I Ns 405/17PostanowienieSąd Rejonowy w Giżycku11 marca 2021
Sygn. akt I Ns 405/17 POSTANOWIENIE Dnia 11 marca 2021 r. Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Anna Kurzynowska-Drzażdżewska Protokolant: sekretarka Paulina Warchoł po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2021 r. w Giżycku na rozprawie sprawy z wniosku I. S. z udziałem A. K. o uznanie za zmarłego E. R. postanawia: 1. Uznać za zmarłego E. R. urodzonego (...) w K., województwo (...), syna K. i J. z d. R., zamieszkałego ostatnio w G., ul. (...), (...)-(...) G., w chwili śmierci rozwiedzionego, i oznaczyć chwilę jego śmierci na dzień 6 kwietnia 1996 r. godzina 23:59. 2. Nie obciążać wnioskodawczyni kosztami postępowania w sprawie. SSR Anna Kurzynowska-Drzażdżewska I Ns 405/17 UZASADNIENIE Wnioskodawczyni I. S. wniosła o uznanie za zmarłego swojego ojca
II C 736/16ZarządzenieSąd Okręgowy w Łodzi27 stycznia 2018
Sygn. akt II C 736/16 UZASADNIENIE W dniu 13 czerwca 2016 r., C. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika z wyboru w osobie radcy prawnego K. R., wniósł pozew przeciwko Skarbowi Państwa – Aresztowi Śledczemu w Ł. w związku z naruszeniami jego dóbr osobistych w postaci czci, godności osobistej, poczucia własnej wartości, zdrowia, prawa do humanitarnego traktowania, prawa do bycia pozbawionym wolności w warunkach gwarantujących poszanowanie godności, prawa do intymności oraz prawa do prywatności i zdrowia, do których doszło, zdaniem powoda, podczas jego pobytu w pozwanej placówce penitencjarnej w okresie od lutego 2015 r. do grudnia 2015 r. Jako podstawę żądania powód wskazał art. 23 i 24§1 k.c. w zw. z art. 448 k.c. i w z naruszeniem art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka
I ACz 889/17PostanowienieSąd Apelacyjny w Warszawie2 czerwca 2017
Sygn. akt I ACz 889/17 POSTANOWIENIE Dnia 2 czerwca 2017 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Marzena Konsek – Bitkowska (spr.) Sędziowie: SSA Dorota Markiewicz SSA Marzanna Góral po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2017 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku D. K. z udziałem Wojewody (...), Prezydenta (...) W. oraz (...) w W. w przedmiocie odwołania D. K. oraz odwołania Prezydenta (...) W. od zarządzenia zastępczego Wojewody (...) na skutek zażalenia Wojewody (...) na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt XXIV Ns 43/17 postanawia: 1. zmienić zaskarżone postanowienie w ten tylko sposób, że odrzucić odwołanie Prezydenta (...) W.; 2. oddalić zażalenie w pozostałym zakresie. Dorota Ma
V ACa 669/13WyrokSąd Apelacyjny w Katowicach13 lutego 2014
Sygn. akt V ACa 669/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach V Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Lucjan Modrzyk Sędziowie: SA Grzegorz Stojek (spr.) SA Anna Tabak Protokolant: Anna Fic po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2014 r. w Katowicach na rozprawie sprawy z powództwa M. W. przeciwko Skarbowi Państwa-Prezesowi Sądu Rejonowego w (...) o zadośćuczynienie na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt I C 144/12 1. oddala apelację; 2. nie obciąża powoda kosztami postępowania apelacyjnego; 3. przyznaje adwokat A. P. od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Gliwicach) kwotę 3.321 (trzy tysiące trzysta dwadzieścia jeden) złotych, w tym 621 złotych podatku od towarów i usług,
III KK 466/13PostanowienieWydział III27 stycznia 2014
Sygn. akt III KK 466/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 stycznia 2014 r. sprawy B. P., skazanego z art. 280 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 26 czerwca 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 7 lutego 2013 r. p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć kosztami postępowania kasacyjnego skazanego B. P. UZASADNIENIE W kasacji zarzucono: I.rażące naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść orzeczenia, to jest art. 45 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 420 w zb. z art. 366 § 1
Ts 321/11PostanowienieTrybunał Konstytucyjny11 grudnia 2012
197/2/B/2013 POSTANOWIENIE z dnia 11 grudnia 2012 r. Sygn. akt Ts 321/11 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wojciech Hermeliński, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Stanisława B. i Rajmunda J. w sprawie zgodności: art. 2, art. 3, art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.) z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175), a także art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dni
Ts 71/10PostanowienieTrybunał Konstytucyjny19 czerwca 2012
494/6/A/2012 POSTANOWIENIE z dnia 19 czerwca 2012 r. Sygn. akt Ts 71/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Małgorzata Pyziak-Szafnicka, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Anny Heleny B.-W., Ewy Marii N.-W., Adama R., Andrzeja i Joanny Marii V. w sprawie zgodności: 1) art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.) z art. 2, art. 21 ust. 2, art. 32, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175), 2) art. 13 i a
Ts 167/09PostanowienieTrybunał Konstytucyjny11 stycznia 2012
33/1/B/2012 POSTANOWIENIE z dnia 11 stycznia 2012 r. Sygn. akt Ts 167/09 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Kotlinowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Stanisława J. w sprawie zgodności: art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843, ze zm.) z art. 2, art. 32, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupe
III UK 223/10WyrokWydział III9 stycznia 2012
Wyrok z dnia 9 stycznia 2012 r. III UK 223/10 Wydanie przez organ rentowy na podstawie art. 114 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Spo- łecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) decyzji odma- wiającej prawa do wcześniejszej emerytury, nawet po wielu latach pobierania tego świadczenia, w sytuacji, w której prawo do niego zostało przyznane na podstawie przedstawionego organowi rentowemu dowodu zawierającego nie- prawdziwe dane, nie jest sprzeczne z prawidłową wykładnią tych przepisów, uwzględniającą zasady wynikające z art. 2 Konstytucji RP oraz wskazania za- warte w wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 15 września 2008 r., skarga nr 10373/05, w sprawie Moskal przeciwko Polsce. Przewodniczący
III KK 159/11WyrokWydział III20 października 2011
WYROK Z DNIA 20 PAŹDZIERNIKA 2011 R. III KK 159/11 1. Skoro jedną z przesłanek warunkowego umorzenia postępowania jest wymóg, aby okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości, sąd na podstawie zebranego materiału dowodowego musi dojść nie tylko do wniosku, że sam fakt popełnienia przestępstwa nie budzi wątpliwości, a zatem istnieją wystarczające podstawy, aby oskarżonemu przypisać popełnienie tego czynu, lecz także powinien wyjaśnić elementy przedmiotowe i podmiotowe tego czynu rzutujące na ocenę zarówno stopnia jego społecznej szkodliwości, jak i stopnia zawinienia oskarżonego. 2. Jakkolwiek zwierzęta nadal pozostają w sferze stosunków prawnych jedynie przedmiotami prawa, są to jednak przedmioty szczególne, korzystające z ochrony prawnej wynikającej z obowiązków człowieka wobec
III KK 145/11PostanowienieWydział III12 października 2011
POSTANOWIENIE Z DNIA 12 PAŹDZIERNIKA 2011 R. III KK 145/11 1. Związek „czasu i przestrzeni” nie jest wystarczającym kryterium do przyjęcia tożsamości „czynu” na gruncie prawa karnego. 2. Nie całość zachowania człowieka w określonym czasie i przestrzeni oceniana jest jako „czyn zabroniony”, a tylko fragmenty tego zachowania wyodrębnione znamionami czynności sprawczej; to z kolei pozwala na wnioskowanie co do tożsamości bądź wielości czynów zabronionych. Przewodniczący: sędzia SN R. Sądej (sprawozdawca). Sędziowie: SN M. Laskowski, SA (del. do SN) A. Stępka. Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Tabor. Sąd Najwyższy w sprawie Justyny S., skazanej z art. 178a § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 12 października 2011 r., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanej od wyrok
WSP 9/09PostanowienieWydział II3 grudnia 2009
POSTANOWIENIE Z DNIA 3 GRUDNIA 2009 R WSP 9/09 Okoliczność, że przewidziane w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.) uprawnienie strony postępowania karnego do wniesienia skargi na przewlekłość tego postępowania – jak wynika z tytułu ustawy oraz jej przepisów wstępnych (art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1) – jest wyrazem realizacji jednego z podstawowych praw z zakresu Praw Człowieka (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), nie stoi na przeszkodzie przyjęciu, że w postępowaniu sądowym uprawnienie to przysługuje również prokuratorowi, który, będąc stroną tego postępowania (art. 45
IV KK 28/09WyrokWydział IV24 czerwca 2009
WYROK Z DNIA 24 CZERWCA 2009 R. IV KK 28/09 Właściwe zrealizowanie obowiązków określonych w art. 457 § 3 k.p.k. świadczy o zachowaniu standardu rzetelnego procesu odwoławcze- go. Wynikający z treści art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności standard rzetelnego procesu obejmuje także postępowanie odwoławcze, a jednym z jego wyznaczników jest wyraźne wskazanie w uzasadnieniu wyroku podstawy rozstrzygnięcia, a więc także odniesienia się do argumentacji stron, które gwarantuje stro- nie możliwość stwierdzenia rzeczywistego skorzystania z prawa do apela- cji. Przewodniczący: sędzia SN J. Szewczyk (sprawozdawca). Sędziowie SN: J. Grubba, R. Malarski. Prokurator Prokuratury Krajowej: W. Grzeszczyk. Sąd Najwyższy w sprawie nieletniego Pawła M., skazaneg
III CZP 25/08PostanowienieWydział III27 czerwca 2008
Postanowienie z dnia 27 czerwca 2008 r., III CZP 25/08 Artykuł 16 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843) nie stanowi źródła roszczeń o naprawienie szkody wynikłej z przewlekłości postępowania; ich podstawą mogą być w szczególności art. 445 i 448 k.c., stosowane z uwzględnieniem orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczącego art. 6 ust. 1 i art. 41 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284). Sędzia SN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca) Sędzia SN Zbigniew Strus Sędzia SN Dariusz Zawistowski Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Marka B. przec
IV KK 74/08PostanowienieWydział IV8 maja 2008
ZARZĄDZENIE Z DNIA 30 CZERWCA 2008 R. IV KK 74/08 Międzynarodowy organ ochrony prawnej, jakim jest Europejski Try- bunał Praw Człowieka, jest elementem kompletnego systemu ochrony prawnej Rady Europy, który określa nie tylko zakres przyznanej jednost- kom ochrony, ale i procedurę dochodzenia praw przyznanych w Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. 1993 r. Nr 61, poz. 284). Sądy krajowe, a więc i Sąd Naj- wyższy, jako naczelny organ władzy sądowniczej Rzeczypospolitej Pol- skiej, nie posiadają kompetencji w zakresie procedury wnoszenia środków o charakterze skargi przed organy należące do międzynarodowego syste- mu ochrony prawa, w tym również ustanowienia obrońcy z urzędu w po- stępowaniu przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka.