descriptionTreść orzeczenia

Uzasadnienie

Pozwem z dnia 29 grudnia 2023 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej k. 48v) skierowanym przeciwko Sądowi Rejonowemu w Piasecznie powódka L. T. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego: 1) kwoty 7.332 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie tytułem wynagrodzenia za rok 2021; 2) kwoty 17.981 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie tytułem wynagrodzenia za rok 2022; 3) kwoty 653 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1 marca 2021 r. do dnia zapłaty tytułem dodatkowego wynagrodzenia rocznego za rok 2020; 4) kwoty 623 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1 marca 2022 r. do dnia zapłaty tytułem dodatkowego wynagrodzenia rocznego za rok 2021. Powódka wniosła również o zwrot kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty (pozew k. 4-19, pismo k. 55-57).

Nakazem zapłaty z dnia 13 marca 2024 r. wydanym w postępowaniu upominawczym Sąd uwzględnił żądanie pozwu (nakaz zapłaty k. 74-75).

Sprzeciwem z dnia 8 kwietnia 2024 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej k.103) Sąd Rejonowy w Piasecznie, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zaskarżył w/w nakaz zapłaty w całości wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powódki zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Pozwany nie zakwestionował matematycznych obliczeń powódki, natomiast wskazał, że odsetki ustawowe liczone od dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. powinny być naliczane najwcześniej od 1 kwietnia 2022 r. Pozwany podniósł również, że niezasadne jest domaganie się przez powódkę zasądzenia dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2020 r., ponieważ wynagrodzenie sędziów nie podlegało obniżeniu w 2020 r. (sprzeciw od nakazu zapłaty k. 92-100v).

W piśmie procesowym z 17 lipca 2024 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej k.115v) powódka wskazała, że wnosi o zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. naliczanych od 1 kwietnia 2022 r. (pismo k. 111-114v).

Sąd ustalił, co następuje

L. T. jest sędzią Sądu Rejonowego w Piasecznie od 1 stycznia 2008 r. (zaświadczenie k. 20).

L. T. przysługiwało wynagrodzenie zasadnicze w stawce piątej sędziego Sądu Rejonowego przy zastosowaniu mnożnika 2,5 (paski wynagrodzeń k. 22-47).

Powódce przysługiwał również dodatek funkcyjny z zastosowaniem mnożnika 0,3 i dodatek za długoletnią pracę w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego (bezsporne).

U pozwanego wynagrodzenie za pracę jest wypłacane raz w miesiącu w terminie do 29 – go dnia każdego miesiąca z dołu. Jeżeli dzień ten jest wolny od pracy, wypłata odbywa się w poprzedzającym dniu roboczym (zarządzenie k. 58-72).

Przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2019 r. wyniosło 4 839,24 zł.

(komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 sierpnia 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2019 r. (M.P. z 2019 r. poz. 742)

Przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2020 r. wyniosło 5 024,48 zł.

(komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 sierpnia 2020 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2020 r. (M.P. z 2020 r. poz. 711)

Przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2021 r. wyniosło 5 504,52 zł.

(komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 sierpnia 2021 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2021 r. (M.P. z 2021 r. poz. 730).

Przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2022 r. wyniosło (...),25 zł. (komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 sierpnia 2022 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2022 r.).

Miesięczne wynagrodzenie brutto L. T., obliczone według zasad ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wynosiło 23.119,28 złotych brutto (zaświadczenie k. 40).

Sąd dokonał ustaleń faktycznych na podstawie wyżej wskazanych dokumentów oraz kopii dokumentów, których wiarygodności ani zgodności z oryginałem nie kwestionowała żadna ze stron postępowania, a podstaw ku temu nie znalazł z urzędu także Sąd.

Sąd zważył, co następuje

Powództwo L. T. zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.

Na podstawie art. 148 1 § 1 k.p.c. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, ponieważ po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, Sąd uznał - mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych - że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne.

Zasady ustalania wynagrodzeń sędziów sądów powszechnych, zostały uregulowane w art. 91-91a w zw. z art. 100 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 365 z późn. zm.). Wysokość wynagrodzenia sędziów, zajmujących równorzędne stanowiska sędziowskie, różnicuje staż pracy lub pełnione funkcje (art. 91 § 1 u.s.p.). § 1c art. 91 cyt. ustawy stanowi, że podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w danym roku stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 53), z zastrzeżeniem § 1d. Stosownie do § 1d cytowanego przepisu, jeżeli przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w § lc, jest niższe od przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za drugi kwartał roku poprzedzającego – przyjmuje się podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w dotychczasowej wysokości. Z kolei art. 91 § 2 u.s.p. stanowi, że wynagrodzenie zasadnicze sędziego określa się w stawkach, których wysokość ustala się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, o której mowa w § lc. Stawki wynagrodzenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach sędziowskich oraz mnożniki, służące do ustalenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego sędziów w poszczególnych stawkach, określa załącznik do ustawy.

W roku 2020, ustawodawca w epizodycznej regulacji – ustawie z 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 (Dz. U. z 2020 r. poz. 2400), zmodyfikował ustrojowy schemat kształtowania wynagrodzenia sędziego, określając (art. 8), że podstawę jego wyliczenia stanowić będzie przeciętne miesięczne wynagrodzenie z II kwartału roku 2019 ogłaszane w trybie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Analogiczne rozwiązanie – stanowiące odstępstwo od uzależnienia wysokości wynagrodzenia sędziego od przeciętnego wynagrodzenia za II kwartał roku poprzedniego – powielono w ustawie z 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2445). W kolejnym roku, ustawodawca zdecydował się powiązać wysokość wynagrodzenia sędziego z kwotą 5.444,42 zł, wprost określoną w art. 8 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023. Sąd pierwszej instancji nadmienił również, że w wypadku zastosowania przepisów ustrojowych, pobory ustalano by w korelacji z kwotą 6.156,25 (przeciętne miesięczne wynagrodzenia w II kwartale 2022 r.). Z powyższego wynika, że w trzech kolejnych latach wprowadzono istotne i to niekorzystne z punktu widzenia zatrudnionego sędziego, odstępstwa w zakresie kształtowania jego wynagrodzenia. Jednocześnie ustawodawca nie dokonał zmian w ustawie ustrojowej, w tym formalnie nie zawiesił i nie uchylił żadnego z zawartych w niej przepisów. Oczywistym jest, iż w sytuacji wątpliwości dotyczącej mocy obowiązującej przepisów o sprzecznej treści, zawartych w aktach prawnych wydanych w różnym czasie i w wypadku, gdy przepisy późniejsze nie uchylają wcześniejszych, należy przyznać prymat przepisowi późniejszemu (lex posteriori derogat legi priori) – uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 1993 r., I PZP 12/03 nie publ, wyrok z dnia 12 kwietnia 1994 r., I (...) 12/94, OSNAPiUS 1994/4/61, z dnia 21 czerwca 1994 r., I (...) 38/94, OSNAPiUS 1994/10/162). Nie oznacza to jednakże, iż sąd pozbawiony jest prawa do oceny, czy "nowe" regulacje pozostają w zgodności z normami rangi konstytucyjnej.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd szeroko reprezentowany w orzecznictwie (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 lipca 2021 roku II FSK 1832/16, LEX nr 3232398), że dopuszczalnym jest stosowanie tzw. „rozproszonej kontroli konstytucyjnej” przez sądy w sytuacjach oczywistych, tj. wówczas, gdy w przeszłości Trybunał Konstytucyjny orzekał już o normie analogicznej do normy, która ma być zastosowana w danej sprawie, albo w przypadku powtórzenia niekonstytucyjnej normy przez ustawodawcę. W ten nurt wpisuje się również wyrok Sądu Najwyższego z 17 marca 2016 roku, sygn. akt V CSK 377/15, w którym Sąd Najwyższy co prawda potwierdził zasadę, że do orzekania o niekonstytucyjności ustaw i ich poszczególnych przepisów jest powołany wyłącznie Trybunał Konstytucyjny, ale przyjął, iż rozpoznawana przez niego sprawa jest wyjątkowa, gdyż niezgodność przepisu z Konstytucją jest oczywista, a ocena taka ma dodatkowe wsparcie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który stwierdził uprzednio niezgodność z Konstytucją przepisu o takim samym brzmieniu, co w obowiązującej obecnie ustawie. Pogląd ten podtrzymano również w późniejszych orzeczeniach (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2018 r., V CSK 230/17 oraz z dnia 27 listopada 2019 r., II CSK 493/18, LEX nr 3226141).

Zgodnie z art. 178 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej sędziom zapewnia się warunki pracy i wynagrodzenie odpowiadające godności urzędu oraz zakresowi ich obowiązków.

W konsekwencji dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy podstawowe znaczenie miała ocena zgodności z Konstytucją postanowień w/w ustaw „okołobudżetowych” określających podstawę ustalenia wynagrodzeń zasadniczych sędziów sądów powszechnych w latach 2021 i 2022.

Wobec treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2023 r. ( sygn. akt K 1/23 ) stwierdzającego , że „art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. poz. 2666, ze zm.) są niezgodne z art. 178 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej” bezprzedmiotową jest analiza zgodności z ustawą zasadniczą tychże norm prawnych.

Podzielić należy stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zawarte w uzasadnieniu w/w wyroku z dnia 8 listopada 2023 r., że „w obliczu potencjalnie trudnej sytuacji budżetowej, zgodnie z warunkami brzegowymi zdefiniowanymi przez TK w wyroku o sygn. K 1/12, konieczne jest zapewnienie szczególnej ochrony wynagrodzeń sędziowskich. Sytuacja ta jednocześnie nie jest jednak tak poważna, aby w jakikolwiek sposób usprawiedliwiać rozwiązania nadzwyczajne. Zapewnienie mechanizmu wynagradzania sędziów w myśl art. 178 ust. 2 i art. 195 ust. 2 Konstytucji jest obecnie możliwe w zupełnym poszanowaniu zasady równowagi budżetowej, która również ma normatywne podłoże w Konstytucji. Dlatego też zasady wynagradzania sędziów, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, powinny spełniać wszystkie warunki brzegowe określone w wyroku o sygn. K 1/12. Zaskarżone przepisy ustawy okołobudżetowej na 2023 r. po raz kolejny „tymczasowo” modyfikują ustawowe zasady ustalania podstawy zasadniczych wynagrodzeń sędziowskich. Ponadto, w 2023 r. podstawa ta została ustalona w pełni w sposób kwotowy, co w żaden sposób nie nawiązuje do obowiązującego lex generalis mechanizmu wynagradzania. Podstawowa różnica pomiędzy przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, a przedmiotem kontroli w sprawie o sygn. K 1/12 polega właśnie na ich granicach temporalnych. O ile regulacja rozpatrywana w sprawie o sygn. K 1/12 miała charakter incydentalny, o tyle przedmiot kontroli w niniejszej sprawie, ma charakter de facto systemowego usankcjonowania rozwiązania de iure incydentalnego. Z uwagi na szczególną formę ustawy okołobudżetowej, która, tak jak ustawa budżetowa, obowiązuje jedynie przez rok budżetowy, nie należy przedmiotu kontroli rozpatrywać bez kontekstu rozwiązań w tym zakresie przyjętych w latach poprzednich. Przepisy ustaw okołobudżetowych na lata 2021-2023 (oraz rozwiązanie przyjęte w projekcie ustawy okołobudżetowej na 2024 r.) w istocie stanowią specyficzne pod kątem zakresów temporalnych nowe zasady ustalania podstawy zasadniczych wynagrodzeń sędziowskich. Rozwiązania unormowane w przedmiocie kontroli, czyli art. 7, art. 8 i art. 9 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., nie tylko nie są spójne z rozwiązaniami lex generalis zawartymi w prawie o ustroju sądów powszechnych, ustawie o Sądzie Najwyższym oraz ustawie o statusie Sędziów TK, ale także nie są nawet spójne z analogicznymi przepisami ustawy okołobudżetowej na 2021 r. i ustawy okołobudżetowej na 2022 r. Oznacza to, że ustawodawca w tej materii kieruje się daleko posuniętą uznaniowością. Ta uznaniowość nie zapewnia sędziom konstytucyjnych gwarancji wysokości ich przyszłych dochodów oraz nie chroni ich przed potencjalnymi manipulacjami ze strony ustawodawcy. Wobec tego zasady wynagradzania sędziów uregulowane na mocy art. 7, art. 8 i art. 9 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. nie spełniają warunków brzegowych określonych w orzecznictwie TK. Na tej podstawie należy uznać, że art. 8 i art. 9 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. są niezgodne z art. 178 ust. 2 Konstytucji, a art. 7 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. jest niezgodny z art. 195 ust. 2 Konstytucji.”.

Uznaniowość działań ustawodawcy dotyczących wynagrodzeń sędziów sądów powszechnych w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę dotyczyła nie tylko ustawy okołobudżetowej na rok 2023, ale również ustaw okołobudżetowych na rok 2021 i 2022. De facto ustawy te wprowadziły nowe zasady ustalania podstawy zasadniczej wynagrodzeń sędziowskich, nie pozostające nawet w spójności z innymi regulacjami ustaw okołobudżetowych. Nie korespondowały one z działaniami dotyczącymi wynagrodzeń szeregu osób zatrudnionych w innych organach władzy publicznej, które znalazły swój wyraz m.in. w ustawie z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. poz.1834) czy rozporządzeniu Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad wynagradzania osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe ( Dz.U. z 2021 r. poz. 1394), których wzrost wynagrodzeń w latach 2021-2022 był znaczenie większy niż sędziów.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu Sądu Okręgowego w Warszawie ( sygn. akt XIV Pa 18/24 , publikowany w Portalu Orzeczeń Sądów Powszechnych ), że „zamrożenie wynagrodzeń sędziowskich w roku 2021 naruszyło także zasadę sukcesywnego wzrostu płac na poziomie przeciętnego wynagrodzenia oraz zakaz obniżania ich nominalnej wysokości, co zakłóciło tendencję wzrostową. Brak podstaw dla zastąpienia obiektywnego mechanizmu waloryzacji płac sędziowskich uznaniowymi decyzjami o wysokości wynagrodzeń, zwłaszcza gdy inne grupy pracowników sfery budżetowej otrzymywały gwarantowane podwyżki, podkreśla niesprawiedliwość traktowania sędziów. Rozbieżności między oczekiwanymi a przyznanymi wynagrodzeniami rosły, a nominalny wzrost płac nie przekładał się na wzrost ich wartości realnej wobec wzrostu cen towarów i usług. W roku 2021 ceny wzrosły o 5,1%, podczas gdy wynagrodzenia sędziów pozostało niezmienione, co w praktyce oznaczało obniżenie ich wartości realnej. Taka sytuacja, przy równoczesnym znacznym podnoszeniu wynagrodzeń innych grup pracowników sfery budżetowej, wskazuje na naruszenie „warunków brzegowych” dotyczących wzrostu płac sędziowskich”.

Regulacje ustaw okołobudżetowych na rok 2021 i 2022 „zamrażające” wynagrodzenia sędziów nie miały charakteru ogólnego. Jak już wskazano wyżej wynagrodzenia przedstawicieli innych władz, w tym ustawodawczej i wykonawczej w roku 2021 i 2022 uległy istotnemu podwyższeniu, znaczenie wyższemu niż wynagrodzenia sędziów sądów powszechnych.

