Treść orzeczenia
Sygn. akt II Ka 239/26
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 20 maja 2026r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:
sędzia SO Paweł Mądry p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel przy udziale prokuratora Pawła Charatynowicza po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. sprawy A. M. oskarżonej z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 30 grudnia 2025 r. sygn. akt II K 559/25
I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
II. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 248 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Uzasadnienie
Formularz UK 2
Sygnatura akt
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1. CZĘŚĆ WSTĘPNA
1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 30 grudnia 2025 r. w sprawie II K 559/25
1.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
1.3. Granice zaskarżenia
1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana
2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
2.1. Ustalenie faktów
2.1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.2. Ocena dowodów
2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
1.
1. zarzut błędnego ustalenia stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonej, będącego skutkiem nadania nieodpowiedniego znaczenia elementom przedmiotowo i podmiotowo istotnym wymienionym w art. 115 § 2 kk, co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia oskarżonej kary grzywny w wymiarze rażąco niewspółmiernym do stopnia winy, podczas gdy wina i społeczna szkodliwość czynu zarzuconego oskarżonej nie są znaczne, a prawidłową reakcją prawnokarną na popełniony czyn winno być warunkowe umorzenie postępowania karnego w stosunku do oskarżonej na podstawie art. 66 § 1 kk
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
- wbrew twierdzeniom obrońcy, Sąd meriti poczynił prawidłowe ustalenia co do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu, a w konsekwencji czego nie wystąpiły przesłanki do zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, o jakich mowa w art. 66 § 1 kk.
- argumenty przedstawione przez skarżącego są niewystarczające do uznania, że zarówno stopień zawinienia oskarżonej oraz stopień społecznej szkodliwości czynu powinny być uznane za niższe aniżeli znaczne. Jeśli chodzi o stopień zawinienia zwrócić uwagę trzeba na to, że uzyskane wykształcenie przez oskarżoną, nabywane kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe, na które powołuje się skarżący, przemawiają za pełną świadomością oskarżonej co do naganności i nielegalności posiadania środków odurzających w postaci morfiny, jak i możliwych tego ujemnych skutków. Mimo to oskarżona w nieujawnionych okolicznościach weszła w posiadanie tych środków i to w ilości aż 9 ampułek. Motyw działania oskarżonej nie jest znany, bowiem oskarżona nie ujawniła celu posiadania środków odurzających, korzystając ze swego uprawnienia do odmowy odpowiedzi na pytania w tym zakresie. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że okoliczności popełnienia czynu są jasne. Natomiast twierdzenia skarżącego, że posiadanie przez oskarżoną tych środków nie było związane z ich samodzielnym używaniem i dystrybucją, pozostają zatem gołosłowne i w istocie nieweryfikowalne. Brak jest podstaw do uznania, że oskarżona mogłaby kierować się motywacją, która w jakimkolwiek stopniu mogłaby wpłynąć na obniżenie stopnia jej zawinienia, czy mieć wpływ na niższy stopień społecznej szkodliwości czynu.
- indywidualne okoliczności łagodzące wskazywane przez obronę, na tle okoliczności obciążających, o jakich wypowiedział się Sąd I instancji w pisemnych motywach wyroku dotyczących omawianego rozstrzygnięcia, nie mogły mieć wymiernego wpływu na jego postać. Skarżący nie przywołał także okoliczności, które dotychczas nie byłyby Sądowi znane.
- orzeczenie wobec oskarżonej kary grzywny w liczbie 190 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 12 złotych nie sposób poczytywać za rażąco surowe, zwłaszcza jeśli za popełnienie czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii przewidywana jest kara pozbawienia wolności do lat 3, a Sąd na podstawie art. 37a § 1 kk wymierzył karę o charakterze wolnościowym, co w samo sobie jest niewątpliwie korzystne dla oskarżonej.
- na podstawie powyższych rozważań uznać należało, że orzeczona sankcja karna odpowiada stopniowi zawinienia oskarżonej oraz stopniowi społecznej szkodliwości czynu, uwzględniając jednocześnie skuteczność powierzonych jej funkcji, w tym w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej, co odpowiada dyrektywom wymiaru kary, określonym w art. 53 kk.
- podkreślić należy, że wydanie orzeczenia reformatoryjnego w zakresie rozstrzygnięcia o karze byłoby zasadne wówczas, gdyby kara nie była tylko niewspółmierna, lecz ta niewspółmierność musiałaby nosić cechy rażącej, jednakże w sprawie niniejszej nie sposób się takiej dopatrzeć. Nadmienić ponadto trzeba, że sfera sędziowskiego wymiaru kary w pierwszej kolejności zarezerwowana jest dla sądu pierwszej instancji, który w tym zakresie orzeka biorąc przede wszystkim pod uwagę wskazania wynikające z art. 53 § 1 i 2 kk. Podważanie ocen dokonywanych w tej sferze możliwe jest jedynie w ramach zarzutu rażącej niewspółmierności kary z art. 438 pkt 4 kpk. Z tego względu kontrola instancyjna wyroku sądu pierwszej instancji w zakresie wymiaru kary powinna być dokonywana z uwzględnieniem szerokiego zakresu swobodnej oceny sądu co do tego, jaka kara będzie stanowiła trafną reakcję karną na przestępstwo. Ingerencja w płaszczyznę wymiaru kary wymaga zatem wykazania, że sąd meriti naruszył dyrektywy wymiaru kary w taki sposób, że orzeczona kara jest nie tylko nieproporcjonalna, ale rażąco niewspółmierna w świetle prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary w danej sprawie. Nie wystarczy zatem wskazanie przez skarżącego, że sąd orzekający nie uwzględnił danej okoliczności istotnej z perspektywy zastosowania się do jednej z dyrektyw. Należy wykazać uchybienie na tyle doniosłe, że uwzględnienie prawidłowego znaczenia określonej dyrektywy wymiaru kary nakazywałoby orzec karę znacząco odbiegającą od tej, która została wymierzona w zaskarżonym wyroku (co do wysokości lub jej rodzaju) (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 września 2024 r. II AKa 372/23).
- wobec powyższych ustaleń, zarzut obrońcy należało uznać za chybiony, a wniesioną apelację za niezasadną.
Wniosek
wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie I przez warunkowe umorzenie na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk i art. 67 § 1 kk postępowania karnego wobec oskarżonej z ustaleniem okresu próby na jednego roku
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
wobec niezasadności zarzutu podniesionego przez obrońcę oskarżonej, wniosek apelacyjny nie podlegał uwzględnieniu
4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
1.
Przedmiot utrzymania w mocy
wyrok w całości
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
apelacja obrońcy oskarżonej nie była zasadna, jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu, skutkujących zmianą bądź uchyleniem przedmiotowego wyroku
5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
1.
Przedmiot i zakres zmiany
Zwięźle o powodach zmiany
5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
1.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
Zwięźle o powodach uchylenia
3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
4.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
6. Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
III
Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 248 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, mając na względzie stawki wskazane w art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.
7. PODPIS
1.3. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
Podmiot wnoszący apelację
obrońca oskarżonej
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok
1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana