descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt IV P 260/25

Uzasadnienie

(sporządzono na podstawie art. 505 8 § 4 k.p.c.)

V. L. wniosła pozwem z dnia 3 lipca 2025 roku (data wpływu) o zasądzenie od Starostwa Powiatowego w L. nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym kwoty 1823,54 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 1 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty, która to kwota stanowiła należne dodatkowe wynagrodzenie roczne dla pracownika sfery budżetowej obliczone proporcjonalnie do okresu zatrudnienia oraz o zasądzenie od Starostwa Powiatowego w L. na rzecz V. L. kosztów procesu według norm przepisanych. V. L. wniosła, w razie wniesienia przez Starostwo Powiatowe w L. sprzeciwu od nakazu zapłaty lub stwierdzenia braku podstaw do rozpoznania sprawy w postępowaniu upominawczym, wydanie wyroku zgodnie z żądaniem pozwu (k. 4-9 – pozew).

Sąd stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym w niniejszej sprawie (k. 27 – zarządzenie).

W odpowiedzi na pozew Starostwo Powiatowe w L. reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego (k. 42 – pełnomocnictwo) wniosło o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od V. L. kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty (k. 36-41 – odpowiedź na pozew).

W piśmie z dnia 23 lutego 2026 roku (data wpływu) V. L. wskazała, że modyfikuje dotychczasowe stanowisko w sprawie w ten sposób, iż podtrzymuje stanowisko wyrażone w pozwie inicjującym przedmiotowe postępowanie, z tą różnicą, że wniosła o zasądzenie od Starostwa Powiatowego w L. kwoty 1793,54 zł, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 1 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty i cofnęła powództwo w zakresie zapłaty pozostałej kwoty, tj. w zakresie zapłaty 30 zł wraz ze zrzeczeniem się roszczenia (k. 59-60v. – pismo).

Na rozprawie w dniu 28 maja 2026 roku po stronie powodowej ujawnił się pełnomocnik w osobie radcy prawnego (k. 67 – pełnomocnictwo). Na rozprawie pełnomocnik V. L. wniósł o zasądzenie na rzecz powódki od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (k. 70 /00:01:24-00:02:06/ - protokół rozprawy z dnia 28 maja 2026 roku).

W myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1690 z późn. zm.) wynagrodzenie roczne ustala się w wysokości 8,5% sumy wynagrodzenia za pracę otrzymanego przez pracownika w ciągu roku kalendarzowego, za który przysługuje to wynagrodzenie, uwzględniając wynagrodzenie i inne świadczenia ze stosunku pracy przyjmowane do obliczenia ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, a także wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy oraz wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przysługujące pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy. Natomiast zgodnie z ust. 2 w przypadkach, o których mowa w art. 2 ust. 3, wysokość wynagrodzenia rocznego ustala się proporcjonalnie do okresu przepracowanego u danego pracodawcy.

Pracownik nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w pełnej wysokości po przepracowaniu u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego (art. 2 ust. 1 ww. ustawy). Pracownik, który nie przepracował u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego, nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego, pod warunkiem, że okres ten wynosi co najmniej 6 miesięcy (art. 2 ust. 2 ww. ustawy).

Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ppkt b) ww. ustawy przepracowanie co najmniej 6 miesięcy warunkujących nabycie prawa do wynagrodzenia rocznego nie jest wymagane w przypadku rozwiązania stosunku pracy w związku z przeniesieniem służbowym.

Powódka została przeniesiona ze stanowiska Głównego Specjalisty ds. zamówień publicznych i pozyskiwania środków zewnętrznych w Starostwie Powiatowym w L. do pracy w Urzędzie Gminy w M.-C. na stanowisko Głównego specjalisty ds. zamówień publicznych” od dnia 4 lipca 2022 roku na podstawie porozumienia zawartego w trybie art. 22 ustawy z dnia 21 listopada 2008 roku o pracownikach samorządowych (tj. Dz. U z 2022 r. poz. 530).

Zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (tj. Dz. U z 2022 r. poz. 530 z późn. zm.) pracownika samorządowego zatrudnionego na stanowisku urzędniczym, w tym kierowniczym stanowisku urzędniczym, można na jego wniosek lub za jego zgodą przenieść do pracy w innej jednostce, o której mowa w art. 2, w tej samej lub innej miejscowości, w każdym czasie, jeżeli nie narusza to ważnego interesu jednostki, która dotychczas zatrudniała pracownika samorządowego, oraz przemawiają za tym ważne potrzeby po stronie jednostki przejmującej (ust. 1). Przeniesienia dokonuje się w drodze porozumienia pracodawców (ust. 2). W przypadku przeniesienia pracownika samorządowego zatrudnionego na stanowisku urzędniczym, w tym kierowniczym stanowisku urzędniczym, do innej jednostki jego akta osobowe wraz z pozostałą dokumentacją w sprawach związanych ze stosunkiem pracy przekazuje się do jednostki, w której pracownik ma być zatrudniony (ust. 3).

Bezspornym w sprawie było to, iż powódce po przeniesieniu nie wydano świadectwa pracy, a akta osobowe powódki zostały przekazane do Urzędu Gminy w M.-C.. W sprawie bezspornym pozostawało również to, że Urząd Gminy w M.-C. wypłacił powódce dodatkowe wynagrodzenie roczne proporcjonalnie do przepracowanego przez nią w tym Urzędzie okresu. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależało od analizy prawnej, czy w stosunku do powódki ma zastosowanie art. 2 ust. 3 pkt 4 ppkt b) ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej

Strona pozwana stała na stanowisku, iż w wyniku porozumienia z dnia 26 kwietnia 2022 roku nie doszło do rozwiązania dotychczasowego stosunku pracy, wobec czego ww. regulacja nie może mieć zastosowania. Ponadto powódka w związku z przebywaniem na zwolnieniu chorobowym nie przepracowała u pozwanego efektywnie okresu co najmniej sześciu miesięcy w wyniku czego nie spełniła przesłanek ogólnych do wypłaty dodatkowego wynagrodzenia rocznego. Z tym stanowiskiem pozwanego nie sposób się zgodzić.

Choć regulacja art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników sfery budżetowej wskazuje, że pracownik nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w pełnej wysokości po przepracowaniu u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego, to jednak zgodnie z ust. 2 tego przepisu pracownik, który nie przepracował u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego, nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego, pod warunkiem, że okres ten wynosi co najmniej 6 miesięcy. Strona pozwana wadliwie interpretuje powyższą regulację uznając, że do nabycia przez powódkę prawa do proporcjonalnego wynagrodzenia rocznego od pozwanego Starostwa doszłoby, gdyby wykazała ona efektywnie przepracowany przez siebie w tym Starostwie w 2022 r. okres co najmniej 6 miesięcy. Zdaniem strony pozwanej do V. L. nie miały zastosowania wyjątki określone w art. 2 ust. 3 ustawy, gdyż nie doszło do rozwiązania stosunku pracy.

Jak już wskazywano, zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej, w przypadkach, o których mowa w art. 2 ust. 3, wysokość wynagrodzenia rocznego ustala się proporcjonalnie do okresu przepracowanego u danego pracodawcy. W ocenie Sądu ten przepis należy interpretować łącznie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ppkt b) ww. ustawy oraz korelować do regulacji art. 2 ust.3 pkt 5 ppkt a) tejże ustawy. Przepis art. 2 ust. 3 pkt 5 ppkt a wskazuje, że przepracowanie co najmniej 6 miesięcy warunkujących nabycie prawa do wynagrodzenia rocznego nie jest wymagane w przypadku podjęcia zatrudnienia w wyniku przeniesienia służbowego. Przepisu art. art. 2 ust. 3 pkt 4 ppkt b) – wskazuje z kolei, że przepracowanie co najmniej 6 miesięcy warunkujących nabycie prawa do wynagrodzenia rocznego nie jest wymagane w przypadku rozwiązania stosunku pracy w wyniku m. in. przeniesienia służbowego.

Obie powyższe regulacje traktują o „zmianie” podmiotu zatrudniającego w wyniku przeniesienia służbowego, używają jednak odmiennej terminologii wskazując na moment końcowy wykonywania obowiązków w podmiocie, w którym pracownik pracował dotychczas (rozwiązanie stosunku pracy) i początkowy w podmiocie, w którym pracownik w wyniku przeniesienia rozpoczyna wykonywanie zadań (podjęcie zatrudnienia). Skoro mowa o przeniesieniu służbowym, a o tym stanowi także regulacja oraz art. 2 ust. 3 pkt 5 ppkt a), to nie dochodzi do rozwiązania stosunku pracy w tym kontekście, że nie następuje złożenie oświadczeń woli o tym, że uprzedni pracodawca rozwiązał stosunek pracy, nie zostaje wydane świadectwo pracy i nie następuje konieczność zawarcia umowy z nowym pracodawcą, do którego na mocy porozumienia pracownik jest przenoszony. Jeśli pracownik zostaje przeniesiony do pracy u innego pracodawcy, to z uwzględnieniem tego, że stosunek pracy zachowuje ciągłość, więc oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę i nowa umowa o pracę nie są w tej sytuacji wymagane. Przepis, na który powołuje się powódka, czyli art. 2 ust. 3 pkt 4 ppkt b) wskazuje na rozwiązanie stosunku pracy w związku z przeniesieniem służbowym w kontekście tym, że w odniesieniu do sytuacji powódki pewien okres, w którym świadczyła ona pracę na rzecz Starostwa Powiatowego w L. się zakończył, a rozpoczął się okres świadczenia pracy na rzecz Urzędu Gminy w M.-C..

Gdyby ustawodawca możliwość zastosowania wyjątku o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ppkt b) uznawał wyłącznie w sytuacji, gdy przeniesienie służbowe połączone byłoby z formalnym rozwiązaniem stosunku pracy (tj. ze złożeniem oświadczenia jednej strony lub obu stron o rozwiązaniu), to zasady konsekwencji wskazywałyby, że przepis art. 2 ust. 3 pkt 5 ppkt a powinien traktować o „nawiązaniu stosunku pracy w wyniku przeniesienia służbowego”, a nie o podjęciu zatrudnienia w wyniku przeniesienia. Abstrahując od faktu, że w sytuacji konieczności składania oświadczeń o rozwiązaniu stosunku pracy i oświadczeń o jego nawiązaniu walor przeniesienia służbowego zupełnie traci znaczenie i sens, uznać należy, że użycie zwrotu „rozwiązanie stosunku pracy” w art. 2 ust. 3 pkt 4 ppkt b) przez ustawodawcę nie mogło mieć zamiaru rozróżniania w razie przeniesienia np. dwóch rodzajów przeniesień służbowych (z oświadczeniami o rozwiązaniu/nawiązaniu i bez). Skoro zaś mowa o jednolitej sytuacji przeniesienia służbowego, należy uznać, że sformułowanie „rozwiązanie stosunku pracy” w art. 2 ust. 3 pkt 4 ppkt b ustawy musi być rozumiane nie jako sformalizowane oświadczenie jednej lub dwóch stron stosunku, lecz oznacza po prostu moment zakończenia wykonywania obowiązków dla podmiotu, z którego następuje przeniesienie.

Sposób interpretowania przez stronę pozwaną regulacji art. 2 ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników sfery budżetowej jest wadliwy również z tego względu, że przy przyjęciu takiego sposobu rozumienia tych regulacji pracownikowi podlegającemu przeniesieniu dodatkowe wynagrodzenie roczne za cały rok przysługiwałoby wyłącznie w sytuacji dokonania tego przeniesienia w okresie z 30 czerwca na 1 lipca, tj dokładnie w połowie roku i wyłącznie w sytuacji, gdy w każdym z półroczy pracownik efektywnie pół roku by przepracował (u każdego z pracodawców). Dokonanie przeniesienia służbowego na przełomie maja i czerwca pozbawiałoby pracownika, nawet w sytuacji efektywnego przepracowania u obu pracodawców całego roku kalendarzowego prawa do dodatkowego wynagrodzenia rocznego proporcjonalnego za okres do końca maja. Co więcej, taki sposób interpretowania przepisu stawiałby pracownika podlegającego przeniesieniu w gorszej sytuacji od pracownika, który takiemu przeniesieniu nie podlega również w innej sytuacji, gdyż regulację dotyczącą proporcjonalności okresu przepracowanego (art. 2 ust .2) nakazywałby stosować do każdego z pracodawców z osobna, a nie łącznie i pozbawiałby prawa do proporcjonalnej części wynagrodzenia rocznego za 6 miesięcy (w wyżej wskazywanej sytuacji przeniesienia na przełomie czerwca i lipca) choćby w przypadku 1 dnia niezdolności do pracy w którymkolwiek półroczu. Pracownik niepodlegający przeniesieniu w takiej sytuacji prawo do proporcjonalnego wynagrodzenia rocznego zachowywałby wszak niemal w 100%. Zdaniem Sądu regulacja art. 2 ust. 2 ustawy w sytuacji powódki dotyczy konieczności efektywnego przepracowania co najmniej okresu półrocznego łącznie u obu pracodawców.

