Ustawaz dnia 26 października 1982 r.o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi
Spis treści
Treść ustawy
Uznając życie obywateli w trzeźwości za niezbędny warunek moralnego i materialnego
dobra Narodu, stanowi się, co następuje:
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.3 orzeczenia
1.
Organy władzy i administracji państwowej są obowiązane do podejmowania działań zmierzających
do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania,
inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na celu zmianę obyczajów w zakresie
sposobu spożywania tych napojów, działania na rzecz trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdziałania
powstawaniu i usuwania następstw nadużywania alkoholu, a także wspierania działalności
w tym zakresie organizacji społecznych i zakładów pracy.
2.
Organy, o których mowa w ust. 1, popierają także tworzenie i rozwój organizacji społecznych,
których celem jest krzewienie trzeźwości i abstynencji, oddziaływanie na osoby nadużywające
alkoholu oraz udzielanie pomocy ich rodzinom, jak również zapewniają warunki sprzyjające
działaniom tych organizacji.
3.
Organy, o których mowa w ust. 1, współdziałają również z Kościołem Katolickim i innymi
kościołami oraz związkami wyznaniowymi w zakresie wychowania w trzeźwości i przeciwdziałania
alkoholizmowi.
Art. 2.1 orzeczenie
1.
Zadania w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi wykonuje się przez odpowiednie kształtowanie
polityki społecznej, w szczególności:
1)
tworzenie warunków sprzyjających realizacji potrzeb, których zaspokajanie motywuje
powstrzymywanie się od spożywania alkoholu,
2)
działalność wychowawczą i informacyjną,
3)
ustalanie odpowiedniego poziomu i właściwej struktury produkcji napojów alkoholowych
przeznaczonych do spożycia w kraju,
4)
ograniczanie dostępności alkoholu,
5)
leczenie i rehabilitację osób uzależnionych od alkoholu,
6)
zapobieganie negatywnym następstwom nadużywania alkoholu i ich usuwanie.
2.
Zadania, o których mowa w ust. 1, uwzględnia się w planach społeczno-gospodarczych.
Art. 3.1 orzeczenie
1.
Przy Radzie Ministrów działa Komisja do Spraw Przeciwdziałania Alkoholizmowi jako
organ doradczy i opiniodawczy Rady Ministrów i Prezesa Rady Ministrów. Do jej zadań
należy ocena realizacji programów w zakresie wychowania w trzeźwości i przeciwdziałania
alkoholizmowi oraz opiniowanie projektów aktów prawnych z tego zakresu.
2.
Komisja współdziała z organizacjami społecznymi, o których mowa w art. 1, oraz zapewnia
ich udział w opracowywaniu opinii, ocen i wniosków.
3.
Prezes Rady Ministrów powołuje przewodniczącego i jego zastępców oraz członków Komisji
i nadaje regulamin określający szczegółowo zakres, organizację oraz tryb działania
Komisji. Przewodniczącego Komisji powołuje się spośród wiceprezesów Rady Ministrów.
Art. 4.1 orzeczenie
1.
Przy terenowych organach administracji państwowej działają powoływane przez te organy
komisje do spraw przeciwdziałania alkoholizmowi.
2.
Do zadań komisji działających przy terenowych organach administracji państwowej stopnia
wojewódzkiego należy planowanie, inicjowanie, koordynowanie i ocena działalności w
zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi na obszarze województwa.
3.
Do zadań komisji działających przy terenowych organach administracji państwowej stopnia
podstawowego należy współdziałanie z innymi organami administracji państwowej i organizacjami
społecznymi w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi, podejmowanie czynności zmierzających
do objęcia leczeniem i rehabilitacją osób uzależnionych od alkoholu, udzielanie pomocy
tym osobom i członkom ich rodzin oraz kierowanie, w trybie określonym w przepisach
ustawy, na badania dotyczące ustalenia uzależnienia od alkoholu.
4.
Minister Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska, w porozumienia
z Ministrami: Sprawiedliwości, Spraw Wewnętrznych oraz Zdrowia i Opieki Społecznej,
w drodze rozporządzenia, określa tryb powoływania, skład i szczegółowy zakres działania
komisji.
5.
Minister Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w porozumieniu z
Ministrami: Pracy, Płac i Spraw Socjalnych oraz Finansów, w drodze rozporządzenia,
określa zasady finansowania działalności komisji.
Art. 5.
Minister Oświaty i Wychowania uwzględnia problem trzeźwości i abstynencji wśród celów
wychowania oraz zapewnia w programach nauczania wiedzę o szkodliwości alkoholizmu
dla jednostki oraz w życiu rodzinnym i społecznym.
Art. 6.
Ministrowie: Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki,
a także Oświaty i Wychowania zapewniają kształcenie niezbędnej liczby specjalistów
z zakresu działalności profilaktycznej i leczniczej oraz podejmowanie badań nad alkoholem
i związanymi z nim problemami.
Art. 7.
Ministrowie: Kultury i Sztuki oraz Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, Przewodniczący
Komitetu do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja” oraz inne właściwe
organy i instytucje podejmują odpowiednie działania w zakresie rozwijania i popierania
różnorodnych form działalności informacyjnej, kulturalnej i naukowej, mających na
celu uświadamianie o szkodliwości nadużywania alkoholu dla jednostki oraz życia rodzinnego
i społecznego, krzewienia trzeźwości i abstynencji oraz wykorzeniania szkodliwych
zwyczajów i sposobów picia alkoholu.
Art. 8.
1.
Rada Ministrów ustala na każdy rok plan sprzedaży napojów alkoholowych w kraju.
2.
Plan, o którym mowa w ust. 1, powinien być dostosowany do zadań ograniczania spożycia
napojów alkoholowych oraz kształtowania właściwej struktury ich spożycia.
Art. 9.34 orzeczenia
1.
Dystrybucja, obrót i zbyt napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem
sprzedaży prowadzone są w kraju przez wyodrębnione przedsiębiorstwo państwowe.
2.
Sprzedaż detaliczną napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu, przeznaczonych do
spożycia poza miejscem sprzedaży, prowadzi się w wyodrębnionych punktach sprzedaży.
3.
Przedsiębiorstwo, o którym mowa w ust. 1, powołuje Minister Handlu Wewnętrznego i
Usług w trybie przepisów o przedsiębiorstwach państwowych.
Art. 10.2 orzeczenia
1.
Struktura cen napojów alkoholowych powinna wpływać na ograniczanie spożycia tych napojów,
a w szczególności napojów zawierających powyżej 18% alkoholu. Ceny tych napojów powinny
być ustalane na poziomie wyprzedzającym wzrost dochodów ludności.
2.
Sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia na miejscu następuje po cenach pokrywających
koszty związane z tą sprzedażą, nie wyższych jednak niż o 25% ceny detalicznej, z
wyłączeniem niektórych przedsiębiorstw turystycznych, które określa Przewodniczący
Głównego Komitetu Turystyki w porozumieniu z Ministrem Handlu Wewnętrznego i Usług,
Ministrem Finansów i Ministrem do Spraw Cen.
3.
Zasady ustalania cen napojów alkoholowych oraz tryb rozliczeń przedsiębiorstw gastronomicznych
w tym zakresie, w drodze rozporządzenia, określa Minister Handlu Wewnętrznego i Usług
w porozumieniu z Ministrem Finansów i Ministrem do Spraw Cen.
4.
Od wpływów pieniężnych ze sprzedaży napojów alkoholowych nie mogą zależeć oceny wyników
działalności przedsiębiorstw ani też wynagrodzenia ich pracowników.
Art. 11.4 orzeczenia
1.
Na wydatki związane z przeciwdziałaniem alkoholizmowi przeznaczane są corocznie z
budżetu państwa środki w wysokości do 3% wartości sprzedaży w skali rocznej napojów
alkoholowych, stosownie do corocznie ustalanych programów działania.
2.
Środki te przeznaczone są w szczególności na leczenie odwykowe i jego rozwój oraz
inne formy pomocy dla osób uzależnionych od alkoholu i członków ich rodzin, działalność
informacyjną i wychowawczą, kształcenie specjalistów i prowadzenie badań naukowych
nad alkoholem.
3.
Rada Ministrów określa corocznie wysokość stawki procentowej i wskaźnik wydatków,
o których mowa w ust. 1, na cele wymienione w tym przepisie.
Art. 12.1 orzeczenie
1.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa liczbę punktów sprzedaży napojów
alkoholowych w kraju proporcjonalnie do liczby mieszkańców, ustalając jednocześnie
liczbę tych punktów na poszczególne województwa (miasta stopnia wojewódzkiego). Liczba
punktów sprzedaży powinna być dostosowana do potrzeb ograniczania dostępności alkoholu.
2.
Ustalenia liczby miejsc sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia
na miejscu lub poza miejscem sprzedaży w miastach i gminach w ramach województwa dokonuje
wojewoda (prezydent miasta stopnia wojewódzkiego) po zasięgnięciu opinii organizacji
społecznych, o których mowa w art. 1, i po uzgodnieniu z właściwymi komisjami rady
narodowej stopnia wojewódzkiego, a w miejscowościach, w których są rozmieszczone jednostki
wojskowe, także po zasięgnięciu opinii właściwych dowódców garnizonów.
Art. 13.3 orzeczenia
1.
Napoje alkoholowe dostarcza się do miejsc sprzedaży tylko w naczyniach zamkniętych,
z oznaczeniem nazwy producenta, rodzaju i ilości napoju oraz jego mocy.
2.
W miejscach sprzedaży napojów alkoholowych powinna być uwidoczniona informacja o szkodliwości
spożywania alkoholu.
3.
Zabrania się prowadzenia na obszarze kraju reklamy napojów alkoholowych.
Art. 14.58 orzeczeń
1.
Zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych:
1)
na terenie szkół oraz innych zakładów i placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych
i domów studenckich,
2)
na terenie zakładów pracy oraz miejsc zbiorowego żywienia pracowników,
3)
w miejscach i czasie masowych zgromadzeń,
4)
w środkach i obiektach komunikacji krajowej,
5)
w lokalach gastronomicznych i innych miejscach sprzedaży w godzinach od 6 do 13,
6)
w obiektach zajmowanych przez organy Wojskowe i Spraw wewnętrznych, jak również w
rejonie obiektów koszarowych i zakwaterowania przejściowego jednostek wojskowych.
2.
Zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów zawierających więcej niż 18%
alkoholu (z wyjątkiem koniaków i likierów) w kawiarniach i cukierniach.
3.
Zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów zawierających więcej niż 18%
alkoholu w ośrodkach szkoleniowych.
4.
Zabrania się sprzedaży i podawania napojów zawierających więcej niż 18% alkoholu w
domach wypoczynkowych.
5.
Sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów zawierających więcej niż 4,5% alkoholu może
się odbywać na imprezach na otwartym powietrzu tylko za zezwoleniem.
6.
W innych, nie wymienionych miejscach, ze względu na charakter obiektu lub miejsca,
może być wprowadzony regulaminowy zakaz sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia
napojów alkoholowych.
7.
Minister Komunikacji oraz Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej, w drodze
rozporządzenia, określą zasady i warunki sprzedaży, podawania i spożywania napojów
alkoholowych na morskich statkach handlowych w żegludze międzynarodowej, w pociągach
i samolotach komunikacji międzynarodowej oraz w międzynarodowych portach morskich
i lotniczych.
8.
Minister Spraw Zagranicznych określa wypadki i okoliczności, w których ze względu
na zwyczaje międzynarodowe dopuszczalne jest podawanie i spożywanie nieznacznej ilości
napojów alkoholowych.
Art. 15.6 orzeczeń
Zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych:
1)
osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości,
2)
osobom do lat 18,
3)
na kredyt lub pod zastaw.
Art. 16.8 orzeczeń
1.
Zabrania się wnoszenia napojów alkoholowych na teren zakładów pracy, obiektów wymienionych
w art. 14 ust. 1 pkt 6, jak również stadionów i innych obiektów, w których odbywają
się masowe imprezy sportowe i rozrywkowe, a także obiektów lub miejsc objętych regulaminowym
zakazem wnoszenia napojów alkoholowych.
2.
Osoby posiadające przy sobie napoje alkoholowe mają obowiązek przekazania ich do depozytu
pod rygorem niewpuszczenia bądź usunięcia z terenu obiektów lub miejsc, o których
mowa w ust. 1.
3.
Napoje alkoholowe wnoszone przez żołnierzy na teren obiektów wymienionych w art. 14
ust. 1 pkt 6 ulegają odebraniu i przepadkowi z mocy prawa.
4.
Ministrowie Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych, w porozumieniu z właściwymi ministrami,
każdy w swoim zakresie działania, w drodze rozporządzeń, określają szczegółowe zasady
i tryb postępowania w wypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, oraz wysokość opłaty
za przechowanie napojów alkoholowych w depozycie.
Art. 17.54 orzeczenia
1.
Kierownik zakładu pracy lub osoba przez niego upoważniona mają obowiązek niedopuszczenia
do pracy pracownika, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że stawił się on do
pracy w stanie po użyciu alkoholu albo spożywał alkohol w czasie pracy. Okoliczności
stanowiące podstawę decyzji powinny być podane pracownikowi do wiadomości.
2.
Uprawnienia kierownika zakładu pracy, o którym mowa w ust. 1, służą również organowi
nadrzędnemu nad danym zakładem pracy oraz organowi uprawnionemu do przeprowadzenia
kontroli zakładu pracy.
3.
Na żądanie pracownika, o którym mowa w ust. 1, kierownik zakładu pracy lub osoba przez
niego upoważniona jest obowiązana zapewnić przeprowadzenie badania stanu trzeźwości
pracownika.
Art. 18.46 orzeczeń
1.
Sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem
sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwego
wojewodę (prezydenta miasta stopnia wojewódzkiego) po zasięgnięciu opinii odpowiednich
komisji rady narodowej stopnia wojewódzkiego oraz organizacji społecznych, o których
mowa w art. 1, w granicach liczby punktów sprzedaży ustalonej dla danego województwa
(miasta stopnia wojewódzkiego) zgodnie z art. 12 ust. 1.
2.
Nie wydaje się zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych w pobliżu
szkół i innych placówek oświatowo-wychowawczych i opiekuńczych, obiektów kultu religijnego,
domów studenckich, hoteli pracowniczych, zakładów opieki zdrowotnej i społecznej,
izb wytrzeźwień, dworców kolejowych, autobusowych, lotniczych i portowych, zakładów
przemysłowych, obiektów zajmowanych przez organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości,
zakładów dla nieletnich, zakładów karnych i aresztów śledczych oraz ośrodków przystosowania
społecznego, obiektów wojskowych, sportowych, plaż, basenów i kąpielisk oraz innych
miejsc masowych zgromadzeń.
3.
Sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w miejscach znajdujących się pod zarządem
wojskowym lub jednostek organizacyjnych resortu spraw wewnętrznych - położonych poza
obiektami wymienionymi w art. 14 ust. 1 pkt 6 - może być prowadzona jedynie za zezwoleniem,
o którym mowa w ust. 1, a ponadto za zgodą organów wojskowych określonych przez Ministra
Obrony Narodowej lub organów resortu spraw wewnętrznych określonych przez Ministra
Spraw Wewnętrznych.
4.
Przedstawiciele organizacji społecznych wymienionych w art. 1 mogą uczestniczyć w
kontroli dotyczącej czasu, miejsca i warunków sprzedaży napojów alkoholowych na podstawie
odpowiednich przepisów prawa.
5.
Minister Handlu Wewnętrznego i Usług, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe
zasady usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych i tryb wydawania zezwoleń,
o których mowa w ust. 1.
Art. 19.1 orzeczenie
1.
Rada Ministrów, ze względu na bezpieczeństwo i porządek publiczny, w drodze rozporządzenia,
może wprowadzać na czas określony na obszarze całego kraju albo jego części całkowity
lub częściowy zakaz sprzedaży i podawania napojów alkoholowych.
2.
W sytuacjach wymagających niezwłocznego działania Rada Ministrów może wprowadzić zakaz,
o którym mowa w ust. 1, w innym trybie.
Art. 20.
1.
Rada Ministrów składa corocznie Sejmowi sprawozdanie z wykonania niniejszej ustawy.
2.
Terenowe organy administracji państwowej składają corocznie właściwej radzie narodowej
sprawozdanie z wykonania zadań wynikających z niniejszej ustawy.
Rozdział 2
Postępowanie w stosunku do osób nadużywających alkoholu
Art. 21.19 orzeczeń
1.
Leczenie odwykowe osób uzależnionych od alkoholu prowadzą stacjonarne i niestacjonarne
zakłady lecznictwa odwykowego oraz zakłady podstawowej opieki zdrowotnej.
2.
Poddanie się leczeniu odwykowemu jest dobrowolne. Wyjątki od tej zasady określa ustawa.
3.
Świadczenia zakładów społecznych służby zdrowia na rzecz osób uzależnionych od alkoholu
są w zakresie leczenia odwykowego bezpłatne.
