descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt III AUa 1094/24

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 11 lipca 2025 r.

Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Wiesława Stachowiak

Protokolant: Beata Tonak

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 12 czerwca 2023 r. nr (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w P., na podstawie art. 83 ust. 1 pkt. 2, art. 6 ust.1 pkt. 5, art. 8 ust. 6 pkt. 1, art. 11 ust.2, art. 13 pkt. 4, art. 14 ust. 1, 1a, 2, 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1009 ze zm.) stwierdził, że M. J. :

- podlegał obowiązkowo ubezpieczeniom: emertytalnemu, rentowym, wypadkowemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność od 1.01.1999 r. do 26.03.2006 r., od 1.09.2019r.,

- podlegał dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą: od 1.01.1999 r. do 28.02.1999 r., od 1.04.1999 r. do 30.06.1999 r., od 17.07.1999 r. do 17.09.1999 r., od 1.10.1999 r. do 31.10.2001 r., od 1.12.2001 r. do 30.06.2002 r., od 1.08.2002 r. do 30.04.2003 r., od 1.06.2003 r. do 31.12.2004 r., od 1.02.2005 r. do 30.11.2005 r., od 1.01.2006 r do 06.03.2006 r., od 1.09.2019 r. do 31.08.2021r., od 31.01.2023 r.,

- nie podlegał obowiązkowo ubezpieczeniom: emertytalnemu, rentowym, wypadkowemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność od 14.02.2019 r. do 31.08.2019 r.,

- nie podlegał dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą od: od 1.03.1999 r. do 31.03.1999 r., od 1.07.1999 r. do 16.07.1999 r., od 18.09.1999 r. do 30.09.1999 r., od 1.11.2001 r. do 30.11.2001 r., od 1.07.2002 r. do 31.07.2002 r., od 1.05.2003 r. do 31.05.2003 r., od 1.01.2005 r. do 31.01.2005 r., od 1.12.2005 r. do 31.12.2005 r., od 1.09.2021 r. do 30.01.2023 r.

W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że M. J. dokonał zgłoszenia z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej jako płatnik składek od 1.01.1999 r. do 26.03.2006 r. i od 14.02.2019 r. W dniu 7.10.2021 Zakład odnotował wpływ nowego dokumentu zgłoszeniowego ZUS ZUA z datą przystąpienia do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego od 7.10.2021 r., lecz w ślad za nowym zgłoszeniem nie złożył od 10/2021 r. do 12/2021 r. poprawnych dokumentów rozliczeniowych. Do 17.01.2023 r. na koncie M. J. od 10/2021 r. do 12/2021r. figurowały dokumenty rozliczeniowe bez podstawy wymiaru składek na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe. Pismem z 2.02.2023 r. M. J. został poinformowany, że za 3/1999 r., 7,9/1999 r., 11/2001 r., 5/2003 r., 1, 12/2005 r. opłacił składki na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne i dobrowolne ubezpieczenie chorobowe po ustawowym terminie płatności. Miesiące 10-11/2021 r. z uwagi na złożone po terminie tj. 18.01.2023 r. dokumenty rozliczeniowe uwzględniające podstawę wymiaru składek na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe zostały również rozliczone po terminie płatności. Zakład nadmienił ponadto, że jeżeli dobrowolne ubezpieczenie chorobowe ustało przed 12/2021 r i w 11/2021 r. osoba nie jest objęta tym ubezpieczeniem, to aby została ponownie objęta dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym musi ponownie zgłosić się do tego ubezpieczenia. Ponowne objęcie od dnia wskazanego w zgłoszeniu może nastąpić nie wcześniej jednak niż od dnia, w którym zgłoszone zostanie złożone w Zakładzie. Ponownie dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym M. J. został objęty od 31.01.2023 r., a od 10/2021 r. do 12/2022 r. organ rentowy sporządził dokumenty rozliczeniowe bez uwzględnienia podstawy wymiaru składek na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe.

Od powyższej decyzji odwołał się M. J., wnosząc o jej zmianę. Odwołujący wskazała, że od dnia 7.10.2021 r. kiedy został złożony dokument ZUS ZUA opłacał regularnie składki uwzględniające dobrowolne ubezpieczenie.

