Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 2
Sygnatura akt
Sygn. akt IV Ka 211/26
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1. CZĘŚĆ WSTĘPNA
1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 17 grudnia 2025 orku w sprawie II K 893/25.
1.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
1.3. Granice zaskarżenia
1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☐ w całości
☒ w części
☐co do winy
☒co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.1.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana
2. Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
1.5. Ustalenie faktów
1.1.3. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.1.1.
1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.2.1.
1.6. Ocena dowodów
1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
3.1.
Rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności, której dolegliwość przekracza stopień winy i jest nieadekwatna do celów jakie kara winna spełnić zwłaszcza w zakresie prewencji indywidualnej, ale i społecznego oddziaływania, podczas gdy na podstawie okoliczności, które powinny mieć wpływ na zasadniczy wymiar kary, zachodzi wyraźna dysproporcja między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną, w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary.
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Sprawstwo oskarżonego w odniesieniu do przypisanego mu czyny nie było kwestionowane i w świetle zebranych dowodów nie budzi wątpliwości. Prawidłowa jest też ocena prawna przypisanego oskarżonemu czynu.
Zmiana wysokości orzeczonej kary ( reakcji karnej ) mogłaby w wyniku postępowania odwoławczego nastąpić jedynie wówczas, gdyby kara ta jawiła się jako „rażąco niewspółmierna”. Owa niewspółmierność w ustawie została poprzedzona określeniem „rażąca", co wyraźnie zaostrza kryterium zmiany wyroku z powodu czwartej podstawy odwoławczej.
Rażąca niewspółmierność zachodzić może wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności mających zasadniczy wpływ na jej wymiar można by przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej a wymierzoną w I instancji.
Sąd odwoławczy uznał, iż taka sytuacja na korzyść oskarżonego w przedmiotowej sprawie zachodziła. W tym kontekście należy uwzględnić, iż:
- oskarżony jechał motorowerem, a więc pojazdem mechanicznym mniej niebezpiecznym dla innych uczestników ruchu rogowego niż na przykład samochód;
- podjął leczenie odwykowe;
- funkcjonuje na poziomie intelektualnym w dolnym zakresie normy, wykazuje cechy łagodnych zaburzeń poznawczych.
Uwzględniając te okoliczności sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
- wymierzoną w punkcie 1 karę pozbawienia wolności obniżył do 5 miesięcy;
- w związku z zaostrzeniem Kodeksu karnego od 29 stycznia 2026 roku zastosował wobec sprawcy stan prawny obowiązujący przed tą datą, w czasie czynu.
Przy ustalaniu stopnia winy sąd powinien wziąć zatem pod uwagę zarówno elementy strony podmiotowej czynu zabronionego, tj. umyślność (postać zamiaru, motywację sprawcy), jak i przesłanki przesądzające o możliwości przypisania winy sprawcy, tj. ogólną zdolność jej przypisania uwarunkowaną dojrzałością i poczytalnością oskarżonego, jak i brakiem anormalnej sytuacji motywacyjnej (M. Kalitowski, w: O. Górniok i in., KK. Komentarz, 2002/2003, s. 571–572). Stan psychiczny oskarżonego zmniejszał stan zawinienia oskarżonego, co uwzględnił sąd odwoławczy przy wymiarze kary; jednak nie determinował je dalszego obniżenia, gdyż nie miał wpływu na ograniczenie poczytalności oskarżonego w czasie czynu ( czy też na prowadzenie obrony w sprawie w sposób rozsądny ).
Sąd odwoławczy uznał, iż realia przedmiotowej sprawy przeciwstawiają się dalszemu łagodzeniu reakcji karnej zastosowanej wobec oskarżonego.
w odniesieniu do kary pozbawienia wolności nie zachodziła.
W tym kontekście należy uwzględnić, iż:
- oskarżony był uprzednio karany, w tym z art. 178a § 1 kk. W krótkiej perspektywie czasu okazał jednak powtarzającą się tendencję, iż ma on skłonność do lekceważenia porządku prawnego. Wcześniejsze reakcja karna, o charakterze wolnościowym nie odniosła wobec niego pożądanych efektów w postaci utrwalenia postawy w kierunku przestrzegania porządku prawnego; dane te wskazują, iż w/w nie wyciągnął wniosków z uprzedniego skazania;
- jego stan nietrzeźwości przekraczał czterokrotność dolnego ustawowego progu nietrzeźwości ( art. 115 § 16 KK ) i prowadził do znacznego upośledzenia zdolności psychofizycznych. Nie panował nad motorowerem i doprowadził do jego upadku;
- czynu tego sprawca dopuścił się w zamiarze bezpośrednim. Alkohol zwiększa zuchwalstwo, zaburza racjonalność myślenia, powoduje zmniejszenie obawy przed odpowiedzialnością i sprzyja podejmowaniu decyzji o naruszeniu porządku prawnego. Oskarżony samodzielnie podjął decyzję o prowadzeniu samochodu. Musiał on zdawać sobie sprawę z konsekwencji skazania go w razie zatrzymania jako kierowcy prowadzącego pojazd w stanie nietrzeźwości;
- oskarżony poruszał się pojazdem mechanicznym około godziny 14.30, kiedy natężenie ruchu jest duże, w obszarze zurbanizowanym;
- uwarunkowania tego czynu wskazują na łatwość podjęcia decyzji o prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości.
Okoliczności popełnienia przypisanego mu czynu wskazują jednak na znaczny stopień jego społecznej szkodliwości.
Przestępstwo z art. 178a § 4 kk jest zagrożone karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Dodatkowo z art. 69 § 4 kk wynika, że wobec sprawcy takiego przestępstwa sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Ponadto warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności może nastąpić, jeżeli kara ta nie przekracza roku, a sprawca nie był skazany na karę pozbawienia wolności ( art. 69 § 1 kk ). Warunek uprzedniej niekaralności na karę pozbawienia wolności nie jest wobec oskarżonego spełniony. Odpada więc możliwość zastosowania wobec niego środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Jego sylwetka i waga przedmiotowego czynu, uprzednia karalność sprzeciwiają się zastosowaniu instytucji mogących prowadzić do złagodzenia mu rodzaju orzeczonej kary. W sprawie bowiem przeważają zdecydowanie okoliczności obciążające, które jednoznacznie przeciwstawiają się aż tak łagodnemu uksztaltowaniu tej kary.
Sąd okręgowy uznał, iż skorygowana w instancji odwoławczej kara, uwzględnia okoliczności popełnienia tego czynu, uprzednią karalność sprawcy i razem z innymi rozstrzygnięciami zawartymi w wyroku tworzy należną sprawcy reakcję karną pozwalającą na osiągnięcie wobec niego celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Prawidłowa reakcja karna nie może służyć premiowaniu skazanych przez ograniczenie ich odpowiedzialności karnej lecz rzeczywistemu oddaniu zawartości kryminalnej czynu, jakiego się dopuścili. Złagodzenie większe tej kary prowadziłoby do bezpodstawnego i niezrozumiałego w danych realiach pobłażliwego traktowania sprawcy i nie osiągałoby zakładanych celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Oskarżony musi zdawać sobie sprawę, iż za każde kolejne przestępstwo, zwłaszcza przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji grozi mu odpowiednio wysoka reakcja karna, a w realiach jego uprzedniej karalności nie może już liczyć na pobłażliwość. Może on ubiegać się o wykonanie tej kary w drodze dozoru elektronicznego.
Dalsze pobłażanie sprawcy nie skoryguje jego postaw w kierunku przestrzegania społecznie pożądanych norm zachowania.
Brzmienie art. 42 § 3 kk jest jednoznaczne i statuuje po stronie sądu orzekającego obowiązek orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia m.in. przestępstwa z art. 178a § 4 kk, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Nie ulega żadnej wadliwości, że ten przepis ma charakter obligatoryjny, a tylko w wyjątkowym wypadku – uzasadnionym szczególnymi okolicznościami – pozwala na odstąpienie od orzeczenia dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów.
Sąd odwoławczy uznał, iż w sprawie nie zachodzi jednak wymieniony w art. 42 § 3 kk wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami.
Oskarżony ma 59 lat. Od wielu lat nadużywa alkoholu. Czynu tego dopuścił się po upływie półtora miesiąca od czasu jego poprzedniego skazania za czyn z art. 178a § 1 kk. To z zachowania sprawcy wynika wniosek, że lekceważy on zasady ostrożności i bezpieczeństwo innych uczestników ruchu, przez co stwarza zagrożenie w komunikacji ( zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach - II Wydział Karny z dnia 26 lipca 2012 r.II AKa 250/12, Legalis ), jako potencjalny kierowca wszystkich pojazdów. Instytucja ta ma na celu eliminowanie z ruchu drogowego sprawców takich przestępstw, których okoliczności popełnienia wskazują, że prowadzenie przez nich pojazdu zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Okres tego środka orzeczony w instancji odwoławczej jest odpowiednio długi i dolegliwy dla sprawcy, ma także znaczenie prewencyjnie, gdyż prowadzi do zabezpieczenia innych osób korzystających z drogi, przed sprawcą, który okazał, ze nie jest w stanie kontrolować swoich działań pod wpływem alkoholu.
Świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy (...) w wysokości 10000 złotych zostało orzeczone przez sąd I instancji środki w minimalnej ustawowej wysokości i nie mogło podlegać korekcie na korzyść oskarżonego. Sąd I instancji uwzględnił więc już w ramach zastosowanej reakcji karnej okoliczności łagodzące. Zgodnie z art. 43a § 3 kk świadczenie pieniężne sąd obligatoryjnie orzeka w wypadku skazania za przestępstwa z art. 178a § 4 kk w wysokości co najmniej 10000 zł ( do 60000 zł ). Ustawa nie przewiduje żadnego wyjątku. Orzeczony na podstawie art. 43a § 2 kk środek karny ma charakter rozstrzygnięcia penalnego i w związku z tym z założenia - ma stanowić dodatkową dolegliwość adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości, czynu, mającą do spełnienia cele w zakresie prewencji ogólnej i indywidualne. Świadczenie to zostało orzeczone w zaskarżonym wyroku w najniższej ustawowej wysokości i brak jest podstawy prawnej – bez obrazy prawa materialnego – do jego obniżania. Nawet jednak w tej najniższej ustawowej wysokości świadczenie to jest na tyle dolegliwe wobec sprawcy, iż uświadamia mu nieopłacalność popełniania tego rodzaju przestępstw. Konsekwencją przedmiotowego czynu ( prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości ( 2,14 promila alkoholu we krwi ) było obligatoryjne orzeczenie przepadku pojazdu mechanicznego prowadzonego przez sprawcę.
Zgodnie z treścią art. 53 kk sąd wymierza karę bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Decydując o wymiarze kary sąd uwzględnia także rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, motywację i sposób zachowania się sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu. Kara bowiem musi być sprawiedliwa, nie jest formą odwetu za popełniony czyn.
Trzecia ogólna dyrektywa sądowego wymiaru kary to dyrektywa prewencji indywidualnej. Wymierzona kara ma oddziaływać na sprawcę poprzez osiągnięcie celu zapobiegawczego i wychowawczego. Cel zapobiegawczy zostaje osiągnięty, jeśli ukarany sprawca w przyszłości nie popełni już przestępstwa, natomiast cel wychowawczy odnosi się do zmiany osobowości sprawcy, jego postawy, w szczególności do wykształcenia u niego poszanowania dla norm prawnych. Kluczowym kryterium przy orzekaniu kary w perspektywie prewencji indywidualnej jest osobowość sprawcy. Sąd jest zobligowany do postawienia prognozy kryminologicznej, zgodnie z kryteriami wskazanymi w art. 53 § 1 i 2 kk. Taka prognoza kryminologiczna powinna stanowić bazę do dokonywania wyboru optymalnej sankcji, mając na względzie zarówno rodzaj, jak i surowość kary (M. Szczepaniec, Wybór optymalnej..., s. 42). Oskarżony jest sprawcą, co do którego wcześniejsza kara nie była skuteczna. Dlatego w kontekście przypisanego mu czynu wymaga odpowiednio surowej reakcji karnej, która w tym przypadku obejmuje karę bezwzględną pozbawienia wolności w wymiarze 5 miesięcy; sąd odwoławczy nie widzi jakichkolwiek powodów, aby w II instancji rozstrzygnięcie to skorygować jeszcze na korzyść oskarżonego.
Sąd I instancji miał na uwadze również dyrektywę prewencji ogólnej, tj. „kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa”. Jest to dyrektywa pozytywnej prewencji ogólnej, która nie może być pojmowana wyłącznie jako odstraszanie społeczeństwa, a więc wymierzanie konkretnemu sprawcy surowej kary, nawet ponad stopień winy. Tylko, bowiem kara sprawiedliwa, współmierna do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, a przy tym wymierzona w granicach winy sprawcy, może mieć pozytywny wpływ na społeczeństwo, budzić aprobatę dla wymierzonych kar oraz zaufanie do wymiaru sprawiedliwości - i w ten sposób stwarzać warunki do umacniania i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Wszystkie wymienione dyrektywy sądowego wymiaru kary są równorzędne i muszą znaleźć uwzględnienie podczas doboru rodzaju kary i miarkowania jej wysokości. Jednak równorzędność dyrektyw nie oznacza równomierności w ich stosowaniu. Właśnie dzięki zróżnicowanemu wpływowi poszczególnych dyrektyw na wymiar kary konkretnego sprawcy - proporcjonalnemu do okoliczności wskazujących najbardziej odpowiednie spośród nich dla realizacji celów kary w konkretnym przypadku - możliwa jest indywidualizacja kary, czyli dostosowanie jej rodzaju i wymiaru do oczekiwanej skuteczności.
Kara ma w odniesieniu do oskarżonego postać sprawiedliwej odpłaty, ale dostosowanej do wszystkich kryteriów z art. 53 kk, będącej ich wypadkową. Dyrektywa stopnia społecznej szkodliwości ma sprzyjać wymierzeniu kary sprawiedliwej i powinna nie tylko wyznaczyć górny pułap kary współmiernej do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, ale i przeciwdziałać wymierzeniu kary zbyt łagodnej w przypadku znacznej społecznej szkodliwości czynu; sąd przy wymiarze kary zobowiązany jest baczyć, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy. Te dwie dyrektywy w tym przypadku wpływają jednak na surowość kary, która musi być dostoswana do wagi czynu i stopnia zawinienia sprawcy i w tej sprawie nie może oscylować w granicach dolnego zagrożenia ustawowego.
