Ustawaz dnia 18 marca 2016 r.o zmianie ustawy o Rzeczniku Praw Obywatelskich oraz niektórych innych ustaw 1)Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej
Izbie Kontroli, ustawę z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora,
ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, ustawę z dnia 18 grudnia
1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi
Polskiemu oraz ustawę z dnia 6 stycznia 2000 r. o Rzeczniku Praw Dziecka.
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich po art. 7 dodaje się art. 7a-7h w brzmieniu:
„
Art. 7a.
Rzecznik nie może być bez uprzedniej zgody Sejmu pociągnięty do odpowiedzialności
karnej ani pozbawiony wolności. Rzecznik nie może być zatrzymany lub aresztowany,
z wyjątkiem ujęcia go na gorącym uczynku przestępstwa i jeżeli jego zatrzymanie jest
niezbędne dla zapewnienia prawidłowego toku postępowania. O zatrzymaniu niezwłocznie
powiadamia się Marszałka Sejmu, który może nakazać natychmiastowe zwolnienie zatrzymanego.
Art. 7b.
Przedawnienie w postępowaniu karnym czynu objętego immunitetem nie biegnie w okresie
korzystania z immunitetu.
Art. 7c.
1.
Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie Rzecznika do odpowiedzialności karnej w
sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego składa się za pośrednictwem
Prokuratora Generalnego.
2.
Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie Rzecznika do odpowiedzialności karnej w
sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego składa oskarżyciel prywatny,
po wniesieniu sprawy do sądu.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, sporządza i podpisuje adwokat lub radca prawny, z
wyjątkiem wniosków składanych w swoich sprawach przez sędziów, prokuratorów, adwokatów,
radców prawnych, notariuszy oraz profesorów i doktorów habilitowanych nauk prawnych.
4.
Wnioski, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny zawierać:
1)
oznaczenie wnioskodawcy oraz pełnomocnika, o ile został ustanowiony;
2)
imię i nazwisko oraz datę i miejsce urodzenia Rzecznika;
3)
wskazanie podstawy prawnej wniosku;
4)
dokładne określenie czynu, którego dotyczy wniosek, ze wskazaniem czasu, miejsca,
sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz jego skutków, a zwłaszcza charakteru
powstałej szkody;
5)
uzasadnienie.
Art. 7d.
1.
Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie Rzecznika do odpowiedzialności karnej składa
się Marszałkowi Sejmu.
2.
Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów formalnych, o których mowa w art. 7c ust. 3 lub
4, Marszałek Sejmu wzywa wnioskodawcę do poprawienia lub uzupełnienia wniosku w terminie
14 dni, wskazując niezbędny zakres poprawienia lub uzupełnienia. W przypadku niepoprawienia
lub nieuzupełnienia wniosku we wskazanym terminie i zakresie Marszałek Sejmu postanawia
o pozostawieniu wniosku bez biegu.
3.
Jeżeli wniosek spełnia wymogi formalne, o których mowa w art. 7c ust. 3 i 4, Marszałek
Sejmu kieruje go do organu właściwego na podstawie regulaminu Sejmu do rozpatrzenia
wniosku, zawiadamiając jednocześnie Rzecznika o treści wniosku.
4.
Organ właściwy do rozpatrzenia wniosku powiadamia Rzecznika o terminie rozpatrzenia
wniosku. Pomiędzy doręczeniem powiadomienia a terminem rozpatrzenia wniosku, o ile
nie zachodzi wypadek niecierpiący zwłoki, powinno upłynąć co najmniej 7 dni.
5.
Na żądanie organu właściwego do rozpatrzenia wniosku sąd albo odpowiedni organ, przed
którym toczy się postępowanie wobec Rzecznika, udostępnia akta postępowania.
6.
Rzecznik przedstawia organowi właściwemu do rozpatrzenia wniosku wyjaśnienia i własne
wnioski w tej sprawie w formie pisemnej lub ustnej.
7.
Po rozpatrzeniu sprawy, organ właściwy do rozpatrzenia wniosku uchwala sprawozdanie
wraz z propozycją przyjęcia lub odrzucenia wniosku.
8.
W trakcie rozpatrywania przez Sejm sprawozdania, o którym mowa w ust. 7, Rzecznikowi
przysługuje prawo do zabrania głosu.
9.
Sejm wyraża zgodę na pociągnięcie Rzecznika do odpowiedzialności karnej w drodze uchwały
podjętej bezwzględną większością ustawowej liczby posłów. Nieuzyskanie wymaganej większości
głosów oznacza podjęcie uchwały o niewyrażeniu zgody na pociągnięcie Rzecznika do
odpowiedzialności karnej.
Art. 7e.
1.
Zakaz zatrzymania, o którym mowa w art. 7a, obejmuje wszelkie formy pozbawienia lub
ograniczenia wolności osobistej Rzecznika przez organy stosujące przymus.
2.
Wniosek o wyrażenie zgody na zatrzymanie lub aresztowanie Rzecznika składa się za
pośrednictwem Prokuratora Generalnego.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać:
1)
oznaczenie wnioskodawcy;
2)
imię i nazwisko oraz datę i miejsce urodzenia Rzecznika;
3)
dokładne określenie czynu oraz jego kwalifikację prawną;
4)
podstawę prawną zastosowania określonego środka;
5)
uzasadnienie, wskazujące w szczególności na konieczność zastosowania określonego środka.
4.
Do postępowania z wnioskiem o wyrażenie zgody na zatrzymanie lub aresztowanie Rzecznika
przepisy art. 7d ust. 1-8 stosuje się odpowiednio.
5.
Sejm wyraża zgodę na zatrzymanie lub aresztowanie Rzecznika w drodze uchwały podjętej
bezwzględną większością ustawowej liczby posłów. Nieuzyskanie wymaganej większości
głosów oznacza podjęcie uchwały o niewyrażeniu zgody na zatrzymanie lub aresztowanie
Rzecznika.
6.
Wymóg uzyskania zgody Sejmu nie dotyczy wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej
prawomocnym wyrokiem sądu.
Art. 7f.
1.
Marszałek Sejmu przesyła wnioskodawcy niezwłocznie uchwałę, o której mowa w art. 7d
ust. 9 i art. 7e ust. 5.
2.
Uchwały, o których mowa w ust. 1, podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”.
Art. 7g.
Przepisy ustawy dotyczące odpowiedzialności karnej Rzecznika stosuje się odpowiednio
do odpowiedzialności za wykroczenia.
Art. 7h.
Szczegółowy tryb postępowania w sprawach, o których mowa w art. 7a-7g, określa regulamin
Sejmu.
”
.
Art. 2.
W ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli po art. 18 dodaje się art. 18a-18g w brzmieniu:
„
Art. 18a.
Przedawnienie w postępowaniu karnym czynu objętego immunitetem nie biegnie w okresie
korzystania z immunitetu.
Art. 18b.
1.
Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli do odpowiedzialności
karnej w sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego składa się za pośrednictwem
Prokuratora Generalnego.
2.
Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli do odpowiedzialności
karnej w sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego składa oskarżyciel
prywatny, po wniesieniu sprawy do sądu.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, sporządza i podpisuje adwokat lub radca prawny, z
wyjątkiem wniosków składanych w swoich sprawach przez sędziów, prokuratorów, adwokatów,
radców prawnych, notariuszy oraz profesorów i doktorów habilitowanych nauk prawnych.
4.
Wnioski, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny zawierać:
1)
oznaczenie wnioskodawcy oraz pełnomocnika, o ile został ustanowiony;
2)
imię i nazwisko oraz datę i miejsce urodzenia Prezesa Najwyższej Izby Kontroli;
3)
wskazanie podstawy prawnej wniosku;
4)
dokładne określenie czynu, którego dotyczy wniosek, ze wskazaniem czasu, miejsca,
sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz jego skutków, a zwłaszcza charakteru
powstałej szkody;
5)
uzasadnienie.
Art. 18c.
1.
Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli do odpowiedzialności
karnej składa się Marszałkowi Sejmu.
2.
Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów formalnych, o których mowa w art. 18b ust. 3 lub
4, Marszałek Sejmu wzywa wnioskodawcę do poprawienia lub uzupełnienia wniosku w terminie
14 dni, wskazując niezbędny zakres poprawienia lub uzupełnienia. W przypadku niepoprawienia
lub nieuzupełnienia wniosku we wskazanym terminie i zakresie Marszałek Sejmu postanawia
o pozostawieniu wniosku bez biegu.
3.
Jeżeli wniosek spełnia wymogi formalne, o których mowa w art. 18b ust. 3 i 4, Marszałek
Sejmu kieruje go do organu właściwego na podstawie regulaminu Sejmu do rozpatrzenia
wniosku, zawiadamiając jednocześnie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli o treści wniosku.
4.
Organ właściwy do rozpatrzenia wniosku powiadamia Prezesa Najwyższej Izby Kontroli
o terminie rozpatrzenia wniosku. Pomiędzy doręczeniem powiadomienia a terminem rozpatrzenia
wniosku, o ile nie zachodzi wypadek niecierpiący zwłoki, powinno upłynąć co najmniej
7 dni.
5.
Na żądanie organu właściwego do rozpatrzenia wniosku sąd albo odpowiedni organ, przed
którym toczy się postępowanie wobec Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, udostępnia akta
postępowania.
6.
Prezes Najwyższej Izby Kontroli przedstawia organowi właściwemu do rozpatrzenia wniosku
wyjaśnienia i własne wnioski w tej sprawie w formie pisemnej lub ustnej.
7.
Po rozpatrzeniu sprawy, organ właściwy do rozpatrzenia wniosku uchwala sprawozdanie
wraz z propozycją przyjęcia lub odrzucenia wniosku.
8.
W trakcie rozpatrywania przez Sejm sprawozdania, o którym mowa w ust. 7, Prezesowi
Najwyższej Izby Kontroli przysługuje prawo do zabrania głosu.
9.
Sejm wyraża zgodę na pociągnięcie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli do odpowiedzialności
karnej w drodze uchwały podjętej bezwzględną większością ustawowej liczby posłów.
Nieuzyskanie wymaganej większości głosów oznacza podjęcie uchwały o niewyrażeniu zgody
na pociągnięcie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli do odpowiedzialności karnej.
Art. 18d.
1.
Zakaz zatrzymania, o którym mowa w art. 18, obejmuje wszelkie formy pozbawienia lub
ograniczenia wolności osobistej Prezesa Najwyższej Izby Kontroli przez organy stosujące
przymus.
2.
Wniosek o wyrażenie zgody na zatrzymanie lub aresztowanie Prezesa Najwyższej Izby
Kontroli składa się za pośrednictwem Prokuratora Generalnego.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać:
1)
oznaczenie wnioskodawcy;
2)
imię i nazwisko oraz datę i miejsce urodzenia Prezesa Najwyższej Izby Kontroli;
3)
dokładne określenie czynu oraz jego kwalifikację prawną;
4)
podstawę prawną zastosowania określonego środka;
5)
uzasadnienie, wskazujące w szczególności na konieczność zastosowania określonego środka.
4.
Do postępowania z wnioskiem o wyrażenie zgody na zatrzymanie lub aresztowanie Prezesa
Najwyższej Izby Kontroli przepisy art. 18c ust. 1-8 stosuje się odpowiednio.
5.
Sejm wyraża zgodę na zatrzymanie lub aresztowanie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli
w drodze uchwały podjętej bezwzględną większością ustawowej liczby posłów. Nieuzyskanie
wymaganej większości głosów oznacza podjęcie uchwały o niewyrażeniu zgody na zatrzymanie
lub aresztowanie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli.
6.
Wymóg uzyskania zgody Sejmu nie dotyczy wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej
prawomocnym wyrokiem sądu.
Art. 18e.
1.
Marszałek Sejmu przesyła wnioskodawcy niezwłocznie uchwałę, o której mowa w art. 18c
ust. 9 i art. 18d ust. 5.
2.
Uchwały, o których mowa w ust. 1, podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”.
Art. 18f.
Przepisy ustawy dotyczące odpowiedzialności karnej Prezesa Najwyższej Izby Kontroli
stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności za wykroczenia.
Art. 18g.
Szczegółowy tryb postępowania w sprawach, o których mowa w art. 18a-18f, określa regulamin
Sejmu.
”
.
Art. 3.
W ustawie z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 7b w ust. 4 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
oznaczenie wnioskodawcy oraz pełnomocnika, o ile został ustanowiony;
”
;
2)
w art. 7c:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie posła lub senatora do odpowiedzialności
karnej składa się Marszałkowi Sejmu lub Marszałkowi Senatu.
”
,
b)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:
„
1a.
Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów formalnych, o których mowa w art. 7b ust. 3 lub
4, Marszałek Sejmu lub Marszałek Senatu wzywa wnioskodawcę do poprawienia lub uzupełnienia
wniosku w terminie 14 dni, wskazując niezbędny zakres poprawienia lub uzupełnienia.
W przypadku niepoprawienia lub nieuzupełnienia wniosku we wskazanym terminie i zakresie
Marszałek Sejmu lub Marszałek Senatu postanawia o pozostawieniu wniosku bez biegu.
1b.
Jeżeli wniosek spełnia wymogi formalne, o których mowa w art. 7b ust. 3 i 4, Marszałek
Sejmu lub Marszałek Senatu kieruje go do organu właściwego do rozpatrzenia wniosku
na podstawie regulaminów Sejmu lub Senatu, zawiadamiając jednocześnie posła lub senatora
o treści wniosku.
”
;
3)
w art. 10 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„
6.
Do postępowania z wnioskiem o wyrażenie zgody na zatrzymanie lub aresztowanie posła
lub senatora przepisy art. 7c ust. 1-5 stosuje się odpowiednio.
”
.
Art. 4.
W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych po art. 11 dodaje się art. 11a-11g w brzmieniu:
„
Art. 11a.
Przedawnienie w postępowaniu karnym czynu objętego immunitetem nie biegnie w okresie
korzystania z immunitetu.
Art. 11b.
1.
Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie Generalnego Inspektora do odpowiedzialności
karnej w sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego składa się za pośrednictwem
Prokuratora Generalnego.
2.
Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie Generalnego Inspektora do odpowiedzialności
karnej w sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego składa oskarżyciel
prywatny, po wniesieniu sprawy do sądu.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, sporządza i podpisuje adwokat lub radca prawny, z
wyjątkiem wniosków składanych w swoich sprawach przez sędziów, prokuratorów, adwokatów,
radców prawnych, notariuszy oraz profesorów i doktorów habilitowanych nauk prawnych.
4.
Wnioski, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny zawierać:
1)
oznaczenie wnioskodawcy oraz pełnomocnika, o ile został ustanowiony;
2)
imię i nazwisko oraz datę i miejsce urodzenia Generalnego Inspektora;
3)
wskazanie podstawy prawnej wniosku;
4)
dokładne określenie czynu, którego dotyczy wniosek, ze wskazaniem czasu, miejsca,
sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz jego skutków, a zwłaszcza charakteru
powstałej szkody;
5)
uzasadnienie.
Art. 11c.
1.
Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie Generalnego Inspektora do odpowiedzialności
karnej składa się Marszałkowi Sejmu.
2.
Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów formalnych, o których mowa w art. 11b ust. 3 lub
4, Marszałek Sejmu wzywa wnioskodawcę do poprawienia lub uzupełnienia wniosku w terminie
14 dni, wskazując niezbędny zakres poprawienia lub uzupełnienia. W przypadku niepoprawienia
lub nieuzupełnienia wniosku we wskazanym terminie i zakresie Marszałek Sejmu postanawia
o pozostawieniu wniosku bez biegu.
3.
Jeżeli wniosek spełnia wymogi formalne, o których mowa w art. 11b ust. 3 i 4, Marszałek
Sejmu kieruje go do organu właściwego na podstawie regulaminu Sejmu do rozpatrzenia
wniosku, zawiadamiając jednocześnie Generalnego Inspektora o treści wniosku.