W rezultacie powyższych rozważań Sąd uznał za uzasadnione wyrównanie wynagrodzenia powódki zgodnie z brzmieniem art. 91-91a w zw. z art. 100 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych i zasądził na jej rzecz kwoty wskazane w pkt I wyroku obejmujące wyrównanie wynagrodzenia za okres od stycznia 2021 r. do grudnia 2022 r. oraz wyrównania dodatkowego wynagrodzenie rocznego (tzw. trzynastki) za rok 2021.

Zasadne było również żądanie powódki zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie wynagrodzenia w pełnej wysokości, naliczanych od obowiązujących u pozwanego terminów wypłaty wynagrodzenia. Z obowiązku terminowej zapłaty wynagrodzenia przez pracodawcę w zgodnej z prawem wysokości nie zwalnia okoliczność, że kierował się on niezgodnym z Konstytucją postanowieniem ustawy. Brak jest podstaw do uznania, że formalne funkcjonowanie w systemie prawnym sprzecznej z ustawą normy prawnej błędnie zaniżającej wysokość wynagrodzenia do czasu wydania wyroku przez Trybunał Konstytucyjny wstrzymuje obowiązek wypłaty wynagrodzenia w prawidłowo ustalonej wysokości, tj. z pominięciem niekonstytucyjnej normy prawnej. W związku z powyższym należało powództwo uwzględnić również w tej części na podstawie 482 k.c. w zw. z art. 300 k.p.

W zakresie żądania zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie od dodatkowego wynagrodzenie rocznego za rok 2021 Sąd podzielił stanowisko strony pozwanej co do daty wymagalności tego roszczenia. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 1997 roku o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej, wynagrodzenie roczne wypłaca się, z zastrzeżeniem ust. 3, nie później niż w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje to wynagrodzenie. W piśmiennictwie wskazuje się, że ustawa narzuca obowiązek wypłaty „trzynastki” przez pracodawcę najpóźniej do dnia 31 marca roku następującego po roku, za który wypłacane jest świadczenie. Powyższe uprawnia więc powódkę do żądania odsetek ustawowych za opóźnienie najwcześniej od dnia 1 kwietnia roku następnego, za który to wynagrodzenie było należne. W związku z powyższym Sąd oddalił żądanie zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty należnego wynagrodzenia rocznego za okres od 1 marca 2022 roku do 31 marca 2022 roku i zasądził je od 1 kwietnia 2022 roku (pkt I pkt 25 wyroku).

W pkt II wyroku Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie. Oddalenie obejmuje zarówno żądanie zapłaty odsetek od kwoty 623 za okres od 1 marca 2022 r. do 31 marca 2022 r. (z przyczyn wskazanych powyżej) jak i żądanie o zasądzenie kwoty 653 zł tytułem dodatkowego wynagrodzenia rocznego za rok 2020 r. Powyższe roszczenie nie mogło zostać uwzględnione, ponieważ zgodnie z powyższymi rozważaniami do zamrożenia wynagrodzeń sędziów doszło dopiero w 2021 r. Sąd oddalił w tym punkcie również żądanie zasądzenia kosztów procesu na rzecz powódki od pozwanego, ponieważ powódka nie poniosła żadnych kosztów w niniejszym procesie.

W pkt III wyroku Sąd odstąpił od obciążenia powódki kosztami zastępstwa procesowego na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd miał na względzie, że powódka wygrała proces w przeważającej części, a przegrała go tylko w nieznacznym zakresie, a obciążanie jej kosztami biorąc pod uwagę okoliczności sprawy było niesprawiedliwe.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności znajduje oparcie w treści art. 477 2 § 1 k.p.c., w myśl którego zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika (pkt IV wyroku).

Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

sędzia

Małgorzata Nożykowska

ZARZĄDZENIE

odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego r.pr. C. R. za pośrednictwem portalu

17.01.2025 r.