceną negatywną,
dokonaną nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy i nie później niż przed upływem 1
roku od dokonania pierwszej oceny,
2)
orzeczenia przez komisję lekarską do spraw inwalidztwa i zatrudnienia trwałej niezdolności
do pełnienia obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku.
2.
Stosunek pracy z pracownikiem mianowanym można rozwiązać za wypowiedzeniem w razie:
1)
osiągnięcia wieku i stażu pracy, wymaganych do nabycia prawa do emerytury na podstawie
przepisów o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników,
2)
likwidacji jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli lub reorganizacji tej
jednostki, jeżeli przeniesienie pracownika za jego zgodą do innej jednostki organizacyjnej
nie jest możliwe; rozwiązanie stosunku pracy z tej przyczyny wywołuje skutki, jakie
przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem stosunku pracy z mianowanym urzędnikiem państwowym
z powodu likwidacji urzędu.
3.
Okres wypowiedzenia stosunku pracy z pracownikiem mianowanym wynosi 3 miesiące i kończy
się ostatniego dnia miesiąca kalendarzowego.
Art. 94.1 orzeczenie
Rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem mianowanym może nastąpić:
1)
w drodze porozumienia stron,
2)
za trzymiesięcznym wypowiedzeniem dokonanym przez pracownika.
Art. 95.2 orzeczenia
W okresie wypowiedzenia pracownik mianowany może być zwolniony z pełnienia obowiązków,
z zachowaniem prawa do wynagrodzenia i innych świadczeń przysługujących na podstawie
stosunku pracy.
Art. 96.
Od decyzji Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w sprawach, o których mowa w art. 77 ust.
2, art. 92 i 93, pracownikowi mianowanemu przysługuje skarga do sądu administracyjnego
na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Art. 97.
Marszałek Sejmu, na wniosek Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, określi, w drodze zarządzenia,
wymagane kwalifikacje, zasady wynagradzania oraz tabele stanowisk pracowników Najwyższej
Izby Kontroli. Zarządzenie podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”.
Rozdział 5
Przepisy karne
Art. 98.3 orzeczenia
Kto uchyla się od kontroli, o której mowa w niniejszej ustawie, lub utrudnia jej prowadzenie,
w szczególności przez nieprzedstawienie potrzebnych do kontroli dokumentów, bądź niezgodnie
z prawdą informuje o wykonaniu wniosków pokontrolnych, podlega karze aresztu, ograniczenia
wolności albo grzywny.
Rozdział 6
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Art. 99.
W ustawie z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym w art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Trybunał Konstytucyjny ustala powszechnie obowiązującą wykładnię ustaw na wniosek
Prezydenta, prezesa Rady Ministrów, pierwszego prezesa Sądu Najwyższego, prezesa Naczelnego
Sądu Administracyjnego, Rzecznika Praw Obywatelskich, prezesa Najwyższej Izby Kontroli,
Prokuratora Generalnego.
”
Art. 100.
W okresie do dnia 31 grudnia 1995 r. Najwyższa Izba Kontroli może kontrolować działalność
spółdzielni i ich organizacji, tak jak działalność organów i jednostek, o których
mowa w art. 2 ust. 1.
Art. 101.
1.
Pracownicy mianowani, zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na stanowiskach innych
niż wymienione w art. 66 ust. 2 i 3, mogą być zatrudnieni na tych stanowiskach przez
okres nie dłuższy niż 1 rok po dniu wejścia w życie ustawy.
2.
Pracownicy mianowani, nie spełniający wymogu określonego w art. 67 pkt 4, mogą być
zatrudnieni na dotychczasowych stanowiskach przez okres nie dłuższy niż 1 rok po dniu
wejścia w życie ustawy.
3.
Po upływie 1 roku od dnia wejścia w życie ustawy stosunek pracy z pracownikami, o
których mowa w ust. 1 i 2, może być rozwiązany z zachowaniem okresu wypowiedzenia
lub przekształcony w stosunek pracy na podstawie umowy o pracę, w drodze wypowiedzenia
warunków pracy.
4.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli w ciągu 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy,
może, uwzględniając zadania wykonywane w okresie ostatnich 2 lat przez pracownika
nadzorującego lub wykonującego czynności kontrolne, zmienić jego stanowisko służbowe,
w drodze wypowiedzenia warunków pracy, na inne stanowisko określone w art. 66 ust.
2 i 3.
5.
Usprawiedliwiona nieobecność w pracy pracownika zawiesza bieg terminu do dokonania
zmiany stanowiska, o którym mowa w ust. 4.
6.
Do decyzji Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, o których mowa w ust. 3 i 4, przepis
art. 96 stosuje się odpowiednio.
Art. 102.
1.
Sejm może powołać Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, na podstawie niniejszej ustawy,
nie wcześniej niż po upływie 30 dni od dnia jej ogłoszenia.
2.
Do czasu objęcia stanowiska przez Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, powołanego na
podstawie niniejszej ustawy, obowiązki pełni dotychczasowy Prezes Najwyższej Izby
Kontroli.
3.
Do odwołania dotychczasowego Prezesa Najwyższej Izby Kontroli nie stosuje się przepisów
niniejszej ustawy.
Art. 103.
1.
Traci moc ustawa z dnia 8 października 1980 r. o Najwyższej Izbie Kontroli .
2.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy, nie dłużej
jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, zachowują moc przepisy
wydane na podstawie ustawy, o której mowa w ust. 1, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą
ustawą.
3.
Do przeprowadzenia postępowań kontrolnych rozpoczętych przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy lub postępowań kontrolnych dotyczących wykonania budżetu państwa
i założeń polityki pieniężnej w 1994 r. stosuje się przepisy ustawy, o której mowa
w ust. 1, i przepisy wydane na jej podstawie.
Art. 104.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów
art. 14-19 i art. 102, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.