4.
Organ właściwy do rozpatrzenia wniosku powiadamia Generalnego Inspektora o terminie
rozpatrzenia wniosku. Pomiędzy doręczeniem powiadomienia a terminem rozpatrzenia wniosku,
o ile nie zachodzi wypadek niecierpiący zwłoki, powinno upłynąć co najmniej 7 dni.
5.
Na żądanie organu właściwego do rozpatrzenia wniosku sąd albo odpowiedni organ, przed
którym toczy się postępowanie wobec Generalnego Inspektora, udostępnia akta postępowania.
6.
Generalny Inspektor przedstawia organowi właściwemu do rozpatrzenia wniosku wyjaśnienia
i własne wnioski w tej sprawie w formie pisemnej lub ustnej.
7.
Po rozpatrzeniu sprawy, organ właściwy do rozpatrzenia wniosku uchwala sprawozdanie
wraz z propozycją przyjęcia lub odrzucenia wniosku.
8.
W trakcie rozpatrywania przez Sejm sprawozdania, o którym mowa w ust. 7, Generalnemu
Inspektorowi przysługuje prawo do zabrania głosu.
9.
Sejm wyraża zgodę na pociągnięcie Generalnego Inspektora do odpowiedzialności karnej
w drodze uchwały podjętej bezwzględną większością ustawowej liczby posłów. Nieuzyskanie
wymaganej większości głosów oznacza podjęcie uchwały o niewyrażeniu zgody na pociągnięcie
Generalnego Inspektora do odpowiedzialności karnej.
Art. 11d.
1.
Zakaz zatrzymania, o którym mowa w art. 11, obejmuje wszelkie formy pozbawienia lub
ograniczenia wolności osobistej Generalnego Inspektora przez organy stosujące przymus.
2.
Wniosek o wyrażenie zgody na zatrzymanie lub aresztowanie Generalnego Inspektora składa
się za pośrednictwem Prokuratora Generalnego.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać:
1)
oznaczenie wnioskodawcy;
2)
imię i nazwisko oraz datę i miejsce urodzenia Generalnego Inspektora;
3)
dokładne określenie czynu oraz jego kwalifikację prawną;
4)
podstawę prawną zastosowania określonego środka;
5)
uzasadnienie, wskazujące w szczególności na konieczność zastosowania określonego środka.
4.
Do postępowania z wnioskiem o wyrażenie zgody na zatrzymanie lub aresztowanie Generalnego
Inspektora przepisy art. 11c ust. 1-8 stosuje się odpowiednio.
5.
Sejm wyraża zgodę na zatrzymanie lub aresztowanie Generalnego Inspektora w drodze
uchwały podjętej bezwzględną większością ustawowej liczby posłów. Nieuzyskanie wymaganej
większości głosów oznacza podjęcie uchwały o niewyrażeniu zgody na zatrzymanie lub
aresztowanie Generalnego Inspektora.
6.
Wymóg uzyskania zgody Sejmu nie dotyczy wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej
prawomocnym wyrokiem sądu.
Art. 11e.
1.
Marszałek Sejmu przesyła wnioskodawcy niezwłocznie uchwałę, o której mowa w art. 11c
ust. 9 i art. 11d ust. 5.
2.
Uchwały, o których mowa w ust. 1, podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”.
Art. 11f.
Przepisy ustawy dotyczące odpowiedzialności karnej Generalnego Inspektora stosuje
się odpowiednio do odpowiedzialności za wykroczenia.
Art. 11g.
Szczegółowy tryb postępowania w sprawach, o których mowa w art. 11a-11f, określa regulamin
Sejmu.
”
.
Art. 5.
W ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania
Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu po art. 14 dodaje się art. 14a-14g w brzmieniu:
„
Art. 14a.
Przedawnienie w postępowaniu karnym czynu objętego immunitetem nie biegnie w okresie
korzystania z immunitetu.
Art. 14b.
1.
Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie Prezesa Instytutu Pamięci do odpowiedzialności
karnej w sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego składa się za pośrednictwem
Prokuratora Generalnego.
2.
Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie Prezesa Instytutu Pamięci do odpowiedzialności
karnej w sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego składa oskarżyciel
prywatny, po wniesieniu sprawy do sądu.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, sporządza i podpisuje adwokat lub radca prawny, z
wyjątkiem wniosków składanych w swoich sprawach przez sędziów, prokuratorów, adwokatów,
radców prawnych, notariuszy oraz profesorów i doktorów habilitowanych nauk prawnych.
4.
Wnioski, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny zawierać:
1)
oznaczenie wnioskodawcy oraz pełnomocnika, o ile został ustanowiony;
2)
imię i nazwisko oraz datę i miejsce urodzenia Prezesa Instytutu Pamięci;
3)
wskazanie podstawy prawnej wniosku;
4)
dokładne określenie czynu, którego dotyczy wniosek, ze wskazaniem czasu, miejsca,
sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz jego skutków, a zwłaszcza charakteru
powstałej szkody;
5)
uzasadnienie.
Art. 14c.
1.
Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie Prezesa Instytutu Pamięci do odpowiedzialności
karnej składa się Marszałkowi Sejmu.
2.
Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b ust. 3 lub
4, Marszałek Sejmu wzywa wnioskodawcę do poprawienia lub uzupełnienia wniosku w terminie
14 dni, wskazując niezbędny zakres poprawienia lub uzupełnienia. W przypadku niepoprawienia
lub nieuzupełnienia wniosku we wskazanym terminie i zakresie Marszałek Sejmu postanawia
o pozostawieniu wniosku bez biegu.
3.
Jeżeli wniosek spełnia wymogi formalne, o których mowa w art. 14b ust. 3 i 4, Marszałek
Sejmu kieruje go do organu właściwego na podstawie regulaminu Sejmu do rozpatrzenia
wniosku, zawiadamiając jednocześnie Prezesa Instytutu Pamięci o treści wniosku.
4.
Organ właściwy do rozpatrzenia wniosku powiadamia Prezesa Instytutu Pamięci o terminie
rozpatrzenia wniosku. Pomiędzy doręczeniem powiadomienia a terminem rozpatrzenia wniosku,
o ile nie zachodzi wypadek niecierpiący zwłoki, powinno upłynąć co najmniej 7 dni.
5.
Na żądanie organu właściwego do rozpatrzenia wniosku sąd albo odpowiedni organ, przed
którym toczy się postępowanie wobec Prezesa Instytutu Pamięci, udostępnia akta postępowania.
6.
Prezes Instytutu Pamięci przedstawia organowi właściwemu do rozpatrzenia wniosku wyjaśnienia
i własne wnioski w tej sprawie w formie pisemnej lub ustnej.
7.
Po rozpatrzeniu sprawy, organ właściwy do rozpatrzenia wniosku uchwala sprawozdanie
wraz z propozycją przyjęcia lub odrzucenia wniosku.
8.
W trakcie rozpatrywania przez Sejm sprawozdania, o którym mowa w ust. 7, Prezesowi
Instytutu Pamięci przysługuje prawo do zabrania głosu.
9.
Sejm wyraża zgodę na pociągnięcie Prezesa Instytutu Pamięci do odpowiedzialności karnej
w drodze uchwały podjętej bezwzględną większością ustawowej liczby posłów. Nieuzyskanie
wymaganej większości głosów oznacza podjęcie uchwały o niewyrażeniu zgody na pociągnięcie
Prezesa Instytutu Pamięci do odpowiedzialności karnej.
Art. 14d.
1.
Zakaz zatrzymania, o którym mowa w art. 14, obejmuje wszelkie formy pozbawienia lub
ograniczenia wolności osobistej Prezesa Instytutu Pamięci przez organy stosujące przymus.
2.
Wniosek o wyrażenie zgody na zatrzymanie lub aresztowanie Prezesa Instytutu Pamięci
składa się za pośrednictwem Prokuratora Generalnego.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać:
1)
oznaczenie wnioskodawcy;
2)
imię i nazwisko oraz datę i miejsce urodzenia Prezesa Instytutu Pamięci;
3)
dokładne określenie czynu oraz jego kwalifikację prawną;
4)
podstawę prawną zastosowania określonego środka;
5)
uzasadnienie, wskazujące w szczególności na konieczność zastosowania określonego środka.
