Orzecznictwo

Postanowienie z dnia 17 kwietnia 2007 r. I PZ 5/07 Wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka uznający, że doszło do naruszenia prawa strony do rzetelnego procesu sądowego, gwarantowanego przez art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wol- ności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.), może stanowić okoliczność uzasadniającą wznowienie postę- powania z powodu jego nieważności (art. 401 pkt 2 k.p.c.), także wówczas, gdy postępowanie nie zakończyło się wyrokiem, lecz postanowieniem o charakte- rze formalnym. Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera (sprawozdawca), Herbert Szurgacz. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 kwietnia 2007 r. sprawy z powództwa Józe

POSTANOWIENIE Z DNIA 6 CZERWCA 2006 R. IV KK 87/06 1. Na dziennikarzach ciążą obowiązki i odpowiedzialność, a treść art. 10 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 11 kwietnia 1950 r. (Dz. U. 1993 r. Nr 61, poz. 284) nie przyznaje dziennikarzom „absolutnego immunitetu”, zwalniającego ich z przestrzegania rygorów prawa karnego. 2. Zarówno działalność jurysdykcyjna, jak i organizacyjna sądów mo- że podlegać ocenie i krytyce dziennikarskiej. Podzielić jednak wypada tak- że stanowisko wielokrotnie wyrażone przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, że sądownictwo pełni szczególną rolę w społeczeństwie i sądy jako gwarant sprawiedliwości muszą cieszyć się społecznym zaufaniem, co może uzasadniać konieczność przeciwdziałania bezpodstawnym i destruk- cyjnym

Postanowienie z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06 Spełnienie wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c. polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej, jurydycznej argumentacji, przedstawiającej, jakie podstawowe zasady porządku prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka narusza zaskarżone orzeczenie i wskazaniu na czym polegała obraza przepisów mających znaczenie dla ich ochrony. Sędzia SN Jan Górowski Sąd Najwyższy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 stycznia 2006 r. skargi strony pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 3 marca 2005r. wydanego w sprawie z powództwa Marioli M. przeciwko Powszechnemu Centrum Oddłużeniowo-Kredytowemu, spółce z o.o. w K. o zapłatę odrzucił

Postanowienie z dnia 14 stycznia 2005 r. III SPP 125/04 Skarga na przewlekłość postępowania podlega merytorycznemu rozpa- trzeniu, mimo wniesienia jej po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie, jeżeli została złożona przez osobę, która przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do roz- poznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843) złożyła skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, zarzucając naruszenie prawa do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawo- wych wolności (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.). Przewodniczący SSN Stanisław Kosmal, Sędziowie SN: Antoni Kapłon (spra- wozdawca), Zygmunt Ste

24 POSTANOWIENIE z dnia 12 marca 2003 r. Sygn. akt S 1/03 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Safjan – przewodniczący Jerzy Ciemniewski Teresa Dębowska-Romanowska Marian Grzybowski Wiesław Johann Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska Marek Mazurkiewicz Andrzej Mączyński Jerzy Stępień Mirosław Wyrzykowski Marian Zdyb Bohdan Zdziennicki, p o s t a n a w i a: na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, z 2000 r. Nr 48, poz. 552 i Nr 53, poz. 638 oraz z 2001 r. Nr 98, poz. 1070), stwierdzając brak systemowego unormowania środków zaskarżenia prawomocnych orzeczeń sadowych w sprawach cywilnych, naruszających konstytucyjne wolności i prawa człowieka i obywatela, przedstawić Sejmowi uwagi dotyczące niezbędności działań ustawodawc

POSTANOWIENIE Z DNIA 15 PAŹDZIERNIKA 2002 R. V KK 140/02 1. W sądowym postępowaniu ekstradycyjnym prawdopodobieństwo naruszenia, określonych w postanowieniach art. 3 i 6 Europejskiej Kon- wencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, praw i mini- malnych standardów procesowych wobec osoby ściganej za przestępstwo pospolite musi być rezultatem ustaleń odnoszących się do praktyki orga- nów państwa wzywającego w sprawach tego rodzaju i nie może być usta- lane wyłącznie w drodze domniemania wywiedzionego ze sposobu stoso- wania prawa w sprawach o wyraźnie innym charakterze. 2. Prawdopodobieństwo nierespektowania postanowień Europejskiej Konwencji jest istotne i stanowi przyczynę odmowy wydania na podstawie art. 604 § 1 pkt 5 k.p.k., jeżeli ustalone zostało na podstawie faktów prze-

UCHWAŁA SKŁADU SIEDMIU SĘDZIÓW Z DNIA 18 PAŹDZIERNIKA 2001 R. I KZP 25/2001 Zarówno reguły rzetelnego procesu, w tym prawa do obrony, okre- ślone w art. 6 ust. 1 i 3 lit. c Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 1950 r. oraz w art. 45 ust. 1 i art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 r., jak i przepis art. 451 k.p.k. w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy – Przepisy wprowadzają- ce Kodeks postępowania karnego oraz ustawy – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 62, poz. 717), nakładają na sąd odwoławczy obowiązek sprowa- dzenia na rozprawę apelacyjną oskarżonego pozbawionego wolności tylko w wypadku, gdy złożył on wniosek o doprowadzenie go na tę rozprawę. Oskarżonego nale

44 POSTANOWIENIE z dnia 14 sierpnia 2001 r. Sygn. T. 31/01 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zdzisław Czeszejko-Sochacki po rozpoznaniu 14 sierpnia 2001 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Właścicieli Nieruchomości z 16 lipca 2001 r. o stwierdzenie, że: 1) art. 5, art. 9 ust. 1 i art. 28 ust. 2, art. 11 ust. 2 pkt 2, art. 11 ust. 6, art. 11 ust. 9, art. 12, art. 26 pkt 12 i art. 30 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie prawa lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. Nr 71, poz. 733) są niezgodne z art. art. 64 ust. 3 w zw. z art. 2, art. 21 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w zw. z art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności; 2) art. 5, art. 9 us

WYROK Z DNIA 15 MAJA 2001 R. V KKN 517/00 Jeśli oskarżony nie składa wniosku o doprowadzenie go na rozprawę odwoławczą, nie wolno domniemywać, że rezygnuje on z przysługującego mu prawa do osobistego reprezentowania na rozprawie swoich interesów (art. 451 k.p.k.). Tego rodzaju faktyczne domniemanie jest usprawiedliwio- ne wówczas, gdy oskarżony nie składa takiego wniosku po prawidłowym zawiadomieniu go o przysługującym mu uprawnieniu (art. 16 § 2 k.p.k.). W świetle art. 451 k.p.k. interpretowanego w powiązaniu z art. 450 § 2 k.p.k. i art. 6 ust. 3 in principio Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, obowiązek wyznaczenia obrońcy z urzędu aktua- lizuje się jedynie wówczas, gdy oskarżony, który przejawił wolę uczestni- czenia w rozprawie odwoławczej, został takiego upraw

POSTANOWIENIE Z DNIA 6 KWIETNIA 2001 R. III KKN 13/01 1. Art. 451 k.p.k., odnoszący się tylko do oskarżonych pozbawionych wolności, jest przepisem szczególnym w stosunku do unormowania art. 450 § 2 i 3 k.p.k., regulującego – w zgodzie z art. 6 ust. 1 i 3 lit. c Konwen- cji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności – prawo (a nie obowiązek) uczestniczenia w rozprawie odwoławczej zarówno tych oskar- żonych, jak i odpowiadających z wolnej stopy. Stanowi on o zakresie gwa- rancji realizacji tych uprawnień, przewidzianej dla oskarżonych, którzy z prawa do osobistej obrony chcą skorzystać i o to wnoszą. 2. Brak deklaracji ze strony pozbawionego wolności oskarżonego w kwestii wzięcia udziału w rozprawie odwoławczej traktować należy jako równoznaczny z brakiem rzeczywistej woli oskarżonego

150 Postanowienie z dnia 11 lipca 2000 r. Sygn. K. 28/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Dębowska-Romanowska – przewodnicząca Jerzy Ciemniewski Stefan J. Jaworski – sprawozdawca Jerzy Stępień Marian Zdyb po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 11 lipca 2000 r. sprawy z wniosku Zarządu Głównego Zrzeszenia Prawników Polskich o zbadanie zgodności: art. 59 § 3 pkt 1 prawa o ustroju sądów powszechnych, w brzmieniu ustalonym przez art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 1998 r. Nr 98, poz. 607) z art. 2, 32, i 180 ust. 4 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym p o s t a n a w i a: umorzyć postępo

139 POSTANOWIENIE z dnia 21 września 1999 r. Sygn. Ts 43/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Janusz Trzciński – przewodniczący Marian Zdyb – sprawozdawca Teresa Dębowska-Romanowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 31 maja 1999 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Tadeusza G., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Tadeusza G. sporządzonej 23 marca 1999 r., zarzucono niezgodność art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 45, poz. 241) z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez naruszenie prawa do zażalenia na decyzję sądu odmawiającą udział

Postanowienie z dnia 13 czerwca 1996 r. III ARN 5/96 Błędna ocena przekroczenia terminów przewidzianych przepisami art. 101 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1980 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16 poz. 95 ze zm.) i przepisem art. 199 § 1 k.p.a., powodująca zamknięcie skar- żącemu drogi do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez niezawisły sąd (art. 6 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka), jest rażącym naruszeniem prawa. Przewodniczący SSN: Jerzy Kwaśniewski, Sędzia SN: Kazimierz Jaśkowski, Adam Józefowicz, Janusz Łętowski (sprawozdawca), Andrzej Wróbel Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Włodzimierza Skoniecznego, po roz- poznaniu w dniu 13 czerwca 1996 r. sprawy ze skargi Zofii W. na uchwałę Rady Gminy w O. z dnia 5 grudnia 1994 r., [...] w przedmiocie zmian w mie

Postanowienie z dnia 11 stycznia 1995 r. III ARN 75/94 1. Od momentu wstąpienia Polski do Rady Europy orzecznictwo Europej- skiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu może i powinno być uwzględ- niane przy interpretacji przepisów prawa polskiego. 2. Jeśli przedmiotem sprawy sądowej jest wniosek strony o udzielenie jej przez administrację pomocy finansowej w znacznej wysokości, to rozpatrywaniu równoczesnego wniosku strony o zwolnienie od kosztów sądowych powinna towarzyszyć szczególna skrupulatność, a jego ewentualne odrzucenie lub oddalenie powinno być szczególnie wnikliwie i dokładnie uzasadnione, by nie mogło być potraktowane jako faktyczne odmówienie stronie prawa do sądu (art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950