Orzecznictwo

Sygn. akt III KK 39/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 marca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu w trybie art. 531 § 1 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 marca 2014 r., w sprawie W. C. – W., skazanej z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k., kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 2 października 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 17 lipca 2013 r., p o s t a n o w i ł 1) pozostawić kasację bez rozpoznania; 2) obciążyć skazaną kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 2 października 2013 r., utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 17 lipca 2013 r., skazanej wymierzona została kara roku pozbawienia wolnośc

Sygn. akt V KK 334/13 POSTANOWIENIE Dnia 9 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 stycznia 2014r. sprawy A. O. – K. skazanego z art. 53 pkt 4 i 6 prawa łowieckiego z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 lipca 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 18 marca 2013 r. p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Przede wszystkim zauważyć należy, że A. O. – K. wymierzona została kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, co u

Sygn. akt V KK 383/13 POSTANOWIENIE Dnia 9 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 stycznia 2014r. sprawy R. S. skazanego z art. 178a§1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 18 lipca 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 27 lutego 2013 r. p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Przede wszystkim zauważyć należy, że R. S. wymierzona została kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, co umożliwia rozpatrywanie w po

Sygn. akt III KK 356/13 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 października 2013 r., sprawy P. M., skazanego z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i in., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę, od wyroku Sądu Okręgowego w G., z dnia 16 kwietnia 2013r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S., z dnia 2 lipca 2012r., p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 2 lipca 2012 roku, P. M. został uznany za winnego popełnienia: - przestępstwa z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., za które wymierzona została mu kara 2 la

Sygn. akt IV KK 28/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 kwietnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Sobczak po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 r., sprawy A. D. skazanego z art. 200 § 1 k.k. i inne z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 września 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 27 marca 2012 r., p o s t a n o w i ł : 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego. UZASADNIENIE A. D. wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 27 marca 2012 r., został skazany za dwa czyny wyczerpujące dyspozycję: art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (pkt I i II wyroku) oraz art. 200 § 2 k.k. (pkt 3 wyroku) i za to została mu wymierzona kara łączna 2 lat i 10 miesi

Sygn. akt IV KK 289/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 listopada 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Sobczak (przewodniczący) SSN Zbigniew Puszkarski SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca) Protokolant Dorota Szczerbiak po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu bez udziału stron, w dniu 21 listopada 2012 r., w sprawie P. B. w przedmiocie wydania wyroku łącznego, kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 listopada 2011 r., zmieniającego wyrok łączny Sądu Rejonowego w K. z dnia 5 maja 2011 r. uchyla zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok łączny Sądu Rejonowego w K. i sprawę przekazuje temu Sądowi do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE 2 Sąd Rejonowy w K., na wniosek wielokrotnie kara

WYROK Z DNIA 23 LUTEGO 2012 R. III KK 386/11 Uwzględnienie wniosku prokuratora, uzgodnionego uprzednio z oskarżonym (art. 335 § 1 k.p.k.), o skazanie tego oskarżonego bez rozprawy w określony sposób (art. 343 § 1 k.p.k.), może nastąpić jedynie wówczas, gdy w tym czasie nie zmieniła się sytuacja prawna oskarżonego, a więc jeżeli stoi on nadal pod zarzutem popełnienia określonego przestępstwa, cały czas tego samego. Jeżeli natomiast doszło do zmiany opisu i kwalifikacji prawnej tego zachowania, to prokurator powinien ponownie uzgodnić z oskarżonym sposób skazania go bez rozprawy, i to nawet wówczas, gdy kara i inne środki uprzednio uzgodnione mieszczą się w granicach kar i środków możliwych obecnie do orzeczenia. Nie można natomiast uznać, że zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku prokur

WYROK Z DNIA 15 CZERWCA 2011 R. II KK 114/11 Dla prawidłowego skazania w trybie art. 387 k.p.k. na karę grzywny istotne jest nie to, że orzeczona kara globalnie odpowiada kwocie, jaką su- geruje oskarżony lecz, także – z uwagi na fakt, że ma ona być orzeczona w stawkach dziennych z określoną wysokością tej stawki – aby orzeczenie tej kary uwzględniało wniosek poddającego się jej, odnośnie zarówno do liczby stawek, jak i do wysokości stawki dziennej grzywny i pozostawało w tym zakresie zgodne z prawem. Przewodniczący: sędzia SN W. Płóciennik. Sędziowie SN: T. Artymiuk, T. Grzegorczyk (sprawozdawca). Sąd Najwyższy w sprawie Mariusza B., skazanego z art. 270 § 1 i art. 272 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 15 czerwca 2011 r. kasacji, wniesi

Wyrok z dnia 7 czerwca 2011 r. II PK 327/10 1. Możliwość dochodzenia przez pracodawcę kary umownej z tytułu nie- wykonania lub nienależytego wykonania przez pracownika zobowiązania po- wstrzymania się od działalności konkurencyjnej po ustaniu stosunku pracy nie jest uzależniona od wystąpienia związanej z tym szkody (art. 484 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p.). 2. Pracownik może żądać zmniejszenia (miarkowania) kary umownej, je- żeli wykaże (zgodnie z ogólną regułą dowodową określoną w art. 6 k.c.), że zo- bowiązanie zostało w znacznej części wykonane lub kara jest rażąco wygóro- wana. Dokonując oceny rażącego wygórowania kary, sąd pracy powinien mieć na uwadze, że umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy jest umową prawa pracy, która musi być zgodna z zasadami tego prawa (art

POSTANOWIENIE Z DNIA 31 MAJA 2011 R. V KK 402/10 Odpowiednie stosowanie art. 259 § 2 k.p.k., nakazane przepisem art. 203 § 1 zd. 2 k.p.k., nie doznaje wyłączeń z przyczyn określonych w art. 259 § 4 k.p.k. Nie jest więc dopuszczalne wydanie przez sąd orzeczenia o pod- daniu oskarżonego obserwacji psychiatrycznej, jeśli sam oskarżony o to nie wnosi, a na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że będzie orzeczona wobec niego kara pozbawienia wolności z warunkowym zawie- szeniem wykonania lub kara łagodniejsza albo że okres stosowanego w sprawie tymczasowego aresztowania przekroczy wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia. Nie ma możliwości skierowania oskarżonego na obserwację psychiatryczną także wtedy, gdy oskarżony o to nie wnosi, a przy braku znacznej społecz

POSTANOWIENIE Z DNIA 24 MAJA 2011 R. II KK 329/10 W przepisie art. 152 k.k.w. chodzi o sytuacje, gdy kara pozbawienia wolności nie była wykonywana z powodu odroczenia jej wykonania, a nie o faktyczny okres pobytu skazanego na wolności, liczony od uprawomocnie- nia się orzeczenia. Jeżeli zatem w powyższym przepisie jest mowa o odro- czeniu wykonania kary, a nie o jej niewykonywaniu, które może być podyk- towane różnymi przyczynami, to oczywistym jest, że przesłanką do warun- kowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności w postępowa- niu wykonawczym jest wynikający wyłącznie z postanowienia sądu o odro- czeniu wykonania kary okres, który musi trwać co najmniej rok i liczony jest od daty wydania pierwszego postanowienia w tej kwestii. Przewodniczący: sędzia SN W. Płóciennik. Sędziowi

WYROK Z DNIA 12 MAJA 2011 R. II KK 97/11 Przepis art. 443 k.p.k. pozwalający orzekać na niekorzyść oskarżonego przy ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek uchylenia w wyniku środka zaskarżenia wniesionego na korzyść oskarżonego od wyroku skazującego wydanego w trybie art. 387 k.p.k., gdy środek ten kwestionował karę objętą uprzednim porozumieniem (art. 434 § 3 k.p.k.), nie dotyczy sytuacji, gdy kara ta została orzeczona niezgodnie z wymogami materialnego prawa karnego, a sąd uwzględniając wniosek oskarżonego o skazanie go w określony sposób nie wskazał mu na konieczność zmiany tego oświadczenia w danym zakresie, gdyż wówczas naruszenie prawa jest wynikiem wadliwego działania sądu, a oskarżony nie może ponosić negatywnych konsekwencji wydania przez sąd orzeczenia niezgodnego z prawem, zatem

POSTANOWIENIE Z DNIA 5 MAJA 2011 R. III KK 42/11 Zarówno art. 39 § 1 k.k.s., jak i art. 86 § 1 k.k., określając granice kary łącznej grzywny posługują się kryterium ilości stawek dziennych. W konse- kwencji, ustalenie najsurowszej kary jednostkowej, stanowiącej dolną granicę kary łącznej, musi uwzględniać liczbę orzeczonych stawek dziennych. Nato- miast górną granicę tej kary będzie wyznaczała suma stawek dziennych, ustalonych odnośnie do każdej z jednostkowych grzywien. Kara łączna grzywny nie może jednocześnie przekroczyć granic rodzajowych. tj. 1080 stawek dziennych w przypadku art. 39 § 1 k.k.s. i 810 stawek dziennych w przypadku art. 86 § 1 k.k. Ustalenie granic kary łącznej grzywny odbywa się więc niezależnie od wysokości stawek przyjętych w poszczególnych wyro- kach. Przewodniczący:

POSTANOWIENIE Z DNIA 10 GRUDNIA 2009 R. I KZP 26/09 Przepis art. 75 § 1 k.k. stanowi podstawę zarządzenia wykonania ka- ry wyłącznie wówczas, gdy za popełnione przez skazanego w okresie pró- by określone umyślne przestępstwo podobne wymierzona została kara po- zbawienia wolności, a nie znajduje on zastosowania, jeżeli za to przestęp- stwo wymierzona została kara ograniczenia wolności, która – na podstawie art. 87 k.k. – stała się elementem składowym kary łącznej pozbawienia wolności. Przewodniczący: sędzia SN T. Grzegorczyk. Sędziowie SN: R. Malarski, R. Sądej (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Krajowej: A. Herzog. Sąd Najwyższy w sprawie Łukasza M., po rozpoznaniu na posiedze- niu w dniu 10 grudnia 2009 r., przekazanego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd Okręgowy w Ś. postanow

WYROK Z DNIA 1 CZERWCA 2009 R. V KK 2/09 1. Orzeczenie surowsze w rozumieniu art. 443 k.p.k., to każde orze- czenie, które zawiera rozstrzygnięcia mniej korzystne z punktu widzenia oskarżonego w porównaniu z orzeczeniem dotychczasowym. W ramach tej oceny uwzględnieniu podlega nie tylko kara lub zastosowany środek karny, ale również ustalenia faktyczne, kwalifikacja prawna czynu, a także wszystkie możliwe następstwa tych rozstrzygnięć dla sytuacji prawnej oskarżonego. 2. Skazanie oskarżonego za czyn zarzucony mu wprawdzie odrębnie w akcie oskarżenia, ale włączony potem w opis innego przypisanego prze- stępstwa przy pierwszym rozpoznaniu sprawy, a następnie – przy ponow- nym rozpoznaniu sprawy – przypisanie takiego czynu jako oddzielnego przestępstwa, z zasady będzie orzeczeniem surowszym w

WYROK Z DNIA 10 LIPCA 2008 R WA 25/08 Jeżeli karą wskazaną we wniosku, o którym mowa w art. 335 § 1 k.p.k., jest kara ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania pracy na cele społeczne „w odpowiednim zakładzie pracy”, to bez uzgodnionej przez prokuratora z oskarżonym stosownej modyfikacji wniosku, orzecze- nie przez sąd, że obowiązek ten ma być wykonywany w innych placów- kach, organizacjach lub instytucjach wymienionych w art. 35 § 1 k.k., sta- nowi niedopuszczalne w trybie określonym w art. 343 k.p.k. wyjście poza ramy uzgodnienia. Przewodniczący: sędzia SN J. Steckiewicz. Sędziowie SN: J. B. Rychlicki, W. Maciak (sprawozdawca). Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk J. Żak Sąd Najwyższy, w sprawie Janusza M. i Piotra N., oskarżonych o po- pełnienie przestępstw określonych

WYROK Z DNIA 5 LUTEGO 2008 R. SNO 2/08 Jawne naruszenie zasady bezstronności nie może być uznane za nacechowane najwyższym stopniem społecznej szkodliwości. Wprawdzie takie jawne naruszenie zasady bezstronności także rażąco godzi w godność urzędu, jednakże daje stronie możliwość przeciwstawienia się wyjawionej stronniczości sędziego poprzez skorzystanie z prawnych środków w postaci instytucji wyłączenia sędziego. Strona nie ma natomiast żadnej możliwości obrony przed stronniczością ukrytą, w tym motywowaną korzyścią majątkową, której najwyższy stopień społecznej szkodliwości jest oczywisty i wymaga najsurowszej reakcji. Przytoczone rozumowanie stało się podstawą przekonania składu orzekającego (w niniejszej sprawie), że wymierzona obwinionej kara dyscyplinarna przeniesienia na inne miejsce

Wyrok z dnia 12 grudnia 2007 r., V CSK 333/07 Kara umowna może być zastrzeżona także w umowie starannego działania. Sędzia SN Lech Walentynowicz (przewodniczący) Sędzia SN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca) Sędzia SN Marian Kocon Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Gminy S. przeciwko Spółdzielni Projektowania i Usług Inwestycyjnych "I.-Ś." S.A. w K. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 grudnia 2007 r. skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 31 stycznia 2007 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Katowicach, pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 15 września 2006 r. Sąd Okręgowy w

UCHWAŁA Z DNIA 20 WRZEŚNIA 2007 R. I KZP 27/07 Użyte w art. 71 § 2 zd. 2 k.k. sformułowanie „kara pozbawienia wol- ności lub ograniczenia wolności ulega skróceniu o okres odpowiadający liczbie uiszczonych stawek dziennych z zaokrągleniem do pełnego dnia” oznacza, że w razie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności lub ograniczenia wolności ulega ona skróceniu o liczbę dni równą liczbie uiszczonych stawek dziennych grzywny orzeczonej na podstawie art. 71 § 1 k.k. Przewodniczący: sędzia SN W. Kozielewicz (sprawozdawca). Sędziowie SN: R. Malarski, R. Sądej. Prokurator Prokuratury Krajowej: A. Herzog. Sąd Najwyższy w sprawie Gabriela H., po rozpoznaniu, przekazane- go na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd Okręgowy w C., postanowie- niem z dnia 16 maja 2007 r.,

POSTANOWIENIE Z DNIA 12 CZERWCA 2007 R. V KK 179/07 1. Przyjęcie konstrukcji prawnej czynu ciągłego (art. 12 § 1 k.k.) sprawia, że w sytuacji, gdy wyniki przewodu sądowego nie stwarzają pod- staw do uznania, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa ciągłego w zakre- sie zarzucanym mu w akcie oskarżenia, sąd nie uniewinnia go od poszcze- gólnych fragmentów przestępstwa ciągłego, lecz eliminując te fragmenty z opisu czynu, w uzasadnieniu wyjaśnia, dlaczego przypisany oskarżonemu czyn nie obejmuje wszystkich zarzucanych aktem oskarżenia zachowań składających się na przestępstwo ciągłe. 2. Gdy prawomocnym wyrokiem orzeczona została kara bezwzględ- nego pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione w warunkach czy- nu ciągłego, to zgodnie z brzmieniem przepisu art. 523 § 3 k.p.k., od takie- go