W związku z powyższym Sąd stwierdził, iż na rzecz powódki należne było dodatkowe wynagrodzenie roczne ustalone zgodnie z art. art. 4 ust. 2 ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej, czyli proporcjonalnie co do okresu efektywnie przepracowanego u pozwanego pracodawcy.

Kwota dochodzona przez powódkę tytułem dodatkowego wynagrodzenia rocznego nie była sporna co do wysokości, albowiem stosownie do okresów samego wykonywania obowiązków, poza zwolnieniami lekarskimi, Starostwo Powiatowe w L. w odpowiedzi na pozew przedstawiło swoje wyliczenia kwoty, jakiej powinna dochodzić powódka i kwota ta następczo została przez powódkę zaakceptowana poprzez zmodyfikowanie powództwa i cofnięcie powództwa w pozostałym zakresie wraz ze zrzeczeniem się roszczenia.

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie wyżej wskazanych przepisów zasądził na rzecz powódki kwotę 1793,54 złotych tytułem wynagrodzenia za pracę (dodatkowego wynagrodzenia rocznego) jak w pkt I wyroku.

O odsetkach rozstrzygnięto na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej wynagrodzenie roczne wypłaca się, z zastrzeżeniem ust. 3, nie później niż w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje to wynagrodzenie. Oznacza to, że roszczenie o dodatkowe wynagrodzenie roczne w przypadku V. L. stało się wymagalne z upływem trzech pierwszych miesięcy roku kalendarzowego 2023. Odsetki od kwoty dochodzonej pozwy były należne od dnia 1 kwietnia 2023 roku.

W pkt. II wyroku zgodnie z treścią art. 355 §1 k.p.c. umorzono postępowanie w pozostałym zakresie z uwagi na cofnięcie przez V. L. pozwu wraz ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie 30,00 złotych wykraczającym ponad kwotę 1793,54 złote.

Zgodnie z art. 98§ 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Z kolei w myśl art. 100 k.p.c. w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone, sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania.

V. L. wygrała proces niemal w całości (za wyjątkiem części, w której powództwo zostało cofnięte) i w skład poniesionych przez nią kosztów wchodziło wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika ustalono na podstawie § 2 pkt 3 w zw. z §9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. „w sprawie opłat za czynności radców prawnych” (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku „o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych” (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228 z późn. zm.) kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu.

W punkcie IV wyroku Sąd, na podstawie art. 113 ust. 1 ww. ustawy w zw. z art. 98 § 1 k.p.c. oraz art. 100 k.p.c, nakazał pobrać kwotę 200,00 złotych tytułem opłaty od pozwu, od uiszczenia której powódka była zwolniona z mocy ustawy (art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c.). Powódka wygrała proces niemal w całości, Sąd obciążył więc pozwanego jako stronę przegrywającą całością opłaty sądowej. Wysokość opłaty ustalono na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 3 u.k.s.c.

Rygor natychmiastowej wykonalności nadano na podstawie art. 477 2 §1 k.p.c z uwagi na fakt, że kwota zasądzona nie przekraczała jednomiesięcznego wynagrodzenia.

Sędzia Grzegorz Kozłowski

ZARZĄDZENIE

Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełn. pozwanego.

Sędzia Grzegorz Kozłowski