IV Ka 212/26UzasadnienieSąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim

Uzasadnienie Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 24 kwietnia 2026 r.

Zobacz w SAOS
kara
Jedno kliknięcie tworzy streszczenie, stan faktyczny, rozstrzygnięcie i argumentację tego orzeczenia (bezpłatnie, obowiązują dzienne limity).

Treść orzeczenia

Uzasadnienie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 212 / 26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 16 grudnia 2025 roku o sygnaturze akt II K 404 / 25

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

rażącej łagodności wymierzonych wobec oskarżonej kar jednostkowych oraz łącznej pozbawienia wolności

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Obrońca w swojej apelacji, koncentrując się na uwypukleniu okoliczności działających na korzyść oskarżonej, w szczególności zaś w postaci:

- przeproszenia pokrzywdzonych, połączonego z naprawieniem wyrządzonych im szkód i krzywd,

- przyznania się do winy w odniesieniu do obu zarzuconych czynów, połączonego z wyrażeniem skruchy w związku z ich popełnieniem,

- pozytywnej postawy oskarżonej w okresie niedawno zakończonego pobytu w zakładzie karnym, pomija istnienie i charakter tych o wymowie przeciwnej. Tymczasem są one na tyle ważkie i ją obciążające, że wymierzenie jakichkolwiek mniej dolegliwych kar jednostkowych, jak i łącznej, aniżeli te wskazane w zaskarżonym wyroku, raziłoby łagodnością. Uwzględnić w tym kontekście należało przede wszystkim:

- uprzednią, wielokrotną karalność oskarżonej, w tym za przestępstwo podobne, min. skutkujące jej odpowiedzialnością w warunkach recydywy, o jakiej mowa w art. 64 § 1 kk;

- popełnienie obu przestępstw na szkodę osób w dalece zaawansowanym wieku, przy bezwzględnym wykorzystaniu wynikającą stąd ich łatwowierności, naiwności i życiowej nieporadności;

- popełnienie obu przestępstw w sposób wcześniej przemyślany i zaplanowany, na co wskazuje uprzednio „ wyselekcjonowany ” dobór ofiar i przyjęty modus operandi.

Przy ich wyeksponowaniu przypomnieć należy, iż czyn z art. 280 § 1 kk zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 2 do 12 lat, zaś czyn z art. 278 § 3a kk karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. W związku z przypisaniem popełnienia obu tych czynów w warunkach recydywy z art. 64 § 1 kk, sąd I instancji zobligowany był do wymierzenia stosownych kar powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a mógł je wymierzyć nawet w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Przy uwzględnieniu tak kształtujących się granic ustawowego zagrożenia i tak ważkich okoliczności obciążających oskarżoną, jak przedstawione powyżej, uzasadnionym jawi się wniosek, że oskarżonej i tak wymierzono kary jednostkowe w wysokościach nieznacznie tylko przekraczających dolne progi tegoż zagrożenia, a to oznacza, że przywołane przez skarżącego okoliczności łagodzące uwzględnione zostały w stopniu aż nadto wystarczającym. Z tego też powodu przyjąć należało, że wyrażone w apelacji oczekiwanie wymierzenia kar jednostkowych na poziomie najniższym, przy istnieniu i wadze opisanych wyżej okoliczności działających na niekorzyść oskarżonej, jawi się jako nieakceptowalne. Podobnie rzecz przedstawia się w odniesieniu do postulatu wymierzenia kary łącznej „ w najniższym możliwym wymiarze ”. Nawet, jeśli można wyprowadzić pozytywy co do zachowaniu oskarżonej w czasie niedawnego pobytu w zakładzie karnym, które uwypukla w swojej apelacji obrońca, to trudno uznać, by ten stosunkowo krótki okres poprawy postawy życiowej oskarżonej, na swój sposób wymuszonej warunkami izolacji penitencjarnej, mógł rzutować na bardziej korzystny dla niej sposób ukształtowania kary łącznej, aniżeli ten przedstawiony w zaskarżonym wyroku. Z punktu widzenia prognostycznego, jeśli chodzi o wyniki resocjalizacji, nie można go przeceniać i uwzględniać jego wymowy w oderwaniu od dotychczasowego trybu jej życia, a zwłaszcza tego, że na przestrzeni poprzednich lat dopuszczała się licznych i rozmaitych rodzajowo przestępstw. Mając na uwadze treść art. 85a kk, skazana nie może oczekiwać, by okres stosunkowo krótkiego okresu poprawnego zachowania w warunkach osadzenia w zakładzie karnym przesłaniał wymowę uprzedniego, wielokrotnego wchodzenia w konflikt z prawem. Stosowanie postulowanej w apelacji zasady wymierzenia kary łącznej może wchodzić w grę jedynie w przypadkach zupełnie szczególnych, przy wyjątkowym nagromadzeniu korzystnych z punktu widzenia skazanego okoliczności, do których odwołuje się przepis art. 85a kk. Sąd odwoławczy tokowego ich natężenia się jednak nie doszukał. Przypomnieć należy, iż kara łączna jest swego rodzaju podsumowaniem przestępczej działalności sprawcy. Nie może więc być wymierzana w sposób, który stanowiłby niezrozumiałą – z punktu widzenia dyrektyw, do jakich odwołuje się art. 85a kk – premię dla sprawcy z tego tylko powodu, że popełnił więcej, aniżeli jedno przestępstwo. Nie może bez uzasadnionych powodów prowadzić do faktycznej bezkarności za jedno z nich – sprawca nie powinien być premiowany z powodu intensywności przestępczego działania. Mając to wszystko na uwadze sąd odwoławczy zgodził się z sądem I instancji, że kształtowanie kary łącznej winno odbyć się przy zastosowaniu zasady mieszanej, ale przy wymierzeniu kary łącznej istotnie odbiegającej ( surowszej ) od najniższej z kar jednostkowych. Pamiętać należy, iż instytucja kary łącznej nie jest ustanowiona po to, by w każdym przypadku przysparzać oskarżonym jak najdalej idących korzyści.

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

- obniżenie kary pozbawienia wolności za czyn z art. 280 § 1 kk do poziomu 2 lat i 1 miesiąca;

- obniżenie kary pozbawienia wolności za czyn z art. 278 § 3a kk do poziomu 7 miesięcy;

- obniżenie kary łącznej pozbawienia wolności do „ możliwie najniższego wymiaru”.

☐ zasadne

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Omówiono powyżej

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1W całości

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Omówiono powyżej

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

0.0.1-

Zwięźle o powodach zmiany

-

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6. Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Wobec nieuwzględnienia apelacji wniesionej na rzecz oskarżonej, przy uwzględnieniu treści art. 636 § 1 kpk, obciążono ją kosztami procesu za II instancję.

7. PODPIS

Potrzebujesz pomocy prawnej w podobnej sprawie?
Znajomość orzecznictwa to jedno — zastosowanie go w Twojej sprawie to drugie. Znajdź na Prawnet zweryfikowanego prawnika od takich spraw.
Znajdź prawnika

Tekst pochodzi z publicznego rejestru SAOS (saos.org.pl). Prawnet nie jest wydawcą tego orzeczenia. Analiza AI i streszczenie AI są materiałem pomocniczym — zweryfikuj je z treścią orzeczenia przed powołaniem.