W odpowiedzi na odwołanie pełnomocnik organu rentowego wniósł o jego oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych z odsetkami, o których mowa w art. 98 § 1 1 k.p.c., podtrzymując argumentację wyrażoną uprzednio w zaskarżonej decyzji.

W trakcie rozprawy przed sądem pierwszej instancji, w dniu 7.05.2024 r., odwołujący sprecyzował, że domaga się ustalenia, że podlega dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu od 7.10.2021 r. (k. 34 akt).

Wyrokiem z dnia 24 września 2024r., sygn. akt VII U 1465/23, Sąd Okręgowy w Poznaniu zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że stwierdził, iż odwołujący podlegał dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą także od 7 października 2021r. do 30 stycznia 2023r.

Apelację od powyższego wyroku złożył organ rentowy, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:

I. naruszenie prawa procesowego - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i błędne uznanie, że odwołujący podlegał dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą również w okresie od dnia 7 października 2021 r. do dnia 30 stycznia 2023 r.;

II. naruszenie prawa materialnego - art. 14 ust. 2 pkt 2 (w wersji obowiązującej w dniu płatności spornych składek) ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie i błędne uznanie, że odwołujący spełnił przewidziane nimi przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu płatności składek.

Wskazując na wyżej sprecyzowane zarzuty pozwany wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania oraz o zasądzenie na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję według norm przepisanych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje

Apelacja jako bezzasadna podlega oddaleniu.

Z uwagi na złożenie apelacji po zmianie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego dokonanej ustawą z 4 lipca 2019r. (Dz.U.2019.1469) uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego zostało sporządzone w sposób określony przepisem art. 387 § 2 1 k.p.c. w brzmieniu nadanym tą nowelizacją. Sąd Apelacyjny nie przeprowadził postępowania dowodowego i nie dokonał odmiennej oceny dowodów przeprowadzonych przed sądem pierwszej instancji, a także nie zmienił i nie uzupełnił ustaleń sądu pierwszej instancji. W tej sytuacji, zgodnie z art. 387 § 2 1 pkt 1 k.p.c., wystarczające jest wskazanie, że Sąd Apelacyjny przyjął co do zasady za własne ustalenia sądu pierwszej instancji dokonane w sprawie.

Wbrew zarzutom strony apelującej Sąd Okręgowy wydał trafne rozstrzygnięcie, które znajduje uzasadnienie w całokształcie okoliczności faktycznych sprawy oraz w treści obowiązujących przepisów prawnych. W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy wskazał, jaki stan faktyczny stał się jego podstawą oraz podał na jakich dowodach oparł się przy jego ustalaniu. Sąd Apelacyjny ustalenia sądu I instancji w całości uznał i przyjął jako własne, rezygnując jednocześnie z ich ponownego szczegółowego przytaczania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998 r., I PKN 339/98, OSNAP 1999/24/776 oraz z dnia 22 lutego 2010 r., I UK 233/09 i z dnia 24 września 2009 r., II PK 58/09). Również rozważania prawne, które skłoniły sąd I instancji do uwzględnienia odwołania od zaskarżonej decyzji są trafne i Sąd Odwoławczy podziela je także w całości.

Istota sporu w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny, czy odwołujący podlegał dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą w okresie od 7 października 2021 r. do dnia 30 stycznia 2023 r.

Chybione są powołane w apelacji zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (w wersji obowiązującej w dniu płatności spornych składek) poprzez nieuzasadnione zastosowanie i wskutek tego błędne przyjęcie, że odwołujący spełnił przewidziane nimi przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu płatności składek za sporny okres.

Odnosząc się do sprecyzowanych w apelacji zarzutów wskazać należy, że z dniem 1.01.2022r. uchylono przepis art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy systemowej, w myśl którego - ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz chorobowe, o których mowa w ust. 1, ustają: od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego, za który nie opłacono w terminie składki należnej na to ubezpieczenie - w przypadku osób prowadzących pozarolniczą działalność i osób z nimi współpracujących, duchownych oraz osób wymienionych w art. 7; w uzasadnionych przypadkach Zakład, na wniosek ubezpieczonego, może wyrazić zgodę na opłacenie składki po terminie, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Przy czym zgodnie z treścią art. 14 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw wnioski, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w brzmieniu dotychczasowym, dotyczące okresu sprzed dnia 1 stycznia 2022 r., mogły być składane nie później niż do dnia 30 czerwca 2022 r.

W zakresie wykładni przepisu art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy systemowej wielokrotnie wypowiadano się w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Z uwagi chociażby na proporcjonalność przyczyny do skutku, a także z uwagi na cel i funkcję świadczeń z ubezpieczenia społecznego prawo musi przewidywać (i przewiduje) okoliczności sanujące uchybienia płatnika składek. W tym celu ustawa systemowa posługuje się konstrukcją "wyrażenia przez organ rentowy zgody na opłacenie składki po terminie". W ten sposób może dojść do kontynuowania ubezpieczenia chorobowego, mimo opłacenia składki po terminie.

W tej płaszczyźnie wypowiadał się już Sąd Najwyższy (uchwała z 8 stycznia 2007r., I UZP 6/06, OSNP 2007 nr 13-14, poz. 197), przyjmując, że sąd, rozpoznający odwołanie od decyzji organu rentowego odmawiającej wypłaty zasiłku chorobowego, bada zachowanie terminu do opłacenia składki na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe oraz zasadność odmowy wyrażenia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zgody na opłacenie składki po terminie. W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy przypomniał, że art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy systemowej w brzmieniu pierwotnym stanowił, że w uzasadnionych przypadkach, na wniosek zainteresowanego, ZUS może przywrócić termin do opłacenia składek na dobrowolne ubezpieczenie. Zwrot "Zakład może przywrócić termin" sugerował pozostawienie omawianej kwestii do swobodnego uznania organu rentowego. Nowe brzmienie art. 14 ust. 2 pkt 2 zdanie drugie, nadane przez art. 1 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. (Dz. U. Nr 110, poz. 1256), zmieniającej ustawę z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2000 r., zgodnie z którym "Zakład może wyrazić zgodę na opłacenie składki po terminie", akcentuje swobodny charakter działań ZUS w tym zakresie, co jednak nie uzasadnia wyłączenia tej kwestii spod kontroli sądu.

W postanowieniu Sądu Najwyższego z 14 listopada 2007 r., II UK 65/07 przyjęto, że organ rentowy został wyposażony w kompetencję wyrażenia zgody na opłacenie składki po terminie, czyli uznania, że mimo nieopłacenia składki w terminie ubezpieczenie nie ustało. W ustawie systemowej nie zostały określone przesłanki wyrażenia zgody na opłacenie składki po terminie, co jednak nie oznacza przyznania Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych niczym nieskrępowanego uznania w uwzględnieniu lub nieuwzględnieniu wniosku o wyrażenie tej zgody. Przyznana organowi rentowemu kompetencja powinna być wykonywana według sprawdzalnych, sprawiedliwych kryteriów. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, wyposażony w uprawnienie wyrażania zgody na opłacenie składki po terminie, powinien ujawnić, jakimi przesłankami kierował się odmawiając jej, a jego decyzja podlega merytorycznej ocenie sądu. Użyte w art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy systemowej określenie "może" nie oznacza pełnej dowolności. Nie ma przy tym znaczenia czy Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje odrębną decyzję, czy też rozstrzyga daną kwestię jako przesłankę wydania decyzji o określonej treści (np. o niepodleganiu dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu). W tym drugim przypadku, w razie poddania decyzji kontroli sądowej, badanie obejmuje wszystkie okoliczności, także te, które stanowiły przesłanki zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ubezpieczeń społecznych w ramach kontroli zapadłej decyzji nie jest związany ustaleniami faktycznymi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i dokonuje samodzielnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego oraz ocenia zasadność wniosku złożonego przez ubezpieczonego (płatnika składek).

W orzecznictwie wskazywano, że przepis ten nie powinien być interpretowany z nadmiernym rygoryzmem, tak aby każde uchybienie terminowi opłacenia składki prowadziło niejako automatycznie do wyłączenia z ubezpieczenia, bez względu na zaistniałe okoliczności. W każdym przypadku wyrażenie zgody na uiszczenie składek po terminie powinno zależeć od oceny indywidualnych okoliczności danej sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 19 stycznia 2016 r., I UK 35/15).

Wskazać w tym miejscu należy, że celem wprowadzenia nowej regulacji do ustawy systemowej w postaci derogowania przepisu art. 14 ust. 2 pkt 2 tej ustawy było uproszczenie zasad podlegania dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu. W uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej wskazano, że "regulacja ta odchodzi od dorozumianego przystąpienia do ubezpieczenia dokonywanego przez opłacenie składki. Jednocześnie wiąże się z podleganiem temu ubezpieczeniu nawet w przypadku opłacenia składki po terminie lub nieopłacenia jej wcale. Tak przyjęta konstrukcja ubezpieczeń w konsekwencji doprowadzi do możliwości ubiegania się o świadczenia z ubezpieczenia chorobowego również w przypadku opłacenia składek po terminie". I dalej: "Zmiana ta doprowadzi do dużego uproszczenia zasad podlegania ubezpieczeniu chorobowemu, zmniejszy liczbę spraw spornych oraz zmniejszy obowiązki administracyjne osób prowadzących pozarolniczą działalność. Nie będą one musiały bowiem składać już wniosków o przywrócenie terminu na opłacenie składki na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe w przypadku jej nieterminowego opłacenia lub opłacenia w zaniżonej wysokości". Ustawodawcy przyświecał więc cel w postaci uproszczenia zasad podlegania dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu oraz zdjęcia z ubezpieczonych dotkliwego skutku w postaci wyłączenia z ubezpieczenia chorobowego nawet w przypadku konieczności późniejszego skorygowania deklaracji rozliczeniowych.

Co do zasady należy się z projektodawcą zgodzić, jednak niniejsza sprawa pokazuje, że pewne zdarzenia w rzeczywistości wymykają się spod założeń przyjętych przy wprowadzaniu przepisu. W ocenie sądu drugiej instancji bowiem sytuacja odwołującego przemawia za przyznaniem możliwości do uznania składek za opłacone w terminie, innymi słowy do swoistego „przywrócenia tego terminu”, pomimo braku już w ustawie systemowej przepisu art. 14 ust. 2 pkt 2 oraz pomimo upływu terminu zakreślonego do dnia 30 czerwca 2022 r. na ewentualne złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

Jednocześnie warto zauważyć, że przy wprowadzaniu regulacji z art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy - ustawodawca uznał, że skoro dane ubezpieczenie jest dobrowolne, to opłacenie składki po terminie, czy w niepełnej wysokości zawiera domniemaną rezygnację ubezpieczonego z tego ubezpieczenia, a jego powrót jest obwarowany koniecznością złożenia ponownego wniosku o objęcie tym ubezpieczeniem, bądź też wniosku o przywrócenie terminu na opłacenie składek, który to wniosek ma z kolei stanowić wyrażenie jego woli ponownego przystąpienia do dobrowolnego ubezpieczenia.

W przypadku odwołującego, podkreślić należy, że nie miał on jakiejkolwiek woli rezygnacji z dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego. Opłacał skrupulatnie, i w jego mniemaniu w prawidłowej wysokości, składki na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe. Nie sposób w tym miejscu pominąć faktu, że ZUS przyjmował te wpłaty, nie informując odwołującego o jakichkolwiek nieprawidłowościach. ZUS jako organ administracji publicznej ma określone obowiązki informacyjne wynikające z art. 8 i 9 k.p.a., których nie można pominąć. Gdyby organ rentowy w jakikolwiek sposób powiadomił odwołującego o zaistniałej niedopłacie, niewątpliwie opłacałby on składki w prawidłowej wysokości. Również, gdyby ZUS powiadomił go o powyższym jeszcze przed dniem 30 czerwca 2022 r., odwołujący miałby możliwość na złożenie wniosku o wyrażenie zgody na opłacenie składki po terminie. Na te wszystkie okoliczności zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji, obszernie je uzasadniając, zaś sąd drugiej instancji w pełni się z tym zgadza, bez konieczności ich szczegółowego powtarzania.

Sąd Apelacyjny za Sądem I instancji, nie miał wątpliwości, że co prawda odwołujący, pomimo dokonania zgłoszenia do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego od dnia 7.10.2021 r., nie złożył w terminie poprawnych dokumentów rozliczeniowych, ( z uwagi na zmianę kodu tytułu ubezpieczenia z kodu 0570 na 0510 odwołujący był zobowiązany do złożenia deklaracji rozliczeniowej), i składki nie zostały opłacone w prawidłowej wysokości, a odwołujący do dnia 30.06.2022 r. nie złożył wniosku o wyrażenie zgody na opłacenie składek po terminie, w trybie art. 14 ustawy z dni 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw, jednak należało uwzględnić istotne okoliczności, w których doszło do stwierdzenia, że składki nie zostały opłacone prawidłowo, dotychczasowy przebieg ubezpieczenia odwołującego oraz to, że negatywnymi konsekwencjami powyższego został obciążony wyłącznie odwołujący.

Istotne w niniejszej sprawie jest, że organ rentowy, pomimo powstania niedopłaty na skutek błędnego złożenia dokumentów rozliczeniowych, z uwagi na zmianę kodu tytułu ubezpieczenia z kodu 0570 na 0510, dopiero w momencie zawnioskowania przez odwołującego o wypłatę zasiłku chorobowego pod koniec 2022 r., poinformował go pismem z dnia 2.02.2023 r., że z uwagi na niezłożenie w terminie dokumentów rozliczeniowych , składki na ubezpieczenia zostały uznane za opłacone po ustawowym terminie, co wykluczyło odwołującego z ubezpieczenia chorobowego.

Należało podzielić także ustalenie Sądu I instancji, że organ rentowy udzielał ubezpieczonym nieścisłych informacji w przedmiocie złożenia wniosku o wyrażenie zgody na opłacenie składek po terminie, o których mowa w uchylonym w dniu 1.01.2022 r. art. 14 ust. 2 pkt. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Umieszczane na stronie internetowej organu informacje sugerowały, że z wniosku tego mogą skorzystać przedsiębiorcy, którzy opłacili po terminie składki za listopad 2021 r. Tymczasem z przepisów nie wynika zastrzeżenie, że możliwość taka dotyczy tylko zaległości za listopad 2021 r. Przepis intertemporalny (art. 14) wyraźnie stanowił, że wnioski (o wyrażenie zgody na opłacenie składek po terminie) dotyczące okresu sprzed dnia 1 stycznia 2022 r. można było składać do dnia 30 czerwca 2022 r. Informacja ZUS, która sugerowała, że ww. wnioski w terminie do 30 czerwca 2022 r. mogły dotyczyć wyłącznie niedopłaty składek za miesiąc listopad 2021 r. była nieprawdziwa i mogła skutecznie odwieść od składania wniosku osoby, które, jak odwołujący, opłaciły składki także za okresy wcześniejsze. Należało uznać, że odwołujący nie powinien ponieść ujemnych konsekwencji wynikających z wadliwego postępowania organu rentowego. Zachowaniu odwołującego nie da się przypisać charakteru działania specjalnego, mającego niejako „oszukać” system ubezpieczeń społecznych. Należy podkreślić brak złej woli odwołującego, jak i fakt, że zaniżenie składek wywołał błąd biura rachunkowego obsługującego odwołującego, który pozostawał w przekonaniu, że podlega ubezpieczeniom. Nadto sporne zdarzenie miało charakter jednorazowy, a odwołujący w dalszym ciągu, opłacając składki, wyrażał wolę kontynuowania podlegania dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu.

Sąd Apelacyjny zgodził się z Sądem I instancji, że nie można zarzucać odwołującemu zawinionego niedochowania terminu do złożenia o wyrażenie zgody na opłacenie składek po terminie w trybie art. 14 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw. Odwołujący dowiedział się o nieprawidłowościach na koncie w lutym 2023 r., podczas gdy termin na złożenie tego wniosku mijał w dniu 30 czerwca 2022 r. Ponadto odwołujący, wobec braku świadomości zadłużenia, a także wobec błędnego pouczenia dostępnego dla wszystkich ubezpieczonych, nie ponosił winy w tym, że nie złożył wniosku o wyrażenie zgody na opłacenie składek po terminie do dnia 30 czerwca 2022 r.

Uwzględniając zaprezentowany wyżej kierunek wykładni oraz poglądy judykatury jak również fakt, że celem derogowania art. 14 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy było uproszczenie zasad podlegania dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu, Sąd Apelacyjny za Sądem I instancji uznał, że M. J. podlegał dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą także w okresie od 7 października 2021 r. do dnia 30 stycznia 2023 r.

W wywiedzionej apelacji organ rentowy nie przedstawił żadnego merytorycznego argumentu podważającego ustalenia Sądu I instancji. Stąd też żaden z zarzutów apelacyjnych w tym zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji i działając na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.

Wiesława Stachowiak