Art. 22.3 orzeczenia
1.
Wojewodowie (prezydenci miast stopnia wojewódzkiego) organizują na obszarze województwa
(miasta stopnia wojewódzkiego) zakłady lecznictwa odwykowego oraz domy pomocy społecznej
i zakłady pracy chronionej dla osób uzależnionych od alkoholu i inne zakłady udzielające
pomocy osobom nadużywającym alkoholu.
2.
Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, w drodze rozporządzenia, określa:
1)
organizację, zasady funkcjonowania i rodzaje zakładów lecznictwa odwykowego oraz domów
pomocy społecznej dla osób uzależnionych od alkoholu, zasady udziału placówek podstawowej
opieki zdrowotnej w sprawowaniu opieki nad uzależnionymi od alkoholu oraz zasady współdziałania
w tym zakresie z instytucjami państwowymi i organizacjami społecznymi,
2)
warunki, jakie powinny spełniać zakłady lecznicze dla takich osób, prowadzone poza
zakładami społecznymi służby zdrowia.
3)
regulaminy stacjonarnych zakładów lecznictwa odwykowego oraz domów pomocy społecznej
dla osób uzależnionych od alkoholu, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości.
Art. 23.
1.
Osobom poddanym leczeniu odwykowemu udziela się w miarę potrzeby odpowiedniej pomocy
w celu przeciwdziałania przyczynom powodującym konieczność takiego leczenia. Pomoc
polega w szczególności na ułatwieniu zatrudnienia, zapewnieniu czasowego zakwaterowania
i świadczeniach materialnych.
2.
Pomoc powinna być w miarę potrzeby świadczona również rodzinom osób nadużywających
alkoholu.
Art. 24.34 orzeczenia
Osoby, które w związku z nadużywaniem alkoholu powodują rozkład życia rodzinnego,
demoralizację małoletnich, uchylają się od pracy albo systematycznie zakłócają spokój
lub porządek publiczny, kieruje się na badanie przez biegłego w celu wydania opinii
w przedmiocie uzależnienia od alkoholu i wskazania rodzaju zakładu leczniczego.
Art. 25.5 orzeczeń
Na badanie, o którym mowa w art. 24, kieruje komisja do spraw przeciwdziałania alkoholizmowi
właściwa według miejsca zamieszkania lub pobytu osoby, której postępowanie dotyczy,
na jej wniosek lub z własnej inicjatywy.
Art. 26.24 orzeczenia
1.
Osoby, o których mowa w art. 24, jeżeli uzależnione są od alkoholu, zobowiązać można
do poddania się leczeniu w stacjonarnym lub niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego.
2.
O zastosowaniu obowiązku poddania się leczeniu w zakładzie lecznictwa odwykowego orzeka
sąd rejonowy właściwy według miejsca zamieszkania lub pobytu osoby, której postępowanie
dotyczy, w postępowaniu nieprocesowym.
3.
Sąd wszczyna postępowanie na wniosek komisji do spraw przeciwdziałania alkoholizmowi
lub prokuratora. Do wniosku dołącza się zebraną dokumentację wraz z opinią biegłego,
jeżeli badanie przez biegłego zostało przeprowadzone.
Art. 27.3 orzeczenia
1.
W razie gdy w stosunku do osoby, której postępowanie dotyczy, brak jest opinii biegłego
w przedmiocie uzależnienia od alkoholu, sąd zarządza poddanie tej osoby odpowiednim
badaniom.
2.
Sąd może, jeżeli na podstawie opinii biegłego uzna to za niezbędne, zarządzić oddanie
badanej osoby pod obserwację w zakładzie leczniczym na czas nie dłuższy niż 2 tygodnie.
W wyjątkowych wypadkach, na wniosek zakładu, sąd może termin ten przedłużyć do 6 tygodni.
3.
Przed wydaniem postanowienia sąd wysłuchuje osobę, której postępowanie dotyczy.
4.
Na postanowienie zarządzające oddanie pod obserwację do zakładu przysługuje zażalenie.
Art. 28.
1.
W razie zarządzenia przez sąd badania przez biegłego lub oddania pod obserwację w
zakładzie leczniczym osoba, której postępowanie dotyczy, obowiązana jest poddać się
badaniom psychologicznym i psychiatrycznym oraz zabiegom niezbędnym do wykonania podstawowych
badań laboratoryjnych pod warunkiem, że dokonywane są przez uprawnionych do tego pracowników
służby zdrowia z zachowaniem wskazań wiedzy lekarskiej i nie zagrażają zdrowiu tej
osoby.
2.
Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, w
drodze rozporządzenia, określa tryb powoływania biegłych, zasady sporządzania opinii
oraz warunki i sposób dokonywania badań, o których mowa w ust. 1.
Art. 29.
Orzeczenie o obowiązku poddania się leczeniu zapada po przeprowadzeniu rozprawy, która
powinna odbyć się w terminie jednego miesiąca od dnia wpływu wniosku.
Art. 30.2 orzeczenia
W razie nie usprawiedliwionego niestawiennictwa na rozprawę lub uchylania się od zarządzonego
poddania się badaniu przez biegłego albo obserwacji w zakładzie leczniczym sąd może
zarządzić przymusowe doprowadzenie przez organ Milicji Obywatelskiej.
Art. 31.2 orzeczenia
1.
Orzekając o obowiązku poddania się leczeniu sąd może ustanowić na czas trwania tego
obowiązku nadzór kuratora.
2.
Osoba, wobec której ustanowiony został nadzór, ma obowiązek stawiania się na wezwanie
sądu lub kuratora i wykonywania ich poleceń, dotyczących takiego postępowania w okresie
nadzoru, które może się przyczynić do skrócenia czasu trwania obowiązku poddania się
leczeniu.
3.
Minister Sprawiedliwości oraz Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, w drodze rozporządzenia,
określają szczegółowe zasady i tryb wykonywania nadzoru, o którym mowa w ust. 1.
Art. 32.1 orzeczenie
1.
Sąd wzywa osobę, w stosunku do której orzeczony został prawomocnie obowiązek poddania
się leczeniu odwykowemu, do stawienia się dobrowolnie w oznaczonym dniu we wskazanym
zakładzie lecznictwa odwykowego w celu poddania się leczeniu, z zagrożeniem zastosowania
przymusu w wypadku uchylania się od wykonania tego obowiązku.
2.
Osoba, w stosunku do której orzeczony został obowiązek poddania się leczeniu odwykowemu,
związanemu z pobytem w stacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego, nie może opuszczać
terenu tego zakładu bez zezwolenia kierownika zakładu.
3.
Sąd zarządza przymusowe doprowadzenie do zakładu leczniczego osoby uchylającej się
od wykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, przez organ Milicji Obywatelskiej.
Art. 33.
1.
Milicja Obywatelska wykonując zarządzenie o przymusowym doprowadzeniu osób, o których
mowa w art. 30 i 32 ust. 3, ma prawo ich zatrzymania tylko w niezbędnych wypadkach
i na czas konieczny do wykonania zarządzenia.
2.
Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrami Sprawiedliwości oraz Zdrowia
i Opieki Społecznej, w drodze rozporządzenia, określa zasady i tryb doprowadzania
osób, o których mowa w ust. 1.
Art. 34.4 orzeczenia
1.
Obowiązek poddania się leczeniu trwa tak długo, jak tego wymaga cel leczenia, nie
dłużej jednak niż 2 lata od chwili uprawomocnienia się postanowienia.
2.
W czasie trwania obowiązku poddania się leczeniu sąd może na wniosek kuratora, po
zasięgnięciu opinii zakładu leczącego, bądź na wniosek zakładu leczącego zmieniać
postanowienia w zakresie rodzaju zakładu leczenia odwykowego.
3.
W czasie trwania obowiązku poddania się leczeniu stacjonarny zakład leczący może ze
względów leczniczych skierować osobę zobowiązaną do innego zakładu w celu kontynuowania
leczenia odwykowego, powiadamiając o tym sąd.
4.
O ustaniu obowiązku poddania się leczeniu przed upływem okresu wskazanego w ust. 1
decyduje sąd na wniosek osoby zobowiązanej, zakładu leczącego, kuratora, prokuratora
lub z urzędu, po zasięgnięciu opinii zakładu, w którym osoba leczona przebywa.
5.
W wypadku ustania obowiązku poddania się leczeniu ponowne zastosowanie tego obowiązku
wobec tej samej osoby nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od jego ustania.
Art. 35.
1.
Sąd, który nałożył na osobę uzależnioną od alkoholu obowiązek poddania się leczeniu
odwykowemu, jeśli uzna, że na skutek takiego uzależnienia zachodzi potrzeba całkowitego
ubezwłasnowolnienia tej osoby - zawiadamia o tym właściwego prokuratora.
2.
W razie orzeczenia ubezwłasnowolnienia sąd opiekuńczy, określając sposób wykonywania
opieki, orzeka o umieszczeniu tej osoby w domu pomocy społecznej dla osób uzależnionych
od alkoholu, chyba że zachodzi możliwość objęcia tej osoby inną stałą opieką.
3.
Do obowiązków opiekuna osoby ubezwłasnowolnionej stosuje się odpowiednio również przepisy
dotyczące obowiązków kuratora, o którym mowa w art. 31.
Art. 36.1 orzeczenie
1.
Do stacjonarnego zakładu leczniczego i domu pomocy społecznej ma prawo wstępu o każdej
porze sędzia w celu kontroli legalności skierowania i przebywania w takim zakładzie
lub domu osób, na które został nałożony obowiązek poddania się leczeniu odwykowemu,
oraz warunków, w jakich osoby te przebywają.
2.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej określa
szczegółowe zasady i tryb sprawowania kontroli, o której mowa w ust. 1.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 nie naruszają w tym zakresie ustawowych uprawnień prokuratora.
Art. 37.
1.
Osoby umieszczone w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich, uzależnione
od alkoholu, mają obowiązek poddania się zarządzonemu leczeniu odwykowemu.
2.
Leczenie odwykowe zarządza administracja zakładu lub schroniska w stosunku do małoletniego
za zgodą przedstawiciela ustawowego, a w razie jej braku, jak również w stosunku do
osoby pełnoletniej - za zezwoleniem sądu wykonującego orzeczenie, wydanym po zasięgnięciu
opinii biegłego.
3.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej, w
drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady i tryb postępowania w przedmiocie
leczenia odwykowego osób, o których mowa w ust. 1.
Art. 38.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej, w
drodze rozporządzenia, określa zasady i tryb postępowania w przedmiocie leczenia odwykowego
osób umieszczonych w zakładach karnych, aresztach śledczych i ośrodkach przystosowania
społecznego.
Art. 39.6 orzeczeń
1.
Organy administracji państwowej stopnia podstawowego w miastach liczących ponad 50.000
mieszkańców organizują i prowadzą izby wytrzeźwień.
2.
Rada narodowa stopnia wojewódzkiego może obowiązek, o którym mowa w ust. 1, rozciągnąć
na inne miasta.
Art. 40.28 orzeczeń
1.
Osoby w stanie nietrzeźwości, które zachowaniem swoim dają powód do zgorszenia w miejscu
publicznym lub w zakładzie pracy, znajdują się w okolicznościach zagrażających ich
życiu lub zdrowiu albo zagrażają życiu lub zdrowiu innych osób, mogą zostać doprowadzone
do izby wytrzeźwień lub zakładu społecznego służby zdrowia albo do miejsca zamieszkania
lub pobytu.
2.
W razie braku izby wytrzeźwień osoby takie mogą być doprowadzone do jednostki Milicji
Obywatelskiej.
3.
Osoby doprowadzone do izby wytrzeźwień lub jednostki Milicji Obywatelskiej pozostają
tam aż do wytrzeźwienia, nie dłużej niż 24 godziny. Osoby do lat 18 umieszcza się
w odrębnych pomieszczeniach, oddzielnie od osób dorosłych.
4.
Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, jest żołnierzem, przekazuje się ją właściwemu
organowi wojskowemu.
5.
O wypadkach uzasadniających wszczęcie postępowania o zastosowaniu obowiązku poddania
się leczeniu odwykowemu zawiadamia się niezwłocznie właściwą komisję do spraw przeciwdziałania
alkoholizmowi.
6.
O umieszczeniu w izbie wytrzeźwień małoletnich zawiadamia się ich rodziców lub opiekunów
oraz sąd opiekuńczy.
Art. 41.2 orzeczenia
1.
Napoje alkoholowe znajdujące się przy osobach, o których mowa w art. 40 ust. 1, ulegają
przepadkowi z mocy prawa.
2.
Pieniądze oraz inne przedmioty wartościowe znajdujące się przy tych osobach zatrzymuje
się w depozycie.
3.
Z depozytów pieniężnych izby wytrzeźwień mogą potrącać swe należności z tytułu opłat
związanych z pobytem w izbie.
4.
Na innych przedmiotach zatrzymanych w depozycie izbom wytrzeźwień służy ustawowe prawo
zastawu celem zabezpieczenia tych należności.
Art. 42.3 orzeczenia
Minister Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w porozumieniu z
Ministrami Spraw Wewnętrznych oraz Zdrowia i Opieki Społecznej, w drodze rozporządzenia,
określa tryb doprowadzania osób, o których mowa w art. 40, organizację izb wytrzeźwień
i zakres opieki zdrowotnej oraz zasady ustalania opłat związanych z doprowadzeniem
i pobytem w izbie wytrzeźwień lub w jednostce Milicji Obywatelskiej.
Rozdział 3
Przepisy karne
Art. 43.70 orzeczeń
1.
Kto sprzedaje lub podaje napoje alkoholowe w wypadkach, kiedy to jest zabronione,
albo bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom, podlega karze pozbawienia
wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.
2.
Tej samej karze podlega kierownik zakładu handlowego lub gastronomicznego, który nie
dopełnia obowiązku nadzoru i przez to dopuszcza do popełnienia w tym zakładzie przestępstwa
określonego w ust. 1.
3.
Kto spożywa napoje alkoholowe wbrew zakazom określonym w art. 14 ust. 1-6 albo kto
nabywa lub spożywa napoje alkoholowe w miejscach nielegalnej sprzedaży, albo spożywa
napoje alkoholowe przyniesione przez siebie lub inną osobę w miejscach wyznaczonych
do ich sprzedaży lub podawania,
podlega karze ograniczenia wolności do 3 miesięcy albo grzywny.
4.
Usiłowanie wykroczenia określonego w ust. 3 jest karalne.
Art. 44.
Kto wbrew szczególnemu obowiązkowi nadzoru dopuszcza do sprzedawania, podawania lub
spożywania napojów alkoholowych na terenie zakładu pracy, jak również powziąwszy wiadomość
o sprzedawaniu, podawaniu lub spożywaniu na terenie zakładu pracy takich napojów nie
podejmie prawem przewidzianego postępowania,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 45.3 orzeczenia
Kto wbrew postanowieniom zawartym w art. 13:
1)
dostarcza napoje alkoholowe do miejsc sprzedaży,
2)
nie uwidacznia informacji o szkodliwości spożywania alkoholu,
3)
prowadzi reklamę napojów alkoholowych,
podlega karze grzywny do 20.000 zł.
Art. 46.195 orzeczeń
1.
Napojem alkoholowym jest produkt przeznaczony do spożycia, zawierający alkohol etylowy
w stężeniu przekraczającym 1,5%.
2.
Stan po użyciu alkoholu zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi wynosi powyżej 0,2‰
do 0,5‰.
3.
Stan nietrzeźwości zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5‰.
Art. 47.17 orzeczeń
1.
Jeżeli zachodzi podejrzenie, że przestępstwo lub wykroczenie zostało popełnione po
spożyciu alkoholu, osoba podejrzana może być poddana badaniu koniecznemu do ustalenia
zawartości alkoholu w organizmie, w szczególności zabiegowi pobrania krwi. Zabiegu
pobrania krwi dokonuje fachowy pracownik służby zdrowia.
2.
Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrami: Sprawiedliwości,
Spraw Wewnętrznych oraz Pracy, Płac i Spraw Socjalnych, w drodze rozporządzenia, określa
warunki i sposób dokonywania badań, o których mowa w ust. 1 i w art. 17 ust. 3.
Rozdział 4
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 48.2 orzeczenia
1.
Przez użyte w dotychczasowych przepisach określenie „stan wskazujący na użycie alkoholu”
rozumie się stan po użyciu alkoholu.
2.
Dotychczasowe orzeczenia o przymusie leczenia, wydane na podstawie ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu, uznaje się za orzeczenia dotyczące poddania się obowiązkowi leczenia w rozumieniu
niniejszej ustawy.
Art. 49.
Traci moc ustawa z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu .
Art. 50.
1.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy zachowują moc
dotychczasowe przepisy, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie
tej ustawy.
2.
Akty wykonawcze do niniejszej ustawy wymagają zaopiniowania przez właściwe komisje
sejmowe.
Art. 51.8 orzeczeń
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia jej ogłoszenia.