Kara wymierzona zgodnie z dyrektywą prewencji indywidualnej powinna osiągnąć cel zapobiegawczy, a zatem zapobiec popełnieniu w przyszłości przestępstwa przez sprawcę. Z drugiej strony oczywistym jest, iż wychowanie sprawcy nie jest tożsame z pobłażaniem mu i koniecznością wymierzenia kary łagodnej, gdyż w określonych sytuacjach to właśnie kara izolacyjna odpowiednio wymierzona spełnia nie tylko rolę odwetu za popełnione przestępstwo, ale jest też czynnikiem wychowawczym, pozwalającym na uzmysłowienie sprawcy nie tylko faktu nieopłacalności łamania prawa, ale i związanych z tym konsekwencji. Jest też wyraźnym sygnałem dla społeczeństwa, że sprawcy umyślnie godzący po raz kolejny w mienie innego podmiotu, nie mogą liczyć na pobłażliwe traktowanie. Celem tej kary jest także przywrócenie w środowisku poczucia naruszonego bezpieczeństwa oraz to, aby przez właściwy wybór rodzaju kary, zapewnić realność ochrony najważniejszych dóbr chronionych przez prawo karne.
Nie byłoby z tej perspektywy zrozumiałym sygnałem wymierzenie oskarżonemu za ten czyn kary w wysokości zbliżonej do minimum ustawowego progu zagrożenia, przy dominujących okolicznościach obciążających dotyczących sposobu jego popełnienia i sylwetki sprawcy. W ocenie sądu odwoławczego wskazane okoliczności łagodzące nie stanowią wystarczającej przeciwwagi dla okoliczności obciążających.
Na zakończenie należy wskazać, że obrońcą w postępowaniu karnym może być jedynie adwokat i to taki adwokat, który według przepisów o ustroju adwokatury, może w zupełności i bez przeszkód spełniać rolę obrońcy w toku całego postępowania. Zasada ta odnosi się też w pełni do radców pranych. Domniemany „pełnomocnik” oskarżonego nie jest uczestnikiem procesu i nie ma jakichkolwiek uprawnień do zastępstwa prawnego tej strony w procesie karnym ( mającej zresztą pełną zdolności do czynności prawnych ), czy też podejmowania w jego imieniu jakichkolwiek czynności procesowych.
Wniosek
Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez obniżenie wymiaru kary pozbawienia wolności.
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Wskazane przez skarżącego okoliczności łagodzące dotyczyły przede wszystkim osoby sprawcy, jego warunków i właściwości osobistych. Zostały one uwzględnione z wymienionymi wyżej okolicznościami przedmiotowymi ostatecznie przy wymiarze kary poprzez obniżenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności. Prawidłowa reakcja karna nie może jednak służyć premiowaniu skazanych przez ograniczenie ich odpowiedzialności karnej lecz rzeczywistemu oddaniu zawartości kryminalnej czynu, jakiego się dopuścili. Tak ukształtowana w II instancji kara jest adekwatna do wagi czynu, sylwetki sprawcy i nie może podlegać dalszej korekcie w kierunku jej większego złagodzenia. Sytuacja osobista i życiowa sprawcy nie może determinować wymiaru kary w absurdalnie niskim wymiarze.
4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
4.1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
5.1.1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Wina
Sprawstwo
Zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio
Świadczenie pieniężne w kwocie 10000 złotych
Przepadek pojazdu prowadzonego przez oskarżonego
Wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu
Zwolnienie oskarżonego od kosztów sądowych za I instancję
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
Brak jest podstaw faktycznych i prawnych do korygowania zaskarżonego wyroku w tych zakresach.
1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
5.2.1.
Przedmiot i zakres zmiany
Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
- uzupełnił podstawę prawną skazania o art. 4 § 1 KK;
- wymierzoną w punkcie 1 karę pozbawienia wolności obniżył do 5 miesięcy.
Zwięźle o powodach zmiany
Powody zmiany wyroku zostały podane we wcześniejszych pozycjach uzasadnienia.
1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
5.3.1.1.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
5.3.1.4.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
6. Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
34Sąd odwoławczy:
- zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu kwotę 1033, 20 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
- zwolnił oskarżonego od opłaty za obie instancje i zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym, z uwagi na sytuację materialną.
7. PODPIS
1.11. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
Podmiot wnoszący apelację
Obrońca
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
Kara
0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☐ w całości
☒ w części
☐co do winy
☒co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
0.1.1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana