Treść orzeczenia
Sygn. akt III Ca 637/23
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 15 maja 2024 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący – Sędzia Sądu Okręgowego Leszek Dąbek
Protokolant Beata Michalak
Sygn. akt II C 19/22
po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2024 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej we W. (poprzednio BeCARed.pl (...) we W.) przeciwko Towarzystwu (...) w W. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 21 marca 2023 r.,
1. oddala apelację;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 675 zł (sześćset siedemdziesiąt pięć złotych) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia 23 maja 2024r. do dnia zapłaty.
SSO Leszek Dąbek
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Gliwicach w wyroku z dnia 21 03 2023r. zasądził od pozwanej Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w W.
na rzecz powódki B..pl (...) we W. kwotę 2.581,69 zł, ustawowe odsetki za opóźnienie od podanych kwot i za wskazane okresy, oddalił powództwo w pozostałej części oraz orzekł o kosztach procesu i o nieuiszczonych kosztach sądowych.
W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia przywołał regulacje: art. 822 § 1 k.c. art. 34 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 05 2003r. i ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. nr 124, z późniejszymi zmianami art. 361-363 § 2 k.c. oraz art. 509 k.c. Odwołał się do pogląd prawnego wyrażonego przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 12 04 2012r. podjętej w sprawie o sygn. akt III CZP 80/11. Stwierdził, że w świetle przywołanych regulacji prawnych kwestię odpowiedzialności pozwanej za szkody powstałe w pojeździe marki F. o numerze rejestracyjnym (...) należy uznać „za nie budzącą wątpliwości”, podobnie „jak zakres uszkodzeń powstałych w tym pojeździe na skutek zdarzenia z dnia 26 lutego 2021r.”. Wskazał, że z tej przyczyny spór pomiędzy stronami koncentrował się w istocie na ustaleniu kosztów naprawy samochodu, w tym stawki za roboczogodzinę za prace blacharsko-lakiernicze w zakładach naprawczych na rynku lokalnym, cen rynkowych części zamiennych, nowych, oryginalnych na dzień szkody i w konsekwencji tego na ustaleniu wysokości należnego odszkodowania. Ustalając się wysokość odszkodowania oparł się na opinii biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej, który określił wysokość kosztów naprawy samochodu na kwotę 4.244,53 zł. Akceptując tę wartość między innymi stwierdził, że z akt postępowania likwidacyjnego nie wynikało, że w przedmiotowym pojeździe były zamontowane części nieoryginalne, co dodatkowo potwierdza oświadczenia poszkodowanego, który oświadczył, że były to części oryginalne. Podzielił wyrażony w judykaturze pogląd, zgodnie z którym „poszkodowany nie ma obowiązku dokonywania zakupu części lub przeprowadzać naprawę we wskazanym przez ubezpieczyciela warsztacie naprawczym i nie tego uprawnienia nie ogranicza obowiązek współdziałania poszkodowanego przy likwidacji s.”. Wskazał, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego dla zakresu odpowiedzialności pozwanej nie ma znaczenia, jakim kosztem i czy w ogóle poszkodowany dokonał naprawy pojazdu oraz że roszczenie o naprawienie szkody wynikłej z wypadku jest wymagalne niezależnie od tego czy naprawa została dokonana, a wysokość tego świadczenia – stosownie do poglądu prawnego wyrażanego w przywołanych orzeczeniach przez Sąd Najwyższy – „należy obliczać na podstawie ustaleń, co do zakresu uszkodzeń i technicznie uzasadnionych sposobów naprawy, przy przyjęciu przewidzianych kosztów niezbędnych materiałów i robocizny według cen z daty ich ustalania”. Uwzględnił wysokość wypłaconego przez pozwaną odszkodowania i w zakresie różnicy pomiędzy ustalonymi przez biegłego kosztami naprawy samochodu i wypłaconego przez pozwaną odszkodowania uznał powództwo
za uzasadnione.
O odsetkach za opóźnienie się pozwanej w zapłacie zasądzonej kwoty orzekał stosując regulacje: art. 481 § 1 i 2 k.c., a o kosztach procesu orzekał stosując regulację art. 100 k.p.c., zaś o nieuiszczonych kosztach sądowych przy zastosowaniu regulacji art. 113 u.o.k.s.
Orzeczenie zaskarżyła pozwana Towarzystwo (...) Spółka Akcyjnej w W. w części uwzględniającej powództwo
oraz orzekającej o kosztach procesu i o nieuiszczonych kosztach sądowych, która wnosiła o jego zmianę przez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jej rzecz
od powódki zwrotu kosztów procesu za obie instancje.
Zarzucała, że przy ferowaniu wyroku naruszono wskazane w apelacji regulacje prawa procesowego i prawa cywilnego-materialnego, w sposób w niej podany.
W uzasadnieniu apelacji kwestionowała ocenę prawną Sądu pierwszej instancji dotyczącą przyjętych cen części oryginalnych oraz kosztów materiałów koniecznych do naprawy samochodu oraz uwzględnienia przez Sąd kosztów hipotetycznie dokonanej naprawy pojazdu, zamiast prawidłowo poniesionych przez poszkodowanego kosztów faktycznej naprawy.
Powódka B..pl (...) we W. poinformowała
o zmianie nazwy na (...) Spółka Akcyjna we W. oraz wnosiła
o oddalenie apelacji i zasądzenie na jej rzecz od pozwanej zwrotu kosztów postepowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w wysokości 75% stawki minimalnej.
Wywodziła, że zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje
Sąd pierwszej instancji trafnie zakwalifikował roszczenia powódki przyjmując, że mają one źródło w łączącej pozwaną ze sprawcą wypadku umowie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów oraz w reżimie odpowiedzialności deliktowej za szkodę, a następnie prawidłowo rozpoznał sprawę.
W szczególności wbrew zarzutowi apelacji słusznie oddalił wniosek skarżącej o dopuszczenia i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w celu ustalenia faktycznych kosztów przeprowadzonej naprawy uszkodzonego samochodu, gdyż w świetle dokonanej przez niego oceny prawnej dotyczył on okoliczności nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 227 k.p.c.).
W toku postępowania odwoławczego Sąd odwoławczy z tych samych względów oddalił identyczny wniosek apelacji (art. 227 k.p.c. w związku z z art. 391 § 1 zd. 1 k.p.c.).
Ustalenia faktyczne składające się na podstawę faktyczna orzeczenia
w części dotyczą okoliczności bezspornych pomiędzy stronami a w pozostałym zakresie maja podstawę w zebranym w sprawie wiarygodnym materiale dowodowym, którego ocena mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów i Sąd odwoławczy ją podziela.
Podniesione w apelacji zarzuty w części dotyczą nieustalenia okoliczności nieistotnych dla rozstrzygnięcia (poniesionych przez poszkodowanego faktycznych kosztów naprawy), a w pozostałym zakresie w istocie kwestionują dokonana przez Sąd Rejonowy ocenę prawną i jako takie nie mają wpływu na powyższą ocenę (uwzględnienie przy ustaleniu wysokości odszkodowania ceny części oryginalnych.
Z tych też względów Sąd odwoławczy przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji (art. 387 § 2 1 pkt 1 k.p.c.) .
Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna ustalonego stanu faktycznego jest także prawidłowa i Sąd odwoławczy ją podziela i przyjmuje za własną (art. 387
§ 2 1 pkt 2 k.p.c.).
Odpowiedzialność pozwanej za skutki przedmiotowego wypadku drogowego nie była negowana w toku postępowania.
Ma ona źródło w regulacji 415 k.c. w związku z art. 436 § 1 k.c. i postano-wieniach umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów zawartej przez poszkodowanego ze sprawcą wypadków drogowego oraz w regulacji art. 822 § 4 k.c. uprawniającej powoda do dochodzenia roszczeń bezpośrednio od pozwanego zakładu ubezpieczeń.
Na zasadach ogólnych rodzi ona po stronie pozwanej obowiązek zapłaty poszkodowanemu odszkodowania za wynikłe w ich następstwie szkody.
Ich zakres wyznacza regulacja art. 361 § 1 k.c. zgodnie, z którą pozwana jest zobowiązana do zrekompensowania szkody (w rozumieniu art. 361 § 2 k.c.), będącej normalnym następstwem zdarzenia z którego ona wynikła.
Stosownie do regulacji art. 363 § 1 zd. 1 k.c. przy jej naprawie priorytet ma restytucja naturalna i stosownie do utrwalonego poglądu judykatury (między innymi wyrażonego w przywołanych przez Sąd Rejonowy orzeczenia Sąd Najwyższego), który Sąd odwoławczy podziela, dla ustalenia wysokości odszkodowania nie ma znaczenia czy naprawa samochodu została rzeczywiście wykonana, ani też jaki był jej rzeczywisty koszt.
Zgodnie z kompensacyjnym charakterem roszczeń odszkodowawczych, które mają przywrócić stan majątku poszkodowanego do stanu w jakim istniałby, gdyby nie miało miejsce zdarzenie wyrządzające szkodę, restytucja naturalna ma doprowadzić do przywrócenia stanu technicznego i estetycznego samochodu sprzed wypadku, w taki sposób, żeby została przywrócona w pełni nie tylko jego sprawność techniczna, ale również jego wartość handlowa.
W przypadku uszkodzenia samochodów może nastąpi to tylko wtedy – jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji - gdy jego naprawa zostanie przeprowadzona przy zastosowaniu części oryginalnych (użycie zamienników części oryginalnych,
jeżeli nawet nie wpływa negatywnie na sprawność techniczną samochodu to obniża wartość handlową samochodu (pozwana nie wykazała w toku postępowania, że w samochodzie poszkodowanych były zamontowane części nieoryginalne, ani że istniała możliwość nabycia i zamontowania w tym samochodzie części pochodzących z innych samochodów tej samej marki, typu i o podobnym stopniu zużycia).
Dotyczy to również pozostałych materiałów koniecznych do naprawy samochodu.
Sąd Rejonowy za biegłym powołanym w sprawie słusznie także przyjął,
że cena kosztów robocizny powinna być ustalana na podstawie cen oferowanych w okolicy miejsca zamieszkania poszkodowanego.
W połączeniu z powyższym rodzi to po stronie powoda skuteczne względem pozwanej roszczenia o zapłatę pełnego odszkodowania za uszczerbek powstały
w wyniku wypadku drogowego.
Jak słusznie przyjął Sąd Rejonowy jest ono równoważne wartości różnicy pomiędzy ustalonymi przez biegłego kosztami naprawy samochodu oraz wypłaconym przez pozwaną odszkodowaniem, co znalazło prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym wyroku.
Rozstrzygnięcia o należnych powodowi odsetkach ustawowych za opóźnienie się pozwanej w zapłacie dochodzonych należności oraz o kosztach procesu mają podstawę prawną w prawidłowo zastosowanych, wskazanych w uzasadnieniu wyroku regulacjach prawnych.
W świetle powyższego apelacja jest zatem bezzasadna w rozumieniu
art. 385 k.p.c., co z mocy zawartej w nim regulacji prowadziło do jej oddalenia
Reasumując zaskarżony wyrok jest prawidłowy i dlatego apelację,
jako bezzasadną oddalono na mocy regulacji art. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono stosując regulację art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz § 10 ust. 1 pkt 2 i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 10 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r. poz. 615, z późniejszymi zmianami) biorąc pod uwagę, iż pozwana uległa w całości w postępowaniu odwoławczym i powinna zwrócić powódce poniesione przez nią w tym postępowaniu koszty zastępstwa przez fachowego pełnomocnika.
SSO Leszek Dąbek