descriptionTreść orzeczenia

Uzasadnienie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

Sygn. akt VII K 175/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

T. P.

w dniu 22 października 2025r. w pobliżu wsi T. powiatu (...) naruszył nietykalność cielesną pokrzywdzonego K. R. poprzez uderzenie otwartą dłonią w twarz.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Naruszenie nietykalności cielesnej K. R. w dniu 22 października 2025 r. w pobliżu wsi T. powiatu (...) poprzez uderzenie otwartą dłonią w twarz

Zeznania świadka K. R.

k. 32-35

Zeznania świadka R. N. W.

k. 60-62

Zeznania świadka J. P.

Zeznania świadka G. K.

k. 55-56

k. 68

Notatka urzędowa

k. 21

Nagranie

k. 8

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

T. P.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Nie dokonanie umyślnego naruszenia nietykalności cielesnej K. R. w dniu 22 października 2025 r.

Wyjaśnienia oskarżonego T. P.

k. 68-69

Zeznania świadka T. T.

Zeznania świadka U. T.

k. 56-57

k. 57-59

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

Zeznania świadka K. R.

Pokrzywdzony w wiarygodny sposób omówił okoliczności bezpośrednio poprzedzające samo zdarzenie, początkowy jego przebieg oraz następujące bezpośrednio po zdarzeniu w postaci niezwłocznego udania się na policję. Zaznaczył, że prowadził sprawy biznesowe z pokrzywdzonym, które nie doszły do skutku z przyczyn od niego niezależnych ale leżących po jego stronie i przez które pokrzywdzony miał do niego roszczenie o zwrot poniesionych kosztów. Wskazał, że został celowo przez podstawioną osobę umówiony na miejsce spotkania i tam został przez oskarżonego uderzony dwukrotnie w twarz, przez co zostały mu uszkodzone okulary korekcyjne, a następnie uderzony w ciało w chwili nagrywania zdarzenia telefonem. Część przedstawionych przez niego okoliczności nie miała potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, m.in. wskazanie, że został uderzony przez oskarżonego więcej niż raz, gdyż nie potwierdziły tego zeznania funkcjonariuszy policji którym zgłosił zdarzenie, a także treść samego aktu oskarżenia, gdzie wskazał wyłącznie na jedno uderzenie. Zdaniem sądu pokrzywdzony celowo wyolbrzymił zakres działania oskarżonego aby uzyskać jak największą kwotę tytułem zadośćuczynienia, czego dowodem jest fakt, iż jego początkowe żądanie zapłaty 10000 zł wzrosło do 20000 zł. Sąd nie znalazł natomiast podstaw by odmówić wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego w zakresie spoliczkowania go przez oskarżonego (gdyż pokrzywdzony nie był w stanie stwierdzić czy został uderzony pięścią czy otwartą dłonią) oraz uszkodzenia okularów. Zeznania pokrzywdzonego w tej części znajdują bowiem jednoznaczne potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym w tym w szczególności w zeznaniach funkcjonariuszy policji, świadka R. W. (1) oraz złożonym nagraniu. Należy zauważyć, że pokrzywdzony udał się na policję bezpośrednio po zdarzeniu, okazał wówczas miejsce zdarzenia oraz złożył relację z jego przebiegu, a więc odbyło się to w czasie, gdy nie miał możliwości opracowania korzystnej dla siebie wersji zdarzenia. Wykluczyć też należy celowe obciążanie oskarżonego bez żadnego powodu, gdyż w takim wypadku pokrzywdzony przede wszystkim domagał by się zwrócenia kwoty 500 euro jako wymuszonej przez oskarżonego, gdy tymczasem w ogóle obowiązku jej zapłaty oskarżonemu nie kwestionował wiedząc, iż wynikło to z przyczyn leżących po jego stronie. W związku z tym brak jest jakichkolwiek argumentów aby odmówić wiarygodności zeznań pokrzywdzonego w ww. zakresie.

Zeznania świadka R. W. (2)

Sąd dał wiarę częściowo zeznaniom świadka w zakresie takim jak w przypadku zeznań pokrzywdzonego. W sposób logiczny i szczegółowy na rozprawie głównej świadek opisał okoliczności, w jakich doszło do czynu zarzucanego T. P.. Zeznania pomimo, że zostały złożone w języku angielskim, są jasne, dokładne i korespondują ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a zwłaszcza z zeznaniami pokrzywdzonego. Świadek był naocznym uczestnikiem zdarzenia, który - jak podkreślił - był skonfundowany całą sytuacją. Jednocześnie świadek widział pierwszy zamach oskarżonego na pokrzywdzonego w postaci jednego silnego uderzenia otwartą dłonią w twarz, a później jego skutek w postaci zaczerwienionego policzka pokrzywdzonego i uszkodzonych okularów. Świadek jest osobą obcą dla pokrzywdzonego, są partnerami biznesowymi, a staż ich znajomości jest dość krótki, bo około 8 miesięcy w związku z czym brak jest jakichkolwiek argumentów aby odmówić wiarygodności zeznań świadka.

Zeznania świadka J. P.

Zeznania świadka G. K.

Sąd dał wiarę w całości zeznaniom złożonym przez funkcjonariuszy policji, którzy przyjęli zgłoszenie od pokrzywdzonego o naruszeniu nietykalności cielesnej. Funkcjonariusze na rozprawie podali jedynie część istotnych okoliczności niniejszej sprawy, z których to ustaleń została sporządzona notatka urzędowa. W związku z tym, iż zeznania ich dotyczyły czynności powtarzalnych oraz odległych w czasie, świadkowie mieli prawo nie pamiętać szczegółów. G. K. co istotne zapamiętał jednakże, iż pokrzywdzony zgłaszał uszkodzenie jakiegoś przedmiotu, zaś J. P., że pokazywał on nagranie.

Nagranie

Dowód niekwestionowany przez strony, obrazujący częściowo zachowanie się sprawcy, jak i pokrzywdzonego, podczas zdarzenia. Nagranie potwierdza fakt uderzenia przez oskarżonego pokrzywdzonego w twarz, gdyż wyraźnie o tym mówi do oskarżonego oraz nie ma już na twarzy okularów korekcyjnych. Potwierdza również fakt wytrącenia mu przez oskarżonego telefonu z rąk pokrzywdzonego, gdyż nagranie gwałtownie się urywa. Nagranie jest przy tym w wystarczającej jakości by potwierdzić tożsamość oskarżonego oraz pokrzywdzonego.

Notatka urzędowa

Dokument urzędowy niekwestionowany przez strony potwierdzający zgłoszenie zdarzenia przez pokrzywdzonego.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.2.1

Wyjaśnienia oskarżonego T. P.

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w których zaprzeczył naruszeniu nietykalności cielesnej pokrzywdzonego i minimalizował wydarzenia w trakcie zajścia, które miały ograniczać się do spokojnej rozmowy i dobrowolnego przelewu pieniędzy przez pokrzywdzonego. Złożone przez T. P. wyjaśnienia po zakończeniu przesłuchań świadków stanowiły ewidentnie jego linię obrony procesowej. Oczywistym jest bowiem, że pokrzywdzony, gdyby nie miał obawy przed eskalacją użycia siły fizycznej przez oskarżonego nie przelał by dobrowolnie oskarżonemu kwoty 500 euro, gdyż jego sposób prowadzenia biznesu oraz zachowanie na sali sądowej potwierdza częściowo zarzuty oskarżonego o lekceważącym zachowaniu pokrzywdzonego, a więc z pewnością taka osoba nie uczyniła by tego bez „odpowiedniego” przymuszenia. Wyjaśnieniom oskarżonego przeczy poza tym jednoznacznie materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, a przede wszystkim korelujące ze sobą zeznania pokrzywdzonego i świadka R. W. (1), w części uznanej za wiarygodną. Sąd nie znalazł więc podstaw do uznania wyjaśnień oskarżonego za prawdziwe, albowiem są sprzeczne z wiarygodnym zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie.

Zeznania świadka T. T.

Zeznania świadka U. T.

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom świadków, którzy jedynie potwierdzili fakt wytrącenia z ręki pokrzywdzonego przez oskarżonego jego telefonu jako odpowiedź na nagrywanie oskarżonego przez pokrzywdzonego bez jego zgody. Zeznaniom świadków przeczy zdecydowanie logika i doświadczenie życiowe. Przede wszystkim całkowicie niewiarygodne są twierdzenia o przypadkowym zabraniu na miejsce rozmowy z pokrzywdzonym oskarżonego i podaniu fałszywej tożsamości oskarżonemu podczas umawiania się na spotkanie, gdyż oczywistym jest, iż pokrzywdzony został celowo wprowadzony w błąd aby w ustronnym miejscu i z pozycji siły (wysoki, postawny oskarżony i dwóch równie postawnych świadków) przeprowadzić rozliczenie transakcji z której pokrzywdzony nie wywiązał się wobec oskarżonego. Dowodem tego są same zeznania tych świadków. I tak U. T. podał, że pokrzywdzonemu miał oferować do sprzedania będące na użyczonym przez inną osobę pastwisku koło T. zarejestrowane na siebie bydło jego brat T. T.. Tymczasem T. T. nie chciał ani podać danych osoby od której miał rzekomo dzierżawić łąkę ani jego adresu ani też danych osób którym miał sprzedać bydło, które to dane jak wskazał są w systemie, gdyż bydło jest zarejestrowane. Po pouczeniu o możliwości weryfikacji w (...) transakcji sprzedaży podał z kolei, że bydło jednak nie było na niego zarejestrowane, gdyż część rejestruje na brata a część na inne osoby. Ze względu na nielogiczności i zmienność tych zeznać Sąd nie znalazł więc żadnych podstaw do uznania ich za wiarygodne.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

T. P.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Przepis z art. 217§1 kk określa odpowiedzialność karną za przestępstwo naruszenia nietykalności cielesnej człowieka. Naruszeniem nietykalności cielesnej jest każde bezprawne dotknięcie innej osoby czy inny krzywdzący kontakt. Mowa tutaj o wszelkich kontaktach fizycznych, które są obraźliwe, kłopotliwe czy po prostu niepożądane. Jak słusznie zauważa Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 9 sierpnia 2012 r., (II AKa 137/12), naruszeniem nietykalności cielesnej są wszystkie czynności oddziałujące na ciało innej osoby, które nie są przez nią akceptowane. Naruszenie nietykalności cielesnej nie musi łączyć się z powstaniem obrażeń, jednakże musi mieć ono wymiar fizyczny. Naruszenie nietykalności cielesnej nie musi łączyć się z wywołaniem bólu, jednakże musi być ono fizyczne, tzn. atak musi napotkać ciało pokrzywdzonego, z tym że dla dokonania przestępstwa jest rzeczą obojętną, czy sprawca dotyka ofiary fizycznie. Zwrot „w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną” obejmuje wszelkiego rodzaju czynności oddziałujące na ciało drugiej osoby. Najczęściej podawane przykłady to: szarpanie za ubranie, włosy, szczypanie, rzucenie w kogoś jakimś przedmiotem, spoliczkowanie, oplucie, oblanie płynem, popchnięcie, potrącenie kogoś ręką lub barkiem, ciągnięcie za włosy, przytrzymanie, podstawienie nogi, zrzucenie czapki lub okularów, uderzenie rękawiczką, rozbicie na ubraniu jajka, obcięcie włosów, ogolenie, kłucie, poklepywanie. Jest to przestępstwo powszechne, umyślne i skutkowe, a skutkiem jest uznanie pokrzywdzonego, że jego nietykalność została naruszona.

W niniejszej sprawie nie ma żadnych wątpliwości, że oskarżony T. P. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego, o którym mowa w art. 217§1 kk. Sąd nie miał wątpliwości, że oskarżony w początkowej fazie zaaranżowanego przez siebie w pobliżu miejscowości T. spotkania uderzył z otwartej dłoni w twarz pokrzywdzonego, co potwierdzają zeznania naocznego świadka, jak i nagranie, potwierdzone dodatkowo treścią notatki funkcjonariusza policji. Nie budzi przy tym wątpliwości odnotowanie przez funkcjonariusza braku widocznych śladów na twarzy pokrzywdzonego, na które wskazywał zarówno on, jak i świadek R. W. (2), albowiem funkcjonariusze nie widzieli pokrzywdzonego przed zdarzeniem, a zatem nie mogli w pełni ocenić różnicy w wyglądzie pokrzywdzonego, który nie miał na twarzy śladów krwi ani widocznej opuchlizny. Z uwagi na jednoznaczne zeznania świadka R. W. (1), że pokrzywdzony został uderzony otwartą dłonią oraz niepewność co do tego samego pokrzywdzonego sąd przyjął zgodnie z zeznaniami świadka uderzenie otwartą dłonią prostując w tym zakresie opis czynu (jak i w zakresie miejsca zdarzenia). Z uwagi na wyraźnie widoczne w trakcie postępowania wyolbrzymianie przez pokrzywdzonego nasilenia zajścia ze strony oskarżonego i doznanych dolegliwości Sąd nie dał jednak pokrzywdzonemu i świadkowi wiary, że pokrzywdzony został uderzony więcej niż raz. Zdaniem Sądu zgromadzony materiał dowodowy w pełni potwierdza sprawstwo i winę umyślną oskarżonego w zakresie przypisanego mu w wyroku czynu.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się

do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

T. P.

I

Wymierzając oskarżonemu karę sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk. Dokonując oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego T. P. sąd odwołał się do definicji z art. 115§2 kk i ocenił go jako znaczny. Sąd miał na uwadze okoliczności popełnienia czynu zabronionego oraz motywację sprawcy. W ocenie sądu niedopuszczalnym jest aby dochodziło do prawnie zabronionego naruszenia nietykalności cielesnej innych osób tylko i wyłącznie z uwagi na nieporozumienia finansowe. Sąd miał na uwadze błahy powód (niezbyt znaczna kwota roszczenia) na podstawie którego oskarżony nie tylko wykazał wysoki stopień agresji, ale i dokonał czynu zabronionego. Należy zauważyć, iż nawet jeśli pokrzywdzony jako przedsiębiorca w jakikolwiek sposób dopuścił się oszustwa czy też niewłaściwego wykonania umowy łączącej go z oskarżonym, to nie jest to usprawiedliwieniem zachowania oskarżonego. Kwestia rozpatrywania dochodzonych roszczeń z niewłaściwego wykonania umowy łączącej przedsiębiorców jest domeną sądów gospodarczych lub cywilnych i tam oskarżony winien był kierować swoje roszczenia, a nie załatwiać je siłowo na własną rękę.

Wymierzając karę 50 stawek dziennych grzywny i ustalając wartość jednej stawki dziennej na kwotę 40 złotych sąd miał na uwadze przede wszystkim zakres kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i uświadomienia, iż agresywne zachowania naruszające nietykalność innej osoby nie pozostają bezkarne, zwłaszcza w sytuacji dochodzenia swoich roszczeń pieniężnych. Sąd miał również na uwadze brak refleksji nad niedopuszczalnym i agresywnym zachowaniem oskarżonego oraz jego postawę. Sąd uznał, iż wymierzona kara spełni swoje cele i będzie adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości przy jednoczesnym spełnieniu celów wychowawczych i zapobiegawczych. Sąd wymierzając oskarżonemu karę miał również na uwadze okoliczności łagodzące w postaci dotychczasowej niekaralności.

T. P.

II

W niniejszej sprawie bez wątpienia wystąpiła zarówno szkoda jak i krzywda co do osoby pokrzywdzonego toteż sąd orzekł o środku kompensacyjnym na podstawie art. 46§1 kk.

Stosownie do treści art. 445§1 kc sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę wówczas, gdy doznał on uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, przy czym nie przyznanie zadośćuczynienia winno mieć miejsce w sporadycznych przypadkach, w których przyznanie zadośćuczynienia poszkodowanemu pozostawałoby w jaskrawej sprzeczności z zasadami współżycia społecznego i poczuciem sprawiedliwości, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Poza fakultatywnością przyznawania zadośćuczynienia ustawodawca „przerzucił” na sąd orzekający również sposób ustalenia jego wysokości. Orzecznictwo Sądu Najwyższego wiąże tę wysokość przede wszystkim z funkcją kompensacyjną, to jest z tym, aby kwota pieniężna przyznana poszkodowanemu przedstawiała ekonomicznie odczuwalną wartość i pozwalała na usunięcie doznanej krzywdy, a przynajmniej na jej zminimalizowanie. Z drugiej zaś strony wysokość zadośćuczynienia nie może być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa - musi więc ona być utrzymana w rozsądnych granicach (por. wyroki SN OSNCP 1963, poz.105; OSPiKA 1966, poz.92). Zgodnie ponadto z dyspozycją art. 415 kc to z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że wyrządzenie szkody, o której mowa, musi być konsekwencją zachowania człowieka, przez co należy rozumieć zarówno działanie, jak i zaniechanie. Mówiąc o „działaniu”, wskazuje się na aktywne czynności o charakterze psychofizycznym. Element obiektywny odpowiedzialności odszkodowawczej na podstawie komentowanego przepisu wyznacza pojęcie „bezprawności”, inaczej „obiektywnej nieprawidłowości zachowania sprawcy czynu”. Za dominujące należy uznać w literaturze i orzecznictwie stanowisko przyjmujące szerokie rozumienie bezprawności, obejmujące nie tylko sprzeczność zachowania określonego podmiotu z obowiązującym porządkiem prawnym (w szczególności normami prawa cywilnego, karnego, administracyjnego, pracy, finansowego itp.), ale i z zasadami współżycia społecznego lub dobrymi obyczajami (L. Jantowski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. M. Balwicka-Szczyrba, A. Sylwestrzak, LEX/el. 2026, art. 415).

Mając powyższe na względzie oraz doznane przez pokrzywdzonego niewielkie, ale jednak cierpienie fizyczne, jego poniżenie w wobec partnera biznesowego oraz dokonane uszkodzenia okularów sąd uznał za zasadne orzeczenie na jego rzecz środka kompensacyjnego w łącznej kwocie 3207 zł. Na powyższą kwotę złożyły się kwota 1500 zł tytułem zadośćuczynienia oraz odszkodowanie w kwocie 1707 zł za uszkodzone w sposób nie nadający się do naprawy okulary korekcyjne, których wartość została udokumentowana fakturą VAT (k. 51).

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Sąd nie przychylił się do wniosku pełnomocnika oskarżyciela o zasądzenie zadośćuczynienia w kwocie 20000 zł oraz odszkodowania w kwocie 1927 zł zł. W zakresie zadośćuczynienia to zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził jedynie fakt samego spoliczkowania pokrzywdzonego, a nie jego pobicia jak wskazywał to sam pokrzywdzony oraz świadek (który jak już wspomniano nie widział, gdzie był rzekomo uderzany pokrzywdzony, a zatem równie dobrze mógł odebrać w ten sposób szarpaninę wynikłą po rozpoczęciu nagrywania przez pokrzywdzonego). Wobec powyższego kwota 20000 zł jest w ocenie sądu kwotą wygórowaną za sam fakt naruszenia nietykalności cielesnej w postaci spoliczkowania. W zakresie odszkodowania sąd uwzględnił natomiast wniosek w części, gdyż w przedstawionej fakturze VAT na zakup okularów korekcyjnych (k. 51) co prawda widnieje ogólna kwota 1927 zł jednak składają się na nią okulary korekcyjne (1707 zł) oraz wykupiona usługa nazwana „plan granatowy 2 lata (220 zł)”. W ocenie sądu zasądzenie innej wartości ponad wartość samej zniszczonej rzeczy stoi w sprzeczności z kompensacyjnym charakterem naprawienia szkody. W dacie zdarzenia okulary korekcyjne pokrzywdzonego miały prawie 2 lata, a zatem pokrzywdzony wykorzystał praktycznie w całości przedpłaconą przez siebie usługę.

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Na podstawie art. 628§1 pkt.1 kpk zasądził od oskarżonego T. P. na rzecz K. R. kwotę 1008 złotych tytułem poniesionych przez niego kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrot opłaty od prywatnego aktu oskarżenia w wysokości 1000 złotych (§1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 czerwca 2025 r. w sprawie wysokości zryczałtowanej równowartości wydatków w sprawach z oskarżenia prywatnego). Wysokość zwrotu poniesionych kosztów zastępstwa procesowego sąd ustalił na podstawie §11 ust.2 pkt.1 oraz §17 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Koszty te zasądzono w wysokości minimalnej z racji braku jakiegokolwiek udokumentowania ich wysokości.

IV

Na podstawie art. 3 pkt.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 złotych tytułem opłaty sądowej (2000x10%).

Podpis