4.
Do postępowania z wnioskiem o wyrażenie zgody na zatrzymanie lub aresztowanie Prezesa
Instytutu Pamięci przepisy art. 14c ust. 1-8 stosuje się odpowiednio.
5.
Sejm wyraża zgodę na zatrzymanie lub aresztowanie Prezesa Instytutu Pamięci w drodze
uchwały podjętej bezwzględną większością ustawowej liczby posłów. Nieuzyskanie wymaganej
większości głosów oznacza podjęcie uchwały o niewyrażeniu zgody na zatrzymanie lub
aresztowanie Prezesa Instytutu Pamięci.
6.
Wymóg uzyskania zgody Sejmu nie dotyczy wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej
prawomocnym wyrokiem sądu.
Art. 14e.
1.
Marszałek Sejmu przesyła wnioskodawcy niezwłocznie uchwałę, o której mowa w art. 14c
ust. 9 i art. 14d ust. 5.
2.
Uchwały, o których mowa w ust. 1, podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”.
Art. 14f.
Przepisy ustawy dotyczące odpowiedzialności karnej Prezesa Instytutu Pamięci stosuje
się odpowiednio do odpowiedzialności za wykroczenia.
Art. 14g.
Szczegółowy tryb postępowania w sprawach, o których mowa w art. 14a-14f, określa regulamin
Sejmu.
”
.
Art. 6.
W ustawie z dnia 6 stycznia 2000 r. o Rzeczniku Praw Dziecka po art. 7 dodaje się art. 7a-7g w brzmieniu:
„
Art. 7a.
Przedawnienie w postępowaniu karnym czynu objętego immunitetem nie biegnie w okresie
korzystania z immunitetu.
Art. 7b.
1.
Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie Rzecznika do odpowiedzialności karnej w
sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego składa się za pośrednictwem
Prokuratora Generalnego.
2.
Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie Rzecznika do odpowiedzialności karnej w
sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego składa oskarżyciel prywatny,
po wniesieniu sprawy do sądu.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, sporządza i podpisuje adwokat lub radca prawny, z
wyjątkiem wniosków składanych w swoich sprawach przez sędziów, prokuratorów, adwokatów,
radców prawnych, notariuszy oraz profesorów i doktorów habilitowanych nauk prawnych.
4.
Wnioski, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny zawierać:
1)
oznaczenie wnioskodawcy oraz pełnomocnika, o ile został ustanowiony;
2)
imię i nazwisko oraz datę i miejsce urodzenia Rzecznika;
3)
wskazanie podstawy prawnej wniosku;
4)
dokładne określenie czynu, którego dotyczy wniosek, ze wskazaniem czasu, miejsca,
sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz jego skutków, a zwłaszcza charakteru
powstałej szkody;
5)
uzasadnienie.
Art. 7c.
1.
Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie Rzecznika do odpowiedzialności karnej składa
się Marszałkowi Sejmu.
2.
Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów formalnych, o których mowa w art. 7b ust. 3 lub
4, Marszałek Sejmu wzywa wnioskodawcę do poprawienia lub uzupełnienia wniosku w terminie
14 dni, wskazując niezbędny zakres poprawienia lub uzupełnienia. W przypadku niepoprawienia
lub nieuzupełnienia wniosku we wskazanym terminie i zakresie Marszałek Sejmu postanawia
o pozostawieniu wniosku bez biegu.
3.
Jeżeli wniosek spełnia wymogi formalne, o których mowa w art. 7b ust. 3 i 4, Marszałek
Sejmu kieruje go do organu właściwego na podstawie regulaminu Sejmu do rozpatrzenia
wniosku, zawiadamiając jednocześnie Rzecznika o treści wniosku.
4.
Organ właściwy do rozpatrzenia wniosku powiadamia Rzecznika o terminie rozpatrzenia
wniosku. Pomiędzy doręczeniem powiadomienia a terminem rozpatrzenia wniosku, o ile
nie zachodzi wypadek niecierpiący zwłoki, powinno upłynąć co najmniej 7 dni.
