Treść orzeczenia
Sygn. akt V GC 565/25
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 20 stycznia 2026 r.
Sąd Rejonowy w Radomiu V Wydział Gospodarczy
w następującym składzie:
Przewodniczący: sędzia Małgorzata Kucharska
Protokolant: Katarzyna Musiałek
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026 roku w Radomiu sprawy z powództwa (...) Spółka jawna we W. przeciwko D. Z., C. Z. i Robertowi Załęckiemu o zapłatę
I. oddala powództwo;
II. zasądza od (...) Spółka jawna we W. na rzecz D. Z., C. Z. i R. Z. kwotę 3.617 (trzy tysiące sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty.
sędzia Małgorzata Kucharska
Uzasadnienie
Pozwem z dnia 21 października 2025 roku (data nadania, k. 51) powód (...) Spółka jawna z siedzibą we W. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanych: D. Z., C. Z. i R. Z. jako wspólników spółki cywilnej G. (...) kwoty 11.234,06 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 16 czerwca 2025 roku do dnia zapłaty i kosztami procesu, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód wskazał, że dochodzi roszczenia na podstawie umowy przelewu wierzytelności zawartej z klientem – S. W.. Podniósł, że strona pozwana zakupiła u klienta powoda skóry bydlęce, i z tego tytułu wystawiono faktury Vat, które strona pozwana opłaciła po terminie. Żądanie powoda dotyczy skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwot:
- 31.888,98 zł liczonych od dnia 30 października 2023 roku do dnia 29 stycznia 2025 roku w kwocie 6.342,63 zł;
- 29.520,00 zł liczonych od dnia 2 stycznia 2024 roku do dnia 20 stycznia 2025 roku w kwocie 4.891,43 zł (pozew, k.3-6).
W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Strona pozwana podniosła zarzut braku legitymacji czynnej powoda oraz braku legitymacji biernej pozwanych. Ponadto wskazywała, że powód nie wykazał wymagalności ani wysokości roszczenia (sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 75-81).
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
G. (...) s.c. zakupiła od S. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą F. (...) towar w postaci skór bydlęcych. Z tego tytułu F. (...) wystawił w ciężar G. (...) s.c. następujące dokumenty:
- fakturę nr (...) na kwotę 31.888,98 zł z terminem płatności do 30 października 2023 roku (faktura, k. 20);
- fakturę nr (...) na kwotę 29.520,00 zł z terminem płatności do 31 grudnia 2023 roku (faktura, k. 21);
Faktura nr (...) została opłacona przelewem w dniu 29 stycznia 2025 roku, a faktura nr (...) została opłacona przelewem w dniu 20 stycznia 2025 roku (potwierdzenie przelewów k. 22-23).
W dniu 26 maja 2025 roku (...) sp. j. z siedzibą we W. jako Nabywca oraz F. (...) jako Klient zawarli umowę określoną jako umowę przelewu wierzytelności. W umowie wskazane zostało, że „Klient z chwilą zawarcia umowy przelewa na rzecz Nabywcy wierzytelność wskazaną w propozycji wykupu, stanowiącej załącznik nr 1 do niniejszej Umowy. Przelew wierzytelności następuje wraz ze wszystkimi związanymi z nią prawami, w szczególności odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spłacie” (2.1.) W zamian za wierzytelność Nabywca miał zapłacić Klientowi cenę w wysokości 2.809 zł (2.2) (umowa przelewu wierzytelności, k. 24-26; zaświadczenie o przelewie wierzytelności, k. 27).
W dniu 4 czerwca 2025 roku (...) sp. j. z siedzibą we W. wystawił w ciężar G. (...) s.c. notę odsetkową (...) na łączną kwotę 11.234,06 zł i wystosował wezwanie do zapłaty (nota odsetkowa, k. 28; przedsądowe wezwanie do zapłaty, k. 29-32; potwierdzenie nadania i doręczenia przesyłki, k. 33-34).
Pomiędzy stronami toczyło się postępowanie w elektronicznym postępowaniu upominawczym o sygn. akt Nc-e (...)/25. Postanowieniem z dnia 15 października 2025 roku postępowanie umorzono (akta sprawy Nc-e (...), k. 35-50).
Sąd Rejonowy zważył, co następuje
W niniejszej sprawie powód wywodził swoje roszczenie z umowy cesji wierzytelności twierdząc, że na jej podstawie nabył wierzytelność przysługującą pierwotnemu wierzycielowi względem pozwanych. Pozwany natomiast podniósł zarzut braku legitymacji czynnej po stronie powoda kwestionując skuteczność nabycia wierzytelności.
W pierwszej kolejności Sąd rozpoznał podniesiony przez pozwanych zarzut braku legitymacji czynnej po stronie powoda, jako zarzut, którego zasadność determinuje możliwość merytorycznej oceny dochodzonego roszczenia. Zarzut ten podlegał ocenie w świetle art. 509 § 1 k.c., zgodnie z którym wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. § 2 tego przepisu stanowi, że wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
Biorąc pod uwagę treść powyższego przepisu należy podkreślić, że warunkiem skuteczności cesji jest dostateczne oznaczenie przedmiotu przelewu, pozwalające na jego jednoznaczną identyfikację. Wierzytelność będąca przedmiotem cesji musi być zatem zindywidualizowana w sposób nie budzący żadnych wątpliwości. Indywidualizacja wierzytelności powinna nastąpić już w treści umowy przelewu bądź w załącznikach stanowiących jej integralną część. Brak dostatecznego określenia wierzytelności prowadzi do wniosku, że nie doszło do skutecznego rozporządzenia prawem w postaci przeniesienia wierzytelności.
Z treści umowy przelewu wierzytelności przedłożonej przez powoda wynika, że strony nie wskazały w umowie jaka konkretnie wierzytelność jest przedmiotem przelewu. Strony tej umowy wskazały bowiem, że „Klient z chwilą zawarcia niniejszej umowy przelewa na rzecz Nabywcy wierzytelność wskazaną w propozycji wykupu stanowiącej załącznik nr 1 do niniejszej Umowy”. Tym samym indywidualizacja przelewanej wierzytelności miała nastąpić w załączniku do umowy. W toku postępowania powód nie przedłożył wskazanego załącznika nr 1, nie dołączył go do pozwu, nie uzupełnił też materiału dowodowego w tym zakresie na dalszym etapie postępowania. W konsekwencji nie zostało przez powoda wykazane aby nabył wierzytelność, obejmującą roszczenie dochodzone pozwem. Wskazać należy, że ciężar wykazania istnienia oraz skutecznego nabycia wierzytelności spoczywa na powodzie, czemu powód nie sprostał.
Mając na względzie powyższe, Sąd oddalił powództwo w całości.
Orzeczenie o kosztach zostało oparte na zasadzie z art. 98 § 1 k.p.c. Powodowa spółka, jako strona przegrywająca, zobowiązana był zwrócić stronie pozwanej koszty niezbędne do celowej obrony, które obejmowały wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w kwocie 3.600 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłatę od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych.