Treść orzeczenia
Sygn. akt IV Ka 121/26
Uzasadnienie
Tytułem wstępu Sąd wyjaśni powody odstąpienia od sporządzenia uzasadnienia na formularzu. Sporządzanie uzasadnienia na formularzu wymusza wielokrotne powtarzanie tych samych kwestii, względnie odwoływanie się do różnych rubryk formularza, zmuszając czytelnika do wielokrotnego wertowania tekstu w poszukiwaniu odniesień, czyniąc z tego dokumentu zawiłą szaradę. Dlatego Sąd Okręgowy odstąpił od sporządzenia uzasadnienia na formularzu, gdyż sporządzenie go w tej formie byłoby nieczytelne dla stron i nie zapewniłoby pełnej transparentności, a tym samym swobodnej realizacji prawa do obrony naruszając prawo stron do rzetelnego procesu. Ma to również oparcie w orzecznictwie Sądu Najwyższego ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2021 roku w sprawie III KK 77/21, opubl. Legalis).
Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych oraz zarzuty błędnej oceny dowodów, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje art. 7 kpk. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta jest ( a przynajmniej powinna być ) im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.
Tym samym – skoro Sad prawidłowo ustalił stan faktyczny – chybione są zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zarzut obrazy prawa materialnego może być podnoszony przy niekwestionowaniu ustaleń faktycznych, na podstawie których norma prawa karnego ma być zastosowana.
W sprawie nie ma więc żadnych nieusuniętych wątpliwości, bo zostały one rozwiane w drodze rzetelnej i logicznej oceny dowodów. To, że apelant się z tą oceną nie zgadza, nie jest równoznaczne z sytuacją określoną w art. 5 § 2 kpk. Zatem nie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo, a zarzuty z tym związane są chybione.
W szczególności, co do okresu, w jakim dochodziło do nielegalnego poboru energii eklektycznej, to jego początek nie wyznacza data rozwiązania z oskarżonym umowy przez operatora, tylko dzień, w którym faktycznie dokonał on obejścia licznika i rozpoczął pobieranie energii elektrycznej w sposób przestępczy. Oskarżony w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do postawionego mu zarzutu, w tym do tego, że swój proceder rozpoczął od dnia w którym odcięto mu zasilanie, a to od tego dnia wyliczono szkodę na podstawie obowiązującej taryfy ( k. 23 v).
Co do samej szkody, to jej wysokość wyliczono na podstawie obwiązującej zgodnie z regulacją ustawową taryfy ( przepisy to statuujące wskazał Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku). Oskarżony zawierając umowę z dostarczycielem energii elektrycznej zaakceptował również warunki wynikające z tej regulacji, są one składnikiem umowy, stanową więc element zobowiązaniowy obciążający oskarżonego, który mieści się w pojęciu szkody wywołanej przestępstwem.
Nie są zasadne zarzuty dotyczące nieprzyjęcia przypadku mniejszej wagi. O przyjęciu takiego przypadku nie stanowi jedynie wartość szkody ( która zresztą przy przestępstwie z art. 278 § 5 kk nie ma znaczenia), ale wszystkie okoliczności czynu, w tym sposób i okoliczności jego popełnienia. Oskarżony postanowił nie płacić za prąd, a gdy mu go odcięto, w bezczelny sposób podpiął się do instalacji energetycznej traktując to jako coś, co mu się za darmo należy. Nie jest to przypadek mniejszej wagi.
Chybione są zarzuty dotyczące rażącej niewspółmierności kary, oskarżony był uprzednio dwukrotnie skazywany za przestępstwa umyślne, wymierzenie mu kary wolnościowej ograniczenia wolności jest przejawem łagodnego podejścia do czynu oskarżonego.
Chybione są zarzuty związane z tym, że nie orzeczono kary grzywny tylko karę ograniczenia wolności. Przecież oskarżony zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i na rozprawie deklarował, że żyje w ubóstwie, nie ma stałej pracy, owszem, podejmuje się prac dorywczych – a więc ma możliwości wykonywania kary ograniczenia wolności polegającej na świadczeniu pracy na cele społeczne ( ma do tego zdrowie i czas), ale środkami finansowymi na zapłacenie kary grzywny nie dysponuje ( k. 23 i k. 73). Na żadnym etapie procesu oskarżony nie wspominał, jakoby pracował za granicą, więc te argumenty ( wygłoszone przez obrońcę w mowie końcowej na etapie odwoławczym ) nie mają żadnego oparcia w materiale dowodowym.
Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy zwrot nieopłaconych kosztów obrony świadczonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym, Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o treść § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu z dnia 14 maja 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 764).
Na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych z uwagi na jego ubóstwo.