5.
Na żądanie organu właściwego do rozpatrzenia wniosku sąd albo odpowiedni organ, przed
którym toczy się postępowanie wobec Rzecznika, udostępnia akta postępowania.
6.
Rzecznik przedstawia organowi właściwemu do rozpatrzenia wniosku wyjaśnienia i własne
wnioski w tej sprawie w formie pisemnej lub ustnej.
7.
Po rozpatrzeniu sprawy, organ właściwy do rozpatrzenia wniosku uchwala sprawozdanie
wraz z propozycją przyjęcia lub odrzucenia wniosku.
8.
W trakcie rozpatrywania przez Sejm sprawozdania, o którym mowa w ust. 7, Rzecznikowi
przysługuje prawo do zabrania głosu.
9.
Sejm wyraża zgodę na pociągnięcie Rzecznika do odpowiedzialności karnej w drodze uchwały
podjętej bezwzględną większością ustawowej liczby posłów. Nieuzyskanie wymaganej większości
głosów oznacza podjęcie uchwały o niewyrażeniu zgody na pociągnięcie Rzecznika do
odpowiedzialności karnej.
Art. 7d.
1.
Zakaz zatrzymania, o którym mowa w art. 7 ust. 2c, obejmuje wszelkie formy pozbawienia
lub ograniczenia wolności osobistej Rzecznika przez organy stosujące przymus.
2.
Wniosek o wyrażenie zgody na zatrzymanie lub aresztowanie Rzecznika składa się za
pośrednictwem Prokuratora Generalnego.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać:
1)
oznaczenie wnioskodawcy;
2)
imię i nazwisko oraz datę i miejsce urodzenia Rzecznika;
3)
dokładne określenie czynu oraz jego kwalifikację prawną;
4)
podstawę prawną zastosowania określonego środka;
5)
uzasadnienie, wskazujące w szczególności na konieczność zastosowania określonego środka.
4.
Do postępowania z wnioskiem o wyrażenie zgody na zatrzymanie lub aresztowanie Rzecznika
przepisy art. 7c ust. 1-8 stosuje się odpowiednio.
5.
Sejm wyraża zgodę na zatrzymanie lub aresztowanie Rzecznika w drodze uchwały podjętej
bezwzględną większością ustawowej liczby posłów. Nieuzyskanie wymaganej większości
głosów oznacza podjęcie uchwały o niewyrażeniu zgody na zatrzymanie lub aresztowanie
Rzecznika.
6.
Wymóg uzyskania zgody Sejmu nie dotyczy wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej
prawomocnym wyrokiem sądu.
Art. 7e.
1.
Marszałek Sejmu przesyła wnioskodawcy niezwłocznie uchwałę, o której mowa w art. 7c
ust. 9 i art. 7d ust. 5.
2.
Uchwały, o których mowa w ust. 1, podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”.
Art. 7f.
Przepisy ustawy dotyczące odpowiedzialności karnej Rzecznika stosuje się odpowiednio
do odpowiedzialności za wykroczenia.
Art. 7g.
Szczegółowy tryb postępowania w sprawach, o których mowa w art. 7a-7f, określa regulamin
Sejmu.
”
.
Art. 7.
Wnioski o wyrażenie zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej podmiotów, o
których mowa w art. 1, art. 2 i art. 4-6, złożone i nierozpatrzone przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy, należy złożyć ponownie na podstawie przepisów ustaw, o
których mowa w art. 1, art. 2 i art. 4-6, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 8.
Wnioski o wyrażenie zgody na pociągnięcie posła lub senatora do odpowiedzialności
karnej złożone i nierozpatrzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpatrywane
są na podstawie przepisów dotychczasowych.
Art. 9.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
1)
Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej
Izbie Kontroli, ustawę z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora,
ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, ustawę z dnia 18 grudnia
1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi
Polskiemu oraz ustawę z dnia 6 stycznia 2000 r. o Rzeczniku Praw Dziecka.